Համբարձում Ղուկասյան

Համբարձում Սերգեյի Ղուկասյան (սեպտեմբերի 22, 1957(1957-09-22), Լենինական, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ գեղանկարիչ։


== Կենսագրություն ==
1974 թվականին ավարտել է Երևանի Փանոս Թերլեմեզյանի անվան գեղարվեստի ուսումնարանը գերազանցության դիպլոմով։ 1980 թվականին ավարտել է Երևանի Գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտը գերազանցության դիպլոմով՝ ստանալով գեղանկարիչ-մանկավարժի որակավորում։
1980-1988 թվականներին աշխատել է Գյումրու Մերկուրովի անվան գեղարվեստի դպրոցում որպես գեղանկարի ուսուցիչ։
1983 թվականից Խորհրդային Հանրապետությունների նկարիչների Միության անդամ է։
1984 թվականին ստացել է Սովետական Հայաստանի «Հնգամյակի լավագույն որմնանկար»-ի 1-ին մրցանակ։ 1988 թվականին Հայաստանի ԼԿԵՄ կենտկոմի «Երիտասարդության գեղագիտական դաստիարակության և հասարակական ակտիվ աշխատանքի համար» պատվոգիր։ 
1997 թվականից՝ Երևանի գեղարվեստի պետական ակադեմիայի Գյումրու մասնաճյուղի հիմնադրման օրվանից մինչ օրս, աշխատում է որպես տնօրեն։ 2008 թվականից Գյումրու ժամանակակից արվեստի կենտրոնի փոխտնօրենն է։ 
2007 թվականին ստացել է դոցենտի կոչում։ 
2006 թվականին ստացել է «Մշակույթի բնագավառում ներդրած նշանակալի ավանդի և երկարամյա գիտամանկավարժական գործունեության համար» Հայաստանի Հանրապետության նախագահի շնորհակալագիր։ 2011 թվականին արժանացել է «Կրթության և գիտության ոլորտում ներդրած մեծագույն ավանդի» ՀՀ կրթության և գիտության նախարարության ոսկե հուշամեդալի։ 
2013 թվականին Երևանի գեղարվեստի պետական ակադեմիայի գիտական խորհրդի 10.07.2013 թ. որոշմամբ Համբարձում Ղուկասյանին շնորհվել պրոֆեսորի գիտական կոչում՝ կերպարվեստ մասնագիտությամբ։
Ունեցել է բազմաթիվ անհատական ցուցահանդեսներ Հայաստանի հանրապետությունում, Ֆրանսիայում, Հոլանդիայում, Լեհաստանի տարբեր քաղաքներում, Սիրիայում և այլն։ Նկարչի աշխատանքները գտնվում են տարբեր մասնավոր հավաքածուներում, ինչպես նաև տարբեր պատկերասրահների մշտական ցուցադրություններում։


== Գործունեություն ==
Եթե նկարիչը գիտի, թե ինչ չի ուզում, ապա պետք է անպայման իմանա, թե իրականում ինչ է ուզում։ Նկարիչը դատապարտված է, եթե փնտրում է և գտնում ինքն իրեն…Այդպիսի նկարիչ է Համբարձում Ղուկասյանը։
«Ժամանակ» գեղանկարչական շարքում արվեստագետ Համբարձում Ղուկասյանի համար միջոց է արտահայտելու այն լուռ թատերախաղը, որը շարունակական խոսակցություն է սիրո, գեղեցկության, հավերժության մասին, որոնցում ընդգծվում են փիլիսոփայական խոհերը մարդկային հարաբերությունների, ակտիվության, մենակության մասին ժամանակի մեջ։ Ժամանակը մի բան է, որը հզոր է, անսահման և փորձառու ամեն ինչից։
Արվեստագետը այստեղ ժամանակի համար ժամանակի հետ պայքարում փորձում է մնալ ժամանակի մեջ, ժամանակից դուրս։
«Դեպի հավերժություն» շարքում՝ Համբարձում Ղուկասյանի ստեղծագործական գործունեությանը բնորոշ է աշխարհը նորովի դիտարկելու և նրա թե հավերժության, թե առօրյա երևույթների ու խնդիրների մասին արվեստի միջոցով խոսելու գեղարվեստական նպատակասլացության միտումը, որը կրկին ծառայում է կյանքին։
Նրա այս ստեղծագործություններում առկա է այն զորավոր ակունքներից բխող գաղափարը, որտեղ միֆը, բնությունը, հիշողությունը՝ միախառնված ձգտում են դուրս գալ տիեզերական հավերժության ոլորտ։ Այդ ոլորտն են ձգտում Ամենափրկիչը՝ հաղթանակած և Հաղթանակը/Նիկեն/՝ նույնիսկ փշրված վիճակում։
Նրա արվեստում գույնը այլևս բովանդակություն է, բովանդակությունը՝ գույն։ Գունային մտորումներում Համբարձում Ղուկասյանը հասնում է կոլորիտի և իմաստի միաձույլ բյուրեղացման ու ճանաչելիության։ Հետերկրաշարժյան տարիների հիշողության մեջ նա ոտքի տակի հողի գույնը ընկալում է շնչող, զգացող, իսկ բույսերի կանաչը՝ զրնգուն, պայթող, պայթեցնող բովանդակություն։


== Անհատական ցուցահանդեսներ ==
2013 թ. - Հայաստանի Հանրապետություն, ք. Գյումրի, «Ստիլ» պատկերասրահ
2004 թ. - Սիրիա ք. Հալեպ
1998 թ. - Ֆրանսիա, ք. Կանն
1996 թ. - Հայաստանի Հանրապետություն, ք. Երևան - Կամերային թատրոնի ցուցասրահ
1996 թ. - Հոլանդիա, ք. Դեն Հագեն
1995 թ. - Հայաստանի Հանրապետություն, ք. Երևան - Երվանդ Քոչարի թանգարան
1992 թ. - Լեհաստան, ք. Լուբլին
1991 թ. - Լեհաստան, ք. Վարշավա
1990 թ. - Լեհաստան, ք. Խելմ
1989 թ. - Հայաստանի Հանրապետություն, ք. Երևան - Երևանի ժամանակակից արվեստի թանգարան