armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Արմինեի սիրո համար

Արմինեի սիրո համար, (անգլ.՝ For the Love of Armine), Աբի Ալեքսանդրի գիրքը՝ նվիրված Հայոց ցեղասպանության 1,5 միլիոն անմեղ զոհերի հիշատակին և Մեծ Եղեռնի 100-ամյա տարելիցին։


== Հեղինակի մասին ==
Ազգությամբ հնդիկ Աբի Ալեքսանդրը մասնագիտությամբ ֆինանսիստ է։ Աշխատել է Հնդկաստանի պետական բանկում, «Վորլդ վիժն» կազմակերպությունում, ներկայումս Զարգացման ինստիտուտի ֆինանսական տնօրենն է։ «Հանուն Արմինեի սիրո» վեպը նրա հինգերորդ գիրքն է
(«Ամերիկացին՝ Աստծո որոնումներում», «Հետապնդելով ամպրոպը», «Այն օրը, երբ հանդիպենք», «Հիշողություններ և պատրանքներ»)։ Հայաստանի մասին առաջին անգամ իմացել է Կիպրոսում 2005 թվականին, որտեղ մասնակցում էր «Վորլդ վիժնի» կազմակերպած դասընթացներին։
Ճամփորդել և ծրագրեր է իրականացրել ԱՄՆ-ում, Հայաստանում, Ուզբեկստանում, Հարավ-արևելյան Ասիայի երկրներում, Աֆրիկայում, Միջին Արևելքում, Արևելյան Եվրոպայում։


== Բովանդակություն ==
Գիրքը պատմում է հայուհի Արմինեի և հնդիկ Կուրյակոսի /Կիրակոս/ հանդիպման և նրանց սիրո մասին։ Սիրո պատմության շուրջ են շաղկապվում հայոց պատմությունն ու մշակույթը՝ հայ ժողովրդի ձևավորումից մինչև հարյուր տարի առաջ օսմանյան թուրքերի իրականացրած ցեղասպանությունը։ Գործողությունները ծավալվում են Հնդկաստանի հարավային Կերալա նահանգում, որտեղ բնակվում են Եղեռնից մազապուրծ հայեր, ովքեր հիմնել են Նոր Գառնի բնակավայրը և զբաղվում են առևտրով։ Գրքի իրադարձությունները ծավալվում են 1970-ական թվականներին


== Մեջբերումներ հեղինակից ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Գիրքը amazon.com կայքում
Հնդիկ գրողը՝ Հայոց ցեղասպանության մասին
Թբիլիսիի Պետրոս Ադամյանի անվան պետական հայկական դրամատիկական թատրոն

Թբիլիսիի Պետրոս Ադամյանի անվան պետական հայկական դրամատիկական թատրոն (վրաց.՝ თბილისის პეტროს ადამიანის სახელობის სომხური დრამატული თეატრი), Հայաստանի սահմաններից դուրս գործող միակ պետական հայկական թատրոնն աշխարհում։


== Պատմություն ==
1824 թվականից Թբիլիսիի Ներսիսյան դպրոցում հայերենով բեմադրվել են ներկայացումներ։ 1880-ականներին թատրոնի բարգավաճման գործում մեծ է եղել Պետրոս Ադամյանի դերը։ Թատրոնի հետագա գործունեությունը կապվում է Հակոբ Պարոնյանի և Ալեքսանդր Շիրվանզադեի ստեղծագործությունների հետ։ Թատրոնը հիմնվել է 1856 թվականին վիրահայ համայնքի ջանքերով։ Դերասանական խումբը ղեկավարել է Գևորգ Չմշկյանը։ Թատրոնի ձևավորման մեջ մեծ ավանդ է ունեցել Գաբրիել Սունդուկյանը, որի «Էլի մեկ զոհ» ու «Պեպո» պիեսները բեմադրվել են թատրոնում։ 1905-1907 թվականներին հայկական թատրոնը ստեղծագործական մեծ վերելք է ապրել։ 1910-ականներին դերասանական կազմի մեջ են եղել բեմի վարպետներ Հասմիկը, Ալիխանյանը, Պետրոս Ադամյանը, Օ. Գուլազյանը, Քնարիկը, Մ. Մանվելյանը, Արուս Ոսկանյանը, Վահրամ Փափազյանը։
1918-1920 թվականները թատրոնի համար եղել են ճգնաժամային։ 1921 թվականի մայիսի 1-ին թատերախումբը ստացել է պետական թատրոնի կարգավիճակ և կոչվում Ստեփան Շահումյանի անվան հայկական թատրոն։ Առաջին ներկայացումը եղել է «Պատվի համար»-ը։ Թատրոնում աշխատում էին Վաղարշ Վաղարշյանը և Հովհաննես Բաղդասարյանը։ 1936 թվականի մարտին թատրոնին հատկացվել է առանձին շենք Հավլաբարում։
1991 թվականին թատրոնը վերանվանվել է Թբիլիսիի Պետրոս Ադամյանի անվան պետական հայկական դրամատիկական թատրոնի։


== Թատրոնում բեմադրված ներկայացումները ==
Ալեքսանդր Շիրվանզադեի «Պատվի համար», «Նամուս», «Կործանվածը»
Ֆրիդրիխ Շիլլերի «Ավազակները»
Գ. Ալթունյանի «Արտաշես թագավորը և Սաթենիկը», «Սեր և խարդավանքը»
Կարլ Գուցկովի «Ուրիել Ակոստա»
Պաոլո Ջակոմետիի «Ոճրագործի ընտանիքը»
Ալեքսանդր Սուխովո-Կոբիլինի «Կրեչինսկու հարսանիքը»


== Ծանոթագրություններ ==
Լեռնաձոր

Լեռնաձոր (նախկինում նաև` Քրդիկանց, Քյուրդիքենդ),
գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Սյունիքի մարզի Կապանի տարածաշրջանում, Կապանից մոտ 18 կմ հարավ-արևմուտք, Ողջիի հովտում` գետի ձախ ափին, ծովի մակարդակից 1600-1700 մ բարձրության վրա։
Քյուրդիքենդ անվան տակ ընդգրկված է եղել Ցարական Ռուսաստանի Ելիզավետպոլի նահանգի Զանգեզուրի գավառում։ Խորհրդային տարիներին մասն է կազմել Հայկական ԽՍՀ Զանգեզուրի գավառի, իսկ 1930 թվականից` Կապանի շրջանի։ Վերանվանվել է Լեռնաձոր խորհրդային իշխանության առաջին տարիներին։ 1995 թվականից մտնում է ՀՀ Սյունիքի մարզի մեջ։


== Բնակչություն ==
Ըստ ՀՀ 2011 թվականի մարդահամարի արդյունքների` Լեռնաձորի մշտական բնակչությունը կազմել է 866, առկա բնակչությունը` 650 մարդ։ Բնակիչները հայեր են, որոնց մի մասի նախնիները գաղթել են Ղարադաղի գյուղերից։
Լեռնաձորի բնակչության փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում` ստորև.


== Տնտեսություն ==
Բնակչությունը զբաղվում է կաթնաանասնապահությամբ։


== Պատմամշակութային կառույցներ ==
Այստեղ են գտնվում «Շլորուտ», «Սարատուն», «Դալարձոր», «Աթկըզ», «Փխրուտ», «Կաթնառատ», «Ընչաձոր», «Քոլի Գեղցի» գյուղատեղիները, «Բաղաբերդ» և «Զևու» բերդերի ավերակները, XVII-XVIII դարերի Սբ. Գևորգ եկեղեցին։ Գյուղի դիմաց՝ Ողջիի աջ ափին է գտնվում V-VI դարերի Սբ. Կաթողիկե եկեղեցին։


== Տես նաև ==
Լեռնաձորի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Սյունիքի մարզ)


== Ծանոթագրություններ ==
Խեներալ Խոսե դե Սան Մարտին (դեպարտամենտ)

Խեներալ Խոսե դե Սան Մարտին (իսպ.՝  Departamento de General Jose de San Martin), դեպարտամենտ Արգենտինայում, Սալտա պրովինցիայի կազմում։ Տարածքը՝ 16257 կմ2։ Բնակչությունը՝ 139200 մարդ։ Բնակչության խտությունը՝ 8,6 մարդ/կմ2։
Վարչական կենտրոնը Տարտագալն է։
Դեպարտամենտը սահմանակից է՝

հյուսիսում և հյուսիս-արևմուտքում Բոլիվիեյին,
արևելքում՝ Ռիվադավիյա դեպարտամենտին
հարավում և հարավ-արևմուտքում Օրան դեպարտամենտին։


== Խոշորագույն բնակավայրեր ==
Իվան Ռերբերգ

Իվան Ռերբերգ (ռուս.՝ Иван Фёдорович Рерберг, մայիսի 24, 1892(1892-05-24), Մոսկվա, Ռուսական կայսրություն - մարտի 25, 1957(1957-03-25), Մոսկվա, ԽՍՀՄ), խորհրդային նկարիչ։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1892 թվականին, Մոսկվայում։ Նկարիչ Ֆ. Ռերբերգի որդին է։
1917 թվականին ավարտել է Մոսկվայի նկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարանի ճարտարապետության բաժինը։
Աշխատել է գրքերի ձևավորման ոլորտում։ Գրքապիտակներ սկսել է ստեղծել 1922 թվականից` ստեղծելով մոտ հիսուն 
գրքապիտակ տարբեր մեթոդներով` վիմագրությամբ, օֆորտով, փայտանյութով, ցիանուտիպով և գծանկարով։
Մահացել է 1957 թվականին, Մոսկվայում։ Թաղված է Վվեդենսկյան գերեզմանատանը։


== Որոշ աշխատանքներ ==
Лазарев В. Н. Леонардо да Винчи: (1452—1952) / Оформление художника И. Ф. Рерберга; Институт истории искусств АН СССР. — М.: Изд-во Академии наук СССР, 1952. — 112, [60] с. — 10 000 экз. (в пер.)
Тихомиров Н. Я. Архитектура подмосковных усадеб / Оформление художника И. Ф. Рерберга. — М.: Гос. изд-во литературы по строительству и архитектуре, 1955. — 352 с. — 8 000 экз. (в пер.)
Художественное наследство. Репин. Т.2 / Изд. Академия наук СССР Институт истории искусств; ред.: И.Э.Грабарь, И.С.Зильберштейн. – Москва; Ленинград:  1949 (21-я типография им. Ивана Федорова). - 470 с., 113 иллюстрации. Тир. 10000 экз., Переплет и титул И.Ф.Рерберг. 
Ф.Панферов . Бруски. Роман. Книга первая / Изд. Художественной литературы, 1932 г., Тир. 7500 экз. Иллюстрации художника Д.А.Шмаринова. Переплет, форзац, супер-обложка и футляр работа художника-архитектора И.Ф.Рерберга.  


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Графика И. Ф. Рерберга. — Казань, 1927.
Сидоров А. А. И. Ф. Рерберг. [М.], 1947.
Сидоров А. А. И. Ф. Рерберг // Искусство книги. 1961. Вып. 2.
Львова Ел. Рерберг, Иван Федорович (1892-1957) Archived 2020-05-04 at the Wayback Machine. // Сто памятных дат. Художественный календарь на 1992 год. — М.: Советский художник, 1991.


== Արտաքին հղումներ ==
Рерберг Иван Федорович (1892-1957)
Энциклопедия КНИГА. РЁРБЕРГ Иван Фёдорович
Экслибрисы Рерберга Ивана(չաշխատող հղում)
История личных печатей Archived 2016-03-04 at the Wayback Machine.
Տոլեյթոմ

Տոլեյթոմ, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Տրապիզոնի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Տրապիզոնի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
(9310) 1987 SV12

(9310) 1987 SV12, աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1987 թվականի սեպտեմբերի 18-ին Անրի Դեբեոնի կողմից Լա Սիլյայում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,1347 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,4608 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,8086 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2027,18 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,177587 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,5° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(9310) 1987 SV12 աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Կլարա Մաֆֆեի

Ելենա Կլարա Անտոնիա Կառարա Մաֆֆեի կամ Կյարինա Մաֆֆեի (իտալերեն՝ Clara Maffei, մարտի 13, 1814(1814-03-13), Բերգամո, Լոմբարդիա - հուլիսի 13, 1886(1886-07-13), Միլան, Իտալիայի թագավորություն), իտալացի կոմսուհի, աշխարհիկ տիկին, գրական սալոնի սիրուհի։


== Կենսագրություն ==
17 տարեկանում Կլարան ամուսնացել է բանաստեղծ և լիբրետիստ Անդրեա Մաֆֆեիի հետ։ 1846 թվականին զույգը բաժանվել է փոխադարձ համաձայնությամբ։ Կլարան երկար ժամանակ սերտ կապեր է ունեցել քննադատ Կարլո Թենկի հետ։

Եղել է նշանավոր գեղեցկուհի։ Լավ կրթված երիտասարդ կինն իր շուրջն է հավաքել աշխարհիկ մարդկանց։ Նա հովանավորել է գրողներին, արվեստագետներին և երաժիշտներին, որոնք ակտիվորեն մասնակցել են երկրի մշակութային կյանքին։
1834 թվականից նա Միլանում գտնվող «Salotto Maffei» սալոնի տիրուհի էր, որի հյուրերն էին Ռիսորջիմենտոյի, իտալական մշակույթի և գիտության բազմաթիվ գործիչներ, այդ թվում՝ Ալեսանդրո Մանձոնին, Անտոնիո Ռոզմինի-Սերբատին, Վինչենցո Մոնտին, Ջովաննի Պրատին, Մարիո Ռապիսարդին, Ֆրանչեսկո Հայեցը (որը նկարել է Կլարայի դիմանկարը)։ Սրահի հյուրերից են եղել Ֆերենց Լիստը և Ստենդալը։
Բալզակը նրան նվիրել է իր «Երևակայական սիրուհի» պատմվածքը։ Կ.Մաֆֆեին ընկերություն է արել շատ նշանակալի մարդկանց հետ, հատկապես Ջուզեպպե Վերդիի, որի հետ նույն հայացքներն է ունեցել Իտալիայի ապագայի վերաբերյալ, և բանաստեղծուհի Ջանինա Միլլիի։
Եղեկ է կրքոտ հայրենասեր, որը կապեր է ունեցել կարբոնարների և հեղափոխականների հետ։ Նրա սալոնը ոչ միայն գրական և երաժշտական ​​էր, այլև քաղաքական։
Մրցակցել է կոմսուհի Յուլիա Սամոյլովայի հետ` Կառլ Բրյուլովի հետ սերտ մտերմության համար։
Մահացել է մենինգիտից։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Буткова О. Юлия Самойлова. Муза Карла Брюллова. М. Рипол Классик, 2017
Raffaello Barbiera. Il salotto della contessa Maffei(իտալ.)


== Արտաքին հղումներ ==
La contessa Clara Maffei di Clusone che chiacchierava con Verdi&Co.(իտալ.)
Биография Archived 2008-06-20 at the Wayback Machine.(իտալ.)
Նովոսյոլկա (գյուղ, Մուրովանիե Կուրիլովցիի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՆովոսյոլկաՆովոսյոլկա (ուկրաիներեն՝ Новосілка), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Մուրովանիե Կուրիլովցիի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1562 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Նովոսյոլկա գյուղում բնակվում էր 123 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,698 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 176,22 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ժոզե Ագուաշ

Ժոզե Պինտու դի Կարվալյու Սանտուշ Ագուաշ (պորտ.՝ José Pinto de Carvalho Santos Águas, նոյեմբերի 9, 1930(1930-11-09), Լոբիտու, Benguela Province, Անգոլա - դեկտեմբերի 10, 2000(2000-12-10), Լիսաբոն, Պորտուգալիա), պորտուգալացի ֆուտբոլիստ, հանդես է եկել հարձակվողի դիրքում։
Կարիերայի մեծ մասը անցկացրել է «Բենֆիկայում», բարձրագույն դիվիզիոնում անկացրած 13 մրցաշրջաններից 12-ում խփելով 18-ից ոչ պակաս գոլ։


== Ֆուտբոլային կարիերա ==
Ծնվել է Լոբիտուում, Պորտուգալակաան Արևմտյան Աֆրիկա, Պորտուգալաական կայսրություն, սպիտակ գաղութաբնակիչների ընտանիքում։ Ագուաշը իր ֆուտբոլային կարիերան սկսել է տեղական «Լուզիտանու դի Լոբիտու» ակումբում, որտեղ խաղացել է մինչև 1950 թվականը, իսկ 1950-1963 թվականներին խաղացել է «Բենֆիկայում» և ձեռք է բերել ակումբի լեգենդի կարգավիճակ։
«Բենֆիկայի» հետ նա հինգ անգամ դարձել է Պորտուգալիայի չեմպիոն (1955, 1957, 1960, 1961 և 1963 թվականներին) և յոթ անգամ գավաթը, նաև հինգ անգամ դարձել է ազգային առաջնության լավագույն ռմբարկու։ Նախքան Էյսեբիոյի Լիսաբոն տեղափոխվելը նա ամենամեծ դերն էր խաղում «Բենֆիկայի»՝ Եվրոպական չեմպիոնների գավաթի նվաճման գործում՝ 1961 թվականին «Բարսելոնայի» (3-2), հաջորդ մրցաշրջանում Մադրիդի «Ռեալի» (5-3) դեմ խաղերում նա խփել է խաղերի առաջին գոլերը և, թիմի ապագա ավագը, 1963 թվականին չկարողացավ թիմին հասցնել ոսկե հեթ-թրիկի՝ 1-2 հաշվով պարտվելով «Միլանին» (նա ուղղակի չէր խաղում)։
Պորտուգալիայի հավաքականում Ագուաշը դեբյուտել է 1952 թվականի նոյեմբերի 23-ին, Ավստրիայի դեմ խաղում, որն ավարտվել է ոչ ոքի՝ 1-1, ընդհանուր առմամբ խաղացել է 25 խաղ՝ խփելով 11 գոլ։ 1962 թվականի մայիսի 17-ին նա վերջին անգամ է հավաքականի մարզահագուստով հայտնվել խաղադաշտում, իսկ խաղն ավարտվել է Բելգիայից կրած պարտությամբ (1-2)։
«Բենֆիկայից» հեռանալուց հետո՝ 33 տարեկանում Ագուաշը ևս մեկ մրցաշրջան խաղաց Վիեննայի «Աուստրիա» ակումբում, իսկ կարիերան ավարտվեց հաջորդ ամռանը։ Մահացել է 2000 թվականին՝ Պորտուգալիայի մայրաքաղաքում։


== Անձնական կյանք ==
Ագուաշի որդին, Ռույը, նույնպես ֆուտբոլիստ է եղել և խաղացել է որպես հարձակվող, հանդես է եկել «Բենֆիկայում» և Պորտուգալիայի հավաքականում։ Նաև խաղացել է «Պորտուում»՝ առաջնության երկու մրցաշրջաններում խփելով 30 գոլ։
Նրա աղջիկը՝ Ելենա Մարիան (Լենա դ’Ագուա) 80-ականների փոպ երգչուհի է։


== Ձեռքբերումներ ==


=== Ակումբային ===
«Բենֆիկա»ՈՒԵՖԱ Չեմպիոնների Լիգա 1960–61, 1961–62
Պրեմիեր դիվիզիոն (5)՝ 1954–55, 1956–57, 1959–60, 1960–61, 1962–63
Պորտուգալիայի գավաթ (7)՝ 1950–51, 1951–52, 1952–53, 1954–55, 1956–57, 1958–59, 1961–62


=== Մարզչական ===
«Մարիտիմու»Մադեիրա Չեմպիոնշիպ՝ 1966–97
Մադեիրա Գավաթ՝ 1966–97«Ատլետիկո»Պորտուգալիայի երկրորդ դիվիզիոն՝ 1967–68


=== Անձնական ===
Պրեմիեր Լիգայի ռմբարկու՝ 1951–52, 1955–56, 1956–57, 1958–59, 1960–61
Եվրոպայի գավաթի լավագույն ռմբարկու՝ 1960–61
Պորտուգալիայի գավաթի լավագույն ռմբարկու՝ 1950–51, 1952–53, 1954–55, 1957–58


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Profile at Zerozero(չաշխատող հղում)
Stats at ForaDeJogo Archived 2016-03-04 at the Wayback Machine.
Բագիմ

Բագիմ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Սղերդի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Բիթլիսի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Իվանովկա (գյուղ, Սիմֆերոպոլի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԻվանովկաԻվանովկա (ուկրաիներեն՝ Іванівка, Ղրիմի թաթարերեն՝ Cañatay), գյուղ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Սիմֆերոպոլի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Ջանատայ։
2001 թվականի տվյալներով Իվանովկա գյուղում բնակվում էր 975 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ռուկիկյուլա

Ռուկիկյուլա (էստ․՝ Rukkiküla), գյուղ Էստոնիայի Պյարնումաա նահանգի Հալինգա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 12 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Էռա-Սոֆյա Բարուտչևա

Էռա-Սոֆյա Սուրենովնա Բարուտչևա (մարտի 9, 1934(1934-03-09), Բաքու, ԱԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - ապրիլի 16, 2019(2019-04-16), Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսաստան), հայազգի երաժշտագետ, արվեստագիտության թեկնածու, Ռուսաստանի բարձրագույն դպրոցի վաստակավոր գործիչ, ԽՍՀՄ Կոմպոզիտորների միության անդամ (1981 թվականից)։


== Կենսագրություն ==
Էռա-Սոֆյա Բարուտչևան ծնվել է 1934 թվականի մարտի 9-ին, Բաքու քաղաքում։ 1946 թվականից որոշ ժամանակ ապրել է Կիսլովոդսկ քաղաքում։ 1951 թվականին ավարտել է Բաքվի միջնակարգ երաժշտական դպրոցի դաշնամուրի, 1956 թվականին՝ Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի երաժշտագիտության (Գևորգ Տիգրանովի դասարան) բաժինները։ Այնուհետև Էռա-Սոֆյա Բարուտչևան ուսումը շարունակել է Լենինգրադի կոնսերվատորիայի ասպիրանտուրայում (Գևորգ Տիգրանովի դասարան)։
1958 թվականից դասավանդել է Լենինգրադի կոնսերվատորիայում, 1999 թվականին արժանացել է պրոֆեսորի կոչման, 1969 թվականից եղել է կոնսերվատորիայի թանգարանի հիմնադիր-ղեկավարըՀեղինակ է «Ընտանիք. ճակատագրի նախշերը պատմության ուղիներում», «...Եվ սիրտն իմ չի մոռանա. ժամանակակիցների դիմանկարներ» (2004), «Գեորգի Ալեքսիձե. Խորեոգրաֆ՝ Աստծո կամոք» (2006, երեքն էլ՝ ռուս.) մենագրությունների, 250-ից ավելի գիտական և հրապարակախոսական հոդվածների (Grove և MGG հանրագիտարաններում), կինոսցենարի (4 մասից, նվիրված է Սանկտ Պետերբուրգի կոնսերվատորիային)։
Էռա-Սոֆյա Բարուտչևայի սումնասիրությունները վերաբերում են Արամ Խաչատրյանի ստեղծագործությանը, հայ կինոերաժշտությանը, Լենինգրադի երաժշտական անսամբլներին, մենակատարներին, դիրիժորներին, երաժշտության և պարարվեստի խնդիրներին։
Էռա-Սոֆյա Բարուտչևան մահացել է 2019 թվականի ապրիլի 16-ին, Սանկտ Պետերբուրգ քաղաքում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էռա-Սոֆյա Բարուտչևայի կենսագրությունն ու աշխատությունները Սանկտ Պետերբուրգի կոնսերվատորիայի կայքում
«Լիր արքայի» համար Արամ Խաչատրյանի գրած երաժշտությունը
Era BARUTCHEVA. Andrey DENISOV. Tamara TVERDOVSKAYA
https://rusarminfo.ru/2019/04/30/armyanskie-muzykanty-peterburga-izdana-novaya-kniga/ վնցգֆդսոք
(4126) Մաշու

(4126) Մաշու (անգլ.՝ Mashu), աստերոիդ աստերոիդների գոտու արտաքին մասում։ Հայտնաբերվել է 1988 թվականի հունվարի 19-ին Կին Էնդատեի և Կաձուրո Վատանաբեի կողմից Կիտամիում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,210166 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,7745 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,6458 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2100,82 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,171361 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,18° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(4126) Մաշու աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Մատրոսովի փողոց (Կրասնի Սուլին)

Մատրոսովի փողոց (ռուս.՝ Улица Матросова), փողոց Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Կրասնի Սուլինի շրջանի և Կրասնոսուլինսկի քաղաքային շրջանի վարչական կենտրոն Կրասնի Սուլին քաղաքի Սոցպոսյոլոկ միկրոշրջանում։ Անվանվել է Խորհրդային Միության հերոս Ալեքսանդր Մատրոսովի պատվին։ Սկիզբ է առնում Ռոստովյան փողոցից և ավարտվում Չկալովի ու Սմոլենսկի փողոցների հանգույցում։ Երկարությունը 1600 մետր է։


== Նկարագրություն ==
Կրասնի Սուլին քաղաքի Մատրոսովի փողոցը գտնվում է Սոցպոսյոլոկ միկրոշրջանում, որը մասնավոր հատվածի տեղում սկսել է կառուցապատվել 1950-ական թվականներին։ Այն սկսվում է Ռոստովյան փողոցից, հատում է Տագանրոգի նրբանցքը, Գագարինի փողոցը, Կամեննի նրբանցքը, Օկտյաբրսկայա փողոցը, Ռեմոնտնի անցուղին, Գալատովի, Կարբիշևի, Նովի Պրոեզդ, Պարկովայա, Կլուբնիչնայա փողոցները և ավարտվում Չկալովի ու Սմոլենսկի փողոցների հանգույցում։ Փողոցի երկարությունը 1600 մետր է։
Մատրոսովի փողոցի փոստային դասիչն է՝ 346357։
Փողոցն անվանվել է Խորհրդային Միության հերոս Ալեքսանդր Մատրոսովի պատվին։ 1943 թվականի փետրվարի 27-ին Մատրոսովը Չեռնուշկի գյուղի համար մղված մարտում մարմնով ծածկելով թշնամու հրակնատը՝ իրեն զոհաբերել է ստորաբաժանման հաջողությունն ապահովելու համար։ Մատրոսովի անունը շնորհվել է 254-րդ գնդին և հավերժ գրանցվել 1-ին վաշտի ցուցակում։ Խորհրդային Միության հերոսի կոչմանը նա արժանացել է հետմահու 1943 թվականի հունիսի 19-ին։


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==
Улица Матросова в Красном Сулине
Матросова улица на карте Красного Сулина


== Արտաքին հղումներ ==
Почтовый индекс улица Матросова, г. Красный Сулин, Красносулинский р-н
Ժելանոե Վտորոե

Ժելանոե Վտորոե (ուկրաիներեն՝ Желанне Друге), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Մարյինի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ժելանոե Վտորոե գյուղում բնակվում էր 240 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Լիներոլ (Ալյեի գավառ)

Լիներոլ (ֆր.՝ Lignerolles), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Օվերն մարզի Ալյեի գավառում։ Մտնում է Հարավային Մոնլյուսոն կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Մոնլյուսոն շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 03145։


== Բնակչություն ==
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 625 մարդ։


== Տնտեսություն ==
2007 թվականի տվյալներով 426 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 332-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 94-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 77,9 %, 1999 թվականին եղել է՝ 70,3 %)։ 332 աշխատունակ բնակիչներից 311-ը աշխատում էին (163 տղամարդ և 148 կին), անաշխատանք էին 21-ը (5 տղամարդ և 16 կին)։ 94 անգործունակ մարդկանցից 27-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 41-ը թոշակառու, 26-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով։


== Տեսարժան վայրեր ==
Սեն Մարտեն նեոգոթական եկեղեցի (XIX դար)
Շերի ժայռեր և ձոր
Մերսեն ջրաղաց


== Ծանոթագրություններ ==


== Տես նաև ==
Ֆրանսիայի շրջանների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
«Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ՝ Լիներոլ» (ֆրանսերեն)։ Արխիվացված օրիգինալից 2012-09-30-ին։ Վերցված է 2012-7-28 
«Լիներոլ» (ֆրանսերեն)։ cassini.ehess.fr։ Արխիվացված օրիգինալից 2013-01-12-ին։ Վերցված է 2012-12-31
Փետրվարի 12

Փետրվարի 12, տարվա 43-րդ օրն է։

Տարվա ավարտին մնում է 322 (նահանջ տարիներին՝ 323) օր։


== Դեպքեր ==
1818 - Չիլին հռչակում է անկախություն
1832 - Էկվադորը գրավում է Գալապագոսի կղզիները
1899 - Գերմանական կայսրությունը Իսպանիայից գնեց Կարոլինյան և Մարիանյան կղզիները
1950 - ստեղծվեց Եվրոպական հեռարձակողների միությունը
1988 - Ստեփանակերտում տեղի ունեցավ ժողովրդական առաջին զանգվածային ցույցը ԼՂԻՄ-ը Հայաստանի հետ վերամիավորվելու պահանջով
1994 - XVII Ձմեռային Օլիմպիական խաղերի բացումը (Լիլլեհամմեր, Նորվեգիա)


== Ծնունդներ ==

1809՝
Չարլզ Դարվին, անգլիացի գիտնական, բնագետ և ճանապարհորդ (մահ. 1882 թ.)։
Աբրահամ Լինքոլն, Միացյալ նահանգների 16-րդ նախագահը (մահ. 1865 թ.)
1866 - Լև Շեստով, ռուս փիլիսոփա (մ. 1938 թ.)։
1909 - Արամ Ղանալանյան, հայագետ, ակադեմիկոս, բանասեր (մահ. 1983 թ.)
1919 - Ֆերուչչո Վալկարեջի, իտալացի ֆուտբոլիստ
1923 - Ֆրանկո Ձեֆիրելի, իտալացի ռեժիսոր
1935 - Հրանտ Մաթևոսյան, հայ գրող, արձակագիր, կինոսցենարիստ (մահ. 2002 թ.)։
1941 - Վիլեն Գալստյան, բալետի հայ արտիստ, պարուսույց
1962 - Սարգիս Հացպանյան հասարակական, քաղաքական գործիչ (մահ. 2018 թ.)
1969 - Դարրեն Արոնոֆսկի, ամերիկացի ռեժիսոր
1980 - Քրիստինա Ռիչի, ամերիկացի դերասանուհի


== Մահեր ==
1286 - Հակոբ Ա Կլայեցի,Հայոց կաթողիկոս 1268-ից
1538 - Ալբրեխտ Ալթդորֆեր, գերմանացի նկարիչ (ծն. 1480)
1804 - Իմանուիլ Կանտ, գերմանացի փիլիսոփա (ծն. 1724)
1896 - Ամբրուազ Թոմա՝ ֆրանսիացի կոմպոզիտոր (ծն. 1841)
1908 - Արփիար Արփիարյան, գրող (ծն. 1851)
1741 - Հովհաննես Թ Կոլոտ Բաղիշեցի, Կ.Պոլսո հայոց պատրիարք (ծն. 1678)
1954 - Ձիգա Վերտով, խորհրդային կինոռեժիսոր
1984 - Խուլիո Կորտասար, արգենտինացի գրող (ծն. 1914)
1992 - Միհրան Սոսոյան, հայ գրաֆիկ, մանկավարժ


== Տոներ ==
ՄԱԿ՝ Զինվորական երեխաների օր
ԱՄՆ՝ Ազատ ամուսնության օր
Մյանմա՝ Միասնության օր
Սալոմե Քոչարյան

Սալոմե Մարտինի Քոչարյան (1895, Կարս), թատերական նկարիչ։


== Կենսագրություն ==
1913-1917 թվականներին սովորել է Մոսկվայի Ստրոգոնովի գեղարվեստի ուսումնարանում։ Կատարել է զգեստների ձևավորումներ Թբիլիսիի, Բաքվի, Քութայիսի թատրոններում և երգի-պարի անսամբլների համար։ Ապրել է Մոսկվայում։


== Ծանոթագրություններ ==
Սան Վիտո ալ Տորե

Սան Վիտո ալ Տորե (իտալերեն՝ San Vito al Torre), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Ֆրիուլի Վենետիկ Ջուլիա մարզի Ուդինե գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1342 մարդ՝ ըստ 2008 թվականի մարդահամարի տվյալների, բնակչության խտություն՝ 118 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 12 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 33050։ Հեռախոսային կոդ՝ 0432։ Բնակավայրի հովանավոր պաշտպանն է սուրբ Սան Վիտո դի Լուսանիան։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները


== Կապի տվյալներ ==
Հեռախոս՝ 0432 997013
Էլեկտրոնային փոստ՝ segreteria@com-san-vito-al-torre.regione.fvg.it
Պաշտոնական կայք՝ http://www.comune.sanvitoaltorre.ud.it/


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք (իտալ.)
Ազգային վիճակագրության ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.


== Ծանոթագրություններ ==
Յուստուս Լիբիխ

Յուստուս Լիբիխ (գերմ.՝ Liebig, մայիսի 12, 1803(1803-05-12)[…], Դարմշտադտ, Հեսսենի մեծ դքսություն - ապրիլի 18, 1873(1873-04-18)[…], Մյունխեն, Գերմանական կայսրություն), գերմանացի քիմիկոս, ագրոքիմիայի հիմնադիրներից։ Հիսենի և Մյունխենի համալսարանների պրոֆեսոր, 1830 թվականիցից՝ Պետերբուրգի Գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամ, 1860 թվականից՝ Բավարիայի Գիտությունների ակադեմիայի պրեզիդենտ։ Հիմնական հետազոտությունները վերաբերում են օրգանական քիմիայի բնագավառին։ Լիբիխի աշխատանքները նպաստել են ռադիկալների տեսության հաստատմանը։ Առաջինն է ֆրանսիացի քիմիկոս է. Սուբեյրանի հետ միաժամանակ և նրանից անկախ ստացել քլորոֆորմ (1831) և քացախալդեհիդ (1835), հայտնաբերել հիպուրաթթուն, կաթնաթթուն և այլ կարբոնաթթուներ։ Կատարելագործել է օրգանական միացություններում ածխածնի և ջրածնի որոշման եղանակները (1831—1833), տվել խմորման և նեխման քիմիական տեսությունը։ 1840-թվականին առաջ է քաշել բույսերի հանքային սննդառության տեսությունը, որը նպաստել է երկրագործության մեջ հանքային պարարտանյութերի լայն կիրառմանը։


== Ծանոթագրություններ ==
Էլ Ջերո

Էլ Ջերո (անգլ.՝ Al Jarreau, մարտի 12, 1940(1940-03-12)[…], Միլուոքի, Վիսկոնսին - փետրվարի 12, 2017(2017-02-12)[…], Լոս Անջելես, Կալիֆոռնիա, ԱՄՆ), ամերիկացի ջազային երաժիշտ և երգիչ, մեծ ճանաչում է ստացել 1970-ական թվականներին, «Գրեմմիի» 7-ակի մրցանակակիր, այն հազվագյուտ կատարողներից, որ մրցանակների է արժանացել երեք տարբեր կատեգորիաներում. ջազ, փոփ և ռիթմ ընդ բլյուզ։ Ջերոյի կատարողական ոճի առանձնահատկությունները կայանում են տաղանդավոր իպրովիզներում, հնչունային նմանակումներում և մեյնսթրիմ-ջազ ֆյուժն ժանրի փորձարարություններում։ Ջերրոն օգտագործում էր տարբեր տեմբրային ձևավորումներ և ինտոնացիայի օգտագործման զանազան ձևեր (գոռոց, լաց, ծիծաղ և այլն), հումորային հնարքներ, ինչպես նաև սքեթ, ինչի շնորհիվ մեծ ներդրում է ունեցել «գործիքային երգեցողության» զարգացման գործում։ Ըստ մամուլի արձագանքների՝ «հմայիչ Ջերոն կարողանում էր երգել հազարավոր ձայներով»։ 2001 թվականի մարտին աստղ է ստացել Հոլիվուդի «Փառքի ծառուղում»։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
www.aljarreau.com/ Էլ Ջերոյի. պաշտոնական կայք
«Էլ Ջերոյի և Ջորջ Բենսոնի համատեղ հարցազրույցը Sidewalks Entertainment-ի համար, 2006»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-12-14-ին։ Վերցված է 2017-02-12 
«Աուդիոհարցազրույց Sodajerker.com-ի համար»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-12-14-ին։ Վերցված է 2017-02-12 
«Հարցազրույց Smoothviews.com-ի համար, 2006»։ Արխիվացված օրիգինալից 2012-12-14-ին։ Վերցված է 2017-02-12 
«Հարցազրույց Soultrain.com-ի համար, 2012»։ Արխիվացված օրիգինալից 2012-12-14-ին։ Վերցված է 2017-02-12 
«Հարցազրույց Jazzmonthly.com-ի համար, 2006»։ Արխիվացված օրիգինալից 2012-12-14-ին։ Վերցված է 2017-02-12 
 Էլ Ջերոն կատարում է «Summertime» Բադեն Բադենի համերգում, 1994
Ժողովածու (5045)

Ժողովածու (5045), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 5045 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1715 թվականին Եսայի երեց գրիչի կողմից ենթադրաբար Կոստանդնուպոլսում։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 21x15 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 310 թերթից։ Գրված է միասյուն, նոտրգրով։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ, աստառը՝ կարմիր մետաքս։ Հիշատակարան գրչի՝ 1718բ, 215ա, 243բ, 310բ, հետագայի՝ 310բ (18-րդ դար), 5ա (19-րդ դար)։


== Բովանդակություն ==
Բարթ. Մարաղացւոյ Մեկնութիւն Վեցօրէից։
Համառօտ Հաւաքումն յաղագս հոգւոյ, յաղագս հրեշտակաց (թրգմ. Ստ. Լեհացի)։
Ներսես Շնորհալւոյ Ներբող հրեշտակապետացն։


== Ծանոթագրություններ ==
Blueberry Faygo

«Blueberry Faygo», ամերիկացի ռեփեր Lil Mosey-ի սինգլը։ Թողարկվել է 2020 թվականի փետրվարի 7-ին Interscope Records և Mogul Vision Music լեյբլներում։ Սինգլի հետ միաժամանակ թողարկվել է Lil Mosey-ի «Certified Hitmaker» երկրորդ ստուդիական ալբոմի վերահրատարակումը, որում ընդգրկվել է սինգլը։


== Պատմություն ==
Մինչև 2019 թվականի վերջը Spotify-ում լսումների թիվը հասել է 21 միլիոն սթրիմի, մինչև երգը հանվել է հարթակից։ Դրանից բացի «Blueberry Faygo»-ն հանվել է այլ կայքերից, ինչը վկայում է այն մասին, որ երգը դարձել է «վիրուսային» մինչև 2020 թվականի փետրվարի 7-ը։ Ներկայումս «Blueberry Faygo»-ն իր սկավառակագրության մեջ Lil Mosey-ի ամենահաջողված երգն է, այն բանից հետո, երբ հայտնի դարձավ TikTok հավելվածի օգտատերերի շրջանում։
«Blueberry Faygo» երգում կարելի է լսել սեմփլ ամերիկացի երգիչ Johnny Gill-ի «My, My, My» երգից։


== Երաժշտական տեսահոլովակ ==
Երգի պաշտոնական տեսահոլովակը թողարկվել է 2020 թվականի մարտի 26-ին։ Ռեժիսորը Քոուլ Բենեթն է, որի YouTube ալիքում տեղի է ունեցել տեսանյութի թողարկումը։ Տեսահոլովակի նկարահանումներին մասնակցել են ավստրալիացի The Kid Laroi ռեփերը և TikTok հավելվածի աստղեր Addison Rae-ն ու Lil Huddy-ն։ Երաժշտական տեսահոլովակը նկարահանվել է Լոս Անջելեսի The Hype House առանձնատանը, որը պատկանում է TikTok-ին։


== Կոմերցիոն հաջողություն ==
«Blueberry Faygo»-ն Billboard Hot 100 հիթ-շքերթում նորամուտի շաբաթն զբաղեցրել է 62-րդ հորիզոնականը, ինչպես երգչի նախորդ՝ «Stuck in a Dream»  սինգլը, որն այդ պահին ամենահաջողված սինգլն էր նրա սկավառակագրության մեջ։ Ավելի ուշ «Blueberry Faygo»-ն գերազանցել է այդ ռեկորդը՝ բարձրանալով 16-րդ հորիզոնական, դրանով իսկ Lil Mosey-ն իր առաջին հիթն ունեցավ Billboard Hot 100 հիթ-շքերթի op 20-ում։


== Հիթ-շքերթներ ==


== Հավաստագրեր ==


== Թողարկման պատմություն ==


== Ծանոթագրություններ ==
Մանկական և պատանեկան հանրագիտարաններ

Մանկական և պատանեկան հանրագիտարաններ, գիտամասսայական տեղեկատու գրականություն՝ նախատեսված երեխաների և պատանիների ինքնակրթության ու դաստիարակության համար։ Մանկական և պատանեկան հանրագիտարանները ընթերցողներին ծանոթացնում են շրջապատող աշխարհին, գիտական հիմնական դիսցիպլիններին, գիտության, տեխնիկայի, մշակույթի նվաճումներին, հայրենի երկրին, արտասահմանյան երկրներին։ Ձևավորվել է մանկական և պատանեկան հանրագիտարանների երկու հիմնական տեսակ՝ սիստեմատիկ և այբբենական-բաոարանային. երբեմն երկու տեսակները զուգակցվում են։ Պատանեկան հանրագիտարանի նախատիպ է համարվել Ա. Կոմենսկու «Զննական աշխարհ նկարներով» գիրքը։ Ռուսաստանում առաջին մանկական հանրագիտարանը՝ «Մանկական հանրագիտարան կամ Բոլոր գիտությունների նոր կրճատումնեը»-ը, հրատարակվել է 1802 թ-ին։ Մինչհեղափոխական շրջանի լավագույնը համարվում է Ի. Դ. Սիտինի 10-հատորանոց «Մանկական հանրագիտարանը» (1913-1914 թթ)։ 
ԽՍՀՄ-ում հրատարակվել են սիստեմատիկ «Մանկական հանրագիտարան» (1 հրտ. 1958-62 թթ, հ. 1-10, 2 հրտ. 1964-1969 թթ, հ. 1-12), այբբենական-բառարանային հրատարակությունը՝ «Ինչ է, Ով է», հ. 1-4, 1978 թ։ Մանկական և պատանեկան հանրագիտարաններ հրատարակվել են արտասահմանյան շատ երկրներում։ Առավել նշանավոր են Մեծ Բրիտանիայում՝ «Օքսֆորդի պատանեկան հանրագիտարան»-ը («Oxford Junior Encyclopedia», v. 1-13, Oxf., 1964 թ), «Պատանեկան գիտական հանրագիտարան» («Junior Science Encyclopedia», v. 1-8, L., 1966 թ), «Մանկական հանրագիտարան»-ը («Բրիտանական հանրագիտարան» («Children’s Britannica», v. 1-12, L.f 1964 թ), Հնդկաստանում՝ «Մանկական հանրագիտարան» («Սաչիտրա Վիշվակոշ», հ. ΙΙΟ, Դելի, 1967 թ, հինդի լեզվով), Իտալիայում՝ «Այբբենական հանրագիտարան տղաների և աղջիկների համար» («Enciclopedia alfabetica per ragazzi», v., 3, Milano, 1956), «Իտալացի երեխայի գանձը» («II tesoro del ragazzo italiano», v. 1-8, Torino, 1968 թ), ԱՄՆ-ում՝ «Գիտության նոր գիրք»։ Մանկական հանրագիտարան («The New Book of Knowledge», The Children’s Encyclopedia, v. 1-20, N. Y., [[1969]թ]), Ֆրանսիայում՝ Ռ. Գիյոյի «Լարուսի հանրագիտարանը երեխաների համար» (Guillot R., «Encyclopedic Larousse des enfants», P., 1956 թ), «Հանրագիտարան երիտասարդության համար» («Encyclopedie pour lajeunesse», t. 1-4, P., 1958 թ-1962 թ), ԳՖՀ-ում՝ «Մեյերի մանկական բառապաշար» («Meyers Kinderlexikon», Mannheim, 1960 թ) են։
Նարինե Դելլալյան

Նարինե Հարությունի Դելլալյան (փետրվարի 16, 1966(1966-02-16), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ ջութակահար։


== Կենսագրություն ==
Նարինե Դելլալյանը ծնվել է 1966 թվականին Երևանում։ Սովորել է Երևանի Պյոտր Չայկովսկու անվան երաժշտական դպրոցի ջութակի դասարան (Ա. Մատինյանի դասարան)։ Ավարտել է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիան (Հրաչյա Հարությունյանի դասարան)։ Աշխատել է Հայաստանի ռադիոյի և հեռուստատեսության սիմֆոնիկ նվագախմբում։ 1990 թվականին աշխատանքային հրավերով մեկնել է Լիսաբոն։ 1993 թվականից Պորտուգալիայի սիմֆոնիկ նվագախմբի մենակատարներից է։
«Հայրիկ Մուրադյան» հասարակական կազմակերպության նախագահն է, «Հայ-պորտուգալական ընկերություն» կազմակերպության փոխնախագահը։
1998 թվականին մասնակցել է Լոս Անջելեսում կայացած Հարություն Դելլալյանի ծննդյան 60-ամյակի հիշատակին նվիրված երաժշտական և մշակութային միջոցառումներին։


== Ձայնասկավառակներ ==
2000 թվականին հրատարակել է «Հայաստանի երաժշտական մասունքներ-Հայրիկ Մուրադյանի ձայնը» ձայնասկավառակը (2001 թվականին Լոս Անջելեսում ԱՄՖԱ-ի կողմից արժանացել է «Ավանդական երաժշտության լավագույն ալբոմ» մրցանակ)։
2016 թվականին թողարկել է Հայրիկ Մուրադյանի «Մոկաց սարեր» ձայնասկավառակը։


== Գրքեր ==
«Նվիրումի հնչյուններ»
«Հայ երգի երախտավոր Հայրիկ Մուրադյանի հուշեր»


== «Դելլալյան տրիո» ==
«Դելլալյան տրիո» դասական եռյակը ստեղծվել է 1995 թվականին Լիսաբոնում (Պորտուգալիա), Հարություն Դելլալյանի երկու դուստրերի՝ դաշնակահար Մարինա Դելլալյանի, ջութակահար Նարինե Դելլալյանի և թավջութակահար Լևոն Մուրադյանի կողմից։


== Մրցանակ ==
«Կոմիտաս» շքանշան, Հայաստանի սփյուռքի նախարարություն, 2016 թ.


== Ընտանիք ==
Հայր՝ Հարություն Դելլալյան, կոմպոզիտոր
Ամուսին՝ Լևոն Մուրադյան, թավջութակահար
Քույր՝ Մարինա Դելլալյան, դաշնակահար


== Ծանոթագրություններ ==
Կարասուկումլախ

Կարասուկումլախ, գյուղ Արևելյան Հայաստանի Ելիզավետպոլի նահանգի Արեշի գավառում։


== Բնակչություն ==
1908 թվականին գյուղն ունեցել է 422 կովկասի թաթար բնակիչ։


== Տես նաև ==
Ելիզավետպոլի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Դրագանովկա (գյուղ, Չեմերովեցի շրջան)

Դրագանովկա (ուկրաիներեն՝ Драганівка), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Չեմերովեցի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Դրագանովկա գյուղում բնակվում էր 812 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2211 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 367,25 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Սոպիմեցա

Սոպիմեցա (էստ․՝ Sopimetsa), գյուղ Էստոնիայի Յիգևամաա նահանգի Պայուսի շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 11 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Կիշինյովկա (գյուղ, Լազովսկի շրջան)

Կիշինյովկա (ռուս.՝ Кишинёвка), գյուղ Ռուսաստանի Պրիմորիեի երկրամասի Լազովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2005 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 202 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Ովդու

Ովդու (հայտնի էր նաև Ողդավ, Ողդիվ, Ողդու և Ովդավ անուններով), միջնադարյան հայաբնակ գյուղ, ներկայիս Ադրբեջանական Հանրապետության կազմում գտնվող Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության  Որդուարի շրջանի տարածքում։


== Նկարագրություն ==
Գտնվում էր պատմական Մեծ Հայքի Սյունիք նահանգի Երնջակ գավառում՝ Բոհրուտ գյուղից 7-8 կմ հյուսիս արևմուտք, լեռնալանջի փեշին։ Ունեցել է 40 - 50 բնակելի և այլ շինություններ։ 19-րդ դարի սկզբներից անմարդաբնակ էր և փլատակների էր վերածվել։ Գերեզմանատան տապանաքարերի ճակատագիրը անհայտ է։


== Պատմություն ==
13-րդ դարի հարկացուցակի համաձայն Տաթևի վանքին 12 միավոր հարկ։ Ղևոնդ Ալիշանը ենթադրում էր, որ Ովդուն հիշեցնում է Բիլավ գյուղի մոտ գտնվող Էլթի լեռնագագաթի անունը։


== Տես նաև ==
Երնջակ
Որդուարի շրջան
Սյունիք նահանգ
Օրդուբադ
Վերին Ագուլիս
Ներքին Ագուլիս


== Ծանոթագրություններ ==
Կոտլյարովկա (ավան, Կրասնոարմեյսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԿոտլյարովկաԿոտլյարովկա (ուկրաիներեն՝ Котлярівка), ավան Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Կրասնոարմեյսկիում։
2001 թվականի տվյալներով Կոտլյարովկա ավանում բնակվում էր 103 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)
Սերգեյ Ամմոսով

Սերգեյ Նիկալաևիչ Ամմոսով (ռուս.՝ Сергей Николаевич Аммосов (Сергей Сергеевич  Амо́сов), 24 մայիսի (5 հունիսի), 1837, Մոսկվա, Ռուսական կայսրություն – 3 (15 նոյեմբերի), 1886, Մոսկվա), ռուս գեղանկարիչ, բնանկարիչ, Գեղարվեստական շրջիկ ցուցահանդեսների ընկերության անդամ։


== Կենսագրություն ==
Սերգեյ Ամմոսովը ծնվել է 1837 թվականի մայիսի 24-ին (նոր տոմարով՝ հունիսի 5-ին) Մոսկվայում։ 1860 թվականից մինչև 1864 թվականը սովորել է Մոսկվայի նկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարանում, որն ավարտելիս ստացել է նկարչի կոչում։ 1869 թվականին ակադեմիական ցուցահանդեսում ներկայացրած «Կուտուզովի մուտքը գյուղ անձրևից հետո» (ռուս.՝ «Въезд в деревню Кутузово после дождя») նկարի համար ստացել է երրորդ աստիճանի դասային նկարչի կոչում։ 1870 թվականին նա ստացել է երկրորդ աստիճանի («Անտառեզր Մոսկվայի մոտ» (ռուս.՝ «Опушка леса в окрестностях Москвы») նկարի համար), իսկ 1872 թվականին՝ առաջին աստիճանի («Պոլտավյան դաշտ» (ռուս.՝ «Полтавское поле») նկարի համար) դասային նկարչի կոչում։
Սերգեյ Ամմոսովը եղել է Գեղարվեստական շրջիկ ցուցահանդեսների ընկերության անդամ և գործուն մասնակցություն է ունեցել ընկերության կազմակերպած ցուցահանդեսներին. 1871 թվականից մինչև 1886 թվականը պերեդվիժնիկների ցուցահանդեսներում ներկայացվել են Ամմոսովի 17 բնանկարներ ու մի քանի էտյուդներ։
Սերգեյ Ամմոսովը մահացել է 1886 թվականի նոյեմբերի 15-ին (նոր տոմարով՝ նոյեմբերի 27) Մոսկվայում։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Горелов М. И. С. Н. Аммосов // Русское искусство. Очерки о жизни и творчестве художников второй половины XIX века. — М: «Искусство», 1962. — Т. 1. — С. 617-629. — 692 с. — 20 000 экз.


== Արտաքին հղումներ ==
«Аммосов Сергей Николаевич в Галерее издательства «Белый Город»» (ռուսերեն)  (չաշխատող հղում)
«Аммосов (Амосов) Сергей Николаевич в Энциклопедии живописи и графики Art-каталог» (ռուսերեն)
Ալ-Մուշաննաֆի շրջան

Ալ-Մուշաննաֆի շրջան (արաբ․՝ ناحية المشنف‎‎, շրջանի կարգավիճակ ունեցող վարչատարածքային միավոր Սիրիայի Արաբական Հանրապետությունում։ Գտնվում է երկրի հարավում՝ Ալ-Սուեյդայի մարզում։ Հանդիսանում է Ալ-Սուեյդայի գավառի երեք շրջաններից մեկը։ Ըստ 2004 թվականի պաշտոնական մարդահամարի տվյալներով շրջանի բնակչությունն կազմում է 17,134 մարդ։
Վարչական կենտրոնն Ալ-Մուշաննաֆ քաղաքն է։ Գտնվում է մարզի արևելյան մասում։ Սահմանակից է հյուսիս-արևելքում՝ Շահբայի շրջան, հյուսիսում՝ Շակկայի շրջան, հյուսիս-արևելքում՝ Ալ-Սաբաա Բիյարի շրջան, հարավում՝ Մալահի շրջան, արևմուտքում՝ Ալ-Սուեյդայի շրջան։ Քաղաքն ու շրջական ավանները կազմում են 1.910.57 քառ.կմ տարածք։
Շրջանն ուննի 14 գյուղ և ավան (Բնակչության թվաքանակն ըստ 2004 թվականի պաշտոնական մարդահամարի տվյալներով է) դրանք են՝

Բոսան (արաբ․՝ بوسان‎‎), բնակչություն՝ 1,332
Ղեյիդա (արաբ․՝ الغيضة‎‎), բնակչություն՝ 35
Քասիբ (արաբ․՝ الكسيب‎‎), բնակչություն՝ 863
Ալ-Մուշաննաֆ (արաբ․՝ المشنف‎‎), բնակչություն՝ 2,581
Օջեյիլաթ (արաբ․՝ العجيلات‎‎), բնակչություն՝ 790
Ռամի (արաբ․՝ رامي‎‎), բնակչություն՝ 1,432
Ռաշիդե (արաբ․՝ الرشيدة‎‎), բնակչություն՝ 796
Սաանա (արաբ․՝ السعنا‎‎), բնակչություն՝ 297
Սալա (արաբ․՝ سالة‎‎), բնակչություն՝ 1,781
Շաբկի (արաբ․՝ الشبكي‎‎), բնակչություն՝ 755
Շրեի (արաբ․՝ الشريحي‎‎), բնակչություն՝ 945
Թարբա (արաբ․՝ طربا‎‎), բնակչություն՝ 2,236
Թիբա (արաբ․՝ الطيبة‎‎), բնակչություն՝ 1,645
Ում Ռիվակ (արաբ․՝ أم رواق‎‎), բնակչություն՝ 1,296


== Ծանոթագրություններ ==
Շենիկ (Արմավիրի մարզ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Շենիկ (այլ կիրառումներ)Շենիկ, գյուղ Հայաստանի Արմավիրի մարզում։ Գտնվում է մարզկենտրոնից 27 կմ հյուսիս-արևմուտք, բարձրությունը ծովի մակերևույթից՝ 1125 մ։ Շենիկ է անվանվել 1978 թվականի հունվարի 25-ին։


== Բնակչություն ==
Շենիկի ազգաբնակչության փոփոխությունը.


== Տնտեսություն ==
Բնակչությունը զբաղվում է հացահատիկի մշակությամբ, այգեգործությամբ և պտղաբուծությամբ։


== Պատմամշակութային կառույցներ ==
Գյուղի շրջակայքում կան մ.թ.ա. 2-րդ-1-ին հզմ. դամբարանադաշտ, մ.թ.ա. 2-րդ-1-ին հզմ. բնակատեղի և 3-5-րդ դդ. ամրոց։


== Տես նաև ==
Շենիկի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Արմավիրի մարզ)


== Ծանոթագրություններ ==
Լատիշևո (գյուղ, Շախտյորսկի շրջան)

Լատիշևո (ուկրաիներեն՝ Латишеве), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Շախտյորսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Լատիշևո գյուղում բնակվում էր 300 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Տոպոլիցա

Տոպոլիցա (բուլղար․՝ Тополица), գյուղ Բուլղարիայի Բուրգասի մարզում։ Վարչականորեն մտնում է Այտոսի համայնքի կազմի մեջ։ Համայնքի կենտրոն Այտոս քաղաքից գտնվում է 12 կմ դեպի արևմուտք։ 2011 թվականի Բուլղարիայի մարդահամարի տվյալների համաձայն՝ գյուղում բնակվել է 979 մարդ։


== Բնակչություն ==


== Տես նաև ==
Բուլղարիայի համայնքներ
Այտոսի համայնք


== Ծանոթագրություններ ==
(3770) Նիզամի

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Նիզամի (այլ կիրառումներ)(3770) Նիզամի (անգլ.՝ Nizami), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1974 թվականի օգոստոսի 24-ին Լյուդմիլա Չեռնիխի կողմից Նաուչնիում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,194294 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,7996 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,5889 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1187,25 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,303223 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 6,35° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(3770) Նիզամի աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Անտարկտիդական դոլար

Անտարկտիդական դոլար, Անտարկտիդակա մայրցամաքի ոչ պաշտոնական, հորինված արժույթը։
Ստեղծվել է ԱՄՆ-ում 1996 թ. հիմնված Անտարկտիդական Անդրծովյան բանկի խմբի կողմից, չնայած որ ըստ Անտարկտիդայի մասին միջազգային պայմանագրի, այն չի հանդիսանում որևէ երկրի տարածք, և չի կարող սեփական արժույթ ունենալ։
Մինչև 2001 թվականը թողարկվել են 1, 2, 5, 10, 20, 50 և 100 դոլարանոցներ, պատրաստված պլաստիկ ժապավենից։ Թղթադրամները ունեցել են մի քանի պաշտպանիչ շերտ։ Ներկայումս դրանք այլևս արժույթ չեն, այլ միայն օգտագործվում են հավաքածուներում։


== Արտաքին հղումներ ==
«Անտարկտիդական Անդրծովյան բանկի պաշտոնական կայք»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-05-19-ին։ Վերցված է 2013-09-29 
«Թղթադրամների նկարագրություն»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-05-19-ին։ Վերցված է 2013-09-29
Ալեքսանդր Շահսուվարյան

Ալեքսանդր (Սաշա) Հարությունի (Արտեմի) Շահսուվարյան, (1888, Ելիզավետպոլ - 1938), բոլշևիկ հեղափոխական, կուսակցական ու պետական գործիչ, ՌՍԴԲԿ անդամ (1907)։


== Կենսագրություն ==
Ավարտել է Թիֆլիսի Ներսիսյան դպրոցը (1910), սովորել Դորպատի (Տարտու) համալսարանում (1912-1915)։ 
Հեղափոխական գործունեության մեջ ներգրավվել է Ներսիսյան դպրոցում սովորելիս, Դորպատում ընտրվել է ՌՍԴԲԿ ընդհատակյա ուսանողական կոմիտեի անդամ։ 1915 թվականին վերադարձել է Ելիզավետպոլ և կատարել հեղափոխական աշխատանք։ 1915-1917 թվականներին կուսակցական-կազմակերպչական գործունեություն է ծավալել բանակում (Հյուսիսային Իրան)։ Դիլմանում ընտրվել է զինվորների դեպուտատների սովետի նախագահ։ 1917-1921 թվականներին գործել է Թիֆլիսում, ընտրվել ՌՍԴԲԿ Թիֆլիսի կոմիտեի Նախագահության անդամ և քարտուղար, ՎԿ(բ) կ ընդհատակյա Կենտկոմի անդամ, ապա՝ ՌԿ(բ) կ Կովկասյան բյուրոյի անդամության թեկնածու։ Երեք անգամ ձերբակալվել է և բանտարկվել Մետեխի, Քութայիսի և Բաթումի բանտերում։ Վրաստանում խորհրդային ռեժիմ հաստատվելուց հետո նշանակվել է Թիֆլիսի Հավլաբար, Մեյդանի և Նավթլուղ շրջանների հեղկոմի նախագահ։ 1922 թվականին տեղափոխվել է Հայաստան։ 1922-1923 թվականներին Շահսուվարյանն եղել է ՀԿ(բ) կ ԿԿ-ի բաժնի վարիչ, 1924-1928 թվականներին՝ ՀԿ(բ) կ ԿԿ-ի քարտուղար։ 1929-1931 թվականներին՝ Անդրֆեդերացիայի աշխատանքի ժողկոմի տեղակալ, 1931-1934 թվականներին՝ ՀԽՍՀ բանգյուղտեսչության ժողկոմի տեղակալ։ 1935 թվականին նշանակվել է ՀԽՍՀ ժողկոմխորհի նախագահի տեղակալ։ 1937 թվականին միաժամանակ ընտրվել է Երևանի քաղաքային սովետի նախագահ։ Եղել է ՎԿ(բ) կ և ՀԿ(բ)կ ԿԿ-ների Նախագահության, ՀԽՍՀ և ԱՍՖՍՀ Կենտգործկոմների անդամ։
Սեն Պիեռ (շրջան)

Սեն Պիեռի շրջան (ֆր․՝ Arrondissement de Saint-Pierre), շրջան Ֆրանսիայի անդրծովյան Ռեյունիոն տարածաշրջանի Ռեյունիոն դեպարտամենտում։ Ունի 10 համայնք։ Զբաղեցնում է 942,8 քառակուսի կիլոմետր տարածք, բնակչության թվաքանակը 2019 թվականի տվյալներով եղել է  311․401։
Սեն Պիեռի շրջանի կազմում ընդգրկված են հետևյալ համայնքները․


== Պատմություն ==
Սեն Պիեռի շրջանը կազմավորվել է 1964 թվականին՝ ունենալով 11 համայնք, որոնք նախկինում Սեն Դենի շրջանի մի մասն էին։ Այդ 11 համայնքներից չորսը 1969 թվականին տրվել են նորակազմ Սեն Պոլի շրջանին։ Վերջինիս համայնքներից երկուսը՝ Լե Ավիրոնն ու Լ'Էտան-Սալեն 2006 թվականի սեպտեմբերին վերադարձվել են Սեն Պիեռի շրջանին։
2015 թվականի հունվարին տեղի ունեցած վերակազմավորման արդյունքում Սեն Պիեռի շրջանի կազմում ներառվել են հետևյալ կանտոնները․


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Instituto Nacional de Estadística y de Estudios Económicos de Francia (INSEE, en francés)
Ալ-Սաուրա

Ալ-Սաուրա (արաբ․՝ الثورة‎‎), քաղաք Սիրիայի Արաբական Հանրապետության Ալ-Ռակկայի մարզի համանուն գավառում։ Հանդիսանում է համանուն շրջանի վարչական կենտրոնը։


== Անվանում ==
Քաղաքի անունը թարգմանաբար նշանակում է «հեղափոխություն», քանի որ քաղաքը առաջացել է Բաաս կուսակցության մարտի 8-ին կատարած հեղաշրջման ժամանակ։


== Աշխարհագրություն ==
Քաղաքը անմիջականորեն գտնվում է Եփրատ գետի և Ասադի լճերի կողքին։ Ըստ 2004 թվականի մարդահամարի տվյալների քաղաքը ունի 69.425 բնակչություն, որոնց գերակշիռ մասը դավանում է իսլամ։


== Ծանոթագրություններ ==
Գամբատեզա

Գամբատեզա (իտալերեն՝ Gambatesa), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Մոլիզե մարզում՝ Կոմպաբասո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1735 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 41 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 42 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 86013, հեռախոսային կոդ՝ 0874։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Կապի տվյալներ ==
Հեռախոսահամար՝ 0874 719134


== Արտաքին հղումներ ==
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.


== Ծանոթագրություններ ==
Նոնակ

Նոնակ (ֆր.՝ Nonac), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 306 մարդ, բնակչության խտությունը` 14.68 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 20.84 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 420 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 135 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 27 կմ հարավ։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 198 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 129-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 69։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 65,2 %։ 129 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 114 անձ (68 տղամարդ և 46 կին)։ Գործազուրկ են եղել 15 անձ (4 տղամարդ և 11 կին)։ 69 անաշխատունակներից 11-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 34-ը` թոշակառուներ, իսկ 24-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Շարանտ գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Իսլանովո (գյուղ, Կուշնարենկովսկի շրջան)

Իսլանովո (ռուս.՝ Исланово, բաշկիրերեն՝ Ислан), գյուղ Ռուսաստանի, Բաշկորտոստան հանրապետության Կուշնարենկովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 74 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)