armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Ջուզեպպե Պիետրո Բագետի

Ջուզեպպե Պիետրո Բագետի (անգլ.՝ Giuseppe Pietro Bagetti, ապրիլի 14, 1764(1764-04-14), Թուրին, Սարդինիայի թագավորություն, Իտալիա - ապրիլի 29, 1831(1831-04-29), Թուրին, Province of Turin, Թուրին), իտալացի քաղաքացիական և ռազմական ճարտարապետ, ինչպես նաև` նկարիչ։ Նա նկարել է բնանկարներ և մարտական նկարներ։ 


== Կենսագրություն ==
Նա ծնվել է Թուրինում։ Սկզբնապես երաժշտություն է սովորել Թուրինի կոնսերվատորիայում, որտեղ նրան դասավանդում էր Բերնարդինո Օտանին։ Նկարչություն է սովորել Պիետրո Ջիասոմո Պալմիերիի (1737–1804 թվական) մոտ։ 1782 թվականին Բագետին Թագավորական համալսարանում ճարտարապետ է նշանակվել և սկսել է նկարել առափնյա վայրերի վեդուտային ջրանկարներ։ 1792 թվականին, նա սկսել է տոպոգրաֆիկ դիզայն դասավանդել Թագավորական ակադեմիայում։ 1792 թվականիննա պատկերել է երկու տեսարան` Սարդինիայի թագավորության և Ֆրանսիայի Հանրապետության միջև տեղի ունեցած վերջին պատերազմից։ 1793 թվականին Վիտորիո Ամադեո III թագավորը նրան անվանել է թագավորության վեդուտայի դիզայներ։ Նա միացել է հրետանային ուժերին։  
1798 թվականին մեկնել է Փարիզ։ Նա շարունակել է նույն աշխատանքը Նապոլեոնական ղեկավարների համար, այդ թվում` Մարենգոյի ճակատամարտի ծրագրերը` ճամփորդելով Ֆրանիսական բանակի հետ դեպի Հյուսիսային Իտալիա, ավելի ուշ`Գերմանիա և Ռուսաստան։ 1807-1815 թվականներից նա եղել է աշխարհագրական ինժեներ Նապոլեոնական կառավարության համար։ Նա պարգևատրվել է Պատվո Լեգեոնի շքանշանով իր Իտալական Ալպերի վեդուտա նկարի համար։  
Նապոլեոնի անկումից հետո, Գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայում (Ալբերտինա ակադեմիա) վերստացել է իր պրոֆեսորի պաշտոնը և նշել է Սավոյաների դինաստիայի վերադարձը նկարներով, որոնք պատկերում էին 1914 թվականի մայիսի 20-ին Վիտորիո Էմանուել I-ի մուտքը Թուրին և 1815 թվականի օգոստոսի 22-ին Թագուհի Մարիա Թերեզայի մուտքը Ջենովա նավահանգիստ։ Նա շարունակել է նկարել Թագավորական պալատի համար երեսուներկու նկարներ ճակատամարտերից, որոնցից շատերը պատկերում էին իրադարձություններ Նապոլեոնի` Իտալիա կատարած առաջին արշավանքից, այդ թվում` Կարասոնի ճակատամարտը։ Նա ասպետի կոչում է ստացել` արժանանալով Սրբեր Մարուիսի և Լազարուսի շքանշանին և Սավոյայի շքանշանին Իտալական միապետերի կողմից։ Ջիովանի Բատիստա դե Գուբերնատիսը այն փորագրիչներից էր, ում վրա նա ազդեցություն է ունեցել։    
Նա մահացել է 1831 թվականի ապրիլի 29-ին, Թուրինում։


== Ծանոթագրություններ ==
Եվրատեսիլ 1962 երգի մրցույթ

«Եվրատեսիլ 1962 երգի մրցույթ», մրցույթի պատմության մեջ 7-րդը։ Տեղի ունեցավ Լյուքսեմբուրգի մայրաքաղաքում։ Մասնակցում էր 16 երկիր։ Հաղթեց Ֆրանսիան ներկայացնող Իզաբելլ Աուբրեթը՝ իր «Un premier amour» երգով և հավաքելով՝ 26 միավոր։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
esctoday.com
eurovision.tv
ESC-history.com
Ալեքսանդր Կուզնեցով

Ալեքսանդր Վսևոլոդովիչ Կուզնեցով (ռուս.՝ Алекса́ндр Все́володович Кузнецо́в, մայիսի 21, 1935(1935-05-21), Մոսկվա, ԽՍՀՄ - մարտի 4, 2017(2017-03-04), Մոսկվա, Ռուսաստան), խորհրդային, ռուս դերասան, դրամատուրգ։


== Կենսագրություն ==
Սովորել է Մոսկվայի Ի․ Գուբկինի անվան նավթի ինստիտուտի տնտեսագիտության ֆակուլտետում, սակայն այն չավարտելով՝ ընդունվում է Ռուսաստանի թատերական արվեստի համալսարանի դերասանական ֆակուլտետ, որն ավարտում է 1959 թվականին (Իոսիֆ Ռաևսկու դասարան)։
1959 թվականից աշխատել է Մոսկվայի մանրաերկի թատրոնում որպես դերասան և ռեժիսոր։ Միաժամանակ նկարահանվել է կինոյում։
1960-ական թվականներին ավարտել է Սցենարիստների և ռեժիսորների բարձրագույն դասընթացները։ Խորհրդային Միության թատրոններում՝ Տիրասպոլում, Մոսկվայում բեմադրել է ներկայացումներ։
1970-1984 թվականներին դասավանդել է Մոսկվայի Գերասիմովի անվան կինեմատոգրաֆիայի համառուսական պետական ինստիտուտում, նկարահանել ֆիլմեր, գրել պիեսներ։
1994 թվականից Ռուսաստանի գրողների միության անդամ է։


== Ստեղծագործական կյանք ==


=== Թատերական ռեժիսոր ===


=== Կինոռեժիսոր ===


=== Սցենարիստ ===


=== Դերերը կինոյում ===


=== Հատընտիր երկեր ===
Кузнецов А. В. В обнимку с прошлым — в будущее. — М.: Спецкнига, 2009. — 251+2 с. — 1000 экз. — ISBN 978-5-98537-054-6
Кузнецов А. В. В синих цветах : Повесть. — М : Мол. гвардия, 1983. — 158 с. — 100000 экз.
Кузнецов А. В. Зачем принцессе усы : Пьеса-сказка в 2 д. / Отв. ред. М. Мишаков. — М : ВААП-Информ, 1985. — 78 л. — 100 экз.
Кузнецов А. В. Крестики-нолики : [Повесть]. — М : Мол. гвардия, 1988. — 222 с. — (Компас). — (Продолж. повести «В синих цветах») — 100000 экз. — ISBN 5-235-01010-8
Кузнецов А. В., Туманян И. С. Когда я стану великаном : Киносценарий : [Для детей] / [Предисл. Р. Быкова]. — М.: Искусство, 1982. — 87 с. — (Библиотека кинодраматургии). — 30000 экз.
Кузнецов А. В., Туманян И. С. Лети все горе прочь! : Пьеса в 2 актах, 6 эпизодах / Отв. ред. С. Терентьева. — М.: ВААП-Информ, 1981. — 93 л. — 250 экз.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Умер снявшийся в «Балладе о солдате» актер Александр Кузнецов» (ռուսերեն)։ Lenta.ru։ 2017-03-06։ Վերցված է 2017-03-06 
«Кузнецов Александр Всеволодович»։ Кино СССР։ Վերցված է 2017-03-06
Գյումուշխանե (գետ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Գյումուշխանե (այլ կիրառումներ)Գյումուշխանե, Գյումուշխանա, Խարշատ, Խարշիտ, Խարշութ, Խարշուտ, Խորշատ, Խորշուտ, Ծանախ, Ծանախո ձոր, Ծանեխա ձոր, Կյումիշխանայի ձոր, Կյումիշխանե, Սամանսու, Տրիպոլիս, գետ, ձոր և թորահովիտ Հայկական լեռնաշխարհում, Սև ծովի ավազանում։ Սկիզբ է առնում Անտիպոնտական լեռների հարավային լանջերից, մոտ 2340 մ բարձրությունից և հոսելով հյուսիս-արևմուտք Զիբանայի, Տրապիզոնի և Գյումուշխանեի լեռնաշղթաների միջև ընկած գոգահովտով, Տիրեբոլուից արևելք թափվում է ծովը։ Երկարությունը 137 կմ է։ Կոչվում է նաև Խորշատ։ Նախկինում կոչվում էր Ծանախ։ Վերին հոսանքի շրջանում կոչվում է Նիրշուտ։ Նրա հովտում են գտնվում Գյումուշխանեի արծաթի հայտնի հանքերը։


== Ծանոթագրություններ ==
Յավտուխովկա

Յավտուխովկա (ուկրաիներեն՝ Явтухівка), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կոլոմակի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1790 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Յավտուխովկա գյուղում բնակվում էր 40 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,325 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 123,08 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Սերգեյ Տորրես

Սերգեյ Տորես Մադրիգալ (իսպ.՝ Serguey Torres Madrigal, հունվարի 20, 1987(1987-01-20), Sancti Spíritus, Կուբա), կուբացի թիավար-կանոեիստ, հանդես է գալիս Կուբայի հավաքականում 2005 թվականից։ 2020 թվականի Օլիմպիական խաղերի չեմպիոն, աշխարհի առաջնությունների արծաթե և բրոնզե մեդալակիր, Պանամերիկյան խաղերի եռակի չեմպիոն, Կենտրոնական Ամերիկայի և Կարիբյան ավազանի կրկնակի չեմպիոն, ազգային և միջազգային նշանակության բազմաթիվ ռեգատների հաղթող։


== Կենսագրություն ==
Սերգեյ Տորեսը ծնվել է 1987 թվականի հունվարի 20-ին Սանքտի Սպիրիտուս քաղաքում։
Մեծահասակների միջազգային մակարդակում առաջին լուրջ հաջողությանը հասել է 2005 թվականին, երբ հայտնվել է Կուբայի ազգային հավաքականի հիմնական կազմում և մասնակցել Խորվաթիայի Զագրեբ քաղաքում կայացած աշխարհի առաջնությանը, որտեղ նվաճել է երկու բրոնզե և մեկ արծաթե մեդալներ համապատասխանաբար 200, 500 և 1000 մետր մրցատարածություններում զույգով կանոեի մրցումներում։ Գերմանիայի Դույսբուրգ քաղաքում անցկացված 2007 թվականի աշխարհի առաջնությունում հազար մետր երկուսով մրցատարածությունում արժանացել է արծաթե մեդալի։ Բացի այդ, այս մրցաշրջանում երկու անգամ հաղթանակ է տարել Ռիո դե Ժանեյրոյում կայացած Պանամերիկյան խաղերում՝ դառնալով լավագույնը զույգով անձնակազմերի կես կիլոմետրանոց և կիլոմետրանոց մրցատարածություններում։
Հաջող ելույթների շարքի շնորհիվ Տորեսն արժանացել է Պեկինի Ամառային օլիմպիական խաղերում երկրի պատիվը պաշտպանելու իրավունքին։ Այստեղ մեկնարկել է թիմակից Կարել Ագիլար Չակոնի հետ միասին՝ 500 և 1000 մետր մրցատարածություններում։ Առաջին դեպքում կարողացել է հասնել միայն կիսաեզրափակիչ փուլին, որտեղ ավարտել է 6-րդը, իսկ երկրորդ դեպքում հասել է եզրափակիչ և վճռորոշ մրցավազքում ցույց է տվել 9-րդ արդյունքը։
2011 թվականին Սերգեյ Տորեսը ռեկորդ է սահմանել Մեքսիկայի Գվադալախարա քաղաքում անցկացվող Պանամերիկյան խաղերում երկու կիլոմետրանոց ծրագրում՝ արժանանալով ոսկե մեդալի։ Լինելով Կուբայի թիավարության հավաքականի առաջատարներից մեկը՝ բարեհաջող կերպով որակավորվել է 2012 թվականի Լոնդոնի Օլիմպիական խաղերի համար, որտեղ Խոսե Կառլոս Բուլնեսայի հետ զույգերով հազար մետր մրցատարածությունում դուրս է եկել եզրափակիչ և եզրափակիչ մրցավազքում ավարտել վեցերորդ տեղը։
Լոնդոնի Օլիմպիական խաղերից հետո Տորրեսը մնացել է Կուբայի ազգային հավաքականի հիմնական կազմում և շարունակել է մասնակցել խոշորագույն միջազգային ռեգատների։ Այսպես, 2014 թվականին Վերակրուսում Կենտրոնական Ամերիկայի և Կարիբյան ավազանի խաղերում նա երկու անգամ բարձրացել է պատվո պատվանդանի վերին աստիճանին՝ մեկ կիլոմետրանոց հեռավորության վրա դառնալով լավագույնը միայնակ և երկուսում։ Մոսկվայում կայացած աշխարհի առաջնությունում Տորրեսը բրոնզե մեդալ է նվաճել՝ զբաղեցնելով երրորդ տեղը զույգերով կիսակիլոմետրանոց մրցապայքարում։ 2015 թվականի մրցաշրջանում Տորոնտոյում կայացած Պանամերիկյան խաղերում բրոնզե մրցանակ է ստացել, որը ստացել է երկուսով հազար մետր րցատարածությունում։
Տոկիոյի 2020 թվականի Օլիմպիական խաղերում դարձել է օլիմպիական չեմպիոն Ֆեռնանդո Խորխեի հետ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Սերգեյ Տորրես –
Բայդարկաներով և կանոեներով թիավարության չեմպիոնների և մեդալակիրների ցանկ (1936-2007) (անգլ.)
Պոլյակովո (գյուղ, Կիզներսկի շրջան)

Պոլյակովո (ռուս.՝ Поляково), գյուղ Ռուսաստանի Ուդմուրթական հանրապետության Կիզներսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2008 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 56 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Խրապովո (գյուղ, Կրասնինսկի շրջան)

Խրապովո (ռուս.՝ Храпово), գյուղ Ռուսաստանի, Սմոլենսկի մարզի Կրասնինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 45 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Նիկոլսկոե (գյուղ, Լիպեցկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՆիկոլսկոեՆիկոլսկոե (ռուս.՝ Никольское), գյուղ Ռուսաստանի Լիպեցկի մարզի Լիպեցկի շրջանի կազմում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Ես զինվոր եմ, մայրիկ

«Ես զինվոր եմ, մայրիկ» (ռուս.՝ «Я солдат, мама»), խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել է հույն-խորհրդային ռեժիսոր Մանոս Զախարիասը 1966 թվականին «Մոսֆիլմ» կինոստուդիայում։ Ֆիլմի պրեմիերան տեղի է ունեցել 1966 թվականի փետրվարին։


== Սյուժե ==
Ֆիլմը պատմում  է վաշտի փորձառու ավագի և կարգապահությանը չենթարկվող նորակոչիկի բնավորությունների բախման մասին խաղաղ բանակի նոր պայմաններում, որտեղ առաջին տեղում տեխնիկական գիտելիքների մեծ համալիրի տիրապետման անհրաժեշտությունն է։ Ավագն ստիպված է շատ ջանքեր գործադրել, որպեսզի զինվորը հասկանա զինվորական ծառայության անհրաժեշտությունը։


== Դերերում ==
Սերգեյ Շակուրով – նորակոչիկ Պեգանով (կինոնորամուտ)
Վալենտին Զուբկով – ավագ
Լյուբով Սոկոլովա – սերժանտի մայրը
Պյոտր Սավին – գնդապետ
Վլադիմիր Գրամմատիկով
Կլավդիա Խաբարովա – մայր
Գերման Կաչին
Ադոլֆ Իլյին – Անեյչիկ
Վլադիմիր Ֆերապոնտով
Զինաիդա Վորկուլ
Իննա Ֆեոդորովա


== Նկարահանող խումբ ==
Ռեժիսոր՝ Մանոս Զախարիաս
Սցենարիստ՝ Լեոնիդ Ռիզին
Օպերատոր՝ Ալեքսանդր Խարիտոնով
Կոմպոզիտոր՝ Ջոն Տեր-Թադևոսյան
Նկարիչ՝ Աբրամ Ֆրեյդին


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Демин В. Триптих об «элементарных понятиях» // Искусство кино. — 1966. — № 11. — С. 39-46.


== Արտաքին  հղումներ ==
Я СОЛДАТ, МАМА // Энциклопедия кино. — 2010. —  Энциклопедия кино, 2010.
Я солдат, мама — Мегаэнциклопедия Кирилла и Мефодия, 2014
Թառակատար

Թառակատար, Թահարյոխուշ, Թառկատար, Քառակատար, Քառկատար, լեռնագագաթ Հայաստանի Սյունիքի մարզում, Բարգուշատի լեռներում, Արամազդ լեռնագագաթից հարավ-արևելքում, Վերին Գեղավանք գյուղից 4,5 կմ հյուսիս-արևելք։ Ունի 3277 մ բարձրություն։


== Ծանոթագրություններ ==
Վանք (Տևրիկի գավառ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Վանք (այլ կիրառումներ)Վանք, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Տևրիկի գավառակում։ Գտնվում էր Տևրիկ քաղաքից 4 կմ հյուսիս-արևելք, Կանգալ-Իրմակ գետի վերին հոսանքի տարածքում։
Բնակչության մասին տեղեկություններ չեն պահպանվել։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Սեբաստիայի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Սունան

Սունան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Խարբերդի գավառում։ Գտնվում էր Խարբերդ քաղաքից 20 կմ արևմուտք, Արածանիի ձախակողմյան վտակներից մեկի ձախ ափին։


== Բնակչություն ==
XX դարի սկզբին ուներ 200 տուն բնակիչ։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Խարբերդի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Ժողովածու (2595)

Ժողովածու (2595), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 2595 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1786-1787 թվականներին Բրաբիոն գրիչի կողմից Կ. Պոլսում։ Ստացողը եղել է Իսահակ Գեղամացին։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 26X19.2 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 282 թերթից։ Գրված է երկսյուն, նոտրգրով։ Ունի կիսախորան մանրանկարներ։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ։ Հիշատակարաններ նախագաղափար՝ 240բ (1298 թ.), գրչի՝ 241ա, 280ա, ստացողի՝ 2ա, 241բ, 280բ։


== Բովանդակություն ==
Փիլոնի Երրայեցւոյ Մատենագրութիւնք։
Յովհ. Սարկաւագի Յաղագս անկիւնաւոր թուոց։
Լուծմունք եոթանց դրոցն Փիլոնի։


== Ծանոթագրություններ ==
Աստերոիդների ցանկ (201001-201100)

Աստերոիդների ցանկ (200901-201000)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (201101-201200)
 Աստերոիդների ցանկ (200901-201000)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (201101-201200)
Ժողովածու (3466)

Ժողովածու (3466), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված 3466 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1286 թվականին։ Ստացողը եղել է Բարսեղը։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 12,2 x 8,3 սմ չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 271 թերթից։ Գրված է միասյուն, բոլորգրով։ Ունի կիսախորան, լուսանցազարդ մանրանկարներ։ Կազմը` կաշեպատ ստվարաթուղթ։ Հիշատակարաններ՝ 11ա, հետագայի՝ 142բ (14-15-րդ դարեր), 160ա (15-րդ դար), 12բ, 107բ (19-րդ դար) ։


== Բովանդակություն ==
Մեկնութիւնք աղօթից։
Մաղթանք։
Մատենէ որբերգութեան Գր․ Նարեկացւոյ։
Մովս․ Քերթողի Յաղագս քերականութեան։
Վարդ․ Բարձրաբերդցւոյ Վասն կուսութեան։
Հանդէս բանաստեղծաց։
Գիրք Պիտոյից։
Թէովնեայ Աղէքսանդրացւոյ Յաղագս ճարտասանական կրթութեանց։
Ի Մեկնութենէ Երվայոցւոյ թղթոյն Պողոսի։


== Ծանոթագրություններ ==
Յիելեհտմե (Էստոնիայի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Յիելեհտմե (այլ կիրառումներ)Յիելեհտմե շրջան (էստ․՝ Jõelähtme vald), շրջան Էստոնիայի Հարյումաա նահանգում։ Շրջանի կենտրոնն է Յիելեհտմե գյուղը։


== Բնակչություն ==
2012 թվականի տվյալներով շրջանում բնակվում էին 6319 մարդ։ Բնակչության խտությունը շրջանում կազմում էր 30,09 մարդ/կմ²։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շրջանի վարչության պաշտոնական վեբ կայքը (էստոներեն)
Կուչաշ

Կուչաշ (ռուս.՝ Кучаш, բաշկիրերեն՝ Күсәш), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կալտասինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 304 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Աբանոեթի

Աբանոեթի (վրաց.՝ აბანოეთი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Ռաճա-Լեչխում և Քվեմո Սվանեթ մարզի Ամբրոլաուրի շրջանում։


== Դիրք ==
Գտնվում է ծովի մակարդակից 600 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Ամբրոլաուրից հեռու է 13 կմ։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 102 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Քոլին Քեմփ

Քոլին Քեմփ (անգլ.՝ Colleen Camp, հունիսի 7, 1953(1953-06-07), Սան Ֆրանցիսկո, Կալիֆոռնիա, ԱՄՆ), ամերիկյան դերասանուհի և պրոդյուսեր։


== Կենսագրություն ==
Քոլին Սելեստա Քեմփը ծնվել և մեծացել է Կալիֆոռնիա նահանգի Սան Ֆրանցիսկո քաղաքում, իսկ կարիերան սկսել է մանկական թատրոնում։ Առաջին անգամ ֆիլմում նկարահանվել և էկրաններին է հայտնվել 1973 թվականին, այդ ֆիլմը «Պայքար կապիկների մոլորակի համար»–ն էր, իսկ 1975 թվականին կատարել է որ մեծ դեր «Ծիծաղելի լեդի» կատակերգությունում՝ Բարբարա Սթրեյզանդի հետ։ 1978 թվականին կատարել է Բրյուս Լիի աղջկա դերը «Մահվան խաղ» ֆիլմում և յոթանասունականների մեծ մասը գործածել է «Գեղեցկության թագուհու» դերը տարբեր կատակերգական ֆիլմերում։ 1979 թվականի, Ֆրենսիս Ֆորդ ռեժիսորի «Ապոկալիպսիսը հիմա» ֆիլմումՔոլին Քեմփը կատարել է Playmate–ի դերը, իսկ նույն թվականի հոկտեմբերին կեցվածք է ընդունել Playboy-ի համար։ Շուտով նա ստացել է Քրիսթին Շեփարդի դերը հանրաճանաչ «Դալլաս» հեռուստասերիալում, բայց կատարել է այն միայն երկու էպիզոդներում, հետո նրան փոխարինել է Մերի Քրոբսին։
Քոլին Քեմփի կարիերայում նրա ամենահաջող դերերից էր քանթրի–երգչուհի Քրիսթի Միլլերը՝ 1981 թվականի ռեժիսոր Փիթեր Բոգդանովիչի «Նրանք բոլորը ծիծաղեցին» ֆիլմից։ 1983 թվականին նա կատարել է գլխավոր դերը «Ոստիկանն ու կողոպտիչը 3» ֆիլմում, իսկ դրանից հետո հայտնվեց «Ոստիկանական ակադեմիա 2։ Նրանց առաջին առաջադրանքը» և «Ոստիկանական ակադեմիա 4։ Քաղաքացիները պահակախմբում» կատակերգությունում։ Նա մի քանի անգամ նոմինացվել է «Ոսկե ազնվամորի»՝ «Ամենավատ երկրորդ պլանի դերասանուհի» կատեգորիա, հակա–մրցանակին՝ «Հրապուրանք» (1982 թվական)՝ Մորգան Ֆեյրչայլդի հետ, և «Արծաթ» (1982 թվական)՝ Շերոն Սթոունի հետ, ֆիլմերում։ Ընդհանուր առմամբ Քոլինը կատարել է դերեր ավելի քան տասնութ ֆիլմերում, դրանցից են․ «Ժլատություն», «Իմ կապուտակ երկինքը», «Հովտի աղջիկը», «Հանցանշան», «Անօրինական քոնը», «Ուեյնի աշխարհը», «Վերջին կինոհերոհը», «Ամուր ընկույզ 3։ Հատուցում» և «Ամերիկյան աֆերա»։
Իննսունականններին Քոլին Քեմփը կադրից այն կողմում ակտիվացավ և որպես պրոդյուսեր նկարահանեց տասնյակ հեռուստատեսական և լիամետրաժ ֆիլմեր։ 1986–ից մինչև 2001 թվականները նա ամուսնացած էր Ջոն Գոլդվինի հետ, ով հանդիսանում էր Paramount ստուդիայի տնօրենը, նրանք ունեն դուստր, ով ծնվել է 1989 թվականին։


== Ծանոթագրություններ ==
Պուլանկոլ

Պուլանկոլ (ռուս.՝ Пуланколь, խակ.՝ Пулан коль), գյուղ Ռուսաստանի Խակասիա հանրապետության Ասկիզսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2004 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 724 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Պատանի հանդիսատեսի թատրոն

Երևանի պատանի հանդիսատեսի թատրոն, թատրոն Երևանում։


== Պատմություն ==
Երևանի Պատանի հանդիսատեսի թատրոնը բացվել է 1929 թվականի նոյեմբերի 29-ին Տիգրան Շամիրխանյանի գլխավորությամբ՝ Ս. Շչերբակովի և Գ. Սմիրնովի «Պայթյուն» պիեսի բեմադրությամբ։ Առաջին ներկայացումների հեղինակներն են եղել Արմեն Գուլակյանը և Տիգրան Շամիրխանյանը՝ թատրոնի գեղարվեստական ղեկավարը։ Առաջին թատերաշրջանի ընթացքում թատրոնը բեմադրում է 70 ներկայացում։
1958 թվականին թատրոնը մասնակցում է Մոսկվայում կազմակերպված փառատոններից մեկին և արժանանում մրցանակի։ 1961 և 1968 թվականներին Երևանում և Բաքվում կրկին մասնակցում է փառատոնների և հաջողություն ունենում։ 1980 թվականին թատրոնը ստանում է կառավարական պարգև, երբ նշվում էր թատրոնի 50-ամյակը։
1980-1984 և 1986-1988 թվականներին թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար է նշանակվում Երվանդ Ղազանչյանը, իսկ 1997 թվականին՝ Հակոբ Ղազանչյանը
2017 թվականին թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար նշանակվեց Դավիթ Հարությունյանը, իսկ 2018 թվականին տնօրեն Հայկ Խերանյանին փոխարինեց Էմին Թորոսյանը
։


== Ժամանակին թատրոնին ծառայել են ==


== Ռեժիսորները ==
Տիգրան Շամիրխանյան
Հրաչյա Ղափլանյան 1959-1962 թթ գլխավոր ռեժիսոր
Զավեն Տատինցյան 1962-1980 թվականներին՝ գլխավոր ռեժիսոր
Երվանդ Ղազանչյան (1980-1984 թթ), (1986-1988 թթ)
Հակոբ Ղազանչյան (1997-2017)
Դավիթ Հարությունյան (2017)


== Բեմադրված ներկայացումները ==


== Մրցանակներ ստացած ներկայացումներ ==
«Արծաթյա նավակ», «Նամակներ պատանեկության կայարաններից» (Կոստրոմա, 1997 թ, գլխավոր մրցանակ)
«Բեմը խաչմերուկում», «Անտիգոնե» (Պլովդիվ, 1997 թ)
«Սկիզբը», «Անտիգոնե» (Մոսկվա, 1998 թ)
«Կիև տրավնևի», «Համլետ» (Կիև, 2000 թ)
«Բոսպորյան խաղեր», «Անտիգոնե» (Կերչ, 2000 թ, գլխավոր մրցանակ)
«Ոսկե Առյուծ», «Քաջ Նազար» (Լվով, 2000 թ)
«Բոսպորյան խաղեր», «Ամպեր» (Կերչ, 2001 թ, գլխավոր մրցանակ)
«Ամպեր» (Մոսկվայի «Ա.Պ. Չեխովի անվ միջ. թատերական փառատոն», 2003 թ)
«Անտիգոնե» (Իրանի «Ֆաջր միջազգային թատերական փառատոն», 2005 թ)
«Ամպեր» (Կիպրոսի «Անտիկ դրամայի միջ. թատերական փառատոն», 2005 թ)


== Գրականություն ==
Խաչատուր Ավագյան, Երևանի պատանի հանդիսատեսի թատրոն, Ե. Հայկական թատերական ընկերություն, 1973, 219 էջ։


== Աղբյուրներ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պատանի հանդիսատես թատրոնի լուսանկարն արբանյակից Վիքիքարտեզում
Անջեյ Կվիկ

Անջեյ Կվիկ (լեհ.՝ Andrzej Kwiek, հունիսի 1, 1916(1916-06-01), Վարշավա, Ռուսական կայսրություն - օգոստոսի 17, 1953(1953-08-17), Պոզնան, Լեհաստանի Ժողովրդական Հանրապետություն), լեհ աստղագետ։
Համաձայն Փոքր մոլորակների կենտրոնի տվյալների՝ 1949 թվականի սեպտեմբերի 22-ին Եժի Դոբժիցկու հետ համատեղ, հայտնաբերել է (1572) Պոզնանիա աստերոիդը ։


== Ծանոթագրություններ ==
Դյուրֆոր (Արյեժի գավառ)

Դյուրֆոր (ֆր.՝ Durfort), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Միջին Պիրենեյան մարզի Արյեժ գավառում։ Մտնում է Լե Ֆոսա կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Պամե շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 09109։


== Բնակչություն ==
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 173 մարդ։


== Տնտեսություն ==
2007 թվականի տվյալներով 106 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 65-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 41-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 61,3 %, 1999 թվականին եղել է՝ 67,4 %)։ 65 աշխատունակ բնակիչներից 59-ը աշխատում էին (37 տղամարդ և 22 կին), անաշխատանք էին 6-ը (3 տղամարդ և 3 կին)։ 41 անգործունակ մարդկանցից 14-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 11-ը թոշակառու, 16-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով։


== Ծանոթագրություններ ==


== Տես նաև ==
Ֆրանսիայի շրջանների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
«Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ՝ Դյուրֆոր» (ֆրանսերեն)։ Արխիվացված օրիգինալից 2012-05-18-ին։ Վերցված է 2012-2-1 
«Դյուրֆոր» (ֆրանսերեն)։ cassini.ehess.fr։ Արխիվացված օրիգինալից 2013-02-03-ին։ Վերցված է 2013-01-25
Ստաֆիլոկինազ

Ստաֆիլոկինազ (ՍԱԿ, անգլ.՝ Staphylokinase, SAK), Staphylococcus aureus տեսակից ստացված ամինաթթվային ֆերմենտ։ Այն դրականորեն կարգավորվում է "agr" գենի կարգավորիչով։ Այն ակտիվացնում է պլազմինոգենը՝ առաջացնելով պլազմին, որը մարսում է ֆիբրինային մակարդումները։ Սա խախտում է ֆիբրինի ծակոտկենությունը, որը լոկալիզացված է պահում վարակը։
Ստաֆիլոկինազը նաև պոկում է IgG-ն և նրա C3b կոմպլեմենտար բաղադրիչը՝ արգելակելով ֆագոցիտոզը։
Այն դասակարգվում է որպես ՖՀ 3.4.24.29, իսկ առաջ՝ ՖՀ 3.4.99.22։


== Ծանոթագրություններ ==
Վալկենբուրխ ան դե Խեուլ

Վալկենբուրխ ան դե Խեուլ (հոլ.՝ Valkenburg aan de Geul ( արտասանություն)), համայնք Նիդերլանդների Լիմբուրխ մարզում։ Տարածքը 36,73 կմ² է, բնակչությունը՝ 17.134 (2011 թ.)։ Մեկ շնչի տարեկան միջին եկամուտը 13.300 եվրո է։
Աստերոիդների ցանկ (4301-4400)

Աստերոիդների ցանկ (4201-4300)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (4401-4500)
 Աստերոիդների ցանկ (4201-4300)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (4401-4500)


== Աղբյուր ==
«Discovery Circumstances: Numbered Minor Planets (1)-(5000)»։ www.minorplanetcenter.net
Նատալյա Նարիշկինա

Թագուհի Նատալյա Կիրիլովնա Նարիշկինա (ռուս.՝ Нары́шкина, Ната́лья Кири́лловна, սեպտեմբերի 1 (11), 1651, Մոսկվա, Ռուսական թագավորություն - փետրվարի 4 (14), 1694, Մոսկովյան Կրեմլ, Մոսկվա, Ռուսական թագավորություն), ռուս թագուհի։
Ալեքսեյ Միխայլովիչ թագավորի երկրորդ կինը, Պետրոս I-ի մայրը։
Մանր ազնվական Կիրիլ Պոլուեկտովիչ Նարիշկինայի և իր կնոջ` Աննա Լեոնտևնայի դուստրը։


== Կենսագրություն ==
Նատալյա Կիրիլովնան դաստիարակվել է իր հեռավոր ազգականի` բոյար Արտամոն Մատվեևի մոսկովյան տանը, որտեղ էլ, ինչպես ենթադրվում է, նրան տեսել է Ալեքսեյ Միխայլովիչը։ Նատալյա Կիրիլովնան հրավիրվել է հարսնատեսի` հավաքված ամբողջ երկրից, և նշանադրվել է թագավորի հետ 1671 թվականին. հունվարի 22-ին, երբ 19 տարեկան էր։ Այդ ամուսնությունից ծնվել են երեք երեխաներ։
Ալեքսեյ Միխայլովիչի մահից հետո Նատալյա Կիրիլովնայի համար սկսվեցին դժվարին ժամանակներ։ Նա ստիպված էր կանգնել Նարիշկինների գլուխ` Միլոսլավսկիների դեմ անհաջող պայքարում։ Ֆյոդոր Ալեքսեևիչի մոտ Նատալյա Կիրիլովնան որդու հետ ապրել է մերձմոսկովյան Կոլոմենսկո և Պրեոբրոժենսկոե գյուղերում։
Ստրելեցյան խռովության ժամանակ` 1682 թ-ին, Նատալյա Կիրիլովնայի շատ ազգականներ սպանվեցին։ Արդյունքում թագավորներ հռչակվեցին միաժամանակ երկու եղբայրներ` Պետրոսը և Իվանը, ընդ որում, Իվանը հայտարարված էր «ավագ» թագավոր։ Այնուհետև կառավարչուհի դարձավ Սոֆյան` Պետրոսի և Իվանի ավագ քույրը, ով փաստացի հանդիսանում էր իշխանության բացարձակ կրողը։ Նա Նատալյա Կիրիլովնային ամբողջությամբ հեռացրեց երկրի կառավարումից։ Բախումները Պրեոբրաժենսկոեի և Մոսկվայի արքայական «բակերի» միջև չէին դադարում։
1689 թ.-ին Նարիշկինների և անձամբ Նատալյա Կիրիլլովնայի պնդմամբ ու հրահանգով կայացավ Պետրոսի ամուսնությունը Եվդոկիա Լապուխինայի հետ։
Այրի թագուհու շնորհազրկված դրությունը շարունակվեց մինչև Պետրոսի ` Սոֆյայի դեմ կատարված հրապարակային ընդհարումը 1689 թ.-ին, բայց այս հաղթանակից հետո 17-ամյա արքան նախընտրում է զբաղվել գլխավորապես զվարճական զինվորներով և զվարճական նավատորմի շինարարությամբ Պերեյասլավսկի լճում , իսկ պետական գործերի ամբողջ բեռը թողնում է մոր հայեցողությանը, ով իր հերթին այն վերահանձնում է իր ազգականներին` Նարիշկիններին։ Թեև այդ շրջանում նկատելի չեն Նատալյա Կիրիլովնայի պետական գործունեության հետքերը, այնուամենայնիվ, նրա ազդեցությունը Պետրոսի վրա մեծ է եղել, ինչպես երևում է նրանց նամակագրությունից։ Իր բացակայություններով և հատկապես ծովային ճանապարհորդություններով նա հաճախ էր վշտացնում սիրառատ մորը։
Նատալյա Կիրիլովնան մահացել է կյանքի 43-րդ տարում` 1694 թ. , սրտի հիվանդությունից։


== Ժառանգներ ==
Ալեքսեյ Միխայլովիչի երեխաները՝

Պետրոս Ալեքսեևիչ (1672-1725) – ապագա ռուսական կայսր Պետրոս I
Նատալյա Ալեքսեևնա (1673-1716)
Թեոդորա Ալեքսեևնա (1674-1677) – ծնվել է 1674 թվականի սեպտեմբերին, մահացել` 1677 թվականի նոյեմբերին


== Մշակույթում ==
Пьеса Густава III «Алексей Михайлович и Наталья Нарышкина»
Պիես Գուստավ III-ի «Աեքսեյ Միխայլովիչ և Նատալյա Նարիշկինա»
Ա. Ն. Տոլստոյ «Պետրոս Առաջին» (1934)
Տ. Տ. Նապոլովա «Թագուհի-խորթ մայր» (2006)


== Ֆիլմերում ==
Ե. Տալանովա - «Պետրոս Մեծ» (1910)
Թամարա Մակարովա -«Պետրոսի պատանեկությունը», «Փառավոր գործերի սկիզբը» (1980)
Լիլլի Պալմեր -«Պետրոս Մեծ» (1986)
Եվգենի Կազարինա - «Раскол». (2011)
Ալեքսանդրա Պալմեր - «Ռոմանովներ։ Ֆիլմ Երկրորդ» (2013)


== Ծանոթագրություններ ==
Զեմլյանկա (Մարալիխայի վտակ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Զեմլյանկա (այլ կիրառումներ)Զեմլյանկա, գետ Ռուսաստանում, հոսում է Ալթայի երկրամասում, Ալթայի հանրապետություն։ Գետի ակունքը գտնվում է 18 կմ Մարալիխա գետի աջ ափից։ Գետի երկարությունը 10 կմ է։


== Ջրային գրանցման տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցման տվյալների համաձայն՝ գետը պատկանում է Վերին Օբի ավազային շրջանին, գետի ջրային-գյուղական հատվածը Բիյն է, գետային ենթավազանները՝ Բիյն և Կատունն են։ Գետի գետային ավազանը Վերին Օբն է՝ մինչև Իրտիշ թափվելը։
Աշխարհատեղեկատվական համակարգի ՌԴ տարածքի ջրատնտեսական շրջանացման տվյալներով՝

Ջրային օբյեկտի կոդը պետական ջրային գրանցման մեջ՝ 13010200312115100009808
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրության կոդը՝ 115100980
Ավազանի կոդը՝ 13.01.02.003
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրության հատորի կոդը՝ 15
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրության թողարկման համարը՝ 1։


== Ծանոթագրություններ ==
Ռուբեն Ադալյան (նկարիչ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ռուբեն Ադալյան (այլ կիրառումներ)Ռուբեն Մարտիրոսի Ադալյան (նոյեմբերի 10, 1929(1929-11-10), Սիմֆերոպոլ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - հունիսի 6, 2019(2019-06-06), Երևան, Հայաստան), հայ նկարիչ, Հայաստանի ժողովրդական նկարիչ (1990)։
Նկարիչ, ջութակահար Ռաֆֆի Ադալյանի և գրող Նորայր Ադալյանի եղբայրն է։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1929 թվականին Սիմֆերոպոլում։ 1938 թվականին ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Երևան։ 1944-1950 թվականներին սովորել է Փանոս Թերլեմեզյանի անվան գեղարվեստի ուսումնարանում։ 1956 թվականին ավարտել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտը։ 1960 թվականից ԽՍՀՄ Նկարիչների միության անդամ։ 1967 թվականին «Հիրոսիմա» նկարի համար արժանացել է Հայաստանի մշակույթի նախարարության մրցանակին, 1971 թվականին «Գնդակահարություն» նկարի համար արժանացել է «Տարվա լավագույն նկար» մրցանակին։
1972 թվականին Հայաստանի Գերագույն խորհրդի նախագահության հրամանով նրան շնորհվել է Հայաստանի վաստակավոր նկարչի պատվավոր կոչում։ 2001 թվականին արժանացել է ՀՀ պետական մրցանակի։


== Ստեղծագործական գործունեություն ==
Ադալյանի արվեստին բնորոշ են իրականի և երևակայականի համարձակ կերպափոխումը («Ձիերի ճակատամարտ», նկարաշար, 1972-1976), դրամատիզմն ու դինամիկ լարվածությունը («Հիրոսիմա», 1968, «Գնդակահարություն», 1970, երկուսն էլ՝ Ժամանակակից արվեստի թանգարան), բնության և մարդու ներքին հատկանիշների այլակերպումները («Մետամորֆոզներ», 1965-1970, «Հին Երևան», 1978-1988, նկարաշարեր)։
Գործերից պահվում են Հայաստանի ազգային պատկերասրահում, Ժամանակակից արվեստի թանգարանում, Հայաստանի այլ թանգարաններում, ինչպես նաև Հայաստանի և արտերկրի մասնավոր հավաքածուներում։


== Անհատական ցուցահանդեսներ ==
Երևան (1997, 2000, 2004, 2009)


== Գրականություն ==
Ռուբեն Ադալյան. Ստեղծագործկան ճանապարհի արձագանքներ (հոդվածների ժողովածու, կազմ.՝ Պ. Հայթայան), Երևան, 2002։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Երևանի ժամանակակից արվեստի թանգարանի կայքը(չաշխատող հղում)
Միսսուրի (այլ կիրառումներ)

Միսսուրի, կարող է վերաբերել՝

Միսսուրի - նահանգ ԱՄՆ-ի կենտրոնական մասում, Միսսիսիպի և Միսսուրի գետերի ավազաններում
Միսսուրի - գետ ԱՄՆ-ում (Մոնտանա, Հյուսիսային Դակոտա, Հարավային Դակոտա, Նեբրասկա, Այովա, Կանզաս, Միսսուրի նահանգ), Միսիսիպիի ամենամեծ վտակը
Գալագանովկա (Ազովի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Գալագանովկա (այլ կիրառումներ)Գալագանովկա (ռուս.՝ Галагановка ), գյուղակ Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Ազովի շրջանում։ Մտնում է Զադոնսկովո գյուղական համայնքի կազմի մեջ։ Ազով քաղաքից գտնվում է 45 կմ հեռավորության վրա։
Նովե Ժիտտյա (գյուղ, Չեռնևցիի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Նովե ԺիտտյաՆովե Ժիտտյա (ուկրաիներեն՝ Нове Життя), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Չեռնևցիի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1400 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Նովե Ժիտտյա գյուղում բնակվում էր 135 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,777 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 173,75 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ինգամ շրջան (Միչիգան)

Ինգամ շրջան (անգլ.՝ Ingham County), ԱՄՆ Միչիգան նահանգի 83 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1,453 կմ² է, բնակչությունը՝ 280,895 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Մասոն բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1838 թ.։
Հովհաննես Գրիչ

Հովհաննես Գրիչ, XI դարի հայ գրիչ։ 1069 թվականին Նարեկա վանքում Անանիա Վարագացու համար ընդօրինակել է մի Ավետարան (Մեսրոպ Մաշտոցի անվան Մատենադարան, ձեռագիր համար 10434)։ Ձեռագիրը, որից ընդօրինակել է Հովհաննես Գրիչը, ժամանակին պատկանել է Նարեկա վանքի առաջնորդ Անանիա Նարեկացուն, ապա՝ Գրիգոր Նարեկացուն։ Ավետարանը գրված է եղել Մեսրոպ Մաշտոցի ձեռքով։ Սա միակ վկայությունն է, որ Մեսրոպ Մաշտոցը Ավետարան է ընդօրինակել, իսկ Հովհաննես Գրչի արտագրածը մեզ հասած միակ հայտնի օրինակն է։
Անդրուշյովկայի շրջան

Անդրուշյովկայի շրջան (ուկրաիներեն՝ Андрушівський район), շրջան Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզում։
Ստեղծվել է 1923 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Անդրուշյովկա։


== Աշխարհագրություն ==
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 96011 կմ²։


== Բնակչություն ==
2013 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 34405 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 0,36 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ուկրաինայի Պետական վիճակագրական ծառայության կայքը (ուկր.)
Ուլյանովո (գյուղ, Տեոֆիպոլի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՈւլյանովոՈւլյանովո (ուկրաիներեն՝ Улянове), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Տեոֆիպոլի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ուլյանովո գյուղում բնակվում էր 239 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,992 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 240,93 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ռովերետո

Ռովերետո (իտալերեն՝ Rovereto), կոմունա Իտալիայում։ Տեղակայված է Տրենտինո Ալտո Ադիջե մարզի Տրենտո գավառում։ Բնակչությունը կազմում է 37 549 մարդ (2008), բնակչության խտություն՝ 664 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 50 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 38068։ Հեռախոսային կոդ՝ 0464։
Բնակավայրի հովանավոր պաշտպանը Մադոննա դելա Նևան է։ Կոմունայի տոնը նշվում է ամեն տարվա օգոստոսի 5-ին։


== Հայտնի մարդիկ ==
Ֆորտունա Դեպերո (իտալերեն՝ Fortunato Depero, մարտի 30, 1892 - նոյեմբերի 29, 1960, Ռովերետո) - իտալացի նկարիչ, դիզայներ, բանաստեղծ
Պաոլո Օրսի (իտալերեն՝ Paolo Orsi (հոկտեմբերի 18 1859, Ռովերետո — նոյեմբերի 8 1935, Ռովերետո), իտալացի հնէաբան


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք (իտալ.) Archived 2012-07-26 at the Wayback Machine.
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.


== Ծանոթագրություններ ==
Ռոբերտո Ռոսսելինի

Ռոբերտո Ռոսսելինի, (իտալերեն՝ Roberto Rossellini, մայիսի 8, 1906(1906-05-08)[…], Հռոմ, Իտալիայի թագավորություն - հունիսի 3, 1977(1977-06-03)[…], Հռոմ, Իտալիա), իտալացի կինոռեժիսոր։


== Գործունեություն ==
Ֆ․ Դե Ռոբերտիսի հետ ստեղծել է «Սպիտակ նավը» (1941), «Օդաչուն վերադառնում է» և «սաչով մարդը» (երկուսն էլ՝ 1942) միլիտարիստական ֆիլմերը, սակայն ուշադրության կենտրոնում պահելով այն տառապանքները, որ պատճառում է պատերազմը մարդկանց։ Ռոսսելինիի «Հռոմը՝ բաց քաղաք» (1945) կինոնկարը նվիրված է Դիմադրության Հռոմի մասնակիցների պայքարին։ Այս ֆիլմը դարձել է նեոռեափզմի մանիֆեստը։ Նշանակալից էր նաև «Պայզա» (1946) հակաֆաշիստական կինոնկարը։ 1940-ական թթ․ վերջին և 1950-ական թթ․ սկզբին ստեղծել է մի շարք ֆիլմեր, ուր արծարծել է բարոյական անկման թեման՝ «Եվրոպա 51» (1951), «Ուր է ազատությունը» (1952) և այլն։ Դեմոկրատական շարժման վերելքը օգնել է Ռուսսելին հաղթահարել ստեղծագործական գնաժամը։ «Հնդկաստան» 1958» (1958), «Գեներալ դելլա Ռովերե» (1959), «Հռոմում գիշեր էր», «Կեցցե՜ Իտալիան» (երկուսն էլ՝ 1960) ֆիլմերում Ռուսսելին կրկին դիմել է հայրենասիրական և հակաֆաշիստական թեմաներին։ 1960-ական թթ․ կեսին աշխատել է հեռուստատեսությունում («Սոկրատ», «Պասկալ» և այլն)։ 1975 թվականին ստեղծել է «Իտալիա, առաջին տարին», որն աղճատված պատկերում է երկրի ետպատերազմյան ժամանակաշրջանի քաղաքական կյանքը։


== Ծանոթագրություններ ==
Թիքմա (այլ կիրառումներ)

Թիքմա, կարող է վերաբերել՝

Թիքմա - լեռ Հայկական լեռնաշխարհում, Մակու քաղաքից 6-7 կմ հարավ, Թիքմա գյուղի արևելյան կողմում
Թիքմա - լեռնագագաթ Հայկական լեռնաշխարհում, Բյուրակն֊Մնձուրյան լեռնաշղթայում
Ուստ-Պորտ

Ուստ-Պորտ (ռուս.՝ Усть-Порт), գյուղ Ռուսաստանի Կրասնոյարսկի երկրամասի Թայմիրսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 459 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Մելիքքյոյ

Մելիքքյոյ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Սեբաստիայի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Սեբաստիայի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Բելոկոնի (այլ կիրառումներ)

Բելոկոնի, կարող է վերաբերել՝

Բելոկոնի - գյուղ, Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Նովի Սանժարիի շրջանում
Բելոկոնի - գյուղ, Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Ռեշետիլովկայի շրջանում
Պոլտերգեյստ (ֆիլմ)

Պոլտերգեյստ (անգլ.՝ Poltergeist), ամերիկյան ֆիլմ, նկարահանված 2015 թվականին ռեժիսոր Գիլ Քենանի կողմից։ Հիմնված է 1982 թվականի Պոլտերգեյստի ֆիլմի վրա։ Ֆիլմը վարձույթ է դուրս եկել 2015 թվականի մայիսի 22-ին։


== Սյուժե ==
Էրիկը և Էմի Բոուենը իրենց երեք երեխանների հետ միասին նոր տուն են ցանկանում գնել, և դրա համար տարբեր տներ են այցելում, որպեսզի որոշում կայացնեն։ Էրիկին որոշ ժամանակ առաջ աշխատանքից հեռացրել էին, սակայն նրանց հաջողվում շատ հարմար գնով տուն գտնել և գնում են։
Առաջին գիշերվա ժամանակ նրանք տարօրինակ ձայներ են լսում և գնալով այդ ձայների հետևից, տեսնում են իրենց տղային, ով նստել էր մի ծաղրածուի արկղի առջև, և նրա հետ խոսում էր։ Այդ նույն գիշերում տան լույսերը սկսում են իրար հետևից միանալ և անջատվել։ Գրիֆինը իջնում է ներքև, և տեսնում է թե ինչպես է իր աղջիկը խոսում ինչ-որ մեկի հետ, որն էլ գտնվում էր հեռուստացույցի մեջ։ Էրիկը և Էմին իմանում են, որ տունը կառուցվել է գերեզմանատան վրա, և հասկանում են, որ բոլոր դիակների հոգիները ապրում են այդ տանը... և նրանց համար սկսում է ամենատարօրինակ և ամենասարսափելի օրերը։


== Դերերում ==
Սեմ Ռոկուել - Էրիկ Բոուեն
Ռոզմարի Դեուիթ - Էմի Բոուեն
Ջարեդ Հարիս - Քերիգան Բյորկ
Ջեյն Ադամս - բժիշկ Բրուկ Պաուել
Սակսոն Շարբինո - Կենդրա Բոուեն
Կայլ Քետլեթ - Գրիֆին Բոուեն
Քենեդի Կլեմենտս - Մեդիսոն Բոուեն
Սոմա Բխատիա - Լորեն
Սյուզեն Խեյարդ - Սոֆի
Նիկոլաս Բրաուն - Բոյդ
Կարեն Իվանի - Սթոլեր


== Ծանոթագրություններ ==
Աստերոիդների ցանկ (252701-252800)

Աստերոիդների ցանկ (252601-252700)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (252801-252900)
 Աստերոիդների ցանկ (252601-252700)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (252801-252900)
Հոլբորն (փողոց)

Հոլբորն (անգլ.՝ Holborn /ˈhoʊbərn/) հնագույն լոնդոնյան փողոց, որն անցնում է Սիթիի, Քեմդենի և Վեստմինստերի տարածքներով։ Կոչվել է ներկայում գոյություն չունեցող գետակի անունով։
Փողոցի արևմտյան մասը կոչվում է Հայ-Հոլբորն և հանդիսանում է Բլումսբերի և Քովենթ-Գարդենի սահման։ Այստեղից դեպի արևմուտք են տանում Շաֆթսբերի պողոտան և Նյու-Օքսֆորդ-սթրիթը։ Հարավից Հոլբորնին են միանում Դրուրի-Լեյնը և Լինկոլնս-Ին-Ֆիլդսը։
Հնում Հոլբորնի արևելյան մասում բնակվում էին դատական պաշտոնյաները, որոնք աշխատում էին Օլդ-Բեյլի դատարանում։ Փողոցի մի այլ տեսարժան վայր է Հատոն-գարդենը, որտեղ ապրում էին անգլիացի ոսկերիչները։ Փողոցի ամենահայտնի բնակիչը Չարլզ Դիքենսն էր, որն իր վեպերում հաճախակի էր հիշատակում փողոցը։
Սուրբ Էթելդրեդի եկեղեցին նույնպես գտնվում է Հոլբորն փողոցի տարածքում, Մեծ Բրիտանիայի կաթոլիկ հնագույն եկեղեցի է, որը գործում է մինչև այժմ։


== Արտաքին հղումներ ==
Holborn and Bloomsbury
Ամբրոզիուս Բենսոն

Ամբրոզիուս Բենսոն (հոլ.՝ Ambrosius Benson, 1500, Հյուսիսային Իտալիա, Իտալիա - 1550[…], Բռյուգե), իտալական ծագումով նիդերլանդացի նկարիչ, հյուսիսային Վերածննդի ներկայացուցիչ։


== Կենսագրություն ==
Ամբրոզիուսը Լոմբարդիայից Բրյուգե է տեղափոխվել 1519 թվականին, ընդունել է Բրյուգեի քաղաքացիություն, աշխատանքի անցել նկարիչ Գերարդ Դավիդի արվեստանոցում՝ որպես ենթավարպետ։ Որոշ ժամանակ անց անդամագրվել է Սուրբ Ղուկասի գիլդիային, կերպարվեստի գործեր ստեղծելու և վաճառելու իրավունք ձեռք բերել (կյանքի վերջին շրջանում եղել է արվեստագետների ու արհեստավորների այդ համքարության կառավարիչը)։ Ունեցել է երկու տղա՝ Յանը և Վիլլեմը, որոնք նույնպես նկարիչ են դարձել։
Ամբրոզիուս Բենսոնը եղել է առաջին նկարիչներից մեկը, ով իր ստեղծագործությամբ տարածել է ընթերցող կնոջ կերպարը։ Ընդ որում՝ ընթերցողուհու դերում մեծ մասամբ հանդես է բերել Մարիամ Մագդաղենացուն կամ պարսկական սիբիլլային (Sybil Persica): Իսկ ոճի տեսակետից նրա բերած նորությունն այն էր, որ հետևողականորեն կոտրատում էր գոթիկ ավանդույթները և արվեստում ներդնում իտալական Վերածննդի նորամուծությունները։
Բենսոնը եղել է հաջողակ նկարիչ, գնորդների պակաս չի զգացել։ Նրա պատվիրատուների մեջ մեծ թիվ են կազմել հարուստ իսպանացիները, և ըստ երևույթին հենց այդ պատճառով էլ Բենսոնի բազմաթիվ աշխատանքներ հայտնվել են իսպանական թանգարաններում ու պատկերասրահներում (Մադրիդի Պրադոյում, Բիլբաոյի գեղարվեստի թանգարանում, Սեգովիայի, Բուրգոսի տաճարներում և այլուր)։ Ամբրոզիուս Բենսոնը հայտնի է նաև «Սեգովիայի վարպետ» անվանումով։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		


=== Աշխարհիկ թեմաներով կոմպոզիցիաներ ===

		
		


=== Կրոնական թեմաներով կոմպոզիցիաներ ===

		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
M. J. Friedländer. Ambrosius Benson als Bildnismaler. // Jahrbuch der Preußischen Kunstsammlungen, 31.1910. — S. 139—148.
G. Marlier. Ambrosius Benson et la peinture à Bruges au temps de Charles Quint. — Editions du Musée van Maerlant, 1957.
G. Marlier. Ambrosius Benson et le thème des Sibylles. // Bulletin du Musée National de Varsovie, 4.1963. — S. 51—60.


== Արտաքին հղումներ ==
Friedländer, Max J. "Ambrosius Benson as a Portrait Painter". "Yearbook of the Prussian art collections", 1910. 31
Gerard David: purity of vision in an age of transition, an exhibition catalog from The Metropolitan Museum of Art (fully available online as PDF), which contains material on Benson (see index)
Sacha Zdanov, "Benson, Ambrosius", Nouvelle Biographie nationale 13, Brussels: Académie royale de Belgique, 2016, p. 19-21 [4].
Բադամ (Ամասիայի գավառ)

Բադամ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Ամասիայի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Սեբաստիայի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
(2927) Ալամոսա

(2927) Ալամոսա (անգլ.՝ Alamosa), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1981 թվականի հոկտեմբերի 5-ին Նորման Թոմասի կողմից Անդերսոն Մեսայում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,532282 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,1059 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,9586 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1471,86 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,244588 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 17,01° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(2927) Ալամոսա աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Սանտանա դու Իպանեմա

Սանտանա դու Իպանեմա (պորտ.՝ Santana do Ipanema), համայնք Բրազիլիայում՝ Ալագոաս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Ալագոաս նահանգի Սերտանի մարզում։ Մտնում է Սանտանա դու Իպանեմայի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 44 932 մարդ՝ 2010 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 437,877 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 102,61 մարդ/կմ²։


== Պատմություն ==
Քաղաքը հիմնադրվել է 1875 թվականի ապրիլի 24-ին։


== Աշխարհագրություն ==
Կլիման կիսաանապատային է։
Դենիել Ամարտի

Դենիել Ամարտի, (անգլ.՝ Daniel Amartey, դեկտեմբերի 21, 1994(1994-12-21), Աքրա, Գանա), գանացի ֆուտբոլիստ, հանդես է գալիս կիսապաշտպանի դիրքում։ Անգլիական «Լեսթեր Սիթի» ակումբի և Գանայի ազգային հավաքականի կիսապաշտպան։


== Ակումբային կարիերա ==


=== Յուպգորդեն ===
Ամարտին իր կարիերան սկսել է Գանայի երկրորդ ենթախմբի «Ինթերնեշնլ Էլլիես» ակումբում։ 2013 թվականին Ամարտին տեղափոխվում է շվեդական «Յուպգորդեն»։ Գանացի ֆուտբոլիստը 18 տարեկան էր երբ տեղափոխվեց շվեդական ակումբ, այդ պատճառով նա սկզբում խաղաց «Յուպգորդեն» ակումբի երիտասարդական թիմում։
2013 թվականի մարտի 3-ին գանացի ֆուտբոլիստը իր առաջնախաղն է անկացնում Շվեդիայի առաջնությունում, ընդդեմ «Ումեո» ակումբի։ Այդ ժամանակ գանացու ծառայություններով էին հետաքրքրված «Շալկե 04»-ի և «Կայզերսլաուտերն»-ի գործակալները։ 2013 թվականի արդյունքներով Ամարտին համարվում էր Շվեդիայի առաջնության լավագույն 10 խաղացողներից մեկը, ըստ «Expressen» թերթի։ 2013 թվականին խոսակցություններ էին պտտվում որ Ամարտին հնարավոր է տեղափոխվի անգլիական «Լիվերպուլ»։


=== «Կոպենհագեն» ===
2014 թվականի հուլիսին Ամարատին տեղափոխվում է «Կոպենագեն»։ 2014 թվականի հուլիսի 20-ին Ամարտին խաղում է իր առաջին խաղը նոր ակումբում։ Ամարտին 10 օր հետո Եվրոգավաթի խաղարկությունում Կոպենագենի կազմում խաղում է, ընդդեմ «Դնեպր»-ի։


=== Լեսթեր Սիթի ===
2016 թվականի հունվարի 22-ին Ամարտին տեղափոխվում է անգլիական «Լեսթեր Սիթի» ակումբ, պայմանագիրը ավարտվելու է 2020 թվականին։


== Ծանոթագրություններ ==
Տելարո

Տելաո (իտալերեն՝ Tellaro), ձկնորսական փոքր գյուղ Իտալիայի հյուսիսում գտնվող Լիգուրիա մարզում՝ Սպեցիա ծոցի արևելյան առափնյակի ժայռին։ Այն համարվում է Իտալիայի ամենագեղեցիկ և գողտրի բնակավայրերից մեկը։
Տելաոն եղել է իտալացի և օտարերկրացի նկարիչների սիված վայրը։ Իր կյանքի վերջին տարիներն այստեղ է անցկացրել իտալացի հայտնի գրող և կինոռեժիսոր Մարիո Սոլդատին։
Առափնյա այս բնակավայրը հանդիսանում է Սպեցիայի ծոցում անցկացվող ամենամյա Պալիո դել Գոլֆո նավավարական մրցույթ-փառատոնի հանգրվաններից մեկը։


== Պատմություն ==
1152 թվականին Տելորան ընդգրկվել է Ջենովայի հանրապետության կազմում։


== Մշակույթ ==
Տելաոն, չնայած իր փոքր չափերի, ունի հարուստ մշակութային կյանք։ Այստեղ կազմակերպվում են բազմաթիվ և բազմաբնույթ մշակութային փառատոններ, որոնցից հատկապես առավել հետաքրքրություն է առաջացնում Սուրբ Ծննդյան տոնակատարությունները, որոն իրականացվում են Ծննդյան գիշերը։  Այդ գիշեր ջրասուզակների հատուկ խումբը ծովից դուրս է բերում մանուկ Հիսուսի արձանը և տեղադրում խանձարուրի մեջ։ Այդ ընթացքում ափի մոտ վառվում են ավելի քան 8000 մոմեր, իսկ ծովի վրա կազմակերպվում է հրավառություն։ Տելաոյի հովանավորն է հանդիսանում Սուրբ Գրիքորը, որի տոնը նշվում է ապրիլի 23-ին։ Սիրված տոներից է «Ութնոտնուկի փառատոնը», որն անցկացվում է յուրաքանչյուր տարի օգոստոսի 2-րդ կիրակի օրը Յունիոն Սպորտիվայի շրջանակներում։
Գոյություն ունեն Տելաոյին վերաբերվող մի շարք առասպելներ։ Դրանցից ամենահայտնին վերաբերվում է միջին դարերում սարացիական ծովահենների կողմից բնակավայրի հարձակմանը։ Նշվում է, որ փոքրիկ գյուղը փրկել է հսկայական ութոտնուկը, որը նախազգուշացրել է բնակչությանը՝ բարձրանալով եկեղեցու աշտարակի վրա և հնչեցնելով զանգերը։


== Ծանոթագրություններ ==
Սադիզմ

Սադիզմ, լայն իմաստով, բռնության հակում, այլ մարդկանց ֆիզիկական և հոգեկան տառապանք պատճառելուց հաճույքի ստացում, սեռական աղավաղում, որի հեպքում սեռական բավարարվածություն են ստանում պարտնյորին հոգեկան (վիրավորանք, ստորացում) կամ ֆիզիկական տանջանքների ենթարկելով։ «Սադիզմ» բառը ծագել է XVIII դարի գրող, փիլիսոփա Մարկիզ դը Սադի անունից։ «Սադիզմ» եզրույթը գիտության մեջ մտցրել է Ռիխարդ ֆոն Կրաֆտ-Էբինգը 1886 թվականին՝ իր «Psychopathia sexualis» մենագրության մեջ։
Փոխաբերական իմաստով՝ դաժանության մոլուցք։


== Ածանցյալ հասկացություններ ==
Սեռական սադիզմ - սեռական վարքի ձև է, որի դեպքում սեռական գրգռման և հաճույքի ստացման միջոց է հանդիսանում զուգընկերոջը տառապանք պատճառելը։
Հոգեբանական սադիզմ - (բարոյական սադիզմ, փսի-սադիզմ) սադիզմի այն դրսևորումն է, որի դեպքում զոհը ենթարկվում է բարոյահոգեբանական բռնության և տառապանքի (վիրավորանք, նվաստացում, սպառնալիք և այլն)։Սադիզմի հակառակ երևույթն է մազոխիզմը, ինչը հաճախ համարվում է սադիստական մղումների ուղղումը սեփական անձին։
Ստանիսլավ Սկրովաչևսկի

Ստանիսլավ Սկրովաչևսկի (լեհ.՝ Stanisław Paweł Stefan Jan Sebastian Skrowaczewski, հոկտեմբերի 3, 1923, Լվով, Լեհաստան - փետրվարի 21, 2017, Սենթ Լուիս Փարք, ԱՄՆ), լեհ և ամերիկացի դիրիժոր, կոմպոզիտոր։


== Կենսագրություն ==
Երաժշտական կրթությունն սկսել է որպես դաշնակահար․ 11 տարեկանում հանդես է եկել առաջին համերգով։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ պաշարված Լվովում Ռուդոլֆ Վայգլի ինստիտուտում ոջիլների էր կերակրում (ըստ Վայգլի՝ հակատիֆային պատվաստանյութ ստանալու մեթոդը կենդանի ոջիլներին օգտագործելն էր, որոնց պետք է կերակրեին մարդու արյամբ)։ Լվովի՝ խորհրդային զորքերի ազատագրման ժամանակ ստացել է երկու ձեռքի կոնտուզիա և ստիպված էր հրաժարվել կատարողական կարիերայից։ Պատերազմի ավարտից հետո սովորել է Կրակովի երաժշտական բարձրագույն դպրոցում՝ Ռոման Պալեստերի (կոմպոզիցիա) և Վալերիանա Բերդյաևայի (դիրիժորություն) մոտ, 1947-1949 թվականներին սովորել է Փարիզում՝ Նադյա Բուլանժեի մոտ։ Աշխատել է Վրոցլավի և Կատովիցեի ֆիլհարմոնիաների հետ, 1954-1959 թվականներին եղել է Կրակովի ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի դիրիժորը, 1956-1959 թվականներին աշխատել է Վարշավայի ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի հետ։ 1956 թվականին Հռոմում կայացած դիրիժորների միջազգային մրցույթում հաղթող է ճանաչվել, ինչի շնորհիվ նրա անունը հայտնի է դարձել Եվրոպայում։ 1960 թվականին հեռացել է Լեհաստանից և մինչև 1979 թվականը գլխավորել Մինեսոտայի նվագախումբը։ Հետագայում Սկրովաչևսկին ղեկավարել է նաև Հալլե նվագախումբը (1984֊1991), եղել է Սաարբրյուկենի ռադիոհեռուստատեսության գլխավոր հրավիրված դիրիժորը (ում հետ ձայնագրել է Անտոն Բրուկների սիմֆոնիաների շարք), իսկ 2007 թվականի ապրիլից մինչև 2010 թվականի մարտ ղեկավարել է Ճապոնիայի Իոմիուրի նվագախումբը։
Սկրովաչևսկու հայտնի ստեղծագործությունների թվում էին Կլարնետի կոնցերտը նվագախմբի հետ (1980), որն առաջադրվել է Պուլիցերյան «Passacaglia Immaginaria» մրցանակի (1995) և Նվագախմբի կոնցերտը (1999)։
Սկրովաչևսկին արժանացել է մի շարք երաժշտական մրցանակների, այդ թվում՝ Դիտսոնի մրցանակի (1973)՝ ամերիկյան երաժշտական կյանքում ունեցած ներդրման համար։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Музыкальный энциклопедический словарь/Гл. ред. Г. В. Келдыш. — М.: Советская энциклопедия, 1990. — с. 503


== Արտաքին հղումներ ==
Ստանիսլավ Սկրովաչևսկին Allmusic կայքում (անգլ.)
Ստանիսլավ Սկրովաչևսկին КиноПоиск կայքում
Սպիլամբերտո

Սպիլամբերտո (իտալերեն՝ Spilamberto), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Էմիլիա Ռոմանիա մարզի Մոդենա գավառում։
Բնակչությունը ըստ 2004 թվականի տվյալների կազմում է 11 376 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 378 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 29 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 41057։ Հեռախոսային կոդը՝ 059։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք (իտալ.)


== Ծանոթագրություններ ==