armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Միլ էնդս փարք

Միլ էնդս փարք (անգլ.՝ Mill Ends Park), քաղաքային փոքրիկ զբոսայգի ԱՄՆ-ի Օրեգոն նահանգի Պորտլենդ քաղաքում։ Որպես աշխարհի ամենափոքր զբոսայգի գրանցված է Գինեսի ռեկորդների գրքում։


== Տվյալներ ==
Ներկայացնում է երկու փողոցների խաչմերուկում գտնվող` ներսում բուսականությամբ «շրջան», որի տրամագիծը 0,61 մ է, իսկ մակերեսը՝ 0,292 քմ։ Աշխարհի ամենափոքր զբոսայգին է (պաշտոնապես ճանաչվել է այդպիսին 1971 թվականին և ներառվել Գինեսի ռեկորդների գրքում)։


== Պատմություն ==

Այգին 1948 թվականին ստեղծել է տեղական Oregon Journal թերթի մեկնաբան Դիկ Ֆագանը։ Այդ տեղում նախատեսված էր տեղադրել լապտերասյուն, բայց դա չի արվել, և որոշ ժամանակ անց փորված փոսում սկսել է մոլախոտ աճել։ Ֆագանը, որի գրասենյակի լուսամուտները նայում էին այդ խաչմերուկին, փոսի մեջ ծաղիկներ տնկեց։ Նա այդ այգին անվանեց ի պատիվ այն խորագրի, որը վարում էր թերթում (բառացի՝ mill ends՝ փայտասղոցարանի թափոններ)։
Զբոսայգին նվիրված է եղել Սուրբ Պատրիկի օրվան (քանի որ հիմնադրվել է հենց այդ օրը) և անվանվել է «Իռլանդիայից արևմուտք լեպրեկոնի միակ բնակության վայրը»։
Ֆագանը պատմում էր զբոսայգու հիմնադրման ֆանտաստիկ պատմություն։ Իբր նա պատուհանից տեսել է ոչ թե սովորական փոս, այլ այն փորող լեպրեկոնի։ Ֆագանը դուրս եկավ փողոց և բռնեց նրան, ինչը նշանակում էր, որ իրավունք վաստակեց, որ լեպրեկոնը կատարի իր մի ցանկությունը։ Ֆագանն ինքն իրեն մաղթեց սեփական զբոսայգի, սակայն չնշեց դրա չափը, ուստի լեպրեկոնը նրան տվեց այդ փոսը։ Հետագա երկու տասնամյակների ընթացքում Ֆագանը թերթի իր սյունակում հաճախ էր նկարագրում այդ փոքրիկ զբոսայգին և իբր այնտեղ բնակություն հաստատած լեպրեկոնին։ Վերջինիս անունը, ըստ լրագրողի, Պատրիկ Օ'Թուլ էր, իսկ տեսնել նրան կարող էր միայն ինքը` Ֆագանը։
Ֆագանը մահացավ 1969 թվականին, բայց զբոսայգին շարունակում է գոյություն ունենալ, և նրա մասին հոգ են տանում այլ մարդիկ։ 1976 թվականին այն պաշտոնապես ճանաչվել է քաղաքային զբոսայգի։

Տասնամյակների ընթացքում փոքրիկ շրջանում գտնվել են տարբեր առարկաներ` լողավազան թիթեռների համար, ցատկահարթակ, պայտեր, Journal շենքի փոքրիկ դրվագ և նույնիսկ «Պտտվող անիվ» փոքրիկ կարուսել։ 2001 թվականին Սուրբ Պատրիկի օրը զբոսայգում հայտնվեցին ոսկու պուտուկով լեպրեկոնի փոքրիկ արձանիկ և թզուկների ու քառատերև երեքնուկների մանկական նկարներ։ Զբոսայգին քաղաքում այդ օրը տոնելու կենտրոնն է. նրա մոտ անցկացվում են տոնական փառատոներ և համերգներ։
2006 թվականի փետրվարին ճանապարհի նորոգման պատճառով զբոսայգին ժամանակավորապես տեղափոխվեց իր սովորական տեղից 24 մետր հեռու, բայց 2007 թվականի մարտի 16-ին վերադարձվեց իր նախկին տեղը։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Հղումներ ==
Այգու լուսանկարներ
Սյուզան Լեմի

Սյուզան Լեմի (ֆր.՝ Suzanne Lamy, սեպտեմբերի 30, 1929(1929-09-30), Lombez - փետրվարի 25, 1987(1987-02-25), Մոնրեալ, Քվեբեկ, Կանադա), Ֆրանսիայում ծնված և Քվեբեկում հաստատված մանկավարժ, էսսեիստ, քննադատ։


== Կենսագրություն ==
Սյուզան Լեմին ծնվել է 1929 թվականին Լամբեսում, Քվեբեկ է տեղափոխվել 1954 թվականին։ Սովորել է Մոնրեալի համալսարանում, 1968-1986 թվականներին ֆրանսերեն և քվեբեկյան գրականություն է դասավանդել Cégep du Vieux-Montréal-ում։ Լեմին դասախոսել է նաև Մոնրեալի համալսարանում և Շերբրուքի համալսարանում։
Առավել հայտնի է իր երկու էսսեներով՝ D'elles (1979) և Quand je lis je m'invente (1984), որոնք նպաստել են Քվեբեկում ֆեմինիստական քննադատության զարգացմանը։ Լեմիի գրվածքները հայտնվել են այնպիսի ամսագրերում, ինչպիսիք են Châtelaine, Forces, Cahiers du centre de recherche sur le surréalisme և Actuellement: 1984-1986 թվականներին եղել է «Spirale» մշակութային ամսագրի մենեջերը։
Մահացել է 57 տարեկան հասակում Մոնրեալում։


== Ընտրված գործեր ==
Lamy Suzanne, Lamy Laurent (1967)։ La renaissance des métiers d'art au Canada français։ Québec: Ministère des affaires culturelles։ OCLC 9792737 
Lamy Suzanne (1977)։ André Breton: hermétisme et poésie dans Arcane 17։ Montréal: Presses de l'Université de Montréal։ ISBN 9780840503626 
Lamy Suzanne (1979)։ D'elles։ Montréal: L'Hexagone։ ISBN 9782890061644 
Lamy Suzanne (1981)։ Marguerite Duras à Montréal։ Montréal, Québec: Éditions Spirale։ ISBN 9782980010101 
Lamy Suzanne (1983)։ Féminité, subversion, écriture։ Montréal Ville Saint-Laurent: Editions du Remue-ménage Distribution, Prologue։ ISBN 9782890910454 
Lamy Suzanne (1984)։ Quand je lis, je m'invente: essai։ Montréal: Hexagone։ ISBN 9782890062092 
Lamy Suzanne (1997)։ La convention: récit։ Outremont, Québec: Lanctôt։ ISBN 9782894850282 
Lamy Suzanne, Yanacopoulo Andrée, Bigras Julien (1990)։ Textes: une éthique à redécouvrir։ Montréal: L'Hexagone։ ISBN 9782890063815 


== Ծանոթագրություններ ==
Հարմոն

Հարմոն կամ հարմոնիկա, մետաղյա լեզվակներով օդհունչ երաժշտական գործիք։ Ձեռքի առաջին հարմոնը ստեղծել է գերմանացի վարպետ Կ. Ֆ. Լ. Բուշմանը, 1822 թվականին։ Ռուսաստանում արտադրվել է սկսած XIX դարի 30-40-ական թվականներից (Տուլա)։
Ռուս վարպետները ստեղծել են երկու հիմնական տիպի հարմոնների տարատեսակներ։ Առաջին տիպը՝ փուքսը սեղմելիս և ընդարձակելիս յուրաքանչյուր կոճակ առաջացնում է տարբեր հնչյուններ։ Դրանցից են՝ Տուլայի, Սարատովի, Պետերբուրգի (բայանի նախօրինակը), մարիական հարմոնները։ Երկրորդ տիպում փուքսի ընդարձակումը և սեղմումը չի փոխում հնչյունի բարձրությունը։ Դրանցից են՝ «ռուսյանկա», «լիվենկա», Ելեցի դաշնամուրային (ակորդեոնի նախօրինակը), սիբիրյան, ազգայիններից՝ թաթարական, կուբոս, փշինե, կոմուզ հարմոնները։
Ռուսաստանում միաժամանակ օգտագործում էին գերմանական և վիեննական հարմոնները, միաշարք և երկշարք հարմոնները։
Հարմոնը Ռուսաստանում առավել տարածված ժողովրդական գործիքներից է։


== Տես նաև ==
Բանդոնեոն
Ռադյանսկոե (գյուղ, Թելմանովսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՌադյանսկոեՌադյանսկոե (ուկրաիներեն՝ Радянське), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Թելմանովսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ռադյանսկոե գյուղում բնակվում էր 132 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Արքայական դամբարան (Նորվեգիա)

Նորվեգիայի արքայական դամբարան (նորվ.՝ Det kongelige mausoleum), դամբարան Օսլոյի Աքերսհուս ամրոցում։ Հիմնադրվել է 1948 թվականին։


== Տեղեկություններ ==
Արքայական դամբարանում գտնվում են երկու սարկոֆագներ։ Սպիտակ մարմարե սարկոֆագում հանգչում են Հոկոն VII-ը (1872–1957) և թագուհի Մոդ Մեծբրիտանացին (1869–1938), կանաչ սարկոֆագում՝ Նորվեգիայի թագավոր Օլաֆ V (1903–1991) և գահաժառանգ Մարթա Շվեդացին (1901–1954):
Արքայական դամբարանում են գտնվում նաև Նորվեգիայի թագավոր Հակոն V-ի (1270–1319) և թագուհի Էվֆիմիա Ռուգենացու (1270–1312), ինչպես նաև թագավոր Սիգուրդ Խաչակրի (1090–1130) մասունքները։ Մասունքներն այստեղ են տեղափոխվել Օսլոյի սուրբ Մարիամ եկեղեցուց և Հալվարդ տաճարից։


== Ծանոթագրություններ ==
Անդրեյ Մովսեսյան

Անդրեյ Նիկոլայի Մովսեսյան (ծնվ.` 1975, հոկտեմբերի 27, Մոսկվա, ԽՍՀՄ), ռուսական և հայկական ֆուտբոլիստ, կիսապաշտպան։


== Կարիերա ==


== Ակումբային ==
Մոսկվայի Սպարտակի սան, խաղացել է երկրորդ թիմում։ Հետագայում խաղացել է տարբեր ակումբների բարձրագույն, առաջին, երկրորդ և երրորդ դիվիզիոններում։ ԲԿՄԱ-ի կազմում` ՈԵՖԱ-ի գավաթում խաղացել է 2 խաղ։ 2009-2010 թվականներին եղել է երկրորդ դիվիզիոնում հանդես եկող Ավանգարդ Պոդոլսկի խաղացող։
Ռուսաստանի Պրեմիեր լիգայում խաղացել է 142 խաղ և խփել 20 գնդակ։


=== Հավաքականում ===
Խաղացել է Ռուսաստանի հավաքականի պատանեկան կազմում, Հայաստանի հավաքականի կազմում խաղացել է 18 խաղ և խփել 2 գնդակ։


== Հաջողություններ ==
 Ռուսաստան «Լոկոմոտիվ»
Առաջին դիվիզիոնի արծաթե մեդալակիր՝ 1998
 Ռուսաստան «Թերեկ»
Առաջին դիվիզիոնի արծաթե մեդալակիր՝ 2007


== Ծանոթագրություններ ==
Ստրելիցի (գյուղ, Ռուդնյանսկի շրջան)

Ստրելիցի (ռուս.՝ Стрелицы), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռուդնյանսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 13 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Ստեղծելով մարդասպանի

«Ստեղծելով մարդասպանի» (անգլ.՝ Making a Murderer), 2015 թվականի ամերիկյան վավերագրական դետեկտիվ սերիալ, որի նկարահանումները տևել են շուրջ 10 տարի և որը ներկայացնում է 30 տարվա իրադարձություններ։ Առաջին մասը թողարկվել է 2015 թվականի դեկտեմբերի 18-ին միաժամանակ Netflix և YouTube ալիքներով։


== Սյուժե ==
Սերիալը պատմում է Սթիվեն Էվերիի պատմությունը։ Նա 18 տարի բանտում էր անցկացրել բռնաբարման մեղադրանքով և արդարացվել էր ԴՆԹ անալիզի տեսքով ներկայացված փաստերիի ի հայտ գալուց հետո։ Սակայն շուտով՝ ազատություն դուրս գալուց հետո, ոստկանությունը Սթիվեն Էվերիին ձերբակալում է տեղացի լուսանկարիչ Թերեզա Հալբախի սպանության մեղադրանքով։ Սթիվենի հետ միասին ոստիկանությունը ձերբակալում է նաև նրա զարմիկին՝ 16-ամյա ինտրովերտ Բերնդան Դասիին, որի խառը ցուցմունքների հիման վրա էլ մեղադրանք է ներկայացվելВ:


== Արձագանք ==
Սերիալը դրական արձագանքներ է ստացել քննադատների կողմից իրադարձությունների համընդհանուր լուսաբանման համար և հետաքրքիր արձագանքներ է ստացել հանդիսատեսի կողմից սոցիալական ցանցերում։ Արձագանքել են նաև հայտնի անձինք, մասնավորապես՝ Ալեք Բոլդուինը, Ռիքի Ջերվեյսը և Ջեյմս Ֆրանկոն։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Ստեղծելով մարդասպանի» Netflix կայքում:(անգլ.)
Ստեղծելով մարդասպանի(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում:
Սթիվեն Էվերիի գործի իրադարձությունների դետալային ժամանակագրությունը Archived 2016-10-28 at the Wayback Machine..(անգլ.)
Սիմոն-Պետրոս Լուրդե

Սիմոն-Պետրոս Լուրդե (1729, Լիոն, Ֆրանսիայի թագավորություն - մարտի 9, 1799(1799-03-09), Ֆլորենցիա), ֆրանսիացի հայագետ, արևելագետ, եբրայերենի և արամեերենի պրոֆեսոր, արևելյան լեզուներով գրքերի արքունի գրաքննիչ։


== Կենսագրություն ==
Հայերեն է սովորել իր ուսուցիչ Վիլֆրուայից։ 1785 թվականին մեկնել է Վենետիկ՝ Մխիթարյանների մոտ հայերենի մեջ կատարելագործվելու։ Մեկ և կես տարի մնացել է Սուրբ Ղազար կղզում, աշակերտել Ստեփանոս Ագոնցին, միաժամանակ զբաղվել գիտական աշխատանքով։ Լուրդեն Աստվածաշունչը հայերենից փոխադրել է լատիներենի (երեք հատոր)՝ եբրայերենի և հունարենի համեմատությամբ ու ծանոթագրություններով։ Հետագայում այն պետք է զետեղվեր Աստվածաշնչի բազմալեզու հրատարակության մեջ։ Կազմել է նաև հայ-ֆրանսերեն բառարան։ Նրա աշխատություններն անտիպ են ձեռագրերը պահվում են Մյունխենի արքունի մատենադարանում։


== Գրականություն ==
Ղազիկյան Ա., Հայկական նոր մատենագիտություն, հ. 1, Վենետիկ, 1912, էջ 1092—95:
Գվարա (Խելվաչաուրի շրջան)

Գվարա (վրաց.՝ გვარა), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Աջարիայի Ինքնավար Հանրապետության Խելվաչաուրի շրջանում։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 145 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Յորք շրջան (Նեբրասկա)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Յորք շրջան (այլ կիրառումներ)Յորք շրջան (անգլ.՝ York County), ԱՄՆ Նեբրասկա նահանգի 93 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1.492 կմ² է, բնակչությունը՝ 14.598 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Յորք բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1855 թ.։
Պոջո Ռենատիկո

Պոջո Ռենատիկո (իտալերեն՝ Poggio Renatico), կոմունա Իտալիայում՝ Էմիլիա Ռոմանիա մարզի Ֆերերա գավառում։ 
Բնակչությունը կազմում է՝ 7686 մարդ, թվականի մարդահամարի տվյալների։ Խտությունը կամում է՝ 97 կմ²։ Տարածքը զբաղեցնում է 79 կմ² ։ Փոստային ինդեքս՝ 44028։ Հեռախոսային կոդ՝ 0532։
Բնակավայրի հովանավոր պաշտպանն է Միքայել Արխանգելը։ Բնակավայրի տոնը նշվում է սեպտեմբերի 29-ին։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Արտաքին տվյալներ ==
Պաշտոնական կայք (իտալ.)


== Ծանոթագրություններ ==
Խոդորի

Խոդորի (ուկրաիներեն՝ Ходори), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Ռոդոմիշլինսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Խոդորի գյուղում բնակվում էր 119 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,707 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 168,32 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Կարինե Դանիելյան

Կարինե Սուրենի Դանիելյան (հունիսի 9, 1947(1947-06-09), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - ապրիլի 4, 2022(2022-04-04)), հայ բնապահպան, ՀՀ պետական և հասարակական գործիչ, «Հանուն կայուն մարդկային  զարգացման» ասոցիացիայի նախագահ։


== Կրթություն ==
1970 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի կենսաբանական ֆակուլտետի կենսաֆիզիկայի բաժինը։
1971-1974 թվականներին սովորել է ՀԽՍՀ ԳԱ ասպիրանտուրայում։
1994-1996 թվականներին սովորել է ԵՊՀ դոկտորանտուրայում։


== Աշխատանքային գործունեությունը ==
1976-1980 թվականներին՝ ՀԽՍՀ ԳԱ էքսպերիմենտալ կենսաբանության ինստիտուտի կրտսեր գիտաշխատող։
1980-1985 թվականներին՝ ՀԽՍՀ ԳԱ կենսոլորտի հիմնախնդիրների գիտական խորհրդի գիտական քարտուղար։
1985-1990 թվականներին՝ ՀԽՍՀ Մինիստրների խորհրդին առընթեր Գիտատեխնիկական ինֆորմացիայի ինստիտուտի վարչության պետ։
1990-1991 թվականներին՝ Երևանի քաղաքային խորհրդի գործադիր կոմիտեի նախագահի տեղակալ՝ բնապահպանության և առողջապահության գծով։
1991-1994 թվականներին՝ ՀՀ բնության և շրջակա միջավայրի պահպանության նախարար։
1996 թվականից - ԵՊՀ դոցենտ։
1996 թվականից ցայսօր - «Հանուն կայուն մարդկային  զարգացման» ասոցիացիայի նախագահ։
2009 թվականից առ այսօր - ՀՀ Հանրային խորհրդի անդամ։
2009 թվականից առ այսօր - ՀՀ Նախագահին առընթեր Սևանա լճի հիմնախնդիրների հանձնաժողովի անդամ։
2010 թվականից - ԵՊՀ պրոֆեսոր։2016 թվականի ապրիլի 14-ին ՀՀ Նախագահի հրամանագրով վերանշանակվել է ՀՀ Հանրային խորհրդի անդամ։
Շուրջ 270 գիտական հոդվածների և մենագրությունների հեղինակ է։


== Պարգևներ և կոչումներ ==
Կենսաբանական գիտությունների թեկնածու (1975)։
Աշխարհագրական գիտությունների դոկտոր (1999)։
Միջազգային էկոլոգիական ակադեմիայի իսկական անդամ (1998)։
Անանիա Շիրակացու մեդալ (2012)։
Երևանի պատվավոր քաղաքացի (2014)։


== Ծանոթագրություններ ==
Գիորգի Անչաբաձե

Գիորգի Անչաբաձե (վրաց.՝ გიორგი ანჩაბაძე, հունվարի 10, 1949(1949-01-10), Թբիլիսի, Վրացական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - 1975), աբխազական ծագմամբ խորհրդային և վրացի պատմաբան։
Աչբա աբխազական իշխանական տոհմի ներկայացուցիչ, պատմաբան Զուրաբ Անչաբաձեի որդին։ Պատմական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր։


== Կենսագրություն ==
Թբիլիսիի պետական համալսարանի արևելագիտության ֆակուլտետն ավարտելուց հետո, նա ընդունվել է Վրաստանի գիտությունների ակադեմիայի պատմության, հնագիտության և ազգագրության բարձրագույն ինստիտուտի ասպիրանտուրան։ Ներկայում Վրաստանի գիտությունների ակադեմիայի Պատմության և ազգաբանության ինստիտուտի առաջատար գիտաշխատողներից է։


== Գիտական գործունեություն ==
1975 թվականին պաշտպանել է թեկնածուական ատենախոսությունը, իսկ 1990 թվականին՝ դոկտորական թեզը։
Հետազոտության հիմնական ուղղություններն են՝ Վրաստանի և Կովկասի ժողովուրդների պատմությունը հին ժամանակներից մինչ մեր օրերը, պատերազմական պատմության խնդիրները, Կովկասի և Մերձավոր Արևելքի երկրների մասնավորապես Թուրքիայի հետ պատմա-մշակութային կապերը։
2013 թվականին պրոֆեսոր Անչաբաձեն վարչապետ Բինձինո Իվանիշվիլիի կողմից դիտարկվում էր իբրև նախագահի հավանական թեկնածուներից մեկը գործող կոալիցիա «Վրացական երազանք» կուսակցությունից։


=== Ընտրյալ աշխատանքներ ===
Анчабадзе Г. З. Базовые интересы Абхазии и Грузии : шаги к укреплению доверия // Аспекты грузино-абхазского конфликта. — Вып. 8. — Ирвайн, 2002.
Анчабадзе Г. З. Вайнахи. — Тбилиси, 2001.
Анчабадзе Г. З. Грузино-абхазское государство : историческая традиция и перспективы // Аспекты грузино-абхазского конфликта. — Вып. 5. — Ирвайн, 2001.
Анчабадзе Г. З. Изучение вопросов этнической истории абхазов на фоне грузино-абхазского конфликта // Аспекты грузино-абхазского конфликта. — Вып. 2. — Ирвайн, 2000.
Анчабадзе Г. З. Источниковедческие проблемы военной истории Грузии : (Исследование груз. ист. соч.). — Тбилиси: Мецниереба, 1990. — 255 с. — 1200 экз. — ISBN 5-520-00777-2
Анчабадзе Г. З. Источниковедческие проблемы военной истории Грузии : (Исследование груз. ист. сочинений) : Автореф. дис. … д-ра ист. наук. — Тбилиси, 1990. — 44 с.
Анчабадзе Г. З. О чём повествует летопись // Абхазский меридиан.
Анчабадзе Г. З. Попытки нейтрализации грузино-абхазского конфликта методами народной дипломатии (На основании личного опыта) // Роль неофициальной дипломатии в миротворческом процессе : Матер. грузино-абхазской конф. — Ирвайн, 1999. — С. 17-37.


=== Ընտանիք ===
Գեորգիի հայրը՝ Զուրաբ Անչաբաձեն, պատմական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր, Աբխազիայի պետական համալսարանի առաջին ռեկտորն է։
Մայրը Թինաթին Խախիշվիլին է։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Об авторе : Георгий Зурабович Анчабадзе»։ Мymulti.ru։ Վերցված է 2013-09-29 (չաշխատող հղում)
Шария В. (2010-09-21)։ «Профессор Анчабадзе против искажения истории грузино-абхазских отношений»։ Эхо Кавказа։ Վերցված է 2013-09-29
Աստերոիդների ցանկ (284301-284400)

Աստերոիդների ցանկ (284201-284300)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (284401-284500)
 Աստերոիդների ցանկ (284201-284300)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (284401-284500)
Արա Գևորգյան

Արա Գևորգյան (ապրիլի 19, 1960(1960-04-19), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ երաժիշտ, երգահան, երաժշտական պրոդյուսեր։ Հայաստանի վաստակավոր արտիստ (2004):
Հայաստանի ժողովրդական երգչուհի Վալյա Սամվելյանի որդին է։


== Կենսագրություն ==
Սովորել է Արմեն Տիգրանյանի անվան երաժշտական դպրոցում։ 1970-1980 թվականներին սովորել է Երևանի թիվ 8 գեղարվեստի ուսումնարանում, 1983-1987 թվականներին՝ Խաչատուր Աբովյանի անվան հայկական պետական մանկավարժական ինստիտուտի կուլտուրայի ֆակուլտետի փողային գործիքների և էստրադային բաժնում։ 1987-1989 թվականներին նույն ինստիտուտում դասավանդել է դիրիժորություն և հանդիսացել ինստիտուտի երաժշտական խմբի ղեկավարը։ 1992-1999 թվականներին եղել է Հայաստանի Ազգային հեռուստատեսության «3-րդ ալիք» ծրագրի երաժշտական ղեկավարը։ 1983 թվականից նվագել է «Ռալլի» նվագախմբում, մասնակցել է մի շարք փառատոների բազմաթիվ երկրներում։
2001 թվականին հեղինակային համերգ է ունեցել Հայաստանում՝ Քրիստոնեությունը որպես պետական կրոն ընդունման 1700-ամյակի առթիվ։ 2005 թվականին, Հայոց Մեծ Եղեռնի 90-ամյակի առթիվ, նրա գրած «Ադանա» երգը թարգմանվել և ձայնագրվել է 20 լեզուներով ու հնչել Ծիծեռնակաբերդում՝ տարբեր երկրներից ժամանած հայտնի երգիչների կատարմամբ։ Հետագայում ակցիան շարունակվել է ԱՄՆ-ի քաղաքներում։ 2005 թվականին հիմնադրել է 40 երաժիշտներից բաղկացած ժողովրդական գործիքների նվագախումբ, որը հետագայում դարձել է Հայաստանի ազգային նվագարանների պետական նվագախումբ։
Գրել է տարբեր ֆիլմերի երաժշտություն՝ «Քրմուհի», «Խնկարկում», «Յար խուշտա» և այլն, ներկայացումների՝ «Բարի գալուստ», «Կռունկներ ետ դարձեք» և այլն, աշխարհի տարբեր սպորտային միջոցառումների համար։ Ընտրվել է Կանադայի միջազգային ինֆորմատիզացիայի ակադեմիայի անդամ։
Ունի խաղալիքների մեծ հավաքածու։


== Ձայներիզներ ==
«Օվկիանոսից այն կողմ», 1995
«Նոստալջի», 1997
«Անի», 1999
«Խոր Վիրապ», 2001
«Վաղարշապատ», 2009 (ԱՄՆ)


== Պարգևներ ==
Հայաստանի մշակույթի նախարարության ոսկե մեդալ, 2002
Հայաստանի վաստակավոր արտիստ, 2004
«Համերաշխություն» շարժման կողմից ճանաչվել է «Տարվա ամենահամերաշխ մարդ», 2009
ՌԴ «Միխայիլ Լոմոնոսով» պատվո շքանշան
Երևանի քաղաքապետի մեդալ
Մոսկվայում «Կարոտ» փառատոնի մեդալ
«Ֆրիտյոֆ Նանսեն» ոսկե մեդալ
Հայաստանի ազգային օլիմպիական կոմիտեի օրհներգի երաժշտությունը հեղինակելու համար՝ պարգևատրվել է «Հրանտ Շահինյան» ոսկե մեդալով


== Ծանոթագրություններ ==
Լաշապել սու Շանեակ

Լաշապել սու Շանեակ (ֆր.՝ Lachapelle-sous-Chanéac), համայնք Ֆրանսիայի Օվրեն-Ռոն-Ալպեր մարզի Արդեշ գավառում։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 204 մարդ, բնակչության խտությունը` 22.82 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 8.94 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 460 կմ հարավ, Լիոն քաղաքից` 100 կմ հարավ-արևմուտք, Պրիվա քաղաքից` 32 կմ հյուսիս-արևմուտք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 103 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 69-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 34։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 67,0 %։ 69 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 65 անձ (36 տղամարդ և 29 կին)։ Գործազուրկ են եղել 4 անձ (1 տղամարդ և 3 կին)։ 34 անաշխատունակներից 5-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 16-ը` թոշակառուներ, իսկ 13-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Արդեշ գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Սեննյանսկի գյուղական խորհուրդ (Խարկովի մարզ)

Սեննյանսկի գյուղական խորհուրդ  (ուկրաիներեն՝ Сіннянська сільська рада), Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բոգոդուխովսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Սեննյանսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 1009 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 80.89 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 12.47 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 3 բնակավայր։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում բնակավայրերի ամբողջական ցանկ։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
AU:AUՈւկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)
Նյոլ լե Սենտ

Նյոլ լե Սենտ (ֆր.՝ Nieul-lès-Saintes), համայնք Ֆրանսիայում, Պուատու Շարանտա մարզի Ծովափնյա Շարանտի գավառում։ Մտնում է Սենտ Ուեստ կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Սենտ շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17262։


== Բնակչություն ==
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 1048 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Տես նաև ==
Ֆրանսիայի շրջանների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
Նյոլ լե Սենտի վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (ֆր.)
Լեսովոյ (Չերտկովսկի շրջան)

Լեսովոյ (ռուս.՝ Лесовой), գյուղ Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Չերտկովսկի շրջանում։ Մտնում է Օսիկովսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Արտեմ Կոտելնիկով

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Կոտելնիկով (այլ կիրառումներ)Արտեմ Կոտելնիկով (Հարություն Նազարի Կոտելնիկյանց) (նոյեմբերի 16 (28), 1859 թվական, Աստրախան - հունիսի 7 (20), 1910 թվական, Սանկտ Պետերբուրգ), հայազգի լրագրող, հրատարակիչ, վիճակագիր։ Սանկտ Պետերբուրգում Լեոնիդ Խոդսկու հետ հրատարակել է «Նաշա ժիզն» («Наша жизнь», 1904-1906 թվականներ), «Նաշ դեն» («Наш день», 1908 թվական) թերթերը, «Զապրոսի ժիզնի» («Запросы жизни», 1909—1910 թվականներ) ամսագիրը, որոնցում տպագրվել են Մաքսիմ Գորկու, Անատոլի Լունաչարսկու, Ալեքսանդր Կուպրինի, Ալեքսանդր Գրինի գործերը։ Կազմակերպիչներից է «Մեր կյանք» հրատարակչության և գրախանութի, որը տարածել է մարքսիստական և սոցիալ-դեմոկրատական գրականություն։ 1910 թվականին Պետերբուրգում հրատարակել է Անդրկովկասի և Հյուսիսային Կովկասի հասարակական ու մշակութային կյանքը լուսաբանող «Ժիզն Կավկազա» («Жизнь Кавказа») ամսագիրը։ Հեղինակ է մի շարք վիճակագրական ուսումնասիրությունների։
Կուլլի (գյուղ, Ռաասիկու շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԿուլլիԿուլլի (էստ․՝ Kulli), գյուղ Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Ռաասիկու շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 126 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Սուլիկո Ժղենտի

Սուլիկո Իլյայի Ժղենտի (վրաց.՝ სულიკო ჟღენტი, 22 հունիսի, 1920, Սամեբա - 3 փետրվարի, 2000), վրացի խորհրդային սցենարիստ և դերասան, Վրացական ԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1967), Լենինյան մրցանակի դափնեկիր։


== Կենսագրություն ==
Սուլիկո Ժղենտին ծնվել է 1920 թվականի հունիսի 22-ին Վրաստանի Սամեբա քաղաքում։
Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ կամավոր մեկնել է ռազմաճակատ, ծառայել ծովային դեսանտային զորամասում, ծանր վիրավորվել է։ Պարգևատրվել է մարտական մեդալներով։
Սուլիկո Ժղենտին վրացերեն լեզու և գրականություն է դասավանդել դպրոցում, վրացական թերթերում տպագրել է պատմվածքներ ու ակնարկներ։
1954 թվականին ավարտել է Գերասիմովի անվան կինեմատոգրաֆիայի ինստիտուտի սեցենարական բաժինը (Եվգենի Գաբրիլովիչի և Ի. Վայսֆելդի արվեստանոց)։
Սուլիկո Ժղենտին գրել է նաև գրքեր՝ «Ծովափնյա երեկոներ», «Գայլի ձագերը դեռ կմեծանան», «Տնկիներ», «Քո ձեռքերի ջերմությունը»։
Մահացել է 2000 թվականի փետրվարի 3-ին։ Թաղված է Թբիլիսիի Մթածմինդա պանթեոնում։


== Ֆիլմագրություն ==


=== Սցենարիստ ===
1961 – Խարույկները վառվում են
1962 – Գնդակ և դաշտ
1964 – Զինվորի հայրը
1969 – Ինչ երիտասարդություն է
1969 – Լույս մեր պատուհաններում
1971 – Քո ձեռքերի ջերմությունը
1972 – Տնկիներ
1973 – Սիբիրյան պապ
1977 – Ռաչա, սեր իմ
1978 – Իմ ընկեր քեռի Վանյան
1980 – Քո որդին, Երկիր
1982 – Ոչ բոլոր գիսաստղերն են մարում
1986 – Մինչ լուսին շատ մոտ է
1987 – Արմատներ
1987 – Ծովափի ավազակ
1988 – Դոն Կիխոտի ու Սանչոյի կյանքը


=== Դերասան ===
1984 – Կիզիչ ամառվա երեք օր


== Մրցանակներ և պարգևներ ==
Վրացական ԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1967)
Լենինյան մրցանակի դափնեկիր
Մամեդ Աբաշիձեի անվան պետական մրցանակի դափնեկիր
Պատվո շքանշանի ասպետ
Բաթումի պատվավոր քաղաքացի
Լևիցեի (Սլովակիա) պատվավոր քաղաքացի


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Սուլիկո Ժղենտին Internet Movie Database կայքում (անգլ.)
Սուլիկո Ժղենտին Кино-Театр.Ру կայքում (ռուս.)
Սուլիկո Ժղենտին kinopoisk.ru կայքում (ռուս.)
(1302) Վերրա

(1302) Վերրա (անգլ.՝ Werra), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1924 թվականի սեպտեմբերի 28-ին Կառլ Ռեյնմուտի կողմից Հայդելբերգում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,111998 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,5677 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,6562 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2005,2 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,179533 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,6° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(1302) Վերրա աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Վենետիկյան դոժերի ցանկ

Վենետիկյան դոժերի ցանկ ժամանակակից Վենետիկի դոժերի անունների ցանկը, որոնք ղեկավարել են քաղաքը և շրջակա տարածքները 697-ից մինչև 1797 թվականները։
Տարիների պատմության ընթացքում զարգացումը հետաքրքիր և բազմազան է եղել։ Սկզբնական շրջանում դոժերը ընտրվեցին Բյուզանդական կայսրության ղեկավարներ։ Այս ժամանակահատվածում տիտղոսի վերացման ժամկետը 737-ից մինչև 742-ներ, երբ դոժերի փոխարեն մեկ տարի կառավարելեն «ռազմական վարպետները» (իտալերեն՝ maestri dei militi)՝ Դոմենիկո Լեոնեն, Ֆելիչե Կորնիոլան, Տեոդատո Իպատոն, Ջովիանո Չեպանիկո և Ջովանի Ֆաբրիչակոն։

Վենետիկում դոժին ընտրել է ավագանին՝ բազմաստիճան ընտրությունների միջոցով։ Պաշտոնը եղել է ցմահ, սկզբնական շրջանում ունեցել է մեծ իշխանություն։


== Վենետիկի դոժեր ==


== Տես նաև ==
Վենետիկի հանրապետություն


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Antonella Grignola Historical atlas. The doges of Venice. — Milano: Giunti Editore, 1999. — 96 с. — ISBN 8844014130
Сычёв Н.В. Книга династий. — Москва: АСТ, 2006. — 959 с. — ISBN 5-17-032495-2


== Արտաքին հղումներ ==
«La successione cronologica dei dogi»։ Veneziamuseo.it   (իտալ.)
«Storia di Venezia. Cronologia dei Dogi di Venezia»։ Storiadivenezia.net   (իտալ.)
The universal compendium of lists.։ «The Doges of Venice»։ Universalcompendium.com   (անգլ.)
www.doge.it Archived 2012-01-19 at the Wayback Machine.
Герби венеціанських дожів Archived 2016-04-07 at the Wayback Machine. (իտալ.)
Բուտեյխա

Ալ-Բուտեյխա կամ Բուտեյխա (արաբ․՝ البطيحة‎‎), գյուղ Սիրիայի Արաբական Հանրապետության տարածքում՝ սիրիա-իսրայելական սահմանի վրա։ Վարչականորեն գտնվում է Ֆիկի գավառում, համանուն շրջանի կենտրոնն է։
Գտնվում է Գոլանի բարձունքներում։ Գրավված ու ավերված է իսրայելական բանակի կողմից։


== Ծանոթագրություններ ==
Լեոնիդ Բալակլավ

Լեոնիդ Բալակլավ (ռուս.՝ Леонид Фёдорович Балаклав, 1956, Բելցի, Մոլդովական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հրեա և խորհրդային նկարիչ։ 


== Կենսագրություն ==
Ծնվել և մեծացել է Բելցիում՝ հյուսնի ընտանիքում, որտեղ 9-ամյա հասակում սովորել է Գեղարվեստի դպրոցում։ 1971-1973 թվականներին սովորել է Կիևի գեղարվեստի դպրոցում, այնուհետև սովորել է Օդեսայի գեղարվեստական ինստիտուտում (այն ավարտել է 1974 թվականին)։ Ինստիտուտն ավարտելուց հետո բնակվել է Քիշնևում, որպես դեկորատոր աշխատել է քաղաքային Տպագրության տանը և թատրոնում, իսկ 1987 թվականից աշխատել է Կիևի գիտական ֆիլմերի ստուդիայում։ 1987 թվականին մուլտիպլիկացիոն աշխատանքի համար պարգևատրվել է Տոկիոյի կինոփառատոնի ոսկե մեդալով (Ֆելինի մրցանակ)։ Եղել է ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամ։ 
1989 թվականից ապրել է Իսրայելում (Երուսաղեմ և Միցպե Ռամոն)։ Աշխատում է դիմանկարի և քնարական բնանկարի ժանրում, շատ աշխատել է կրոնի թեմատիկայով։   
Դուստրը գերմանացի գծանկարիչ Ինգա Բալակլավն է (ծն. 1980 թվականի ապրիլի 26, Քիշնև), որն ապրում է Մյունխենում։ 


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Leonid Balaklav: Drawings. Герцлия: Herzliya Museum of Art, 1997.
Leonid Balaklav: The Face of Light (альбом). Эйн Харод: Haim Attar Museum of Art, 2002.


== Պատկերասրահ ==
Автопортрет
Виртуальная галерея в Иерусалимской антологии
Виртуальная галерея в Jerusalem Anthologia
Галерея на ArtNet
Ella Gallery
ArtSpace Gallery (Иерусалим)
Engel Gallery
Леонид Балаклав — живопись и религия
Ջոշուա Դալլաս

Ջոշուա Փոլ Դալլաս (անգլ.՝ Joshua Paul Dallas, դեկտեմբերի 18, 1978(1978-12-18), Լուիսվիլ, Կենտուկի), ամերիկացի կինո և հեռուստադերասան, որը խաղացել է Ֆանդրալի դերը Թոր ֆիլմում։ Հայտնի է նաև գեղեցիկ արքայազնի՝ Դևիդ Նոլանի դերով ABC հեռուստաալիքի «Մի անգամ հեքիաթում» հեռուստասերիալում։


== Կենսագրություն ==
1993 թվականին Ջոշն ավարտում է Ինդիանա նահանգի Նյու Ալբանիի բարձրագույն դպրոցը, որտեղ Դևիդ Լոնգեսթի ղեկավարությամբ սովորում է թատերական արվեստ։ 16 տարեկանում Սառա Էքսլիի անվան կրթաթոշակ է ստանում, որի շնորհիվ թատերական արվեստ է սովորում Լոնդոնի Մոնտվյու կոնսերվատորիայում։


== Անձնական կյանք ==
2003 թվականին, երբ Ջոշը Մեծ Բրիտանիա է ժամանում թատերական արվեստ սովորելու, ծանոթանում է դերասանուհի Լարա Փուլվերի հետ։ Զույգն ամուսնանում է 2007 թվականին, սակայն 2011 թվականին ամուսնալուծվում է։
2011 թվականի աշնանը, Ջոշի խոսքերով, «Մի անգամ հեքիաթում» հեռուստասերիալի իր գործընկերուհու՝ Ջենիֆեր Գուդվինի հետ սիրավեպ է սկսվում, որն արդյունքում ավելի ամուր հարաբերությունների է վերածվում։ 2013 թվականի հոկտեմբերին զույգը նշանվում է, իսկ 2014 թվականի ապրիլի 12-ին՝ ամուսնանում։ Ամուսինները 2 որդի ունեն՝ Օլիվեր Ֆինլի Դալլասը (ծն․ մայիսի 29, 2014) և Հյուգո Ուիլսոն Դալլասը (ծն․ հունիսի 1, 2016)։


== Ֆիլմագրություն ==


== Ծանոթագրություններ ==
(2984) Չաուսեր

(2984) Չաուսեր (անգլ.՝ Chaucer), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1981 թվականի դեկտեմբերի 30-ին Էդվարդ Բոուելի կողմից Անդերսոն Մեսայում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,470909 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,1366 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,8052 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1418,68 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,253758 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,05° անկյուն։
Չաուսեր աստերոիդը պատկանում է Նիսայի աստերոիդների ընտանիքին։ Այս ընտանիքի աստերոիդների ուղեծրերը ունեն մեծ կիսաառանցքներ, ընկած 2,41-ից մինչև 2,5 ա. մ. միջակայքում, 0,12-0,21 էքսցենտրիսիտետ և ուղեծրի թեքում՝ 1,1-4,3° միջակայքում։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(2984) Չաուսեր աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Հռիփսիմե Գյուլեզյան

Հռիփսիմե Գյուլեզյան (1991, Երևան), ռուսական թատրոնի ու կինոյի դերասանուհի։


== Կենսագրություն ==
Հռիփսիմե Գյուլեզյանը ծնվել է 1991 թվականին Երևանում։ 4 տարեկանից խաղացել է երեխաների համար բեմադրված դրամատիկական և երաժշտական ներկայացումներում («Քնած գեղեցկուհին», «Հեքիաթ Սալթան թագավորի մասին», «Ձյունե թագուհին» և այլն)։
2005 թվականին ավարտել է Դ․ Շոստակովիչի անվան №81 մանկական երաժշտական դպրոցի խմբերգի բաժինը։ 2012 թվականին ավարտել է Միջազգային սլավոնական ինստիտուտի դերասանական ֆակուլտետը (ՌԴ ժողովրդական արտիստ Գենադի Ֆրոլովի և Անդրեյ Բաչուրինի արվեստանոցը)։
2012 թվականից նկարահանվում է ֆիլմերում և սերիալներում։


== Դերերը թատրոնում ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Рипсимэ Гюлезян: «Добрых слов и любви никогда не бывает слишком много»»։ cult-and-art.net։ Արխիվացված է օրիգինալից 2017-11-13-ին։ Վերցված է 2019-01-02
Եգիպտոսի աշխարհագրություն

Եգիպտոսը բաժանված է 27 գավառների (նահանգներ, մուխաֆազ), այդ թվում՝ չորս քաղաք-գավառների՝ Ալեքսանդրիա, Կահիրե, Պորտ Սաիդ, Սուեզ։ Ինը գավառներ գտնվում են Ստորին Եգիպտոսում՝ Նեղոսի դելտայում, ութ գավառները՝ Վերին Եգիպտոսում՝ Նեղոսի դաշտավայրի երկայնքով, չորսը՝ Կահիրեի գծով՝ Ասուան և հինգ սահմանային գավառներ Սինայում և անապատային շրջաններում Նեղոսից արևելք և արևմուտք։


== Ֆիզիկա-աշխարհագրական շրջաններ ==
Եգիպտոսում գերակշռում են անապատները։ Մշակվող մակերեսը կազմում է ընդամենը 35 000 կմ²՝ ընդհանուր տարածքի 3,5%-ը։ Երկրի մեծ մասը ընկած է անապատային գոտիների վրա, որոնք տարածվում են Աֆրիկայի Ատլանտյան ողջ մայրցամաքով մինչև Առաջավոր Ասիա։ 
Եգիպտոսի երկրաբանական պատմությունը որոշել են չորս հիմնական ֆիզիկա-երկրաբանական շրջանները՝ 

Նեղոսի դելտա և դաշտավայր,
Լիբիական անապատ,
Արաբական անապատ,
Սինայի թերակղզի։Չնայած այն բանին, որ դելտան և Նեղոսի դաշտավայրը զբաղեցնում են Եգիպտոսի ընդհանուր տարածքի միայն 5,5%-ը, սա առավել կարևոր շրջան է, որտեղ մշակվում են գյուղատնտեսական հողեր և բնակվում է բնակչության մոտավորապես 99%-ը։


== Տարածքը և սահմանները ==


=== Մակերես ===
Ընդամենը՝ 1 001 450 կմ²

ցամաք՝ 995 450 կմ²
ջուր՝ 6 000 կմ²


=== Ցամաքային սահմաններ ===
Ընդամենը՝ 2689 կմ


=== Սահմանները երկրների հետ՝ ===
Իսրայել- 255 կմ,
Լիբիա - 1150 կմ,
Սուդան - 1273 կմ։


=== Ափային գիծը՝ ===
2450 կմ


=== Հավակնություններ ջրային տարածքներում՝ ===
Ծովափնյա գոտի՝ 24 ծովային մղոն (44 կմ),
մայրցամաքային խութ՝ խորությունը մինչև 200 մ կամ մինչև շահագործման խորությունը,
բացառիկ տնտեսական գոտի՝ 200 ծովային մղոն (370 կմ),
տարածքային ջրեր՝ 12 ծովային մղոն (22 կմ)։


== Բարձրություններ ==
Ամենացածր կետը՝ Կատտարա իջվածք − 133 մ,
ամենաբարձր կետը՝ Սուրբ Եկատերինայի լեռ (Սինայ) 2629 մ։


== Ռեսուրսներ և հողօգտագործում ==


=== Բնական ռեսուրսներ՝ ===
նավթ,
բնական գազ,
երկաթի հանքաքար,
ֆոսֆատներ,
մանգան,
կրաքար,
գիպս,
տալկ,
ասբեստ,
կապար,
ցինկ։


=== Հողօգտագործում՝ ===
վարելահող՝ 2 %
մոնոկուլտուրաներ՝ 0 %
մշտական արոտավայրեր՝ 0 %
անտառներ՝ 0 %
ոռոգվող հողեր՝ 32 460 կմ² (1993, գնահատական)
այլ՝ 98 % (1993, գնահատական)


== Ծանոթագրություններ ==
Կովկասի լեռնական ժողովուրդների կոնֆեդերացիա

Կովկասի լեռնական ժողովուրդների կոնֆեդերացիա, ԿԼԺԿ (ռուս.՝ Конфедера́ция го́рских наро́дов Кавка́за, КГНК) Կովկասի ժողովուրդները միավորելու նպատակով 1989 թվականին ստեղծված կազմակերպություն, որն 1980-ականների վերջերում ապաինտեգրացման գործընթացի սկսման պատճառով, որը կապված էր ԽՍՀՄ-ի կազմում գտնվող կովկասյան հանրապետությունների անկախության հռչակման, իսկ հետագայում Վրաստանի ինքնավարությունների և Ռուսաստանի պետական սուվերենության հետ։ 1992 թվականին Կոնֆեդերացիայի անվանումից հեռացված է եղել «լեռնական» բառը։


== Մասնակիցներ ==
Որպես դիտորդ Կոնֆեդերացիայի մեջ են մտել Աբխազիան և Հարավային Օսիան, իսկ Ռուսաստանի սուբյեկտներից՝ Ադըղեան, Կաբարդա-Բալկարիան, Կարաչայ-Չերքեզիան, Հյուսիսային Օսիան, Դաղստանը և Չեչնիայի Հանրապետությունը։


== Արտաքին հղումներ ==
«Կովկասի լեռնական ժողովուրդների Կոնֆեդերատիվ Միության» հռչակագիրը:(չաշխատող հղում)
Կովկասի լեռնական ժողովուրդների Կոնֆեդերատիվ Միության մասին պայմանագիրը Archived 2009-06-25 at the Wayback Machine.
Կովկասի լեռնական ժողովուրդների Կոնֆեդերացիայի ղեկավարող մարմինների մասին կանոնակարգը Archived 2008-09-15 at the Wayback Machine.
Օրել Նիկոլե

Օրել Նիկոլե (ֆր.՝ Aurèle Nicolet, հունվարի 22, 1926(1926-01-22), Նևշատել, Շվեյցարիա - հունվարի 29, 2016(2016-01-29), Ֆրայբուրգ իմ Բրայսգաու, Բադեն-Վյուրթեմբերգ, Գերմանիա), շվեյցարացի ֆլեյտահար և մանկավարժ։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1926 թվականի հունվարի 22-ին Նյոշատելում (Շվեյցարիա)։ 
Արժանացել է Փարիզի կոնսերվատորիայի առաջին մրցանակի (1947), երկու անգամ ստացել է Ժնևում կատարողների միջազգային մրցույթի մրցանակ (1942, 1948)։ 1950-1959 թվականներին եղել է Բեռլինի ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի առաջին ֆլեյտահարը, ուր նրան հրավիրել էր Վիլհելմ Ֆուրտվենգլերը։
Օրել Նիկոլեն մահացել է 2016 թվականի հունվարի 29-ին Ֆրայբուրգ իմ Բրայսգաուում (Գերմանիա)։


== Ստեղծագործական կապեր ==
Ծավալել է համերգային լայն գործունեություն։ Ելույթ է ունեցել անսամբլում Բորիս Բերմանի, Հայնց Հոլիգերի, Քրիստիանա Ժակոտեի, Թոմաս Դեմենգայի և այլոց հետ։


== Մանկավարժական գործունեություն ==
Ստացել է Բեռլինի կոնսերվատորիայի պրոֆեսորի կոչում (1952-1965)։ Վարել է վարպետության դաս Ֆրայբուրգի երաժշտության բարձրագույն դպրոցում (1965-1981)։ Նրա հայտնի աշակերտների թվում է եղել Իրենա Գրաֆենաուերը։


== Ճանաչում ==
Օրել Նիկելոին ստեղծագործություններ են նվիրել Տորու Տակեմիցուն, Դյորդ Լիգետին, Էդիսոն Դենիսովը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Aurèle Nicolet
Bastille (խումբ)

Bastille (ոճավորված որպես BΔSTILLE)` անգլիական ինդի ռոք խումբ, որը ձևավորվել է Լոնդոնում 2010 թվականին։ Ի սկզբանե Bastille-ը ստեղծվել է որպես մենակատար նախագծ երգիչ, երգահան և պրոդյուսեր Դան Սմիթի կողմից, ով հետագայում որոշել է ստեղծել խումբ։ Խումբը կազմվել է 4 անդամներով, իսկ վերջերս այն համալրել է Չարլի Բարնսը։ Խմբի անունը կապված է Բաստիլի գրավման օրվա հետ, որը նշվում է հուլիսի 14, որը նաև Սմիթի ծննդյան օրն է։ 
Նրանց առաջին «Bad Blood» ստուդիական ալբոմը թողարկվել է 2013 թվականի մարտին և համալրել է UK Albums Chart-ը առաջին համարի ներքո։ Խումբը առաջադրվել է չորս Brit Awards-ի 2014 թվականի արարողությանը` հաղթելով British Breakthrough Act-ը։ 2014 թվականի նոյեմբերին, Bastille-ը վաճառել է ավելի քան 5 միլիոն ձայնագրություններ է ԱՄՆ և 2,5 մլն ձայնագրություններ Բրիտանիայում։


== Պատմություն ==


=== Կազմավորում և վաղ շրջանի գործունեություն ===
Bastille-ը դեբյուտով ներկայացել է 2010 թվականի հունիսին b-կողմի «Flaws» / «Icarus» սինգլով, որը ցուցադրվել է երկու թրեքով։ Այն հրապարակվել է լոնդոնյան անկախ Young & Lost Club լեյբլով` խտացված` 300 օրինակով։ Դրան հաջորդել է «Laura Palmer»-ը 2011 թվականի վերջին։ Դեբյուտով ներկայանալուց հետո առցանց կայքերի միջոցով, ինչպիսիք են YouTube-ը և MySpace, խումբը սկսել է գտնել իր հանդիսատեսին։ 2011 թվականի դեկտեմբերին Սմիթը պայմանագիր է կնքել Virgin Records-ի հետ։ Խումբը, որը հետագայում ապահովվել է մի քանի աջակցության սլոթով, ավելի ուշ սկսել է ելույթ ունենալ Մեծ Բրիտանիայի խոշոր` այդ թվում Glastonbury, Isle of Wight, Redfest և Blissfields փառատոներում։ Խումբը նաև թողարկել և հրապարակել է երկու մասից բաղկացած «Other People's Heartache» խորագրով անվճար միքսթեյփը։


== Խմբի կազմ ==
Դան Սմիթ - առաջատար վոկալ, ստեղնաշարային, հարվածային
Քրիս Վուդ - հարվածային, բիթ, բեք-վոկալ
Ուիլ Ֆարքուարսոն - բաս կիթառ, ստեղնաշարային, սոլո կիթառ, բեք-վոկալ
Կայլ Սիմոնս - ստեղնաշարային, հարվածային, բաս կիթառ, բեք-վոկալ, սինթեզատոր


== Սկավառակագրություն ==


=== Ստուդիական ալբոմներ ===
«Bad Blood» (2013)
«All This Bad Blood» (2013, վերաթողարկում)


=== Սինգլներ ===
«Flaws» / «Icarus» (2011)
«Overjoyed» (2012)
«Bad Blood» (2012)
«Flaws» (2012)
«Pompeii» (2013)
«Laura Palmer» (2013)
«Things We Lost In The Fire» (2013)
«Of The Night» (2013)
«Torn Apart» (2014)


== You Tube-ում ==
«Overjoyed»
«Bad Blood»
«Flaws»
«Pompeii»
«Laura Palmer»
«Things We Lost In The Fire»
«Of The Night»
«Oblivion»


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք
Bastille  էջը Յություբ տեսահոսթինգում
Bastille Ֆեյսբուքում
Bastille Թվիթթերում
Կոռեցոլա

Կոռեցոլա (իտալերեն՝ Correzzola), կոմունա Իտալիայում՝ Վենետո մարզի Պադովա գավառում։ Սահմանակից է Անիա, Կանդիանա, Կիոջա, Կոդևիգո, Կոնա, Պոնտելոնգո համայնքներին։
Բնակչության թվաքանակը 2014 թվականի տվյալներով եղել է 5.372:  Բնակչության միջին խտությունը կազմում է 131,15 մարդ/կմ²։ Համայնքն զբաղեցնում է 42 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 35020։ Հեռախոսային կոդ՝ 049։
Կոմունայի հովանավորն է Սուրբ Լեոնարդը։ Տոնը նշվում է նոյեմբերի 6-ին։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Ծանոթագրություններ ==
Էֆինգհամ շրջան (Ջորջիա)

Էֆինգհամ շրջան (անգլ.՝ Effingham County), ԱՄՆ Ջորջիա նահանգի 159 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1.243 կմ² է, բնակչությունը՝ 37.535 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Սպրինգֆիլդ բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1777 թ.։
(9467) 1998 KQ47

(9467) 1998 KQ47, աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1998 թվականի մայիսի 22-ին ԼԻՆԵԱՐ ծրագրի կողմից Սոկոռոյում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,146532 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,3483 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,9447 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2038,67 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,176586 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 5,38° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(9467) 1998 KQ47 աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
1055

1055 թվական, ոչ նահանջ տարի, ըստ Գրիգորյան օրացույցի սկսում է երկուշաբթի օրը։ Սա մեր թվարկության 1055 թվականն է, 
XI դարի 55-րդ տարին։


== Դեպքեր ==


== Ծնունդներ ==


== Մահեր ==
Անրի Պերյուշո

Հենրի Պերյուշո (ֆր.՝ Henri Perruchot հունվարի 27, 1917(1917-01-27), Montceau-les-Mines - փետրվարի 17, 1967(1967-02-17), Փարիզ), ֆրանսիացի գրող, փիլիսոփա, մշակույթի պատմաբան, կենսագիր, խմբագիր, ով հայտնի է վավերագրական կենսագրություն ժանրի գրքերով։


== Կենսագրություն և գործունեություն ==
Հանրի Պերյուշոն ծնվել է 1917 թվականի հունվարի 27-ին, Մոնսո լե Մինում, Սոնա և Լուարա դեպարտամենտ, Բուրգունդյա շրջան, Ֆրանսիա։ Սովորել է Մարսելում և Էքս ան Պրովանսում, մասնագիտացվել է գրականության պատմության և անգլերեն լեզվի բնագավառում։ 1945 թվականին տեղափոխվել է Փարիզ։ Աշխատել է որպես խմբագիր և գրել մենագրություններ արվեստի վերաբերյալ։ Ավելի ուշ հիմնադրել և խմբագրել է արվեստի և դիզայնի վերաբերյալ «Արվեստիի այգիներ» ամսագիրը։ Գրողների միության անդամ։
Հայտնի է «Արվեստ և ճակատագիր» (Art et Destin) շարքի գրքերով, Էդուարդ Մանեի, Պոլ Սեզանի, Օգյուստ Ռենուարի, Վինսենթ Վան Գոգի, Պոլ Գոգենի, Անրի դը Տուլուզ-Լոտրեկի,Ժորժ Սյորայի և Անրի Ռուսոյի, ինչպես նաև 20-րդ դարի խոշոր ճարտարապետ Շառլ Էդուար լը Կորբյուզիեի կյանքի մասին։
Իր վեպերում համադրել է պատմության վիպագրական կենդանությունը, փաստերի հավաստիությամբ, փորձելով հասկանալ գեղանկարիչների և դարաշրջանի արվեստի յուրատատկությունները։ «Սեզան»  գրքի առաջաբանում նա գրել է. «Այս գիրքը բնավ կենսագրական վեպ չէ», - նորից կրկնում եմ այն բառերը, որոնցով սկիզբ է առնում իմ «Վան Գոգի կյանքը»։ Ես Սեզանի մասին իմացա այն ամենը, ինչ հայտնի է այժմ, ես հավաքել և համեմատել եմ նրա մասին առկա ամբողջ նյութերը, ես այցելել եմ վայրեր, որտեղ նա ապրել է, հետաքրքրությամբ դիտել բնությունը և իրերը։ Կարճ ասաց ես չեմ ներկայացրել ոչ մի փաստ, որի հավաստիությունը չկարողանամ ապացուցել», իսկ «Տուլուզ Լոտրեկայի կյանքը» վեպում նա նկարագրում է իր աշխատելու ոճը հետևյալ կերպ. «Ես կարդացել և համեմատել եմ ամբողջը, որտեղ է նա ապրել, տեղեկություններ եմ հավաքել այն մարդկանց մասին ովքեր առնչվել են նրա հետ, նրա կարճ և բուռն կյանքի ընթացքում»։
Ստեղծելով «Արվեստ և ճակատագիր» շարքի գրքերը, Պերյուշոն օգտագործել է բոլոր հասանելի աղբյուները, այդ թվում արխիվային փաստաթղթեր, փաստեր։
Անրի Պերյուշոն մահացել է 1967 թվականի փերվարի 17-ին, Փարիզում, հուղարկավորվել է Բլանո համայնքում։


== Մատենագիտություն ==
Port-Royal, 1947
Жизнь Гогена. La Vie de Gauguin, première édition, Le Sillage, 1948
Les Grotesques, 1948
Жизнь Ван Гога. La vie de Van Gogh, 1955
Жизнь Сезанна. La vie de Cézanne, Éd. Hachette, 1956
Жизнь таможенника Руссо. La vie de Douanier Rousseau, 1957
La vie de Gauguin, Éd. Hachette, 1961
Dix grands peintres, Éd. Gauthier Languereau, 1961
Жизнь Ренуара. La vie de Renoir, 1964
Жизнь Сёра. La vie de Seurat, avec la chronologie complète des sept volumes de la série Art et Destin, 1966
« Cézanne », in Jardin des Arts, n°146, janvier 1967
« Vélasquez », in Jardin des Arts, n°157, décembre 1967
« Modigliani », in Jardin des Arts, n°159, février 1968


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Անրի Պերյուշո. Լավագույն գրքեր
Բալկի (գյուղ, Բախչիսարայի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԲալկիԲալկի (ուկրաիներեն՝ Балки, Ղրիմի թաթարերեն՝ Çerkez Eli), գյուղ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Բախչիսարայի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Չերկեզ Տատարսկի, Չերկեզ Նեմեցկի։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում բնակավայրերի ամբողջական ցանկ, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Հովհարով տիկինը (Գուստավ Կլիմտ)

«Հովհարով տիկին» (գերմ.՝ Dame mit Fächer), ավստրիացի նկարիչ Գուստավ Կլիմտի հեղինակած կանացի դիմանկար։ Նկարը պատվիրված չի եղել, այն ներկայացնում է հեղինակի նախընտրած թեմաներից՝ գեղանի ավստրուհու կերպարավորման տարբերակներից մեկը։


== Նկարագրություն ==
«Հովհարով տիկինը» հեղինակի ուշ շրջանի դեկորատիվ-էքսպրեսիոնիզմի շրջանի գործերից է և արտացոլում է նրա հետաքրքրությունը ասիական արվեստի նկատմամբ։ Հրաժարվելով մետաղաթիթեղի օգտագործումից՝ Կլիմտը հավատարիմ է մնացել իր «Ոսկե շրջանին»՝ նորովի ներկայացնելով հաստոցային գեղանկարչությունը որպես նյութական օբյեկտ, թանկարժեք զարդարանք։
Հակառակ Առաջին աշխարհամարտի տարիներին տիրող համընդհանուր տրտմությանը՝ նկարիչը պատկերել է խորհրդավոր անծանոթուհու՝ հավանաբար՝ պարուհու։ Անծանոթուհին ներկայացված է չինական մոտիվներով էկզոտիկ միջավայրում՝ կիմոնոյով և հովհարով, որով ծածկում է մերկ կուրծքը։ Ինքնավստահ կինն ունի առինքնող արտաքին, գլուխը բարձր, հայացքը սևեռած հեռուն։ Կլիմտն ունեցել է չինական և ճապոնական հագուստի մեծ հավաքածու և հաճախ դրանց զարդանկարներն օգտագործել է իր արվեստում։ «Հովհարով տիկինը» նկարի ֆոնը լրացնում են Փյունիկ թռչունը,, ոսկեգույն փասիանը, կռունկը, լոտոսի ծաղիկները և այլ բույսեր։ Թռչունների առաջ ձգված պարանոցներն ընդգծում են բնորդուհու անբնական երկար պարանոցը։


== Պատմություն ==
Կլիմտը դիմանակարի վրա աշխատել է 1917 թվականի ընթացքում։ Նկարչի մահանալու պահին նկարը գտնվել է արվեստանոցում՝ մոլբերտի վրա։ 1920 թվականին «Հովհարով տիկինը» նկարավաճառ Գուստավ Նեբեխայի միջնորդությամբ գնել է արդյունաբերող Էրվին Բյոլերը և ցուցադրվել է Վիեննայի Կիրառական արվեստի թանգարանում։ 1920 թվականին Բյոլերը նկարը տեղափոխել է Շվեյցարիա իր եղբոր՝ Հենրիխի մոտ, որտեղ այն մնացել է մինչև 1960 թվականը։ 1960-ական թվականներին նկարը ձեռք է բերել կոլեկցիոներ Ռուդոլֆ Լեոպոլդը։
1981 թվականին «Հովհարով տիկինը» ցուցադրվել է Տոկիոյի Գեղարվեստական թանգարանում։ Ավելի ուշ՝ մինչև 1983 թվականը, Ռուդոլֆ Լեոպոլդը նկարը վաճառել է 18 միլիոն շիլինգով, ըստ նկարչի կնոջ վկայության՝ պարտքերը փակելու համար։ Նկարն անլեգալ եղանակով դուրս է բերվել Ավստրիայից։ 1992 թվականին ոմն արտ դիլեր Չիկագոյից Բելվեդեր պատկերասրահի տնօրեն Գերբերտ Ֆրյոդլին առաջարկել է վաճառել նկարը 80 մլն շիլլինգով։ Քանի որ «Հովհարով տիկինը» նկարի համար երկրից ելքի թույլտվություն չկար, քրեական գործ է հարուցվում։ Լեոպոլդը դատավարության ժամանակ հատարարում է, որ չի հիշում գնորդի անունը։ Մեղադրյալների բացակայության պատճառով 1993 թվականին գործը փակվում է։ 1994 թվականին «Հովհարով տիկինը», լինելով ոմն ամերիկացի գործարարի ժառանգների սեփականություն, վաճառվում է Նյու Յորքի «Սոթբիս» աճուրդում 9,3 միլիոն եվրոյին համարժեք գնով։
2021 թվականին, հարյուր տարի անց, «Հովհարով տիկինը» մեկ տարի շարունակ կրկին ցուցադրվել է Վիեննայի Բելվեդեր պատկերասրահի ժամանակավոր ցուցադրության սրահում.


== Պատկերասրահ ==

		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
 Belvedere Museum. Дама с веером. Последние произведения Густава Климта (գերմ.)