armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Կոնցեսիոն կառավարում

Կոնցեսիոն կառավարում, միջազգային պրակտիկայում կոնցեսիա հասկացությունը մեկնաբանվում է որպես մասնավոր հատվածի ներդրումների ներգրավման ձև, որի ժամանակ օբյեկտների կառուցման և շահագործման ընթացքում մասնավոր ընկերություններին են փոխանցվում օբյեկտի տնօրինման և օգտագործման իրավունքները։ Ըստ էության կոնցեսիոն կառավարման էությունը կայանում է հետևյալում՝ պետությունը (կամ պետական այլ իրավասու մարմին) փոխհատուցման և ժամկետային սկզբունքի հիման վրա մասնավոր ընկերությանը (այսուհետև՝ պայմանագրի կառավարիչ) պետական սեփականություն հանդիսացող օբյեկտներում տնտեսական գործունեություն ծավալելու բացառիկ իրավունք է տրամադրում։
Կոնցեսիոն կառավարումը ենթադրում է՝ ներդրումների վերադարձ, համապատասխան որակի ծառայության կամ արտադրանքի թողարկում, պետության կողմից արտադրանքի կամ ծառայության գների սահմանում և կարգավորում, պայմանագրի կառավարչին պետական կամ մունիցիպալ սեփականություն հանդիսացող օբյեկտում գործունեություն ծավալելու իրավասության տրամադրում, կոնցեսիայի ժամկետը լրանալուց հետո կառավարման օբյեկտի անհատույց փոխանցում պետությանը։ Պատմականորեն կոնցեսիայի իմաստը և իրավական կարգավիճակը աստիճանաբար զարգացան և վարչական ակտի տեսակից վերածվեց քաղաքացիաիրավական պայմանագրի։
Միջազգային պրակտիկայում տարածում են ստացել կոնցեսիոն համաձայնագրերի հետևյալ տեսակները՝


===== BOT (Build—Operate—Transfer) – «Կառուցում-Կառավարում-Փոխանցում»։ =====
Կոնցեսիոն կառավարիչը իրականացնում է կոնցեսիոն կառավարման օբյեկտի կառուցումը և շահագործումը, իսկ կոնցեսիոն համաձայնագրի ժանկետի ավարտից հետո այն փոխանցում է պետությանը։


===== BTO (Build—Transfer—Operate) – «Կառուցում-Փոխանցում-Կառավարում»։ =====
Կոնցեսիոն կառավարիչը կառուցում է կոնցեսիոն կառավարման օբյեկտը և այն փոխանցում պետությանը, որից հետո պետությունը այն նույն կոնցեսիոն կառավարչին հանձնում է շահագործման։


===== ВОО (Build—Own—Operate) – «Կառուցում-Տիրապետում-Կառավարում»։ =====
Կոնցեսիոն կառավարիչը կառուցում է կոնցեսիոն կառավարման օբյեկտը և իրականացնում դրա հետագա շահագործումը, քանի որ սեփականության իրավունքով դրա տիրապետումը պատկանում է իրեն, որի ժամկետը չի սահմանափակվում։


===== ВООТ (Build—Own—Operate—Transfer) – «Կառուցում-Տիրապետում-Կառավարում-Փոխանցում»։ =====
Կառավարման օբյեկտի տիրապետման և օգտագործման համար սահմանված է որոշակի ժամկետ, որի լրանալուն պես օբյեկտը փոխանցվում է պետությանը։


===== BBO (Buy—Build—Operate) – «Գնում-Կառուցում-Կառավարում»։ =====
Հանրային սեփականության վաճառքի ձև է, որը ենթադրում է առկա օբյեկտի վերականգնում և ընդլայնում։ Պետությունը հանրային սեփականությունը վաճառում է մասնավոր ընկերության, որը արդյունավետ կառավարման նպատակով պետք է իրականացնի անհրաժեշտ նորացում և կատարելագործում։
Կոնցեսիոն համաձայնագրի մասնակիցներն են՝

ընդունող երկիրը,
պայմանագրի կառավարիչը,
ներդրողները,
վարկատուները,
կապալառուները,
խորհրդատուները,
օպերատոր-ընկերությունները,
սպառողները։Հղումներ

Կոնցեսիոն համաձայնագրի մասնակիցները
Կոնցեսիոն կառավարման էությունը և էվոլյուցիան
Քարաղբյուր (գետ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Քարաղբյուր (այլ կիրառումներ)Քարաղբյուր, գետ Հայաստանի Արագածոտնի և Շիրակի մարզերում։ Սկիզբ է առնում Փամբակի լեռների հարավային լանջերից և Ճարճակիս գյուղից 4 կմ հարավ-արևմուտքում միանալով Դաշտակի ջուր գետին կազմավորում է Քասաղ գետը։ Երկարությունը՝ 25 կմ։


== Ծանոթագրություններ ==
Վիսելոկ (գյուղ, Վինկովեցկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՎիսելոկՎիսելոկ (ուկրաիներեն՝ Виселок), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Վինկովեցկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Վիսելոկ գյուղում բնակվում էր 163 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,524 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 311,07 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Եվրոպական հանձնաժողովի նախագահ

Եվրոպական հանձնաժողովի նախագահը գլխավորում է Եվրոպական միության իշխանության գործադիր մարմինը։ Նախագահը վերահսկում է ամբողջ գործադիր իշխանությունը, անդամներին և Եվրոպական քաղաքացիական ծառայությունը։  Հանձնաժողովը նախագծում է նոր օրենքներ և դրանք քննարկում է Միության ամենօրյա կյանքում (հենվելով բյուջեի վրա և որոշումներ է ընդունում)։ Հանձնաժողովը նաև ներկայացնում է ԵՄ-ը այնպիսի կազմակերպություններում, ինչպիսին է օրինակ Առևտրի համաշխարհային կազմակերպությունը և G7-ը։
Նախագահը պաշտոնապես նշանակվում է Եվրոպական միության խորհրդի նախարարության կողմից (գործնականում, Եվրոպական խորհրդի անդամ պետությունների ղեկավարների կողմից) յուրաքանչյուր հինգ տարին մեկ, և նրա թեկնածությունը խրախուսվում է Եվրոպական խորհրդարանի կողմից, որին վերաբերում է նախագահը (Խորհրդարանը կարող է դժգոհություն արտահայտել հանձնաժողովի աշխատանքներին)։ Նախագահն, այդ դեպքում, ընտրում է այլ Եվրոպական հանձնաժողովներ, ԵՄ անդամ երկրների հետ։ Դրանից հետո նա պարտականություններ է հաղորդում նրանցից յուրաքանչյուրին։ Մինչև նրանց կողմից բոլոր գործերի ընդունմանը, նրանք պարտավոր են հանդես գալու Խորհրդարանի առջև։
Եվրոպական հանձնաժողովի նախագահ Ժան Կլոդ Յունկեր՝ Լյուքսեմբուրգի նախկին վարչապետ, Եվրախորհրդարանի կողմից հաստատվել է 2014 թվականի հուլիսի 15-ին։


== Եվրահանձնաժողովի նախագահներ ==


== Ծանոթագրություններ ==
Վլադիմիր Մսրյան

Վլադիմիր Իվանի Մսրյան (մարտի 12, 1938(1938-03-12), Վլադիկավկազ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - օգոստոսի 24, 2010(2010-08-24), Երևան, Հայաստան), թատրոնի և կինոյի հայ նշանավոր դերասան, ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1987)։


== Կենսագրություն ==
Վլադիմիր Մսրյանը ծնվել է Օրջոնիկիձեում (այժմ՝ Վլադիկավկազ), դերասանի ընտանիքում։ 1958-1962 թվականներին սովորել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտում։ 1963-1964 թվականներին աշխատել է Պատանի հանդիսատեսի թատրոնում, 1964-1966 թվականներին՝ Ստանիսլավսկու անվան ռուսական դրամատիկական թատրոնում, 1966 թվականից՝ Երևանի դրամատիկական թատրոնում։


== Դերեր ==
Համլետ՝ Շեքսպիրի «Համլետ»
Ալեքսեյ՝ Դոստոևսկու «Խաղամոլը»
Հերոստրատ՝ Գորինի «Մոռանալ Հերոստրատին»
Միհրդատ Պոնտացի՝ Զեյթունցյանի «Աստվածների կանչը»
Վոյնիցկի՝ Չեխովի «Քեռի Վանյա»1972 թվականից նկարահանվել է կինոյում՝ 

«Վերադարձ» («Հայֆիլմ»)
«Պագանինի» («Բուլղարֆիլմ» և «Մոսֆիլմ»)
«Խնձորի այգին»
«Շեկ ինքնաթիռ»
«Ամրոց», 1978
«Պտտահողմ» («Տաջիկֆիլմ»)
«Լռության սիմֆոնիա» (Հայաստանի ազգային կինոկենտրոն)
«Ձայն բարբառոյ...»
«Նիկոլո Պագանինի», 1982
«Հատակում», 1987


== Պարգևներ ==
ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստ, 1987
Հայաստանի պետական մրցանակ
Մովսես Խորենացու մեդալ


== Ընտանիք ==
Հայրը՝ Իվան Գերասիմի Մսրյան, ռեժիսոր, ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստ
Մայրը՝ Արաքսյա Եգորի Մսրյան, դերասանուհի, ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստ
Քույրը՝ Ժասմեն Իվանի Մսրյան (1932-2008), ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստ
Դուստրը՝ Մարիա Մսրյան (1965) դերասանուհի


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Վլադիմիր Մսրյան. Այսօր այնքան հեշտ են միմյանց սեր բացատրում
Շումիլի (գյուղ, Լեբեդինի շրջան)

Շումիլի (ուկրաիներեն՝ Шумили), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Լեբեդինի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Շումիլի գյուղում բնակվում էր 2 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Կոմպանա

Կոմպանա (իտալերեն՝ Campana), կոմունա Իտալիայում, Կալաբրիա մարզում՝ Կոզենցա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 2868 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 26 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 103 կմ² մակերես տարածք։ Փոստային ինդեքսն է՝ 87061։ Հեռախոսային կոդը՝ (+39) 0983։
Օգոստոսի 15-ին կոմունայում հատկապես նշվում է Սուրբ Աստվածածնի Վերափոխման տոնը։


== Ծանոթագրություններ ==
Միյակե

Միյակե (ճապ.՝ 三宅町 Միյակե-տյո), Ճապոնիայի Նարա պրեֆեկտուրայի Սիկի գավառում գտնվող ավան։ Ավանի մակերեսը կազմում է 4,07 կմ², բնակչությունը՝ 7 086 մարդ, բնակչության խտությունը՝ 1741,03 մարդ/կմ²։


== Աշխարհագրական դիրք ==
Միյակե ավանը տեղակայված է Հոնսյու կղզու Կինկի տարածաշրջանի Նարա պրեֆեկտուրայում։ Այս ավանի հետ սահմանակցում են Տենրի քաղաքը և Կավանիսի, Տավարամոտո, Կորյո, Կավաի ավանները։


== Բնակչություն ==
Ավանի բնակչությունը կազմում է 7 086 մարդ (2014 թվականի հուլիսի 1-ի տվյալների համաձայն), իսկ խտությունը՝ 1741,03 մարդ/կմ²։ Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունը՝ 1980-2005 թվականներին.


== Սիմվոլիկա ==
Միյակե ավանը խորհրդանշող ծառ է համարվում օսմանթուս-ը (Osmanthus fragrans), ծաղիկ՝ յաեձակուրան։


== Տես նաև ==
Կաշիվարա
Կավանիսի
Կավաի
Կոկա
Յասու
Ռիտտո
Մորիյամա
Սուձուկա
Օմիհատիման
Կոնան


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ճապոնական Միյակե ավանի պաշտոնական վեբկայք(ճապոներեն)
Կեսար (աղցան)

Կեսար (անգլերեն՝ Caesar salad), հայտնի աղցան, Հյուսիսային Ամերիկայի հայտնի աղցաններից մեկը։ Կլասիկ ձևում հիմնական բաղադրամասերն են ցորենի չորահացը, ռոմեն աղցանի տերևները և մանրացված պարմեզան պանիր համեմված հատուկ սոուսով, որն ել հանդիսանում է աղցանի հիմքը։ «Կեսար»-ի համեմունքների հիմքը թարմ ձու 1 րոպե եռացող ջրի մեջ թողած ու հովացրած։ Ձուն հարում են ձիթապտղի յուղի ու համեմում են սխտորով, կիտրոնի հյութով, վուստերյան սոուսով։ Սովորական ձևով պատրաստած աղցանը ստացվում է շատ թեթև, դրա համար նրա մեջ ավելացնում են ավելի կալորիաներով հարուստ բաղադրամասեր, օրինակ՝ տապակած հավ։


== Անվանում ==
Աղցանն իր անունը ստացել է ոչ ի պատիվ Հուլիոս Կեսարի, այլ աղցանը հայտնաբերող ամերիկացի խոհարար Կեսար Կարդինիի (Caesar Cardini), ով 20-րդ դարի 20-40-ական թվականներին, Մեքսիկայի տարածքի Տիխուան քաղաքում գտնվող մի քանի ռեստորանների տեր էր։ Լեգենդի համաձայն, աղցանը Կարդինին հայտնաբերել է 1924 թվականի հուլիսի 4-ին (ԱՄՆ-ի անկախության օրը), երբ խոհանոցում ոչինչ չի մնացել, իսկ հաճախորդները եկել ու պահանջել են ուտելիք։
Կեսար Կարդինիի աղջկա վկայության համաձայն, նրա հայրը երբեք աղցանի մեջ անչոուս չի ավելացրել (թեթև ձկնատեսակ, սոուսի մեջ անչոուսի քանակի ավելանալուն հետ լավանում է նաև վուստերյան սոուսի համը)։ Այն լեգենդը, որտեղ ասվում է, որ աղցանի մեջ ավելացնում են նաև անչոուս, առաջացել է Կեսարի եղբոր կողմից՝ Ալեքս Կարդինիի, ով աղցանի մեջ ավելացրել է անչոուս ու աղցանը կոչել «Ավիատոր աղցան» (Նա եղել է օդաչու)։
1953 թվականին «Կեսար» աղցանը Փարիզի Էպիկուրեյան համագումարի ժամանակ ճանաչվել է որպես «վերջին 50 տարիների ընթացքում Ամերիկայում հայտնաբերված լավագույն կերակրատեսակ»։


== Տես նաև ==
Պանցանելլա


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ինչպես ճիտ պատրաստել «Ցեզր» աղցան
Պատրաստենք միասին. Աղցան «Ցեզար»
Ռիչարդ Հովհաննիսյան

Ռիչարդ Գասպարի Հովհաննիսյան (անգլ.՝ Richard G. Hovannisian, նոյեմբերի 9, 1932(1932-11-09), Թուլերի, Կալիֆոռնիա, ԱՄՆ), ամերիկաբնակ հայ պատմաբան, ՀՀ ԳԱԱ արտասահմանյան անդամ։
Քաղաքական գործիչ Րաֆֆի Հովհաննիսյանի հայրը։
Հիմնական աշխատությունները վերաբերում են Հայաստանի, Անդրկովկասի և Միջին Արևելքի պատմության հարցերին, Հայաստանի XX դ. սկզբի, Հայաստանի առաջին Հանրապետության, Օսմանյան կայսրությունում հայոց ցեղասպանության պատմությանը և պատմագրությանը։


== Հիմնական աշխատություններ ==
Հայաստանի Հանրապետություն (4 հատոր, The Republic of Armenia, հատոր 1 (1971) և հատոր II (1982), հատորներ III և IV (1996) U.C. Press)
The Armenian Holocaust, Cambridge, Massachusetts, Armenian Heritage Press (1980)
The Armenian People from Ancient to Modern Times, 2 vols. New York։ St. Martin's Press, 1997
Remembrance and Denial։ The Case of the Armenian Genocide. Detroit։ Wayne State University Press, 1998


== Ծանոթագրություններ ==
Կորտաչա սուլա Ստրադա դել Վինո

Կորտաչա սուլա Ստրադա դել Վինո  (իտալերեն՝ Cortaccia sulla strada del vino), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Տրենտինո Ալտո Ադիջե մարզում՝ Բոլցանո գավառում։
Բնակչությունը 2084 մարդ է։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 72 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 29 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 39040։ Հեռախոսային կոդը՝ 0471։
Կուրտաչան սահմանակից է Նոյմարկտ, Մարգրեյդ, Տրամին, Կորեդո, Ռովերե դելա Լունա, Տոն, Տրես և Վերվո համայնքներին։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրի պաշտոնական կայք (իտալ.)(գերմ.)
Նատրիումի դիթիոնատ

Նատրիումի դիթիոնատ, անօրգանական միացություն, նատրիումի աղ դիթիոնային թթվի, անգույն բյուրեղներ, լուծվում են ջրում, առաջացնում են բյուրեղահիդրատներ։


== Ֆիզիկական հատկություններ ==
Նատրիումի դիթիոնատն առաջացնում է անգույն բյուրեղներ, լուծվում է ջրում, չի լուծվում էտալոնում։ Առաջացնում է բյուրեղահիդրատ բաղադրությունը Na2S2O6•2H2O, որը կորցնում է ջուր 110°С աստիճանի դեպքում։


=== Քիմիական հատկություններ ===
Տաքացման պայմաններում քայքայվում է՝ առաջացնելով նատրիումի սուլֆատ և ծծմբի օքսիդ՝
Na2S2O6 → Na2SO4 + SO2


== Ծանոթագրություններ ==
Մելիստ Մովսեսյան

Մելիստ Եղիշի Մովսեսյան (ծնվել է Երևանում), հայ սովետական ֆիզիկոս։ ՀՀ ԳԱԱ ակադեմիկոս, Ֆիզմաթ գիտությունների դոկտոր (1973), պրոֆեսոր (1983): Եղիշե Մովսիսյանի որդին։


== Կենսագրություն ==
Մելիստ Մովսեսյանը ծնվել է 1929 թվականի հունիսի 20-ին, Երևան քաղաքում։ Ավարտել է Երևանի պետական համալսարանը (1952 թվական), ուր և աշխատել է մինչև 1972 թվականը։ 1963-1970 թվականներին եղել է ճառագայթային պրոբլեմային լաբորատորիայի վարիչ, 1968-1972 թվականներին՝ օպտիկայի ամբիոնի վարիչ։ 1972 թվականներից ՀՍՍՀ ԳԱ ֆիզիկական հետազոտությունների ինստիտուտի օպտիկայի բաժնի վարիչն է։
Աշխատանքները վերաբերում են տաուտոմեր միացությունների ինֆրակարմիր կլանման սպեկտորների հետազոտությանը, քվանտային օպտիկական գեներատորներին, լույսի և միջավայրի ոչ գծային փոխազդեցություններին։ Ուսումնասիրել է բյուրեղների և հեղուկների լյումինեսցենցման երևույթը, գրգռման էներգիայի միջմոլեկուլային և ներմոլեկուլային փոխանցման հարցերը։ 1965 թվականից զբաղվել է օրգանական հեղուկներում ստիպողական կոմբինացիոն ցրման ուսումնասիրությամբ։ Աշխատանքների մի մասը նվիրված է ալկալիական մետաղների գոլորշիների հետ հզոր լուսային ճառագայթման ոչ գծային փոխազդեցությանը, դրանց մագնիսացման և ռելաքսացիայի երևույթներին։ Ամերիկյան գիտնականների հետ միաժամանակ հայտնաբերել և ուսումնասիրել է ստիպողական կոմբինացիոն ցրումը ալկալիական մետաղների ատոմների էլեկտրոնային մակարդակների միջև, ապա նաև եռաֆոտոնյան ցրման երևույթը և այդ պրոցեսների ժամանակային ու բևեռային բնութագրերը։


== Ծանոթագրություններ ==
Սահմանապահների հուշարձան (Դոնի Ռոստով)

Սահմանապահների հուշարձան (ռուս.՝ Памятник пограничникам), հուշարձան ՌԴ Դոնի Ռոստով քաղաքում։ Բացվել է 2014 թվականի հոկտեմբերին, գտնվում է Դոն գետի առափին։
Հասցե` ք. Դոնի Ռոստով, Բերեգովայա փողոց, թիվ 53 տան մոտ։


== Պատմություն ==
Դոնի Ռոստով քաղաքը երկար ժամանակ Ռուսական կայսրության հարավային սահմանների ֆորպոստն էր։ Ներկայումս Դոնի ափերին բնակվում է շուրջ 60 հազար մարդ, որոնք ժամանակին ծառայել են սահմանապահ զորքերում։ Հուշարձանին հարակից տարածքում գարնանը` Սահմանապահի օրը, անցկացվում են ամենամյա ավանդական հանդիպումներ սահմանապահ զորքերի վետերանների հետ։ 2012 թվականի մայիսին այստեղ դրվել է արձանի հիմնաքարը։
2014 թվականի հոկտեմբերին Դոնի Ռոստովի Բերեգովայա փողոցում բացվեց «Բոլոր սերունդների սահմանապահներին» հուշարձանը։ Նախագծի հեղինակը ռոստովահայ քանդակագործ Դավիթ Ռուբենի Բեգալովն է։ Հուշարձանը ստեղծվել է Դոնի Ռոստովի և Ռոստովի մարզի վետերան սահմանապահների խորհրդի նախաձեռնությամբ` սահմանապահ զորքերի վետերանների միջոցներով։


== Նկարագրություն ==

Հուշարձանի կոմպոզիցիան արտացոլում է Ռուսաստանում, այդ թվում` Դոնում սահմանապահ զորքերի պատմությունն ու ավանդույթները։ Հուշարձանը երեսպատված է կանաչ գրանիտով և ունի չորսմետրանոց սալաքարի տեսք, որի վրա պատկերված են երեք սահմանապահ զինվորներ, որոնք տարբեր ժամանակներում պաշտպանել են հայրենի եզերքները։ Նրանց թվում են տապարն աջ ձեռքին ցարական ժամանակների զինվորը, խորհրդային և ռուսաստանյան սահմանապահները իրենց ժամանակների զինվորական համազգեստով։ Սահմանապահների կողքին նստած է բրոնզե ծառայողական շունը։ Սալաքարի վերևում ամրացված է սահմանապահ զորքերի տարբերանշանը «Սահմանապահ ծառայություն» մակագրությամբ։ Սահմանապահների քանդակների ստորին մասում սալիկ է, որի վրա քանդակված են բրոնզե գլխարկ, բուդյոնովկա, սուսեր և հեռադիտակ։
Քանդակի հակառակ կողմում Ռուսաստանի քարտեզն է Ղրիմի թերակղզով և հետևյալ մակագրությամբ. «Ռուսաստանի սահմանը սուրբ է և անձեռնմխելի»։


== Հղումներ ==
В Ростове открыли памятник «Пограничникам всех поколений»
Памятник пограничникам в г.Ростове-на-Дону
Фото места Памятник пограничникам в Ростове-на-Дону(չաշխատող հղում)


== Ծանոթագրություններ ==
Տալնիկի (Սալսկի շրջան)

Տալնիկի (ռուս.՝ Тальники), ավան Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Սալսկի շրջանում։ Մտնում է Մանիչսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Մեգրելական ապստամբություն

Մեգրելական ապստամբություն վրաց գյուղացիության հակաճորտատիրական ապստամբություն, որը տեղի է ունեցել 1857 թվականին։ Սկսվել է 1856 թվականի վերջին, գյուղական դարբին Ուտու Միդավայի գլխավորությամբ, տարածվել գրեթե ամբողջ Մեգրելիայում։ 	Ապստամբները գրավել են մի քանի գյուղեր, 1857 թվականի մայիսի 12-ին՝ Մեգրելական իշխանության կենտրոն Զուգդիդին։ Հրաժարվել են կատարել ֆեոդալական պարհակներ, կազմակերպել են նոր վարչություն, սկսել են դատեր վարել, սահմանել են առաջին անհրաժեշտության ապրանքների գները։ Չնայած գյուղացիների քաջարի դիմադրությանը, ցարական զորքերը և տեղական կալվածատերերի ջոկատները ճնշել են Մեգրելական ապստամբությունը, որի 38 ղեկավարներ աքսորվել են Ռուսաստանի հեռավոր շրջանները։
Մեծ Դուռնուկ

Մեծ Դուռնուկ (Դուռնիկ, վրաց.` დიდი დურნუკი), հայաբնակ գյուղ Վրաստանի Քվեմո Քարթլիի մարզի Թեթրիծղարոյի շրջանում, վարչական կենտրոն Թեթրիծղարո քաղաքից 22 կմ հյուսիս-արևելք։ Գտնվում է ծովի մակարդակից 750 մ բարձրության վրա։


== Բնակչություն և տնտեսություն ==
Համաձայն 2002 թվականի տվյալների, գյուղն ուներ 129 բնակիչ, հայեր (76%) և վրացիներ (24%), որից 66 տղամարդ և 63 կին։ 2014 թվականին գյուղում ապրում էր արդեն 45 մարդ, որից 22 տղամարդ և 23 կին։
Բնակիչներն զբաղվում են բանջարաբուծությամբ, այգեգործությամբ և անասնապահությամբ։ Գյուղն ուներ ութամյա դպրոց, ակումբ, գրադարան և բուժկայան։


== Պատմությունը ==
Գյուղը հիմնադրվել է 1750 թվականին։ Բնակիչները եկել են Ղարաբաղից և Վրաստանի Կախեթի գավառի Թելավ քաղաքից։
Գյուղում կա Սուրբ Գևորգ անվամբ երկու եկեղեցի։ Այդ եկեղեցիներից մեկը կառուցվել է 1780 թվականին, իսկ մյուսը` 19-րդ դարում։ Բացի այդ, գյուղի շրջակայքում պահպանվել են հին գյուղատեղիներ, գերեզմանոցներ և մատուռներ։


== Ծանոթագրություններ ==
Ռասմուս

«The Rasmus», ֆիննական ռոք-խումբ՝ ձևավորված 1994 թվականին Հելսինկիում,երբ խմբի անդամները դեռևս սովորում էին դպրոցում։ Խումբը ձևավորել են Յուլիոնեն Լաուրին (վոկալիստ), Էէրօ Հեյնոնենոմը (բասիստ), Պաուլի Ռանտասալամին (կիթառահար) և Յարնո Լախտին (հարվածային)։ Լախտին խմբում էր մինչև 1995 թվականը, որին փոխարինեց Յաննե Հեյսկանենը։ Հեյսկանենը դուրս եկավ խմբից 1998 թվականին, որին փոխարինեց Ակի Խակալան։
Մինչև չորրորդ ստուդիական ալբոմը խումբը կոչվում էր Rasmus,իսկ հետո վերանվանվեց The Rasmus, որպեսզի չհամընկնի շվեդ DJ Գարդել Ռասմուսի անվան հետ։
Խմբին մեծ համբավ բերեց 2003 թվականին թողարկված «Dead Letters» ալբոմը՝ «In the Shadows» սինգլով, որը մտավ համաշխարհային շատ TOP-երի մեջ։


== Պատմություն ==
Լաուրին, Էէրոն և Պաուլին խմբի հիմնադիրներն են, որոնք ծանոթ էին դպրոցից, երբ ընդամենը 13-15 տարեկան էին։ Խմբի դեբյուտային ելույթը եղավ այն ժամանակ, երբ անդամները դեռևս սովորում էին Հելսինկիի միջնակարգ դպրոցներից մեկում։ Միջոցառումների ժամանակ նրանք հաճախ էին երգում Նիրվանաի և Մետալիկա ի երգերը։
1995 թվականի դեկտեմբերին ձայնագրում են իրենց առաջին դեմո-ալբոմը՝ «1st»-ը։ Ալբոմի շնորհիվ պայմանագիր են կնքում Warner Musicի հետ։


== Կազմը ==
Յուլյոնեն Լաուրի  — վոկալիստ
Ռանտասալմի Պաուլի —կիթառահար
Հեյնոնեն Էէրո — բաս-կիթառահար
Հակալա Ակի — հարվածային


== Սկավառակագրություն ==
Peep (1996)
Playboys (1997)
Hell of a Tester (1998)
Into (2001)
Dead Letters (2003)
Hide From The Sun (2005)
Black Roses (2008)
The Rasmus (2012)


== Արտաքին հղումներ ==
The Rasmus.com - Պաշտոնական կայք
Մ.թ.ա. 1400


== Դեպքեր ==


=== Խեթական պետություն ===

Թութհալիաս Գ (ծննդյան թվականն անհայտ - մ.թ.ա. 1380), Նոր Խեթական պետության թագավոր  մ.թ.ա. 1400 - մ.թ.ա. 1380 թվականներին


=== Հայասա ===
Կարաննի (ծննդյան թվականն անհայտ - մ.թ.ա. 1375), Հայասայի արքա մ.թ.ա. 1400 - մ.թ.ա. 1375 թվականներին։


=== Հունաստան ===
Լայնորեն տարածվել է ուշ միկենյան կերամիկան, իսկ Կիկլադյան քաղաքակրթությունը կորցրել է իր ինքնուրույնությունը։


== Ծնունդներ ==


== Մահեր ==
Մահացել է Հաթթուսիլիս Բ-ն, Նոր Խեթական պետության թագավոր  մ.թ.ա. 1420 - մ.թ.ա. 1400 թվականներին, նրան հաջորդել է Թութհալիաս Գ-ն (մ.թ.ա. 1400-մ.թ.ա. 1380):
Մահացել է Մարիասը, Հայասայի արքա մ.թ.ա. 1450 - մ.թ.ա. 1400 թվականներին։ Նրան հաջորդել է Կարաննին (մ.թ.ա. 1400-մ.թ.ա. 1375)
Օզեր (Կանտալի գավառ)

Օզեր (ֆր.՝ Auzers), համայնք Ֆրանսիայի Օվերն մարզի Կանտալ գավառում:
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 198 մարդ, բնակչության խտությունը` 10.28 մարդ/կմ²: Բնակավայրը զբաղեցնում է 19.27 կմ² տարածք:


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 400 կմ հարավ, Կլերմոն Ֆերան քաղաքից` 80 կմ հարավ-արևմուտք, Օրիյակ քաղաքից` 38 կմ հյուսիս:


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 102 աշխատունակ (15-64 տարեկան)  բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 72-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 30: Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 70,6 %: 72 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 69 անձ (36 տղամարդ և 33 կին): Գործազուրկ են եղել 3 անձ (1 տղամարդ և 2 կին): 30 անաշխատունակներից 9-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 15-ը` թոշակառուներ, իսկ 6-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով:


== Տես նաև ==
Կանտալ գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Աստերոիդների ցանկ (68301-68400)

Աստերոիդների ցանկ (68201-68300)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (68401-68500)
 Աստերոիդների ցանկ (68201-68300)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (68401-68500)


== Աղբյուր ==
«Discovery Circumstances: Numbered Minor Planets (65001)-(70000)»։ www.minorplanetcenter.net
Ռադու Բելիգան

Ռադու Բելիգան (ռումիներեն՝ Radu Beligan, դեկտեմբերի 14, 1918(1918-12-14), Galbeni, Filipești, Բակեու, Ռումինիայի թագավորություն - հուլիսի 20, 2016(2016-07-20), Բուխարեստ, Ռումինիա), ռումինացի թատերական և հասարակական գործիչ, կինոյի, թատրոնի և հեռուստատեսության դերասան, ռեժիսոր, մանկավարժ, թատրոնի և կինոյի համալսարանի պրոֆեսոր Բուխարեստում 1950-1965 թվականներին։ Ռումինիայի ակադեմիայի պատվավոր անդամ 2004 թվականից։ Ռումինիայի ժողովրդական արտիստ։ 2013 թվականի դեկտեմբերին նա գրանցվեց Գինեսի ռեկորդների գրքում որպես «ամենածեր ակտիվ թատերական դերասանը» աշխարհում։


== Կենսագրություն ==
Ռադու Բելիգանը ռումինացու և հույնի որդի է։
1937-1938 թվականներից սովորել է իրավունքները Բուխարեստի համալսարանում։ Ավարտել է երգի և դրամատիկական մշակույթի թագավորական ակադեմիան (այժմ Բուխարեստի կոնսերվատորիա)։ Լյուսի Սթրուջ-Բուլանդի և գրող Էժեն Իոնեսկոյի աշակերտն է։
Հանդես էր գալիս սիրողական ներկայացումներում։ Իսկ 1938 թվականին ընդունվեց բանվորական թատրոն, այնուհետև Բուխարեստի Ազգային թատրոն։
1939 թվականից աշխատել է թատրոնում և նկարահանվում եր կինոյում։ 1940-ականների վերջին Բակեույում դարձավ թատրոնի ռեժիսոր։
Բուխարեստում կատակերգական թատրոնի հիմնադիրն է։ Որտեղ եղել է տնօրեն 1961-1969 թվականներին։ 1968 - 1990 թվականներին կառավարել է Կարաջալե անվան Ազգային թատրոնում։
Թատերական բեմում ստեղծեց մի շարք անմոռանալի կերպարների  խաղալով դասական ու ժամանակակից դերերում։ Հանդես է եկել ռումինական և համաշխարհային դասականների դրամատուրգիայում։ Ինչպես՝ Յոն Լուկա Կարաջալեի, Կամիլ Պետերսկուի, Միքայել Սեբաստյանի,  Աուրել Բարանգի, Ուիլյամ Շեքսպիրի, Կառլո Գոլդոնիի, Նիկոլայ Գոգոլի, Անտոն Չեխովի, Ջորջ Բեռնարդ Շոուի, Մաքսիմ Գորկու, Ալբեր Կամյուի, Էժեն Իոնեսկոյի, Ժան Անույի, Ֆրիդրիխ Դյուրենմաթ, Էդուարդ Օլբիի, Փիթեր Շեֆերի, Պատրիկ Զյուսքինդի, Նիլ Սայմոնի, Ումբերտո Էկոյի։
Որպես թատերական ռեժիսոր՝ Բելիգանը բեմադրեց Ժան Անույի «էգոիստ»-ը, Յոն Լուկա Կարաջալեի «Կորցրած պատվոգիրը», Մոլյերի «Ակամա բժիշկները», Էրիկ Ասսույի «Անծանոթը գիշերում»  և ուրիշները։
Մինչև այժմ Ռադու Բելիգանը դուրս է գալիս բեմ․ 2007-2008 թվականներին խաղացել է «Take, Ianke şi Cadâr Egoistul» ներկայացումի մեջ։
1943 ովականներին առաջնելույթ ունեցավ Ժանա Գեորգսկի «Բուռն գիշեր» կատակերգության մեջ՝ կատարելով գլխավոր դերերից մեկը։
Կինոէկրաններին Բելիգանը կատարում էր լիրիկա-կատակերգական դերերը։
1969-1989 թվականներին նա եղել է Ռումինիայի կոմունիստական կուսակցության կենտրոնական կոմիտեյի անդամ, իսկ 1961-1975 թվականներին դարձավ Ռումինիայի ազգային մեծ ժողովի պատգամավոր։
1971 թվականին դարձավ միջազգային թատրոնի ինստիտուտի նախագահ, իսկ 1977 թվականին՝ պրեզիդենտ։ Le Muse ակադեմիայի անդամ է։


== Արտաքին հղումներ ==
Radu Beligan page at the I.L. Caragiale National Theater Archived 2016-03-03 at the Wayback Machine.


== Ծանոթագրություններ ==
Տոկարևսկի գյուղական խորհուրդ (այլ կիրառումներ)

Տոկարևսկի գյուղական խորհուրդ, կարող է վերաբերել՝

Տոկարևսկի գյուղական խորհուրդ - Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Դերգաչյովսկի շրջանում
Տոկարևսկի գյուղական խորհուրդ - Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Դվուրեչանսկի շրջանում
Տոկարևսկի գյուղական խորհուրդ - Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Լոխվիցկի շրջանում
Եկեղեցի (շինություն)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Եկեղեցի (այլ կիրառումներ)

Եկեղեցի քրիստոնեական դավանանքի պաշտամունքային շենքը, ուր կատարվում է քրիստոնյաների կրոնական ծիսակատարությունը՝ ժամասացությունը։ Այդ նպատակով եկեղեցական առաջին շենքերը կառուցվել են 4–րդ դարում, քրիստոնեությունը որպես պետական կրոն ընդունած Արևելքի երկրներում (Ասորիք, Հայաստան, Բյուզանդիա)։ 4 – 6-րդ դարերում եկեղեցի ասելով հասկացվել է աղոթարան, ժողովարան, վկայարան, կաթողիկե, վանք։ Եկեղեցի անվանվող, բայց գործածական տարբեր նշանակություն ունեցող հիշյալ կառույցները տարբերվում են իրենց չափերով, ծավալային լուծումով և այլ հատկանիշներով։ Պատմական տարբեր ժամանակաշրջաններում, դավանական հոսանքների ներգործմամբ փոփոխվել է եկեղեցու ծիսակատարությունը՝ փոփոխելով նաև նրա հատակագծային լուծումը և ճարտարապետական կերպարը, ըստ գաղափարական և գեղարվեստական ըմբռնումների. օրինակ, ասորիքյան բազիլիկ, բյուգանդական և հայկական գմբեթավոր, ռոմանական, գոթական և Վերածննդի շրջանի եկեղեցիները։ Բոլոր ժամանակների եկեղեցական շենքի պարտադիր տարրերն են աղոթասրահը, ավագ խորանը` բեմի և դասի մասով։ Տարբեր եկեղեցիներ ունեցել են նաև իրենց ինքնատիպ այլ տարրեր` նախասրահ (նարտեքս), վերնահարկ (խորոսներ, էմպորաներ), պրեսբիտերիում, կապելլաների պսակ։ 4-ից - 5–րդ դարերում հայկական եկեղեցիները բազիլիկ և դահլիճ տիպի են, ավագ խորանին կից մեկ կամ երկու սենյակներով, սյունասրահներով (Քասախ, Թանահատ, Երերույք և այլն)։ Պահպանվել են նաև գմբեթավոր եկեղեցիներ։ 6-ից 7-րդ դարերում հայկական եկեղեցիները բացառապես գմբեթավոր են և իրենց հետաքրքրական բազմազան լուծումներով քրիստոնյա աշխարհի ճարտ. մեջ եզակի արժեքներ են։ 10-ից 13-րդ դարերում իշխող դարձան գմբեթավոր դահլիճ և ներսից խաչաձև (չորս ավանդատներով) գմբեթավոր տիպերը, եկեղեցուն արևմուտքից կցվում էր հայկական ճարտարապետության համար խիստ ինքնատիպ գավիթն ու ժամատունը։
Կոստիկով (Օկտյաբրսկի շրջան)

Կոստիկով (ռուս.՝ Костиков), գյուղակ Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Օկտյաբրսկի շրջանում։ Մտնում է Մոկրոլոգսկովո գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Վալտեր Ռունեբերգ

Վալտեր Մագնուս Ռունեբերգ (ֆիններեն՝ Walter Magnus Runeberg, դեկտեմբերի 29, 1838(1838-12-29)[…], Պորվոո, Ուուսիմաա նահանգ, Ֆինլանդիայի մեծ իշխանություն, Ռուսական կայսրություն - դեկտեմբերի 23, 1920(1920-12-23)[…], Հելսինկի, Ֆինլանդիա), ֆինն քանդակագործ։
Բանաստեղծ Յուհան Լյուդվիգ Ռունեբերգի որդին։


== Կենսագրություն ==
Վալտեր Ռունեբերգը ծնվել է 1838 թվականի դեկտեմբերի 29-ին Հելսինկիից հիսուն կիլոմետր հեռավորության վրա գտնվող ֆիննական Պորվո փոքր քաղաքում։
Սովորել է Հելսինգֆորսի համալսարանում, սակայն  արվեստի հանդեպ ունեցած հակումների պատճառով, դադարել է հաճախել համալսարանի դասախոսություններին և ընդունվել Սանկտ Պետերբուրգի արվեստի կայսերական ակադեմիա, որտեղ որոշ ժամանակ եղել է քանդակագործության պրոֆեսոր, բարոն Պյոտր Կառլովիչ Կլոդտի աշակերտը։ Տուրկուի Աբոյի ակադեմիայում Ռ. Վ. Էմանի մոտ նկարչության դասընթացն ավարտելուց հետո մեկնել է Կոպենհագեն և երեք տարի կատարելագործվել Դանիայի գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայում, քանդակագործության բնագավառում՝ Հերման Վիլհելմ Բիսենի ղեկավարությամբ։
Այնուհետև, 1862-1863 թվականներին աշխատել է Իտալիայի մայրաքաղաք Հռոմում, որտեղ կերտել է Սիլենի քանդակը` արժանանալով ընդհանուր ուշադրության։ Վերադառնալով հայրենիք՝ 1864-1868 թվականներին պատրաստել է «Լուսին կռող Իլմարինեն»-ի արձանի մոդելը և քանդակը մարմարից կերտելու համար երկրորդ անգամ մեկնել Հռոմ։ Այստեղ նա իր արվեստանոցում մարմարից կերտել է «Ապոլոն և Մարսիա» և «Զեֆիրները տանում են Պսիքեային» (տեղակայված է Սանկտ Պետերբուրգի Ձմեռային պալատում), «Պսիքեան կանթեղով», «Պսիքեան Յուպիտերի արծիվների հետ» և այլ արձաններ։
1967 թվականին ամուսնացել է Լինա Էլֆվինգի հետ։ Ունեցել են վեց երեխա։ 
1877 թվականից Վալտեր Ռունեբերգը բնակություն է հաստատել Փարիզում և սկսել զբաղվել հիմնականում դիմապատկերային արձաններ և կիսանդրիներ կերտելու գործով։ Նրա կարևոր ստեղծագործություններից են Հելսինգֆորսի Էսպլանդա պուրակում գտնվող իր հոր՝ Յոհան Ռունեբերգի (1885) և Ալեքսանդր Երկրորդ կայսեր (1894) հուշարձանը կանգնեցված Սենատի հրապարակում։ Կերտել է նաև Պերու Բրագա Կրտսերի հուշարձանը Տուրկուում (1888)։  
Մահացել է 1920 թվականի դեկտեմբերի 23-ին Հելսինկի քաղաքում` ութսուներկու տարեկան հասակում։ Թաղված է Հելսինկիի Հիետանիեմի գերեզմասնատուն։


== Ընտանիք ==
Եղբայրը` Յոհան Վիլհելմ Ռունեբերգ


== Ծանոթագրություններ ==
Սզար

Սզար, գյուղ Հունգարիայի Հանրապետության Ֆեյեր երկրամասում։ Ըստ 2004 թվականի մարդահամարի՝ գյուղի բնակչությունը կազմում է 1,678 մարդ, իսկ բնակչության միջին խտությունը 74.14 մարդ/կմ2։


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք Archived 2015-03-23 at the Wayback Machine.
Փողոցների քարտեզ
Վանգեն (Ստորին Հռենոսի գավառ)

Վանգեն (ֆր.՝ Wangen), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Ստորին Հռենոս գավառում։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 704 մարդ, բնակչության խտությունը` 181.91 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 3.87 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 380 կմ արևելք, Ստրասբուրգ քաղաքից` 21 կմ արևմուտք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 450 աշխատունակ (15-64 տարեկան)  բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 341-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 109։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 75,8 %։ 341 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 326 անձ (168 տղամարդ և 158 կին)։ Գործազուրկ են եղել 15 անձ (8 տղամարդ և 7 կին)։ 109 անաշխատունակներից 46-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 43-ը` թոշակառուներ, իսկ 20-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Ստորին Հռենոս գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Լեո Մորերայի տուն

Լեո Մորերայի տուն (կատ.՝ Casa Lleó i Morera), վեցհարկանի բնակելի շենք Կատալոնիայի մայրաքաղաք Բարսելոնայում, կատալոնյան մոդեռնի գլուխգործոցներից։ Կառուցվել է 1902-1905 թվականներին Լյուիս Դոմենեկ ի Մոնտաների նախագծով։ Գտնվում է Էշամպլե թաղամասում` Պասեչ դե Գրասիա 34 հասցեում։ Նշանավոր Բալիոյի և Ամալյեի տների հետ կազմում է Բարսելոնայի ադամանդը, այսպես կոչված «Անհամաձայնության թաղամասի» մի մասը (թաղամասն այդպես է կոչվել այն կազմող մոդեռն շինությունների ոճային անհամապատասխանության պատճառով)։


== Պատմություն ==
19-րդ և 20-րդ դարերում Բարսելոնան արդյունաբերական հեղափոխության ֆոնին միջնադարյան ամրոցից սկսում է վերածվել ապահով բուրժուական քաղաքի։ Արագ հարստացող արդյունաբերողները միջոցներ չէին խնայում շինությունների կառուցման հարցում` միմյանց հետ մրցելով շքեղությամբ ու ճոխությամբ։ Կարճ ժամանակաընթացքում Բարսելոնան վերածվում է տաղանդավոր ճարտարապետների, քանդակագործների, զարդարվեստի ներկայացուցիչների ինքնադրսևորման մրցասպարեզի։ Ոչնչով աչքի չընկնող Casa Rocamora անունը կրող բնակելի տունը, որ կառուցվել էր 1864 թվականին, պատկանում էր ֆաբրիկանտ Մորերոյի ընտանիքին։ 1902 թվականին ընտանիքի հայրը` Անտոնիո Մորերա ի Բուսոն, շենքի վերակառուցումը հանձնարարում է Լուիս Դոմենեկ ի Մոնտաներին, ով այդ ժամանակ կատալոնյան մոդեռնի ամենաակնառու դեմքերից էր և մրցակցում էր Անտոնիո Գաուդիի հետ։ Պատվիրատուին վիճակված չէր ապրել մինչև իր պատվերի ավարտը։ 1906 թվականին աշխատանքն ընդունում է նրա որդին` Ալբերտ Լեո ի Մորերան։ Տան սեփականատիրոջ անունը հավերժացնելու համար Մոնտաները շենքը ձևավորում է զարդապատկերով, ուր պատկերված էին առյուծներ (Lleó) ու թթենիներ (Morera):
Լեո Մորերայի տան կորացված ճակատը աչքի է ընկնում շքեղությամբ ու ձևերի բարդությամբ, քանդակային զարդապատկերներով ու զինանշանային ու բուսական մոտիվներով։ Ճակատի կոմպոզիցիոն կենտրոնը անկյունային ապակեպատ ռոտոնդան է և նրա ձևերն ընդգծող շքեղ աշտարակը տան անկյունում։ Շենքի առաջին հարկը գոտևորված է վարդագույն մարմարյա սյունաշարով։ Ուշադրություն են գրավում պատշգամբները, որոնք եզրագծված են քարե ցանցկեն տարաձև բազրիքներով, մեծ կլորավուն պատուհանները, որոնք բաժանված են որմնասյուներով, հինգերորդ հարկի բաց շքապատշգամբները։
Լեո Մորերայի տան ճակատի և ինտերիերի քանդակային ձևավորման աշխատանքները կատարել է քանդակագործ Էուսեբի Արնաուն։ Առաջին հարկի պատուհանները զարդարել են ծաղիկներով երկու կանանց կերպարները, որոնք, սակայն, չեն պահպանվել։ Երրորդ հարկի լայն պատշգամբների եզրերին Արնաուն տեղադրել է չորս աղջիկների քանդակներ, որոնք խորհրդանշում են տեխնիկական առաջընթացը, ինչպես այն պատկերացնում էին 20-րդ դարի սկզբին։ Նրանցից յուրաքանչյուրը ձեռքերում բռնել է տեխնիկայի նորագույն ձեռքբերումների արդյունք հանդիսացող առարկաներ` լուսանկարչական ապարատ, հեռախոս, ֆոնոգրաֆ և շիկացման լամպ։
Պակաս շքեղ չէ տան ներքին հարդարումը` աստիճաններ, նախշազարդ առաստաղներ, վիտրաժային ձևավորում, խճանկարային պաննո։ Սակայն այդ ճոխ ինտերիերը տեսնել չի կարելի. տունը Նունես ի Նավարո ընտանիքի մասնավոր սեփականությունն է։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք
Լեո Մորերայի տունը
Կովկասյան գրաքննական կոմիտե

Կովկասյան գրաքննական կոմիտե, 1851-ի մարտի 29-ին ցարական կառավարության հրամանագրով Անդրկովկասում լույս տեսնող գրքերն ու այլ հրատարակությունները պետք է ենթարկվեին պաշտոնական գրաքննության և ստեղծվում է «Կովկասյան գրաքննական կոմիտեն»։


== Գրականություն ==
«Акты, собранные Кавказскою археографическою комиссиею, под редакцией Адольф Берже». Тифлис, 1885, т. X, стр. V, 897։


== Ծանոթագրություններ ==
Պեդրու I (Պորտուգալիայի թագավոր)

Պեդրու I (ապրիլի 8, 1320(1320-04-08), Կոիմբրիա - հունվարի 18, 1367(1367-01-18), Էշտրեմոշ, Évora, Պորտուգալիա), Պորտուգալիայի թագավոր 1357 - 1367 թվականներին Բուրգունդական դինաստիայից, Ալֆոնսո IV-ի որդին։
1339 թվականին Պեդրուն ամուսնանում է հոր հրամանով, սակայն երկար տարիներ ապրում է սիրուհու՝ Ինես դե Կաստրոի հետ, որից ուներ չորս երեխա։ Օրինական կնոջ մահից հետո Պեդրուն հրաժարվում էր ամուսնանալ ուրիշի հետ՝ չնայած հոր խնդրանքներին։ Ալֆոնսոն խնդրանքներից անցնում է սպառնալիքի, նա իր զորքով հարձակվում է այն եկեղեցու վրա, որտեղ որդին պահել էր Ինեսին և սպանում նրան։ Իմանալով այդ մասին՝ Պեդրուն հավաքում է իր զորքը և պատերազմի ելնում հոր դեմ։ Մի քանի շաբաթ անց նրանք համաձայնության են գալիս։ Հոր մահից հետո Պեդրուն մահապատժի է ենթարկում Ինեսին սպանողներին։
Հաջորդ տարի Պեդրուն իր պալատում ժողով է հրավիրում, որտեղ երդվում է, որ նշանված է եղել Ինեսի հետ։ Դրանից հետո Ինեսի մարմինը բերում են Կոիմբրաից, հագցնում թագավորական հագուստ և նստեցնում գահին։ Նրա գլխին թագ են դնում և հռչակում Պորտուգալիայի թագուհի։


== Ծանոթագրություններ ==
Որոտան (քաղաք, Քաշաթաղի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Որոտան (այլ կիրառումներ)
Որոտան, քաղաք Արցախի Հանրապետության Քաշաթաղի շրջանում, որը ներկայում գտնվում է Ադրբեջանի Հանրապետության զինված ուժերի վերահսկողության ներքո։ Ըստ Արցախի Հանրապետության վարչատարածքային բաժանման՝ այն հանդիսանում է Քաշաթաղի շրջանի քաղաք, իսկ ըստ Ադրբեջանի վարչաատարածքային բաժանման՝ համարվում է Կուբաթլուի շրջան վարչական կենտրոնը։
Տեղաբաշխված է հանրապետության հարավարևմտյան հատվածում։ Բերձոր շրջկետնտրոնից գտնվում է 80 կմ հեռավորության վրա, իսկ մայրաքաղաք Ստեփանակերտից՝ 140 կմ հեռավորության վրա։
Անդոկաբերդ, Բարկուշադ, Դողար, Վանանդ գյուղերի հետ միասին մտնում է Որոտան համայնքի մեջ։


== Աշխարհագրություն ==
Համայնքը հարթավայրային է, վարչական և գյուղատնտեսական նշանակության հողերի վերաբերյալ ստույգ տեղեկություններ չկա, կադաստրային չափագրումներ չեն իրականացվել:։ Որոտան համայնքի սահմանային գոտով հոսում է Որոտան գետը։
Համայնքի տարածքում խմելու ջրի համար առկա են որոշ քանակությամբ սեզոնային բնական աղբյուրներ։


== Պատմություն ==
2020 թվականին տեղի ունեցած 44-օրյա պատերազմի հետևանքով քաղաքը հայաթափվել և անցել է Ադրբեջանի հսկողության տակ։


== Բնակչություն ==
2015 թվականին Որոտան համայնքի բնակչության թվաքանակը կազմում է 556 մարդ, կա 162 տնտեսություն։


== Տնտեսություն ==
Բնակչությունը հիմնականում զբաղվում է գյուղատնտեսությամբ՝ անասնապահությամբ և հողագործությամբ։


== Հասարարակական կառույցներ ==
2015 թվականի դրությամբ համայնքում գործում էր քաղաքապետարան։


== Ծանոթագրություններ ==
Ալի (Էրզրումի գավառ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ալի (այլ կիրառումներ)Ալի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Էրզրումի գավառում։ Գտնվում էր Էրզրում քաղաքից հյուսիս-արևելք։
Բնակչության մասին տեղեկություններ չեն պահպանվել։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն


== Տես նաև ==
Էրզրումի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Նեպոլոկովցի

Նեպոլոկովցի (ուկրաիներեն՝ Неполоківці), քաղաքատիպ ավան Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Կիցմանի շրջանում։
2008 թվականի տվյալներով Նեպոլոկովցի քաղաքատիպ ավանում բնակվում էր 2 396 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)
Խալիբո-Ադաբաշև (Նեկլինովսկի շրջան)

Խալիբո-Ադաբաշև (ռուս.՝ Халыбо-Адабашев ), գյուղ (խուտոր) Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Նեկլինովսկի շրջանում։ Մտնում է Սինյավսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Բուրսուկ

Բուրսուկ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Բասենի գավառակում։ Գտնվում էր Էրզրում քաղաքից 26 կմ հյուսիս-արևելք, Արաքսի ավազանի գետակներից մեկի ափին։


== Աշխարհագրություն ==
Տարածքը լեռնային էր։


== Բնակչություն ==
1878 թվականին ուներ 15 տուն բնակիչ։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Էրզրումի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Աբրեուլանդիա

Աբրեուլանդիյա  (պորտ.՝ Abreulândia), համայնք Բրազիլիայում՝ Տոկանտինս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Արևմտյան Տոկանտինսի մարզում։ Մտնում է Միրասեմա դու Տոկանտինսի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 2392 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 1 895,201 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 1,3 մարդ/կմ²։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 5.152.675,00 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 2.241,27 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է 0,667 (տվյալները՝ ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)։


== Արտաքին հղումներ ==
Տեղեկություններ Աբրեուլանդիյայի մասին
Ռուս բանվորների հյուսիսային միություն

Ռուս բանվորների հյուսիսային միություն (ռուս.՝ Северно-русский рабочий союз), Ռուսական կայսրության առաջին բանվորական քաղաքական կազմակերպություններից մեկը և իր տեսակի մեջ առաջինը Սանկտ Պետերբուրգում։ Կազմավորվել է 1878 թվականին և ցարական իշխանությունների կողմից լուծարվել 1880 թվականին։
Հիմնադիրներն են բանվոր հեղափոխականներ Ստեպան Խալտուրինը և Վիկտոր Օբնորսկին։ Գործել է ընդհատակում։ «Միության» մեջ ընդունվում էին միայն բանվորներ։ Ունեցել է մոտ 200 անդամ, բաժանմունքներ՝ Պետերբուրգի բանվորական շրջաններում, որոնց ղեկավարում էին տեղական կոմիտեները։ Կոմիտեների ներկայացուցիչները մտնում էին կենտրոնական խմբակի կազմի մեջ, որը և ղեկավարում էր «Միության» ողջ գործունեությունը։ «Միությունն» իր գլխավոր նպատակն էր համարում գոյություն ունեցող հասարակարգի տապալումը։ Կազմակերպության հիմնադիր ժողովում (կայացել է 1878-ի դեկտեմբերի 23-ին և 30-ին) ընդունված ծրագրի մի շարք դրույթներ նման էին 1869-ի գերմանացի սոցիալ–դեմոկրատների Այզենախական ծրագրի պահանջներին և I Ինտերնացիոնալի գաղափարներին։ Ծրագրում առաջին անգամ դրվում էր բանվորների համառուսական կազմակերպություն ստեղծելու հարցը։ Դրա հեղինակները գտնում էին, որ միայն «բանվորներից» (և ոչ «ժողովրդից») է կախված «սոցիալական հեղափոխության հաղթանակը», որ նրանց վրա է դրված «աշխարհի վերափոխման» պարտականությունը։ Ծրագիրը հռչակում էր «եղբայրական համերաշխություն բոլոր երկրների պրոլետարների միջև»։
Միության անդամները հեղափոխական պրոպագանդա էին տանում Պետերբուրգի արդյունաբերական ձեռնարկությունների բանվորների շրջանում, մասնակցում գործադուլներին և ղեկավարում դրանք, տարածում էին ագիտացիոն թռուցիկներ, կապեր էին հաստատել Մոսկվայի, Սորմովոյի, Դոնի Ռոստովի բանվորների հետ։ 1880 թվականին փետրվարին «Միությունը» հրատարակեց իր առաջին ընդհատակյա բանվորական «Ռաբոչայա զարյա» («Рабочая заря») թերթը, որի առաջին համարի լույսընծայումից հետո տպարանը բռնագրավվեց և ոչնչացվեց։ 
Աչքի ընկնող անդամների ձերբակալության պատճառով «Միությունը» շուտով դադարեց գործելուց։
Մերկավա

«Մերկավա» (եբրայերեն՝ מרכבה‎), Իսրայելում մշակված և արտադրված հիմնական մարտական տանկ։


== Արտադրություն ==
Իսրայելական ռազմաարդյունաբերական համալիրը դեռ 1960-ականներից աշխատում էր սեփական նախագծի հրասայլեր ստեղծելու ուղղությամբ։ Առաջին տանկը` Մերկավա մկ-1 տանկը, սպառազինության մեջ ընդունվեց 1979 թվականին և մասնակցեց 1982 թվականի պատերազմին։ Չնայած հիմնականում դրական մասնակցությանը` տանկը, բնականաբար, ուներ նաև որոշակի թերություններ։ Ժամանակի հետ Իսրայելն այս ոլորտում ևս փորձ ձեռքբերելով` շարժվում էր առաջ։ 1983 թվականին ի հայտ եկավ ավելի կատարելագործված Մերկավա մկ-2 տանկը, իսկ 1990 թվականին` Մերկավա մկ-3 տանկը։ Սրանք արդեն, անխոս, իրենց ժամանակի լավագույն տանկերի հետ կարող էին մրցել ամեն ինչում։ 2002 թվականին ստեղծվում է այս շարքի վերջին մեքենան` Մերկավա մկ-4 տանկը։ Այն իր շատ տվյալներով գերազանցում է աշխարհի բոլոր մրցակիցներին։ Մերկավա տանկը մինչև այժմ չի արտահանվել Իսրայելից և շահագործվում է միայն Իսրայելի պաշտպանության բանակի կողմից։


== Մարտավարատեխնիկական տվյալներ ==
Մերկավա տանկը կառավարվում է անձնակազմի 4 անդամների կողմից։ Տանկի մարտական քաշը կազմում է 65 տոննա։ Այս տանկերի երկարությունը կազմում է 7.6 մ (թնդանոթով 9 մ), լայնությունը 3.72 մ, իսկ բարձրությունը 2.66 մ։ Մերկավա տանկը շահագործվում է 1500 ձիաուժ հզորությամբ General Dynamics GD883 V12 դիզելային շարժիչով զորգացնելով ավելի քան 60 կմ/ժ արագություն։ Մերկավա տանկն իր մեջ է ամբարում շուրջ 48 արկեր։


== Առանձնահատկություններ ==
Մերկավա տանկի հիմնական առանձնահատկությունն այլ մրցակից տանկերից այն է, որ շարժիչը տեղադրված է առջևում, ինչն անձնակազմին ավելի մեծ հնարավորություն է տալիս կենդանի մնալու համար։ Անձնակազմը հետևից վթարային ելքի հատուկ դռնակ ունի, ինչը չտեսնված բան է։ Իսրայելական տանկն ունի մոդուլային կառուցվածք։ Այսինքն` խոցվելուց հնարավոր է փոխել միայն տվյալ մասը` վերանորոգումը դարձնելով արագ և էժան գործընթաց։ Մարտապաշարը դասավորված է հատուկ կոնտեյներների մեջ, որպեսզի պայթյուն չառաջանա հարվածի դեպքում։ Իսրայելական բոլոր տանկերն ունեն աշտարակների առանձնահատուկ կառուցվածք և տեսք, ինչը մեծ դեր է խաղում արկերից պաշտպանվելու գործում։ Մերկավա տանկը կարող է կիրառել հատուկ ղեկավարվող LAHAT (LAser Homing ATtack missile) արկեր։


== Մարտական գործողություններ ==
Երկրորդ լիբանանյան պատերազմի ժամանակ, 2006 թվականին իսրայելական տանկերը բավականին դժվարություններ կրեցին, քանի որ մարտերի մեջ էին մտնում ոչ համապատասխան հակառակորդի հետ։ Նախնական տվյալներով, որոնք տարածվել էին համացանցում, Հեզբոլլահ կազմակերպության մարտիկները մեծ կորուստներ էին պատճառել իսրայելական զորքերին։


== Սպառազինություն ==
 Իսրայել - 1681 տանկ, այդ թվում 848 Mk.1, 375 Mk.2, 378 Mk.3, 80 Mk.4, 2007 թվականի դրությամբ։


== Տես նաև ==
Տ-55
Տ-72
Տ-80
Տ-90
Աբրամս Մ1


== Աղբյուրներ ==
Merkava Mk.4 Main battle tank(անգլ.)
Իսրայելի Լավագույն Տանկը Merkava Мк-4


== Ծանոթագրություններ ==
Վոլյա (գյուղ, Կովելի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՎոլյաՎոլյա (ուկրաիներեն՝ Воля), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Կովելի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Վոլյա գյուղում բնակվում էր 322 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 152,9 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 2,11 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Լավեռնա

Լավեռնա (լատ.՝ Laverna՝ ծագած latere բայից կամ levator՝ «գող» բառից), շահի հռոմեական աստվածուհի, որը համարվում էր նաև գողերի հովանավոր։ Սկզբնապես, ըստ երևույթին եղել է գիշերային խավարի աստվածուհի։ Լավեռնային էր նվիրված մի պուրակ Հռոմի մերձակայքում, որի մոտ գտնվում էին Լավեռնյան դարպասները և զոհասեղան։ Լավեռնայի անվան հիշատակումներ հանդիպում են դեռևս էտրուսկյան դամբարաններում։ Լավեռնային զոհաբերություններ կատարել կարելի էր միայն ձախ ձեռքով։ Աստվածության պաշտամունքը տարածված էր նաև հռոմեական Իտալիայում։ Նրա անունն է կրում այժմ նաև Լավերնա (2103) աստերոիդը։


== Գրականություն ==
Georg Wissowa։ Laverna. In։ Wilhelm Heinrich Roscher։ Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie. Bd. II 2 (1894-97), Sp. 1917—1918։
Kurt Latte։ Römische Religionsgeschichte, München 1967, S. 139։
Michael Jordon, Encyclopedia of Gods, Kyle Cathie Limited, 2002։


== Ծանոթագրություններ ==
Գորոդիշչե (գյուղ, Ժիտոմիրի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԳորոդիշչեԳորոդիշչե (ուկրաիներեն՝ Городище), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Ժիտոմիրի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Գորոդիշչե գյուղում բնակվում էր 212 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,648 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 327,16 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Իշխանության ձգտումը (գիրք)

Իշխանության ձգտումը (գերմ.՝ Der Wille zur Macht), Ֆրիդրիխ Նիցշեի գրառումներից կազմված գիրք, որոնք հավաքել և ի մի են բերել նրա քույր Էլիզաթե Ֆյորսթեր-Նիցշեն և Պիթեր Գաստը (իսկական անունը՝ Յոհան Հայնրիխ Կյոզելից)։ Ժողովածուն քննադատվել է գրառումների միտաումնավոր ընտրված լինելու և կեղծիքների համար։ Նիցշեն նախատեսում էր «Իշխանության ձգտումը» վերնագրով գիրք գրել, որի մասին նշված է «Բարոյականության ծննդաբանության շուրջ» գրքում, սակայն հետագայում թողնում է այդ գաղափարը հօգուտ «Բոլոր արժեքների վերագնահատման փորձ» գրքի օգտին, որն էլ չի հասցնում ավարտել։ Գրքի սևագրությունները «Կուռքերի մթնաշաը» և Հակաքրիստոսը գրքերի (երկուսն էլ գրված են 1888 թվականին) նյութ են դարձել։


== Ծանոթագրություններ ==
Ջասթիս Սմիթ

Ջասթիս Էլիո Սմիթ (անգլ.՝ Justice Elio Smith, օգոստոսի 9, 1995(1995-08-09), Լոս Անջելես, Կալիֆոռնիա, ԱՄՆ), ամերիկացի դերասան։ Առավել հայտնի է «Յուրայի դարաշրջանի աշխարհը 2» (2018) ֆիլմում Ֆրանկլին Ուեբի դերով, ինչպես նաև Նեթֆլիքսի «Թրծաթողանք» սերիալում (2016-2017) Եզեկիելի դերով։


== Վաղ տարիներ ==
Սմիթը ծնվել է Կալիֆոռնիայի Լոս Անջելես քաղաքում։ Հայրն աֆրոամերիկացի է, մայրը՝ ֆրանսիական և կանադական արմատներով իտալուհի։ Տան 9 երեխաներից 5-րդն է։ 2013 թվականին ավարտել է Օրինջ շրջանի արվեստի դպրոցը։


== Գործունեություն ==
2014 թվականին Սմիթը հայտնվել է «Nickelodeon»-ի «Սարսափելի ընտանիք» սուպերհերոսական սերիալի երկու դրվագներում՝ կատարելով Անգուսի դերը։ 2015 թվականին «Թղթե քաղաքներ» ֆիլմում խաղացել է երկրորդական դեր՝ կերտելով Մարկուս «Ռադար» Լինքոլնի կերպարը։
2016 թվականին Նեթֆլիքսի «Թրծաթողանք» երաժշտական դրամայում Սմիթը խաղացել է գլխավոր դեր՝ կերտելով Եզեկիել Ֆիգուերոյի կերպարը։ Շոուն մեկնարկել է 2016 թվականի օգոստոսին և ավարտվել 2017 թվականի ապրիլին՝ առաջին եթերաշրջանից հետո։
Սմիթը Լուկաս Հեջեսի հետ գլխավոր դեր է խաղացել 2017 թվականի հունվարի 30-ից մարտի 4-ը Նյու Յորքի Լյուսիլ Լորթել թատրոնում մեկնարկած «Յեն» պիեսի ներկայացման օֆֆ-բրոդվեյ հատվածում։
2018 թվականի փետրվարին «Ուրվական» ֆիլմում խաղացել է Ջասթինի դերը, որը գլխավոր հերուսուհու սիրեցյալն էր։ Նույն տարվա հունիսին նա հայտնվել է «Յուրայի դարաշրջանի աշխարհը 2» բլոկբասթերում՝ խաղալով Ֆրանկլին Ուեբի դերը։
Սմիթը 2019 թվականին նկարահանվել է «Pokémon Detective Pikachu» բլոկբաստերում, որը կենդանի մարտաֆիլմ է։ Այն հիմնված է համանուն տեսախաղի վրա։ 2018 թվականի հուլիսին հայտարարվել է, որ Ջասթիսը «Բոլոր ուրախ վայրերը» ֆիլմում Մարի Էլ Ֆենինգի հետ պետք է խաղա գլխավոր դերը։ Ֆիլմը հիմնված է Ջենիֆեր Նիվենի «Դու մեղավոր չես» վեպի վրա։


== Անձնական կյանք ==
2020 թվականի հունիսին Սմիթը քամինգ աութ է կատարել որպես քվիր։ Հարաբերությունների մեջ է դերասան Նիկոլաս Էշի հետ։


== Ֆիլմագրություն ==


=== Կինո ===


=== Հեռուստատեսություն ===


== Թատրոն ==


== Ծանոթագրություններ ==
Վարդգես Խանոյան

Վարդգես Կոստանի Խանոյան (դեկտեմբերի 5, 1949(1949-12-05), Շատին, Եղեգնաձորի շրջան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ բանաստեղծ։ Հայաստանի գրողների միության անդամ (2013)։


== Կենսագրություն ==
Վարդգես Խանոյանը ծնվել է 1949 թվականի դեկտեմբերի 5-ին, Եղեգնաձորի շրջանի Շատին գյուղում։ Ավարտել է տեղի միջնակարգ դպրոցը։ 1970 թվականից բնակվում է Ջերմուկ քաղաքում։ Ավարտել է Սանկտ Պետերբուրգի մշակույթի բարձրագույն դպրոցը։ Աշխատել է մշակութային տարբեր ոլորտներում, եղել առողջարանի գրադարանավար։ Բազմաթիվ գրքերի հեղինակ է։ Հրատարակել է բանաստեղծությունների  հետևյալ ժողովածուները՝ «Արևի ձայն», 1984 (գրական  ալմանախ), «Հրաշալի քաղաքացին», 1989, «Քաջերը մահ չունեն», 1995, «Թախծի  ծառ», 2012, «Արևի  ճանապարհով», 2014: Բանաստեղծություններում անդրադառնում է հայրենի բնաշխարհին, մարդկային հույզերին ու ապրումներին։ Արցախյան պատերազմում զոհված ջերմուկցիներին է նվիրված «Քաջերը մահ չունեն» գրքույկը՝ լուսանկարներով ու համառոտ կենսագրականով։ 2016 թվականին Խանոյանի և գրող, հրապարակախոս Լյուդվիգ Կարապետյանի համահեղինակությամբ լույս է տեսել «Լուսավոր  հետագիծ» գիրքը՝ նվիրված «Ջերմուկ աշխարհ» առողջարանի ղեկավար բժիշկ Ստեփան Ավագյանին։


== Անդամակցություն ==
Հայաստանի գրողների միության անդամ


== Երկեր ==
Թախիծի ծառ, Երևան, 2012։
Քաջերը մահ չունեն, Երևան, 2013։
Սիրտս գարուն է։ [Բանաստեղծություններ, առակներ, զրույցներ], 2009։
Հրաշալի քաղաքացին, Երևան, 1985։
Արևի ձայն, Երևան, 1983։


== Ծանոթագրություններ ==