Ստանիսլավ Գովորուխին

Ստանիսլավ Սերգեևիչ Գովորուխին (ռուս.՝ Станислав Сергеевич Говорухин, մարտի 29, 1936(1936-03-29), Բերեզնիկի, Սվերդլովսկի մարզ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - հունիսի 14, 2018(2018-06-14), Բարվիխա (գյուղ, Օդինցովսկի շրջան), Բարվիխա, Օդինցովսկի շրջան, Մոսկվայի մարզ, Ռուսաստան), խորհրդային և ռուսական ռեժիսոր, սցենարիստ, դերասան, պրոդյուսեր, հրապարակախոս, գեղանկարիչ, քաղաքական և հասարակական գործիչ։ Ուկրաինական ԽՍՀ-ի արվեստների վաստակավոր գործիչ (1986թ.), Ռուսաստանի Դաշնության ժողովրդական արտիստ (2006), Ռուսաստանի գեղարվեստի ակադեմիայի պատվավոր անդամ։ 2005 թվականից եղել է «Միասնական Ռուսաստան» քաղաքական կուսակցության անդամ, 2011 թվականին նշված կուսակցության կողմից ընտրվել է պետդումայի պատգամավոր և եղել պետդումայի մշակութային հարցերի գծով նախագահ։


== Կենսագրություն ==
Ստանիսլավ Գովորուխինը ծնվել է Սվերդլովսկի մարզի Բերեզնիկի քաղաքում (ներկայումս Պերմի երկրամաս)։ Հայրը` դոնի կազակներից էր և մահացել է Սիբիրում` 1938 թվականին, իսկ մայրը` դերձակուհի էր։ Ծնողները ամուսնալուծվել էին մինչ Ստանիսլավի ծնվելը։ Նրան և ավագ քրոջը` Ինեսային, մեծացրել էր մայրը։
1958 թվականին Ստանիսլավ Գովորուխինը ավարտել է Կազանի պետական համալսարանի երկրաբանության ֆակուլտետը և շուրջ մեկ տարի աշխատել է որպես երկրաբան։ 1959-1961 թվականներին որպես ռեժիսորի օգնական և խմբագիր, աշխատել է Կազանի հեռուստաստուդիայում։ 1966 թվականին ավարտել է  ԿՀՊԻ-ի ռեժիսորական ֆակուլտետը։ Նրա դիպլոմային աշխատանքը «Մորաքույր Կատյան» կինոնկարն էր։ Մինչև 1987 թվականն աշխատել է Օդեսայի կինոստուդիայում, իսկ 1987 թվականից մինչև 1993 թվականը` «Մոսֆիլմ» կինոստուդիայի ռեժիսորներից էր։ 1987 թվականին հանդիսացել է միջազգային «Ոսկե Դյուկ» կինոփառատոնի հիմնադիրն ու նախագահը։ Նկարահանել է բազմաթիվ գեղարվեստական և հրապարակախոսական կինոնկարներ։ Խաղարկային կինոյում նրա ամենահայտնի ֆիլմերից են «Ուղղահայաց» (1967թ.), «Հանդիպման վայրը փոխել չի կարելի» (1979թ.), «Թոմ Սոյերի և Հեքլբերի Ֆինի արկածները» (1981թ.), «Տաս նեգրիկները» (1987թ.), «Վորոշիլովյան հրաձիգը» (1999թ.), «Օրհնեցեք կնոջը» (2003թ.), «Ուղևորուհին» (2009թ.), «Հիասքանչ ժամանակաշրջանի ավարտը» (2015թ.) և այլ կինոնկարներ։
Ստանիսլավ Գովորուխինը գրել է շուրջ քսան ֆիլմի սցենար, որոնցից են «Մաքսանենգություն» (1974թ.), «20-րդ դարի ծովահենները» (1979թ.), «Ներխուժում» (1980թ.), «Կապիտան Գրանտի որոնումները» (1985թ.) և այլ ֆիլմեր։ Խաղացել է ոչ քիչ հիշարժան դերեր։ Հասարակական մեծ արձագանք են ստացել Ստանիսլավ Գովորուխինի «Այդպես ապրել չի կարելի» (1990) և «Ռուսաստանը, որը մենք կորցրել ենք» (1992թ.) վավերագրական կինոնկարները։
2012 թվականի նախագահական ընտրությունների ժամանակ Ստանիսլավ Գովորուխինը ղեկավարել է Վլադիմիր Պուտինի նախընտրական շտաբը։ Հրատարակել է գրքեր։ Նրա նախասիրություններից է նաև գեղանկարչությունը։ Գովորուխինի գեղանկարչական աշխատանքների անհատական ցուցահանդեսներ են անցկացվել 1998 թվականին Կինոյի տանը, 2006 թվականին՝ Ռուսաստանի գեղարվեստի ակադեմիայի թանգարանային-ցուցահանդեսային համալիրում՝ «Զուրաբ Ծերեթելու արվեստների պատկերասրահում», 2011 թվականի փետրվարին՝ Կիևում։ 2001 թվականին Ռուսաստանի գեղարվեստի ակադեմիայի սրահում անցկացվել է նկարչի «Խորհրդարանական արձակուրդներ» (ռուս.՝ «Парламентские каникулы») ցուցահանդեսը, 2006 թվականին անցկացվել է ցուցահանդես՝ նվիրված նկարչի յոթանասունամյակին, 2011 թվականին՝ նրա ութսունամյակին։
Ստանիսլավ Գովորուխինը մահացել է 2018 թվականի հունիսի 14-ին Բարվիխա առողջարանում, երկարատև հիվանդությունից հետո։ Թաղվել է Նովոդևիչյան գերեզմանատանը։


== Անձնական կյանք ==
Ստանիսլավ Գովորուխինի առաջին կինը թատրոնի դերասանուհի և մանկավարժ Յունոնա Կարևան էր, ում հետ նա ամուսնացել էր 1961 թվականին։ Նրանց որդին ռեժիսոր Սերգեյ Գովորուխինն (1961-2011) է։ Երկրորդ անգամ Ստանիսլավ Գովորուխինը ամուսնացել է 1966 թվականին՝ Գալինա Գովորուխինայի (ծնվել է 1948 թվականին) հետ, ով աշխատել է Օդեսայի կինոստուդիայում որպես մոնտաժող։


== Ֆիլմագրությունը ==


== Ծանոթագրություններ ==