Գառնիկ Ասատրյան

Գառնիկ Սերոբի Ասատրյան (1953, Թեհրան, Իրան), հայ բանասեր, պատմաբան, խմբագիր։ Բանասիրական գիտությունների դոկտոր (1990), պրոֆեսոր (1995)։


== Կենսագրություն ==
Գառնիկ Ասատրյանը ծնվել է 1953 թվականին Թեհրանում։ 1968 թվականին տեղափոխվել է Հայաստան։ 1976 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի քրդագիտության բաժինը։ 1977-1986 թթ. եղել է ԽՍՀՄ ԳԱ Լենինգրադի արևելագիտության ինստիտուտի մշակույթի և իրանական հին լեզուների բաժնի ասպիրանտ, այնուհետև՝ գիտաշխատող։ 1982 թվականից աշխատել է ՀԽՍՀ ԳԱ արևելագիտության ինստիտուտում որպես ավագ գիտաշխատող, 1983-1996 թվականներին՝ Իրանի բաժինների, 1997 թվականից՝ Երևանի պետական համալսարանի իրավագիտության ամբիոնի վարիչ, միաժամանակ, 1996 թվականից՝ Իրանագիտության կովկասյան կենտրոնի տնօրեն։ 1993 թվականից՝ «Իրան Նամե», 1997 թվականից՝ «Իրան և Կովկաս» հանդեսների հիմնադիր-խմբագիր։
1985-1999 թթ. դասախոսել է Կոպենհագենի համալսարանում, մասնակցել է Նյու Յորքում, Լոնդոնում, Վաշինգտոնում, Թեհրանում և Փարիզում կայացած միջազգային համաժողովներին։
Աշխատությունները վերաբերում են իրանական նախաիսլամականպատմության, մշակույթի, իրանական ազգագրության, ազգաբանության, քրդագիտության խնդիրներին։ Լույս են տեսել Ասատրյանի «Բախտիարների ազգագրություն» (1987), «Բախտիարների պոեզիան» (1995), «Իրանի զրադաշտականների ազգագրությունը և մշակույթը» (2001, երեքն էլ՝ անգլերեն), «Միջին պարսկերենի և պարթևերենի դերբայական համակարգը» (ռուսերեն, 1989) աշխատությունները։


== Երկեր ==
Ադրբեջան. յուրացման սկզբունքը և իրանական աշխարհը։ Երևան, Գիտելիք, 1990 (համահեղինակ)։
Խորհուրդներ պարսիկ կանանց։ Աղայեդ ուն-նիսա (Քուլսում-նանե)։ Վերագրյալ Աղա Ջամալ Խանսարիին։ 17-րդ դարի պարսկական երգիծախառն մատյան՝ նվիրված կանանց սովորույթներին ու բարքերին, Երևան, Գինդ, 1996 (համահեղինակ)։
Հայերեն-պարսկերեն զրուցագիրք։ Երևան, Գինդ, 1996 (համահեղինակ)։
Ազգային ինքնաճանաչողութիւն։ Երևան, Իրանագիտական կովկասյան կենտրոն, 1997 (համահեղինակ)։
Իրանի Իսլամական Հանրապետության սահմանադրությունը և պետական կառուցվածքը։ Իրանագիտական կովկասյան կենտրոն, Երևան, Ա. հ, 1997 (համահեղինակ)։
Եզդիական կրոնական բնագրեր։ Երևան, Իրանագիտ. Կովկաս. Կենտ., 2000 (համահեղինակ)։
Թուրքերենի դասագիրք։ Երևանի պետական համալսարան, Երևան, Հայինֆո, 2001 (համահեղինակ)։
Հայաստանի ազգային փոքրամասնությունները։ Երևան, Իրանագիտ. Կովկ. Կենտրոնի հրատ., 2002 (համահեղինակ)։
Orientalia. Օրիենտալիա։ ԵՊՀ Արևելագիտության ֆակուլտետի երիտասարդ դասախոսների և ասպիրանտների գիտական հոդվածների ժողովածու, Երևան, Իրանագիտ. Կովկաս. կենտր. հրատ., 2003 (համահեղինակ)։
Մարդու արարումը ըստ «Մասնավիե Մանավիի»։ Երևան, Իրանագիտ. Կովկաս. կենտր. հրատ., 2003 (համահեղինակ)։
Թուրքերենի դասագիրք։ Գիրք Ա, Երևանի պետական համալսարան, 2-րդ լրամշակված հրատարակություն, Երևան, Ոսկան Երևանցի, 2004 (համահեղինակ)։
Այբբենարան պարսից լեզվի։ (Պարսկերենի դասագիրք հանրակրթական դպրոցի 2-րդ դասարանի համար), Հայաստանում ԻԻՀ դեսպանության մշակույթի կենտրոն, 3-րդ հրատ., Երևան, Իրանագիտական կովկասյան կենտրոն, 2006 (համահեղինակ)։
Ի խորոց սրտի Աստծո հետ։ Քոմեյլի աղոթքը և Քուֆեի մզկիթում Իմամ Ալիի աղոթքը նվիրված Ալի Էբն Աբիթալեբի ծննդյան տարելիցին, Երևան, Ա. հ., 2007 (համահեղինակ)։
Թուրքերենի դասագիրք։ Գիրք Ա, Երևանի պետական համալսարան, 3-րդ լրամշակված հրատարակություն, Երևան, Ոսկան Երևանցի, 2007 (համահեղինակ)։
Կրկնավոր և հարադրավոր բարդությունների և զուգորդությունների պարսկերեն-հայերեն բառարան։ Երևան, Ա. հ., 2008 (համահեղինակ)։
Թուրքերենի դասագիրք։ Գիրք Ա, Երևանի պետական համալսարան, 4-րդ լրամշակված հրատարակություն, Երևան, Լուսակն, 2011 (համահեղինակ)։
Ինչպես բոլոր երեկոները։ Պատմվածքներ, Երևան, Էդիթ պրինտ, 2014 (համահեղինակ)։
Իրանական բարբառագիտություն։ Մեթոդական ծրագիր, Երևանի պետական համալսարան, Երևան, Ա. հ., 2015:
Происхождение и проблемы идентичности тюркоязычных групп Ирана: (Сборник статей), Ереван, РАУ, 2016.


== Գրականություն ==
Իրանահայոց հանրագիտարան։ Կազմող` Ժանետ Տ. Լազարյան։ Երևան, «ՎՄՎ-Պրինտ, 2012։


== Ծանոթագրություններ ==