Օգատա Կորին

Օգատա Կորին (ճապ.՝ 尾形光琳, 1658[…], Կիոտո, Ճապոնիա - հունիսի 2, 1716(1716-06-02), Կիոտո, Ճապոնիա), ճապոնացի նկարիչ:


== Կենսագրություն ==

Օգատա Կորինը համարվում է Միջնադարյան Ճապոնիայի խոշորագույն նկարիչներից մեկը, Ռիմպա  գեղարվեստական ոճի (Ռին դպրոց, այսինքն Կորինայի դպրոց) հիմնադիրը: Նրա աշխատանքներից շատերը ընդգրկված են Ճապոնիայի Ազգային գանձերի (կոկուհո) թվում: Օգատա Կորինը ծնվել է Կիոտոյում, հարուստ վաճառականի ընտանիքում: Ընտանիքը ներգրավված էր արվեստի բնագավառում: Կարիգանե-է (կտորեղենի առևտուր) անվանումով ընտանեկան բիզնեսը սպասարկում էր քաղաքի հարուստ արիստոկրատներին: Նկարչի հայրը, Օգատա Սոկեն (1621-1687) զբաղվում էր գեղագրությամբ և եղել է տեղական Նո թատրոնի հովանավորը: Կրտսեր եղբայրը` Օգատա Կենձանը, դարձավ հայտնի նկարիչ և խեցեգործ, եղբայրները հաճախ համատեղ աշխատանքներ էին ստեղծում:
Օգատա Կորինը կարողացել է մշակել իր հատուկ գեղարվեստական դեկորատիվ ոճը, որը հեշտությամբ ճանաչվում էր նկարի ոճավորված ձևերի և սյուժեի իրատեսական արտահայտման շնորհիվ: Օգատա Կորինը գեղանկարչություն է սովորել Կանո դպրոցից Յամամոտո Սոկենի, Կանո Ցունենոբուի (1636-1713) և Սումիյոսի Հուկեյայի (1631-1705) մոտ, բայց նրա ստեղծագործության վրա զգալի ազդեցություն են ունեցել Հոնամի Կոեցուն և Տավարայա Սոտացուն:
Հոր մահից հետո` 1687 թվականին, եղբայրները տպավորիչ ժառանգություն ստացան: Օգատա Կորինը սկսեց վարել ակտիվ հասարակական կյանք և արագ ծախսել գումարները, մի քանի տարվա ընթացքում նկարիչը զգալի պարտքեր կուտակեց և սկսեց ֆինանսական դժվարություններ կրել:
Օգատա Կորինն իր ստեղծագործություններով հայտնի դարձավ ավելի ուշ շրջանում: Օգատա Կորինը 1701 թվականին ստացավ հոկկյո (Դհարմայի կամուրջ) պատվավոր կոչումը: 1704 թվականին նա տեղափոխվում է Էդո: Այստեղ նա ստեղծեց իր բազմաթիվ գլուխգործոցները, մասնավորապես Հիրիկների առաջակալը: Այդ պահին նա սկսեց զբաղվել նաև Սեսսյուի  (1420-1506) և Սեսսոնա Սյուկեյայի  (մոտ. 1504 -մոտ. 1589) ստեղծագործությունների ուսումնասիրությամբ , որն էլ իր ազդեցությունն ունեցավ նրա աշխատանքների վրա:
1709 թվականին Օգատա Կորինը վերադարձավ Կիոտո, որտեղ տուն կառուցեց, այնտեղ բացեց արվեստանոց և ապրեց կյանքի մնացած տարիները: Նրա վերջին գլուխգործոցներից մեկը դարձավ «Կարմիր և սպիտակ սալորենու ծաղկունքը» առաջակալը: Լաքով աշխատելիս վարպետը հաճախ օգտագործում էր նաև սադափ և արծաթ:
Օգատա Կորինը մահացել է 1716 թվականի հունիսի 2-ին հանրահայտ, բայց աղքատացած: Նրա գերեզմանը գտնվում է Կիոտոյում, Մյոկեն-ձի վանքի տարածքում: Նրա աշակերտներից են եղել Կահեյ Տատեբայասին, Սիկո Վատանաբեն և Ռոսյու Ֆուկայեն: Օգատա Կորինայի ժառանգությունը հայտնի և հռչակավոր դարձնելու գործում օժանդակություն են ցուցաբերել նրա եղբայրը` Կենձանը և տարիներ անց Սակայի Հոյիցուն, որը կարողացավ գործնականում վերակենդանացնել Կորինայի ոճը և հրապարակել Օգատա Կորինայի ստեղծագործությունների ավելի քան 100 փայտափորագրական վերարտադրություններ (Կորին հյակկի-ձու):


== Ստեղծագործությունների ընտրանի ==
Հիրիկներ (ճապ.՝ 紙本金地著色燕子花図), վեցփեղկանի առաջակալ` ստեղծված շուրջ 1701-1705 թվականներին, թանաքի և ոսկեջրած թղթի վրա:

Հիրիկներ
		
		
Սա նկարչի հոկկյո տիտղոս ստանալուց հետո ստեղծած առաջին աշխատանքներից մեկն էր: Աշխատանքը ստեղծվել է Իսե Մսնոգատարի սյուժեի մոտիվներով Նիձյո ընտանիքի համար, իսկ նրանք այն տրամադրել են Նիսի-հոնգանձի վանքին): Առաջակալը ներառված է Ճապոնիայի Ազգային գանձերի ցանկի մեջ:
Մոտավորապես 5-12 տարի անց Օգատա Կորինը ստեղծեց «Հիրիկները Յացուհասիի մոտ» առաջակալը (ճապ.՝ 八橋図屏風), որի վրա ավելացվել էր կամուրջ: Առաջակալը թանաքի, ներկերի և ոսկեջրած թղթի օգնությամբ: Ներկայումս այն պահպանվում է Մետրոպոլիտեն թանգարանի հավաքածու: Գրեթե մեկ դար անց երկու առաջակալները միասին ցուցադրվեցին Նեձու թանգարանում:

Հիրիկները Յացուհասիի մոտ
		
		
«Քամու աստվածը և որոտի աստվածը» (ճապ.՝ 紙本金地著色風神雷神図) երկփեղկանի առաջակալ, համարվում է Տավարայի Սոտացուի աշխատանքի բնօրինակի վերարտադրությունը: Զարդանկարում պատկերված է Ռայձինը, որոտի, կայծակի և փոթորիկի աստվածը և  Ֆուձին, քամու աստվածը: Հետագայում Սակայի Հոիցուն նույնպես կատարեց այդ աշխատանքի իր վերարտադրությունը: Ստեղծագործությունը գտնվում է Տոկիոյի ազգային թանգարանի հավաքածուում, այն ընդգրկված է Ճապոնիայի կարևորագույն մշակութային արժեքների ցանկում:

Քամու աստվածը և որոտի աստվածը
		
		
«Կարմիր և սպիտակ սալորենու ծաղկունքը» (ճապ.՝ 紙本金地著色紅白梅図), Օգատայի կողմից իր ստեղծագործական գոծունեության ուշ շրջանում ստեղծված երկփեղկանի առաջակալ, որը համարվում է նրա ստեղծագործության գլուխգործոցը: Այնտեղ պատկերված է գետ և կարմիր ու սպիտակ ծաղիկներով երկու ճապոնական սալորենիներ:
Բացի տարասիկոմի տեխնիկայից, աշխատանքը հայտնի է նրանով, որ ծաղիկների թերթիկները պատկերված են մեկ գունանյութով առանց ուրվագծերի: Առաջակալը ընդգրկված է Ճապոնիայի Ազգային գանձերի ցանկում:  

Կարմիր և սպիտակ սալորենու ծաղկունքը
		


== Գրականություն ==
Николаева Н. С. Декоративные росписи Японии 16 - 18 веков: От Кано Эйтоку до Огата Корина. — М.: Изобразительное искусство, 1989. — 232 с. — 50 000 экз. — ISBN 5-85200-083-3 (в пер., суперобл.)
Hiroshi Mizuo. Edo painting: Sotatsu and Korin. / Übersetzt von John M. Shields. — N. Y.: Weatherhill, 1972.
Daugherty Cynthia (2003)։ «Historiography and Iconography in Ogata Korin's Iris and Plum Screens»։ Ningen Kagaku Hen (Kyushu Institute of Technology) (16): 39–91։ Արխիվացված է օրիգինալից 2016-12-23-ին։ Վերցված է 2017-11-19 
Hayakawa, Yasuhiro; Shirono, Seiji; Miura, Sadatoshi; Matsushima, Tomohide; Uchida, Tokugo (2007), «Non-Destructive Analysis of a Painting, National Treasure in Japan» (PDF), Advances in X-ray Analysis (JCPDS-International Centre for Diffraction Data) 50:  57–63, ISSN 1097-0002, արխիվացված  օրիգինալից 2016-12-20-ին, https://web.archive.org/web/20161220192421/http://www.icdd.com/resources/axa/VOL50/V50_07.pdf, վերցված է 2018-12-28 
Irises and Red and White Plum Blossoms. Secret of Korin’s Designs. (2015). Nezu Museum.


== Ծանոթագրություններ ==