Վալենտին Սերով

Վալենտին Ալեքսանդրի Սերով (ռուս.՝ Валентин Александрович Серов, հունվարի 7 (19), 1865, Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն - դեկտեմբերի 5, 1911(1911-12-05)[…], Մոսկվա, Ռուսական կայսրություն), ռուս գեղանկարիչ, գրաֆիկ, դիմանկարի վարպետ։


== Կենսագրություն ==
Վալենտին Սերովը ծնվել է 1865 թվականին Սանկտ Պետերբուրգում կոմպոզիտոր Ալեքսանդր Սերովի և Վալենտինա Սերովայի (օրիորդական ազգանունը՝ Բերգման) ընտանիքում, մայրը քրիստոնեություն ընդունած հրեա էր։


=== 1870-1880 թվականներ ===
1871 թվականին, հոր մահից հետո, մայրը մեկնում է Մյունխեն։ Կոնսերվատորական ուսումը թողնելուց հետո Վալենտինին տեղավորում են Սմոլենսկի նահանգի Նիկոլսկոե կալվածքի Դրուցկոյ Սոկոլինսկի կոմունա։ Այստեղ առաջին անգամ ի հայտ են գալիս նրա նկարչական ունակությունները։ 1872 թվականին, կոմունայի կազմալուծումից հետո, Վալենտինի տեղափոխում են Մյունխեն՝ մոր մոտ։ 1873 թվականից սկսած նա սկսում է նկարչություն պարապել գորմանացի փորագրանկարիչ Կարլ Կյոպինգի (գերմ.՝ Karl Koepping) մոտ։ 1874 թվականի հոկտեմբերից Իլյա Ռեպինի հետ համատեղ սկսում է սովորել Փարիզում։
1875 թվականին Ռուսաստան վերադառնալուց հետո Սերովը ամռանն ապրել է Մամոնտով վաճառականների Անբրամցևոյի կալվածքում։ Այդ օրերին է նա նկարել «Կապույտ սկիհը» նատյուրմորտը։ Նույն տարվա սեպտեմբերից սկսել է հաճախել Սանկտ Պետերբուրգի Կարլ Մայայի դպրոցը։
1876 թվականից մոր և նրա քաղաքացիական ամուսնու Վասիլի Նեմչինովի հետ ապրում է Կիևում, ապա Խարկովի նահանգի Ախտիրկայի Նեմչինովների ագարակում։ 1877 թվականից սկսսել է սովորել Կիևի գիմնազիայի երկրորդ դասարանում, միաժամանակ այցելել է Նիկոլայ Մուրաշկոյի գծանկարի դպրոցը, որտեղ արժանացել է փոքր արծաթե մեդալի։
1878 թվականին ստիպողաբար ծնողների հետ տեղափոխվում է Ախտիրկա, որտեղ ագարակի մատիտանկարներ է անում։ Աշնանը վերսկսում է դասերը Րեպինի հետ։
1878 թվականից սովորում է Մոսկվայի պրոգիմնազիայի երրորդ դասարանում։ 1879 թվականին մայրը իր երկու փոքր զավակների հետ տեղափոխվում է Նովգորոդի նահանգի Սյաբրինցի ագարակ, իսկ Վալենտինին թողնում է Մոսկվայում, որտեղ նա ապրում է մորաքրոջ Սոֆիա Կոլի տանը։ Նույն թվականին վատ առաջադիմության պատճառով հեռացվում է գիմնազիայից։ Ամռանը նորից տեղափոխվում է Աբրամցևո, որտեղ մասնակցում է Մամոնտովի ընտանեկան թատերական ներկայացումներին։ Այդ ժամանակ նկարում է Մարիա Սիմոնովիչի, Սավա Մամոնտովի, Տատյանա Մամոնտովայի, Իլյա Ռեպինի մատիտանկարները։
Աշնանը տեղափոխվում է սանկտ Պետերբուրգ, որտեղ ծանոթանում է Տրուբնիկովայի հետ։


=== 1880-1890 ===

1880 թվականի ամառվա սկզբին Վալենտին Սերովը Ռեպինի հետ Ճանապարհորդում է Ուկրաինայում և Ղրիմում։ նույն թվականի աշնանը ընդունվում է Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիա, որպես ազատ ունկնդիր։ Միաժամանակ այցելել է Պավել Չիստյակովի նկարչական ստուդիա։ 1881 թվականի ձմռանը նկարել է մորաքրոջ ընտանիքի անդամներին, մարտի 31-ին ավարտել է ուսուցչի՝ Պավել Չիստյակովի դիմանկարը։ Ամռանը նկարել է Ռեպինի հետ Աբրամցեվոյի շրջակայքում։ 1882 թվականին ազատ ունկնդրից տեղափոխվել է ուսանող։ Աշնանը հաճախել է Իլյա Ռեպինի ջրաներկի դասընթացին։


== Գրականություն ==
Мастера русского искусства։ Л.; М.: Отв. ред. П. Т. Щипунов; Обложка и титул Хижинский, Леонид Семёнович։ էջ 100 
Соколова, Наталия Ивановна (1961)։ Валентин Александрович Серов։ Издательство Академии художеств СССР։ էջ 80 
Кудря Аркадий. «Служенье красоте, или Жизнь художника Серова»
Петров В. Возвращение исторической картины Серова. («После битвы на Куликовом поле», 1894. Дар ГИМ от Д. Поузена.) // Наше Наследие: Иллюстрированный культурно-исторический журнал. 1993. № 27.
Поспелов Г. Г. В. А. Серов. Портреты артистов // Люди и судьбы. 20 век (Книга очерков / Гос. ин-т искусствознания). — М., БуксМарт, 2013. — С. 17—33. — ISBN 978-5-906190-10-9.
Léon Bakst, Serov et moi en Grèce, traduction et introduction d’Olga Medvedkova, préface de Véronique Schiltz, TriArtis Editions, 2015, 128 p., 24 illustrations (ISBN 978-2-916724-56-0)
Малышева Т. Л. Шаг к модернизму: В. А. Серов и постимпрессионистические течения в европейской живописи в 1880-х годах(չաշխատող հղում) // Актуальные проблемы теории и истории искусства: сб. науч. статей. Вып. 3. / Под ред. С. В. Мальцевой, Е. Ю. Станюкович-Денисовой. — СПб.: НП-Принт, 2013. С. 292—297. — ISSN 2312—2129


== Ծանոթագրություններ ==