Նիզար Կաբանի

Նիզար Կաբանի (ամբողջական անունը՝ Նիզար Թաուֆիկ Կաբբանի արաբ․՝ نزار توفيق قبّاني‎‎, մարտի 21, 1923(1923-03-21)[…], Դամասկոս, Սիրիայի և Լիբանանի ֆրանսիական մանդատ, Ֆրանսիայի գաղութներ, Ֆրանսիա - ապրիլի 30, 1998(1998-04-30)[…], Լոնդոն, Մեծ Լոնդոն), սիրիացի բանաստեղծ և քաղաքական գործիչ։ Արաբական աշխարհի ամենահայտնի բանաստեղծներից է։
Գրել է բանաստեղծություններ՝ սիրո, ֆեմինիզմի, կրոնի, հայրենասիրության, ինչպես նաև արաբական նացիոնալիզմի մասին։ Իր ոճն աչքի է ընկնում պարզությամբ և պատկերավորությամբ։


== Կեսնագրություն ==


=== Վաղ տարիներ ===

Նիզար Կաբանին ծնվել է 1923 թվականի մարտի 21-ին՝ ժամանակակից Սիրիայի մայրաքաղաք Դամասկոսում։ Ընտանիքը բնիկ դամասկոսցի էր, թեև ուներ թուրքական ծագում։ Իր պապի եղբայրը՝ Աբու Խալիլ ալ-Կաբանին, արաբական առաջին դրամատուրգներից էր, ով ստեղծագործել է 20-րդ դարի սկզբին։ Առաջին բանաստեղծությունը գրել է 16 տարեկանում՝ 1939 թվականին, երբ ամառային արձակուրդներին գտնվում էր Իտալիայում։ Կաբանիի առաջին բանաստեղծական ժողովածուն գրվել է 1943 թվականին։


=== Աշխատանք ===
1945 թվականին Նիզար Կաբանին ավարտում է Դամասկոսի համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետը, որից հետո անցնում է ծառայության՝ նորաստեղծ Սիրիայի Արաբական Հանրապետության Արտաքին գործերի նախարարությունում։ Այնտեղ աշխատում է մինչև 1966 թվականը։ ԱԳՆ-ում ծառայության տարիներին աշխատել է Եգիպտոսի, Թուրքիայի, Լիբանանի, Մեծ Բրիտանիայի, Չինաստանի և Իսպանիայի սիրիական դեսպանատներում։ Դիվանագիտական առաքելությունն ավարտելուց հետո Կաբանին մեկնել է Բեյ­րութ, որտեղ հիմնադրում է «Նիզար Կաբանիի հրատարակություն» ընկերությունը (արաբ․՝ منشورات نزار قباني‎‎՝ մանշուրաթ նիզար կաբբանի)։


=== Ընտանիք ===

Կաբանիի առաջին կինը Զահրա Աքբիքն էր։ Նրանք միասին ունենում են մեկ որդի, ով պապու անունով կոչվում է Թաուֆիկ, և մեկ դուստր՝ Հադբա։ Ամուսնալուծությունից հետո Կաբանին ամուսնանում է Բալկիս ալ-Ռաուի հետ, ով դառնում է իր մուսան։ Նրանք համատեղ ապրում են 8 տարի (1973-1981 թվականներ)։ 1981 թվականին Բալկիսը Բեյրութի Բաղդադյան դեսպանատանը տեղի ունեցած ահաբեկչության արդյունքում զոհվում է։ Կաբանին հեռանում է արաբական աշխարհից, ապրում Ժնևում, Փարիզում և Լոնդոնում։
Կաբանին մահանում է 75 տարեկանում՝ սրտային անբավարարության ու կաթվածի պատճառով։ Այդ ժամանակ նա գտնվում էր Լոնդոնում։ Մահվանից հետո, իր կտակի համաձայն, նրան բերում են Դամասկոսում և թաղում «բաբ Սաղիրի» գերեզմանատանը։


=== Քաղաքական համոզմունքներ ===
Նիզար Կաբանին պանարաբիզմի հետևորդ էր և սատարում էր Եգիպտոսի նախագահ Գամալ Աբդել Նասերին։ Բանաստեղծը նախագահի մահվան կապակցությամբ գրել էր չափածո ստեղծագործություն, որտեղ վերջինիս անվանել էր «վերջին մարգարե»։
Կաբանիի վերջին տարիներին Նիզար Կաբանիի բանաստեղծությունները գլխավորապես վերաբերում էին ավտորիտարիզմի ժխտմանը, թեև նա սատարում էր նաև Իրաքի նախագահ Սադդամ Հուսեյնի իշխանությանը։
Նիզար Կաբանին կողմնակից չէր Իսրայելի հետ հարաբերությունների կարգավորմանը, նույնիսկ իր ստեղծագործություններում արդարացնում էր հրեաների դեմ բռնությունների իրագործումը։ Բանաստեղծը նաև մեղադրանքներով էր հանդես գալիս արևմտյան լրատվամիջոցների դեմ։


== Ստեղծագործություն ==


=== Պոեզիայի առանձնահատկություններ ===
Կաբանին առաջին բանաստեղծությունները գրել է արաբական դասական կասիդայի օրինակով։ Այնուհետև Կաբանին սկսում է գրել ավելի ազատ ոճով՝ դառնալով արաբական նոր գրականության հիմնադիրներից մեկը։ Նրա բանաստեղծությունները գրված են ազատ՝ ժողովրդին հասկանալի լեզվով, գլխավորապես սիրիական բարբառի սահմաններում։ Ընդհանուր առմամբ, Կաբանին հրատարակել է երեսունհինգ բանաստեղծական ժողովածու։


=== Հիմնական թեմաներ ===
Ընդհանուր առմամբ, Նիզար Կաբանիի գրական ժառանգությունը բաղկացած է սիրային ու քաղաքական քնարերգությունից։ Կնոջ դերը իսլամում ու արաբական աշխարհում առանցքային տեղ է գրավում բանաստեղծի թեմաների մեջ, երբ ինքնասպան է լինում նրա քույրը։ Վերջինս չէր ցանկանում ամուսնանալ իրեն պարտադրած փեսացուի հետ։ Առաջին չորս հավաքածուները նա նվիրում է կնոջ թեմային, սակայն արդեն 1956 թվականին «Նիզար Կաբանիի բանաստեղծություններ» ընտրանիում բանաստեղծը սկսում է արտահայտել բացասական վերաբերմունքը տղամարդկային շովինիզմի դեմ։ Նա արդարացի էր համարում կնոջ պայքարը՝ հասարակության մեջ կայանալու համար, հանդես գալիս նրանց իրավունքների ու ազատությունների պաշտպանությամբ։ Կինը հաճախ դառնում է իր ստեղծագործությունների հերոսը։
Քաղաքական քնարերգության մեջ Կաբանին հանդես է գալիս արաբական միասնության գաղափարներով, քննադատում այն արաբական պետությունների կառավարություններին, կոչ անում շարունակել պատերազմը Իսրայելի դեմ։ Մասնավորապես, մեծ ոգևորությամբ նա նկարագրել է 1987-93 թվականների պաղեստինցի երիտասարդների պայքարը իսրայելական կանոնավոր զորքերի դեմ։


=== Արաբական հանրություն ===
Նիզար Կաբանիի բանաստեղծությունները սկզբից ևեթ աչքի էին ընկնում մեծ համարձակությամբ, արաբական հասարակության մեջ գոյություն ունեցող կաղապարների քննադատությամբ։ Արդեն առաջին իսկ ժողովածուն, որը դուրս էր եկել 1944 թվականին («Ինձ ասել է գեղջկուհին»), բացահայտ էրոտիզմով էր քննադատում դամասկոսյան ավանդապաշտ հասարակությանը։ 1948 թվականին լույս տեսած «Ծծկեր մանկություն» ժողովածուն ևս ուներ էրոտիկ թեմատիկա։
1954 թվականին Սիրիական խորհրդարանի պատգամավորները Կաբանիի «Հաց, հաշիշ և լուսին» բանաստեղծության համար պահանջում են նրան դատարան ներկայանալ։ 1967 թվականին, այն բանից հետո, երբ արաբական պետությունները պարտություն են կրում Իսրայելի դեմ Վեցօրյա պատերազմում, լույս է տեսնում «Պարտության գրքի լուսանցքներ» ժողովածուն, որտեղ ծայրահեղ արձագանք է տրվում ժամանակի արաբական հանրությանը, արաբական երկրների կառավարություններին։ Եգիպտոսի իշխանությունները արգելում են Կաբանիի գրքերի վաճառքն ու տարածումը, իսկ բանաստեղծին արգելում մուտք գործել երկիր։ Արգելքները հանվում են միայն այն ժամանակ, երբ Կաբանին անձամբ դիմում է նախագահ Գամալ Աբդել Նասերին։ Եվս մի քանի պետություններ պահանջում են դատարանին հանձնել բանաստեղծին։
Նիզար Կաբանիի բանաստեղծությունները հաճախ դարձել են երգեր, որոնք կատարել են Ումմ Քուլսումը, Ֆեյրուզը, Հաֆեզ Աբդել Հալիմը և ուրիշներ։


=== Ժողովածուներ ===


== Նշումներ ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Նիզար Կաբանի. Արաբական պոեզիա