armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Վարդան Եղիազարյան

Վարդան Վոլֆիկի Եղիազարյան (ապրիլի 21, 1956(1956-04-21), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), ՀԽՍՀ և ՀՀ իրավապահ մարմինների գործիչ, ՀՀ ոստիկանության պետի տեղակալ, ոստիկանության գեներալ-մայոր (2012)։


== Կրթություն ==
1978 թ. ավարտել է Երևանի Վ. Բրյուսովի անվան ռուսաց և օտար լեզուների պետական մանկավարժական ինստիտուտը։
1993 թ. ավարտել է Երևանի պետական համալսարանը։


== Ծառայությունը ոստիկանությունում ==
1980 թ. օգոստոսից 1983 թ. փետրվար - Երևան քաղաքի 26 կոմիսարների անվան շրջանի ՆԳԲ անչափահասների գործերով տեսչության անչափահասների գործերով տեսուչ։
1983 թ. փետրվարից հունիս - Երևանի ՆԳՎ շտաբի հաշվառման և ինֆորմացիոն վերլուծական բաժանմունքի տեսուչ։
1983-1985 թթ. - ՀԽՍՀ ՆԳՆ տեսչական բաժնի տեսուչ։
1985 թ. դեկտեմբերից 1986 թ. դեկտեմբեր - ՆԳՆ տեսչական բաժնի ավագ տեսուչ։
1986 թ.. դեկտեմբերից 1989 թ. օգոստոս - ՆԳՆ կազմտեսչական բաժնի ավագ տեսուչ։
1989 թ. օգոստոսից 1990 թ. հունիս - ՆԳՆ կազմտեսչական բաժնի հատուկ հանձնարարություններով ավագ տեսուչ։
1990 թ. հունիսից 1991 թ. ապրիլ - ՆԳՆ կազմտեսչական վարչության տեղեկատվության, վերլուծության և պլանավորման բաժնի պետ։
1991 թ. ապրիլից 1992 թ. հունիս - ՆԳՆ կազմտեսչական վարչության պետի տեղակալ։
1992 թ. հունիսից 1993 թ. հունիս - ՆԳՆ կազմտեսչական վարչության պետ։
1993 թ. հունիսից հոկտեմբեր - ՀՀ-ում Ինտերպոլի ազգային կենտրոնական բյուրոյի պետ։
1993 թ. հոկտեմբերից նոյեմբեր - ՆԳՆ կազմտեսչական վարչության պետ։
1993 թ. նոյեմբերից 1994 թ. հուլիս - ՀՀ ՆԳՆ շտաբի պետ։
1994 թ. հուլիսից 1996 թ. ապրիլ - ՀՀ-ում Ինտերպոլի ազգային կենտրոնական բյուրոյի պետ։
1996 թ. ապրիլից 1997 թ. հունիս - Երևան քաղաքի ՆԳ վարչության շտաբի պետ։
1997 թ. հունիսից 1999 թ. օգոստոս - ՀՀ-ում Ինտերպոլի ազգային կենտրոնական բյուրոյի պետ։
1999 թ. օգոստոսից 2000 թ. մարտ - ՆԳՆ շտաբի պետի տեղակալ-տեսչության վարչության պետ։
2000 թ. մարտից 2011 թ. նոյեմբեր - ՀՀ-ում Ինտերպոլի ազգային կենտրոնական բյուրոյի պետ։
ՀՀ ոստիկանության պետի 2011 թ. նոյեմբերի 5-ի հրամանով նշանակվել է ՀՀ ոստիկանության շտաբի պետի պաշտոնին։
2014 թ. հոկտեմբերի 3-ին ՀՀ Նախագահի հրամանգրով նշանակվել է ՀՀ ոստիկանության պետի տեղակալ։


== Պարգևներ և կոչումներ ==
«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 2-րդ աստիճանի մեդալ (2006),
«Հասարակական կարգի գերազանց պահպանման համար» մեդալ (2014)։
ՀՀ վարչապետի շնորհակալագրով (2007),
ՀՀ և այլ պետությունների մի շարք նախարարությունների և գերատեսչությունների գերատեսչական պարգևներ։
ՀՀ Նախագահի 2012 թ. ապրիլի 13-ի հրամանագրով շնորհվել է ոստիկանության գեներալ-մայորի հատուկ կոչում։Ամուսնացած է, ունի մեկ դուստր և մեկ որդի։


== Ծանոթագրություններ ==
Պատարա Զանա

Պատարա Զանա (վրաց.՝ პატარა ზანა), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Սամեգրելո-Զեմո Սվանեթ մարզի Սենակի շրջանում։


== Դիրք ==
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 150 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Սենակից հեռու է 15 կմ։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 191 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
(858) Էլ Դյեզար

(858) Էլ Դյեզար (անգլ.՝ El Djezair), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1916 թվականի մայիսի 26-ին Ֆրեդերիկ Սիի կողմից Ալժիրում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,815332 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,5305 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,1001 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1725,41 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,208646 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 8,88° անկյուն։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է S դասին։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(858) Էլ Դյեզար աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Յամանսազ

Յամանսազ (ռուս.՝ Ямансаз, բաշկիրերեն՝ Яманһаҙ), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Զիլաիրսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 829 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Սոֆյա Յովանովիչ (ռեժիսոր)

Սոֆյա (Սոյա) Յովանովիչ (սերբ.՝ Софија „Соја“ Јовановић, փետրվարի 1, 1922(1922-02-01), Բելգրադ, Հարավսլավիայի Թագավորություն - ապրիլի 22, 2002(2002-04-22), Բելգրադ, Հարավսլավիայի Դաշնային Հանրապետություն), հարավսլավացի և սերբ ռեժիսոր և սցենարիստ, առաջին կին ռեժիսորը Սերբիայում։


== Կենսագրություն ==
Սոյա Յովանովիչը նշանակալի ներդրում է ունեցել 20-րդ դարի երկրորդ կեսի Հարավսլավիայի և Սերբիայի թատրոնի, կինոյի և հեռուստատեսության ստեղծագործական զարգացման գործում։ Սովորել է Բելգրադի արվեստների համալսարանի թատերական բաժնում, երկար տարիներ աշխատել Բելգրադի թատրոնի ակադեմիայում։ Սերբիայի թատերական բեմերում բեմադրել է մոտ 50 ներկայացում, մի շարք գեղարվեստական կինոնկարներ և հեռուստատեսային ֆիլմեր, հեռուստատեսային պիեսներ և շոուներ («Ութերորդ հարձակում», «Տոսա  կատուն», «Երկու տրամվայ», «Փոփ Չիրա և փոփ սպիրա»), բազմաթիվ տիկնիկային և ռադիոներկայացումներ։ Հարավսլավիայի առաջին գունավոր «Փոփ Չիրա և փոփ սպիրա» ֆիլմի հեղինակն է։


== Կինոֆիլմերի ընտրանի ==


=== Ռեժիսորական աշխատանքներ ===
1954 - Կասկածելի դեմքեր
1957 - Փոփ Չիրա և փոփ սպիրա
1960 – Երազանքների հանրակառքը
1962 - Dr
1964 – Ճանապարհ աշխարհի շուրջը
1966 - Արծիվները վաղ են թռչում
1969 - Silom otac
1976 - Կներեք, շատ կներեք
1979 - Ութերորդ հարձակում


=== Սցենարիստ ===
1954 - Կասկածելի դեմքեր
1957 - Փոփ Չիրա և փոփ սպիրա
1964 - Ճանապարհ աշխարհի շուրջը
1966 - Արծիվները վաղ են թռչում
1969 - Silom otac


== Պարգևներ ==
Սոֆյա Յովանովիչին շնորհվել են կինեմատոգրաֆիական մի շարք  մրցանակներ, այդ թվում՝ Պուլայում (1975) միջազգային գեղարվեստական կինոփառատոնի «Ոսկե արենա» մրցանակը, Սինեմատիկա հատուկ դիպլոմը, կինոարվեստում ունեցած զգալի ավանդի համար, Հարավսլավիայի թատերական փառատոնում լավագույն ռեժիսուրայի համար մրցանակը, «Бојан Ստուպիցա» մրցանակը և բազմաթիվ այլ մրցանակներ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Соя Йованович на сайте imdb
Соја Јовановић — 90 година од рођења
Բունակովո (այլ կիրառումներ)

Բունակովո, կարող է վերաբերել՝

Բունակովո - գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Լոզովայայի շրջանում
Բունակովո - գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Նովոդուգինսկի շրջանի կազմում
Սարդինական արշավանք

1015 թվականին և նորից 1016 թվականի Դենիայի տայֆան Մուսուլմանական Իսպանիայից (ալ-Անդալուս) հարձակվեցին Սարդինիայի վրա և փորձեցին կղզին ամբողջությամբ ներառել իրենց տիրապետության տակ։ Այս երկու տարիների ընթացքում երկու ծովային պետությունների Պիզայի և Ջենովայի հանրապետությունների միացյալ ուժերը կարողացան դիմակայել հարձակումներին և պահպանել Սարդինիայի քրիստոնյա կարգավիճակը։ Այս Սարդինական արշավանքները համաձայնվեցին և աջակցվեցին Հռոմի պապի կողմից, ինչը դարձրեց նրանց Խաչակրաց արշավանքների նախորդը, որը սկսվեց ութսուն տարի անց։ Հաղթողները սակայն դուրս եկան միմյանց դեմ և Պիզան կարողացավ հաստատել իր տիրապետությունը ամբողջ կղզու հանդեպ՝ օգտագործելով իր նախկին դաշնակիցների օգնությունը։ Այդ իսկ պատճառով հիմնական քրիստոնեական աղբյուրները արշավանքի հաղթանակը վերագրեցին Պիզային, որը տոնեց երկակի հաղթանակը մուսուլմանների և Ջենովայի նկատմամբ՝ այդ մասին գրելով Պիզայի աշտարակի պատերին։


== Ակունքներ ==
Սենիան ուներ ռազմածովային Էսկադրա Կորդովայի խալիֆայության վերահսկողության ներքո տասներորդ դարում, նրա նավահանգիստը «շատ լավն էր և շատ հին»։ Համաձայն ալ-Իդրիսիի, նրանք մեծ ուշադրություն էին դարձնում նավատորմին և հավանաբար դա այն նավատորմն էր, որը օգտագործվեց Սարդինիայում։ 940-941 թվականներին խալիֆայությունը պայմանագրեր կնքեց Ամալֆիի, Բարսելոնայի, Նարբոնի և Սարդինիայի հետ՝ խոստանալով ապահովել նրանց անվտանգությունը այս տարածներում, մինչև նրանց վրա սկսեցին հարձակվել ծովահենները Ֆրաքսինեթից, (Բալեարյան կղզիներ) և Իսպանիայի արևելյան նավահանգիստներից, այսպես կոչված Շարկ ալ-Անդալուս (ներառյալ Դենիան և ծովահենների նշանավոր հենակետ Պեչինան)։ Այս մասին հիշատակումներ կան Կորդովայի Սարդինիայում դեսպանատան գրառումներում, սակայն 943 թվականից 1000 թվականների համար չկա ոչ մի գրառում մուսուլմանների կողմից Միջերկրական ծովի արևմտյան ափերի քրիստոնեական նավահանգիստների վրա գրոհների վերաբերյալ։
Կարոլինգյան նավատորմը գործում էր Պիզայում և Ջենոայում իններորդ դարի սկզբին։ Հյուսիսային Իտալիայի քաղաքները նավեր էին ուղարկել մուսուլմանական հարձակումներից Սարդինյան պաշտպանելու համար 829 թվականին, սակայն մուսուլմանական նավատորմը հարձակումներ իրականացրեց Հռոմի ուղղությամբ 841 թվականին։ 10-րդ դարի վերջին և 11-րդ դարի սկզբին Պիզայի բնակչությունը մեծ աճ ունեցավ և զբաղեցրեց ավելի շատ տարածքներ, ինչի հետևանքով պարիսպները և ամրությունները մեծացվեցին երկու անգամ, որի հետևանքով մեծացան նաև արվարձանները։ Նա տարածքային վեճերի մեջ մտավ հարևան Լուկկայի հետ, հաճախ արյունալի, բացի այդ աճեց նաև արտահանման պահանջարկը։ Ջենոան իր քաղաքացիների ճնշման ներքո նույնպես նոր շուկաների որոնումների մեջ էր։


== Ծանոթագրություններ ==
Կատեգատ

Կատեգատ (դան․՝ Kattegat, շվեդերեն՝ Kattegatt), նեղուց Յուտլանդիա թերակղզու արևելյան ափեզրի և Սկանդինավիան թերակղզու հարավարևմտյան մասին միջև։ Միացնում է Հյուսիսային ծովը Սկագերակ նեղուցով Բալթիկ ծովի հետ Էրեսուն, Փոքր Բելտ և Մեծ Բելտ նեղուցներով։ Երկարությունը մոտ 200 կմ, լայնությունը՝ 60 կմ հյուսիսում և մինչև 122 կմ հարավում։ Խորությունը կազմում է 10 - 30 մետր, հյուսիսային մասում ավելին քան 50 մ։
Կատեգատ նեղուց են թափվում Գյոտա-Էլվ, Լագան, Նիսան, Էտրան, Վիսկան գետերը Շվեդիայի կողմից, և Գուդենո գետը Դանիայի կողմից։
Նեղուցում գտնվող խոշորագույն կղզիներն են Սամսյոն, Ուրուստը, Լեսյոն, Անհոլտը։ Վերջին երկուսը անվանում են նաև դանիական «անապատային գոտի» նրանց չոր ամառային կլիմայի պատճառով։
Նեղուցում գոյություն ունեն երկու հոսանք՝ հյուսիս ուղղված ավելի քիչ աղի ջրի մակերևույթին մոտ և ավելի աղի խորքային հոսանք, որն ուղղված է դեպի հարավ։ Ափամերձ ջրերը ձմռանը սառչում են։


== Անվանում ==
Kattegat անվանումը առաջացել է նիդերլանդերեն Kat (կատու) և Gat (անցք) բառերից։ Այս անվանման ծագումը գալիս է Միջին դարերից, երբ նավապետները անվանում էին այս նեղուցը նեղ ինչպես «կատվի անցումը», քանի որ այստեղ կան շատ ծանծաղուտներ և նավարկելի տարածքը չափազանց նեղ է։


== Ծանոթագրություններ ==
Պրիմորսկոե (գյուղ, Պրիմորսկի գյուղական խորհուրդ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՊրիմորսկոեՊրիմորսկոե (ուկրաիներեն՝ Приморське), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Նովոազովսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պրիմորսկոե գյուղում բնակվում էր 1 407 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Տոմտոր (այլ կիրառումներ)

Տոմտոր, կարող է վերաբերել՝

Տոմտոր - գյուղ Ռուսաստանի Սախա-Յակուտիայի հանրապետության Մեգինո-Կանգալասկի ուլուսի կազմում։
Տոմտոր - գյուղ Ռուսաստանի Սախա-Յակուտիայի հանրապետության Օյմյակոնսկի ուլուսի կազմում։
Իլիչովկա (ավան, Գոլովանևի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԻլիչովկաԻլիչովկա (ուկրաիներեն՝ Іллічівка), ավան Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Գոլովանևի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Իլիչովկա ավանում բնակվում էր 219 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,305 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 718,03 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)
Մամաշ (Շիրոյի գավառ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Մամաշ (այլ կիրառումներ)Մամաշ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Շիրոյի գավառակում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Խարբերդի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Պոկոշչովկա

Պոկոշչովկա (ուկրաիներեն՝ Покощівка), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Իզյասլավի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պոկոշչովկա գյուղում բնակվում էր 284 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1203 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 236,08 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Յազևկա (Պոդլեսնայայի վտակ)

Յազևկա (ռուս.՝ Язевка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կալինինգրադի մարզում և Կրասնոզնամենսկի շրջանում։ Գետաբերանը տեղակայված է Պոդլեսնայա գետի աջ ափին 3 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 18 կմ է, ավազանի տարածքը 41,4 կմ2 է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Բալթյան ավազանային շրջանին, գետային ավազանը Պրեգոլյա, ենթաավազանը՝ բացակայում է։ Գետի ջրատնտեսային տեղամասը Նեման գետն է և Բալթիկ ծովի ավազանը։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 01010000212104300009927
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 104300992
Ավազանի կոդը - 01.01.00.002
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 04
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 3


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
(20269) 1998 FF28

(20269) 1998 FF28, աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1998 թվականի մարտի 20-ին ԼԻՆԵԱՐ ծրագրի կողմից Սոկոռոյում։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(20269) 1998 FF28 աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Հայրեմ Սթիվենս Մաքսիմ

Մաքսիմ Հայրեմ Սթիվենս (Maxim) (փետրվարի 5, 1840(1840-02-05), Սանգերվիլ, Փիսքատաքուի շրջան, Մեն, ԱՄՆ - նոյեմբերի 24, 1916(1916-11-24)[…], Լոնդոն, Մեծ Բրիտանիայի և Իռլանդիայի միացյալ թագավորություն), ամերիկացի կոնստրուկտոր և ձեռնարկատեր։
1883 թվականից մշակել է ավտոմատ զենք, ստեղծել է ավտոմատ հրացանը, ավտոմատ թնդանոթը, հաստոցային գնդացիրը։ Անգլիացի գործարանատեր Թ․ Նորդենֆելդի հետ Գերմանիայում հիմնել է արագաձիգ թնդանոթների գործարան (1888)։ Փողի ետհարվածի սկգբունքով գործող Մաքսիմի հաստոցային գնդացիրը վերամշակումից ու կատարելագործումից հետո, ընդունվել է շատ երկրների բանակների սպառազինության մեջ և կիրառվել ընդհուպ մինչև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը (1939-1945)։


== Ծանոթագրություններ ==
Վարդան Սարգսյան (ճարտարապետ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Վարդան Սարգսյան (այլ կիրառումներ)Վարդան Խորենի Սարգսյան (Տեր-Սարգսյան) (հուլիսի 17, 1919(1919-07-17), Անապա - փետրվարի 1, 1964(1964-02-01), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ ճարտարապետ։
Դիվանագետ, պետական գործիչ, ՀՀ 4-րդ նախագահ Արմեն Սարգսյանի հայրն է։


== Կենսագրություն ==
Վարդան Սարգսյանը ծնվել է Անապայում։ 1946 թվականին հայրենադարձել է։ 1953 թվականին ավարտել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը։ 1951 թվականից աշխատել է Հայպետնախագիծ ինստիտուտում (1961 թվականից՝ ճարտարապետական խմբի ղեկավար)։


== Ստեղծագործական աշխատանք ==
Վարդան Սարգսյանի նախագծերով կամ համահեղինակությամբ կառուցվել են՝

Հայկոոպի և ԱԳՆ շենքերը Երևանում,
Պիոներական ճամբարների համալիր (1958) և մանկական առողջարան (1959) Հանքավանում,
1950-1960-ական թվականներին՝ բնակելի տներ Երևանում, Ալավերդիում, Ջերմուկում,
Կինոթատրոն՝ Արմավիրում,
Մսուր-մանկապարտեզ՝ Մարալիկում,
«Աղթամար» հյուրանոց-ռեստորանը՝ Սևանի ափին (1962),
Հանրախանութ՝ Մարտունիում (1959),
Մշակույթի պալատ՝ Արտաշատում (1960),
Հյուրանոց և առևտրի կենտրոն՝ Իջևանում (1961),
Առաջին երկրաշարժակայուն բարձրահարկ շենքը Հայաստանում (1960, Ալավերդի),
Հուշարձան-կոթող՝ Գորիսի «Ազատության» զբոսայգում (1960)։


== Ծանոթագրություններ ==
Մուհամբալի շրջան

Մուհամբալի շրջան (արաբ․՝ ناحية محمبل‎‎), շրջանի կարգավիճակ ունեցող վարչատարածքային միավոր Սիրիայի Արաբական Հանրապետությունում։ Գտնվում է երկրի հյուսիս-արևմուտքում՝ Իդլիբի մարզում։ Հանդիսանում է Առիհայի գավառի երեք շրջաններից մեկը։
Վարչական կենտրոնն Մուհամբալ քաղաքն է։ Ըստ 2004 թվականի պաշտոնական մարդահամարի տվյալներով շրջանը ունի 27,098 բնակչություն։ Քաղաքն ու շրջական ավանները կազմում են 27,098 քառ.կմ տարածք։
Ունի 22 գյուղ և ավան՝

Մուհամբալ (արաբ․՝ محمبل‎‎)
Շագուրիտ (արաբ․՝ شاغوريت‎‎)
Օրա Կաբիլ-Էդվան (արաբ․՝ عرى القبلي عدوان‎‎)
Կնիշե (արաբ․՝ الكنيسة‎‎)
Բալես (արաբ․՝ بالس‎‎)
Սարարիֆ (արաբ․՝ صراريف‎‎)
Հյուսիսային Լաջ (արաբ․՝ اللج الشمالي‎‎)
Մաթլե Արիհա (արաբ․՝ المطلة أريحا‎‎)
Հմեիմատ (արաբ․՝ حميمات‎‎)
Ջադրայա (արաբ․՝ جدرايا‎‎)
Բեֆտամուն (արաբ․՝ بفطامون‎‎)
Բասնկուլ (արաբ․՝ بسنقول‎‎)
Անբ (արաբ․՝ انب‎‎)
Բաքլիդ (արաբ․՝ بقليد‎‎)
Հլուլ (արաբ․՝ حلول‎‎)
Սաեն (արաբ․՝ الصحن‎‎)
Հիլա (արաբ․՝ حيلا‎‎)
Քաֆրմիդ (արաբ․՝ كفرميد‎‎)
Բայդար Շամուս (արաբ․՝ بيدر شمسو‎‎)
Ալ-Մաթալա (արաբ․՝ المطلة‎‎)
Ալ-Սիդ ալ-Աքիբ (արաբ․՝ السد‎‎)
Ալ-Մարի (արաբ․՝ المرج‎‎)


== Ծանոթագրություններ ==
Պյոտր Ռունեց

Պյոտր Ռունեց (բելառուս․՝ Пятро Рунец, մայիսի 4, 1911(1911-05-04), Azyarychyna, Gmina Dudzicze, Igumensky Uyezd, Մինսկի նահանգ, Ռուսական կայսրություն - մարտի 5, 1997(1997-03-05)), բելառուս գրող։


== Կենսագրություն ==
Պյոտր Ռունեցը ծնվել է 1911 թվականին Մինսկի մարզի Պուխովիչի շրջանի Օստրովկի բնակավայրում, գյուղացու ընտանիքում։ 1930 թվականին ավարտել է Բորիսովկայի մանկավարժական տեխնիկումը։ 1937-1940 թվականներին սովորել է Մինսկի Սերգեյ Կիրովի անվան ժուռնալիստիկայի կոմունիստական ինստիտուտը։ 1940 թվականին միացել է Կարմիր բանակին, մասնակցել է Լիտվայի, Ստալինգրադի ճակատամարտերին, երկու անգամ վիրավորվել է, 1943 թվականին զորացրվել է։ Աշխատել է «Большевистская сталь» թերթում, 1946-1953 թվականներին եղել է «Піянер Беларусі» խմբագրության բաժնի վարիչը, 1953-1963 թվականներին՝ աշխատել է «Бярозка» ամսագրում, 1963-1971 թվականներին՝ Բելառուսական ռադիոյում։
Մահացել է 1997 թվականի մարտի 5-ին։


== Ստեղծագործություններ ==
Մանուկներին նվիրված առաջին պատմվածքը՝ «Սև քարը», տպագրվել է 1932 թվականին «Իսկրի Իլյիչա» ամսագրում։ Այնուհետև լույս են տեսել տարբեր պատմվածքներ և վիպակներ։

«Պատանի մարտիկները», 1940
«Գարնանային օրերին», 1954
«Գիպսե դիմակ», 1958
«Հեքիաթի վերջը», 1960
«Զվարճալի իրադարձություններ», 1962
«Կարևոր առաջադրանք», 1968
«Սպիտակ տերեփուկ, 1971
«Վերնաշխատ Ալյոշկան», 1963
«Ի՞նչ է շշնջում խնկեղեգը», 1966


== Գրականություն ==
Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Пухавіцкага раёна / Укл. А. А. Прановіч. - Мн., 2003.- 749 с.: іл. 


== Ծանոթագրություններ ==
USB ֆլեշ կրիչ

USB ֆլեշ կրիչ շարժական արտաքին հիշողության սարք (պահոց) է, որը հիմնված է NAND տիպի ֆլեշ հիշողության վրա և ինտեգրացված USB 1.1 կամ 2.0 միջերեսի հետ։ Այն փոքրիկ, թեթև, շարժական և բազմաթիվ անգամներ գրելու-կարդալու ունակությամբ՝ ինֆորմացիա կրող սարք է, որը կարող է կրել մինչև 64 ԳԲ ինֆորմացիա։ Ֆլեշ կրիչը, արագ տիպի հիշողությամբ սարք է, որը ավելի հուսալի է, քան ճկուն մագնիսական սկավառակը (floppy)։ Ֆլեշ կրիչներում օգտագործվում է շարժական հիշողության սարքերի՝ USB Mass Storage ստանդարտը։
Սարքը օգտագործելու համար, օպերացիոն համակարգը պետք է ունենա USB Mass Storage և ֆլեշ քարտում օգտագործվող ֆայլային համակարգի դրայվերների ապահովում։ Mac OS X օպերացիոն համակարգի բոլոր տարբերակները ունեն USB Mass Storage սարքավորումների ապահովում։ Microsoft Windows XP, 2000 և ME ևս ունեն այսպիսի սարքերի ապահովում, սակայն Windows-ի բոլոր նախկին տարբերակները պահանջում են դրայվեր, որը, սովորաբար, տրամադրում է արտադրողը։ Լինուքս միջուկում սպասարկումը ապահովված է սկսած 2.4 տարբերակից (2001)։


== Պատմություն ==
Ֆլեշ կրիչը ստեղծվել է 1998 թ.-ին IBM-ի կողմից, որպեսզի փոխարինի ճկուն մագնիսական սկավառակները՝ ThinkPad գծի արտադրանքների համար։ Չնայած, որ IBM-ն է առաջին անգամ հայտարարել այս սարքի մասին, սակայն նրանք չեն արտոնագրել այն, և, հետագայում, պայմանավորվել են M-Systems-ի հետ, որպեսզի նրանք զարգացնեն և արտադրեն այդ սարքերը։ Այս սարքի և նրա հետ կապված մի քանի այլ արտոնագրեր, այժմ պատկանում է M-Systems ընկերությանը։
Առաջին ֆլեշ կրիչները արտադրվել են M-Systems-ի կողմից՝ «disgo» ապրանքանիշի տակ, հետևյալ տարողություններով՝ 8ՄԲ, 16ՄԲ, 32ՄԲ և 64ՄԲ։ Սրանք ներկայացվում էին հանրությանը, որպես «ճկուն մագնիսական սկավառակները վերացնողներ», և այդ նույն կառուցվածքով արտադրվել էին մինչև 256ՄԲ։ Սակայն, շուտով, ասիական արտադրողները սկսեցին արտադրել իրենց սեփական ֆլեշ կրիչները՝ Disgo-ից ավելի էժան գներով։

Ժամանակակից ֆլեշ կրիչներում կիրառվում է USB 2.0 միացում։ Սակայն, տվյալ պահին, նրանք չեն օգտագործում այդ միացման ամբողջ 480 ՄԲիթ/վ արագությունը՝ բուն ֆլեշ հիշողության անգամներ ավելի փոքր արագության պատճառով։
Ջանուտրի

Ջանուտրի (իտալերեն՝ Isola di Giannutri), կղզի Միջերկրական ծովում, պատկանում է Տոսկանյան կղզեխմբին։ Վերջինիս կղզիներից ամենահարավայինն է։ Վարչականորեն Ջանուտրին Ջիլիոյի կոմունան է, Տոսկանա շրջանի Գրոսետո գավառի կազմում։


== Բնություն ==
Կղզին ունի կուսական բնություն։ Այն անվանում են «որորների կղզի», քանի որ այստեղ բնակվում են հազարավոր որորներ։ Կղզին բնական արգելոց է։


== Ռելիեֆ ==
Կղզու վրա կան երեք լեռներ՝ Կապել Ռոսսո, Մոնտե Մարիո և Պոջիո դել Կաննոնե։ Ժայռոտ ափերում կան երկու ծովափեր, հյուսիս արևելքում՝ Գալա դելլա Սպալմատոիոն, և հյուսիս արևմուտքում՝ Գալա Մաեստրան։ Կան բազմաթիվ քարայրներ, որոնցից ամենահայտնին Գալա դեի Գրոնտին է։


== Պատմություն ==
Կղզին կոչվել է Արտեմիսիա՝ հույների կողմից, և Դանիում՝ հռոմեացիների կողմից։ Մ․ թ․ ա․ II և III դարերում կարևոր դեր է կատարել ծովային տեղափոխումների համար։ Հռոմեացիների ժամանակ կղզին պատկանել է Էնոբարդի ընտանիքին, ովքեր կառուցել են շքեղ վիլլա։ Դրան ավերակները կարելի է տեսնել մեր օրերում, և այն տեղի տեսարժան վայրերից է։ Կարոլինգների ժամանակ Ջանուտրին Ջիլիոյի  և Արջենտարիոյի հետ միասին պատկանել է Երեք աղբյուրների աբբայությանը։ 13-րդ դարում պատկանել է Ադլոբրանդեսկի ընտանիքին, ապա անցել Օրսինիներին։ 15-րդ դարից սկսած, Presidi շրջանի մասերից մեկն է։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		


== Արտաքին հղումներ ==
http://www.emmeti.it/Welcome/Toscana/Isole/Giannutri/index.uk.html


== Ծանոթագրություններ ==
Յոզեֆ Գուրբան

Յոզեֆ Գուրբան (սլովակ.՝ Jozef Miloslav Hurban, մարտի 19, 1817(1817-03-19), Բեցկով, Նովե մեստո նադ Վահոմ, Տենչինի երկրամաս, Սլովակիա - փետրվարի 21, 1888(1888-02-21), Հլբոկե, Senica District, Տրնավայի երկրամաս, Սլովակիա), սլովակ քաղաքական գործիչ, գրող, փիլիսոփա և լյութերական քահանա։ 1848 թվականի ապստամբության առանցքային գործիչը Սլովակիայում։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է լյութերական քահանայի ընտանիքում։ 1835 թվականից մասնակցել է սլովակների հայրենասիրական շարժմանը։ 1840 թվականին ավարտել է Բրատիսլավայի Լյութերական վարժարանը, որտեղ ծանոթացել է Լյուդովիտ Շտուրի հետ։

Ուսումից հետո դարձավ Բրեզովա պոդ Բրադլի քահանա։ 1842-1877 թվականներին հրատարակել է «Նիտրա» ալմանախը։ 1843 թվականին Միխալ Գոջայի և Լյուդովիտ Շտուրի հետ Գլբոկում կոդավորեցին գրական սլովակերենի նոր տարբերակը։ 1848-1849 թվականներին ակտիվորեն մասնակցել է հեղափոխությանը, բռնադատվել։ 1861 թվականին եղել է Սլովակիայի Մատիցայի հիմնադիրներից մեկը։
Յոզեֆ Միլոսլավ Գուրբան՝ Սլովակիայի գրական լեզվի շտուրսկի տարբերակի առաջին գրքի հրատարակիչն է։ Լյուդովիտ Շտուրի և Միխալ Միլոսլավ Գոջեի հետ կոդավորել է Սլովակիայի գրական լեզուն, որի հիմքում ընկած է միջին բարբառը։ Հենց այս լեզուն է դարձել ժամանակակից գրական սլովակերենի հիմքը։
Նրա որդին էր Սվետոզար Գուրբան Վայանսկին՝ սլովակ գրող, բանաստեղծ, արձակագիր և հրապարակախոս։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Большая российская энциклопедия : [в 35 т.] / гл. ред. Ю. С. Осипов. — М. : Большая российская энциклопедия, 2004—2017.


== Արտաքին հղումներ ==
Лось И. Л. (1890–1907)։ «Гурбан, Осип-Людовит-Милослав»։ Բրոքհաուզի և Եֆրոնի հանրագիտական բառարան: 86 հատոր (82 հատոր և 4 լրացուցիչ հատորներ)։ Սանկտ Պետերբուրգ
Մորկուր (Էնայի գավառ)

Մորկուր (ֆր.՝ Morcourt), համայնք Ֆրանսիայում, գտնվում է Պիկարդիայի մարզում՝ Էնա գավառում։ Մտնում է Սեն Կանտեն-2 կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանը Լան է։
Համայնքի INSEE կոդը՝ 02525:


== Բնակչություն ==
2010 թվականի տվյալներով՝ համայնքի բնակչությունը կազմում է 596 մարդ։


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին համայնքի 372 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչներից 275-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 97-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը կազմել 73,9%, 1999 թվականին եղել է 71,6%)։ 275 տնտեսապես ակտիվ բնակիչներից աշխատում էին 247-ը (124 տղամարդ և 123 կին), գործազուրկ էին 28-ից (14 տղամարդ 14)։ 97 տնտեսապես ոչ ակտիվ բնակիչներից 27-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 45-ը՝ թոշակառուներ, 25-ը տնտեսապես ոչ ակտիվ էին այլ պատճառներով։


== Տե՛ս նաև ==
Ֆրանսիայի շրջանների ցանկ


== Ծանոթագրություն ==


== Արտաքին հղումներ ==
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ - Մորկուր (ֆր.)
Լենինականի բամբակեղենի արտադրական միավորում

Լենինականի բամբակեղենի արտադրական միավորում, խորհրդային շրջանի թեթև արդյունաբերական ձեռնարկությունների համախումբ Լենինականում (այժմ՝ Գյումրի)։ Ստեղծվել է 1975 թվականին։ Ներառել է Լենինականի «Մայիսյան ապստամբության» անվան տեքստիլ կոմբինատը, Լենինականի տեքստիլ կոմբինատի մանվածքային արտադրամասում Արթիկի, Կիրովականի (այժմ՝ Վանաձոր), Ալավերդու մասնաճյուղերը։ Ունեցել է ուսումնա-արաադրական կոմբինատ։ Արտադրել է մանվածք և գործվածք։ 1980 թվականի դրությամբ արտադրանքն իրացվել է միութենական բոլոր հանրապետություններում։
Միավորման գլխամասային ձեռնարկությունը Լենինականի «Մայիսյան ապստամբության» անվան տեքստիլ կոմբինատը, որը հանդիսանում էր ՀԽՍՀ տեքստիլ արդյունաբերության առաջնեկը և ամենախոշոր ձեռնարկությունը։ Հիմնադրվել է 1924 թվականին Իվանովո-Վոգնեսենսկի նահանգի Վիչուգա քաղաքի տեքստիլագործների օգնությամբ։ Նույն տարում կոմբինատը տվել է առաջին արտադրանքը։ Կոմբինատի կազմավորման և ամրապնդման տարիներին (1920-30-ական թվականներ) այնտեղ են այցելել խորհրդային քաղաքական գործիչներ Վալերիան Կույբիշևը, Միխայիլ Կալինինը, Ալեքսանդր Մյասնիկյանը, Սերգո Օրջոնիկիձեն, Անաստաս Միկոյանը, Սարգիս Լուկաշինը, Աղասի Խանջյանը, Ս. Համբարձումյանը, Ասքանազ Մռավյանը։
1942 թվականին շահագործման է հանձնվել կոմբինատի ներկման ֆաբրիկան։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին Լենինականի կոմբինատն արտադրել է շուրջ 20 000 տ մանվածք և 104 միլիոն մ գործվածք։ Պաշտպանական ֆոնդի օգտին կոմբինատը հավաքել է ավելի քան 7 միլիոն ռուբլի։ 2500 տեքստիլագործներ պարգևատրվել են «Հայրենական մեծ պատերազմում աշխատանքային արիության համար» և «Կովկասի պաշտպանության համար» մեդալներով։ Կոմբինատի մանվածքային, գործվածքային, չթի, ներկման ֆաբրիկաները և այլ օժանդակ արտադրամասերը տարեկան թողարկել են ավելի քան 11 000 տ մանվածք և 81 միլիոն մ գործվածք (1977)։
Արտադրանքի շատ տեսակներ ստացել են որակի պետական նշան։ Կոմբինատի կոլեկտիվի օգնությամբ Խորհրդային Հայաստանի մի շարք քաղաքներում և շրջաններում հիմնվել են տեքստիլ ձեռնարկություններ։ Կոմբինատի կոլեկտիվը բազմիցս արժանացել է ԽՍՀՄ Մինիստրների խորհրդի, ՀԱՄԿԽ-ի, ՀԽՍՀ Մինիստրների խորհրդի ու ՀԱՄԽ-ի փոխանցիկ դրոշներին։ Հարյուրավոր առաջավոր համարվող աշխատակիցներ պարգևատրվել են շքանշաններով ու մեդալներով։ Մի քանիսն ընտրվել են ԽՍՀՄ և ՀՍՍՀ Գերագույն սովետների դեպուտատ, ջուլհակուհի Ա. Պետրոսյանը, հրահանգիչ-ենթավարպետ Գ. Տոնոյանը արժանացել են սոցիալիստական աշխատանքի հերոսի կոչման։ Ենթավարպետ Մ. Ստեփանյանը եղել է պետական մրցանակի դափնեկիր։ Կոմբինատում լույս էր տեսնում «Տեքստիլագործ» բազմատիրաժ թերթը։ Կոմբինատն ունեցել է իր մշակույթի պալատը, «Արագած» սպորտային ակումբը, մսուր-մանկապարտեզները, հանգստի պրոֆիլակտորիումը։ Կոմբինատը պարգևատրվել է «Աշխատանքային կարմիր դրոշի» (1966), «ժողովուրդների բարեկամության» (1974) շքանշաններով։
Հայաստանի անկախացումից հետո գործարանը դադարեց իր գործնեությունը։ Գործարանի մասնաշենքերի մի մասը վաճառվել է։ Գործարանի տարածքի մի մասում կառուցվել է Հանթսմանի թաղամասը։
Լոռիս

Լոռիս (ռուս.` Лорис), ավան Ռուսաստանի Դաշնության Կրասնոդարի երկրամասում։ Մտնում է Կրասնոդարի համայնքային կազմավորման Կարասունսկի ներքաղաքային օկրուգի կազմի մեջ։ Գտնվում է Կրասնոդարից 12 կմ հյուսիս-արևելք, ծովի մակարդակից 36 մ բարձրության վրա։


== Բնակչությունը ==
Համաձայն 2002 թվականի տվյալների, ավանն ուներ 2912 բնակիչ, իսկ 2010 թվականին այնտեղ արդեն ապրում էր 3565 մարդ։
Ավանում գործում է միջնակարգ դպրոց, երկու մանկապարտեզ, մշակույթի տուն, պոլիկլինիկա և թռչնաբուծական ֆաբրիկա։


== Պատմությունը ==
Հիմնադրվել է 1888 թվականին և կոչվել ի պատիվ Ռուսական կայսրության ներքին գործերի նախարար, գեներալ-նահանգապետ Միքայել Լոռիս-Մելիքովի։
1977 թվականին ստացել է ավանի կարգավիճակ և նրան տրվել է Զոնալնի անվանումը։ Ավանն իրենից ներկայացնում էր ագրարային համալիրի գիտա-արտադրական բազա։
2011 թվականին կրկին վերանվանվել է Լոռիս։


== Ծանոթագրություններ ==
Մոճոռյանց Պետրոս։ «Բանաստեղծություններ»

«Մոճոռյանց Պետրոս։ «Բանաստեղծություններ»», Հովհաննես Թումանյանի հոդվածներից, որը գրվել է 1892 թվականի հոկտեմբերի 14-ին, Թիֆլիսում։


== Պատմություն ==
Գրված է 1892 թվականի հոկտեմբերի 14-ին, Թիֆլիսում։ Ինքնագիրը պահվում է Եղիշե Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանի Թումանյանի ֆոնդում։
Առաջին անգամ տպագրվել է «Մուրճ» ամսագրի № 10-ի 1485-1488 էջերում, ապա՝ 1935 թվականին Երևանում հրատարակված Նվարդ Թումանյանի կազմած և խմբագրած «Թումանյանը քննադատ» գրքի 19-22 էջերում։ Այնուհետև տպագրվել է Հովհաննես Թումանյանի երկերի ժողովածուի 6-րդ հատորի 9-12 էջերում։
Թումանյանի երկեր լիակատար ժողովածուի 6-րդ հատորում տպագրված է ինքնագրից, քանի որ «Մուրճ» ամսագրում կան փոքր-ինչ տարբերություններ։ Դրանք հավանաբար խմբագրական միջամտությունների հետևանքն են։ Օրինակ՝ ինքնագրում գրված է «Սրանց սրտումը բանաստեղծական սրբազան կրակի տեղ», իսկ «Մուրճ» ամսագրում՝ «Սրանց սրտում բանաստեղծական կրակի տեղ»։ Ինքնագրում գրված է «Ստիպում է մեզ յուր դատարկ ու ամայի սրտում բանաստեղծական կրակի տեղ բանաստեղծի խանդ ու տաղանդ որոնել», մինչդեռ «Մուրճ» ամսագրում գրված է՝ «Ստիպում է մեզ յուր դատարկ ու ամայի սրտում բանաստեղծի խանդ ու ավյուն որոնել» և այլն։


== Ծանոթագրություններ ==
Անտառային թագուհին

Անտառային թագուհին (ռուս.՝ Лесная царевна), գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանվել է 2004 թվականին։


== Սյուժե ==
Ֆիլմում առկա են ավանդական ռուսական հեքիաթների կերպարներ։ Իվան Ցարևիչը սիրահարվել էր արքայադուստր Մարիային։ Սակայն նրանց երջանկությանը խանգարում էին մութ ուժերը. Իվանի դաժան և նախանձ եղբայրները` Ֆյոդորը և Վասիլին, ինչպես նաև` Մարիայի անտառային չար ոգիները. Բաբա Յագան, Լեշին, Կատու Բայունը և ուրիշներ։


== Դերերում ==
Մարիա Կուլիկովա` Մարիա, անտառային թագուհի
Նիկոլայ Մաչուլսկի (դեպուտային դեր)` Իվան, թագավորի կրտսեր որդին
Յուրի Նազարով` Գուրյան արքա
Վլադիմիր Սիմոնով` թագավորական խորհրդատու
Սերգեյ Պինչուկ` Ֆյոդր, Իվանի եղբայրը
Անտոն Կուկուշկին` Վասիլի, Իվանի եղբայրը
Սերգեյ Բարկովսկի` պանդոկյան խաժամուժ
Վլադիմիր Պանկով` Պետրուշկա, կենդանի մարդ, կույր, գիշերային պահակ, աշխարհազորային
Միխայիլ Պոլիցեյմակո` վաճառական
Վիկտոր Սերգաչյով` անտառների ոգի
Գալինա Մարաչովա` Բաբա Յագա
Կոնստանտին Չեպուրին` երիտասարդ թագավոր
Ալեքսանդր Սամոյլով` զորավար
Դիանա Շպակ` փոքրիկ աղջնակ
Ռաշ Վիբերգ` Անտիպ / Առաջին հանդիպած անցորդ (հնչյունավորել է Ռոգվոլդ Սուխովերկո)
Եկատերինա Լապինա` Մարֆուտկա, աղախին
Դալվին Շերբակով` Սվատ Նաում
Արտյոմ Սմոլա (Արտեմի Պրոշենկո)` երկրորդ թափառական դերասան
Վիտալի Գրեբեննկով` երրորդ թափառական դերասան
Անաստասիա Սավոսինա (դեբյուտային դեր)` Կապուտաչյա
Օլեգ Զաբոլոտնի` գործակատար
Դմիտրի Մարտինով` անապաստան
Կարինա Իվանովա` դրվագային դեր


== Նկարահանումներ ==
Նկարահանումները տեղի են ունեցել Ռուսական Հյուսիսում, հին ռուսական ճարտարապետության «Մալիե Կորելի» թանգարան-արգելանոցում, Արխանգելսկի մոտ, որոշ դրվագներ նկարահանվել են Սեվերոդվինսկում, Սպիտակ ծովի ափին։
Միևնույն ժամանակ, քննադատությունը նշել է, որ «բնությունը ծառայում է ոչ միայն որպես գործողությունների ֆոն, այլ երբեմն հասնում է մինչև ինքնուրույն կերպարի»։
«Մարտադաշտը» նկարահանվել է Խորկովո գյուղի մոտ, Լյավլյա գետի ափին, իսկ «33 դյուցազունների» դերերը կատարել են տեղի սահմանապահները Արխանգելսի ապստամբության զորամասից։


== Արձագանքներ ==


== Պարգևներ և մրցանակներ ==
8-րդ միջազգային «Հեքիաթ» մանկական կինոփառատոնի Գրան-պրի (Մոսկվա, 2005)
Երեխաների և պատանիների «Filmak» միջազգային կինոփառատոնի Գրան-պրի (Չեխիա, 2005)
«Մոսկովյան պրեմիերա» միջազգային կինոփառատոնի երկրորդ մրցանակ (Մոսկվա, 2005)
Առաջադրվել է երեխաների և պատանիների «Schlingel» կինոփառատոնին (Գերմանիա, 2005)
Ռուսաստանի նախագահի աշխատակազմի երախտագիտություն` մանկական կինոարվեստի զարգացման գործում ունեցած ավանդի համար


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Владимир Портнов - "Добрым молодцам урок". «Лесная царевна» вышла в город. (статья-рецензия на фильм в «Литературной газете», вып. 21-22, 2005)
«Անտառի թագուհին» «Հայրենական կինոյի հանրագիտարան» կայքում
«ԱՆտառի թագուհին»(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում
Новая русско-славянская сказка с голливудскими эффектами
Макс Милиан - Лесное "хождение по мукам" // Кино-театр.ру
Սեչենկի

Սեչենկի (ռուս.՝ Сеченки), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Յարցևսկի շրջանի կազմում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Լուի Թանձրամարմին

Լյուդովիկոս VI Թանձրամարմին (ֆր.՝ Louis VI Le Gros, l’Eveillé ou le Batailleur, (դեկտեմբերի 1, 1081 կամ 1081, Փարիզ - օգոստոսի 1, 1137 կամ 1137, Château de la Douye, Բեթիսի Սեն Պիեր), Ֆրանսիայի թագավոր 1108 թ.-ից։ Կապետինգների դինաստիայից։ Սկիզբ է դրել թագավորական իշխանության ամրապնդմանը։ Իր քաղաքականության մեջ հենվել է քաղաքների (նրանց շնորհել է կոմունայի իրավունք) և եկեղեցու վրա։ Ամուսնացած է եղել երեք անգամ. երրորդ կնոջից՝ Ադելաիդա Սավոյացուց ունեցել է 9 զավակ՝ 7 որդի և 2 դուստր։


== Ծանոթագրություններ ==
Կարիստուս

Կարիստուս (; հուն․՝ Κάρυστος, մերօրյա Կարիստոսի մերձակայքում), պոլիս հնագույն Եվբեա կղզում։ Տեղակայված էր կղզու հարավային ափին՝ Օխի լեռան ստորոտին։ Հոմերոսն այն հիշատակել է «Իլիական» վիպերգի նավերի կատալոգում, ինչպես նաև նշել, որ վերահսկվում է աբանտացիների կողմից։ Հույն պատմիչ Թուկիդիդեսը գրել է, որ քաղաքը հիմնել է դրիոպ ցեղախումբը։ Քաղաքն անունն ստացել է Խիրոնի որդի Կարիստուսի անունից:


== Պարսկական պատերազմ ==

Մ.թ.ա. 490 թվականին պարսից զորքը ցամաք է իջել Կարիստուսում և արագորեն իրեն ենթարկել տեղաբնակներին։ Սալամինի ճակատամարտից անմիջապես հետո աթենացիների նավատորմը Թեմիստոկլեսի գլխավորությամբ փող է շորթել քաղաքից։
Շատ չանցած՝ Կարիստուսը հրաժարվել է միանալ Դելյան լիգային։ Աթենացիներն ուզում էին, որ Կարիստուսը միանա դրան, և մերժումը չընդունելով՝ հարձակվել և թալանել են Կարիստուսը։ Սա ստիպել է քաղաքին միանալ Դելյան լիգային։ Աթենքը հաճախ է օգտագործել այս մարտավարությունը, որի շնորհիվ հունական քաղաք-պետությունը չէր կարող անցնել Պարսկաստանի կողմը և իրենց քաղաքը որպես բազա առաջարկել, ինչպես նաև չէր կարողանա խուսափել հարկ վճարելուց։ Դելյան լիգայի ստեղծմամբ անկիրթ գյուղացիներին իրավունք է վերապահվել ժողովներին քվեարկել։ Աթենական ժողովրդավարության այս տարբերակը հանդես էր գալիս մի դերով, որը թույլ էր տալիս թվացյալ համահավասարության գաղափարին հաղորդել բռնակալական բնույթ։
Լիգան հպատակություն էր պարտադրում միասնական Հունաստան ստեղծելու համար, սակայն կայուն բանակ կամ հետագա ներխուժումը կանխելու համար ռազմական ուժ ստեղծելու փոխարեն աթենացիները Պերիկլեսի գլխավորությամբ սկսել են միջոցները վատնել Աթենքն ու Հունաստանը փառաբանելու վրա։ Ատտիկյան քաղաք-պետությունների այս սխալ պահվածքը մերժվել է Սպարտայի կողմից ու հանգեցրել Պելոպոննեսյան պատերազմին, որի ժամանակ ոչ միայն չի ապահովվել Հունաստանի անվտանգությունն արտաքին պարսկական հարձակումներից, այլև հող է ստեղծել լիգայի՝ ներսից կազմաքանդվելու համար։


== Հետագա պատմություն ==
Կարիստացիները Հին Հունաստանը մակեդոնացիներից ազատագրելու պատերազմում կռվել են աթենացիների կողմից։ Ֆիլիպ 5-րդ Մակեդոնացու դեմ պատերազմում անցել են հռոմեացիների կողմը։
Կարիստուսը հիմնականում հայտնի է եղել իր մարմարով, որը Հռոմում մեծ պահանջարկ ուներ։ Հույն պատմիչ Ստրաբոնը քարհանքների տեղը նշել է Մարմարարիում քաղաքի մոտ, սակայն դրանց հետքերը հայտնաբերվել են Օխե լեռան վրա՝ ծովից երեք մղոն հեռավորությամբ։ Դա հռոմեացիների ցիպոլինյան մարմարն է․ կանաչ մարմար սպիտակ շերտերով։ Կարիստուսում ասբեստ հանքանյութը նույնպես կարելի էր գտնել, որն այդպես էլ անվանվել է՝ «Կարիաստյան քար»։


== Քրիստոնեական եպիսկոպոսություն ==
Որպես եպիսկոպոսություն Կարիստուսն ի սկզբանե Կորնթոսի սուֆրագան էր, բայց 9-րդ դարում այն ​​միավորվել է Աթենքի հետ բյուզանդական կայսր Լևոն VI Իմաստասերի իշխանության օրոք (886-912)։ Կարիակուս անունով եպիսկոպոսությունը 458 թվականին Լևոն Թրակիացու կորնիթյան գավառի մաս է կազմել։
Այլևս չլինելով եպիսկոպոսական նստավայր՝ այսօր Կարիստուսը Կաթոլիկ եկեղեցու կողմից համարվում է «մահացած թեմ»։


== Հանրահայտ մարդիկ ==
Անտիգոնուս Կարիստացի (մ.թ.ա. 3-րդ դար), գրող
Ապոլլոդորուս Կարիստացի (մ.թ.ա. 3-րդ դար), կոմիկ ​​դրամատուրգ
Դիոքլես Կարիստացի (մ.թ.ա. 4-րդ դար), բժիշկ
Գլավկուս Կարիստացի (մ.թ.ա. 6-րդ դար), բռնցքամարտիկ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Official site - English version
Նիվսկի

Նիվսկի (ռուս.՝ Нивский), գյուղ Ռուսաստանի Մուրմանսկի մարզի Կանդալակշսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1043 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Չոժի-Չու

Չոժի-Չու (ռուս.՝ Чожи-Чу), գյուղ Ռուսաստանի Չեչենական հանրապետության Աչխոյ-Մարտանովսկի շրջանի կազմում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Սուելա Բրավերման

Սյու Էլեն Կասիանա «Սուելա» Բրավերման (անգլ.՝ Sue-Ellen Cassiana "Suella" Braverman), ի ծնե՝ Ֆերնանդեշ (պորտ.՝ Fernandes, ապրիլի 3, 1980(1980-04-03), Harrow, Հարրոու, Մեծ Լոնդոն, Անգլիա, Միացյալ Թագավորություն), բրիտանացի իրավաբան և քաղաքական գործիչ, 2020 թվականից Անգլիայի և Ուելսի գլխավոր ատորնեյն է։


== Կենսագրություն ==
Քենիայից և Մավրիկիոսից ներգաղթյալների դուստր է (մայրը 45 տարի որպես բուժքույր աշխատել է Մեծ Բրիտանիայի հանրային առողջապահության համակարգում)։ Սկզբնապես սովորել է Բրենտի պետական դպրոցում, որից հետո ստացել է կրթաթոշակ և շարունակել է ուսումը Հարրոուի կանանց մասնավոր դպրոցում։ Սովորել է Քեմբրիջի համալսարանի Քուինզի քոլեջում, որտեղ ղեկավարել է պահպանողական ասոցիացիան, ավարտել է Փարիզ 1 Պանթեոն-Սորբոն համալսարանի մագիստրատուրան։ Ընդունվել է Նյու Յորքի փաստաբանների կոլեգիա, որից հետո 10 տարի Մեծ Բրիտանիայում զբաղվել է բարիստերական գործունեությամբ։
2015 թվականի ընտրություններում Ֆերեմ շրջանից ընտրվել է Համայնքների պալատում՝ ստանալով ընտրողների 56,1 %-ի աջակցությունը (մրցակիցներից ուժեղագույնը՝ Անկախության կուսակցության թեկնածու Մալքոլմ Ջոնսը, ստացել է միայն 15,4 % ձայն) ։
Հանդես է եկել Մեծ Բրիտանիայի Եվրամիությունից դուրս գալու կողմից և որոշ ժամանակ գլխավորել է Եվրոպական հետազոտական խումբը, որն զբաղվել է խորհրդարանով անցկացման  համապատասխան օրենսդրությամբ։ Եղել է ֆինանսների նախարարների, ապա՝ Եվրամիությունից դուրս գալու նախարարի անձնական խորհրդարանական օգնականը, սակայն 2018 թվականի նոյեմբերին հրաժարական է տվել՝ ի նշան Մեծ Բրիտանիայի և Եվրամիության միջև համաձայնագրի նախագծի հետ անհամաձայնության, որն առաջարկել էր վարչապետ Թերեզա Մեյը։
2019 թվականի դեկտեմբերին կայացած խորհրդարանական ընտրությունների արդյունքների համաձայն՝ ամրապնդել է դիրքը իր շրջանում։ Նրա օգտին քվեարկել է ընտրողների 63,7 %-ը, իսկ երկրորդ լեյբորիստ Մեթյու Ռենդալի օգտին՝ միայն 18,1 %-ը։
2020 թվականի փետրվարի 13-ին Ջոնսոնի երկրորդ աշխատակազմում նշանակվել է Անգլիայի և Ուելսի գլխավոր ատտորնեյի և Հյուսիսային Իռլանդիայի գծով գլխավոր իրավական խորհրդատուի պաշտոնում։


== Անձնական կյանք ==
Բրավերմանը հաճախում է Լոնդոնի բուդդիստական կենտրոն, որը պատկանում է խոշորագույն բուդդայական համայնքներից մեկին՝ Տրիրատնային, որի դեմ բազմիցս մեղադրանքներ են առաջադրվել սեռական բռնության կիրառման համար։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Suella Braverman» (անգլերեն)։ theyworkforyou.com։ Վերցված է 2020-02-16
Հայկական ԽՍՀ (պաննո)

«Հայկական ԽՍՀ», հայ քանդակագործ Արա Սարգսյանի բարձրաքանդակ-պաննոն, որը ստեղծվել է 1938 թվականին։


== Պատմություն ==
1938 թվականին միութենական կառավարությունը Արա Սարգսյանին հանձնարարում է նախագծել և իրականացնել Հայկական ԽՍՀ-ի և Ադրբեջանական ԽՍՀ-ի դեկորատիվ բարձրաքանդակները Նյու Յորքի համաշխարհային ցուցահանդեսում Խորհրդային Միության տաղավարի համար։ Բարձրաքանդակների մեծ ծավալը քանդակագործին մեծմասշտաբային արձանագործության անհրաժեշտության առաջ են կանգնեցնում։ 


== Նկարագրություն ==
Քանդակներից յուրաքանչյուրի լայնությունը 9 մետր է, բարձրությունը՝ 4,5, որոնց վրա հասակով մեկ կանգնեցված են գրեթե հորելիեֆի ուռուցիկություն ունեցող մարմիններ։ Երկու բարձրաքանդակների կոմպոզիցիոն մտահաղացումն էլ նույնն է։ Յուրաքանչյուր կոմպոզիցիայի կենտրոնական մասը զբաղեցնում է համապատասխան  հանրապետության պետական գերբը, իսկ դրա երկու կողմերից բարձրանում են բանվորի ու բանվորուհու, կոլտնտեսականի և կոլտնտեսուհու մարմինները՝ հագած նոր, բայց ազգայինը ակնարկող տարազներ և իրենց ասպարեզները խորհրդանշող պատկանելիքներով։ Բարձրաքանդակի հայկական հատվածում բանվոր-բանվորուհին քանդակված են գործարանային ֆոնի վրա, իսկ ադրբեջանականում՝ նավթի շատրվանների։ Իսկ կոլտնտեսականը և կոլտնտեսուհին թե՛ առաջինում, թե՛ երկրորդում քանդակված են բամբակենու, խաղողի և հասկերի ֆոնին։
Ադրբեջանական բարձրաքանդակը իր մեծ ծավալների մեջ ունի բավականանին մանրամասն մշակում․ տեղ-տեղ ծալքեր, տեղ-տեղ մանրուք, որոնք մոնումենտալ բարձրաքանդակին հաղորդում են որոշ հաստոցայնություն։ Այնինչ հայկական բարձրաքանդակն ըստ ամենայնի մոնումենտալ գործ է, ունի խոշոր ընդհանրացումներ և կատարողական լայնություն։ 
1939 թվականին Արա Սարգսյանին նվիրված իր հոդվածում հատնի արվեստաբան Ա․ Զամոշկինը նշել է․ 


== Ծանոթագրություններ ==
Վիռու-Յաագուպի

Վիռու-Յաագուպի (էստ․՝ Viru-Jaagupi), գյուղական ավան Էստոնիայի Լյաենե-Վիրումաա նահանգի Վիննի շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղական ավանում բնակվում էր 404 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը Էստոնիայի վիճակագրություն պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Հավերժական գիշերվա առեղծվածը

«Հավերժական գիշերվա առեղծվածը» (ռուս.՝ «Тайна вечной ночи»),  1955 թվականի խորհրդային գիտաֆանտաստիկ ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Դ. Վասիլևը Իգոր Լուկովսկու համանուն պիեսի հիման վրա։
Պրեմիերան կայացել է 1956 թվականի հունիսի 25-ին (հեռուստատեսությամբ) և 1956 թվականի սեպտեմբերին (կինոյում)։


== Սյուժե ==
Գիտական ֆանտաստիկա է բատիսկաֆով օվկիանոսային խորությունների հետազոտությունների և  խորքերում օգտակար հանածոների հայտնաբերման մասին։
Խաղաղ օվկիանոսի խորհրդային տարածքային ջրերում հզոր ստորջրյա պայթյուն է տեղի ունեցել։ Օվկիանոսագիտական ինստիտուտի աշխատակից, այդ պայթյունի պատահական վկա Դենիսովը նկատում է ափամերձ քարերի վրա քարաքոսերի անսովոր արագ աճ։ Նա ենթադրում է, որ դա տեղի է ունենում այն ճառագայթման ազդեցության տակ, որը ճառագում է խորքում առաջացած նոր ռադիոակտիվ տարրից։ Չնայած առաջացած մի շարք դժվարություններին՝ Դենիսովն ստիպված է լինում մի քանի սուզումներ կատարել և բացահայտել ճառագայթման աղբյուրը։


== Դերերում ==
Մ. Աստանգով – Նիկոլայ Խրիստոֆորովիչ Մերցալով, պրոֆեսոր 
Ի. Պերեվերզև - Ալեքսեյ Իվանովիչ Դենիսով, գիտնական-օվկիանոսագետ
Կ. Բարտաշևիչ – Դմիտրիի Պետրովիչ Ռուսակով  
Դ. Ստոլյարսկայա - Լենա Տուրչինա, Դենիսովի օգնականը
Ա. Յանիցկի – Վիկտոր Պավլովիչ Լավրենտև
Ե. Իզմայլովա – Ալեքսանդրա Վասիլևնա Սոկոլովա,բժիշկ
Յա. Յանակիև - ռադիստ նավի վրա
Ի. Ժևագո - սանիտար հիվանդանոցում
Մ. Գլուզսկի – ռադիստ կղզում (լուսագրերում նշված չէ)
Վ. Տկաչենկո - էպիզոդ
Պ. Սամարին  – էպիզոդ
Ե. Տարխանով - էպիզոդ
Գ.  Յուխտին – էպիզոդ (լուսագրերում նշված չէ)
Ե.   Տարխնիշվիլի – էպիզոդ (լուսագրերում նշված չէ)


== Նկարահանող խումբ ==
Սցենարի հեղինակ՝  Իգոր Լուկովսկի
Ռեժիսոր՝ Դմիտրի Բասիլև
Օպերատոր՝ Նիկոլայ Բոլշակով
Նկարիչ՝  Ա․ Բերգեր
Կոմպոզիտոր՝ Իգոր Մորոզով
Հնչյունային օպերատոր՝ Ե. Կաշևիչ
Ռեժիսոր՝ Լ. Սաակով
Համակցված նկարահանումներ․
Օպերատորներ՝ Բորիս Գորբաչով, Բորիս Խրեննիկով
Նկարիչներ՝ Զոյա Մորյակովա, Ալեքսանդր Կլիմենկո
Նկարիչ-գրիմարար՝ Վ. Ռուդինա
Կոստյումների նկարիչ՝ Կ. Եֆիմով
Մոնտաժող՝  Պ. Չեչյոտկինա
Դիրիժոր՝  Սեմյոն Սախարով
Տնօրեն՝ Մաքս Գերշենգորին


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Գերմաներեն dvd-հրատարակություն amazon.de կայքում
Փոքրիկ ճուտիկը

Փոքրիկ ճուտիկ (անգլերեն՝ Chicken Little), 2005 թվականին Մարկ Դինդալի The Sky Is Falling առակի հիման վրա նկարահանված անիմացիոն մուլտֆիլմ։


== Սյուժե ==
Փոքրիկ Ճուտիկը (Chicken Little) իր համար խաղաղ բնակվում է իր հարազատ Նյու Դուբկի փոքր քաղաքում։ Մի անգամ նրա գլխին ինչպես իրեն է թվում, ընկնում է երկինքը։ Ճուտիկը խուճապ է բարձրացնում, սակայն նրան ոչ ոք չի հավատում ...։


== Հնչունավորողներ ==
Զակ Բրաֆֆ -  Ճուտիկ
Ջոան Քյուսակ -  Ուտի-Տֆուտի բադիկ
Գարրի Մարշալ -  Պտախ Կուդախ
Քեթրին Օ’Հարա -  Թինա
Պատրիկ Ստյուարտ -  միստր Շերստիկլոկ
Ֆրեդ Ուիլլարդ -  Մելվին
Սթիվ Զան -  Խրյուն-Մանյուն խոզուկ
Էմի Սեդերիս -  Սկլիզկա աղվեսЛиска Склизка


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
disney.go.com/disneypictures/chickenlittle Փոքրիկ ճուտիկը. պաշտոնական կայք
Chicken Little(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում
«Chicken Little»(անգլ.) ֆիլմը allmovie կայքում:
Chicken Little(անգլ.) ֆիլմը Rotten Tomatoes կայքում
Chicken Little Archived 2008-05-02 at the Wayback Machine.
Չիտառեալե

Չիտառեալե (իտալերեն՝ Cittareale), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լացիո շրջանում՝ Ռիետի պրովինցիայում։
Բնակչությունը կազմում է 474 մարդ (2008), բնակչության խտությունը կազմում է 8 մարդ/կմ²։ Տարածքը կազմում է 59 Կմ²։ Հեռախոսային կոդ՝ 0746։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչություն


== Վարչակազմ ==
Հեռախոս։0746 947032


== Արտաքին հղումներ ==
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.
Վայմիշ

Վայմիշ (ռուս.՝ Ваймиш), գետ Ռուսաստանում, հոսում Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Յումիժ գետի աջ ափին՝ 57 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 56 կմ է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության։

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 03020300112103000027586
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 103002758
Ավազանի կոդը -  03.02.03.004
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 03
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 0


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Ղուկաս Բադրուպանյան

Ղուկաս Բադրուպանյան կամ Լուկաչ Պատրուբանի (հունգ.՝ Patrubány Lukács, հունվարի 23, 1861(1861-01-23), Եղիսաբեթուպոլիս, Սիբիու, Ռումինիա - հունիսի 1, 1926(1926-06-01), Բուդապեշտ, Հունգարիայի Թագավորություն), հունգարական լեզվաբան, բանասեր, ազգությամբ հայ։ 
1884 թվականին ավարտել է Բուդապեշտի համալսարանը։ 30 տարի ուսուցչություն է արել տեղի վարժարաններում, դասախոսել Բուդապեշտի համալսարանում։ Գրել է ազգագրական, պատմագիտական, բանահյուսական և լեզվաբանական հոդվածներ։ Շատ է զբաղվել հայերենի ստուգաբանությամբ, սակայն նրա մեկնությունները գիտական արժեք չեն ներկայացնում։ 
1897 թվականին հիմնադրել է «Շպրախվիսսենշաֆտլիխե Աբհանդլունգեն» («Sprachwissenschaftliche Abhandlungen», «Լեզվաբանական հոդվածներ») գերմաներեն ամսագիրը
Հայագիտական նյութերով թղթակցել է «Հանդես ամսօրյա»-ին, «Բանասեր»-ին, Կեռլայում հրատարակվող «Արմենիա» հունգարերեն պարբերականներին և այլ պարբերականների։


== Ծանոթագրություններ ==
Նավամոդելային սպորտ

Նավամոդելային սպորտ, տեխնիկական մարզաձև, որն ընդգրկում է սպորտային մրցումների համար նավամոդելների նախագծումն ու կառուցումը։ Ռազմածովային և առևտրական նավատորմի դասակարգման համապատասխան, սպորտային մոդելները բաժանվում են 36 դասի։ Մրցումները լինում են ստենդային (գնահատվում են կատարման նրբագեղությամբ և գծագրերին ու նախատիպին համապատասխանությամբ) և ընթացային՝ ներկայացվում են վերջրյա նավերի և սուզանավերի ինքնագնաց, արագընթաց կորդային (ազատ նախագծով), ռադիոկառավարումով և առագաստանավերի մոդելներ։ 
Նավամոդելային սպորտը զարգացած է Չեխիայում, Հունգարիայում, Լեհաստանում, Բուլղարիայում, Գերմանիայում, Մեծ Բրիտանիայում, Ֆրանսիայում, Շվեդիայում, Իտալիայում։ Հայաստանում նավամոդելային սպորտը տարածում է ստացել 1949 թվականից, ՀԽՍՀ ծովային ակումբը բացվել է 1947 թվականին (հետագայում՝ ծովային դպրոց, 1972 թվականից՝ հանրապետական սպորտ-տեխնիկական ծովային ակումբ)։ 1950 թվականին տեղի են ունեցել հանրապետական առաջին մրցումները։ Նավամոդելային սպորտիի ֆեդերացիան ստեղծվել է 1965 թվականին։ Ըստ Հայկական սովետական հանրագիտարանի, 1980 թվականին ԴՕՍԱԱՖ-ի շրջանային ու քաղաքային կոմիտեներին առընթեր գործել է նավամոդելային սպորտի 128 խումբ (շուրջ 3 հազար մարդ, այդ թվում՝ 4 սպորտի միջազգային վարպետ)։ 
Հայաստանի մարզիկները մասնակցում են Եվրոպայի և աշխարհի առաջնություններին։
Գաբոնի դրոշ

Գաբոնի դրոշը բաղկացած է երեք հավասար հորիզոնական մասերից կանաչ, դեղին, և կապույտ գույնի։ Դրոշի դիզայն արտացոլում է Գաբոնի աշխարհագրական դիրքը. կանաչ գույնը - անտառներ, կապույտը - Ատլանտյան օվկիանոս, բաժանված հասարակած և արև խորհրդանշող դեղին շերտագծով։ 1959 թ. ընդունված Գաբոնի առաջին դրոշը տարբերվում էր ֆրանսիական եռագույնի ներկայությամբ։


== Պատկերասրահ ==

		
		


== Արտաքին հղումներ ==
«Գաբոն», Աշխարհի դրոշներ կայքում