armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Դելոս

Դելոս, Դիլոս (հին հունարեն՝ Δῆλος, հուն․՝ Δήλος), հունական կղզի Եգեյան ծովում, Կիկլադներ կղզեխմբում։ Ներկա դրությամբ կղզին կամ անմարդաբնակ է, կամ քիչ բնակեցված։ 2001 թվականին անցկացված մարդահամարի ժամանակ կղզում բնակվում էր 14 բնակիչ։
Հին հունական դիցաբանության համաձայն, Դելոս կղզու վրա են լույս աշխարհ եկել Ապոլլոն և Արտեմիս աստվածները։ Հին ժամանակներից Դելոս կղզին սրբավայր էր հանդիսանում հույների համար։ Կղզու վրա կան բազմաթիվ տեսարժան վայրեր, այդ թվում նաև Ապոլլոնի և Դիոնիսոսի տաճարները։
Կղզին պահպանել է Եգեյան աշխարհի տարբեր քաղաքակրթությունների բազմաթիվ հետքեր սկսած նախաքրիստոնեական ժամանակաշրջանի մ.թ.ա. 3-րդ հազարամյակից։ Դելոսի ճարտարապետական հուշարձանները բազմազան են և շատ խիտ կենտրոնացած, ձևավորում են խոշոր բազմազգ միջերկրածովյան նավահանգստի կերպար։


== Դիցաբանություն ==
Ըստ հին հունական դիցաբանության, ի սկզբանե Դելոս կղզին եղել է լողացող կղզի, որն առաջացել է այն ժամանակ, երբ Պոսեյդոնը իր եռաժանիով ծովի հատակից վերցրել է հողի կտոր։ Լետո աստվածուհին, ով հարաբերությունների մեջ է մտել Զևսի հետ և հետապնդվում էր Հերայի կողմից խանդի հողի վրա, երկար ժամանակ թափառում էր ամբողջ աշխարհով, սակայն ոչ մի տեղ նրան չէին ընդունում։ Դելոս կղզուն ուղղված խնդրանքից հետո, որտեղ Լետո աստվածուհին գալիս է գայլուհու կերպարով, և խոսք է տալիս կղզին հայտնի դարձել հրաշալի տաճարով, ինը օր շարունակ տանջվում է երկունքի ցավերից, այնուհետև արմավենիների տակ լույս աշխարհ են գալիս Ապոլլոնը և Արտեմիսը։ Աստվածուհու անվտանգության համար Զևսը կղզին կապել է շղթաներով ծովի հատակին (ըստ այլ վարկածների նա ամրացրել է այն 4 ալմաստե սյուներով)։


== Պատմություն ==
Կղզու վրա հին ժամանակներից գտնվել է Ապոլլոնի տաճարն, ինչը խթան է հանդիսացել մ.թ.ա. 8-րդ դարում հարևան կղզիներից (Կիկլադներ) դելֆիական միության (ամփիկտիոն) ստեղծման համար, որն ընդգրկել է Աթենքից և Եվբեայից մինչև փոքրասիական Հոնիա ընկած տարածքը։ Մ.թ.ա. 6-րդ դարում խոշորագույն ծովային տերությունները մրցակցում էին ամփիկտիոնում առաջնորդության համար։ Հարևան կղզիների բնակիչներն իրենց կանանց և երեխաների հետ հավաքվում էին կղզու վրա և Ապոլլոնի պատվին անցկացնում էին նվագախմբերի մասնակցությամբ տարբեր մրցումներ։


== Տեսարժան վայրեր ==
Ոչ մեծ Սրբազան լիճ շրջանաձև փոսորակի մեջ։ Այժմ այն ցամաքած է, և կանխորոշում է շենքերի տեղաբաշխումը կղզու վրա։
Մինոյան շատրվան, քանդակվել է ժայռի մեջ, ունեցել է ուղղանկյուն տեսք կենտրոնական սյունով։ Կառուցվել է մ.թ.ա. 6-րդ դարում և վերականգնվել մ.թ. 166 թվականին։
Քարե սալահատակով, արձաններով և սյուներով շուկայական հրապարակ։
Դելոսյան տաճար դասական դորիական ոճով։
Դիոնիսոսի արձան։
Իսիդայի դորիական տաճար։ Կառուցվել է հռոմեական ժամանակաշրջանի սկզբում Իսիդայի, Սերապիսի և Անուբիսի պատվին։
Հերայի տաճար, մ.թ.ա. մոտ 500 թվական։ Կառուցվել է ավելի հին շինության տեղում։
Դիոնիսոսի տուն (մ.թ. 2-րդ դար), անվանումը ստացել է հատակի խճանկարի շնորհիվ, որտեղ պատկերված է Դիոնիսոսը։
Դելֆինների տուն։ Անվանումը ստացել է ատրիումում արված խճանկարի շնորհիվ։
Ապոլլոնին նվիրված Առյուծների տեռաս Նակսոս կղզու  բնակիչների կողմից։ Կառուցվել է մ.թ.ա. մոտ 600 թվական։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		


== Տես նաև ==
Ապոլլոն
Անուբիս
Կիկլադներ


== Ծանոթագրություններ ==
Ժակ Դուվալյան

Ժակ Դուվալյան (հունվարի 1, 1920(1920-01-01), Հալեպ, Օսմանյան կայսրություն - մարտի 26, 2008(2008-03-26), Վերսալ), ֆրանսահայ երգիչ։


== Կենսագրություն ==
Ժակ Դուվալյանը ծնվել է 1920 թվականին, Հայոց ցեղասպանությունից մազապուրծ և Հալեպում հանգրվանած հայ ընտանիքում։ 1925 թվականին ընտանիքը տեղափոխվել է Փարիզ։ Վաղ տարիքից Ժակը հետաքրքրվել է ճշգրիտ գիտություններով, ցանկացել է դառնալ մաթեմատիկոս։ Սակայն ընտանիքում ծագած ֆինանսական խնդիրների պատճառով կիսատ է թողել ուսումը և աշխատել։ Այնուհետև տարվել է երաժշտությամբ, գրել է երգեր, հանդես եկել սրճարաններում։ 1940-ական թվականներին հայտնի է դարձել փարիզյան հասարակության մեջ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո հանդես է եկել մենահամերգներով։ 1954 թվականին մեկնել է Խորհրդային Հայաստան, հաստատվել Երևանում։ Ի սկզբանե որոշել էր զբաղվել աստղաֆիզիկայով, սակայն մտադրությունը փոխել է և շարունակել երգել։ 1956 թվականից հանդես է եկել Կոնստանտին Օրբելյանի ղեկավարած Հայաստանի էստրադային նվագախմբում, հյուրախաղերով եղել Մոսկվայում, Թբիլիսիում, Բաքվում։
1959 թվականին դարձել է Մոսկվայի Յուրի Սաուլսկու գործիքային անսամբլի մենակատարը։ Երգել է ֆրանսերեն, հայերեն, ռուսերեն։


== Երգացանկ ==
«Խոսում է Երևանը»
«Իմ Երևան»
«Ռիո դե Ժանեյրո»
«Անձրև և գիշեր»
«Մորո», «Բաբալու»
«Ծաղկեփունջ»
«И потому»
«Каменотесы»


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Жак Дувалян: жизнь, как роман Archived 2016-03-05 at the Wayback Machine.
Певец оттепели
Ժակ Դուվալյան, «Հնչիր իմ կիթառ»
Ժակ Դուվալյանի կատարումներից
Հարրի Պոլիտ

Հարրի Պոլիտ (անգլ.՝ Harry Pollitt, նոյեմբերի 22, 1890(1890-11-22), Դրոյլսդեն, Tameside, Մեծ Մանչեսթեր, Միացյալ Թագավորություն - հունիսի 27, 1960(1960-06-27), Ավստրալիա), անգլիացի կոմունիստ քաղաքական գործիչ։ 
Ծնվել է բանվորի ընտանիքում։ 1906 թվականին դարձել է Անկախ բանվորական, 1912 թվականին՝ Բրիտանական սոցիալիստական կուսակցության անդամ։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի (1914-1918) ժամանակ մասնակցել է հակապատերազմական պրոպագանդային։ Եղել է 1915 թվականի Սաութհեմփթոնի նավաշինարանի բանվորների գործադուլի, 1918-1919 թվականին՝ Թեմզա գետի ավազանի Ֆաբրիկագործարանային ավագների և «Ձեռքե՜րդ հեռու Ռուսաստանից» շարժումների կազմակերպիչներից ու ղեկավարներից, Մեծ Բրիտանիայի կոմունիստական կուսակցության (ՄԲԿԿ, 1920) հիմնադիրներից։ 1922 թվականից ՄԲԿԿ ԿԿ-ի և ԿԿ-ի քաղբյուրոյի, 1943 թվականից՝ կոմկուսի ԳԿ և քաղկոմիտեի անդամ։ 1921-1924 թվականներին եղել է Պրոֆինտերնի Լոնդոնի բյուրոյի քարտուղար, 1924-1929 թվականներին՝ տրեդյունիոնիստական և լեյբորիստական ղեկավարության դեմ հանդես եկող «Փոքրամասնության շարժման» գլխավոր քարտուղար։ 1925 թվականին հեղափոխական գործունեության համար դատապարտվել է 12-ամսյա բանտարկության։ 1924-1943 թվականներին՝ Կոմինտերնի ԳԿ-ի անդամ։ Մասնակցել է Կոմինտերնի 3-րդ, 5-7-րդ կոնգրեսներին։ 1929-1956 թվականներին եղել է ՍԲԿԿ գլխավոր քարտուղարը, 1956-1960 թվականներին՝ կոմկուսի ԳԿ-ի նախագահը։


== Ծանոթագրություններ ==
Մանիլովկա (գյուղ, Խմելնիցկիի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՄանիլովկաՄանիլովկա (ուկրաիներեն՝ Манилівка), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Խմելնիցկիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Մանիլովկա գյուղում բնակվում էր 247 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1266 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 195,1 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Արծվի Վասպուրական (այլ կիրառումներ)

Արծվի Վասպուրական, կարող է վերաբերել՝

Արծվի Վասպուրական - պարբերական, հրատարակվել է Կոստանդնուպոլսում (1855-1856, 1873-1874ն) և Վանի Վարագավանքում (1858-1864-ին, շաբաթաթերթ)
Արծվի Վասպուրական - միամսյա, ապա՝ երկամսյա հանդես։ Ամերիկայի Վասպուրական միության հրատարակություն։ Լույս է տեսել 1940-1945 թվականներին, Բոստոնում, 1951-1967 թվականներին՝ Ֆրեզնոյում
Ալխանլը

Ալխանլը, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Կիլիկիայի Ադանայի նահանգում։ Գտնվում էր Ալեքսանդրետտա ծոցի հյուսիսային ծայրամասում։


== Աղբյուրներ ==
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Կիլիկիայի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Կորվարա ին Բադիա

Կորվարա ին Բադիա (իտալերեն՝ Corvara in Badia), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Տրենտինո Ալտո Ադիջե մարզում՝ Բոլցանո գավառում։ Բնակչությունը կազմում է 1266 մարդ, խտությունը կազմում է 30 մարդ/կմ²։ Տարածքը գրավում է 42 կմ²։ Էլեկտրոնային փոստ՝ 39033, հեռախոսային կոդ՝ 0471։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության աճ 


== Ծանոթագրություններ ==


== Տվյալներ ==
Հռեախոսահամար։ +39 0471 836184
Էլեկտրոնային հասցե։ info@corvara.eu
Գլխավոր կայք։ http://www.corvara.eu


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք (իտալ.)
Ազգային վիճակագրության ինստիտուտ(իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.
Mixtape (DMX, ալբոմ)

Mixtape, ամերիկացի ռեփեր DMX-ի ոչ պաշտոնական միքսթեյփը։ Առաջին անգամ թողարկվել է 2010 թվականի փետրվարի 23-ին, բայց տեղափոխվել է 2010 թվականի մարտի 23-ին։ Երգչի առաջին ալբոմն է թողարկված Success Records-ով, Year of the Dog… Again ալբոմի թողարկումից հետո, Sony Urban Music և Columbia Records-ների հետ անհամաձայնության պատճառով։ Փիքսթեյփում ներառված են երգեր, որոնք հետո ընդգրկվեցին DMX-ի «Walk with Me Now» և «You’ll Fly with Me Later» ալբոմների, ինչպես նաև ընդգրկվեցին նոր երգեր։
Առաջին շաբաթվա ընթացքում Mixtape-ը, Billboard rap charts չարթում եղել է 20-րդ տեղում։


== Երգացանկ ==


== Չարթեր ==


== Ծանոթագրություններ ==
Զաօզերիե (Օկտյաբրսկի շրջան)

Զաօզերիե (ռուս.՝ Заозерье), ստանիցա Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Օկտյաբրսկի շրջանում։ Մտնում է Բեսսերգենևսկովո գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Ներքին Սասնաշեն

Ներքին Սասնաշեն, գյուղ Հայաստանի Արագածոտնի մարզում, մարզկենտրոնից՝ 40 կմ հյուսիս-արևմուտք։ Բարձրությունը ծովի մակերևույթից՝ 1800 մ։
Կարակովմաս անվանումով ընդգրկված է եղել Երևանի նահանգի Էջմիածնի գավառում։


== Բնակչություն ==
Բնակիչների նախնիները գաղթել են Սասունից, Մուշից և Խնուսից։
Ներքին Սասնաշենի ազգաբնակչության փոփոխությունը․


== Տնտեսություն ==
Բնակչությունը զբաղվում է անասնապահությամբ, հացահատիկի, կերային կուլտուրաների և մշակությամբ։


== Շինություններ ==
Գյուղում կա երկու եկեղեցի։


== Տես նաև ==
Ներքին Սասնաշենի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Արագածոտնի մարզ)


== Ծանոթագրություններ ==
Նիկուլինո (գյուղ, Սմոլենսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՆիկուլինոՆիկուլինո (ռուս.՝ Никулино), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 0 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Դիցանձ (առվակ)

Դիցանձ, առվակ Ճորոխի ավազանում, նրա վտակը։ Անցնելով Սպերի շրջանի համանուն գյուղի հանդամսերով՝ միանում է Ճորոխին։ Հիշատակում է Ատրպետը («Հանդէս Ամսօրէայ», 1927, էջ 338)։


== Ծանոթագրություններ ==
Բերեզովկա (գյուղ, Բիժբուլյակսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԲերեզովկաԲերեզովկա (ռուս.՝ Березовка, բաշկիրերեն՝ Березовка), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բիժբուլյակսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 9 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Սան Մարտին դե Տոուս

Սան Մարտին դե Տոուս (իսպ.՝ San Martín de Tousբասկ.՝ Sant Marti de Tous, կատ.՝ Sant Martí de Tous), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Մտնում է Կատալոնիա ինքնավար համայնքի մեջ՝ Բարսելոնա պրովինցիայում։ Գտնվում է Անոյիա շրջանում։ Զբաղեցնում է 38,84 կմ² մակեերես։ Բնակչությունը կազմում է 1164 (2010 թվական)։


== Ժողովրդագրություն ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղում ==
Página web del Ayuntamiento
Información de la Generalitat de Catalunya(չաշխատող հղում)
Información del Institut d'Estadística de Catalunya
Իմաժիզմ

Իմաժիզմ (անգլ. imagism, image - պատկեր), մոդեռնիստական հոսանք անգլիական և ամերիկյան պոեզիայում՝ 1910-ական թվականների սկզբներից 1920-ական թվականներ սկզբները։ Հիմնադիրներն ու տեսաբաններն են անգլիացի փիլիսոփա Թ. Հյումը և ամերիկյան բանաստեղծ Է. Պաունդը։ Ուղղության ներկայացուցիչներից են անգլիացի Թ. Ս. Էյիոթը, Ֆ. Մ. Ֆլինտը, Դ. Գ. Լոուրենսը, Ռ. Օլդինգտոնը, ամերիկացիներ` Է.Փաունդը, Է. Լուելը, Հ. Դուլիթլը, Ջ. Գ. Ֆլեթչերը։ Իմաժիզմի սկզբունքներն են`ճշգրիտ պատկերում, թեմատիկայի անկրևորություն։ Իմաժիզմը ռոմանտիկ ապրումներին հակադրում էր փոխադարձ կապերի ու հարաերությունների համակարգի անդամահատված «օբյեկտների» վերարտադրությունը, որոնց յուրահատկությունն էլ իմաժիզմի համար կազմում էին պատկերի նախանյութը։ Բանաստեղծությունը նման պատկերների շղթա է, որն արտահայոտւմ է իրերի իրական կարգն աշխարհում`ի հակադրումն ռոմանտիկների «ոչ ճշգրիտ» զգացմունքային աշխարհընկալման։ Իմաժիստները, միացնելով իմաժիզմի Ինտուիտիվիզմի փիլիսոփայությունը և ֆրանսիացի սիմվոլիզմի ձևական տեսությունները, երգում էին բնությունը, արձանագրում թռուցիկ տպավորությունները, տարվում ռիթմերի ու երանգների խաղով, շեշտում ինքնաբավ, լակոնիկ «մաքուր» պատկերը, արմատավորում ազատ բանաստեղծությունը։ Իմաժիզմի պոետիկան պահանջում էր լեզվի պարզություն, հրաժարում ավանդական տաղաչափությունից, տնից, քանի որ իմաժիստական ստեղծագործություններում տպավորվում է ապրումը և ոչ թե բուռն ռեալականությունը։ Իմաժիզմի զուգորդական (ասոցիատիվ) ոտանավորները ազգակից են Ճապոնիայի և Չինաստանի հաստատված սկզբունքներին։ Իմաժիզմն այնտեղտեսնում էր պոեզիայի մոդելը, որը համապատասխանում էր հոգեբանության և աշխարհընկալման`միատիպություն ծնող մեխանիկական և տեխնիկականացված իրականությանը։ Իմաժիզմը նպաստեց անգլիական ոտանավորի ջևերի հարստացմանը, ուշ ռոմնտիկների էպիգոնային պատկերավորման և ռիթմիկայի վերացմանը։ Սակայն իմաժիզմի փորձերը իրենց բնույթով, որպես կանոն, ձևական էինն և 10-ական թվականների կեսերին հանգեցրին այդ դպրոցի քայքայմանը։ Իմաժիզմն անհատականությունից զուրկ պոեզիայի վաղ դրսևորումներից էր։


== Աղբյուրներ ==
Մելս Սանթոյան, Արեն սանթոյան «Գրականագիտական բառարան», էջ 66-67
Լի Սին Ման

Լի Սին Ման (հանգըլ՝ 이승만) - Ի Սընգ Ման, մարտի 26, 1875(1875-03-26), Haeju, Կորեայի Ժողովրդա-Դեմոկրատական Հանրապետություն - հուլիսի 19, 1965(1965-07-19)[…], Հոնոլուլու, ԱՄՆ), Հարավային Կորեայի քաղաքական գործիչ։ 1948-1960 թվականին եղել է Հարավային Կորեայի նախագահը և միաժամանակ կառավարող լիբերալ կուսակցության պարագլուխը։
Հանդես է եկել Հարավային Կորեայում ամերիկյան զորքերի ներկայության օգտին։ 1960 թվականի ապրիլին, ժողովրդական ապստամբության հետևանքով, Լին սին մանը և նրա կառավարությունը հրաժարական տվեցին։


== Ծանոթագրություններ ==
Ալեքսանդր I (Կախեթի արքա)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ալեքսանդր I (այլ կիրառումներ)Ալեքսանդր I Գեորգիևիչ (վրաց.՝ ალექსანდრე I, 1454, Թիֆլիս, Վրաց թագավորություն - ապրիլի 27, 1511, Թիֆլիս, Քարթլիի թագավորություն), Կախեթիի թագավոր (1476-1511)։ Գեորգի VIII թագավորի որդին։ Վրաց Բագրատունիների դինաստիայի արքա


== Կառավարում ==
Մուին ուլ Խիլաֆա վաս Սալտանե Նուսրատ ուդ Դին Աբու Նասր Ուզուն Խասան խանի արշավանաքների ժամանակ, 1477 թվականին ոչնչացվել են Վրաստանի մարզերի մեծ մասը (Խերկին, Սագուրամոն, Մարտկոպին, Տինանետին)։ Ալեքսանդր I-ը, Ուզուն-Խասանիին տարբեր նվերներ և դիմումներ է ուղարկում, որպեսզի Կախեթին փրկի սնանկությունից։


== Ընտանիք ==
Կրկնակի անգամ ամուսնացած է եղել։ Առաջին անգամ Աննայի հետ, որը եղել է Գարսեվան Չոլոկաշվիլիի աղջիկը, և մյուս կինն եղել է Տինատինը։ Նրա փոքրիկ տղան եղել է Դեմետրա Տվալդամցարին, որն էլ հիմնադրել է Բագրատիոն-Դավիդովների (Բագրատիոն-Դավիտիշվիլի) իշխանությունը։
Նա սպանվել է իր ավագ որդու Գեորգի IIի դավադրության և դատական ինտրիգների արդյունքում։


== Ծանոթագրություններ ==
Բրեբոյա

Բրեբոյա (ուկրաիներեն՝ Бребоя), գյուղ Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Ռախովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Բրեբոյա գյուղում բնակվում էր 710 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 5,1 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 139 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ալմասան

Ալմասան  (իսպ.՝ Almazán), մունիցիպալիտետ և քաղաք Իսպանիայում։ Մտնում է Սորիա պրոնվիցիայի մեջ՝ Կաստիլիա և Լեոն ինքնավար համայնքում։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Ալմասան շրջանում։ Նրա տարածքը գրավում է 166,53 կմ², իսկ բնակչությունը կազմում է 5965 մարդ 2010 թվականի մարդահամարի տվյալների համաձայն։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==
Վոլնա (գյուղ, Կրեստեցկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Վոլնա (այլ կիրառումներ)Վոլնա (ռուս.՝ Волна), գյուղ Ռուսաստանի Նովգորոդի մարզի Կրեստեցկի շրջանի կազմում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Լուի Բրայլ

Լուի Բրայլ (ֆր.՝ Louis Braille, հունվարի 4, 1809(1809-01-04)[…], Կուվրե, Սեն-է-Մարն, Ֆրանսիա - հունվարի 6, 1852(1852-01-06)[…], Փարիզ, Սենա, Ֆրանսիա), ֆրանսիացի տիֆլոմանկավարժ, գյուտարար՝ Բրայլի գրերի հեղինակը։


== Կենսագրություն ==
Լուի Բրայլը ծնվել է 1809 թվականի հունվարի 4-ին ֆրանսիական փոքրիկ Կուվրե քաղաքում։

3 տարեկան հասակում Բրայլը սկսեց կուրանալ աչքերի բորբոքման հետևանքով, որը սկսվեց, երբ հոր արհեստանոցում վնասվեց դանակով։ Վերջնականապես կուրացավ 5 տարեկանում։
10 տարեկանում Լուիին հանձնեցին Կույր երեխաների ազգային դպրոց (ֆր.՝ Institut national des jeunes aveugles), որտեղ նա սովորեց նվագել դաշնամուր և երգեհոն։
1824 թվականին մշակեց մինչ այժմ ամբողջ աշխարհում գործածվող կույրերի կետառելիեֆային այբուբենը (Բրայլի գրեր)։ Ու քանի որ նաև տաղանդավոր երաժիշտ էր, Բրայլը բացի տառերից ու թվերից նույն սկզբունքներով մշակեց նոտագրություն և երաժշտություն էր դասավանդում կույրերին։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Կենսագրականը Peoples.ru կայքում
Մորդվինովկա (գյուղ, Բիրսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՄորդվինովկաՄորդվինովկա (ռուս.՝ Мордвиновка, բաշկիրերեն՝ Мордвиновка), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բիրսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 27 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Զինված հակամարտություն

Զինված հակամարտություն, բաց, զինված շարունակական բնույթ կրող բախումներ երկու կամ ավելի կենտրոացված կողմերի միջև՝ իշխանության գլուխ գալու կամ տարածքային վիճաբանությունները լուծելու նպատակով։ Զինված հակամարտությունների, դրանց պատճառների և միտումներ մասին տեսական հիմքը ինչպես սահմանափակ է, այնպես էլ շատ կարևոր։ Սահմանափակ է քանի որ շատ բան չի ատաջարկվում զինված հակամարտության երևույթի և ընդհանուր բացատրության առումով և դա, թերևս, այնքան էլ զարմանալի չէ՝ հաշվի առնելով խնդրի բարդությունը և բազմազանությունը։ Իսկ կարևոր է, քանի որ ուղղորդում է, թե ինչի վրա է պետք ուշադրություն դարձնել։ Վերլուծության ենթարկելով առանձին կոնֆլիկտները՝ հնարավոր է դառնում նկատել ծավալման նշանները և հետագա թեժացման կանխարգելման հնարավորւթյուններ որոնելը։[1] Archived 2012-07-22 at the Wayback Machine. 
Զինված հակամարտությունների էությունը հասկանալու համար շատ կարևոր է հստակ տարբերակում մտցնել ավարտված և հետաձգված զինված հակամարտությունների միջև։ Վերջին մի քանի տասնամյակների ընթացքում քաղաքական լանդշաֆտը աղավաղված է պատերազմներով, որոնք վերսկսել են ոչ միայն զինադադար, այլ նաև հաշտության պայմանագիր կնքելուց հետո, ինչպես օրինակ Անգոլայում, Չեչնիայում, Խորվաթիայում, Ֆիլիպիններիում, Կոնգոյի Ժողովրդավարական Հանրապետությունում և Շրի Լանկայում։ Հաճախ դրանք վերադառնում են առավել կատաղի և ավերիչ տեսքով ու գրեթե միշտ ծանր նստելով հատկապես քաղաքացիական բնակչության վրա։


== Տեսակները ==
Միջազգային հումանիտար օրենքը առանձնացնում է հակամարտությունների երկու տեսակ.

միջազգային,
ոչ միջազգային։Միջազգային հակամարտությունները ծավալվում են երկու կամ ավելի պետությունների Զինված Ուժերի միջև։ Որպես կանոն պատերազմները սկսվում են մի ազգի կողմից մյուսին պատերազմի հայտարարությամբ։ Այնուամենայնիվ, ԶՈՒ-ի անընդհատ փոփոխվող բնույթը կասկածի տակ է դրել նման հայտարարություների կարևորությունը, քանի որ պատերազմական գործողությունները և այլ ոչ պայմանական պատերազմական իրավիճակները առավել հաճախակի են դարձել։ 
2. Նմանօրինակ հակամարտությունները ծավալվում են կառավարական ուժերի և ոչ կառավարական զինված խմբավորումների միջև, կամ մի քանի զինված խմբավորումների միջև մի պետության ներսում։[2]


== Պատճառները ==
Զինված հակամարտությունների պատճառները բազմաբույթ են։ Այնուամենայնիվ, հիմնական պատճառները, որոնք ներհատուկ են զինված հակամարտություններին, բաժանվում են առաջնային և երկրոդային պատճառների։
Առաջին խմբում են հարկ է նշել հետևյալ պատճառները.

մարդկային բնույթը,
սոցիալ-հոգեբանական պահանջմունքները,
տնտեսական գործոնները։Երկրոդայինների դեպքում որպես կանոն թվարկվում են.

քաղաքականությունը և մշակույթը(պատերազմելու ավանդույթը),
առանձնահատուկ պատճառներ.Վերջին կետը կարիք ունի մեկնաբանության։ Այսպես. յուրաքանչյուր պատերազամում ունի իր առանձնահատուկ պատճառները որոնք ներհատուկ միայն իրեն և չեն հանդիպում այլ դեպքերում։ Այնումենյանիվ, այն որպես կանոն ստորադասվում է վերը նշված հիմնական պատճառներից որևէ մեկին կամ մի քանիսին։ Սակայն պատմաքաղաքական և սոցիալ-տնտեսական որոշակի գործոնների ազդեցության տակ դրսևորվում է յուրովի։[3] Archived 2012-07-22 at the Wayback Machine.


== Տես նաև ==
Պատերազմ
Վասիլևներ (կինոռեժիսորներ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Վասիլևներ (այլ կիրառումներ)Վասիլևներ (ազգանվանակիցներ, կեղծանունը՝ Վասիլև եղբայրներ), խորհրդային կինոռեժիսորներ։ Գևորգի Նիկոլաևիչ Վ․ 1899-1946 ՌՍՖՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ 1940։ Սովորել է «Երիտասարդ վարպետներ» ստուդիայում։ Պարգևատրվել է Լենինի Կադր «Չապաև»- կինոնկարից 1934, ռեժիսոր Գ․ և Ս․ Վասիլեներ և Կարմիր աստղի շքանշաններով։ Սերգեյ Դմիտրևիչ Վ․ 1900-1959, ԽՍՀՄ Ժողովրդական արտիստ 1948։ 1924 թվականին ավարտել է Լենինգրադի էկրանային արվեստի ինստիտուտը։ Պարգևատրվել է Լենինի և 2 այլ շքանշաններով։ Վասիլևները կինոյում աշխատել են 1924 թվականից։ Առաջին համատեղ ռեժիսորական աշխատանքը եղել է «Սխրագործություն սառույցների մեջ» 1928 վավերագրական ֆիլմը։ 1934 թվականին ստեղծել են «Չապաև» (ըստ Դ․ Ա․ Ֆուրմանովի, ԽՍՀՄ պետական մրցանակ, 1941) կինոնկարը, որը սոցիալիստ, ռեալիզմի ամենանշանավոր երկերից է․ ֆիլմում զուգակցված է բարձր գաղափարայնությունը և գեղարվեստական ձևերի կատարելությունը։ Կինոնկարը նպաստել է սովետական, ինչպես և արտասահմանյան առաջադեմ կինոյի զարգացմանը։ Վասիլևների այլ ֆիլմերից են «Վոլոչաևյան օրեր» 1937, «Ցարիցինի պաշտպանությունը» (1942, ԽՍՀՄ պետական մրցանակ, 1942), «Ռազմաճակատ» 1943։ 1955 թվականին Սերգեյ Դմիտրևիչ Վ․ ստեղծել է «Շիպկայի հերոսները» (բուլղար կինեմատոգրաֆիստների հետ), 1958 թվականին՝ «Հոկտեմբերի օրերին» կինոնկարները։ Վասիլևները եղել են իրենց ֆիլմերի մեծ մասի սցենարիստները։
Ռոման Իվանիչուկ

Ռոման Իվանիչուկ (ուկրաիներեն՝ Іваничук Роман Іванович, մայիսի 27, 1929(1929-05-27), Trach, Կոսովոյի պովետ, Stanisławów Voivodeship, Լեհաստանի Երկրորդ Հանրապետություն - սեպտեմբերի 17, 2016(2016-09-17), Լվով, Լվովի մարզ, Ուկրաինա), ուկրաինացի գրող, քաղաքական և հասարակական գործիչ, Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի պատգամավոր (1990-1994)։ Ուկրաինայի գրողների ազգային միության անդամ (1960)։ Ուկրաինայի մշակույթի վաստակավոր գործիչ։


== Կենսագրություն ==
Ռոման Իվանիչուկը ծնվել է 1929 թվականին Կոսիվի շրջանի Իվանո-Ֆրանկովսկի մարզի Տրաչ գյուղում, գյուղական ուսուցչի ընտանիքում։ 1942-1947 թվականներին սովորել է գիմնազիայում, 1957 թվականին ավարտել է Լվովի համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետը։ Ուսուցչություն է արել Լվովի մարզում, դասավանդել է ուկրաիներեն լեզու և գրականություն։ 1963 թվականից աշխատել է «Жовтень» ամսագրի խմբագրությունում (1990 թվականից՝ «Дзвін»)։ 1968 թվականին հրատարակել է իր առաջին պատմական վեպը՝ «Мальвы»:
Եղել է ՍՄԿԿ անդամ։ 1980 թվականին ՄԱԿ-ի գլխավոր ասամբլեայում եղել է ՈւԽՍՀ ներկայացուցիչ։ Տարաս Շևչենկոյի անվան ուկրաիներեն լեզվի ընկերության և Ուկրաինայի ժողովրդական կուսակցության հիմնադիրներից է։ Ուկրաինայի գրողների ազգային միության անդամ է 1960 թվականից։


== Ընտանիք ==
Դուստրը՝ Նատալյա (1959)
Որդին՝ Յարեմա (1964)
Առաջին կինը՝ Սոֆիյա Իվանիչուկ (1931-2005)
Երկրորդ կինը՝ գրող, ուկրաինացի արձակագիր Նինա Բիչույա (1937)


== Ստեղծագործություններ ==
Իվանիչուկը նովելների, վիպակների մի շարք ժողովածուների հեղինակ է, որոնցից աչքի են ընկնում «Սառույցը տանում է շիվը» (1958), «Մի հատեք հացենին» (1961), «Ալեհեր գիշերներ», «Տունը սարի վրա» (1969), «Մեծ ճանապարհի մոտ» (1962) ստեղծագործությունները։


=== Նորավեպերի ժողովածու ===
Прут несёт лёд (1958)
Не рубите ясеней (1961)
Тополиная метель (1965)
Дом на горе (1969)
Седые ночи (1975)
На перевале (1981).


=== Վեպեր և պատմվածքներ ===
Край большака (1964)
Мальвы (1968)
Червлёное вино (1977)
Город (1977)
Манускрипт с улицы Русской (1979)
Вода из камня (1982)
Четвертое измерение (1984)
Седьмое небо (1985)
Шрамы на скале
Журавлиный вопль
Так как война — войной
Орда
Огненные столбы
Через перевал
Неежедневный дневник.


=== Էսսե ===
Чистый металл человеческого слова
Благослови, душа моя, Господа.


== Պարգևներ, մրցանակներ ==
Ուկրաինայի հերոս
«Աշխատանքային կարմիր դրոշի» շքանշան
«Վաստակի համար» III աստիճանի շքանշան (12.1998)
«Վաստակի համար» II աստիճանի շքանշան (9.2006)
«Ուկրաինայի 20-ամյա անկախության» հոբելյանական մեդալ (օգոստոսի 19, 2011)
Ա. Հոլովկոյի անվան մրցանակ (1979)
Տարաս Շևչենկոյի անվան ՈւԽՍՀ պետական մրցանակ (1985)
Ուկրաինայի մշակույթի վաստակավոր գործիչ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռոման Իվանիչուկ
Լույս թունելի վերջում

«Լույսը թունելի վերջում» (ռուս.՝ «Свет в конце тоннеля»), խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Ալոիզ Բրենչը 1974 թվականին Ռիգայի կինոստուդիայում։
Կինոերկերգության երկու ֆիլմերից առաջինն է, որոնք միավորվում է նույն հերոսներով (ոստիկաններ Յանիս Կրաստինշ, Լաուկս, Յազեպ Կարլովիչ, հանցագործներ Էվալդ Ապսե, Պավել Նասոնով)։ Շարունակությունը «Դրախտի բանալիները» (1975) ֆիլմն է։


== Սյուժե ==
Խուլ տայգայում հարձակման է ենթարկվել ոսկու հանքի վարչության լիազորը։ Երկու հանցագործներից մեկին հաջողվել է փախչել՝ տանելով 20 կգ ոսկի։ Նրա հանցակիցը բռնվել է, սակայն նախնական կալանքի վայր տանող ճանապարհին նրան հաջողվել է փախչել։
Քրեական հետախուզության աշխատակիցները մշակում են ռիսկային ծրագիր, որի իրականացումը հանձնարարվել է Յանիս Կրաստինշին (Ուլդիս Պուցիտիս)։ Իրականացված գործողության արդյունքում հանցագործները բռնվում են և վնասազերծվում։


== Դերերում ==
Եվգենյա Վետլովա – Աուսմա
Անատոլի Ազո – Գրիգորի Մացուրա
Ալեքսանդր Բելյավսկի – «Ժանգոտ»
Ուլդիս Դումպիս – Լաուկս
Հարի Լիեպինշ – Էվալդ Ապսե
Ուլդիս Պուցիտիս – Յանիս Կրաստինշ
Վլադիմիր Օսենև – Պավել Սիմոնովիչ Նասոնով
Մայրիտա Կրումինյա – Կարինա
Սեմյոն Սոկոլովսկի – էպիզոդ
Նիկոլայ Ֆեդորցով – էպիզոդ
Պավել Կաշլակով – էպիզոդ


== Նկարահանող խումբ ==
Ռեժիսոր՝ Ալոիզ Բրենչ
Սցենարի հեղինակներ՝ Վլադիմիր Կուզնեցով, Սերգեյ Ալեքսանդրով
Օպերատոր՝ Հենրիխ Փիլիպսոն
Կոմպոզիտոր՝ Իվարս Վիգներս
Նկարիչ՝ Գունարս Բալոդիս
Խմբագիր՝ Օսվալդ Կուբլանով


== Ծանոթագրություններ ==
Տաջիկստան

Տաջիկստան (Тоҷикистон), պետություն Կենտրոնական Ասիայում։ Սահմանակցում է Ուզբեկստանին, Ղրղզստանին, Չինաստանին և Աֆղանստանին։ Նախկին խորհրդային հանրապետություն, անկախացել է 1991 թվականին։ ԱՊՀ անդամ պետություն է։


== Աշխարհագրական նկարագիր ==
Ունի խիստ լեռնային մակերևույթ, որի մոտ կեսի բարձրությունը գերազանցում է ծովի մակարդակի 3000 մ-ը։ Երկրի արևելյան մասը խիստ նոսր է բնակեցված. այս շրջանում գտնվում է Պամիր լեռնաշղթան, որի Իսմիաիլ Սամանի գագաթը նախկինում Խորհրդային Միության ամենաբարձր կետն էր (կոչվում էր Կոմունիզմի պիկ)։ Երկրի արևելյան հատվածում է գտնվում Բադախշան ինքնավար շրջանը, որտեղ բնակվում են բազմաթիվ փոքր ազգություններ։
Մայրաքաղաք Դուշանբեն գտնվում է երկրի արևմտյան շրջանում, Հիդոր լեռնաշղթայի ստորոտում, որտեղով հոսում են Ամուրդարյա և Սիրդարյա գետերը։ Տաջիկստանի արևմտյան շրջանը նեղ միջանցքով կապված է Սոգդիա շրջանի հետ։ Վերջինում գտնվում է երկրի բնակչության թվով երկրորդ քաղաքը՝ Խոջանդը։
Տաջիկստանի մաս են կազմում նաև մի քանի էքսկլավներ, որոնցից խոշորագույնը՝ Վորուխը աշխարհրագրորեն ընկած է Ղրղզստանի տարածքում։


== Տարածքային բաժանում ==
Վարչականորեն բաժանված է 4 մարզերի, որոնք են՝

Սուղդ
Կարոտեգին
Խաթլոն
Լեռնային Բադաշխան (ինքնավար մարզ)


== Ազգագրություն ==
Ազգաբնակչությունը կազմում է 7.349.145 (2009 թ. տվյալներով), որոնց գերակշիռ մասը տաջիկներ են։ Տաջիկերենը իրանական լեզու է և մեծ ընդհանրություններ ունի պարսկերենի հետ, որի պատճառով համարվում է պարսկերեն լեզվի տարբերակ։ Տաջիկստանից բացի պետական լեզու է Իրանում և Աֆղանստանում։
Ազգային փոքրամասնությունների շարքում կարևոր տեղ են զբաղեցնում ուզբեկները և ապա ռուսները, վերջիններիս մեծ մասը սակայն լքել է երկիրը քաղաքացիական պատերազմի տարիներին։


== Տնտեսություն ==
Արտաքին առևտրի կարևոր բաղադրիչներն են մետաքսի և ալյումինի արտահանումը (վերջինս հիմնականում Տուրսունզոդա քաղաքից) և ավելի նվազ չափով՝ արծաթը, ոսկին, ուրանը և վոլֆրամը։ Տաջիկստանի տնտեսությունը ծանր կացության մեջ է հայտնվել վեց տարի տևած քաղաքացիական պատերազմի հետևանքով։


=== Աղքատություն ===
Տաջիկստանը նախկին խորհրդային հանրապետություններից ամենաաղքատն է և աշխարհի ամենաաղքատ պետություններից մեկը։ ՄԱԿ-ի տվյալների համաձայն՝ բնակչության 44,4%-ն ապրում է աղքատության շեմից ցածր մակարդակում։


== Ծանոթագրություններ ==
Կիպրոսի դիվանագիտական ​​ներկայացուցչությունների ցանկ

Կիպրոսի Հանրապետության դիվանագիտական ​​ներկայացուցչությունների ցանկում ներկայացվում է աշխարհի երկրներում Կիպրոսի Հանրապետության դիվանագիտական ​​առաքելությունների (դեսպանատների) և գլխավոր հյուպատոսությունների ցանկը։ Ներկայումս, Կիպրոսի Հանրապետությունն ունի 43 դեսպանատներ։


== Եվրոպա ==

 Ավստրիա
Վիեննա (դեսպանատուն)
 Բելգիա
Բրյուսել (դեսպանատուն)
 Բուլղարիա
Սոֆիա (դեսպանատուն)
 Վատիկան
Հռոմ (դեսպանատուն)
 Մեծ Բրիտանիա
Լոնդոն (բարձրագույն լիազորված ներկայացուցչություն)
 Հունգարիա
Բուդապեշտ (դեսպանատուն)
 Գերմանիա
Բեռլին (դեսպանատուն)
Համբուրգ (գլխավոր հյուպատոսություն)
 Հունաստան
Աթենք (դեսպանատուն)
Սալոնիկ (գլխավոր հյուպատոսություն)
 Դանիա
Կոպենհագեն (դեսպանատուն)
Իռլանդիա
Դուբլին (դեսպանատուն)
 Իսպանիա
Մադրիդ (դեսպանատուն)
 Իտալիա
Հռոմ (դեսպանատուն)
 Նիդերլանդներ
Հաագա (դեսպանատուն)
 Լեհաստան
Վարշավա (դեսպանատուն)
 Պորտուգալիա
Լիսաբոն (դեսպանատուն)
 Ռուսաստան
Մոսկվա (դեսպանատուն)
 Ռումինիա
Բուխարեստ (դեսպանատուն)
 Սերբիա
Բելգրադ (դեսպանատուն)
 Սլովենիա
Լյուբլյանա (դեսպանատուն)
 Ուկրաինա
Կիև (դեսպանատուն)
 Ֆինլանդիա
Հելսինկի (դեսպանատուն)
 Ֆրանսիա
Փարիզ (դեսպանատուն)
 Չեխիա
Պրահա (դեսպանատուն)
 Շվեդիա
Ստոկհոլմ (դեսպանատուն)


== Ասիա ==
 Իսրայել
Թել Ավիվ (դեսպանատուն)
 Հնդկաստան
Նյու Դելի (գլխավոր հյուպատոսություն)
 Հորդանան
Ամման (դեսպանատուն)
 Իրան
Թեհրան (դեսպանատուն)
 Կատար
Դոհա (դեսպանատուն)
 Չինաստան
Պեկին (դեսպանատուն)
 Լիբանան
Բեյ­րութ (դեսպանատուն)
 Արաբական Միացյալ Էմիրություններ
Աբու Դաբի (դեսպանատուն)
 Պաղեստինի Պետություն
Ռամալլահ (ներկայացուցչություն)
 Սիրիա
Դամասկոս (դեսպանատուն)


== Ամերիկա ==
 Բրազիլիա
Բրազիլիա (քաղաք) (դեսպանատուն)
 Կանադա
Տորոնտո (գլխավոր հյուպատոսություն)
 Կուբա
Հավանա (դեսպանատուն)
 Մեքսիկա
Մեխիկո (դեսպանատուն)
 ԱՄՆ
Վաշինգտոն (դեսպանատուն)
Նյու Յորք (գլխավոր հյուպատոսություն)


== Աֆրիկա ==
 Եգիպտոս
Կահիրե (դեսպանատուն)
 Քենիա
Նայրոբի (բարձրագույն լիազորված ներկայացուցչություն)
 Լիբիա
Տրիպոլի (դեսպանատուն)
 Հարավաֆրիկյան Հանրապետություն
Պրետորիա (բարձրագույն լիազորված ներկայացուցչություն)


== Օվկիանիա ==
 Ավստրալիա
Կանբերա (բարձրագույն լիազորված ներկայացուցչություն)


== Միջազգային կազմակերպություններ ==
Բրյուսել (ԵՄ-ի մշտական ​​ներկայացուցչություն)
Վիեննա (ԵԱՀԿ-ի մշտական ​​ներկայացուցչություն)
Ժնև (ՄԱԿ-ի և այլ միջազգային կազմակերպությունների մշտական ​​ներկայացուցչություն)
Լոնդոն (ՄԾԿ-ի մշտական ​​ներկայացուցչություն)
Նյու Յորք (ՄԱԿ-ի մշտական ​​ներկայացուցչություն)
Փարիզ (ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի մշտական ​​ներկայացուցչություն)
Հռոմ (ՊԳԿ-ի մշտական ​​ներկայացուցչություն)
Ստրասբուրգ (ԵԽ-ի մշտական ​​ներկայացուցչություն)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Дипломатические миссии Кипра» (անգլերեն)։ Официальный сайт МИД Кипра։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-05-17-ին։ Վերցված է 2011-10-28 
«Посольства и консульства Кипра» (անգլերեն)։ Արխիվացված օրիգինալից 2012-05-17-ին։ Վերցված է 2011-10-28
Անանուն ժայռ-մնացուկներ

Անանուն ժայռ-մնացուկներ, երկրաբանական բնության հուշարձան Հայաստանի Հանրապետությունում, որը ժայռ-մնացուկ է։ Բնության հուշարձանը գտնվում է Արագածոտնի մարզի Սարալանջ գյուղից 4.5 կմ հարավ-արևմուտքում, Արայի լեռան, հրաբխի հարավային լանջերին։ Այն գրանցված է Հայաստանի Հանրապետության Բնապահպանության նախարարության բնության պետական հուշարձանների ցանկում։ Բնության պետական հուշարձանների ցանկում ներառվել է 2008 թվականի օգոստոսի 14-ին ընդունված «Հայաստանի Հանրապետության բնության հուշարձանների ցանկը հաստատելու մասին» ՀՀ Կառավարության որոշման համաձայն։


== Ծանոթագրություններ ==


== Տես նաև ==
Հայաստանի բնության հատուկ պահպանվող տարածքներ
Բնության պետական հուշարձաններից ցանկը Վիքին սիրում է Երկիրը հուշարձանների ցանկում
Ադապտեր (նախագծման ձևանմուշ)

Ադապտեր (անգլ.՝ Adapter), կառուցվածքային նախագծման ձևանմուշ, որը նախատեսված է օբյեկտի ֆունկցիաների կազմակերպման նպատակով հատուկ ինտերֆեյս ստեղծելու համար։


== Ընդհանուր հասկացողություններ ==
Client - հայցող
Instance - նմուշ
Implementation - իրականացում
Product - արգասիք


== Նկարագրություն ==
Ադապտերն համատեղում է երկու տարբեր ինտերֆեյսները։ Ինտերֆեյսները կարող են լինել անհամատեղելի, բայց ներքին ֆունկցիանալությունը պետք է համապատասխանի պահանջներին։ Ադապտերը թույլ է տալիս անհամատեղելի ինտերֆեյսներով դասերը համատեղել և այն բերել հայցողի պահանջված ինտերֆեյսին։


== Կառուցվածք ==
Գոյություն ունի երկու ձևի Ադապտեր ձևանմուշ.

Օբյեկտ ադապտեր ձևանմուշ
Դաս ադապտեր ձևանմուշ


=== Օբյեկտ ադապտեր ձևանմուշ ===
Այս մոդելի դեպքում ադապտերն իր մեջ որպես դասի նմուշ պարունակում է փոփոխման ենթակա ինտերֆեյսով դասը։ Այս դեպքում ֆունկցիաների կանչն իրականավում է նմուշի համապատասխան ֆունկցիան կանչելով։


=== Դաս ադապտեր ձևանմուշ ===
Այս տիպի ադապտերն օգտագործում է բազմակի պոլիֆորմ ինտերֆեյսների իրականացում կամ էլ ժառանգում է և՜ ադապտացնող դասը, և՜ ադապտացվողը։ Այսպիսով ստեղծվում է դաս միայն ինտերֆեյս ապահովելու համար։ Նման օրինակի ադապտերների օգտագործումը բնորոշ է այնպիսի ծրագրավորման լեզուներին, որոնք չեն ապահովում բազմակի ժառանգում (օրինակ Java)։


== Օրինակներ ==


=== C# ===


=== Java (ժառանգման միջոցով) ===


=== Java (կոմպոզիցիայի միջոցով) ===


== Ծանոթագրություններ ==
Լուտկի

Լուտկի, խեղկատակների, մերկացնողների կատակ-պար։


== Անվան ստուգաբանություն ==
«Լուտկի» անվան արմատը «լույտն» է, որից առաջացել են լուտալ, լուտանալ բայերը, լուտանք գոյականը և այլն։ «Լուտալ», «լուտանալ» նշանակում է, հարձակվել, ինչ-որ մեկի վրա կշտամբանքով նետվել, խայտառակել, փնովել, հայհոյել, անիծել։ «Լուտկի» անվան արմատը վկայում է, որ այն առնչվում է ծաղրածու-խեղկատակների պարերին։


== Խորհուրդը ==
«Լուտկի» պարում «ոտ զարնելը» կատարվում է ոտքի ողջ ներբանով, և ոտնաթաթով։ Շարվում են կողք-կողքի, որը չի փոփոխվում նույնիսկ դարձումների ժամանակ, ճկույթ ճկույթի, արմունկները ծալում ուղիղ անկյան տակ։ Դաստակները գոտկատեղի բարձրությամբ առաջ պարզած, և գրեթե անշարժ են։
«Լուտկի» պարի բոլոր շարժումները փոխանցում են ցոլցլացող, կայծկլտացող ուրախություն։ Սա խեղկատակների, մերկացնողների կատակ-պար է։ Նման բովանդակությունն ընդգծվում է նաև նրանով, որ «Լուտկին» շատ տեղերում միայն տղամարդկանց պար է, և միայն վերջերս են սկսել պարել համատեղ, խառը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Լուտկի պարը «Կարին» համույթի կատարմամբ
Ուսուցողական հոլովակ
«Ուս ուսի» Լուտկի
Թե ինչպես հավը փրկեց աքլորին

Թե ինչպես հավը փրկեց աքլորին (բելառուս․՝ Як курачка пеўніка ратавала), բելառուսական ժողովրդական հեքիաթ։


== Սյուժե ==
Հեքիաթը պատմում է մի աքլորի ու մի հավի մասին։ Հավը ձու է ածում, իսկ աքլորը քջուջ է անում հատիկ գտնում ու հավին հյուրասիրում։ Մի անգամ էլ, երբ նա քջուջ էր անում, հանկարծ մի մեծ հատիկ է գտնում ու մտածում, որ այդ հատիկը չի տա հավին, այլ ինքը կուլ կտա։ Կուլ տալուց հատիկը կանգնում է իր կոկորդին և չի կարողանում շնչել։ Հավը տեսնում է և անմիջապես վազում է նրա մոտ։ Նա աքլորին հարցնում է, թե ինչով կարող է օգնել նրան։ Աքլորը պատասխանում է, որ նրան միայն կարագը կփրկի։ Հավը գնում է կովի մոտ, և կովն ասում է, որ եթե նա կարագ է ուզում, ուրեմն պետք է հնձվորի մոտ գնա և խոտ բերի նրա համար։ Հավը գնում է հնձվորի մետ, և խոտ է խնդրում, ասելով, որ խոտը պետք է տանի կովին տա, կովն էլ իրեն կարագ տա, կարագն էլ տանի, որպեսզի աքլորին փրկի։ Հնձվորն ասում է, որ եթե նա խոտ է ուզում, ապա պետք է գնա հացթուխի մոտ և կարկանդակ բերի։ Հավը վազում է հացթուխի մոտ։ Հացթուխին ասում է, որ իրեն կարկանդակ է պետք։ Հացթուխն ասում է, որ եթե կարկանդակ է ուզում, ապա պիտի գնա անտառ և իր համար փայտ բերի, որպեսզի նա կարկանդակ թխի։ Հավը վազում է անտառ և փայտ է բերում հացթուխին։ Հացթուխը կարկանդակ է թխում, հավը կարկանդակը տանում է հնձվորին, հնձվորը նրան խոտ է տալիս, խոտը տանում է կովին, և կովն էլ նրան կարագ է տալիս։ Հավը շտապում է աքլորի մոտ և հազիվ փրկում նրան։


== Կերպարներ ==
Հավ
Աքլոր
Կով
Հնձվոր
Հացթուխ


== Սյուժեն այլ հեքիաթներում ==
Հեքիաթի սյուժեն թափառող է, այն հանդիպում է տարբեր ժողովուրդների հեքիաթների մեջ։ Օրինակ, սյուժեն ծանոթ է Հովհաննես Թումանյանի «Պոչատ աղվեսը» հեքիաթից, որտեղ աղվեսը, կորցնելով իր պոչը, ստիպված է լինում տարբեր կենդանիներից տարբեր բաներ խնդրել, մինչև որ իր պոչը հետ է  ստանում տատիկից։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Как курочка петушка спасла (белорусская сказка) Archived 2017-09-29 at the Wayback Machine.
Как курочка петушка спасла
Белорусская сказка Как курочка петушка спасла Archived 2016-11-07 at the Wayback Machine.
Գալիլեյի թանգարան

Գալիլեյի թանգարան (իտալերեն՝ Istituto e Museo di Storia della Scienza), նախկին ինստիտուտ և գիտության պատմության թանգարան, գտնվում է Իտալիայում՝ Ֆլորենցիա։ Տեղակայված է XI դարի Կատելլանի հին պալատում։ Թանգարանին է պատկանում աշխարհի ամենակարևոր գիտական գործիքների հավաքածուներից մեկը, որոնք ապացուցում են Լոթարինգների և Մեդիչիների կապը գիտության հետ։ Ինստիտուտը և գիտության պատմության թանգարանը, որն արդեն անվանափոխվել է Գալիլեո Գալիլեյի թանգարանի, նորից բացվել է 2010 թվականի հունիսի 10-ին։


== Մեդիչիների հավաքածու ==
Թանգարանի առաջին հարկում է գտնվում Մեդիչիների հավաքածուն՝ թվագրված XV-XVIII դարերով։ Մշտական ցուցադրությունը ներառում է Գալիլեո Գալիլեյի արվեստի բոլոր գործերը, որոնց մեջ են մտնում 2 աստղադիտակներ, ջերմաչափեր, որոնք օգտագործել են Չիմենտո ակադեմիայի անդամները և երկրի ու երկնքի գլոբուսների արտակարգ հավաքածուներ՝ ներառված ահռելի Արմիլլյարային ոլորտով,որը մշակված և կառուցված էր Անտոնիո Սանտուչչիի կողմից (Antonio Santucci):


== Լոթարինգների հավաքածու ==
Թանգարանի երկրորդ հարկում է գտնվում Լոթարինգյան դինաստիայի (XVIII-XIX դարեր) կողմից հավաքված գործիքները և փորձառական սարքերը, որոնք մատնացույց են անում Տոսկանայի նշանակալից ներդրումը և ընդհանրապես Իտալիայում էլեկտրականության, էլեկտրամագնետիզմի և քիմիայի զարգացմանը։ Ցուցադրությունում ներկայացված են նաև մանկաբարձական մոմե մոդելները՝ Սանտա Մարիա Նուովա հիվանդանոցից, Մեծն դուքս Պյոտր Լեոպոլդի քիմիայի աշխատասենյակը և եզակի մեքենաներ, որոնք պատրաստված էին Բնական Բնության թանգարանի վարպետանոցում՝ հաստատուն ֆիզիկական օրենքների պատկերազարդման համար։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		


== Գրադարան ==
Գրադարանում գտնվում է մոտավորապես 150 հազար գիտա-պատմական աշխատանքներ։ Գրքերի հին հավաքածուները պարունակում է 5000 նմուշ։ Այն իր մեջ է ներառում Մեդիչիներ-Լոթարինգներ հավաքածուն՝ հարուստ Ֆիզիկայի և Մաթեմատիկայի գիտական աշխատանքների գրքերով, որոնք հավաքվել էին 5 դարերի ընթացքում՝ Տոսկանական դինաստիաների կողմից։ Գրադարանում է գտնվում 18-20-րդ դարերի արխիվային հավաքածուները, ինչպես նաև թանգարանի հավաքածուների պատմության, հնագույն գործիքների և գիտական հետաքրքիր վայրերի ֆոտոարխիվը։ Ժամանակակից հավաքածուն ներառում է իտալերեն և այլ եվրոպական լեզուների գործեր, և տարեկան ձեռք է բերում մոտավոր 1800 նոր գրքեր։ Գրադարանի բոլոր նյութերը կարելի է գտնել էլեկտրոնային կատալոգում։


== Մուլտիմեդիա լաբորատորիա ==
Գալիլեյի թանգարանը հիմնել է իր մուլտիմեդիային լաբորատորիան 1991 թվականին։ Լաբորատորիան արտադրում է օնլայն և օֆլայն ինտերակտիվ հավելվածներ, որպեսզի բարձրացնի թանգարանի մշտական և ժամանակավոր ցուցադրությունների մասին տեղեկությունը։ Լաբորատորիան միաժամանակ ստեղծում է նաև թվային արխիվներ գիտա-պատմական հետազոտությունների համար։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Museo Galileo
Բերեզնեգովատոե (գյուղ, Կոմպանեևսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԲերեզնեգովատոեԲերեզնեգովատոե (ուկրաիներեն՝ Березнегувате), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Կոմպանեևսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Բերեզնեգովատոե գյուղում բնակվում էր 16 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Պաշկովցի (գյուղ, Վոլովեցի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՊաշկովցիՊաշկովցի (ուկրաիներեն՝ Пашківці), գյուղ Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Վոլովեցի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պաշկովցի գյուղում բնակվում էր 153 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,452 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 338,5 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Հովիվը և հովվուհին

Հովիվն ու հովվուհին (ռուս.՝ «Пастух и пастушка»), Վիկտոր Աստաֆևի վիպակը, որը գրել է 1967 թվականին, վերջին խմբագրությունը՝ 1989 թվականին։


== Առանձնահատկություններ ==
Աստաֆևը ստեղծագործության ժանրը բնութագրել է որպես «ժամանակակից պաստորալ»։ Բնաբանը մեջբերում է Թեոֆիլ Գոթիեի «Գաղտնի միաձուլումներ»  բանաստեղծությունից

Վիպակը կազմված է չորս մասից՝ «Մարտ» (ռուս.՝ «Бой»), «Ժամադրություն» (ռուս.՝ «Свидание»), «Հրաժեշտ» (ռուս.՝ «Прощание»), «Մահ» (ռուս.՝ «Успение»), որոնցից յուրաքանչյուրն ունի իր բնաբանը։
Անսովոր ժանրային սահմանումը կապված է այն բանի հետ, որ հեղինակը ցանկանում էր ցույց տալ միաժամանակ վսեմ պաստորալի սենտիմենտալությունը և պատերազմի դաժան կյանքը։ Հեղինակը փորձում է ցույց տալ, որ իրական սերը հնարավոր է նույնիսկ պատերազմի ժամանակ, սակայն նման իրավիճակում սիրահարներին չի հաջողվում երջանկություն գտնել։
Հատկանշական է, որ հատուկ ուշադրություն է դարձվում վիպակի հերոսուհու՝ Լյուսիի կանացի կերպարին։ Աստաֆևը երկար և համառ աշխատել է այդ կերպարի ստեղծման համար և հետագայում խոստովանել է, որ ինքը «սիրել է իր հերոսուհուն»։ Այդ մասին էլ փաստում նաև այն հանգամանքը, որ գրողն իր աշխատություններում վիպակը հաճախ անվանում է «Հովվուհին» (ռուս.՝ «Пастушка»)։


== Սյուժե ==
Սյուժեի կենտրոնում լեյտենանտ Բորիս Կոստյաևի դասակն է։ Ի թիվս այլ մարտերի, նա մասնակցում է պաշտպանությունը ճեղքած թշնամու դեմ ճակատամարտին։ Մարտից հետո դասակը հանգստանում է մի տան մեջ, որտեղ տիրուհին Լյուսյան է։ Առավոտյան զինվորին հապշտապ ուղարկում են  հակառակորդին դուրս մղելու վերջին հենակետից՝ մոտակա գյուղից։ Դրանից հետո դասակը վերադառնում է այն նույն տունը, որտեղ արդեն կանգ են առել։ Բորիսը և Լյուսյան այդ գիշերն անցկացնում են միասին, թվում է, առանձնացած մնացած աշխարհից։ Առավոտյան գալիս է վաշտի հրամանատարի հրամանը՝ մեքենաներով հասնել հիմնական ուժերին, որոնք հեռացել են նահանջած հակառակորդի հետևից, և սիրահարները ստիպված են բաժանվել։ Մարտերից մեկում Բորիսի ուսը վիրավորում է բեկորը, Սակայն, չնայած վերքի թեթևությանը, նա ոչ մի կերպ չի ապաքինվում։ Բորիսին ապաքինվելու համար տարհանում են, սակայն գնացքում նա անսպասելիորեն մահանում է, ավելի շուտ՝ իրեն տանջող կարոտից, քան վերքերից։


== Էկրանավորում ==
Վիպակը չի էկրանավորվել, սակայն տեղեկություններ կան այն մասին, որ դրա հիման վրա ծրագրել են նկարահանել հինգսերիանոց գեղարվեստական ֆիլմ, որի սցենարի վրա աշխատել է ինքը՝ Աստաֆևը, սակայն վիպակի շուրջ ծավալված բանավեճը խանգարել է էկրանավորմանը։


== Թատերական ներկայացումներ ==
Վիպակի հիման վրա ներկայացում է բեմադրել ռեժիսոր Ալեքսեյ Պեսեգովը Կրասնոյարսկի Ա․ Պուշկինի անվան դրամատիկական թատրոնում (պրեմիերան տեղի է ունեցել 2015 թվականի մայիսի 9-ին)։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Գիրքը «Военная литература» կայքում
[1] комментарии к третьему тому собрания сочинений в пятнадцати томах.
Կիասմա

Կիասմայի ժամանակակից արվեստի թանգարան (ֆիններեն՝ Nykytaiteen museo Kiasma, Կիասմայի վիզուալ մշակույթի կենտրոն),  Ֆինլանդիայի և Հելսինկիի ամենից այցելվող թանգարաններից մեկը։


== Պատմություն ==
Ատենեումի գեղարվեստական թանգարանի, Սինեբրուհովի գեղարվեստական թանգարանի և Ֆինլանդիայի կենտրոնական գեղարվեստական արխիվի հետ միասին ընդգրկված է Ֆինլանդիայի ազգային պատկերասրահի կազմում։
Թանգարանի ֆոնդում է պահվում ժամանակակից արվեստի շուրջ 4 հազար ցուցանմուշ։ Հավաքածուի ցուցանմուշները թարմացվում են ամեն տարի, 4-րդ և 5-րդ հարկերի ժամանակավոր ցուցահանդեսները փոխվում են 3-4 անգամ։


== Անվանում ==
«Կիսամա» բառը ձևավորվել է հին հունարեն «հիասմա» բառից, որը նշանակում է տեսողական նյարդերի մասնակի հատման վայր։ Խաչաձև գաղափարը տեսանելի է նաև շինության հենց տեսքից, որտեղ ուղիղ և շրջանաձև հատվածները շարժվում են միմյանց ընդառաջ։


== Ճարտարապետություն ==
Կառույցը նախագծվել է ամերիկացի ճարտարապետ Սթիվեն Հոլի կողմից, որը հայտնի է իր օրիգինալ ճարտարապետությամբ։ Տանիքը ծածկված է ցինկով, տիտանով և պղնձով, պատերը զարդարված են կարմիր արույրով և ապակիով։
Շենքը նախագծվել է 40 տարի։ Հանրության համար բաց է 1998 թվականի գարնանից։


== Տեղադրություն ==
Թանգարանը գտնվում է Հելսինկիի կենտրոնում, Մաններհեյմինաուկիո հրապարակում, մարշալ Մաններգեյմի հուշարձանի կողքին։
Մինչ թանգարանը գնում է 4 համարի տրամվայրը և 5 համարի ավտոբուսը։ Մոտակա մետրոյի կայարանը Ռաուտատիենտորին է։
Թանգարանը բաց է  չորեքշաբթի և ուրբաթ օրերին, ժամը 10:00-23:00-ն, իսկ երեքշաբթի և ազատ օրերին՝ 10:00-17:00-ն։ Ազատ օր է երկուշաբթին։


== Ղեկավարությունը ==
Պիրկո Սիիտարի (2010 - մարտի 31, 2015),
Լեևի Հաապալա (2015 թվականի հունիսի 1-ից)։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		


== Տես նաև ==
Ֆինլանդիայի հրետանու թանգարան
Ett Hem-ի տուն-թանգարան


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք (ֆին.)
Կիասմա թանգարանի մասին տեղեկատվություն Ֆինլանդիայի արտաքին գործերի նախարարության կայքում (ռուս.)
You Tube — Էքսկուրսիա Կիասմայի թանգարանով (ռուս.)
Միրանդոլա

Միրանդոլա (իտալերեն՝ Mirandola), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Էմիլիա Ռոմանիա մարզի Մոդենա գավառում։
Բնակչությունը ըստ 2015 թվականի տվյալների կազմում է 23911 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 174,42 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 137,09 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 41037։ Հեռախոսային կոդը՝ 0535։
Սուրբ Պոսիդոնիոսը հարգվում է որպես կոմունայի հովանավոր։ Տոնը նշվում է ամեն տարի մայիսի 16-ին։


== Պատմություն ==
1311 թվականին քաղաքում իշխանություն է ստացել կայսրի կողմնակից Ֆրանչեսկո Պիկոն։ Պիկո ընտանիքին քաղաքը պատկանել է մինչև 1708 թվականը։ 1511 թվականին Միրանդոլան պաշարվել է զորքերի կողմից, որոնց հրամանատարն էր ինքը՝ Հուլիոս II պապը։ 1533 թվականին քաղաքը ստացել է կոմսության, 1596 թվականին՝ իշխանապետության, իսկ 1619 թվականին՝ դքսության կարգավիճակ։
Երաժիշտներ Անդրեոլիների ընտանիքը եկել է Միրանդոլայից՝ քաղաքային երաժշտական դպրոցի ղեկավար Էվանգելիստա Անդրեոլին (1810-1875) և նրա որդիները՝ հայտնի իտալացի դաշնակահարներ Գուլիելմո Ավագը, Կառլոն և Գուլիելմո կրտսերը։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք (իտալ.)


== Ծանոթագրություններ ==
Չիստիե Պրուդի (այլ կիրառումներ)

Չիստիե Պրուդի, կարող է վերաբերել՝

Չիստիե Պրուդի - խուտոր Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բիրսկի շրջանի կազմում։
Չիստիե Պրուդի - գյուղ Ռուսաստանի Կալինինգրադի մարզի Նեստերովսկի շրջանի կազմում։
Սերգեյ Բաբենկո

Սերգեյ Վիկտորովիչ Բաբենկո (ռուս.՝ Сергей Викторович Бабенко, ծնվ.՝ սեպտեմբերի 19, 1961), էստոնացի խորհրդային բասկետբոլիստ, կենտրոնական։
Մարզական կարիերայի ընթացքում ելույթներ է ունեցել «Լոկոմոտիվ» (Խաբարովսկ), «Շախտյոր» (Դոնեցկ), «Կալև» (Տալլին), «Մակկաբի» (Ռամաթ-Գան), «Դինամո» (Մոսկվա) բասկետբոլային ակումբներում, ինչպես նաև ներկայացրել Էստոնիայի բասկետբոլի ազգային հավաքականը 1993 թվականի Եվրոպայի առաջնությունում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էջը «Մետալուրգ» ակումբի պաշտոնական կայքում(չաշխատող հղում)(ռուս.)
Լեո Քիաչելի

Լեո Քիաչելի (վրաց.՝ ლეო ქიაჩელი, իսկական անունը՝ Լեոն Միխայելի Շենգելայա (վրաց.՝ ლეონ მიხეილის ძე შენგელაია), փետրվարի 7 (19), 1884, Օբուջի, Քութայիսի նահանգ, Ռուսական կայսրություն - դեկտեմբերի 19, 1963(1963-12-19), Թբիլիսի, Վրացական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), վրացի խորհրդային գրող։ Ստալինյան երկրորդ աստիճանի մրցանակի դափնեկիր (1941)։


== Կենսագրություն ==
Լեո Քիաչելին ծնվել է 1884 թվականի փետրվարի 7-ին (19-ին) Օբուջի գյուղում (ներկայում՝ Ծալենջիխայի մունիցիպալիտետ, Վրաստան), ազնվականի ընտանիքում։ 1904-1905 թվականներին սովորել է Խարկովի ժողովրդական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետում։ Մասնակցել է 1905-1907 թվականների հեղափոխությանը։ 1907 թվականին՝ ձերբակալությունից հետո, փախել է Քութայիսի բանտից, որից հետո ապօրինաբար ապրել ու սովորել է Մոսկվայում։ 1912 թվականից սովորել է Ժնևի համալսարանում։ Անձամբ ծանոթ է եղել Վլադիմիր Լենինի, Գեորգի Պլեխանովի, Անատոլի Լունաչարսկու հետ։ Փետրվարյան հեղափոխությունից հետո վերադարձել է Ռուսաստան։
Գրական գործունեությամբ զբաղվել սկսել է 1905 թվականին։ Գրել է փոքր պատմվածքներ։ 1917 թվականին լույս է տեսել «Տարիել Գոլուա» (1915) պատմավեպը, որում պատկերված են 1905 թվականին Վրաստանում տեղի ունեցած դեպքերը։ Այդ ստեղծագործությամբ վրացական գրականության մեջ սկիզբ դրվեց սոցիալիստական ռեալիզմին։ 1927 թվականին լույս տեսավ «Արյուն» հեղափոխական վեպի առաջին մասը, որ պատմում է 1905-1907 թվականների հեղափոխությունից հետո Վրաստանի ընդհատակյա աշխատանքի մասին։ «Գվադի Բիգվա» (1938) վեպում պատմում է վրացական գյուղում կոլխոզային կարգերի հաստատման մասին, «Լեռների մարդը» (1945) վեպը նվիրված է Հայրենական մեծ պատերազմին։ «Իշխանուհի Մայա» (1927), «Ալմասգիր Կիբուլան» (1928), «Հակի Աձբա» (1933), «Շմիդտ հածանավը» (1933) և այլ նովելներում պատկերված է ռեակցիոն դասի անկումն ու սոցիալիստական կարգերի հաստատումը։ Լեո Քիաչելին գրել է նաև «Ոսկեփայլ հովիտ» (1937), «Մի երկնքի տակ» (1961) կինոսցենարները։ Հեղինակի ստեղծագործությունները թարգմանվել են նախկին Խորհրդային Միության ժողովուրդների մի շարք լեզուներով։
Լեո Քիաչելին մահացել է 1963 թվականի դեկտեմբերի 19-ին։ Թաղված է Թբիլիսիում՝ Մթածմինդա պանթեոնում։


== Պարգևներ և մրցանակներ ==
Ստալինյան երկրորդ աստիճանի մրցանակ (1941) - «Գվադի Բիգվա» (1938) նովելի համար,
Լենինի շքանշան,
Երկու այլ շքանշան և մեդալներ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Website of historian Aleko Mikaberidze (անգլ.)
Ռոլետո

Ռոլետո (իտալերեն՝ Roletto), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Թուրին գավառում։
Բնակչությունը՝ 1.987 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 221 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 9 կմ²։ Փոստային ինդեքսը՝ 10060։ Հեռախոսային կոդը՝ 0121։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները. 


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք (իտալ.)
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.