armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Աննա Ասլան

Աննա Ասլան (Մկրտչի) (հունվարի 1, 1897(1897-01-01) կամ հունվարի 1 (13), 1897, Բրեիլա, Ռումինիա - մայիսի 20, 1988(1988-05-20), Բուխարեստ, Ռումինիա), բժիշկ, ծերաբան-ծերաբույժ։ Ռումինիայում ծերաբանների և ծերաբույժների դպրոցի հիմնադիրը։ Բժշկական գիտությունների դոկտոր (1961), պրոֆեսոր (1945), ՌԱՀ ԲԳԱ (1969), Ռումինիայի ԳԱ (1974) ակադեմիկոս, ՌԱՀ վաստակավոր բժիշկ (1973), Ռումինիայի գիտության վաստակավոր գործիչ (1977), Ռումինիայի սոցիալական աշխատանքի հերոս (1971)։


== Կենսագրություն ==
1922 թվականին ավարտել է Բուխարեստի համալսարանի բժշկական ֆակուլտետը։ 1948-1952 թթ.վականներին Կ. Պարհոնի անվան ծերաբանության և ծերաբուժության ինստիտուտի տնօրեն։
Աշխատանքները վերաբերում են փորձարարական, կլինիկական և սոցիալական ծերաբանության հարցերին։
Վաղաժամ ծերացումը կանխելու նպատակով Աննա Ասլանն առաջարկել է նովոկաինի լուծույթներ՝ ներարկումների համար, հետագայում ստեղծել «Գերովիտալ Нг» և «Ասլավիտալ», իսկ երեխաների թուլամտության բուժման համար՝ «Ասլավիտալ երեխաների համար» պատրաստուկները։
1959 թվականից Ռումինիայի ծերաբանների և ծերաբույժների ընկերության նախագահ, 1982 թվականից՝ ԽՍՀՄ ծերաբանների և ծերաբույժների ընկերության պատվավոր և արտասահմանյան մի շարք երկրների ակադեմիաների ու գիտական ընկերությունների անդամ։
Սահմանված են Աննա Ասլանի անվան (ԳԴՀ, 1983), «Հաղթանակի արձան» համաշխարհային մշակութային Իտալիա, 1984) և այլ մրցանակներ։
Աննա Ասլանի անունը քանդակվել է Հիպոկրատի մարմարե հուշարձանին (Հունաստան)։


== Ծանոթագրություններ ==
Սեռա Պեդաչե

Սեռա Պեդաչե (իտալերեն՝ Serra Pedace), կոմունա Իտալիայում, Կալաբրիա մարզում՝ Կոզենցա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1045 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 37 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 59 կմ² մակերես տարածք։ Փոստային ինդեքսն է՝ 87050։ Հեռախոսային կոդը՝ (+39) 0984։


== Ծանոթագրություններ ==
Դուբովեց (այլ կիրառումներ)

Դուբովեց, կարող է վերաբերել՝

Դուբովեց - գյուղ, Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Ժիտոմիրի շրջանում
Դուբովեց - գյուղ, Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Նեմիրովի շրջանում
Դիեգո Արմանդո Մարադոնա մարզադաշտ

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Stadio Diego Armando Maradona(այլ կիրառումներ)Դիեգո Արմանդո Մարադոնա մարզադաշտ, գտնվում է Իտալիայի Նեապոլ քաղաքում։ Նապոլի ֆուտբոլային ակումբի տնային մարզադաշտն է։ 


== Պատմություն ==
Մարզադաշտը կառուցվել է 1959 թվականին՝ ստանալով «stadio del Sole» (թարգմանաբար՝«Արևի մարզադաշտ») անվանումը։ 1960 թվականի ամառային օլւմպիական խաղերի մի քանի մրցաշրջաններ   անց են կացվել հենց ներկայիս մարզադաշտում։ Շինարարության ավարտից հետո մարզադաշտը կարող էր տեղավորել 80 հազար հանդիսական։ 1963 թվականին մարզադաշտը վերանվանվել է «Stadio San Paolo» ՝ Պողոս առաքյալի պատվին։ 1990 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնությանից առաջ 1989 թվականին՝ մարզադաշտը վերանորոգվել է։ Մարզադաշտում տեղի ունեցան աշխարհի առաջնության մի քանի խաղեր, այդ թվում նաև կիսաեզրափակիչ խաղը՝ Իտալիայի և Արգենտինայի ազգային հավաքականների միջև։ 
60.240 հազար տարողունակությամբ՝ այն Իտալիայի երրորդ ամենամեծ ֆուտբոլային մարզադաշտն է՝. «Միլան ՖԱ»-ի «Ջուզեպպե Մեացցա» և Հռոմի՝ «Ռոմա ՖԱ»-ի «Օլիմպիական մարզադաշտ» -ից հետո։               
2010 թվականից մարզադաշտի հաղորդավարը Դանիելե Բելինին է։             
2020 թվականի նոյեմբերի 25-ին մահացավ լեգենդար ֆուտբոլիս Դիեգո Մարադոնան։ Նոյեմբերի 26-ին հայտարարվեց, որ մարզադաշտը կվերանվանվի ի պատիվ լեգենդար Մարադոննայի։ Դեկտեմբերի 4-ին Նապոլի ՖԱ տնային մարզադաշտը պաշտոնապես վերանվանվեց Մարադոննայի պատվին։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Stadio San Paolo — стадион «Наполи»
Ֆիքրեթ Ամիրով

Ֆիքրեթ Ամիրով (ադրբ.՝ Fikrət Əmirov, նոյեմբերի 22, 1922(1922-11-22), Գանձակ, Ադրբեջանական ԽՍՀ, ԱԽՖՍՀ - փետրվարի 20, 1984(1984-02-20), Բաքու, Ադրբեջանական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), ադրբեջանցի կոմպոզիտոր, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1965 թ.)։ ԽՄԿԿ անդամ 1947 թվականից։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1922 թվականի նոյեմբերի 22-ին, Գանձակում (Կիրովաբադ)։ 1948 թվականին ավարտել Է Բաքվի կոնսերվատորիան։ Գրել Է «Սևիլ» օպերան (բեմադրվել է 1953 թվականին, Ադրբեջանի Ախունդովի անվան օպերայի և բալետի թատրոն), երաժշտական կոմեդիաներ, սիմֆոնիկ մուղամներ՝ «Շուր», «Քյուրկ-օվշարի» (1948 թ.), «Ադրբեջանական կապրիչչո» (1961 թ.), «Սիմֆոնիկ պարեր» (1963 թ.), երեք կոնցերտ դաշնամուրի համար նվագախմբի հետ, ռոմանսներ, երաժշտություն դրամատիկական ներկայացումների և կինոնկարների համար, մշակել է ժողովրդական երգեր։ Մահացել է 1984 թվականին՝ Բաքվում։


== Մրցանակներ ==
ԽՍՀՄ պետական մրցանակի դափնեկիր (1949 թ.)
Ստալինյան մրցանակ
Լենինի շքանշան
Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս
ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ


== Ծանոթագրություններ ==
Ֆերդինանդ Բորդևեյկ

Ֆերդինանդ Բորդևեյկ (հոկտեմբերի 10, 1884(1884-10-10)[…], Ամստերդամ, Նիդերլանդներ - ապրիլի 28, 1965(1965-04-28)[…], Հաագա, Նիդերլանդներ), հոլանդացի, իրավաբան, գրող։ Նրա հակիրճ և սիմվոլիստական ոճը վերագրվում է նոր օբյեկտիվության և մոգական ռեալիզմի ժանրերին։
Արժանացել է հեղինակավոր Պ.Կ. Հուֆտի մրցանակի՝ 1953 թ. և Կոնստանտին Հույգենս մրցանակի՝ 1957 թ.։ Նրա «Խառնվածք» (1938) վեպի հիման վրա ռեժիսոր Մայք վան Դիմի նկարահանած Խառնվածք (1997 թ.) ֆիլմը Ակադեմիական մրցանակաբաշխությունում առաջադրվել է Օսկար մրցանակի համար։


== Ծանոթագրություններ ==
Բեգլար Հովհաննիսյան

Բեգլար Սարիբեկի Հովհաննիսյան (1920, Գանձակ, Նոր Բայազետի գավառ - անհայտ), հայ մանկավարժ։ Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից։


== Կենսագրություն ==
Բեգլար Հովհաննիսյանը ծնվել է 1920 թվականին, Կամոյի շրջանի Բատիկյան գյուղում։ Ավարտել է տեղի դպրոցը։ 1941 թվականին ավարտել է Կամոյի մանկավարժական ուսումնարանը, նշանակվել ուսուցչական աշխատանքի։ 
Զորակոչվել է բանակ, ավարտել է Չելյաբինսկի ավիադպրոցը, 1943 թվականի աշնանը հրաձիգ-ռադիստի մասնագիտությամբ նշանակվել է 388-րդ ավիաէսկադրիլիայում։ Կատարել է 98 մարտական թռիչք։ Մասնակցել է Մոսկվայի մոտ գերմանացիների ջախջախմանը, Լենինգրադի, Խարկովի, Ստալինգրադի մատույցներում, Կուրսկ-Օրյոլի աղեղում մղված օդային մարտերին, Կալինինգրադի գրավմանը։ Պարգևատրվել է Կարմիր աստղի շքանշանով, «Արիության համար» և ուրիշ մարտական մեդալներով։
1945 թվականի դեկտեմբերին Հովհաննիսյանն ավագ լեյտենանտի կոչումով զորացրվել է։ Ավարտել է Երևանի հեռակա մանկավարժական ինստիտուտի լեզվագրական ֆակուլտետը։ Երկար տարիներ դասավանդել է Կամոյի շրջանի դպրոցներում, եղել Բատիկյանի միջնակարգ դպրոցի տնօրենի ուսումնադաստիարակչական աշխատանքների գծով տեղակալ։


== Պարգևներ ==
Կարմիր աստղի շքանշան
«Արիության համար» մեդալ


== Ծանոթագրություններ ==
Միլի Բալակիրև

Միլի Ալեքսեևիչ Բալակիրև, (ռուս.՝ Милий Алексеевич Балакирев, ( արտասանություն), դեկտեմբերի 21 1836 (հունվարի 2 1837), Նիժնի Նովգորոդ, Ռուսական կայսրություն - մայիսի 16 (29), 1910, Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն), ռուս կոմպոզիտոր, դաշնակահար, դիրիժոր։
1860-ական թվականների սկզբին Բալակիրևի գլխավորությամբ կազմավորվել է «Ռուսական նոր երաժշտական դպրոց»-ը, որը հայտնի է նաև «Բալակիրևյան խմբակ» և «Հզոր խմբակ» անուններով։ 1862 թվականին խմբավար Գ․ Յա․ Լոմակինի հետ Պետերբուրգում հիմնադրել է Անվճար երաժշտական դպրոց։ 1867–1869 թվականներին Բալակիրև Ռուսական երաժշտական ընկերության գլխավոր դիրիժորն էր։ 1883–1894 թվականներին վարել է Պալատական երգեցիկ կապելլայի տնօրենի պաշտոնը։ Բալակիրևի ստեղծագործության կենտրոնական թեման ժողովուրդն է, ռուսական կյանքի և բնության պատկերները։ 1866 թվականին հրապարակված նրա «40 ռուսական ժողովրդական երգ ձայնի և դաշնամուրի համար» ժողովածուն դարձել է ժողովրդական երգերի մշակման դասական օրինակ։ «Ռուսական երեք թեմայով նախերգանք»-ում (1858, 2-րդ խմբ․՝ 1881), «1000 տարի» ռուս, երեք թեմայով երկրորդ նախերգանքում (1862, ուշ խմբ․՝ «Ռուսիա» սիմֆոնիկ պոեմ, 1887, 1907) և «Չեխական նախերգանքում» (1867, 2-րդ խմբ․՝ «Չեխիայում» սիմֆոնիկ պոեմ, 1906) ժողովրդական թեմաների սիմֆոնիկ զարգացման բնագավառում շարունակել է Գլինկայի ավանդույթները։ Բալակիրև մեծ հետաքրքրություն է ցուցաբերել նաև Արևելքի (Կովկասի), լեհական, չեխական և իսպանական երաժշտական մշակույթի նկատմամբ։ Բնանկարային և ժողովրդա–պարային բնույթի թեմաներով գրված «Թամարա»-ն (1882, ըստ Լերմոնաովի համանուն բանաստեղծության) ծրագրային սիմֆոնիկ պոեմի լավագույն նմուշ է։ Բալակիրևի անվան հետ է կապված ռուս, էպիկական սիմֆոնիայի ստեղծումը (2 սիմֆոնիա, 1898 և 1908)։ Արևելյան գույներով հագեցած նրա պատկերավոր «Իսլամեյ» ֆանտազիան (1869) ազգային դաշնամուրային ոճը հիմնադրող երկերից է։ Նշանակալից են նաև Բալակիրևի երգերն ու ռոմանսները։ 1896-ին Բալակիրև բարձր է գնահատել Մ․ Եկմալյանի «Պատարագ» «Արցունքներ» գրական–գեղարվեստական–երաժշտական ժողովածուում (1907, Պետերբուրգ) տպագրվել է նրա ներդաշնակած «Հայկական երգ»-ը։


== Ծանոթագրություններ ==
Նորայր Գրիգորյան (այլ կիրառումներ)

Նորայր Գրիգորյան անուն-ազգանունը կարող է վերաբերել՝

Նորայր Գրիգորյան (1983), ֆուտբոլիստ, պաշտպան։
Նորայր Արարատի Գրիգորյան (1958), բանաստեղծ։
Նորայր Գրիգորի Գրիգորյան (1911-1994), ճարտարագետ-տեխնոլոգ, կոնստրուկտոր։
Ֆրիդրիխ Գրիմ Կրտսեր

Ֆրիդրիխ Գրիմ Կրտսեր (գերմ.՝ Friedrich Grimm der Jüngere, մարտի 11, 1707(1707-03-11), Հանաու, Մայն Կինցիգ, Դարմշտադտի վարչական շրջան, Հեսսեն, Գերմանիա - մարտի 20, 1777(1777-03-20), Steinau an der Straße, Մայն Կինցիգ, Դարմշտադտի վարչական շրջան, Հեսսեն, Գերմանիա), կալվինական քահանա, Գրիմ եղբայրների պապը։


== Կենսագրություն ==
Ֆրիդրիխ Գրիմը ծնվել է 1707 թվականի մարտի 11-ին Հանաու քաղաքում։ Ժառանգել է հոր՝ Ֆրիդրիխ Գրիմ Ավագի (1672-1748) ծուխը. գլխավորել է Հանաու քաղաքի կալվինական համայնքը, իսկ այնուհետև ամբողջ Հանաու-Մյունցենբերգ կոմսությունը։ Սովորել է Հանաու քաղաքի բարձրագույն դպրոցում, այնուհետև՝ Բրեմենի Հին դպրոցում, ապա՝ Հայդելբերգի համալսարանի աստվածաբանության ֆակուլտետում։ 1730 թվականին ընդունել է Շտայնաու-ան-դեր-Շտրասսե քաղաքի սուրբ Եկատերինա եկեղեցու ծուխը, որը գլխավորել է 47 տարի և իր ծխականներից ստացել «Ջերմեռանդ հովիվ և հոգիների խնամակալ» կոչումը։ 1734 թվականի հոկտեմբերի 6-ին ամուսնացել է Հանաու-Մյունցենբերգի կոմսության բակային դատարանի խորհրդականի դստեր՝ Քրիստինե Ելիզավետա Հայլմաննի հետ (1715-1754)։ Ունեցել են 8 որդի և 3 աղջիկ, որոնց մեծ մասը մահացել են մանկության շրջանում։ Քրիստինա Ելիզավետան մահացել է ծննդաբերության ժամանակ՝ 39 տարեկան հասակում։ Ֆրիդրիխ Գրիմը կնոջ մահը չափազանց ծանր է տարել։ Նա կարգադրել է կնոջը հուղարկավորել սուրբ Եկատերինայի մայր տաճարի բեմի և ամբիոնի (որի մոտից նա քարոզներ էր կարդում) միջև։ Ըստ Վիլհելմ Գրիմի վկայության՝ Ֆրիդրիխ Գրիմը ամեն երկուշաբթի և բոլոր եկեղեցական տոներին կնոջ շիրիմին թարմ վարդեր է տարել։ Տնտեսության վարումն ու եղբայրներին (այդ թվում նաև Ֆիլիպ Վիլհելմ Գրիմին՝ Գրիմ եղբայրների հորը) խնամելն իր վրա է վերցրել Ֆրիդրիխ Գրիմի մեծ աղջիկը՝ Յուլիանա Շառլոտա Ֆրեդերիկան (1735-1796, ամուսնական ազգանունը՝ Շլեմեր)։ Յակոբ Գրիմն իր գրառումներում փոխանցել է ամենավառ հիողությունները «սիրելի հորաքույր Շլեմերի» մասին։ Ֆրիդրիխ Գրիմ Կրտսերը մահացել է 70 տարեկան հասակում՝ քնած ժամանակ, և թաղվել է Շտայնաու քաղաքի Նոր գերեզմանատանը՝ խոշոր շիրմաքարի տակ։ 1997 թվականին նրա աճյունը տեղափոխվել է սուրբ Եկատերինա եկեղեցի, և այժմ հանգչում է իր կնոջ գերեզմանի կողքին։


== Ծանոթագրություններ ==
Էլիու Թոմսոն

Էլիու Թոմսոն (անգլ. Elihu Thomson, մարտի 29, 1853(1853-03-29), Մանչեսթեր, Լանկաշիր, Անգլիա, Մեծ Բրիտանիայի և Իռլանդիայի միացյալ թագավորություն - մարտի 13, 1937(1937-03-13), Swampscott, Էսեքս շրջան, Մասաչուսեթս, ԱՄՆ), բրիտանացի, ամերիկացի ինժեներ, գյուտարար և ձեռնարկատեր։
ԱՄՆ-ի Գիտությունների ազգային ակադեմիայի անդամ  (1907)։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է Մանչեստրում  (Անգլիա) 1853 թվականի մարտի 29-ին։   1858 թվականին ընտանիքը տեղափոխվել է Ֆիլադելֆիա։ Թոմսոնը սովորել է Ֆիլադելֆիայի Կենտրոնական Ավագ դպրոցում, որն ավարտել է 1870 թվականին։ Դպրոցն ավարտելուց հետո դարձել է ուսուցիչ, իսկ 1876 թվականին, քսաներեք տարեկան հասակում, դարձել է քիմիայի ամբիոնի վարիչ։ 1487 թվականին  հետազոտություն սկսեց կոնտակտավոր եռակցման ոլորտում, մշակեց ծայրակցման եռակցման մեթոդ և այն ներդրեց արդյունաբերության մեջ։ 1880 թվականին նա ավարտեց դասավանդումը և սկսեց հետազոտություններ անցկացնել էլեկտրատեխնիկայի ոլորտում: 
Թոմսոնը հիմնեց Թոմսոն-Հյուսթոն Էլեկտրական ընկերությունը։ Բացի կոնտակտավոր եռակցման սարքավորումներից,  նա մշակում է աղեղային լուսավորության համակարգի նախագծեր, ուժային տրանսֆորմատորներ։ 1892 թվականին Thomson-Houston Electric Company միացավ  Edison General Electric Company հետ, որպեսզի դառնա General Electric Company:


== Պարգևներ ==
1889 և 1891 թվականին ստացել է Ջոն Սքոթթի երկու մեդալ, 1901 թվականին ստացել է Րումֆորդ մրցանակը, 1909 թվականին դարձել է Էդիսոն մեդալի առաջին մրցանակակիր։ Հետագայում ստացել է Էլլիոթ Քրեսսոնի մեդալ (1912), Հյուզի մեդալ (1916), Ջոն Ֆրինցի մեդալ (1916), Ֆրանքլինի մեդալ (1925), Ֆարադեյի մեդալ (1927)։
Նրա գյուտերի համար (ընդհանուր առմամբ նա ուներ ավելի քան 700) և գիտական ​​նվաճումներ, նա նաև արժանացել է բազմաթիվ գիտական ​​հասարակությունների, ինստիտուտների և պետությունների մրցանակներ։
Նաև պարգեվատրվել է ֆրանսիական Պատվավոր լեգոնով։


== Էլիու Թոմսոնի արտոնագրերը ==


== Ծանոթագրություններ ==
Բելոուսովկա (գյուղ, Տուլչինի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԲելոուսովկաԲելոուսովկա (ուկրաիներեն՝ Білоусівка), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Տուլչինի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1971 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Բելոուսովկա գյուղում բնակվում էր 888 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 3538 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 250,99 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում բնակավայրերի ամբողջական ցանկ, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Օրգովի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Արագածոտնի մարզ)

Այս հոդվածը ներկայացնում է Արագածոտնի մարզի Օրգով գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը, որը 2002 թ. հաստատվել է ՀՀ կառավարության կողմից։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 23 հուշարձան (16 միավոր)։

 


== Տես նաև ==
Հայաստանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==
Մղվիմև

Մղվիմև (վրաց.՝ მღვიმევი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Իմերեթի մարզի Ճիաթուրայի շրջանում։


== Դիրք ==
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 620 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Ճիաթուրայից հեռու է 3 կմ։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 570 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Կառլեն Եղիազարյան

Կառլեն Սարգսի Եղիազարյան (օգոստոսի 10, 1959(1959-08-10), Գալաց, Ռումինիա - մարտի 3, 1994(1994-03-03), Սեյիդահմեդլու, Ֆիզուլիի շրջան, Ադրբեջան), հայ ազատամարտիկ։


== Կենսագրություն ==
1978-1980 թվականներին ծառայել է ԽՍՀՄ Զինված ուժերում։ Ավարտել է Երևանի ժողովրդական տնտեսության ինստիտուտը (1987)։ 1992-1994 թվականներին Շուշիի առանձնակի գումարտակի կազմում մասնակցել է Շուշի-Լաչին ուղղության, Մարտակերտի (Սրխավենդ, Կիչան), Ֆիզուլիի (Կարախանբեյլի, Սեյիդահմեդլի), Քարվաճառի շրջանների ինքնապաշտպանական և ազատագրական մարտերին։ Հետմահու պարգևատրվել է Արցախի Հանրապետության «Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշանով։ Թաղված է Աբովյան քաղաքում։


== Ծանոթագրություններ ==
(1203) Նաննա

(1203) Նաննա (անգլ.՝ Nanna), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1931 թվականի հոկտեմբերի 5-ին Մաքս Վոլֆի կողմից Հայդելբերգում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,88827 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,1754 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,6012 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1792,9 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,200792 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 5,96° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(1203) Նաննա աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Պավլովկա (Ազովի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Պավլովկա (այլ կիրառումներ)Պավլովկա (ռուս.՝ Павловка ), գյուղակ Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Ազովի շրջանում։ Մտնում է Նովոալեքասնդրովսկովո գյուղական համայնքի կազմի մեջ։ Ազով քաղաքից գտնվում է 10 կմ հեռավորության վրա։
(1235) Շորիա

(1235) Շորիա (անգլ.՝ Schorria), աստերոիդ Մարսի ուղեծիրը հատող աստերոիդների խմբում։ Հայտնաբերվել է 1931 թվականի հոկտեմբերի 18-ին Կառլ Ռեյնմուտի կողմից Հայդելբերգում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 1,910365 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,6154 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,2054 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 964,44 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,373276 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 25° անկյուն։
Շորիա աստերոիդը պատկանում է Հունգարիայի աստերոիդների ընտանիքին։ Այս ընտանիքի աստերոիդները շարժվում են Արեգակի շուրջ 1,78 - 2,00 ա. մ. միջակայքում ընկած մեծ կիսաառանցքներով, ունեն 16-34° ուղեծրի թեքում և ոչ ավելին քան 0,18 էքսցենտրիսիտետ։ Հունգարիայի աստերոիդների ընտանիքը ունի միանգամից երկու մոլորակների հետ ուղեծրային ռեզոնանս՝ Մարսի հետ 3:2 և Յուպիտերի հետ 9:2։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է C դասին։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(1235) Շորիա աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Մոսկովսկո-Բոբրիկսկի գյուղական խորհուրդ (Լեբեդինսկի շրջան)

Մոսկովսկո-Բոբրիկսկի գյուղական խորհուրդ  (ուկրաիներեն՝ Московсько-Бобрицька сільська рада), Ուկրաինայի Սումիի մարզի Լեբեդինսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Մոսկովսկո-Բոբրիկսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 1056 մարդ։ Խորհրդում կա 4 բնակավայր։ 


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում բնակավայրերի ամբողջական ցանկ։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
AU:AUՈւկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)
Բոսիյանի

Բոսիյանի (ռուս.՝ Босияны), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Մոնաստիրշչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 22 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Օքտոմբերի (Քեդայի շրջան)

Օքտոմբերի (վրաց.՝ ოქტომბერი), գյուղ Վրաստանում: Գտնվում է Աջարիայի Ինքնավար Հանրապետության Քեդայի շրջանում:


== Դիրք ==
Գտնվում է ծովի մակարդակից 560 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Քեդայից 4 կմ հեռավորության վրա:


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 247 մարդ:


== Ծանոթագրություններ ==
Պաիսկո Լովենո

Պաիսկո Լովենո  (իտալերեն՝ Paisco Loveno), կոմունա Իտալիայում, տեղակայված է Լոմբարդիա մարզի Բրեշիա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 207 մարդ, խտությունը՝ 6 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 35 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 25050։ Հեռախոսային կոդ՝ 0364։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրի պաշտոնական էջ (իտալ.)
Վիճակագրական ազգային ինստիտուտ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.


== Ծանոթագրություններ ==
Լիսբորն (շրջան)

Լիսբերն, վարչական շրջան Հյուսիսային Իռլանդիայում։ Շրջանն ունի 5 ընտրական տարածք՝ Դաունշիր (Downshire), Դունմարի Կրոսս (Dunmurry Cross), Կիլլուտագ (Killultagh), Լիսբերնի հյուսիս (Lisburn Town North) և Լիսբուրնի հարավ (Lisburn Town South)։
«Review of Public Administration»-ի համաձայն՝ շրջանը պետք է 2011 թվականին միացվեր Կասլրի շրջանին, որպեսզի ստեղծվեր մեկ վարչական միավոր՝ 540 կմ2 տարածքով և 175,000 մարդ բնակչությամբ։ Սակայն 2010 թվականի հունիսին Հյուսիսային Իռլանդիայի կառավարությունը հաղորդեց, որ չի կարող համաձայնել տեղական ինքնակառավարման մարմնի որոշման հետ, և տեսանելի ապագայում շրջանների կարգավիճակը վիճակը կմնա նույնը։ [ Տեղական ինքնակառավարման որոշումը ] Հաջորդ ընտրություններն, այսպիսով, պետք է տեղի ունենային 2009 թվականի մայիսին, սակայն 2008 թվականի ապրիլի 25-ին Շոն Վուվարդը՝ Հյուսիսային Իռլանդիայի գծով պետական քարտուղարը, հայտարարեց այն մասին, որ 2009 թվականի ընտրությունները հետաձգվել են և տեղի կունենան արդեն միացյալ շրջանում։


== Կառուցվածք ==
Շրջանը ներառում է իր մեջ 10 քաղաքներ և գյուղեր

Ագխալի
Աննաիլտ
Դանմարրի
Դրամբո
Դրոմարա
Գլենեվի
Հիլլսբորո
Լիսբերն
Մահաբերրի
Մոյրա


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==
Իտակաժա

Իտակաժա (պորտ.՝ Itacajá), համայնք Բրազիլիայում՝ Տոկանտինս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Արևելյան Տոկանտինսի մարզում։ Մտնում է Ժալապան գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 6569 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 3 051,341 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 2,2 մարդ/կմ²։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 11.714.018,00 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 1.753,07 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է 0,675 (տվյալները՝ ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)։


== Արտաքին հղումներ ==
Տեղեկություններ Իտակաժայի մասին
Ստեպանովսկի գյուղական խորհուրդ (այլ կիրառումներ)

Ստեպանովսկի գյուղական խորհուրդ, կարող է վերաբերել՝

Ստեպանովսկի գյուղական խորհուրդ - Ուկրաինայի Սումիի մարզի Բուրինսկի շրջանում
Ստեպանովսկի գյուղական խորհուրդ - Ուկրաինայի Սումիի մարզի Սումսկի շրջանում
Ստեպանովսկի գյուղական խորհուրդ - Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Վելիկոբագաչևսկի շրջանում
Զորան Միլինկովիչ

Զորան Միլինկովիչ (սերբ.՝ Зоран Милинковић, հուլիսի 18, 1968(1968-07-18), Բելգրադ, ՀՍՖՀ), սերբ նախկին ֆուտբոլիստ։ Խաղացողի կարիերայի ավարտից հետո դարձել է ֆուտբոլային մարզիչ։ 


== Խաղացողի կարիերա ==
Զորան Միլինկովիչը ֆուտբոլիստի պրոֆեսիոնալ կարիերան սկսել է խորվաթական «Մլադոստ» (Պետրինյա) ակումբում։ 1990 թվականին վերադարձել է սերբական «Պարտիզան» ակումբ, որի կազմում անցկացրել է ընդամենը երկու խաղ 1990/91 մրցաշրջանում, նախքան «Վոյվոդինա» տեղափոխվելը։ Խաղացել է նաև հետևյալ ակումբներում՝ «Մոգրեն», «Բորաց» (Բանյա Լուկա), «Ռադնիչկի» (Նիշ), «Հոնվեդ», «Տոսու Ֆյուչերս», «Վերեգեմ», «Նիս», «Գանզա», «Անորտոսիս», «Դոկսա» (Կատոկոպիաս)։


== Մարզչական կարիերա ==
Զորան Միլինկովիչը մարզչական կարիերան սկսել է 2002 թվականին որպես Ռատկո Դոստանիչի օգնական սերբական «Օբիլիչ» ակումբում։ 2004 թվականի օգոստոսին նշանակվել է ակումբի գլխավոր մարզիչ Դոստանիչի փոխարեն, սակայն ազատվել է պաշտոնից երկու ամիս անց։ Հետագայում դարձել է սերբական «Բորչա» ակումբի գլխավոր մարզիչ, որը հաջողությամբ ելույթ է ունեցել հաջորդ երեք մրցաշրջաններում։ Հեռացել է ակումբից, նախքան այն կկատարեր նորամուտը Սերբիայի առաջնությունում։ «Բորչայից» հեռանալուց հետո գլխավորել է «Կոլուբարա», ապա «Սրեմ» ակումբները։
2009 թվականի ամռանը նշանակվել է «Սպարտակ» (Սուբոտիցա) ակումբի մարզիչ։ Հետագայում գլխավորել է «Վոյվոդինա», ՕՖԿ, «Արիս» և «Վոժդովաց» ակումբները։
2015 թվականի մարտի 25-ին դարձել է սերբական «Պարտիզան» ակումբի մարզիչ։


== Վիճակագրություն ==


== Ձեռքբերումներ ==
 Սերբիայի չեմպիոն – 2014/15


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պրոֆիլը transfermarkt.com կայքում(անգլ.)
Ligue 1 profile
(4014) Հեյզման

(4014) Հեյզման (անգլ.՝ Heizman), աստերոիդ աստերոիդների գոտու արտաքին մասում։ Հայտնաբերվել է 1979 թվականի սեպտեմբերի 28-ին Նիկոլայ Չեռնիխի կողմից Նաուչնիում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,423861 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 3,3156 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,5321 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2314,05 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,155571 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 1,11° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(4014) Հեյզման աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Ակադեմիկոս Իվանով

«Ակադեմիկոս Իվանով», 1986 թվականին նկարված մուլտիպլիկացիոն ֆիլմ, հումորային ֆիլմ-օպերա՝ ստեղծված Էդուարդ Ուսպենսկու բանաստեղծության հիման վրա։ Ռեժիսոր Վլադիմիր Պոպովի վերջին աշխատանքն է։


== Սյուժե ==
Մուլտֆիլմը պատմում է այն մասին, թե ինչպես Ակադեմիկոս Իվանովը, որ միջազգային մրույթների հաղթող էր, վախենում էր բժիշկներից, բայց պարզվում է, որ բուժումը այդքան էլ սարսափելի չէ, եթե բուժում են ազնվամորու մուրաբայով, մեղրով և թխվածքաբլիթով։
Մուլտֆիլմը Էդուարդ Ուսպենսկու համանուն բանաստեղծության էկրանավորումն է։


== Նկարահանող խումբ ==
Սցենարի հեղինակ - Էդուարդ Ուսպենսկի
Կինոռեժիսոր - Վլադիմիր Պոպով
Բեմադրող նկարիչ - Արկադի Շեր
Կինոօպերատոր - Քաբուլ Ռասուլով
Հնչյունային օպերատոր - Բորիս Ֆիլչիկով
Կոմպոզիտոր - Եվգենի Կրիլատով
Ֆիլմում խոսում և երգում են.
Օլեգ Տաբակով
Սվետլանա Ստեպչենկո
Նկարիչ-մուլտիպլիկատորներ.
Մարինա Ոսկանյանց
Վլադիմիր Շևչենկո
Անդրեյ Սմիրնով
Յուրի Մեշերյակով
Տատյանա Պոմերանցևա
Գ. Մորոզով
Ռեժիսորի օգնական - Զոյա Պլեխանովա
Մոնտաժող - Նատալյա Ստեպանցևա
Խմբագիր - Ռաիսա Ֆրիչինսկայա
Նկարահանման խմբի ղեկավար - Լյուբով Բուտիրինա


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Академик Иванов» մուլտֆիլմը «Անիմատոր.ռու» կայքում
Լարոք դը Ֆա

Լարոք դը Ֆա (ֆր.՝ Laroque-de-Fa), համայնք Ֆրանսիայի Օկսիտանիա մարզի Օդ գավառում։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 153 մարդ, բնակչության խտությունը` 7.50 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 20.41 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 660 կմ հարավ, Մոնպելիե քաղաքից` 130 կմ հարավ-արևմուտք, Կարկասոն քաղաքից` 34 կմ հարավ-արևելք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 99 աշխատունակ (15-64 տարեկան)  բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 53-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 46։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 53,5 %։ 53 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 42 անձ (30 տղամարդ և 12 կին)։ Գործազուրկ են եղել 11 անձ (8 տղամարդ և 3 կին)։ 46 անաշխատունակներից 4-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 10-ը` թոշակառուներ, իսկ 32-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Օդ գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Սան Խասինտո (Ուրուգվայ)

Սան Խասինտո (իսպ.՝ San Jacinto), ոչ մեծ քաղաք Ուրուգվայի հարավային մասում՝ Կանելոնես դեպարտամենտում։ Նույնանուն համայնքի վարչական կենտրոնն է։ Ընկած է ազգային 7-րդ և 11-րդ ավտոմայրուղիների հատման վայրի մերձակայքում, երկրի մայրաքաղաք Մոնտեվիդեոյի կենտրոնից մոտավորապես 55 կիլոմետր դեպի հյուսիս-արևելք։


== Պատմություն ==
1901 թվականի հունիսի 20-ին Սան Խասինտոն ստացել է Pueblo-ի (գյուղի), 1951 թվականի հունիսի 27-ին՝ Villa-ի (փոքր քաղաքի), 1976 թվականի նոյեմբերի 26-ին էլ՝ Ciudad-ի (city-ի, քաղաքի) կարգավիճակ։


== Պաշտամունքի վայրեր ==
Սան Խասինտոյի ծխական եկեղեցի (հռոմեադավան կաթոլիկների եկեղեցի է)։


== Բնակչություն ==
2011 թվականի մարդահամարի տվյալներով Սան Խասինտոյում ապրում էր  4.510 մարդ։ 2010 թվականին՝ ընտրությունների նախօրյակին և ընթացքում, ըստ Intendencia de Canelones-ի տվյալների, Սան Խասինտո անվանումը կրող ամբողջ համայնքի ընդհանուր բնակչության թվաքանակը եղել է 7.052:  

Աղբյուրը՝ Instituto Nacional de Estadística de Uruguay:


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
INE Սան Խասինտոյի հատակագիծը
Մարի (Պարաիբա)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Մարի (այլ կիրառումներ)Մարի (պորտ.՝ Mari), համայնք Բրազիլիայում՝ Պարաիբա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Զոնա դա Մատա Պարաիբանայի մարզում։ Մտնում է Սապեյի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 20 634 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 154,726 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 133,4 մարդ/կմ²։


== Պատմություն ==
Քաղաքը հիմնադրվել է 1958 թվականին։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 38.452.905,00 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 1.862,40 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է 0,560 (տվյալները՝ ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)։
Կոշաքիլիսա

Կոշաքիլիսա, գյուղ Արևելյան Հայաստանում, նախկին Կարսի մարզի Կաղզվանի գավառում։ Գտնվում էր Սարիղամիշի տեղամասում, Արաքսի ձախափնյա Սողանլու անտառի եզրին։


== Պատմություն ==
Բնակիչները բռնությամբ տեղահանվել են 1920 թվականի ռուս-թուրքական պատերազմի ժամանակ և բնակություն հաստատել Խորհրդային Հայաստանում։


== Բնակչություն ==
1913 թվականի հունվարի 1-ի տվյալներով ուներ 590 (57 ընտանիք) հայ բնակիչ։


== Տնտեսություն ==
Զբաղվում էին երկրագործությամբ և անասնապահությամբ։


== Պատմամշակութային կառույցներ ==
Գյուղի մոտ կար մի ավերակ վանք, որի մի պատն էր միայն կանգուն։


== Ծանոթագրություններ ==
Ֆլորենցիա (գավառ)

Ֆլորենցիա (իտալերեն՝ Provincia di Firenze), գավառ Իտալիայի Տոսկանա մարզում։


== Աշխարհագրություն ==
Գավառի տարածքը կազմում է 3514 կմ2 է, իսկ բնակչությունը՝ 980 հազար մարդ։ Գավառի հիմնական մասը գտնվում է Առնո գետի հովտում։ Գավառի հյուսիսարևմտյան մասը, որը գտնվում է Ապենինների վրա, չի ենթարկվել ուրբանիզացմանը։
Հյուսիսում սահմանակցում է Էմիլիա-Ռոմանիա մարզին, հարավում-արևելքում Արենցոյին, հարավում՝ Սիենա գավառին, արևմուտքում՝ Պիզա, Լուկա, Պիստոյա և Պրատո գավառներին։
Ֆլորենցիա քաղաքի կոմունան միաժամանակ համարվում է գավառի և Տոսկանա մարզի վարչական կենտրոնը։


== Պատմություն ==
Ֆլորենցիա գավառը հանդիսանում է Տոսկանա դքսության պրեֆեկտուրայի իրավահաջորդը։ 1860 թվականի Իտալիայի միավորումից հետո ստեղծվել է Ֆլորենցիայի մարզը։ 1865 թվականին № 2248 օրենքի հաստատումից հետո (1865 թվականի մարտի 20) երկրում ստեղծվում են գավառներ, որոնց թվում էր նաև Ֆլորենցիան, մունիցիպալիտետ՝ ընտրվող խորհրդժողովով։
1922 թվականի ֆաշիզմի հաստատումից հետո, խորհուրդը փոխարինվում է հատուկ հանձնաժողովով, իսկ 1928 թվականից ղեկավարությունը անցում է կառավարչին և ռեկտորներին, որոնք ընտրվում էին ներքին գործերի նախարարի կողմից։ Այս օրենքները գործում էին մինչև 1944 թվականի օգոստոսի 11-ը (ռեժիմի անկումը)։ Ֆաշիզմի տարիներին գավառը համակերպվում էր հաճախակի կատավող տարածքային փոփոխություններին։
Վերջապես, 1922 թվականին, գավառի կազմից դուրս են գալիս Պրատո, Կանտագալա, Կարմինյանո, Մոնտոմուրլո, Պոջո-ա-Կայանո, Վայանո և Վերնիո համայնքները, որոնցից կազմվել է Պրատո գավառը։


== Տես նաև ==
Ֆլորենցիայի հանրապետութուն


== Արտաքին հղումներ ==
google-ի քարտեզում = [1]
http://www.lyra.it/copper/index.php?cat=62 Archived 2008-04-02 at the Wayback Machine.
Պոլեր

Պոլեր (ֆր.՝ Polaire, իսկական անուննը՝ Էմիլի Մարիո Բուշո, ֆր.՝ Émilie Marie Bouchaud, մայիսի 14, 1874(1874-05-14), Sidi M'Hamed, Sidi M'Hamed District, Ալժիր, Ֆրանսիական Ալժիր, Ֆրանսիա - հոկտեմբերի 11, 1939(1939-10-11), Champigny-sur-Marne), ֆրանսիացի էստրադային երգչուհի, պարուհի, թատրոնի և կինոյի դերասանուհի։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է Ալժիրում, որտեղ հեղափողական իրադարձություններից հետո 1848 թվականին աքսորվեց նրա պապը։
1890 թվականին ժամանել է Փարիզ, սկսել է ելույթներ ունենալ մյուզիք-հոլլերում, (ավելի վաղ նա արդեն երգում էր ալժիրյան սրճարանում)։ Նա ուներ ոչ բարձր հասակ (1մ 61սմ)։ Ելույթ է ունեցել որպես դրամատիկ և օպերետային դերասանուհի ԱՄՆ-ում և Մեծ Բրիտանիայում։
1909 թվականից մինչև 1935 թվականը նկարահանվել է կինոյում, նկարահանվել է ֆրանսիացի և ամերիկացի ռեժիսորների ֆիլմերում։
Գրել Է հուշավեպեր։


== Անունն արվեստի աշխարհում ==
Մարմնավորել է Թուլուզ-Լոտրեկի, Անտոնիո դե լա Գանդարայի, Խուան (Ժան) Սալայի կերպարները։
Սիմվոլիստական դպրոցի ֆրանսիացի գրող և վիպասան Ժան Լորենը նրա մասին գրել է թատերական ժամանակագրություններում։
Նա եղել է Գաբրիել Սիդոն Կոլեթիի երկրպագուն, սիրելին, բեմադրվել է վերջինիս «Կլոդինը Փարիզում» պիեսի գլխավոր դերում(1902)։


== Հուշագրություններ ==
Polaire, par elle-même. Paris: E. Figuière, 1933


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Ochaim B.M. Varieté-Tänzerinnen um 1900: vom Sinnenrausch zur Tanzmoderne. Frankfurt/Main: Stroemfeld, 1998
Walbecq E. Jean Lorrain, Colette, Willy et Polaire: correspondance et souvenirs. Tusson: Du Lérot, 2005


== Արտաքին հղումներ ==
[1]
[2]
Յիհվի (գյուղ, Յիհվի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՅիհվիՅիհվի (էստ․՝ Jõhvi), գյուղ Էստոնիայի Իդա-Վիրումաա նահանգի Յիհվի շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 426 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Հրաչյա Մաթևոսյան

Հրաչյա Իգնատի Մաթևոսյան (Հրաչօ) (մայիսի 12, 1937(1937-05-12), Ահնիձոր, Ալավերդու շրջան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - հունիսի 29, 2016(2016-06-29), Երևան, Հայաստան), հայ արձակագիր, հրապարակախոս, լրագրող, ՀԳՄ անդամ 1985 թվականից։ Հրանտ Մաթևոսյանի եղբայրն է։


== Կենսագրություն ==
1952֊55 թվականներին սովորել է Երևանի արհեստագործական 3-րդ ուսումնարանը և Երևանի տպարաններում աշխատել որպես լինոտիպիստ։ 1962 թվականին ընդունվել և 1966 թվականին ավարտել է Երևանի համալսարանի ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետը։
1956֊61 թվականներին աշխատել է Հայաստանի կույրերի միավորման հրատարակչությունում։ 1965֊66 թվականներին աշխատել է «Ոզնի» երգիծական հանդեսում, 1966֊74 թվականներին «Ավանգարդ» թերթում որպես բաժնի վարիչ, 1974֊92 թվականներին «Հայրենիքի ձայն» շաբաթաթերթում որպես պատասխանատու քարտուղար, 1992֊2000 թվականներին «Հայաստան» թերթում որպես բաժնի վարիչ։ Նրա բազմաթիվ ակնարկները, պատմվածքները, հոդվածները, հարցազրույցները տպագրվել են հանրապետական մամուլում, գրական հանդեսներում։ Հրաչյա Մաթևոսյանը Ռազմածովագիրների միջազգային ընկերակցության և Ժուռնալիստների միության անդամ է։ Թարգմանվել է վրացերեն, անգլերեն, ռուսերեն և այլ լեզուներով։ Մահացել է 2016 թվականի հունիսի 29֊ին։ Հեղինակ է նաև մանկական գրքերի։


== Մրցանակներ ==
«Հայոս-Քարթլոս» մեդալ հայ-վրացական ժողովուրդների բարեկամության ամրապնդման գործում ունեցած վաստակի համար, 1993 թ․
ԼՂՀ Եղիշեի անվան մրցանակ, 1993 և 2003 թթ․
ՀԳՄ «Գրական բեղմնավոր գործունեության և վաստակի համար» 2006 թ․
«Հրանտ և Մանուշակ Սիմոնյաններ» գրական հիմնադրամի մրցանակ 2010 թ․
Հայաստանի վարչապետի հուշամեդալ 2011 թ․
Վ․ Անանյանի անվան մրցանակ 2011 թ․
Հայաստանի ժուռնալիստների միության «Ազդարար» մրցանակ 2011 թ․
Հայաստանի մշակույթի նախարարության ոսկե մեդալ 2012 թ․
ՀԳՄ և ՊՆ հատուկ մրցանակ


== Երկեր ==
Մաճկալներ (պատմվածքներ), Ե., «Սովետական գրող», 1978։
Բարի մարդկանց հովիտը (վիպակներ և պատմվածքներ), Ե., «Սովետական գրող», 1982։
Աստղերի հետ թռչում էր իմ ձին (պատմվածքներ), Ե., «Սովետական գրող», 1983։
Ալևորներ (վիպակ և պատմվածքներ), Ե., «Սովետական գրող», 1984։
Գունավոր փոքրիկ Ջեկսին (մանկական պատմվածքներ), Ե., «Սովետական գրող», 1986։
Մոլորյալ ժամ, 1999։
Ես շատ եմ նման Ղիփյանուն (վրացերեն) 1999։
Մեր էս հող ու ջրի անվարձ հոտաղը 2001։
Խաչքար Հայաստան։ Արձակ, Ե., 2002։
Ծովահեններն ինչ անեն 2002։
Արեգակնաճաճանչացողապայծառափայլատակություն 2002 թ։
Պինդ կացեք 2003։
Հեքիաթի կարմիր մոլորված խնձոր 2003։
Հրանտ կամ դառնամուխ կյանք 2003
Սիրով։ Էջեր «Սիրո մատյան» գրքից, Ե., 2003։
Տուն մոր համար (վիպակ), Ե., 2003։
Սարերիդ նման դու հպարտ ապրիր, Ե., 2004։
Կայծահեղ Հրանտ, Ե., 2005։
Սարաշեղջ Արագած., Ե., 2006։
Հայրենանկար 2007։
Ինձ մի՛ փրկիր, երկիր 2007։
Ոսկեմատյան Դրմբոն 2008։
Հարցերի երկիր Հայաստանս 2010։
Էս մի բուռն էլ թռչուններին 2010
Հացը հացրարին 2011։


=== Մամուլ ===
Մեծ Մարեն (ակնարկ Հայաստանի ամենատարեց կնոջ մասին)։ «Գարուն», 1967, № 3, էջ 30-35։


== Պատկերասրահ ==

		


== Գրականություն ==
«Աշխարհին նայելով մաքուր հայացքով» հեղինակ Վանիկ Սանթրյան 2016 թ․ Լուսակն հրատ․։
«Մեր Հրաչօն» հուշերի գիրք Հրաչյա Մաթևոսյանի մասին, 2018 թ․ «Լայն պրինտ»


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Մեր բարեկամ Հրաչյա Մաթևոսյանը
Կարանո

Կարանո (իտալերեն՝ Carano), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Տրենտինո Ալտո Ադիջե մարզի Տրենտո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 999 մարդ (2008), բնակչության խտություն՝ 76 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 13 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 38033։ Հեռախոսային կոդ՝ 0462։ Բնակավայրի հովանավոև պաշտպանը Սուրբ Նիկոլայն է։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչություն


== Կապի տվյալներ ==
Հեռախոս՝ 0462 340244
Էլեկտրոնային փոստ՝ c.carano@comuni.infotn.it


== Արտաքին հղումներ ==
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.


== Ծանոթագրություններ ==
Սոտիրիս Նինիս

Սոտիրիս Նինիս (հուն․՝ Σωτήρης Νίνης, ապրիլի 3, 1990(1990-04-03), Հիմարա), հույն ֆուտբոլիստ, Իսրայելի Աշկելոն քաղաքի «Հապոել» ակումբի կիսապաշտպան։


== Կարիերա ==


=== Ակումբային ===
Նինիսն իր կարիերան սկսել է «Պանաթինաիկոսի» ֆուտբոլային ակադեմիայում։ Այնտեղ անցկացրած մի քանի տարիների ընթացքում նա դարձել է «Պանաթինաիկոսի» երիտասարդական թիմի անբաժանելի մաս։ 2006 թվականի դեկտեմբերի 22-ին «Պանաթինաիկոսի» ղեկավարությունը Նինիսին առաջարկել է կնքել պայմանագիրը 5 տարի ժամկետով։ Երկու շաբաթ անց՝ 2007 թվականի հուվարի 7-ին, հունական ակումբի գլխավոր մարզիչ Վիկտոր Մունյոսը Սոտիրիսին ընդգրկել է «Էգալեո» ակումբի դեմ խաղի մեկնարկային կազմում։
2007/08 մրցաշրջանը մռայլվել է վնասվածքներով։ «Օլիմպիակոս» ակումբի դեմ մեկնարկային խաղում Նինիսը ստացել է վնասվածք և դուրս է մնացել 3 ամսով։ Նա վերադարձել է դեկտեմբերին։ Մրցաշրջանի մնացած մասը «Պանաթինաիկոսն» անցկացրել է առանց նրա։ Գլխավոր մարզիչ Ժոզե Պեզերյուի այդ որոշումը խիստ քննադատության է ենթարկվել երկրպագուների կողմից։
2008/09 մրցաշրջանը Սոտրիսայի համար սկսվել է լավ։ Ակումբի նոր գլխավոր մարզիչը Հենկ տեն Կատեն վստահություն է ցուցաբերել երիտասարդ ֆուտբոլիստի նկատմամբ՝ նրան խաղադաշտ դուրս բերելով նախամրցաշրջանային բոլոր խաղերում։ 2008 թվականի օգոստոսի 11-ին Սոտրիս Նինիսն ընտրվել է փոխավագ Դիմիտրիս Սալպինգիդիսի և Ժիլբերտու Սիլվայի հետ միասին։ 2008 թվականի սեպտեմբերի 23-ին Նինիսը երկրարաձգել է «Պանաթինաիկոսի» հետ պայմանագրի ժամկետը ևս չորս տարով։
2012 թվականի մարտին Նինիսը պայմանագիր է ստորագրել «Պարմա» ակումբի հետ։
2013 թվականի օգոստոսի 31-ին Նինիսը վարձավճարային հիմունքներով դարձել է ՊԱՈԿ ակումբի խաղացող մեկ տարի ժամկետով։


=== Հավաքականում ===
Մինչև 2009 թվականին Սոտիրիսը հրավիրվել է Հունաստանի պատանեկան և երիտասարդական հավաքականներ։ Առաջին հավաքականում նա իր նորամուտը կատարել է Կիպրոսի հավաքականի դեմ ընկերական խաղում։ Հանդիպման 5-րդ րոպեին երիտասարդ ֆուտբոլիստը խփել է գոլ՝ դառնալով ամենաերիտասարդ խաղացողը, որ գոլ է խփել Հունաստանի հավաքականի կազմում։ Պաշտոնական խաղերում Նինիսն առաջին անգամ գոլ է խփել 2012 թվականին Եվրոպայի առաջնության ընտրական փուլի՝ Իսրայելի հավաքականի դեմ խաղում, որը եղել է այդ հանդիպման միակ գոլը։


== Ձեռքբերումներ ==


=== Թիմային ===
Հունաստանի չեմպիոն – 2010
Հունաստանի գավաթի դափնեկիր – 2010
Եվրոպայի առաջնության (մինչև 19 տարեկանների) արծաթե մրցանակակիր


=== Անձնական ===
Հունաստանի լավագույն երիտասարդ ֆուտբոլիստ – 2007, 2010
Եվրոպայի երիտասարդական առաջնության լավագույն խաղացող – 2007


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Հոդված UEFA կայքում (անգլ.)
Վիճակագրությունը National Football Teams կայքում(անգլ.)Պրոֆիլը transfermarkt.com կայքում(անգլ.)
Ֆուտբոլիստի էջը soccerway.com կայքում(անգլ.)
Ատտալոսի ստոա

Ատտալոսի ստոա, աթենական ագորայում գտնվող ստոա։ Կառուցվել է Պերգամոնի կայսր Ատտալոս II-ի կողմից (կառավարել է մ.թ.ա. 159-138 թվականներին) և նրա պատվին է այդպես անվանակոչվել։ Այժմ դրա տեղում իր ժամանակակից մակետն է։


== Բնութագիր ==
Ստոան, վերաբերելով հելլենիզմի ժամանակաշրջանին, շատ ավելի մեծ և վեհասքանչ է Աթենքի այլ հինավուրց շենքերից։ Ստոայի չափսերը կազմում են 115х20 մետր։ Որպես շինանյութ՝ կիրառվել են պենտելիկոնյան մարմարը և կրաքարը։
Հուշարձանում կիրառվել են մի քանի ճարտարապետական օրդերներ։ Ստոայի արտաքին պատվանդանի կամարաշարը պատրաստված է դորիական օրդերով, իսկ ներքինը՝ հոնիական օրդերով։ Առաջին հարկաշարքը ներառում է հոնիական օրդերն ու պերգամոնյան ինտերիերը։ Երկու հարկաշարքերից յուրաքանչյուրն ունի երկու անցատեղ։ Իսկ արևմտյան պատը՝ իր ողջ երկարությամբ, իր տրամադրության տակ ունի 21 սենյակ։ Դրանցից յուրաքանչյուրն ունի լուսամուտատեղ և դռնախորշ։ Ստոայի յուրաքանչյուր վերնաճակատից աստիճանով կարելի է բարձրանալ վերնահարկ։


== Պատմություն ==

Ստոան Ատտալոս II-ի կողմից կառուցվել է որպես ընծա՝ պերգամոնյան կայսրից Աթենասին, ով այստեղ ժամանակին սովորել է։
Ստոան ավերվել է 267 թվականին՝ հերուլի ցեղերի կողմից։ Նրա ավերակները երկար ժամանակ քաղաքի պաշտպանական ամրությունների մասն էին կազմում։
Ատտալոսի ստոայի գոյության հետքերը հայտնաբերվել են պեղումների ժամանակ, որոնք անցկացվում էին Աթենական հնագիտական ընկերության կողմից 1859 թվականից 1902 թվականն ընկած ժամանակահատվածում։
1953-1956 թվականներին ամերիկացի արդյունաբերողներ Ռոկֆելլերների ընտանիքը ֆինանսավորեց Աթենքում դասական հետազոտությունների ամերիկյան դպրոցի կողմից ստոայի վերակառուցումը՝ որպես Աթենական ագորայի թանգարանի։
2003 թվականի ապրիլի 16-ին Ատտալոսի ստոայում տեղի ունեցավ 10 նոր պետությունների՝ Եվրոպական միության կազմի մեջ մտնելու պայմանագրի ստորագրումը։ Դրանք էին՝ Հունգարիան, Կիպրոսի Հանրապետությունը, Լատվիան, Լիտվան, Մալթան, Լեհաստանը, Սլովակիան, Սլովենիան, Չեխիան և Էստոնիան։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		


== Աթենական ագորայի թանգարան ==

Ցուցադրանմուշների մեծ մասը նվիրված է աթենական ժողովրդավարությանը։ Թանգարանի հավաքածուն ներառում է կավե, բրոնզե, ապակյա առարկաներ, քանդակագործական պատկերներ, մետաղադրամներ և արձանագրություններ, որոնք վերաբերում են մ.թ.ա. VII դարից մինչև մ.թ.ա. V դարերին, ինչպես նաև բյուզանդական դարաշրջանի և Օսմանյան կայսրության կերամիկային։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Coulton J. J. The architectural development of the Greek stoa. — Oxford: Oxford University Press, 1976.
Thompson, Homer A.; Frantz, Alison The Stoa of Attalos II in Athens. — Athens: Կաղապար:Нп3, 1992. — 30 p.
Lauter H. Die Architektur des Hellenismus. — Darmstadt: Wissenschaftliche Buchgesellschaft, 1986. — P. 113‑132. — ISBN 3-534-09401-8
Wharton, Annabel Jane Building the Cold War: Hilton International Hotels and Modern Architecture. — Chicago: University of Chicago Press, 2001. — P. 58.


== Արտաքին հղումներ ==
fotopedia.com Archived 2013-01-24 at Archive.is, Ատտալոսի ստոայի ընտրյալ լուսանկարներ
Ministry of Culture: The Museum
The Museum
Լուսանկարներ Ատտալոսի ստոայից
Յասեր Արաֆաթ

Մուհամմեդ Յասիր Աբդել Ռահման Ռաուֆ Արաֆաթ ալ-Քուդվա (արաբ․՝ محمد ياسر عبد الرحمن عبد الرؤوف عرفات‎‎‎‎‎, օգոստոսի 4, 1929(1929-08-04), Ամման, Հորդանան - նոյեմբերի 11, 2004(2004-11-11)[…], Կլամար), առավել հայտնի որպես Յասեր Արաֆաթ (արաբ․՝ ياسر عرفات‎‎‎), Պաղեստինի նախագահը 1993 թվականից մինչև իր մահը։
Նա եղել է Պաղեստինի ազատագրման կազմակերպության (ՊԱԿ) նախագահ, Պաղեստինյան ազգային մարմնի առաջնորդ, և ՖԱԹՀ կուսակցության առաջնորդ, նախկին ռազմականացված խմբի առաջնորդ, որը նա հիմնադրել է 1959 թվականին։ Նա փոփոխել է իր դիրքերը 1988 թ.-ին, երբ նա ընդունել է ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի բանաձևը՝ 242 հոդված։ Արաֆաթը և նրա շարժումը հովանավորվել է մի քանի արաբական երկրներից։ 1960-ականների վերջին և վաղ 1970 թ.-ին, ՖԱԹՀ-ը դուրս է գալիս Հորդանանի կարճատև քաղաքացիական պատերազմից։ Ստիպված դուրս գալով Հորդանանից և Լիբանանից, Արաֆաթի ու ՖԱԹՀ-ի հիմնական թիրախն էր Իսրայելը, և 1978 և 1982 թվականներին արշավում են Իսրայել։
Ավելի ուշ, Արաֆաթը զբաղվում էր հետ բանակցական գործերով։ Դրանք ներառում էին Մադրիդի կոնֆերանսը 1991 թ., 2000 թվականին Քեմփ Դևիդում կայացած գագաթաժողովը. Նրա քաղաքական մրցակիցները, այդ թվում, իսլամիստները, հաճախ նրան մեղադրում էին լինելու կոռումպացված կամ շատ ենթարկվող և զիջումների գնացող Իսրայելի կառավարությանը։ 1994 թ.-ին Արաֆաթը ստացել է Խաղաղության Նոբելյան մրցանակ։
Արաֆաթը մնում է խիստ հակասական գործիչ, որի ժառանգությունը արդեն լայնորեն վիճարկվել։ Մեծամասնությունը Պաղեստինի ժողովրդի անկախ քաղաքական գաղափարախոսության համար դիտարկում են որպես հերոսական ազատամարտիկի և նահատակ, ով խորհրդանշում է ազգային ձգտումներին իր ժողովրդի համար, իսկ շատ իսրայելցիները են նրան բնութագրել է որպես չզղջացող ահաբեկիչի։ Քննադատները մեղադրում Արաֆաթի զանգվածային կոռուպցիայի մեջ։ Գաղտնի անձնական հարստությունը գնահատվում է 1.3 մլրդ դոլար։


== Ծանոթագրություններ ==
Գավրիլովո (այլ կիրառումներ)

Գավրիլովո, կարող է վերաբերել՝

Գավրիլովո - գյուղ Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Վիբորգսկի շրջանի կազմում։
Գավրիլովո - գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դուխովշչինսկի շրջանի կազմում։
Գավրիլովո - գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Խոլմ-Ժիրովսկի շրջանի կազմում։
Գավրիլովո - գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Սերեդինա-Բուդայի շրջանում
Արևելյան ճեպընթաց

Արևելյան ճեպընթացը (ֆր.՝ Orient-Express), Orient-Express Hotels ընկերությանը պատկանող «լյուքս» դասի մարդատար գնացք, որը սպասարկել է Փարիզից- Կոստանդնուպոլիս(Ստամբուլ) երթուղին սկսած 1883 թվականից։
«Արևելյան ճեպընթացի» գաղափարը պատկանում է բելգիացի Ժորժ Նահելմաքերսին։ 1889 թվականին գնացքը առաջին անգամ, ընդամենը 67 ժամում, հաղթահարեց Փարիզից Կոստանդնուպոլիս ճանապարհը, որն ուներ 3000 կիլոմետր երկարություն։ Ավելի ուշ «Արևելյան ճեպընթաց» սկսեցին անվանել եվրոպական լյուքս կարգի գնացքները, որոնց մեկ երկտեղանի կուպեները առանձնացված էին «Ար-դեկո» ոճով։ Յուրաքանչյուր կուպեում առկա է լվացարան՝ տաք և սառը ջրերով։ Առավել տարածված էր Լոնդոն — Վենետիկ, Փարիզ — Վիեննա և նույնիսկ Մոսկվա — Պեկին երթուղիները։ Տարբեր ժամանակներում «Արևելյան ճեպընթացով» ճանապարհորդել են Ֆրանց Յոզեֆ I-ը, Եղիսաբեթ II-ը, Շառլ դը Գոլը, Ագաթա Քրիստին և այլ հայտնի մարդիկ։
Գնացքը նկարագրված է Ագաթա Քրիստիի Սպանություն «Արևելյան ճեպընթացում» վիպակում, Գրեհեմ Գրինի «Ստամբուլի ճեպընթաց» վեպում, Սիդնի Շելդոնի «Եթե կգա վաղը» վեպում, Ալեքսեյ Պեխովի «Մահվան կլանի հրաշագործը» պատմվածքում, Յան Ֆլեմինգի Ռուսաստանից սիրով վեպում, Վերոնիկա Հենրիի «Գիշերը արևելյան ճեպընթացում» վիպակում։


== Երթուղիներ ==
Փարիզ — Բուդապեշտ — Բուխարեստ — Ստամբուլ (6 ցերեկ/5 գիշեր)
Լոնդոն — Փարիզ — Վենետիկ — (2 ցերեկ/1 գիշեր)

		
		
		
		
		


== Արևելյան ճեպընթացը արվեստում ==
Սպանություն «Արևելյան ճեպընթացում»
Սպանություն «Արևելյան ճեպընթացում» ֆիլմ
Սերը «Արևելյան ճեպընթացում»
Ռուսաստանից սիրով
Թուրքական գամբիտ
The Last Express (համակարգչային խաղ)
Մումիան «Արևելյան ճեպընթացում» (Բժիշկ ով հեռուստասերիալի սերիա)
"Գիշերը «Արևելյան ճեպընթացում» (Վ.Հենրիի գիրքը)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Orient-Express գնացքի պաշտոնական կայք էջը
Արևելյան ճեպընթացի մասին լեգենդները և առասպելները Archived 2016-12-03 at the Wayback Machine.
Անդրանիկ Մանուկյան (երաժիշտ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Անդրանիկ Մանուկյան (այլ կիրառումներ)
Անդրանիկ Քյարամի Մանուկյան (մայիսի 1, 1967(1967-05-01), Ներքին Բազմաբերդ, Թալինի շրջան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ ազգային, հասարակական, մշակութային գործիչ, «Սասուն» ազգագրական երգի-պարի համույթի ղեկավար։


== Աշխատանքները ==
Անդրանիկ Մանուկյանը ծնվել է 1967 թ.-ին։ Արմատներով Արևմտյան Հայաստանից է։ Գերդաստանն ապրում էր Սասնա Բսանաց գավառի ՙԿորտեր՚ գյուղում։ Հայրական կողմը Սասնո Կորթեր գյուղից էր, մայրականը՝ Մշո Բլանուխից։ Սասունում նրանց ցեղին անվանում էին ՙԿարմիր Երիցի տուն։ Այս ցեղից էր հայերի պարծանք  առաջին ֆիդայի Արաբոն։ 1915 թ.-ի ցեղասպանությունից հետո, Անդրանիկ Մանուկյանի նախնիները մազապուրծ եղած այլ հայերի հետ տեղափոխվել են Արևելյան Հայաստան ու բնակություն հաստատել ներկայիս Արագածոտնի մարզի Ներքին Բազմաբերդ գյուղում, որտեղ էլ տարիներ անց ծնվել է Անդրանկ Մանուկյանը։ Ավարտել է գյուղի միջնակարգ դպրոցը։ 1975 թ.-ին 8 տարեկանում առաջին անգամ նկարահանվել է ՙԳորանի՚ վավերագրական ֆիլմում։ Դա առաջին ֆիլմն էր, որ խորհրդային տարիներին ցուցադրվեց հանրային հեռուստատեսությամբ և որում առաջին անգամ հնչեցին ազգային - ազատագրական երգեր։ 1980 թ.-ից մասնակցել է Հայաստանի Պետական Ճարտարագիտական համալսարանում անցկացվող, արդեն ավանդական դարձած փառատոնների և տարիներ շարունակ արժանացել առաջին կարգի մրցանակների ու դափնիների։ 1985 թ.-ին զորակոչվել է Խորհրդային բանակ։ Երկու տարի Բաշկիրիայում ծառայելուց հետո վերադարձել է Հայաստան, հաջողությամբ ավարտել Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի վոկալ բաժինը։ 1987 թ.-ին Մոսկվայում արժանացել է Ժողարվեստի համամիութենական երկրորդ փառատոնի դափնեկրի մեդալի։
1988 թ.-ին Երևանի Պետական Ճարտարագիտական համալսարանում ստեղծել է ՙՍասուն՚ ազգային երգի – պարի համույթը։ Երկու տարի անց ընդունվել է Էջմիածնի Գևորգյան հոգևոր ճեմարանի քահանայից լսարան, ձեռնադրվել բարեշնորհ սարկավագ։ Հոգևոր ծառայության է անցել Արագածոտնի մարզի Թալին համայնքի Ս.Աստվածածին եկեղեցում։ 2005 թ.-ին ծառայությունը շարունակել է Արագածոտնի մարզի Օշականի Ս.Մեսրոպ Մաշտոց եկեղեցում որտեղ էլ հիմնադրել է Օշական համույթ - երգչախումբը։ Մեկ տարի անց Աշտարակ քաղաքի մանկապատանեկան ստեղծագործության տանը հիմնել է ՙԱնդրանիկ երգի – պարի համույթը։ Միաժամանակ նաև Հայաստանի Պետական Ճարտարագիտական համալսարանում ստեղծել  ՙՍասուն՚ մանկական ազգային երգի – պարի համույթը։ Իր նախաձեռնությամբ նկարահանվել են ազգային ծեսերը պատկերող Զատիկ, Վարդավառ, Վարդանանք, Տարոն աշխարհի հարսանեկան ծես, Դրդո, Տեր ողորմեա ֆիլմերը և Բարեշնորհ հայ, Հայոց աշխարհ, Նարոտ - կար, Ողջույն տվեք, Արաբո տեսաերիզները, նաև  լույս են տեսել Լիլի, Սասնո տղա, Սասուն ձայնասկավառակները։
2013 թվականին Գարեգին Առաքելյանի հետ հիմնել է Գաթա Բենդ խումբը։ Հարուստ մշակութային կենսագրության ընթացքում իրականացրել է բազում այլ ծրագրեր և ստեղծել հայոց ազգային ծեսերը, երգերն ու պարերն անթերի ներկայացնող ֆիլմեր, տեսահոլովակներ, տեսաերիզներ ու ձայնասկավառակներ։
2017 թվականին պարգևատրվել է ՀՀ Երախտագիտության մեդալով։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Գևորգ Չաուշի հիշատակին (երգ)
Համշենի մանի (երգ)
Վերցունք տղերք զհրացան (երգ)
Գեղիկ (Թորթումի գավառ, մեծ գյուղ)

Գեղիկ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Թորթումի գավառակում։ Գտնվում էր Օլթի քաղաքից 20-21 կմ հարավ-արևմուտք, Օլթիի ավազանին պատկանող Սիվրիի աջ կողմի վտակ Գեղիկի ափին։


== Պատմություն ==
Գյուղի մասին առաջին անգամ V դարում Գյուղիկ անվանումով, 480-ական թվականների ապստամբության հետ կապված, հիշատակել է Ղազար Փարպեցին։


== Բնակչություն ==
XX դարի սկզբին ուներ 84 տուն մուսուլմանացված հայ և մի քանի տուն լազ բնակիչ։


== Պատմամշակութային կառույցներ ==
Գեղիկի մոտակայքում գտնվում էր հին բերդի և հայակական եկեղեցու ավերակները։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Էրզրումի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==