armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Շթամբախ

Շթամբախ (գերմ.՝ Stammbach), կոմունա Գերմանիայում՝ Բավարիա երկրամասի Հոֆ շրջանում։
Ենթարկվում է Վերին Ֆրանկոնիայի վարչական շրջանին։ Բնակչությունը 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով կազմում է 2400 մարդ։ Զբաղեցնում է՝ 34,66 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդ 09 4 75 175։
Կոմունան ստորաբաժանվում է 23 գյուղական շրջանների։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայքը (գերմ.)
Ժերո

Ժերո (ֆր.՝ Gerrots), համայնք Ֆրանսիայի Ստորին Նորմանդիա մարզի Կալվադոս գավառում։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 56 մարդ, բնակչության խտությունը` 16.09 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 3.48 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 180 կմ արևմուտք, Կան քաղաքից` 27 կմ արևելք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 35 աշխատունակ (15-64 տարեկան)  բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 23-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 12։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 65,7 %։ 23 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 23 անձ (13 տղամարդ և 10 կին)։ Գործազուրկ են եղել 0 անձ (0 տղամարդ և 0 կին)։ 12 անաշխատունակներից 5-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 5-ը` թոշակառուներ, իսկ 2-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Կալվադոս գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Բեսիշչևո

Բեսիշչևո (ռուս.՝ Бесищево), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Պոչինկովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 71 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Ալաբալըղ

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ալաբալըղ (այլ կիրառումներ)Ալաբալըղ, գյուղ Արևելյան Հայաստանում, Կարսի մարզի Օլթիի գավառում։ Գտնվում էր նույնանուն գետակի մոտ։


== Բնակչություն ==
1878 թվականին ուներ 5 տուն թուրք բնակիչ։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն


== Տես նաև ==
Կարսի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Պինո Կարուզո

Պինո Կարուզո (իտալերեն՝ Giuseppe Caruso, հոկտեմբերի 12, 1934(1934-10-12), Պալերմո, Իտալիա - մարտի 7, 2019(2019-03-07), Հռոմ, Իտալիա), իտալացի դերասան, հեռուստահաղորդավար, գրող և հրապարակախոս։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1934 թվականի հոկտեմբերի 12-ին Պալերմո քաղաքում։ 1957 թվականին Պալերմոյի թատրոնում խաղացել է իր առաջին դերը։ 1965 թվականին տեղափոխվել է Հռոմ՝ այնտեղ ապրելու համար, և սկսել է աշխատել «Il Bagaglino» թատերախմբում։ 1960 թվականների վերջերից մինչև 1970 թվականների առաջին կեսը մեծ համբավ է ձեռք բերել՝ մասնակցելով RAI ընկերության հեռուստատեսային այնպիսի հայտնի շոուների, ինչպիսիք են Che domenica amici (1968), Gli amici della domenica (1970), Teatro 10 (1971),Dove sta Zazà (1973), Mazzabubù (1975), Due come noi (1979):
1979-1989 թվականներին եղել է Իտալիայի դերասանների արհմիության նախագահ։
1976 թվականից պարբերաբար տպագրվել է այնպիսի թերթերում և ամսագրերում, ինչպիսիք են՝ Il Mattino, Il Messaggero, Paese Sera, L'Avanti, Il Tempo, La Sicilia: Պինո Կարուզոն մի շարք գրքերի հեղինակ է։


== Անձնական կյանքը ==
Պինո Կարուզոն ամուսնացած է թատրոնի դերասանուհի Մարիլիզե Ֆերզետտի հետ։


== Ֆիլմեր ==
1970 թվական՝ Le Mur de l'Atlantique
1974 թվական՝ Коварство
1975 թվական՝ La donna della domenica
1975 թվական՝ Dupont Lajoie
1977 թվական՝ Ride bene chi ride ultimo
1989 թվական՝ Scugnizzi
2009 թվական՝ La matassa


== Մատենագրություն ==
1985 թվական՝ L’uomo comune, Novecento
1991 թվական՝ I delitti di via della Loggia, Novecento
1995 թվական՝ Il diluvio universale. Acqua passata, Novecento
1997 թվական՝ La Sicilia vista da me: mafia, chiesa, sicilitudine, Papfo
2003 թվական՝ Il venditore di racconti, Marsilio
2003 թվական՝ Un comico urgente a via Cavour, Baldini e Castoldi
2005 թվական՝ L’uomo comune (edizione rinnovata), Marsilio
2009 թվական՝ Ho dei pensieri che non condivido, Mauro Bonanno editore
2009 թվական՝ Il silenzio dell’ultima notte, Flaccovio editore
2011 թվական՝ Nasco improvvisamente a Palermo, Mauro Bonanno editore


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պիմո Կարուզո Internet Movie Database կայքում
Միսի սյուր Էն

Միսի սյուր Էն  (ֆր.՝ Missy-sur-Aisne), համայնք Ֆրանսիայում, գտնվում է Պիկարդիայի մարզում՝ Էնա գավառում։ Մտնում է Ֆեր ան Տարդենուա կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանը Սուասոն է։
Համայնքի INSEE կոդը՝ 02487:


== Բնակչություն ==
2010 թվականի տվյալներով՝ համայնքի բնակչությունը կազմում է 115 մարդ։ 


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին համայնքի 502 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչներից 336-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 166-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը կազմել 66,9 %, 1999 թվականին եղել է 70,5 %)։ 336 տնտեսապես ակտիվ բնակիչներից աշխատում էին 300-ը (165 տղամարդ և 135կին), գործազուրկ էին 36-ը (25 տղամարդ և 14 կին)։ 166տնտեսապես ոչ ակտիվ բնակիչներից 41-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 63-ը՝ թոշակառուներ, 62-ը տնտեսապես ոչ ակտիվ էին այլ պատճառներով։


== Տես նաև ==
Ֆրանսիայի շրջանների ցանկ


== Ծանոթագրություն ==


== Արտաքին հղումններ ==
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ, Միսի սյուր Էն (ֆր.)
Ռալֆ Ռոթման

Ռալֆ Ռոթման (գերմ.՝ Ralf Rothmannմայիսի 10, 1953(1953-05-10), Շլեզվիգ, Շլեզվիգ-Հոլշտայն, Գերմանիայի Ֆեդերատիվ Հանրապետություն), գերմանացի գրող, բանաստեղծ և դրամատուրգ։ 


== Կենսագրություն ==
Ռոթմանների ընտանիքը որդու ծնվելուց անմիջապես հետո Շլեզվիգից տեղափոխվեց Օբերհաւզեն, որտեղ ապագա գրողի հայրը աշխատանք ստացավ ածխի արդյունաբերության մեջ։ Դպրոցն ավարտելուց հետո Ռալֆն ընդունվեց արհեստագործական ուսումնարան՝ աղյուսագործի հմտությունը յուրացնելու համար։ Այնուհետև նա որոշ ժամանակ աշխատել է որպես խոհարար, ապա նաև սանիտար, տպարանի աշխատող։ 1976 թվականին տեղափոխվել է Բեռլին: 1984-ին լույս է տեսել Ռոթմանի առաջին գիրքը՝ «Քերծվածք» պոեզիայի ժողովածուն(գերմ.՝ Kratzer), իսկ 1991-ին նրա դեբյուտային վեպը՝ «Ցուլ»(գերմ.՝Stier):


== Ստեղծագործություն ==
Ռալֆ Ռոթմանի ստեղծագործության հիմնական առանձնահատկությունն ինքնակենսագրական լինելն է. շատ պատմվածքների և վեպերի սյուժեները հիմնված են հեղինակի կյանքի իրադարձությունների և դիտարկումների վրա։ Սովորաբար գրողի ստեղծագործությունները բաժանվում են երկու շրջափուլի՝«Ռուրի» և «Բեռլինի»։ «Ռուր» ցիկլի վեպերը պատմում են Ռուրի շրջանում բնակվող մարդկանց ճակատագրերի մասին և վերաբերվում են 20-րդ դարի 60-70-ականներին։ Հիմնական թեմաները, որոնք շոշափում է հեղինակը, սոցիալական խնդիրներն են, ստեղծագործ անձի խնդիրները, մեծանալը, կյանքում տեղ գտնելը և այլն։ «Բեռլինյան» ցիկլում պատկերվում է փոքր մարդու կյանքը մեծ և գունագեղ քաղաքում։
Ռոթմանն իր գրական ուսուցիչ անվանում է գերմանացի գրող Քրիստոֆ Մեքելին։
Երկու վեպ է թարգմանվել ռուսերեն. «Տոթ» և «Ջահել լույս»։


== Գործեր ==


=== Վեպեր ===
• 2015 -«Մեռնել գարնանը» (գերմ.՝ Im Frühling sterben)


=== Ռուրի շրջան ===
• 1991 -«Ցուլ» (գերմ.՝ Stier)
• 1994-«Անտառի գիշեր» (գերմ.՝Wäldernacht)
• 2000-«Կաթ և ածուխ» (գերմ.՝Milch und Kohle)
• 2004-«Ջահել լույս» (գերմ.՝Junges Licht)


=== Բեռլինի շրջան ===
• 1998-«Փախիր, ընկերս» (գերմ.՝ Flieh, mein Freund!)
• 2003«Տոթ» (գերմ.՝ Hitze)
•2009«Կրակը չի վառվում» (գերմ.՝ Feuer brennt nicht)


=== Փոքր պրոզա ===
• 1986-«Դանակի սայր» (գերմ.՝ Messers Schneide)
• 1988-«Ձուկը քամուն» (գերմ.՝ Der Windfisch)
• 2001-«Ձմեռը եղջերուների հետ» (գերմ.՝Ein Winter unter Hirschen)
• 2006-«Եղնիկները ծովի մոտ» (գերմ.՝ Rehe am Meer)
• 2012-«Շեքսպիրի հավերը» (գերմ.՝ Shakespeares Hühner)
• 2013-«Աստղերը խոր անհունի մեջ» (գերմ.՝ Sterne tief unten)


=== Պոեզիա ===
• 1987-«Քերծվածք» (գերմ.՝ Kratzer und andere Gedichte)
• 2000-«Աղոթք ավերակներում» (գերմ.՝ Gebet in Ruinen)


=== Պիեսներ ===
• 1997-«Բեռլինյան բլյուզ» (գերմ.՝ Berlin Blues)


== Մրցանակներ ==
• 1986-Մերկիշի գրական կրթաթոշակ
• 1992-Մառա Կասենսի մրցանակ
• 1992/1993-Բերգենի գրողների մրցանակ
• 1996-Ռուրի շրջանի գրական մրցանակ
• 2001-Հերմանն Լենցի մրցանակ
• 2002-Կրանիխշտայնի գրական մրցանակ
• 2003-Ավետարանական գրքի մրցանակ
• 2004-Վիլհելմ Ռաաբեի գրական մրցանակ
• 2004-Ռայնգաուի գրական մրցանակ
• 2005-Հայնիխ Բյոլլի մրցանակ
• 2006-Մաքս Ֆրիշի մրցանակ
• 2007-Էրիկ Ռեգների մրցանակ
• 2008-Կոնրադ Ադենաուեր հիմնադրամի գրական մրցանակ
• 2008-Հանս Ֆալլադայի մրցանակ
• 2010-Վալտեր Հանզենկլեվերի մրցանակ
• 2013-Ֆրիդրիխ Հյոլդերպինի մրցանակ
• 2014-Գերմանական կաթոլիկ եկեղեցու մրցանակ մշակույթի և արվեստի ոլորտում


== Ծանոթագրություններ ==
Աբրահամ Գուրգենյան

Աբրահամ Գուրգենյան (1908, Թեհրան, Իրան - 1991, Կիպրոս), հայ նկարիչ։


== Կենսագրություն ==
Աբրահամ Գուրգենյանը ծնվել է 1908 թվականին Թեհրանում։ Մանուկ հասակում որբացել է և ուղարկվել Նոր Ջուղայի սուրբ Ամենափրկիչ վանք` որպես գիշերօթիկ դպրոցի աշակերտ, որտեղ սովորել է 9 տարի։ Ուսումն ավարտելուց հետո վերադարձել է Թեհրան, աշխատել լուսանկարչի մոտ որպես ռետուշյոր, զբաղվել նկարչությամբ և հայկական ու պարսկական մանրանկարչության ուսումնասիրությամբ, ուսումնասիրել է հայկական և իրանական կենցաղային սյուժեներ, աշխատել է Սաադիի, Նիզամիի, Օմար Խայամի, Սայաթ Նովայի, Հովհաննես Թումանյանի, Ավետիք Իսահակյանի ստեղծագործությունների նկարազարդումների վրա։ Եղել է Դերվիշի աշակերտը։
40 տարեկան հասակում Գուրգենյանը սկսել է ուսումնասիրել Սպահանի Սուրբ Ամենափրկիչ եկեղեցու թանգարանի հին ձեռագրերը։ Հեղինակել է կտավների շարք, որտեղ արտացոլված են Նոր Ջուղայի հայերի կյանքը, պատմությունը, տարազները, Ջուղայի կրոնական և անվանի դեմքերը, գերեզմանաքարերը։ Գուրգենյանի նպատակն է եղել այդ կոթողները փրկել մոռացումից ու կործանումից։
Ջուղայի հայերի կյանքի մասին պատմող Գուրգենյանի ստեղծագործությունները պահվում են Ջուղայի Սուրբ Ամենափրկիչ եկեղեցու թանգարանում, իրանահայերի կյանքի մասին պատմող կտավները պահվում են Սուրբ Էջմիածնի թանգարանում, կտավների մի մասն էլ գտնվում են Բեյրութի «Մարտիկյան» թանգարանում։
Գուրգենյանը մահացել է 1991 թվականին Կիպրոսում։


== Ցուցահանդեսներ ==
Գուրգենյանը ցուցահանդեսների է մասնակցել Ջուղայում, Թեհրանում, Միջին Արևելքի երկրներում, Հռոմում, Վիեննայում։ Գուրգենյանի «Նոր Ջուղայի գերեզմանաքարերը» նկարների ժողովածուն ներկայացվել է Շվեդիայում։


== Գրականություն ==
Խմբագրական, (1959) Նկարիչ Աբրահամ Գուրգենյան. Էջմիածին. Պաշտօնական ամսագիր Հայրապետական Աթոռոյ Ս. Էջմիածնի, ԺԶ (2). pp. 26-27(չաշխատող հղում)


== Ծանոթագրություններ ==
Խալդայներ

Խալդայներ կամ խալդեր,(հուն․՝  Χαλδοι, Χαλδία, Khaldia, ուրարտ. Ḫaliṭu) , ցեղ վկայված մ. թ. ա. 1-ին հազարամյակում, պատմական Հայաստանի հյուսիս-արևմտյան մասերում, որից էլ ծագում են Խաղտիք, Խաղտոառիճ տեղանունները։  
Ըստ Քսենոփոնի, սակավահող ու աղքատ խալդերը, որոնց չափահաս բոլոր այրերը կրում էին նիզակներ և ճյուղերից հյուսած վահաններ, հաճախ տրվում էին վարձկանության հարևան երկրների, գլխավորապես Պարսից և Հայոց բանակներում։ Այդ ռազմասեր լեռնականները պատեհ առիթներով խուժում էին Հայաստանի սահմանամերձ շրջանները, կողոպտում երկրագործ հայերին և արագորեն ապաստանում լեռների ծերպերին կառուցած իրենց ամրություններում։
Քսենոփոնը Կյուրոպեդիա գրքում վկայում է, որ մ. թ. ա. VI դ. 1-ին կեսին Պարսից զորավար Կյուրոս Աքեմենյանի միջամտությամբ հայերը համաձայնել են օգտվել խալդայների լեռնային արոտավայրերից, իսկ խալդայները՝ հայերի երկրագործական արդյունքներից։


== Ինքնություն ==
Որոշ ուսումնասիրողներ (Լեհման-Հաուպտ, Հ. Մանանդյան և ուրիշներ) առաջարկել են  են, որ խալդերը ուրարտացիների մնացորդներն էին, որոնց իբր հայերը մղեցին լեռները։ Այս կարծիքը խիստ քննադատվել է, քանի որ ուրարտական պետության ժամանակ խալդայները հիշատակվում են որպես ուրարտացիներից տարբեր ցեղախումբ Խալիտու անվամբ։ Էնթոնի Բրայերը  համարում է, որ խալդերի անունը կապվածը Խալդի աստծո պաշտամունքի հետ։  Մինչ օրս էլ հալտ ( խալտ ) եզրը օգտագործվում է Թուրքիայի Պոնտոսի շրջանի որոշ լեռնաբնակների նկատմամբ։


== Կապը խալյուբների հետ ==
Մի շարք գիտնականներ կարծիք են հայտնել թե խալիբներ ցեղը նույն խալդերն են։ Բայց ոչ բոլորն են այն ընդունելի համարել։


== Խալդիա թեմը ==
Բյուզանդական կայսրության վարչատարածքային միավորներից էր Խալդիա թեմը Պոնտոսի շրջանում։ Այն ստեղծվել էր 9-րդ դարում։ Թեմի անունը ծագում էր հին խալդեր ցեղանունից։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Քսենոփոն, Անաբասիս, Ե., 1970։
Ксенофонт, Киропедия, М., 1976;
Страбон, География в 17 книгах, Л., 1964;
Шмидт Р. В., Металическое произвоство в мифе и религии Античной Греции, M., 1931;
Пиотровский Б. Б., Ванское царство (Урарту), M., 1959.
Բուաս Պանշո

Բուաս Պանշո (ֆր.՝ Boisse-Penchot), համայնք Ֆրանսիայի Օկսիտանիա մարզի Ավերոն գավառում։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 540 մարդ, բնակչության խտությունը` 116.38 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 4.64 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 480 կմ հարավ, Թուլուզ քաղաքից` 130 կմ հյուսիս-արևելք, Ռոդեզ քաղաքից` 40 կմ հյուսիս-արևմուտք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 313 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 214-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 99։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 68,4 %։ 214 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 189 անձ (106 տղամարդ և 83 կին)։ Գործազուրկ են եղել 25 անձ (11 տղամարդ և 14 կին)։ 99 անաշխատունակներից 23-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 39-ը` թոշակառուներ, իսկ 37-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Ավերոն գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Բեթի Նամբուզ

Բեթի Նամբուզ (անգլ.՝ Betty Nambooze Bakireke, հուլիսի 13, 1969(1969-07-13), Մուկոնո, Կենտրոնական շրջան, Ուգանդա), ուգանդացի լրագրող և քաղաքական գործիչ։ Ուգանդայի խորհրդարանի անդամ է, ներկայացնում է երկրի հյուսիսային Մուկոնո շրջանը։


== Վաղ տարիներ և կրթություն ==
Ծնվել է Մուկոնո շրջանում, 1969 թվականի հուլիսի 13-ին։ Այցելել է տեղի միջնակարգ ծխական դպրոցը, որն ավարտել է 1986 թվականին։ Այնուհետև սովորել է Օրենսդրության զարգացման կենտրոնում, որն ավարտել է 1998 թվականին` ստանալով իրավաբանի դիպլոմ։ 2010 թվականին Ուգանդայի Martyrs համալսարանի կողմից արժանացել է հասարակական գիտությունների մասնագետի դիպլոմի։


== Աշխատանքային փորձ ==
Նամբուզն առաջին անգամ ընտրվել է որպես խորհրդարանի անդամ 2010 թվականի մայիսին, այնուհետև վերընտրության ժամանակ հաղթել է այն ժամանակվա իշխող «Ազգային դիմադրության շարժման» ներկայացուցիչ Պետեր Բակալուբա Մուկասային։
Ըստ նրա խորհրդարանական կենսագրության, 1993-2000 թվականներին աշխատել է որպես լուրերի մեկնաբան։ 2000-2004 թվականներին աշխատել է որպես արդարադատության ոլորտի ծառայող։ 2000-2009 թվականներին աշխատել է ռադիոյում։ 2005-2010 թվականներին եղել է Ուգանդայի դեմոկրատական կուսակցության մամուլի խոսնակը։
2016 թվականի փետրվարի 24-ին կարճ ընթացքով ձերբակալվել է խորհրդարանի անդամ Մոսես Կասիբանտեի հետ` ընտրակեղծիք բացահայտող փաստաթղթեր բացահայտելու պատճառով։ Նամբուզը ձերբակալվել է մի շարք առիթներով, սակայն նրան մեղադրանք չի առաջադրվել


== Անձնական կյանք ==
2002 թվականի նոյեմբերին Նամբուզն ամուսնացել է Հենրի Բակիրեկեի հետ, ում հանդիպել էր 1980-ական թվականներին, ավագ դպրոցում։ Նրանք միասին 26 երեխաների ծնողներ են, որոնց մի մասը կենսաբանական են, մի մասը` որդեգրած


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Website of the Parliament of Uganda Archived 2015-03-15 at the Wayback Machine.
Betty Nambooze Triumphs in Mukono North MP Elections
Լոխովո (գյուղ, Ուգրանսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Լոխովո (այլ կիրառումներ)Լոխովո (ռուս.՝ Лохово), գյուղ Ռուսաստանի, Սմոլենսկի մարզի Ուգրանսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Ֆիանո Ռոմանո

Ֆիանո Ռոմանո (իտալերեն՝ Fiano Romano) քաղաք Իտալիայում, տեղակայված է Լացիո մարզի Հռոմ գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 8313 մարդ, խտությունը կազմում է 203 մարդ/քառ. կմ։ Զբաղեցնում է 41 քառ. կմ տարածք։ Փոստային ինդեքս - 065, հեռախոսային կոդ - 0765։


== Ծանոթագրություններ ==
Լի շրջան (այլ կիրառումներ)

Լի շրջան, կարող է վերաբերել՝

Լի շրջան - ԱՄՆ Ալաբամա նահանգի շրջաններից մեկը
Լի շրջան - ԱՄՆ Այովա նահանգի 99 վարչական միավորներից մեկը
Լի շրջան - ԱՄՆ Իլինոյս նահանգի 102 վարչական միավորներից մեկը
Լի շրջան - ԱՄՆ Կենտուկի նահանգի 105 վարչական միավորներից մեկը
Լի շրջան - ԱՄՆ Հարավային Կարոլինա նահանգի 46 վարչական միավորներից մեկը
Լի շրջան - ԱՄՆ Միսսիսիպի նահանգի 82 վարչական միավորներից մեկը
Լի շրջան - ԱՄՆ Ջորջիա նահանգի 159 վարչական միավորներից մեկը
Լի շրջան - ԱՄՆ Տեխաս նահանգի 254 վարչական միավորներից մեկը
Լի շրջան - ԱՄՆ Ֆլորիդա նահանգի 67 վարչական միավորներից մեկը
Ենինո (գյուղ, Սաֆոնովսկի շրջան)

Ենինո (ռուս.՝ Енино), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սաֆոնովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Միխայել Հանեկե

Միխայել Հանեկե (գերմ.՝ Michael Haneke, մարտի 23, 1942(1942-03-23)[…], Մյունխեն, Գերմանիա), ավստրիացի կինոռեժիսոր և սցենարիստ, մի շարք կինեմատոգրաֆիական վարկանիշային մրցանակների դափնեկիր։ Բացի կինոյից՝ աշխատում է նաև թատրոնում և հեռուստատեսությունում։ Իր ֆիլմերն առանձնանում են ներկայացման մռայլ ոճով և բռնություն են հետապնդում՝ իր բոլոր արտահայտումներով։ Կաննի փառատոնի երկակի դափնեկիր է, ինչպես նաև Եվրոպական կինոակադեմիայի քառակի մրցանակակիր է (2005, 2009 (կրկնակի), 2012) ռեժիսուրայում ունեցած նվաճումների համար։
«Սեր» դրամայի համար արժանացել է «Օսկար»-ի և BAFTA-ի «Լավագույն օտարալեզու ֆիլմ» անվանակարգում։ Երկու մրցանակաբաշխությունների ժամանակ էլ առաջադրվել է նաև «Լավագույն սցենար» և «Լավագույն ռեժիսոր» անվանակարգերում։


== Ֆիլմագրություն ==
1979՝ Լեմինգներ։ Պատմություն առաջին / Lemminge, Teil 1 Arkadien
1979՝ Լեմինգներ։ Պատմություն երկրորդ / Lemminge, Teil 2 Verletzungen
1989՝ Յոթերորդ մայրցամաք / Der siebente Kontinent
1992՝ Բենիի վիդեո / Benny’s video
1994՝ 71 դրվագ ժամանակագրական պատահականությունից / 71 Fragmente einer Chronologie des Zufalls
1996՝ Լյումիերը և ընկերները («Միխայել Հանեկե/Վիեննա» դրվագ) / Lumière et compagnie (segment Michael Haneke/Vienne)
1997՝ Զվարճալի խաղեր / Funny games
1997՝ Դղյակ / Das Schloß
2000՝ Ծածկագիրն անհայտ է / Code inconnu: Récit incomplet de divers voyages
2001՝ Դաշնակահարուհին / La Pianiste
2003՝ Գայլերի ժամանակը / Le Temps du loup
2005՝ Թաքնվածը / Caché
2007՝ Զվարճալի խաղեր / Funny games U. S.
2009՝ Սպիտակ ժապավեն / Das weiße Band
2012՝ Սեր / Amour
2017՝ Ուրախ վերջաբան / Happy End


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Միխայել Հանեկե (անգլ.) Internet Movie Database կայքում
Միխայել Հանեկե. ֆիլմ ինչպես արհավիրք
Միխայել Հանեկեի մասին հոդվածներ «Սեանս» ամսագրում Archived 2012-05-25 at the Wayback Machine.
Միխայել Հանեկեի հարցազրույցը՝ «Սեր» ֆիլմի թողարկման հետ կապված
1 ցեխին (Բոլոնիա)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ 1 ցեխին (այլ կիրառումներ)1 ցեխինը (1 ձեկկինո, իտալ.՝ zecchino), Պապական մարզի Բոլոնիա կիսանկախ քաղաքում (Հյուսիսային Իտալիա) շրջանառություն ունեցած ոսկե մետաղադրամ էր։ Հատվել է 1737 - 1787 թվականներին։
Բոլոնիայի ցեխինի բաղադրությունը՝ 98,6% հարգի ոսկի, կշիռը՝ 3,5 գրամ։
Մեկ ցեխինի (ձեկկինո) արժեք ունեցող մետաղադրամները Բոլոնիայում շրջանառության են թողվել 8 տարբեր տեսակներով.


== 1 ցեխին (Բոլոնիա, 1737 - 1738) ==


== 1 ցեխին (Բոլոնիա, 1740) ==


=== Պատմություն ===
1740 թվականի այս դրամատեսակը cede vacante-ի («թափուր Աթոռի») ժամանակամիջոցի թողարկում է։ Հատվել է Բոլոնիայում, Հռոմի պապ Կղեմես XII-մահից հետո (փետրվարի 6, 1740)՝ ընդհանուր շրջանառության համար և միայն այդ թվականին, մինչև նոր պապի (Բենեդիկտոս XIV -ի) նշանակումը։


=== Նկարագրություն ===
Նախորդ 1 ցեխին դրամից չի տարբերվում կշռով, չափսով կամ ոսկու բաղադրությամբ (98,6% ոսկի)։ 1737 - 1738 թվականների ցեխինից զանազանվում է միայն դիմերեսի վրա նշված տարեթվի և «zecchino» բառի տեղադրությամբ։
Դիմերես
Դրամի երեսի կողմի կենտրոնում՝ երկու հերալդիկ վահան, վերևում՝ տարեթիվը (1740)։
Դարձերես
Դրամի ռևերսի վրա պատկերված է հերալդիկ ծառացած առյուծ՝ թաթի մեջ դրոշակ բռնած, իտալերեն դենոմինացիայով (ZECCHINO)։


=== Նումիզմատական արժեք ===
Հասվի առնելով, որ այս ոսկե դրամը հազվագյուտ է և ոչ հաճախ է երևան գալիս աճուրդներում, նրա նումիզմատական արժեքը որոշակիորեն չի նշվում։
Աուրորա դու Պարա

Աուրորա դու Պարա (պորտ.՝ Aurora do Pará), համայնք Բրազիլիայում՝ Պարա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Պարա նահանգի հյուսիսարևմտյան մարզում։ Մտնում է Գումայի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 25 174 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 1 811,827 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 13,9 մարդ/կմ²։


== Պատմություն ==
Քաղաքը հիմնադրվել է 1990 թվականի դեկտեմբերի 20-ին


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 78 867 311,00 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 3 478,01 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է 0,618 (տվյալները՝ ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)։
Ֆուտբոլի Անգլիայի գավաթ 1980-81

Ֆուտբոլի Անգլիայի գավաթ 1980-81 (անգլ.՝ 1980-81 FA Cup), Ֆուտբոլի Անգլիայի գավաթի 100-րդ խաղարկությունն է, որում հաղթեց «Տոտենհեմ Հոտսպուր» ֆուտբոլային ակումբը։


== Եզրափակիչ ==
Օրթոդոքսոս Իոաննու

Օրթոդոքսոս Իոաննու (հունարեն՝ Ορθόδοξος Ιωάννου, մարտի 4, 1986(1986-03-04), Լարնակա, Կիպրոս), կիպրացի հույն ֆուտբոլիստ, պաշտպան։ Խաղում է Կիպրոսի Օմոնիա թիմում, 2 համարի ներքո։ Ծնվել է Լառնակա քաղաքում 1986 թվականի մարտի 4-ին։


== Ծանոթագրություններ ==
Բոռչանյան

Բոռչանյան, հայկական ազգանուն։


== Ազգանունը կրողներ ==
Ֆրանսուա Բ. Բոռչանյան (1880-1960-ական թթ.), բանահավաք, մանկավարժ։


== Ծանոթագրություններ ==
Գառնիկ ախպեր (բալլադ)

Գառնիկ ախպեր, բալլադ, որի հեղինակն է հայ գրող Հովհաննես Թումանյանը։


== Պատմություն ==
Բալլադի գրվելու տարեթիվն անհայտ է, ինքնագիրը ևս չի պահպանվել։
Բալլադի սյուժեն վերցված է Տ. Նավասարդյանի գրքից, որը նշել է բանաստեղծը երկի առաջին հրատարակության մեջ։
Թումանյանը բալլադը գրելիս ստեղծել է նաև նոր դրվագներ` հարազատ մնալով ժողովրդական հեքիաթի ոգուն և բովանդակությանը։
Հովհաննես Թումանյանը ծանոթ է եղել հեքիաթի այլ տարբերակներին։
Ինչպես ինքը գրել է «Հովիտի» Ս. Հ.-ի քննադատականի առիթով» հոդվածում, օգտվել է նաև « հայ ժողովրդական հեքիաթից` Վասպուրականի վարիանտից, որ գրի է առել հանգուցյալ Սրվանձտյանը և տպված է նրա «Մանանայում», հեքիաթի անունն էլ հենց «Գառնիկ ախպեր», ինչպես կոչվում է նաև հայկական ուրիշ շրջաններում, օրինակ Արարատյան երկրում»։
Առաջին անգամ «Բովանդակությունը քաղված է Տ. Նավասարդյանի «Հայ ժողովրդական հեքաիաթներ» ժողովածուից» հեղինակային ծանոթագրությամբ տպագրվել
է Թիֆլիսի «Հասկեր» ամսագրր 1905 թվականի սեպտեմբերի 1-ին համար-ի 2-7-րդ էջերում, նոյեմբեր-դեկտեմբերի 3-4  համարների 97-102 էջերում, այնուհետև` 1909 թվականին տպագրվել է առանձին, պատկերազարդ գրքով, ապա` Երկերի ժողովածուի առաջին հատորի 301-307 էջերում։


== Սյուժե ==
Բալլադը պատմում է 2 որբ երեխաների` ավագ քրոջ ու կրտսեր եղբոր մասին։ Նրանք գնում են ճանավարհով, արևը վառում է, բայց ջուր չկա խմելու։ Երեխաները հասնում են կովի և ձիու ոտնատեղի, որի մեջ ջուր կա. եղբայրն ուզում է խմել, բայց քույրը թույլ չի տալիս։ Երբ հասնում են գառան ոտնատեղին, քույրը չի նկատում, և եղբայրը ջուրը խմելով` դառնում է գառ։ Անտառում նրանց ձիավորներ են հանդիպում, իմանում են եղելությունն ու նրանց տանում են թագավորի մոտ։ Թագավորը հավանում է աղջկան և դարձնում է իրեն թագուհի։ Պալատում լինում է նաև մի նախանձ աղախին, որն աղջկան լողացնելիս գցում է ծովի մեջ, իր աղջկա դեմքը շղարշով փակում է և տանում պալատ` որպես թագուհի։ Աղջիկը ձևացնում է թե հիվանդ է։ Գառնիկ ախպերը գիտեր, թե ինչ է պատահել իրականում և ցատկոտում էր մի ափից մյուսը։ Կեղծ թագուհին ասում է, թե ինքը պետք է ուտի գառնիկ ախպոր մսից, որպեսզի առողջանա։ Թագավորն ապշում է թագուհու դաժանությունից։ Ծովի ափին գառնուկը պատմում է քրոջը պատմում է տեղի ունեցածի մասին. թագավորն այդ ամենը լսելով` բացում է աղջկա շղարշը և բացահայտում է խաբերությունը։ Աղջկան և պառավին խեղդում են ծովում, իսկ թագուհուն` Մանուշին հանում են ծովից. այդ ուրախությունից գառնիկ ախպերը պատռում է իր մոռթին և դառնում է գեղեցիկ տղա։


== Ծանոթագրություններ ==
Սիդնի Շելդոն

Սիդնի Շելդոն  (անգլ.՝ Sidney Sheldon, իսկական անունը՝ Սիդնի Շեհթել, փետրվարի 11, 1917(1917-02-11)[…], Չիկագո, Իլինոյս, ԱՄՆ - հունվարի 30, 2007(2007-01-30)[…], Ռանչո Միրաժ, Ռիվերսայդ շրջան, Կալիֆոռնիա, ԱՄՆ), ամերիկացի գրող և սցենարիստ։


== Կենսագրություն ==
Սիդնի Շելդոնը ծնվել է 1917 թվականի փետրվարի 11-ին, Չիկագոյում, Իլինոյս նահանգում, հրեա ընտանիքում։ Հայրը աշխատում էր ոսկերչական խանութում։ Նրա մոր՝ Նատալի Մարկուսի ծնողները գաղթել են ԱՄՆ, Օդեսայի մոտ գտնվող փոքր գյուղից, փրկվելով ջարդերից։ Նրա առաջին բանատեղծությունները հրատարակվել են, երբ տղան 10 տարեկան էր։ Նրա կարիերան սկսվել է 1937 թվականին, Հոլիվուդում, որտեղ նա սցենարներ էր գրում Բ-կարգի ֆիլմերի համար։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի առաջին օրերին նա ծառայում էր ավիացիայում։ 1941 թվականին, նրա ստորաբաժանման կազմալուծումից հետո, Շելդոնը վերադարձել է  քաղաքացիական կյանքի և սկսել է  մյուզիքլներ գրել բրոդվեյան ներկայացումների համար, միևնույն ժամանակ շարունակելով սցենարներ գրել ստուդիայի համար։ Նրա սցենարները գնում էին՝ MGM և Paramount Pictures ընկերությունները։
1963 թվականին Շելդոնը սկսում է սցենար գրել հեռուստասերիալների համար, որի շնորհիվ նա անհավանական հաջողության է հասել։
1970 թվականին Շելդոնը գրել է իր առաջին վեպը՝ «Պատռել դիմակը», որի համար արժանացել է Էդգար Ալլան Պոյի մրցանակի։ Նրա վեպերը թարգմանվել են 56 լեզուներով, և հրատարակվել ավելի քան 300 միլիոն օրինակ տպաքանակով, 100-ից ավելի երկրներում, նրա գրած սցենարներով նկարահանվել է 25 ֆիլմ։ Նրա անունը դարձել է բեսթսելլեր բառի հոմանիշ։
1982 թվականին գրականության և կինեմատոգրաֆիայի համար կատարած ծառայությունների համար Շելդոնը Հոլիվուդյան փառքի ծառուղում անվանական աստղ է ստացել։ Բացի այդ, նրա անունը գրանցվել է Գինեսի ռեկորդների գրքում. Շելդոնը աշխարհում «ամենաթարգմանված» հեղինակն է։
Սիդնի Շելդոնը մահացել է 2007 թվականի հունվարի 30-ին, 89 տարեկանում, երկողմանի թոքաբորբից, Ռանչո Միրաժում, Կալիֆոռնիա, ԱՄՆ։


== Անձնական կյանք ==
Շելդոնը ամուսնացած էր Ջեյն Կաուֆման Հարդինգի հետ (1945-1948)։ Ավելի ուշ նա գրել է.  «Ցավոք, մի ամիս անց, Ջեյնը և ես հասկացանք, որ մենք սխալ ենք գործել… Մենք հաջորդ ինն ամիսները անց ենք կացրել փորձելով աշխատեցնել ամուսնությունը»։
30 տարիների ընթացքում նա ամուսնացած էր Ջորջիա Կարտրայտի հետ (Jorja Curtright), թատրոնի և կինոյի դերասանուհի, ով հետագայում դարձել է ինտերիերի դիզայներ։ Ջորջիան մահացել է  1985 թվականին՝ սրտի նոպայից։ 1989 թվականին նա ամունսացել է Ալեքսանդրա Կոստոֆի հետ։ Նրա միակ երեխան դուստրն է՝ Մերի Շելդոնը։


== Մրցանակներ ==
1947 - «Օսկար»՝ «Ամուրին և աղջնակը» ֆիլմի լավագույն օրիգինալ սցենարի համար
1959 - «Թոնի» մրցանակ՝ «Շիկահեր» մյուզիքլի սցենարի համար
1971 - Էդգար Ալլան Պոյի մրցանակ՝ «Լավագույն առաջին վեպ» կատեգորիայում «The Naked Face»վեպի համար


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Аудиоинтервью с Сидни Шелдоном, 1987 Archived 2006-02-26 at the Wayback Machine.(անգլ.)
«Я чувствую, что способен убивать». Интервью с писателем
Մշուշում (ֆիլմ)

«Մշուշում» (ռուս.՝ В тумане), Սերգեյ Լոզնիցայի պատերազմական ֆիլմը, որը նկարահանվել է Վասիլ Բիկովի համանուն վիպակի հիման վրա։ Կինոնկարը մասնակցել է 2012 թվականի Կաննի կինոփառատոնի հիմնական մրցույթային ծրագրին, որտեղ արժանացել է Կինոքննադատների միջազգային ֆեդերացիայի հատուկ մրցանակին։ Մեկնաբանելով Կաննի ընտրողների որոշումը, կինոգետ Անդրեյ Պլախովը նշել է, որ Լոզնիցայի նոր ժապավենում, ում նախկին ֆիլմը «Երջանկությունն իմ»-ն էր՝ միանշանական ընդունվել է Ռուսաստանում, «չկար ոչ մի ցնցող կամ հակահայրենասիրական բան»։ Քննադատի խոսքերով «Մշուշում» ֆիլմը համարվում է «էգզիստենցիալ դրամա՝ պարտիզանական նյութի վրա» ժանրի ստեղծագործություն։ Այն 2012 թվականի Երևանի միջազգային կինոփառատոնում հաղթել է Ոսկե ծիրան մրցանակը։


== Սյուժե ==
1942 թվական, Բելառուսն օկուպացվել է գերմանական բանակների կողմից։ Շոգենավի գնալու պատճառով կատարվող քննության ժամանակ ձերբակալում են երկաթգծի հսկիչ Սուշյոնյային, սակայն հետո անսպասելիորեն բաց թողնում։ Տեղի բնակիչները սկսում են կասկածել նրան զավթողների հետ իր ունեցած համագործակցության մեջ։ Երկու պարտիզաններ Բուրովն ու Վոյտիկը նրան քարշ են տալիս անտառ և պատրաստվում սպանել՝ որպես դավաճանի։ Մահապատժի վայրում, ինչը չեն հասցնում իրականացնել նրանք, հայտնվում են թակարդում, որը լարել էին օկուպանտները՝ Սուշոնյանին որպես ծուղակ օգտագործելով, որպեսզի բռնեն պարտիզաններին։ Բուրովը ստանում է ծանր վնասվածք։ Սուշոնյան մնուն է նրա հետ մենակ և հնարավորություն ստանում ապացուցելու իր անմեղությունը։


== Դերակատարներ ==
Վլադիմիր Սվիրսկի — երկաթգծի հսկիչ Սուշոնյա
Վլադիսլավ Աբաշին — պարտիզան Բուրով
Սերգեյ Կոլյոսով — պարտիզան Վոյտիկ
Սերգեյ Ռուսկին — պոլիցայ
Տիմոֆեյ Տրիբունցև — պոլիցայ
Բորիս Կամորզին — պոլիցայ
Միխայիլ Եվլանով — պոլիցայ
Իգոր Խրիպունով — Միրոխա
Կիրիլ Պետրով— Կորոբան
Դմիտրի Բիկովսկի — Յարոշևիչ
Նադեժդա Մարկինա — Բուրովի մայրը
Վլադ Իվանով — Գրոսմեյեր
Յուլյա Պերեսիլդ — Անելյա
Գրիգորի Ֆիրսով — պարտիզանական զորախմբի հրամանատար


== Կարծիքներ ==
Մի հատված ֆիլմի կարծիքից՝ «Сеанс» ամսագրում։

Սերգեյ Լոզնիցայի «Մշուշում» ֆիլմը շատ քննադատների համար թվաց հին, մի փոքր սովետական, որը մրցանակ է ստացել Կաննի կինոքննադատների միջազգային ֆեդերացիայի կողմից և Պլեսում հաղթել դժվար մրցույթ։ Այդ ամենի կողքին, «հնատիպության» մեջ է հենց իր քաջությունն ու ժամանակակիցությունը։.


== Մրցանակներ և անվանակարգեր ==
Կինոքննադատների միջազգային ֆեդերացիայի հատուկ մրցանակ՝ Կաննի 65-րդ կինոփառատոնի հիմնական մրցույթային ծրագրում՝ «լավագույն ֆիլմ» անվանակարգում։
«Անդրեյ Տարկովսկիի անվան 6-րդ միջազգային «Հայելի» կինոփառատոն»-ի գրան-պրի
Գլխավոր մրցանակ (Ոսկե ծիրան) ՝ «լավագույն ֆիլմ» անվանակարգում 2010 թվականի Երևանի միջազգային կինոփառատոնի շրջանակներում.
«Օդեսսայի 3-րդ կինոփառատոն»-ի լավագույն ֆիլմ մրցանակ։


== Փաստեր ==
Վասիլ Բիկովի այս պատմվածքը նախկինում արդեն էկրանավորվել է՝ 1992 թվականին՝ ռեժիսոր Սերգեյ Լինկովի կողմից։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ֆիլմի պաշտոնական կայքը Archived 2016-03-05 at the Wayback Machine.
«Մշուշում»(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում
Undertale

Undertale ( UnderTale կամ UNDERTLAE, բառացի թարգմանությունը ՝ «Ստորերկրյա հեքիաթ» կամ «Ստորերկրյա պատմություն»), համակարգչային դերային խաղ, որը ստեղծել է ամերիկացի ինդի-խաղարտադրող Թոբի Ֆոքսը, և լույս է տեսել 2015 թվականի սեպտեմբերի 15-ին Steam համակարգչային դիստրիբունում։ Պատմությունը և սաունդթրեք ստեղծել է միային Թոբի Ֆոքսը, դիզայնով, նրանից բացի զբաղվել է Տեմմի Չանգը։ Տեսախաղում խաղացողը կառավարում է մի երեխայի, որը ուսումնասիրում է ստորերկրյա աշխարհը, մի մեծ փակ տարածություն, որը գտնվում է գետնի տակ։ Այդ ստորերկրյա աշխարհի բնակիչներին անվանում են հրեշներ։ Հրեշները դա բանական էակներ են, որոնք հեռացվել են երկրի մակերևույթից երկարատև պատերազմից հետո։ Երեխան դեպի մակերևույթ տանող ճանապարհին տարբեր եղանակներով շփվում է հրեշների հետ, ընդ որում խաղացողն ունի ընտրություն։ Սպանել, թե ընկերանալ նրանց հետ։ Խաղացողի ընտրությունը մեծ նշանակություն ունի խաղի ելքի վրա, խաղացողի ընտրությունից փոխվում են երկխոսությունները և անգամ խաղի վերջաբանը։ Տեսախաղը ստացել է դրական արձագանք, հիմնականում իր պատմության և գործող անձերի շնորհիվ։ Քննադատները հատկապես նշում են խաղի խելացի հումորի և մռայլ պատմության համաչափությունը, չորրորդ պատի ջարդումը, ինչպես նաև հղումը դեպի ավելի հին դերային խաղեր։


== Խաղային պրոցես ==

Undertale-ն օգտագործում է ավանդական դերային խաղերի մեխանիկան, ինչպես, օրինակ, կյանքի միավորներ, հնադարյան զենք, ազատ աշխարհ, բայց փոքրիկ տարբերություններով։ Խաղացողն կառավառում է փոքրիկ երեխային, որը ուսումնասիրում է ներքին աշխարհը, որտեղ ապրում են հրեշները, որոնց նա կարող է սպանել, ինչպես նաև կարող է ընկերանալ։ Խաղի ընթացքում խաղացողը հանդիպում է տարբեր տեսակի գլուխկոտրուկների, ինչպես նաև շփվում է տարբեր հրեշների հետ։ Խաղի ժամանակ խաղացողը կարող է հանդիպել պահպանման կետերին, որոնք օգնում են պահպանել խաղը։ Խաղի պայքարները ընդանում են «Bullet Hell» ոճով, որտեղ մենք կառավարում ենք կարմիր սրտիկին, որը խորհրդանշում է մեր երեխայի հոգին։ Խաղացողը պետք է հաշվի հարվածի պահը, որպեսզի հարվածը ավելի մեծ ուժ կրի։ Հաղթանակի դեպքում հերոսը ստանում է ՕՊ () և ոսկի։ Սակայն, խաղացողը կարող է նաև խղճալ հրեշին ՝ նրան ողջ թողնելով և ՕՊ չստանալով։ Խաղը կարելի է ավարտել՝ չսպանելով ոչ մեկին։ Պայքարի ժամանակ հրեշները խոսում են հերոսի հետ՝ ցույց տալով, թե ինչ են նրանք մտածում կամ զգում։ Պայքարի ժամանակ հրեշի ագրեսիվությունը կախված է զենքի կիրառումից։ Եթե չգործադրել ֆիզիկական ուժ, ապա կարելի է ավելի հեշտ անցնել խաղը։ Եթե խաղացողը անցնում է խաղը երկրորդ անգամ, ապա երկխոսությունները փոխվում են կախված դրանից, թե ինչպես է խաղացել խաղացողը նախորդ անգամ։ Վերջին պայքարի բոսսը փոխվում է, կախված սպանության թվից։


== Հիմնական սյուժե ==
Շատ ժամանակներ առաջ, երկիրը կառավարում էին երկու ռասաներ՝ մարդիկ և հրեշները։ Նրանց միջև սկսվեց պատերազմ, որի արդյունքում հրեշները պարտություն կրեցին։ Յոթ մեծ մոգերը փակել էին հրեշներին գետնի տակ, օգտագործելով մոգական արգելակի կախարդանքը։ Միակ ելքը դա Էբոթ լեռի անցքն է, որտեղ հայտնվողները երբեք չեն վերադառնում։


== Գլխավոր Գործող անձեր ==


== Գնահատականներ ==


== Ծանոթագրություններ ==
Ջրաշեն (Արմավիրի մարզ)

Ջրաշեն,
գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Արմավիրի մարզի Արմավիրի տարածաշրջանում։ Հիմնադրվել է 1928 թվականին։
Գյուղի վարչական տարածքը կազմում է 287 հա, որից գյուղատնտեսական նշանակության հողերը` շուրջ 197 հա։ Մշտական բնակչության թիվն ըստ 2016 թվականի` բնակչության սեռատարիքային փետրվարյան հաշվառման կազմում է շուրջ 900 մարդ։ Բնակչության կազմում կան եզդիներ (շուրջ 200 մարդ), ասորիներ։ Ծովի մակարդակից բարձր է 850 մետր։ Հեռավորությունը Երևանից կազմում է 50 կմ, իսկ մարզկենտրոն Արմավիրից՝ 10 կմ։
Համայնքում գործում է դպրոց, նախակրթարան, փոստային բաժանմունք։


== Բնակչություն ==
Ըստ ՀՀ 2011 թ. մարդահամարի արդյունքների` Ջրաշենի մշտական բնակչությունը կազմել է 760, առկա բնակչությունը` 728 մարդ։ 1831 թվականից ի վեր բնակիչները հայեր են, որոնց մի մասի նախնիները գաղթել են Պարսկահայաստանի Սալմաստի, Արևմտյան Հայաստանի Բասենի, Երևանի նահանգի Սուրմալուի գյուղերից, նոր ժամանակներում՝ Լիբանանից, Հունաստանից և Սիրիայից։


== Տնտեսություն ==
Բնակչությունը զբաղվում է խաղողագործությամբ, պտղաբուծությամբ և բանջարաբուծությամբ։ Գյուղը գտնվում է հնագույն Արմավիր մայրաքաղաքի տարածքում։ 


== Արտաքին հղումներ ==
Էջը Արմավիրի մարզպետարանի կայքում Archived 2013-08-17 at the Wayback Machine.
Համայնքի ղեկավարի Էջը Արմավիրի մարզպետարանի կայքում Archived 2013-08-17 at the Wayback Machine.


== Ծանոթագրություններ ==
Գարի Թըրներ

Գարի Թըրներ (անգլ.՝ Gary Turner, 1971, Կայստոր, Արևմտյան Լինդսեյ, Լինքոլնշիր, Լինկոլնշիր, Անգլիա, Միացյալ Թագավորություն), ինտերմեդիա շոուներ ցուցադրող։ Նա գրանցված է Գինեսի ռեկորդների գրքում, որպես աշխարհում ամենաձգվող մաշկ ունեցող, ինչն առաջացել է Էհլերս-Դանլոսի համախտանիշով տառապելուց։


== Կենսագրություն ==
Գարի Թըրները ծնվել է Մեծ Բրիտանիայի Լինքոլնշիր կոմսության Կայստոր բնակավայրում 1971 թվականին։ Չորս տարեկանից հասկացել է իր մյուսներից տարբեր լինելը։ Դպրոցական տարիներին սիրել է սպորտով զբաղվել, բայց մարմինը արյունահոսության նկատմամբ թուլություն է ունեցել, կապտուկներ են հայտնվել, որոնք երկար ժամանակ չեն ապաքինվել։ Կտրվածքների դեպքում արյունահոսությունը երկար ժամանակ չի դադարել։ Բժիշկները դա համարել էին հեմոֆիլիա։ Տասներեք տարեկանում բժիշկները պարզել են, որ նա տառապում է Էլերս-Դանլոսի համախտանիշով, որով տառապում է 10000 մարդուց մեկը, բայց համարվում է, որ այժմ Գարի Թըրների նման հիվանդությամբ տառապող մարդ աշխարհում չկա։
Գարիի մաշկի առաձգականությունը հավասար չէ նրա ամբողջ մարմնի վրա։ Մինչ նրա ձեռքերի և ոտքերի մաշկը մնում է համեմատաբար ամուր, նրա պարանոցի ու փորի մաշկը շատ առաձգական են։ Նրա պարանոցի մաշկը կարող է ձգվել և ամբողջովին ծածկել նրա բերանը։ 1999 թվականի հոկտեմբերի 29-ին Լոս Անջելեսում նա ձգել է իր որովայնի մաշկը մինչև 15,875 սմ և դարձել է ռեկորդակիր։ 
Գարի Թըրները նկարահանվել է «He Took His Skin Off For Me» կարճամետրաժ կինոնկարում։
Գարի Թըրները որպես «Սարսափների կրկես» շոուի նախկին աստղ, 2011 թվականին անցել է Britain’s Got Talent շոուի լսումները։ 2012 թվականից ելույթներ է ունենում «Տարօրինակ մարդկանց թագավորական ընտանիք» (անգլ.՝ The Royal Family of Strange People) կոչվող խմբի հետ։


== Ծանոթագրություններ ==
Միքելե Վեդանի

Միքելե Վեդանի (իտալերեն՝ Michele Vedani, հունիսի 9, 1874(1874-06-09), Միլան, Իտալիայի թագավորություն - 1969[…]), իտալացի քանդակագործ։


== Կենսագրություն ==
Միքելե Վեդանին ծնվել է Միլանում։ Հայրը եղել է քարտաշ։ 1892 թվականին ընտանիքը գաղթել է ԱՄՆ։ Այնուհետև Վեդանին վերադարձել է Իտալիա, սովորել է Բրերայի ակադեմիայում։ Էնրիկո Բուտիի ղեկավարությամբ Միլանի և Լոմբարդիայի բարձր հասարակության համար ստեղծել է մի շարք հուշարձաններ, կիսանդրիներ, բրոնզե արձաններ, դիմանկարներ, մոդելներ մեդալների համար։ 
Լեքոյում ստեղծել է երկրաբան Անտոնիո Ստոպպանիին (1824-1891) նվիրված հուշարձան։


== Ստեղծագործություններ ==

Անտոնիո Ստոպպանիի հուշարձանը Լեքոյում
Էզինո Լարիոյում Via Crucis ճեմուղու քանդակները
Սուրբ Վիկտորի բրոնզե խորաքանդակը Էզինո Լարիոյի ծխական եկեղեցում
Սուրբ Վիկտորի և Սուրբ Մարտինի բրոնզե արձանները Էզինո Լարիոյի քաղաքապետարանում
«Մայրություն», Էզինո Լարիոյի քաղաքապետարան
Լեոնարդոյի կիսանդրին Էզինո Լարիոյի քաղաքապետարանի դահլիճում
Գիպսե հրեշտակ Էզինո Լարիոյի Գրինե կինոթատրոնի վերնահարկում
Տապանաքարեր Միլանի գերեզմանատանը
Բրիվիո ընտանիքի գերեզմանը
Ադա Բրիվիոյի գերեզմանը
Բիրագիյի գերեզմանը
Դոն Դավիդե Ալբերտարիոյի գերեզմանը


== Հիշատակ ==
Էզինո Լարիոյի զբոսայգին և տարրական դպրոցը կոչվում են Միքելե Վեդանիի անունով։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		


== Գրականություն ==
Tiziana Rota, Michele Vedani scultore, Amici dei Musei del territorio Lecchese Archived 2014-04-07 at the Wayback Machine., anno 2013.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Via Crucis i Esino Lario
Michele Vedani (1874-1969)
Խունիսավանք

Խունիսավանք, միջնադարյան հայկական վանք, ներկայումս՝ Ադրբեջանի Հանրապետության Գետաբեկի շրջանում, պատմական Մեծ Հայքի Ուտիք նահանգի Գարդման գավառում։ Գտնվում է պատմական Փառիսոսի թագավորության տարածքում, Կոմինտերն գյուղի հարավային կողմում, Շամխոր գետի ձախ ափին, Գետաբակ բնակավայրից, որը  հարուստ է  անտառապատ լեռներով և պղնձահանքով, 2 կմ արևելք։


== Պատմություն ==
Խունիսավանքը կառուցված է եղել 9-րդ դարում (այլ տվյալներով 10-11-րդ դարերում)։ Դա Հայաստանի պատմության հետարաբական ժամանակաշրջանն էր, որը նշանավորված էր վերականգնված հայկական Անիի թագավորության տնտեսական և քաղաքական վերելքով։ Խունիսավանքի գմբեթի նման խաչաձև ոճով կառուցված է եղել նաև Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության Քաշաթաղի շրջանում գտնվող Վարազգոմ վանքի եկեղեցին։
Խունիսավանքում չեն պահպանվել արձանագրություններ։
Եպիսկոպոս Մակար Բարխուտարեանցն իր «Արցախ» գրքում 1890-ական թվականների սկզբներին վկայել է՝


== Ճարտարապետություն ==
Փոքրիկ գմբեթավոր եկեղեցին մինչև վերջերս կանգուն էր, սակայն 1983 թվականին Խունիսավանքի գմբեթն ամբողջությամբ փլվել է։ Կառուցված է կոպտատաշ քարերով և չունի զարդաքանդակ, ունի խաչաձև հատակագիծ։ Ներսից սվաղված է կրաշաղախով։ Շուրջը կան շինությունների փլատակներ, որոնց մեծ մասը ներկայումս ծածկված է խիտ անտառով։
Եկեղեցին ունի մեկ մուտք՝ արևմուտքից։


== Տես նաև ==
Չարեք վանք


== Ծանոթագրություններ ==
Ժողովածու (1114)

Ժողովածու (1114), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 1114 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1425 թվականին Ստեփանոս կրոնավոր և Մաթեոս գրիչների կողմից Ձագավանքում և Մեծոփա վանքում։ Ստացողները եղել են Դաւիթ վանահայր Ձագավանուցը և Սարգիս կրտսերը։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 16x12 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 210 թերթից։ Գրված է միասյուն, բոլորգրով։ Ունի կիսախորան և լուսանցազարդ մանրանկարներ։ Պահպանակը՝ ունի երկու էջ, գրված է մագաղաթի վրա ուղղագիծ երկաթագրով (անընթեռնելի)։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ, աստառը՝ դրոշմազարդ կտավ։ Հիշատակարաններ՝ նախագաղափար՝ 209բ (1408 թվական), գրչի՝ 102բ, 116բ, ծաղկողի՝ 27բ, 107բ (1677 թվական, անանուն), հետագայի՝ 11ա (17-րդ դար)։


== Բովանդակություն ==
Պատճեն տոմարի հայոց։
Յակ․ Ղրիմեցւոյ Մեկնութիւն տոմարի, Յաղագս տոմարական մակացութեան։
Պատմութիւն տնօրինական տեղեացն։
Վասն օրհնութիւնաբեր ցուցակին։
Հարցմունք Դշխոյի և պատասխանիք Սողոմոնի։
Սահմանադրութիւն դաստիարակութեան։
Գր․ Տաթևացւոյ Լուծմունք Յոբայ։
Դեղ վասն քաոսի։


== Ծանոթագրություններ ==
Մերկիշե Հայդե

Մերկիշե Հայդե (գերմ.՝ Märkische Heide), կոմունա Գերմանիայում, Բրանդենբուրգի տարածքում։
Մտնում է Դամե Շպրեվալդի շրջանի կազմի մեջ։ Բնակչությունը 4313 մարդ է (2010 թվականի դեկտեմբերի 31–ի տվյալներով)։ Զբաղեցնում է 210,09 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդը՝ 12 0 61 329։
Կոմունան ստորաբաժանվում է 17 գյուղական համայնքների։
Բնակավայրում պաշտոնական լեզունները երկուսն են՝ գերմաներենը և լուժիկերենը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական էջ
Պետրովկա (գյուղ, Սիմֆերոպոլի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՊետրովկաՊետրովկա (ուկրաիներեն՝ Петрівка, Ղրիմի թաթարերեն՝ Cabaç), գյուղ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Սիմֆերոպոլի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Վերխնիյ Ջաբաչ։
2001 թվականի տվյալներով Պետրովկա գյուղում բնակվում էր 78 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Մարիա Մալիբրան

Մարիա Մալիբրան (իսպ.՝ María Malibrán, ի ծնե տրված անունը՝ իսպ.՝ María Felicia García Sitches, վերցրել է ամուսնու ազգանունը, մարտի 24, 1808(1808-03-24)[…], Փարիզ - սեպտեմբերի 23, 1836(1836-09-23)[…], Մանչեսթեր, Լանկաշիր, Անգլիա, Մեծ Բրիտանիայի և Իռլանդիայի միացյալ թագավորություն), իսպանացի օպերային երգչուհի (կոլորատուրային մեցցո-սոպրանո), XIX դարի արվեստի նշանավոր գործիչներից մեկը։ Երգչուհու դրամատիկական տաղանդը առավել լիարժեք բացահայտվել է խորը զգացումով, պաթոսով և կրքով լի դերերգերում։
Նրա կատարումներին բնորոշ էին իմպրովիզացիոն ազատությունը և տեխնիկական կատարելությունը։ Մալիբրանի ձայնն առանձնանում էր հատուկ էքսպրեսիվությամբ և ստորին ռեգիստրում տոնի գեղեցկությամբ։ Համարվել է Ռոսսինիի և Բելլինիի օպերաների լավագույն կատարողներից մեկը։ Նրանով էին հիացած Ռոսսինին, Դոնիցետտին, Բելլինին, Շոպենը, Մենդելսոնը, Լիստը, Տեոֆիլ Գոտիեն, Կարլ Բրյուլովը։ Նրան բանաստեղծություններ էին ձոնում Մյուսսեն և Լամարտինը, նա ծառայել է որպես նախատիպ Ժորժ Սանդի «Կոնսուելո» վեպի գլխավոր հերոսուհու կերպարի համար։


== Ծանոթագրություններ ==
Սեն Գրատիան (Սոմի գավառ)

Սեն Գրատիան (ֆր.՝ Saint-Gratien), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 355 մարդ, բնակչության խտությունը` 51.08 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 6.95 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 125 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 11 կմ հյուսիս-արևելք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 257 աշխատունակ (15-64 տարեկան)  բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 193-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 64։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 75,1 %։ 193 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 180 անձ (91 տղամարդ և 89 կին)։ Գործազուրկ են եղել 13 անձ (6 տղամարդ և 7 կին)։ 64 անաշխատունակներից 21-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 33-ը` թոշակառուներ, իսկ 10-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Սոմ գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
(1730) Մարսելին

(1730) Մարսելին (անգլ.՝ Marceline), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1936 թվականի հոկտեմբերի 17-ին Մարգարիտա Լոժյեի կողմից Նիցայում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,783834 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,1597 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,408 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1696,54 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,212197 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 9,52° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(1730) Մարսելին աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Տիաա

Տիաա (մ.թ.ա. 15-րդ դար - անհայտ, Թեբե), հին եգիպտական տասնութերորդ արքայատոհմի թագուհի, որը փարավոն Ամենհոտեպ II-ի օրոք «անդեմ հարճ» է եղել։ Փարավոնը նրանից վերցրել է մեծ թագուհու տիտղոսը, սակայն երբ նրա որդի Թութմոս IV-ը դարձել է փարավոն, նա վերանայել է մոր կարգավիճակը և նրան տվել այդ կոչումը։ 


== Կյանք ==
Տիաան երբեք չի անվանվել «արքայադուստր», հետևաբար նրա ծագումն անհայտ է։ Ենթադրվում է, որ նա Ամենհոտեպի քույրը կամ խորթ քույրն է եղել, բայց դա հստակ չէ։ Իր ամուսնու գահակալության տարիներին արքայական ընտանիքի կանայք ավելի քիչ են ներկայացվել, քան տասնութերորդ արքայատոհմի ավելի վաղ ժամանակահատվածում․ սա հավանաբար այն պատճառով էր, որ փարավոնը չէր ցանկանում, որ նրանցից որևէ մեկը յուրացնի իշխանությունը, ինչպես Հատշեփսուտն էր արել ընդամենը մի քանի տասնամյակ առաջ։ Տիաան Ամենհոտեպի միակ կինն է, որի մասին տեղեկություններ կան և նրա անունն այսօր հայտնի է միայն այն պատճառով, որ նա եղել է հաջորդ փարավոնի՝ Թութմոս IV-ի մայրը։ Մեծ թագուհու տիտղոսն ստացել է իր որդու գահակալության օրոք․ ամուսնու կենդանության օրոք այդ տիտղոսը կրել է Ամենհոտեպի մայրը՝ Մերիտրա-Հատշեպսուտը։ 
Իր ամուսնու կառուցած որևէ հուշարձանի վրա Տիաան պատկերված չէ։ Նա պատկերվել է միայն այն հուշարձանների վրա, որոնք ավարտին են հասցվել իր որդու օրոք։ Թութմոս IV-ի գահակալության տարիներին նա հայտնիություն է ստացել․ բացի մեծ թագուհու տիտղոսից ստացել է նաև «արքայամայր» և «աստծո կին» տիտղոսները։ Բազմաթիվ արձանների վրա Տիաան և Թութմոսի գլխավոր կինը՝ Նեֆերտարին ուղեկցում են փարավոնին։ Մերիտրա-Հատշեպսուտի մի քանի պատկերումներ փոփոխության են ենթարկվել ու պատկերում են Տիաային։ Թութմոսի դուստրերից մեկը՝ Տիաան, հավանաբար անվանակոչվել է նրա պատվին։  


== Մահ և հուղարկավորություն ==
Տիաան հուղարկավորվել է արքաների հովտի KV32 դամբարանում, որտեղ հայտնաբերվել են նրա թաղման իրերի մասնիկներ։ Ջրհեղեղը դրանց մի մասը լցրել  է KV47 դամբարան՝ 19-րդ արքայատոհմի փարավոն Սիպտահի դամբարանը, որով ստիպել են եգիպտագետներին հավատալ, որ նրանք պատկանել են Սիպտահի նույնանուն մորը, բայց այդ ժամանակից ի վեր Սիպտահի մայրը ճանաչվել է որպես Սութեյջա անունով սիրիացի հարճ։


== Ծանոթագրություններ ==
(5761) Անդրեյիվանով

(5761) Անդրեյիվանով (անգլ.՝ Andreivanov), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1981 թվականի մարտի 2-ին Շելտ Բասի կողմից Սայդինգ Սփրինգում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,740885 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,7751 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,7067 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1657,43 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,217204 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 9,24° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(5761) Անդրեյիվանով աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Բերյոզովայա (Տերսայի վտակ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Բերյոզովայա (այլ կիրառումներ)Բերյոզովայա (ռուս.՝ Берёзовая), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլգոգրադի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Տերսա գետի ձախ ափին՝ 119 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 50 կմ է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Մեդվեդիցա գետն է, գետի ենթաավազանը Հյուսիսային Դոնցա և Խոպրա գետերն են։ Գետավազանը՝ Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 05010300212107000008732
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 107000873
Ավազանի կոդը - 05.01.03.002
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 07
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 0


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Լիմբուրգ (Բելգիայի նահանգ)

Լիմբուրգ (հոլ.՝ Limburg [ˈlɪmbʏrx], ֆր.՝ Limbourg), Բելգիայի թագավորության տասը նահանգներից և Ֆլանդրիայի հինգ նահանգներից մեկը։ Սահմանակցում է Անտվերպեն, Ֆլամանդական Բրաբանտ, Լիեժ նահանգներին և Նիդերլանդների թագավորությանը։ Վարչական կենտրոնը Հասելտ քաղաքն է։


== Հիմնական տվյալներ ==
Տարածք՝ 2422 կմ²
Կարևորագույն գետեր՝ Մաաս, Դեմեր, Եկար, Դոմել
Բնակչություն՝ 838 505 (2010 թ․)։


== Վարչական բաժանում ==
Նահանգը բաժանվում է 3 շրջանների (Հասելտ, Մաասեիկ և Տոնգրես), որոնք էլ իրենց հերթին բաժանվում են 44 համայնքների։ Դրանցից երկուսը՝ Վուրենը և Խերստապեն ունեն լեզվային լգոտներ ֆրանկոֆոնների համար։


== Ծանոթագրություններ ==


== Տես նաև ==
Բելգիայի վարչական բաժանում


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք
Մոգուտնեե (գյուղ, Կրիվոգրադի շրջան)

Մոգուտնեե (ուկրաիներեն՝ Могутнє), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Կրիվոգրադի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Մոգուտնեե գյուղում բնակվում էր 658 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ալբերտ Խորոզյան

Ալբերտ Մարտիրոսի Խորոզյան (1936, Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - 2007), հայ քանդակագործ։


== Կենսագրություն ==
1956 թվականին՝ Երևանի Փանոս Թերլեմեզյանի անվան գեղարվեստի ուսումնարանը, 1963 թվականին՝ Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտը։ 1960 թվականից մասնակցել է ցուցահանդեսների։ Գործերից են՝ «Մարզիկ Դ. Սարգսյանի դիմաքանդակը», «Գիքոր», «Ձուլողը», «Մարմնամարզիկը», «Բանվորի դիմաքանդակը», «Զարթոնք», «Խաղաղություն»։


== Ծանոթագրություններ ==