armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Արտաշես Արամ

Արտաշես Արամ (Արտաշես Արամի Ղազարյան), հունվարի 13, 1955(1955-01-13), Կաթնաղբյուր, Թալինի շրջան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ բանաստեղծ, ՀԳՄ անդամ։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1955-ի հունվարի 13-ին, Արագածոտնի մարզի (Թալինի շրջան) Կաթնաղբյուր գյուղում, Սասունից գաղթած շառավիղների ընտանիքում։ Ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը։ Սովորել է Մոսկվայի Մաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտի գրական բարձրագույն դասընթացներում։ Աշխատել է հեռուստատեսությունում, «Ավանգարդ» թերթում, «Նոր-Դար» ամսագրում։ Լույս է ընծայել բանաստեղծությունների տասներկու ժողովածու։ 2008 թվականին Երևանի ժողովրդական արվեստի թանգարանում բացել է կոլաժների ցուցահանդես։ Նրա «Պոստ Սկրիպտում» պիեսը բեմադրվել է հայկական հեռուստատեսությամբ։ Իր իսկ սցենարով հայկական հեռուստատեսությունում բեմադրել է «Ճչան կարապ» ֆիլմ-ներկայացումը։ Հեղինակ է բազմաթիվ պիեսների՝ «Հարպիեի ճերմակ ձիավորը», (Ռուբեն Սևակ), «Ֆիասկո քնարական ընդմիջումներով», «Կոնսիլիում երկուսի համար», «Հարավ-արևելյան ռետրո» (մոնոդրամա)։ 2011 թվականի ապրիլի 5-ին «ԱՐՄՄՈՆՈ» փառատոնի շրջանակներում իր բեմադրությամբ ներկայացվել է «Չափազանց ուրախ և չափազանց տխուր ֆիեստա» խորագիրը կրող պիեսը։ Նույն փառատոնի շրջանակներում 2012 թվականին բեմադրվել է նաև «Սպասասրահ կամ հրաժեշտի կոմպարսիդա» պիեսը։ Հեղինակ է բազմաթիվ գրականագիտական, արվեստաբանական և հրապարակախոսական հոդվածների։


== Երկեր ==
Դեղձանիկներ, Երևան, 1979 թ.:
Կապույտ տեսիլներ, Երևան, 1984 թ.:
Ջութակահար թզուկը, Երևան, 1989 թ.:
Սփոփանքի ծաղիկ, Երևան, 1990 թ.:
Սգասյուն տաճար, Երևան, 1992 թ.:
Գիշերվա ժամ, Երևան, 1998 թ.:
Նարնջագույն արշիպելագ, Երևան, 2003 թ.:
Նաիրյան Քրոնիկոն, Երևան, 2004 թ.:
Noesis (Էսսեներ), երևան, 2006 թ.:
Ջրերի վրա, Երևան, 2008 թ.:
Պոեզիայի և հակապոեզիայի ժամանակը, Երևան, 2012 թ.:
Դիմակների բեմ կամ հասարակների թաղամաս, Երևան, 2014 թ.:


== Մրցանակներ ==
«Սգասյուն Տաճար» պոեմն արժանացել է Ավետիք Իսահակյանի անվան Գրողների միության ամենամյա մրցանակ, 1992
«Գիշերվա ժամ» ժողովածուն արժանացել է Պարույր Սևակի անվան մրցանակ, 1998
«Նաիրյան Քրոնիկոն» գրքին շնորհվել է «Հրանտ և Մանուշակ Սիմոնյան» գրական հիմնադարամի (ԱՄՆ) և ՀԳՄ մրցանակ, 2006
«Նարցիս» հանդեսի մրցանակ լավագույն բանաստեղծական շարքի համար մրցանակ, 2010
ՀՀ մշակույթի նախարարության պատվոգիր և Գրիգոր Նարեկացու հուշամեդալ, 2014


== Ծանոթագրություններ ==
Սիուտեդալիա

Սիուդետալիա մունիցիպալիտետ Իսպանիայում, մտնում է Լեյդա նահանգի մեջ, Կատալոնիայի ինքնավար համայնքում։ Վարչատարածքային միավորը գտնվում է Ուրժել շրջանում։ Զբաղեցնում է 17 կմ² տարածք։ Բնակչությունը՝ 223 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք
Datos generales Archived 2007-07-03 at the Wayback Machine.
Datos estadísticos
Բրիանսոնե

Բրիանսոնե (ֆր.՝ Briançonnet), կոմունա Ֆրանսիայի հարավ-արևելքում՝ Պրովանս-Ալպեր-Լազուրե ափ շրջանի Ծովափնյա Ալպեր դեպարտամենտի Գրաս շրջանի Գրաս 1 կանտոնում։ Մինչև 2015 թվականի մարտը կոմունան վարչականորեն ընդգրկված էր Սենտ Օբան լուծարված կանտոնի կազմում (Գրաս շրջան)։
Կոմունայի տարածքը կազմում է 24,32 կմ², բնակչությունը՝ 194 մարդ (2006) աճի միտումով։ 234 մարդ (2012), բնակչության խտությունը՝ 9,6 մարդ/կմ²։


== Население ==
Կոմունայի բնակչությունը 2001 թվականին կազմել է 231 մարդ, 2012 թվականին՝ 234 մարդ.

Բնակչության թվաքանակի դինամիկան։


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին աշխատունակ տարիքի (15-64 տարեկան) 119 բնակիչներից 73-ը եղել են տնտեսապես ակտիվ, 46-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության գործակիցը կազմել է 61,1 %, 1999 թվականին եղել է 65,0 %։ Աշխատունակ տարիքի 73 ակտիվ բնակիչներից աշխատում էին 65-ը (39 տղամարդ և 26 կին), 8 հաշվառված էին որպես գործազուրկ (39 տղամարդ և 26 կին)։ Աշխատունակ տարիքի 8 ոչ ակտիվ բնակիչներից 46-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 26-ը՝ թոշակառուներ, իսկ 14-ը՝ ոչ ակտիվ են եղել այլ պատճառներով։
2010 կոմունայում հաշվառված են եղել 71 հարկատու տնային տնտեսություններ, որտեղ ապրում էր 142 մարդ։ 1 հարկատուին բաժին ընկնող շահույթը կազմել է 14775 եվրո։


== Պատկերասրահ ==

		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բրիանսոնե կոմունայի քաղաքապետարանի պաշտոնական կայք (ֆր.)
Ախոռ (Խարբերդի գավառ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ախոռ (այլ կիրառումներ)Ախոռ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Խարբերդի գավառում, Արածանիի ձախ ափին, Խարբերդից 22 կմ արևելք։


== Պատմություն ==
Ախոռի բնակիչները 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ տեղահանվեցին և քշվեցին Դեր Զորի անապատը, որտեղ մեծ մասը կոտորվեց, մի մասն էլ զոհ գնաց սովին։ Աղետից փրկվեցին ընդամենը 10 հոգի, որոնք բնակվեցին Հալեպում։


== Բնակչություն ==
1872-1873 թվականներին ուներ 71 տուն՝ 286 հայ բնակչով։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի նախօրեին ուներ 100 տուն՝ 800 հայ և 60 տուն՝ մոտ 300 քուրդ բնակչով։


== Տնտեսություն ==
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը երկրագործությունն ու անասնապահությունն էր։


== Պատմամշակութային կառույցներ ==
Ախոռն ուներ Ս. Գևորգ անունով եկեղեցի։ Ըստ Էփրիկյանի եկեղեցին կոչվում էր Ս. Աստվածածին։


== Կրթություն ==
Գյուղում գործում էր վարժարան։


== Ծանոթագրություններ ==
Եվգենի Խրունով

Եվգենի Խրունով Վասիլևիչ (սեպտեմբերի 10, 1933(1933-09-10), Q23953834?, Q20658929?, Վոլովսկի շրջան, Մոսկվայի մարզ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - մայիսի 19, 2000(2000-05-19), Մոսկվա, Ռուսաստան), խորհրդային տիեզերագնաց-օդաչու, Ինժեներ-գնդապետ, Խորհրդային Միության հերոս (հունվարի 22, 1969)։
Տիեզերագնացների ջոկատում ընդգրկվել է 1960 թվականին։ 1968 թվականին ավարտել է Մոսկվայի ռազմաօդային ինժեներական ակադեմիան։ 1969 թվականի հունվարի 15-17-ը, Բորիս Վոլինովի հետ, որպես ինժեներ-հետազոտող, թռիչք է կատարել «Սոյուզ-5» տիեզերանավով։ 1969 թվականի հունվարի 16-ին, Ալեքսեյ Ելիսեևի հետ, բաց տիեզերքով փոխադրվել է «Սոյուզ-4» տիեզերանավը (Վլադիմիր Շատալովի ղեկավարած), որով վերադարձել է Երկիր։
Խրունովը երկրի շուրջը կատարել է 32 պտույտ, տիեզերքում մնացել 47 ժ 39 ր, որից 37 ր՝ բաց տիեզերքում։


== Ծանոթագրություններ ==
Կոզիմո Մեդիչի

Կոզիմո դի Ջովաննի դե Մեդիչի (սեպտեմբերի 27, 1389, Ֆլորենցիա - օգոստոսի 1, 1464, Villa Medici at Careggi, Ֆլորենցիա) իտալացի բանկիր և քաղաքական գործիչ, ով Մեդիչիների ընտանիքը դարձրեց իտալական Վերածննդի գրեթե ողջ ժամանակահատվածում Ֆլորենցիայի փաստացի կառավարիչներ։ Նրա իշխանության հիմքում էր բանկային իրենց հարստությունը, ինչպես նաև իր ու այլ հզոր ու հարուստ ընտանիքների միջև հարաբերություններն ու ամուսնությունները։ Կոզիմո Մեդիչին իր ժամանակի մեծագույն մեկենասներից մեկն էր։ Նա ծախսել է ավելի քան 600 000 ֆլորին ոսկով (մոտ 500 միլիոն դոլար՝ գնաճը ճշգրտված) արվեստի և մշակույթի վրա, ներառյալ Դոնատելլոյի «Դավիդը»՝ առաջին մերկ արական քանդակը հին ժամանակներից ի վեր։ Չնայած իր ազդեցությանը՝ նրա իշխանությունը բացարձակ չէր. Ֆլորենցիայի օրենսդիր խորհուրդները երբեմն ընդդիմանում էին նրա առաջարկներին իր ողջ կյանքի ընթացքում, և նա համարվում էր առաջինը հավասարների մեջ, այլ ոչ թե ինքնիշխան։


== Վաղ տարիներն ու ընտանեկան բիզնեսը ==
Կոսիմո դե Մեդիչին ծնվել է Ֆլորենցիայում՝ Ջովաննի դի Բիչի դե Մեդիչիի և նրա կնոջ՝ Պիկարդա Բուերիի ընտանիքում՝ 1389 թվականի սեպտեմբերի 27-ին։ Այն ժամանակ ընդունված էր իր անվան մեջ նշել հոր անունը՝ երկու նույնանուն անհատների ինքնությունը տարբերելու նպատակով։ Այսպիսով, Ջովաննին Բիչիի որդին էր, և Կոզիմոյի անունը պատշաճ կերպով թարգմանվեց Կոզիմո դի Ջովաննի դե Մեդիչի։ Նա ծնվել է երկվորյակ եղբոր՝ Դամիանոյի հետ, ով ժամանակ անցա մահացել է։ Երկվորյակներին անվանել են սուրբ Կոսմասի և Դամիանի անունով, որոնց տոնն նշվում էր սեպտեմբերի 27-ին։ Կոզիմոն ավելի ուշ սկսում է նշել իր ծննդյան օրը հենց այդ՝ իր «անվան օրը», իր ծննդյան փաստացի ամսաթվի փոխարեն։ Կոզիմոն ուներ նաև եղբայր Լորենցո, որը հայտնի էր որպես «Լորենցո Ավագ»։ Նա Կոզիմոյից մոտ վեց տարով փոքր էր և մասնակցում էր ընտանիքի բանկային ձեռնարկությանը։
Կոզիմո Մեդիչին իր հարստությունն ու բանկային ոլորտի գիտելիքները ժառանգել է հորից՝ Ջովաննիից, ով նախապես լինելով վաշխառու դարձել էր բանկիր՝ միանալով իր ազգական Վիերի դի Կամբիո դե Մեդիչիի բանկին։ Ջովաննին ինքնուրույն ղեկավարում էր Վիերիի մասնաճյուղը Հռոմում։ Մինչ 1397 թվականը շրջանում այդ բանկը բաժանվում է երեք առանձին և անկախ սուբյեկտների, ինչից հետո Ջովաննին վերադարնում է Ֆլորենցիա՝ հիմնելու իր սեփական՝ Medici Bank-ը։ Հաջորդ երկու տասնամյակների ընթացքում Medici Bank-ը մասնաճյուղեր է բացում Հռոմում, Ժնևում, Վենետիկում և ժամանակավորապես Նեապոլում։ Շահույթի մեծ մասը ստացվում էր Հռոմից։ Հռոմի մասնաճյուղի մենեջերը պապական ավանդապահ գեներալ էր, ով ղեկավարում էր Եկեղեցու ֆինանսները՝ միջնորդավճարի դիմաց։ Կոզիմոն հետագայում ընդլայնեց բանկը Արևմտյան Եվրոպայում և գրասենյակներ բացեց Լոնդոնում, Պիզայում, Ավինյոնում, Բրյուգգեում, Միլանում և Լյուբեկում։ Մեդիչիի մասնաճյուղերը բանկը դարձրին պապական գործունեության իրականացման լավագույն գործիքներից մեկը։ Եվրոպայի շատ մասերի եպիսկոպոսություններին հնարավորություն էր տալիս իրենց վճարները վճարել մոտակա մասնաճյուղին, որի կառավարիչը այնուհետև պապական արտոնագիր էր տալիս։ Պապերն էլ իրենց հերթին կարող էին ավելի հեշտությամբ պատվիրել մի շարք ապրանքներ, ինչպիսիք էին համեմունքները, տեքստիլը, մասունքները՝ բանկի մեծածախ առևտրի միջոցով։ Տասնհինգ տարում Ջովաննիի շահույթը կազմել է 290 791 ֆլորին։


== Ծանոթագրություններ ==
Սեն Լորան սու Կուարոն

Սեն Լորան սու Կուարոն (ֆր.՝ Saint-Laurent-sous-Coiron), համայնք Ֆրանսիայի Օվրեն-Ռոն-Ալպեր մարզի Արդեշ գավառում։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 127 մարդ, բնակչության խտությունը` 8.15 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 15.58 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 500 կմ հարավ, Լիոն քաղաքից` 130 կմ հարավ, Պրիվա քաղաքից` 15 կմ հարավ-արևմուտք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 67 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 48-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 19։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 71,6 %։ 48 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 44 անձ (26 տղամարդ և 18 կին)։ Գործազուրկ են եղել 4 անձ (3 տղամարդ և 1 կին)։ 19 անաշխատունակներից 1-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 11-ը` թոշակառուներ, իսկ 7-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Արդեշ գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Հայերի ցեղասպանությունը Օսմանյան կայսրությունում

Հայերի ցեղասպանությունը Օսմանյան կայսրությունում (ռուս.՝ Геноцид армян в Османской империи), փաստաթղթերի և նյութերի ժողովածու հայերի ցեղասպանության մասին։


== Կազմողներ ==
Մկրտիչ Ներսիսյան
Ռ. Սահակյան


== Բովանդակությունը ==
Ժողովածուն ամփոփում է Օսմանյան կայսրության մեջ հայերի ցեղասպանության վերաբերյալ փաստաթղթեր և նյութեր հայկական, ռուսական, թուրքական, գերմանական, անգլիական, ֆրանսիական, ամերիկյան և այլ աղբյուրներից։ Փաստաթղթերի մեծ մասը տարբեր պետությունների հյուպատոսների, դեսպանների, նախարարների և բարձրաստիճան այլ պաշտոնյաների զեկուցագրեր են, տեղեկագրեր ու նամակներ։ Այդ հարուստ և հավաստի նյութերը ճշմարտացիորեն պատկերում են հայերի ոչնչացման ահավոր պատկերը Թուրքիայում 19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին, և մասնավորապես, Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին, երբ երիտթուրքերի արյունոտ ոճրագործությունների հետևանքով զոհվեցին մոտ մեկուկես միլիոն անմեղ մարդիկ և ամայացավ Արևմտյան Հայաստանը։
Հայերի ցեղասպանությանը նվիրված այս ժողովածուն 1966 և 1982 թվականներին ռուսերեն հրատարակված "Геноцид армян в Османской империи" գրքի թարգմանությունն է (հայերենում ավելացված են մի շարք նոր նյութեր)։ Այս ժողովածուն ընդգրկում է 1876-1918 թվականների ժամանակաշրջանը։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին Օսմանյան կայսրությունում տեղի ունեցավ մարդկության պատմության մեծագույն ողբերգություններից մեկը՝ Հայոց Ցեղասպանությունը։ Իշխանության գլուխ անցած ազգայնամոլ կուսակցությունը կազմակերպեց հայերի ցեղասպանությունը և անապատի վերածեց ողջ Արևմտյան Հայաստանը։ Դաժան ու նենգ սուլթան Աբդուլ Համիդը միայն 1890-ական թվականներին սրի քաշեց ավելի քան 300000 մարդ։ 1909 թվականին Կիլիկիայի Ադանա քաղաքի հայ բնակչության թիվը կազմեց շուրջ 30000 մարդ։ Երբ խոսվում է Մեծ եղեռնի մասին, ապա պետք է նկատի ունենալ ոչ միայն 1915-1916 թվականների կոտորածը, այլ նաև 19-րդ դարի վերջերի և 20-րդ դարի սկզբի զանգվածային ջարդերը։ Գտնվելով թուրքական լծի տակ, Արևմտյան Հայաստանը ենթարկվում էր դաժան ճնշումների և կեղեքումների։ «Հայերի, ինչպես և մյուս քրիստոնյաների դրությունը Թուրքիայում, խղճալի է․․․Ես տեսել եմ մի քանի հայերի կտրված ականջներով և քթերով, և դա արված էր ոչ թե դատարանի վճռով, այլ քմահաճությամբ ու բռնությամբ ինչ-որ մի հարուստ ու ազդեցիկ տղայի, գուցե և տեղական դիվանի մի անդամի կողմից։ Հայերը մշտապես գտնվում են տագնապալի վիճակում»։ Այսպես է նկարագրել հայերի վիճակը ռուս գեներալ Մ․ Լիխուտինը, որը 1854-1855 թվականներին եղել է Արևմտյան Հայաստանում։ Ականավոր ազգագրագետ ու հասարակական գործիչ Գարեգին Սրվանձտյանը 1864 թվականին Մուշ գավառում տիրող վիճակը պատկերել է հետևյալ ձևով․ «Գնդակների արձակում, արյան հոսում, ընչից ավար, ընտանյաց բռնաբարություն, եկեղեցուց կողոպտում, օրինաց եղծում, կենաց գրավում․․․»։


== Ծանոթագրություններ ==
Կեսկաստել

Կեսկաստել (ֆր.՝ Keskastel), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Ստորին Հռենոս գավառում։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 1539 մարդ, բնակչության խտությունը` 81.56 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 18.87 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 350 կմ արևելք, Ստրասբուրգ քաղաքից` 70 կմ հյուսիս-արևմուտք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 1052 աշխատունակ (15-64 տարեկան)  բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 764-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 288։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 72,6 %։ 764 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 683 անձ (391 տղամարդ և 292 կին)։ Գործազուրկ են եղել 81 անձ (38 տղամարդ և 43 կին)։ 288 անաշխատունակներից 71-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 99-ը` թոշակառուներ, իսկ 118-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Ստորին Հռենոս գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Տրեցո սուլ’Ադա

Տրեցո սուլ’Ադա  (իտալերեն՝ Trezzo sull'Adda,  լոմբ.՝ Trezz), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լոմբարդիա մարզի Միլան գավառում։
Բնակչությունը 12 412 մարդ է (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 955 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 13 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 20056։ Հեռախոսային կոդը՝ 02։
Բնակավայրի հովանավորն է սուրբ Կաետան Տիենացին։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Կապի տվյալներ ==
Հեռախոսահամար՝ 02 909331
Էլեկտրոնային հասցեն՝ info@comune.trezzosulladda.mi.it
Պաշտոնական կայք՝ http://www.comune.trezzosulladda.mi.it/


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրի պաշտոնական կայք (իտալ.)
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.


== Ծանոթագրություններ ==
Փոլ Թերու

Փոլ Թերու (անգլ.՝ Paul Edward Theroux, ապրիլի 10, 1941(1941-04-10)[…], Մեդֆորդ, Միդլսեքս շրջան, Մասաչուսեթս, ԱՄՆ), ամերիկացի գրող է, գրական բազմաթիվ պարգևների դափնեկիր։ 1958-1971 թվականներին անգլերեն է դասավանդել Սինգապուրի համալսարանում։ Գրել է ավելի քան 20 վիպակ, որոնց մի մասի գործողությունները ծավալվում են Սինգապուրում։ Օրինակ՝ «Սուրբ Ջեկը» (1976 ռեժիսոր Բոգդանովիչի ֆիլմը, 1979)։ Մինչև 2006 թվականը նրա սինգապուրյան ստեղծագործությունները արգելված են եղել Սինգապուրում ։
Դերասան և սցենարիստ Ջասթին Թերուն գրողի զարմիկն է։


== Վեպեր և պատմվածքների ժողովածուներ ==
Ուոլդո / Waldo (1967)
Fong And The Indians (1968)
Murder In Mount Holly (1969)
Girls At Play (1971)
Jungle Lovers
Sinning With Annie (1972)
Saint Jack (1973) («Սուրբ Ջեկը», էկրանավորել է ռեժիսոր Փիթեր Բոգդանովիչը 1979 թվականին)
The Black House (1974)
Ընտանեկան զինանոց / The Family Arsenal (1976)
The Consul’s File
Picture Palace (1978)
A Christmas Card
London Snow
World’s End (1980)
The Mosquito Coast (1981,էկրանավորել է ռեժիսոր Փիթեր Ուիրը 1986 թվականին)
The London Embassy (պատմվածքների ժողովածու, 1982)
Half Moon Street (1984)
Doctor Slaughter (1984)
O-Zone (1986)
The White Man’s Burden
My Secret History (1989)
Chicago Loop (1990)
Millroy The Magician (1993)
Իմ ուրիշ կյանքը / My Other Life (1996)
Կոուլոն Թոնգ / Kowloon Tong
Գոնոլուլու հյուրանոցը / Hotel Honolulu
Stranger At The Palazzo D’Oro (պատմվածքների ժողովածու)
Blinding Light (2006)
The Elephanta Suite (трилогия, 2007)


== Այլ ստեղծագործություններ ==
Մեծ երկաթուղային շուկա / The Great Railway Bazaar (1975)


== Ծանոթագրություններ ==

Сайт о творчестве Пола Теру (անգլ.)
22 рассказа
Լիսավինո (Իստրինսկի շրջան)

Լիսավինո (ռուս.՝ Лисавино), գյուղ Ռուսաստանում, Մոսկվայի մարզում, Իստրինսկի շրջանում։ Բնակչությունը 2010 թվականի մարդահամարի տվյալներով կազմում է 25 մարդ, գյուղում կա 2 փողոց։ Իստրինսկի հետ կապ է հաստատում № 39 ավտոբուսով։
Գտնվում է շրջանի հյուսիս-արևելքում, Իստրա քաղաքից մոտ 8 կմ հյուսիս-արևելք։ Գտնվում է ծովի մակարդակից 197 մ բարձրության վրա։ Սահմանակից մոտակա բնակավայրերն են՝ Ադուևոն՝ 1,5 կմ դեպի արևմուտք, Երեմեևոն՝ 2,5կմ դեպի հարավ-արևելք


== Ծանոթագրություններ ==
Կլոր դար (բնակատեղի)

Կլոր դար (բնակատեղի), գտնվում է Գեղարքունիքի մարզի Ակունք գյուղում, հիմնադրվել է՝ մ.թ.ա 4-րդ դարում։
Կլոր դար բնակատեղին Գեղարքունիքի մարզի Ակունք գյուղից հեռու է մոտ 500 մետր դեպի հարավ-արևմուտք, տեղակայված է առանձին բլրի վրա։ Բնակատեղին ըստ էության գոյություն է ունեցել մինչև մ.թ.ա 3-րդ դարը։


== Պեղումներ ==
1959 թվականին Հնագիտության և ազգագրության ինստիտուտի գիտաշխատող Ս.Գ. Բարխուդարյանի պեղումների արդյունքում հայտնաբերվել են հում աղյուսից կառուցված պարիսպի շրջակայքում՝ բլրի արևելյան լանջին։ Նաև պեղումների արդյունքում պարզ է դարձել որ միջնաբերդի եղել սենյակներ, որոնցից մեկում հայտնաբերվել է կիսայրված փայտի կտորներ, իսկ մոխրի միջից հայտնաբերվել է երկաթի խարամ և մի հալոցք։
Անմշակ  բազալտի քաիերից են կառուցված եղել պատերի հիմքերը, իսկ նրանց վրա դրվել է անթիրծ աղյուսից պատ, իսկ միացման համար օգտագործվել է սպիտակ հողից պատրաստված շաղախ։
Բարձունքի վրա, որտեղ եղել է միջնաբերդը, գագաթին ունեցել է 1,5 հեկտար հարթ տարածություն, չնայած այնտեղ կառուցված շենքերից որևէ հետք չի մնացե։ Գագաթին կա մի խաչքար, որը կանգուն է, մոտ 2 մետր բարձրության, ստոին նույնպես կան մի քանի խաչքարեր։  Բնակատեղիում առկա են նաև 10-ից 17-րդ դարերի մշակութային շերտեր։
Բնակատեղիից շատ քիչ՝ մետ 100 մետր հեռավորության վրա կա գերեզմանոց, որտեղ առկա է 15 խաչքարեր, գերեզմանոց վերագրվում է 9-ից 17-րդ դարերի։


== Ծանոթագրություններ ==
Անդալուզյան լեռներ

Անդալուզյան լեռներ, Բետյան լեռներ, լեռնային համակարգ Իսպանիայի հարավում։


== Անդալուզյան լեռները ձգվում են ==
Ձգվում է Պիրենեյան թերակղզու հարավարևելյան և հարավ ափերի երկայնքով։ Երկարությունը մոտ 630 կմ է, բարձր, մինչև 3478 մ (Մուլասեն լեռ, ամենաբարձրը Պիրենեյան թերակղզում)։


== Անդալուզյան լեռները պատկանում են ==
Անդալուզյան լեռները պատկանում են ալպյան ծալքավորությանը։ Կազմված են բյուրեղային ապարներից և կրաքարերից։ Լանջերը խիստ մասնատված են, քարքարոտ, զարգացած է կարստը։


== Կլիման ==
Կլիման միջերկրածովյան է։ Տարածված են կաղնու, սոճու անտառներ ու մաքվիսի մացառուտներ։ Կան երկաթի հանքեր։
Պերուական խոլահավ

Պերուական խոլահավ (լատ.՝ Sula variegata),  խոլահավերի տեսակ։ Պերուական հոսանքի էնդեմիկ է, կարևոր գիշատիչ է իր կենսացենոզում։ Պերուական ծովափի ամենաբազմաթիվ թռչունն է։։ 20-րդ դարի կեսին պերուական խոլահավի թվաքանակը հասավ 3 միլիոն առանձնակի։ Բուգենվիլի ձկնկուլից հետո գուանոյի երկրորդ ամենակարևոր արտադրողն է բոլոր ծովաթռչունների միջև։


== Նկարագրություն ==
Սավառնող թռչունի վերին մասերը դարչնագույն են, իսկ ստորինը՝ սպիտակ։ Կտուցը երկար է, մոխրագույն, գլուխը՝ սպիտակ։
Էգերը, որպես կանոն, ավելի խոշոր են, քան արական սեռի ներկայացուցիչները. նրանց մարմինը միջինում 19%-ով ավելի ծանր է, իսկ թևերը՝ 4%-ով մեծ։


== Տաքսոնոմիա ==
Պերուական խոլահավերի ենթատեսակներ չկան, սակայն տեսակների որոշ ներկայացուցիչներ հիբրիդացվում են կապտաոտ խոլահավերի հետ։


== Տարածվածություն և կենսակերպ ==
Գաղութները բնադրում են ավազոտ հարթավայրում, որտեղ բոլոր կողմերից քամիներ են փչում, ինչը նրանց բներին թույլ է տալիս մնալ մոտավորապես 28 °C-ից 38 °C ջերմաստիճանի միջակայքում։


== Վարքագիծ ==

Թռչնի սննդակարգի հիմքը կազմում է պերուական անձրուկը։ Սնվում են նաև թյունիկով և այլ սննդով։ Որսն անում են Պերուական հոսանքի սառը ջրերում։
Պերուական խոլահավերը սուզորդներ են՝ սուզվելու համեմատաբար կարճ ժամանակով՝ 3,1–3,4 վայրկյան։ Սուզումները տևում են մինչև 15 վայրկյան։ Սուզման միջին խորությունը 2,3–4,3 մետր է, դրանք համեմատաբար ոչ խորը սուզվող թռչուններ են։
Կերը փնտրում ափին բավականին մոտ, սովորաբար իրենց բներից 5 կմ-ից պակաս հեռավորության վրա, սակայն նրանց տեսել են ափից մինչև 40 կմ հեռավորության վրա։ Նրանց կեր որոնելու ճամփորդությունները տևում են ընդամենը մի քանի ժամ, ինչը կարճ է՝ համեմատած այլ նման ծովային թռչունների հետ, որոնք կեր փնտրելու համար կարող են մի քանի օր անցկացնել ծովում։ Դա խոսում է այն մասին, որ պերուական խոլահավերը կեր որոնելիս նախընտրում են չհեռանալ իրենց գաղութից։
Պերուական խոլահավի միջին արագությունը մոտավորապես 44 կմ/ժ է, սակայն նրանք կարող են թռչել մինչև 139 կմ/ժ արագությամբ։


== Բազմացում ==
Բազմանում են ամբողջ տարվա ընթացքում, սակայն հիմնական բազմացման սեզոնը տեղի է ունենում հարավային գարուն-ամառ ժամանակահատվածում (սեպտեմբեր-մարտ)։ Զույգերը կարող են տարվա ընթացքում երկրորդ անգամ փորձել բազմանալ՝ կախված սննդի առկայությունից։ Ձվերի քանակը տատանվում է մեկից մինչև չորս ձու, բայց ամենից հաճախ 2-3 ձու են ածում։ Ձվերը գունատ-կապույտ են։ Ե՛վ էգ, և՛ արու ծնողները թուխս են նստում 4-ից 5 շաբաթ։ Ձագերը մեծանում են մոտավորապես 3 ամսում։ Ի թիվս այլ փոփոխականների, բազմացման հաջողությունը կախված է սննդի առկայությունից և կապված է գաղութի գտնվելու վայրից, դրա չափից և բուծման ժամանակից։


== Ծանոթագրություններ ==


== Հղումներ ==
Պերուական խոլահավը Internet Bird Collection-ում
Նամականիշեր։
Լուսանկարներ VIREO-ում։
Խոմուտինինո (գյուղ, Ուվելսկի շրջան)

Խոմուտինինո (ռուս.՝ Хомутинино), գյուղ Ռուսաստանի, Չելյաբինսկի մարզի Ուվելսկի շրջանի կազմում։ Գյուղը գտնվում է Չելյաբինսկ-Տրոիցկ մայրուղուց 8 կմ հեռավորության վրա։


== Բնակչություն ==
Բնակչությունը 1999 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1769 մարդ, 2002 թվականին՝ 1509 մարդ, 2010 թվականին՝ 1520 մարդ։


== Պատմություն ==
Գյուղը հիմնադրել են Խոմուտինին եղբայրները 1750 թվականին, երբ տուն են հիմնել ավագ եղբոր՝ Իվանի համար։ 1888 թվականին կառուցվել է եկեղեցի, որի հետ միասին եկեղեցական-ծխական դասը։ 19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին մարդիկ սկսել են գիտակցել այն լճերի բուժիչ հատկությունների մասին, որոնց մոտ գտնվել է գյուղը, և դրանց վրա կազմակերպել են մասնավոր բաղնիքներ և հանգստավայրեր։
1913 թվականին գյուղում կառուցվել է առաջին գյուղական դպրոցը՝ երկու դասասենյակով։
1930 թվականին գյուղում ստեղծվել է կոլտնտեսություն, որն ընդգրկում էր 49 գյուղացիական տնտեսություն։ 1949 թվականին գյուղում բացվել է գյուղական գրադարան։


== Հայտնի մարդիկ ==
Ալեքսանդր Իվանովիչ Բլոխին, ականավոր շինարար և տրակտորիստ, Լենինի շքանշանակիր։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Պետրոնի Գայ Ամատունի

Պետրոնի Գայ Ամատունի (ռուս.՝ Петро́ний Гай Аматуни́, հունիսի 29 (հուլիսի 12), 1916, Պրոլետարսկ, Q4406212?, Դոնի զորքի մարզ, Ռուսական կայսրություն - ապրիլի 29, 1982(1982-04-29), Դոնի Ռոստով, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), խորհրդահայ ֆանտաստ գրող։ ԽՍՀՄ Գրողների միության անդամ (1958), ԽՄԿԿ անդամ (1958)։


== Կենսագրություն ==
Պետրոնի Գայ Ամատունին ծնվել է 1916 թվականին Վելիկոկնյաժեսկոյ ավանում (այժմ` Պրոլետարսկ)։ Սերել է հայ նախարարական հնագույն տոհմից։  Մանկությունն անցել է Հայաստանում, պատանեկությունը` Մոսկվայում։ 16 տարեկան հասակից աշխատել է որպես օդանավի մոդելավորման հրահանգիչ, սավառնակային սպորտի հրահանգիչ։ Հայրենական Մեծ պատերազմը սկսել է հեծելազորային զորքերից, հոսպիտալ տեղափոխվելուց հետո ուղարկվել է ռազմաօդային կործանիչների ուսումնարան, որն ավարտելուց հետո 1944 թվականից աշխատել է որպես օդաչու-հրահանգիչ։ Զորացրվելուց հետո եղել է ԴՕՍԱԱՖ-ի օդաչու-հրահանգիչ, 1953-1968 թվականներին` քաղաքացիական ավիացիոն նավի հրամանատար («Աերոֆլոտի» Ռոստովի ջոկատ)։
Պետրոնի Գայ Ամատունին եղել է հեքիաթի և գիտաֆանտաստիկ ժանրերի պրոֆեսիոնալ գրող։ Գրական ասպարեզում իրեն դրսևորել է 1940-ական թվականների երկրորդ կեսին։ Ամատունու ստեղծագործությունները թարգմանվել են հայերեն, ղրղզերեն, չեխերեն։


== Հիշատակ ==
Պրոլետարսկի մանկական գրադարանը կոչվում է Ամատունու անունով
Դոնի Ռոստովի մանկական գրադարանը կոչվում է Ամատունու անունով
Դոնի Ռոստովի Իզյումսկու-Ամատունու տան պատին փակցվել է Ամատունուն նվիրված հուշատախտակ


== Ստեղծագործություններ ==
Маленький лётчик Пиро (1946)
Гаяна (трилогия):
Тайна Пито-Као (1957)
Тиунэла (1962)
Парадокс Глебова (1966)
Разведчик недр (1961)
Чао — победитель волшебников (1964)
Если б заговорил сфинкс… (1970)
Требуется король (1977)
Королевство восемью-восемь (1979)
Космическая горошина (1979)
Почти невероятные приключения в Артеке (1979)Հայերեն են թարգանվել «Եթե սֆինքսը խոսեր» վեպը, «Կախարդներին հաղթող Չաօն» հեքիաթ-վիպակը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Норин Л., Хачатрян Л. «Донской Экзюпери». Archived 2008-02-07 at the Wayback Machine.
Волшебник из нашего города (подробности биографии, воспоминания друзей)
Произведения Аматуни на Lib.Ru
Սեֆեր հա-ռազիմ

Սեֆեր հա-ռազիմ, եբրայերեն առեղծվածային ձեռագիր, որը ըստ ավանդության Ռազիել հրեշտակը տվել է Նոյին։ Նոյից հետո այն սերնդե սերունդ փոխանցվել է աստվածաշնչային պատմության ընթացքում և հասել Սողոմոնին, նրա համար դարձել իմաստության և մոգական ուժի աղբյուր։ Այս գիրքը տրաբերվում է Սեֆեր ռազիել համալախից, որը նույն հրեշտակի կողմից Ադամին տրված տեքստն էր։ Համարվում է, որ ձեռագիրը եբրայական մոգության աղբյուր է, որն օգտագործվում է ավելի շատ հրեշտակների քան աստծո հետ կապվելու և նրանց գերբնական արարքների դրդելու համար։ Ձեռագիրը մի ժամանակ համարվել է «ուղղափառ» հուդայականության մի մասը՝ հելլենիզմի ազդեցությամբ, բայց ժամանակակից հուդայականության մեջ այս և մի շարք այլ ձեռագրեր համարվում են հերետիկոսական։


== Հայտնաբերում ==
Ձեռագիրը վերահայտնաբերվել է 20-րդ դարում Մորդեքայ Մարգալիոթի կողմից, որը 1963 թվականին Օքսֆորդ այցելող հրեա հետազոտող էր։ Նա օգտագործել է Կահիրեի գենիզայում հայտնաբերված ձեռագրի պատառիկները։ Մարգալիոթը ենթադրեց, որ եբրայական մոգական գրականության տարբեր նմուշներ ունեն նույն սկզբնաղբյուրը և համոզված էր, որ կարող է վերականգնել այդ սկզբնաղբյուրը։ Նա հասավ իր նպատակին 1966 թվականին, երբ հրատարակեց Սեֆեր հա-ռազիմը։


== Թվագրում ==
Մարգալիոթը ձեռագիրը թվագրեց մ.թ.ա. վաղ չորրորդ կամ ուշ երրորդ դարին։ Այս տարեթիվը համարյա բոլորի կողմից ընդունվեց։ Նշանակալի բացառություն է Իթամար Գրուենվալդը, որը ձեռագիրը թվագրեց մ.թ.ա. VI-VII դարերին։ Այնուամենայնիվ, հստակ է, որ ձեռագիրը ստեղծվել է մինչև Կաբալայի ձեռագրերը՝ Զոհարը (XIII դար), Բահիրը (XIII դար) և նախակաբալայական Սեֆեր Յեթզիրահը (IV դար)։


== Կառուցվածք և բովանդակություն ==
Գիրքը բաժանված է յոթ մասերի և ներառում է ներածություն։ Առաջին վեց մասերից յուրաքանչյուրը համապատասխանում է երկնքի մի մակարդակին և պարունակում հրեշտակների անունները՝ նրանց հետ կապված մոգության ծեսերի նկարագրությամբ։ Միայն աստծո գահը և չորս հայոցներն են յոթերորդ երկնքում։ Ձեռագիրը ներկայացնում է եբրայական և հունական ավանդույթների ամուր միախառնում. օրինակներից մեկը՝ արևի աստված Հելիոսին ուղղված աղոթքն է՝ նրան գիշերը արթնացնելու համար։


== Ծանոթագրություններ ==
Զիլարքյոյ

Զիլարքյոյ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Շապին Գարահիսարի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Սեբաստիայի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Գիշերը Լիսաբոնում

«Գիշերը Լիսաբոնում», (գերմ.՝ Die Nacht von Lissabon), Էրիխ Մարիա Ռեմարկի վեպը, հրատարակվել է 1962 թվականին։ Այն պատմում է գերմանացի երկու  փախստականի մասին, գործողությունները տեղի են ունենում Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի առաջին ամիսներին։ Փախստականներից մեկը մի գիշերվա ընթացքում պատմում է իր կյանքի մասին Լիսաբոնում, 1942 թվականին։ Պատմությունը, որը նա ներկայացնում է, հիմնականում սիրային է, որը նաև պարունակում է ձերբակալությունների, խավարումների և ձախողումների տեսարաններ։ Վեպը իրատեսական է։ Ինքը՝ Ռեմարկը, նույնպես գերմանացի փախստական էր, չնայած վեպը գեղարվեստական է և միայն հեռավոր կապ ունի Ռեմարկի ընկերոջ՝ Հանս Հեյբի փորձի վրա։ Վեպը նաև պատմում է պատերազմի վաղ օրերին Եվրոպայում փախստականների կյանքի մասին։ Վեպը Ռեմարկի վերջին ավարտուն աշխատանքն է։


== Սյուժե ==
Վեպում ներկայացված են Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի վաղ ամիսները։ Ժոզեֆ Շվարցը փախստական է, ով մեկ այլ փախստականի առաջարկում է լքել Լիսաբոնը` առաջարկելով նրան իր վիզան և տոմսերը դեպի Ամերիկա։ Նա անում է այս քայլը ի պատասխան նրան, որ նա մեկ գիշեր համաձայնել էր նստել Շվարցի կողքին և լսել նրա պատմությունը, որում նա պատմում է իր և իր կնոջ խելահեղ թռիչքի մասին՝ Նացիստական Գերմանիայից Լիսաբոն։


== Ընդունելություն ==
Գիշերը Լիսաբոնում վեպը անմիջապես բեսթսելլեր է դարձել Ամերիկայում և Մեծ Բրիտանիայում 1964 թվականին անգլերենով հրատարակվելուց հետո՝ մնալով Նյու Յորք Թայմս֊ի թոփ 10 ցուցակում հինգ ամիս շարունակ։ Թայմսին տված հարցազրույցում Մաքսվել Գեյսմարը կոչել է այն «ամենաշատ մտածելու տեղիք տվող վեպ»։ Նրա կարծիքով այն միգուցե և լավ վեպ չէ, բայց վստահաբար համարվում է մեր ժամանակաշրջանի ամենաշատ կարդացվող և պերճախոս վեպերից մեկն է։ Կիրկուսը 1964 թվականին իր գրախոսության մեջ ասել է, որ գիրքը սիրային հուսահատության և խարդախ ցինիզմի մասին է, որը նպատակ ունի մարդկանց տեղահանության և համակենտրոնացման ճամբարները ավելի ընդունելի դարձնելու։ Չարլզ Փուրը Թայմսի իր հոդվածում գրել է, որ այն հիանալի և միևնույն ժամանակ տարօրինակ վեպ է, ոչ շատ հաջողակ, բայց արագ ընթերցվող։


== Ծանոթագրություններ ==
Հարություն Թրագոշյան

Հարություն Հակոբի Թրագոշյան (Թրագոշ, ապրիլի 11, 1897(1897-04-11), Թոքաթ - հուլիսի 6, 1992(1992-07-06), Դեսին Շարպ, Դեսին (Լիոնի արվարձան)), հայ դերասան, ռեժիսոր, դրամատուրգ։


== Կենսագրություն ==
Հարություն Թրագոշյանը ծնվել է 1897 թվականին Եվդոկիայում։ 1917-1921 թվականներին հանդես է եկել Դոնի Ռոստովի և Միջին Ասիայի հայկական թատերախմբերում, 1922-1930 թվականներին՝ Մոսկվայի հայկական թատրոնի դերասան։ 1930 թվականից շրջագայել է Մերձավոր Արևելքի երկրներում, եղել Ֆրանսիայում, հաստատվել Լիոնում։ Կազմակերպել է հայկական դրամատիկական, օպերետային խմբեր, բեմադրել պիեսներ։
Շուրջ 40 պիեսների հեղինակ է։


== Դերեր ==
Պեպո՝ Գաբրիել Սունդուկյանի «Պեպո»
Կարլ Մոոր, Ֆրանց՝ Շիլլերի «Ավազակներ»


== Տես նաև ==
Ռուսաստանի հայկական թատրոն


== Ծանոթագրություններ ==
Վենիամին Զավադսկի

Վենիամին Վալերիանովիչ Զավադսկի (ռուս.՝ Вениамин Валерианович Завадский, կեղծանունը՝ Վ. Կորսակ (ռուս.՝ В. Корсак), սեպտեմբերի 22, 1884(1884-09-22) կամ 1884, Տագանրոգ, Դոնի զորքի մարզ, Ռուսական կայսրություն - հուլիսի 12, 1944(1944-07-12) կամ 1944, Փարիզ), ռուս գրող։


== Կենսագրություն ==
Վենիամին Վալերիանովիչ Զավադսկին ուղղափառ էր։ Նա իր մանկությունն անցկացրել է Պսկովի նահանգում՝ մորաքրոջ կալվածքում և Էստլանդիայի նահանգի Վեզենբերգ (Վիլյանդի) քաղաքում, որտեղ դատական վարչությունում ծառայում էր հայրը։ Սովորել է Տրոիցկի գիմնազիայում, ավարտել է Վորոնեժի գիմնազիան։ Զավադսկին սովորել է Վարշավայի համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետում, բայց դասընթացը չի ավարտել։ Ամուսնացած է եղել վիրաբույժ և կենսաբան Նադեժդա Դոբրովոլսկայայի հետ։ Մինչև 1914 թվականը ծառայել է ապահովագրական ընկերությունում։ Առաջին աշխարհամարտի սկզբում զորակոչվել է որպես պահեստի ենթասպա։ 1914 թվականի նոյեմբերին վիրավորվել է Վարշավայի մոտ տեղի ունեցած մարտում, ստացել գլխի ուժեղ սալջարդ և գերեվարվել է Արևելյան Պրուսիայում։ Գրեթե 4 տարի պահվել է Մյունդենի ռազմագերիների ճամբարում։ 1917 թվականի փետրվարի սկզբին տեղափոխվել է Հալլեում գտնվող ճամբար, այնուհետև՝ Էշվեգ։
Այնուհետև վերադարձել է հայրենիք, զինվորական ծառայության համար ճանաչվել ոչ պիտանի, ծառայել գավառական զինկոմիսարիատներից մեկում։ Մոգիլյովի նահանգում աշխատել է որպես գրագիր։ Այնուհետև տեղափոխվել է Գոմել, որտեղից էլ՝ Կիև։
Կիևը գրավելուց հետո միացել է Կամավորական բանակին, որի հետ նահանջել է Օդեսա։ Անգլիական հոսպիտալային նավով տեղափոխվել է Եգիպտոս։ 1922 թվականից ապրել է Փարիզում։ Գրող է, հուշագիր։ Համագործակցել է «Պոսլեդնիե նովոստի», «Դնի», «Ռոսսիա ի սլավյանստվո» պարբերականների հետ։ Համագործակցել է Փարիզի ռուս գրողների և լրագրողների միության հետ։ 1938 թվականին դասախոսություն է կարդացել Ռուսաստանի քրիստոնեական աշխատավորական շարժումում։ Ա. Մ. Ռեմիզովի Կապիկների պալատի անդամ («Եգիպտոսի լիազոր ներկայացուցիչ»)։ Մասոն, Ֆրանսիայի Մեծ Արևելքի միության ռուսական օթյակների անդամ։
Մահացել է 1944 թվականին, թաղված է Սենտ Ժենևիև դը Բուա գերեզմանատանը (գերեզման թիվ 790)։


== Ստեղծագործություններ ==
Плен. Париж, «Родник», 1927.
Переиздание: М., Детектив-пресс, 2009. ISBN 978-5-91039-026-7.
Забытые. Париж, «Родник», 1928.
У красных. Париж, 1930. 163 с.
У белых. Париж, 1931. 172 с.
Великий исход. Париж, 1931.
Жуки на солнце. 1932.
Юра. 1935.
Печать. 1938. 335 с.
В гостях у капитана. 1939.
Рим. 1949.
Один: роман из жизни эмиграции. 1951.
Вдвоем: роман из жизни эмиграции. 1951.
Со всеми вместе. 1952.


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն և արտաքին հղումներ ==
Серков А. И. Русское масонство. 1731—2000 гг. Энциклопедический словарь. — М.: РОССПЭН, 2001.
Фотография могилы
Ավետարան (4922)

Ավետարան (4922), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 4922 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1447 թվականին Իսրայել քահանա գրիչի կողմից Փասավանք գյուղում (Մոկաց աշխարհ)։ Ստացողները եղել են Թովմա տանուտերը, Գրիգորը, Ղազարը (եղբարներ), Կարապետ քահանան։ Կազմողը՝ Հովհաննես։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 25x18 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 366 թերթից։ Գրված է երկսյուն, բոլորգրով։ Ունի տերունական 16, ավետարանիչ 4, խորան 10, կիսախորան և լուսանցազարդ մանրանկարներ։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ, աստառը՝ դրոշմազարդ կտավ։ Հիշատակարաններ գրչի՝ 359ա, 363բ, կազմողի՝ 364ա (1631 թվական), հետագայի՝ 366ա, 336 բ (15-րդ դար), 365ա (1795 թ.)։


== Ծանոթագրություններ ==
Սոզոնովկա (գյուղ, Կրիվոգրադի շրջան)

Սոզոնովկա (ուկրաիներեն՝ Созонівка), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Կրիվոգրադի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Սոզոնովկա գյուղում բնակվում էր 1 842 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ազրո

Ազրո, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Սևերեկի գավառակում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Դիարբեքիրի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր
Քրիստոֆեր Ռեն

Քրիստոֆեր Ռեն (անգլ.՝ Christopher Wren, հոկտեմբերի 20 (30), 1632[…], Իաթ Նոյլ, Wiltshire, Ուիլտշիր, Միացյալ Թագավորություն - փետրվարի 25 (մարտի 8), 1723, Լոնդոն, Մեծ Բրիտանիայի թագավորություն), անգլիացի ճարտարապետ և գիտնական։
1649 թվականի և 1653 թվականի միջև մաթեմատիկա է ուսանել Օքսֆորդի համալսարանում։ 1657 թվականից՝ աստղագիտության պրոֆեսոր Լոնդոնում, 1661 թվականից՝ Օքսֆորդում։ 1681-1683 թվականներին Լոնդոնի թագավորական ընկերության (Գիտությունների ակադեմիա) պրեզիդենտ։ 1660-ական թվականներից զբաղվել է ճարտարապետությամբ, դարձել անգլիական կլասիցիզմի խոշորագույն ներկայացուցիչներից։ Լոնդոնի վերակառուցման Ռենի նախագիծը (կազմվել է 1666 թվականի հրդեհից հետո) չի իրականացվել, սակայն Սիթիում նա կառուցել է բազմաթիվ բնակելի տներ և 52 եկեղեցի, որոնք ուշագրավ են կառուցվածքային և ծավալատարածական լուծումների բազմազանությամբ։ Լավագույնը Սբ․ Պողոսի տաճարն է Լոնդոնում աշխարհում ամենամեծ բողոքական տաճարը։ Գործերից են նաև Լոնդոնում՝ Չելսիի (1682-1691) և Գրինվիչի (1696-1716, ավարտվել է 1728 թվականին, ճարտարապետ Ջ․ Վանբրու և ուրիշներ) հոսպիտալները, Քեմբրիջում՝ Տրինիտիկոլեջի գրադարանը (1676-1684), Օքսֆորդում՝ Շելդոնի թատրոնը (1664-1669) և այլն։


== Ծանոթագրություններ ==
Սեննան

Սեննան (ճապ.՝ 泉南市 Սեննան-սի), Ճապոնիայի Օսակա պրեֆեկտուրայում գտնվող քաղաք։ Քաղաքի մակերեսը կազմում է 48,48 կմ², բնակչությունը՝ 63 078 մարդ (2014 թվականի օգոստոսի 1-ի տվյալների համաձայն), բնակչության խտությունը՝ 1301,11 մարդ/կմ²։


== Աշխարհագրական դիրք ==
Քաղաքը տեղակայված է Հոնսյու կղզու Կինկի տարածաշրջանի Օսակա պրեֆեկտուրայում։ Այս քաղաքի հետ սահմանակցում են Իզումիսանո, Հաննան, Կինոկավա, Իվադե քաղաքները և Տայիրի ավանը։


== Բնակչություն ==
Քաղաքի բնակչությունը կազմում է 63 078 մարդ (2014 թվականի հունիսի 1-ի տվյալների համաձայն), իսկ խտությունը՝ 1301,11 մարդ/կմ²։ Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունը՝ 1980-2005 թվականներին.


== Սիմվոլիկա ==
Սեննան քաղաքը խորհրդանշող ծառ է համարվում կամֆորայի ծառը, ծաղիկ՝ ճապոնական ծիրանենու ծաղիկը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ճապոնական Սեննան քաղաքի պաշտոնական վեբկայք(ճապոներեն)
Մեղմիչ

Մեղմիչ, մեքենաների և կառույցների կոնստրուկցիաներում տատանումների մարման և հարվածների մեղմման համար ծառայող սարք։ Տարբերում են մեխանիկական, հիդրավլիկական և պնևմատիկ մեղմիչներ։ Մեղմիչները կիրառում են անհարթ ճանապարհով ավտոմոբիլի շարժման ժամանակ տատանումների մարման, ինքնաթիռի վայրէջքի ժամանակ հարվածի մեղմման համար և այլն։ Մեղմիչների կոնստրուկցիաներում օգտագործում են զսպաններ, ռետինե տարրեր, ինչպես նաև հեղուկներ և գազեր։
Սմոլյարի

Սմոլյարի (ուկրաիներեն՝ Смолярі, լեհ.՝ Smolary), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Ստարովիժևի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1543 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Սմոլյարի գյուղում բնակվում էր 1 028 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 4337 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 237,03 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի (Եղիպատրուշ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի (այլ կիրառումներ)Եղիպատրուշի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի, կանգուն հայկական եկեղեցի է Հայաստանի Արագածոտնի մարզի Եղիպատրուշ գյուղում։


== Հիշատակություններ ==
Կաթողիկե եկեղեցու, ինչպես նաև գավթի պատերին շինարարական որևէ արձանագրություն չի պահպանվել։ Այդպիսին թերևս փորագրված է եղել կաթողիկե եկեղեցու մուտքի բարավորին է, սակայն ճակատակալ քարը ամբողջովին քայքայվել Է և միայն արձանագրության առաջին երկու տողերի վերշին մեկ֊երկու տառերն են երևում։ Նման պայմաններում դժվար Է որոշակիորեն նշել կառուցման ժամանակը։ 13-րդ դարի այս եկեղեցական համալիրի կառուցման ժամանակը ճշտելուն կարող Է օգնել սկզբնապես կաթողիկե եկեղեցու հարավային դրսի պատի երեք քարերի վրա փորագրված արձանագրությունը, որի առաջին մասը պարունակող երկու քարերը այժմ գտնվում են կաթողիկե եկեղեցու ներսում։ Արձանագրությունը փորագրվել Է ՈԾԷ (1208) թվականին։ Թվագրված արձանագրությունը թույլ Է տալիս ասելու, որ կաթողիկե եկեղեցին կառուցվել Է 13-րդ դարի 10-20-ական թվականներին։ Արագածոտնի, Նիգի տեր, Վաչուտյան իշխանական տան հիմնադիր Վաչե Վաչուտյանի օրոք։ Այս կառույցների վրա կատարված հավելումները՝ գավիթների ծածկերի վրա կառուցվել է զանգակատունը։


== Ճարտարապետություն ==
Կաթողիկե եկեղեցին բավականին ընդարձակ Է։ Այն դրսից քառակուսի, ներսից խաչաձև կառուցվածք Է։ Գմբեթը հենված Է կողմնային պատերից բարձրացող թռիչք-հենար անների վրա։ Եկեղեցուն խաչաձևություն Է հաղորդում կառույցի չորս անկյուններում տեղադրված կրկնահարկ խորանների համակարգը։ Կաթողիկե եկեղեցու գմբեթը ունի սրածայր վեղար։ Արևմտյան պատի դրսի երեսպատման քարերի մի մասը քանղվել֊թափվել Է, այդ կողմից պատը ճեղքվածքներ ունի։ Ներսի պատերին որմնանկարներ են եղել, որոնցից մի փոքրիկ հատված պահպանվել Է արևմտյան պատին։
Արևմուտքից եկեղեցուն կից կառուցված Է ընդարձակ գավիթը, որի ծածկը և հարավային պատն ամբողջովին քանդված են, կանգուն են միայն հյուսիսային և արևմտյան շքադռան պատերը։ Այն պատկանում Է քառասյուն գավաթների տիպին՝ 13-րդ դարի մյուս գավիթների նման։ Մենաստանի գավիթը տարբերվում Է աչքի ընկնող հավելվածծով՝ նրա և կաթողիկե եկեղեցու միացման մասում, գավթի ծածկի երկու անկյուններում, կրկնահարկ ավանդատների ծածկի վրա կառուցված են երկու փոքր եկեղեցիներ, որոնք քառանիստ կառուցվածք են։ Այսպիսի հավելված ունի նաև Աշտարակի շրջանի Տեղեր գյուղում Մամախաթուն Վաչուտյանի կառուցած գավիթը։ Սակայն Տեղերի եկեղեցում գավթի կտուրի վրա կառուցված փոքրիկ եկեղեցիները գտնվում են գավթի շքադռան անկյուններում՝ անմիջապես ծածկի վրա։ Մենաստանի կաթողիկե եկեղեցին և գավիթը ունեն չորսական ավանդատուն֊խորաններ (չհաշված գավթի կտուրի վրա կառուցված փոքրիկ եկեղեցիները)։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		
		


== Տես նաև ==
ՀՀ վանական համալիրների ցանկ
Հայաստանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ
ՀՀ տաճարների ու եկեղեցական համալիրների ցանկ
Արցախի վանական համալիրների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==
Սերգեյ Կրիվցով

Սերգեյ Կրիվցով (ուկրաիներեն՝ Сергій Кривцов, մարտի 15, 1991(1991-03-15), Զապորոժիե, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), ուկրաինացի պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ։ Ներկայումս հանդես է գալիս Շախտյոր Դոնեցկի կազմում։ Խաղում է կենտրոնական պաշտպանի դիրքում։


== Ակումբային կարիերա ==


=== Մետալուրգ Զապորոժիե ===
Կրիվցովը Մետալուրգ Զապորոժիեի ակադեմիայի սան է։ Իր պրոֆեսիոնալ դեբյուտը նշել է 2008 թվականի մայիսի 3-ին՝ Չեռնոմորեց Օդեսայի դեմ խաղում։ Իր առաջին պրոֆեսիոնալ գոլը խփեց 2010 թվականի փետրվարի 27-ին՝ Մարիուպոլի դեմ խաղում։


=== Շախտյոր Դոնեցկ ===
2010 թվականի մայիսի 11-ին Կրիվցովը Տարաս Ստեպանենկոյի հետ տեղափոխվեց Շախտյոր Դոնեցկ՝ կնքելով 5 տարվա պայմանագիր։ Իր դեբյուտը նոր ակումբում նշեց 2010 թվականի նոյեմբերի 10-ին՝ Մետալուրգ Զապորոժիեի դեմ խաղում։ Իր առաջին մրցաշրջանում Կրիվցովը ևս 2 հանդիպում անցկացրեց առաջնությունում, իսկ Շախտյորը տրեբլ նվաճեց՝ հաղթելով Ուկրաինայի առաջնությունը, Ուկրաինայի գավաթը և Ուկրաինայի սուպերգավաթը։ Իր առաջին գոլը Շախտյորի կազմում Կրիվցովը խփեց 2013 թվականի ապրիլի 13-ին՝ Զարյա Լուգանսկի դեմ խաղում։
2017 թվականի ապրիլի 27-ին Կրիվցովը 4 տարով երկարաձգեց իր պայմանագիրը ակումբի հետ։


== Միջազգային կարիերա ==
Կրիվցովը ներկայացրել է Ուկրաինան բոլոր տարիքային երիտասարդական հավաքականներում։ Մինչև 19 տարեկանների երիտասարդական հավաքականի կազմում Կրիվցովը 2009 թվականին հաղթեց Եվրոպայի առաջնությունը։
Իր դեբյուտը Ուկրաինայի ազգային հավաքականում Կրիվցովը նշեց 2011 թվականի սեպտեմբերի 6-ին՝ Չեխիայի դեմ խաղում։


== Կարիերայի վիճակագրություն ==


=== Ակումբային վիճակագրություն ===
2018 թվականի մարտի 20-ի դրությամբ


=== Միջազգային վիճակագրություն ===
2018 թվականի մարտի 20-ի դրությամբ


== Նվաճումներ ==


=== Ակումբային ===
Շախտյոր Դոնեցկ

Ուկրաինայի առաջնություն․ 2010–11, 2011–12, 2012–13, 2013–14, 2016–17
Ուկրաինայի գավաթ․ 2010–11, 2011–12, 2012–13, 2015–16, 2016–17
Ուկրաինայի սուպերգավաթ․ 2012, 2013, 2014, 2015, 2017


=== Միջազգային ===
Ուկրաինա Մ19

Եվրոպայի Մ19 առաջնություն․ 2009


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Կրիվցովի պաշտոնական Ինստագրամի էջը
Կրիվցովը transfermarkt-ում
Կրիվցովը WhoScored.com կայքում
Կրիվցովը Շախտյորի պաշտոնական կայքում
Կրիվցովը ՈՒԵՖԱ-ի պաշտոնական կայքում
Այխախ

Այխախ (գերմ.՝ Aichach [ˈaɪçax]), կոմունա Գերմանիայի Բավարիա երկրամասում։
Ենթարկվում է Շվաբիա վարչական շրջանին։ Գտնվում է Այխախ Ֆրիդբերգ շրջանի կազմում։ Բնակչությունը կազմում է 20 866 մարդ (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի). Տարածքը կազմում է 92,97 կմ²։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 7 71 113։


== Ծանոթագրություններ ==
Կուրսկայա (Ստավրոպոլի երկրամաս)

Կուրսկայա (ռուս.՝ Курская), ստանիցա Ռուսաստանի Դաշնության Ստավրոպոլի երկրամասի Կուրսկայայի շրջանի կազմում, հանդիսանում է մունիցիպալ շրջանի վարչական կենտրոնը։
Դոբրովոլնոե գյուղի, Նովայա Դերևնյա ու Նովոտավրիչեսկի խուտորների, Ռովնի ավանի  հետ միասին կազմավորում է «Կուրսկայայի գյուղխորհուրդ» գյուղական համայնքը (ռուս.՝ Курский сельсовет), հանդիսանում է նրա կենտրոնը։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 12 045 մարդ։

Ազգային կազմը2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով Կուրսկայայում բնակվող հիմնական ազգություններն են․


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Կուրսկայա ստանիցայի և Կուրսկայայի շրջանի ինֆորմացիոն պորտալ Archived 2016-09-05 at the Wayback Machine. (ռուս.)
Կուրսկայայի մունիցիպալ շրջանի պաշտոնական կայք Archived 2013-02-02 at the Wayback Machine. (ռուս.)
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Կուրսկայա ստանիցան տեղագրական քարտեզների վրա (ռուս.)
Կուրսկայա ստանիցան Յանդեքս-քարտեզի վրա (ռուս.)
Սոֆյա Պերովսկայա

Սոֆյա Լվովնա Պերովսկայա (սեպտեմբերի 13 (25), 1853, Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն - ապրիլի 15 (27), 1881, Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն), ռուս հեղափոխական, նարոդնիկ։ Ծագումով ազնվական։
1873 թվականին Պետերբուրգում պահել է գաղտնի բնակարաններ, պրոպագանդա տարել բանվորների շրջանում։ 1874 թվականի հունվարին ձերբակալվել է և բանտարկվել Պետրոպավլովյան ամրոցում։ «193-ի դատավարությամբ» արդարացվել է։ 1878 թվականի ամռանը մտել է «Զեմլյա ի վոլյա» կազմակերպության մեջ, շուտով նորից ձերբակալվել է և աքսորվել, ճանապարհին փախել է և անցել ընդհատակ։ 1879 թվականի աշնանից «Նարոդնայա վոլյա»-ի Գործադիր կոմիտեի, այնուհետև Կարգադրիչ հանձնաժողովի անդամ էր, զբաղվել է կազմակերպչական հարցերով, մասնակցել է «Ռաբոչայա գազետա»-ի ստեղծմանը, կապ է պահպանել Պետերբուրգի քաղաքական բանտարկյալների հետ։ Մասնակցել է Ալեքսանդր II դեմ մահափորձերին (1879, 1880, 1881 թվականի մարտի 1)։ Ձերբակալվել է 1881 թվականի մարտի 10-ին և դատապարտվել մահվան։


== Ծանոթագրություններ ==
Ֆիլատի

Ֆիլատի (ռուս.՝ Филаты), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Կրասնինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Սուրնիակ

Սուրնիակ (ֆր.՝ Sourniac), համայնք Ֆրանսիայի Օվերն մարզի Կանտալ գավառում։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 188 մարդ, բնակչության խտությունը` 16.04 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 11.72 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 400 կմ հարավ, Կլերմոն Ֆերան քաղաքից` 85 կմ հարավ-արևմուտք, Օրիյակ քաղաքից` 40 կմ հյուսիս։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 125 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 90-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 35։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 72,0 %։ 90 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 82 անձ (45 տղամարդ և 37 կին)։ Գործազուրկ են եղել 8 անձ (3 տղամարդ և 5 կին)։ 35 անաշխատունակներից 5-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 18-ը` թոշակառուներ, իսկ 12-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Կանտալ գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Մերժանովո (Նեկլինովսկի շրջան)

Մերժանովո (ռուս.՝ Мержаново ), գյուղ (խուտոր) Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Նեկլինովսկի շրջանում։ Մտնում է Սինյավսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Կրասնայա Զարյա (գյուղ, Մակեևկայի քաղաքային խորհուրդ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Կրասնայա ԶարյաԿրասնայա Զարյա (ուկրաիներեն՝ Красна Зоря), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Մակեևկայի քաղաքային խորհուրդում։
2001 թվականի տվյալներով Կրասնայա Զարյա գյուղում բնակվում էր 143 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ֆոնտեկիո

Ֆոնտեկիո (իտալերեն՝ Fontecchio), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Աբրուցո մարզի Լ'Աքվիլա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 410 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Խտությունը՝ 24 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 17 կմ²։ Փոստային ինդեքս 67020։ Հեռախոսային կոդ՝ 0862։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Կոմունայի վարչակազմ ==
Հեռախոս՝ 0862 85131


== Արտաքին հղումներ ==
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.


== Ծանոթագրություններ ==
Ուդոր Կուչա

Ուդոր Կուչա (ռուս.՝ Удор-Куча), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Իժմա գետի աջ ափին՝ 67 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 13 կմ։


== Ջրագրության տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը՝ Պեչորա գետի ավազաների վտակները մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը՝ Պեչորա։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների՝

Ջրային օբյեկտի կոդը հանրային գրանցմամբ — 03050300112103000078015
Կոդը ըստ հիդրոլոգիական հետազոտության (ՌԴ) — 103007801
Ավազանի կոդը — 03.05.03.001
Ծավալի համարը ըստ ՌԴ-ի — 03
Թողարկումը ըստ ՌԴ-ի — 0


== Ծանոթագրություններ ==
Շաբանովո (այլ կիրառումներ)

Շաբանովո, կարող է վերաբերել՝

Շաբանովո - գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Պոչինկովսկի շրջանի կազմում։
Շաբանովո - գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի կազմում։