Միստր Սմիթը մեկնում է Վաշինգտոն

«Միստր Սմիթը մեկնում է Վաշինգտոն», 1939 թվականին ռեժիսոր Ֆրենկ Կապրա նկարահանած ամերիկյան քաղաքական կատակերգական դրամա՝ Ջին Արթուր և Ջեյմս Ստյուարտ հետ գլխավոր դերերում, ինչպես նաև Կլոդ Ռեյնսի և Էդվարդ Առնոլդի հետ։ Ֆիլմը Միացյալ Նահանգների նոր նշանակված սենատորի մասին է, որը պայքարում է կոռումպացված քաղաքական համակարգի դեմ, գրվել է Սիդնի Բուխմանի կողմից, Լյուիս Ռ.Ֆոսթերի «Ջենտլմենը Մոնտանայից» չհրապարակված պատմվածքի հիման վրա։ Ֆիլմը եղել է հակասական, երբ այն առաջին անգամ ցուցադրվել է, բայց ունեցել է տոմսերի հաջող վաճառք, և այն Ստյուարտին դարձրեց գլխավոր աստղ։ Այն նաև հիմնականում հիմնված է Մոնտանայի նահանգի ամերիկացի Սենատոր Բերտոն Ուիլերի կյանքի վրա, ով ունեցել է նման փորձ, երբ հետաքննել է Ուորեն Հարդինգի վարչակազմի գործունեությունը։
Միստր Սմիթը մեկնում է Վաշինգտոն, առաջադրվել է 11 Օսկար մրցանակների՝ հաղթելով «լավագույն օրիգինալ պատմություն» անվանակարգում։ Բոլոր ժամանակների մեծագույն ֆիլմերից մեկը համարվող ֆիլմը ընտրվել է Կոնգրեսի գրադարանի կողմից, որպես 1989 թվականին ԱՄՆ Ֆիլմերի ազգային ռեեստրի պահպանման համար առաջին 25 ֆիլմերից մեկը, այն բանի համար, որ այն եղել «մշակութային, պատմականորեն կամ գեղագիտականորեն կարևոր»։


== Սյուժե ==
ԱՄՆ-ի անանուն նահանգի «Հեփփի» Հոփփերի (Գայ Քիբբի) նահանգապետը պետք է փոխարինող ընտրի վերջերս մահացած ամերիկացի սենատոր Սեմ Ֆոուլիին։ Նրա կոռումպացված քաղաքական ղեկավարը, Ջիմ Թեյլորը (Էդվարդ Առնոլդ), ճնշում է Հոպպերին, որպեսզի նա ընտրի իր խամաճիկին, իսկ ժողովրդական հանձնաժողովները ցանկանում են բարերար Հենրի Հիլլին։ Նահանգապետի երեխաները ցանկանում են, որ նա ընտրի Ջեֆերսոն Սմիթին (Ջեյմս Ստյուարտ)՝ ռեյնջեր տղաների ղեկավարին։ Ի զորու չլինելով կողմնորոշվել Թեյլորի խամաճիկի և ռեֆորմատորի միջև, Հոպերը որոշում է մետաղադրամ նետել։ Երբ այն ընկնում է Սմիթի նվաճումներից մեկի մասին թերթի հոդվածի կողքին, նա ընտրում է Սմիթին՝ հույս ունենալով, որ նրա դրական կերպարը մարդկանց դուր կգա։ Միևնույն ժամանակ, նրա միամտությունը թույլ կտա հեշտությամբ շահարկել դրանք։
Կրտսեր սենատոր Սմիթն անցնում է հրապարակայնորեն հարգված, բայց գաղտնի, սենատոր Ջոզեֆ Փեյնին (Կլոդ Ռեյնս) ի ձեռքի տակ, որը հանգուցյալ Հայր Սմիթի ընկերն էր։ Սմիթն անմիջապես սկսում է հակվածություն զգալ սենատոր Սյուզենի (Աստրիդ Օլվին) դստեր նկատմամբ։ Սենատոր Փեյն Սմիթի տանը զրուցում է Սյուզենի հետ, հուզված ու անհանգիստ, հիացած երիտասարդ օրիորդով։ Սմիթի միամիտ և ազնիվ բնույթը թույլ է տալիս վաշինգտոնյան անհողդողդ մամուլին օգտվել դրանից՝ արագ արատավորելով Սմիթի հեղինակությունը առաջին էջերի անհեթեթ լուսանկարներով և վերնագրերով, որոնք պիտակավորում են նրան որպես անտաշ մարդու։
Սմիթին զբաղեցնելու համար Փեյնն առաջարկում է նրան օրինագիծ մտցնել։ Իր քարտուղարուհի Կլարիսա Սոնդերսի (Ջին Արթուր) օգնությամբ, որը Սմիթի նախորդի օգնականն էր և երկար տարիներ պտտվում էր Վաշինգտոնում և քաղաքականության մեջ, Սմիթը օրինագիծ է ստեղծում, որը թույլ է տալիս դաշնային կառավարությանը հող գնել իր հայրենի նահանգում, տղաների ազգային ճամբարի համար, որը կվերադարձվի երիտասարդների կողմից ամբողջ Ամերիկայում։ Նվիրատվությունները գալիս են անմիջապես։ Սակայն առաջարկվող ճանբարը արդեն մաս է կազմում պատվարների կառուցման սխեմայի, որը ներառված է Թեյլորի քաղաքական մեքենայի կողմից մշակված և սենատոր Փեյնի կողմից աջակցվող հատկացումների օրինագծում։
Չցանկանալով հարվածել աստվածաստեղծ Սմիթին, որպեսզի իրենց փոխպատվաստման ծրագիրը անցնի, Փեյնն ասում է Թեյլորին, որ ցանկանում է հեռանալ, բայց Թեյլորը հիշեցնում է նրան, որ Փեյնն իշխանության մեջ է հիմնականում Թեյլորի ազդեցության շնորհիվ։ Այնուհետև Փեյնը խորհուրդ է տալիս Սմիթին լռել այդ կապակցությամբ։ Հաջորդ օրը, երբ Սմիթը խոսում է Սենատում օրինագծի մասին Փեյնի միջոցով, իր պետության մեքենան մեղադրում է Սմիթին իր օրինագծից օգուտ քաղելու փորձի մեջ, ներկայացնելով կեղծ ապացույցներ, որ Սմիթն արդեն տիրապետում է այն հողին, որի մասին խոսում է։ Սմիթը չափազանց ցնցված է Փեյնի դավաճանությամբ,որպեսզի կարողանա պաշտպանվեել և տտիպված փախչում է։
Սոնդերսը, որը սկզբում վերևից էր նայում Սմիթին, բայց հիմա հավատում էր նրան, համոզում է նրան սկսել ընդդիմագործություն, հատկացումների օրինագիծը հետաձգելու և Սենատում իր անմեղությունը ապացուցելու համար, ընդ որում իրեն հեռացնելու որոշումն ընդունելու քվեարկությունից առաջ։ Իր վերջին շանսը օգտագործելով , ապացուցելու իր անմեղությունը, նա խոսում է առանց դադարի 25 Ժամ հաստատելով ամերիկյան ազատության իդեալները և բացահայտելով ամբարտակի սխեմայի իրական շարժառիթները։ Սակայն սենատորներից ոչ մեկը վստահ չէ։
Ընտրողները փորձում են համախմբվել նրա շուրջ, բայց արմատացած ընդդիմությունը չափազանց ուժեղ է, և բոլոր փորձերը ճնշվում են։ Թեյլորի մեքենայի ազդեցության պատճառով թերթերը և հայրենի Սմիթի ռադիոկայանները, Թեյլորի հրամանով, հրաժարվում են հաղորդել այն, ինչ Սմիթը ասում է, և նույնիսկ խեղաթյուրում են սենատորի դեմ փաստերը։ Այս լուրը Սմիթին աջակցելու նպատակով ռեյնջեր տղաների փորձը հանգեցնում է Թեյլորի ջատագովների կողմից երեխաների վրա դաժան հարձակումների։
Չնայած նրան, որ բոլոր հույսերը, կարծես,մարել են, սենատորները սկսում են ուշադրություն դարձնել, թե ինչպես Սմիթը մոտենում իր լիարժեք սպառմանը։ Փեյնն իր ձեռքում վերջին խաղաքարտն ունի։ նա նամակների տուփեր և հեռագրեր է բերում հայրենի Սմիթի նահանգից, իբր հասարակ մարդկանցից, որոնք պահանջում են նրա արտաքսումը։ Գրեթե կոտրված այս լուրից, Սմիթը հույսի փոքր շող է գտնում Սենատի նախագահի (Հարրի Կերի) ժպիտում։ Սմիթը երդվում է շարունակել, մինչև նրան չհավատան, բայց անմիջապես ուշաթափվում է։ Մեղքի զգացումով տարված Փեյնը լքում է Սենատի պալատը և փորձում ինքնասպան լինել, սակայն նրան կանգնեցնում են տեղի ունեցածին հետևող սենատորները։ Փեյնը հետագայում պնդում է, որ նա պետք է հեռացվի Սենատից և հաստատում է Սմիթի անմեղությունը։ Սենատի նախագահը հաճույքով հետևում է հաջորդ քաոսին։


== Դերասանական կազմ ==
Ջին Արթուր Կլարիսա Սոնդերսի դերում
Ջեյմս Ստյուարտ՝ «Ջեֆ» Սմիթի Ջեֆերսոնի դերում
Կլոդ Ռեյնսը սենատոր Ջոզեֆ Հարիսոնի «Ջո» Փեյնի դերում
Էդվարդ Առնոլդը Ջիմ Թեյլորի դերում
Գայ Քիբբին ՝ Հյուբերտի նահանգապետ «երջանիկ» Հոպերի դերում
Թոմաս Միտչել «դիզ» Մուրի դերում
Յուջին Փալեթը չիք Մաքգանի դերում
Բյուլա Բոնդի Սմիթի դերում
Հ. Բ. Ուորները Սենատի մեծամասնության առաջնորդի դերում
Հարրի Քերին ՝ որպես Սենատի նախագահ
Աստրիդ Օլվինը Սյուզան Փեյնի դերում
Ռութ Դոնելլին տիկին Հոպերի դերում
Հրանտ Միտչելը սենատոր Մաքֆերսոնի դերում
Պորտեր Հոլլը սենատոր Մոնրոյի դերում
Պիեռ Ուոտկինը՝ որպես Սենատի փոքրամասնության առաջնորդ
Չարլզ Լեյնը «հետաքրքրասեր» լրագրողի դերում
Ուիլյամ Դեմարեստը Բիլ Գրիֆիտի դերում
Դիք Էլիոթը Կարլ Քուկի դերում
Hopper Տղաները։
Բիլլի Ուոթսոն
Դելմար Ուոթսոն
Ջոն Ռասսել
Հարրի Ուոթսոն
Ռասել Սիմփսոնը Քենեթ Ալենի դերում
Դիկ Ջոնսը՝ Ջոնսի «Դիկի», Սենատում
Նիկ Քոուփլենդը Սենատի լրագրողի դերում
Էնն Քորնուոլը Սենատի լրագրողի դերում
Մորիս Կոստելոն Դիգգսի լրագրողի դերում
Ալեք Քրեյգը որպես խոսնակ
Բեատրիս Կուրտիս-Պեյնայի քարտուղար
Լյուի Դևիսը որպես Սենատի քարտուղար
Դուլսի Դեյը Սենատի լրագրողի դերում
Ուոլլի Դեին Փեին-ի ընկերը
Վերնոն ԴենտտըՍենատի լրագրողի դերում
Հարրի Դեփը գլխարկի վաճառողի / քարտուղարի դերում
Ռոբերտ Միդլմասս-ռադիոյի 2-րդ հաղորդավար
Գլեդիս Գեյլը կոմիտեի կնոջ դերում
Սթենլի Էնդրյուսը Սենատոր Հոջեսի դերում
Հարլան Բրիգսը Միստր Էդվարդսի դերում, ով պատերազմող քաղաքացի էՉգրանցված վետերան դերասանների թվում, որոնց կարելի է տեսնել ֆիլմում, Գայ Քիբբիի եղբայրն է, Միլթոն Քիբբին, որը որպես լրագրող է աշխատում, Լաֆ Մակկին և Մեթ Մաքհյուն՝ Մաքհյուի դերասանական ընտանիքից։ Ֆիլմում նաև երկրորդական դերերում հանդես են գալիս հետագայում հայտնի դերասաններ Դաբ Թեյլորը և Ջեք Կարսոնը:Համր ֆիլմի աստղ Հենկ Մենը խաղացել է լուսանկարչի դերը։


== Արտադրություն ==
Սկզբում Columbia Pictures-ը ձեռք բերեց Լյուիս Ռ. Ֆոսթերի չհրապարակված պատմությունը, որը տարբեր կերպ էր կոչվում «Մոնտանայի ջենտլմեն» և «Վայոմինգի ջենթլմենը», որպես Ռալֆ Բելամիի համար նախատեսված տրանսպորտային միջոց, Բայց հենց Ֆրենկ Կապրան դարձավ ռեժիսոր, այն բանից հետո, երբ Ռուբեն Մամուլյանը հետաքրքրվեց այդ ամենով .ֆիլմը պետք է դառնար նրա «Mr. Deeds Goes to Town» ֆիլմիշարունակությունը, որը կոչվում է «պարոն Դիդսը գնում է քաղաք»։ Դիդսը մեկնում է Վաշինգտոն, իսկ Գարի Կուպերը կրկնում է Լոնգֆելո Դիդսի դերը։ Քանի որ Կուպերը անհասանելի էր, Կապրան այն ժամանակ «անմիջապես տեսավ Ջիմի Սթյուարտի և Ջին Արթուրի համար նախատեսված մեքենան», և Ստյուարտը ընտրվեց MGM-ից։ Կապրան ասել է Ստյուարտի մասին- «ես գիտեի, որ նրանից հիանալի պարոն Սմիթ դուրս կգա։ Նա նման էր գյուղացի տղայի, իդեալիստի։ Դա շատ մոտ էր նրան»։ Չնայած պատմվածքի մեջ առկա է երիտասարդական խումբ, Ամերիկայի Բոյսքաութները հրաժարվել են թույլ տալ իրենց անունն օգտագործել ֆիլմում, և դրա փոխարեն օգտագործվել են տարօրինակ «տղա-ռեյնջերներ»։ 
1938 թվականի հունվարին և Metro-Goldwyn-Mayer-ը, և Paramount Pictures-ը ներկայացրեցին Ֆոսթեր գրաքննիչների պատմությունը Hays-ի գրասենյակում ՝ հավանաբար նշելով, որ երկու ստուդիաներն էլ հետաքրքրված էին նախագծով, նախքան Columbia-ի գնելը ։ Այս գրասենյակի ղեկավար Ջոզեֆ Բրինը ստուդիային զգուշացրել է. «Մենք կոչ ենք անում ձեզ լրջորեն խորհրդակցել նախքան այս պատմության վրա հիմնված ցանկացած ֆիլմի արտադրությունը սկսելը ։ Մեզ թվում է, որ այն կարող է լիցքավորված լինել դինամիտով, ինչպես կինոարտադրության, այնպես էլ երկրի համար»։ Բրինը հատուկ առարկել է «մեր կառավարման համակարգի ընդհանուր անհեթեթ պատկերի դեմ, որը կարող է հանգեցնել նրան, որ նման ֆիլմը դիտվի ինչպես այստեղ, այնպես էլ, մասնավորապես, արտասահմանում, որպես կառավարման ժողովրդավարական ձևի վրա թաքնված հարձակում, և նախազգուշացրել է, որ ֆիլմը պետք է հստակ ցույց տա, որ «Սենատը կազմված է գեղեցիկ, ազնիվ քաղաքացիների խմբից, որոնք երկար և անխոնջ աշխատում են հանուն ազգի լավագույն շահերի»։
«Սա մեծ պատմություն է, որը շատ օգուտ կբերի բոլոր նրանց, ովքեր կտեսնեն այն, և, իմ կարծիքով, դա հատկապես հաջողված է նրանով, որ այս տեսակի պատմությունը ստեղծվում է հենց ներկայումս։ Ես կարծում եմ, որ դա շատ կարևոր է»։ Սենատոր Ջեֆի բոլոր դժվարություններից զարգացել է ժողովրդավարության կարևորությունը և հիանալի ընդգծված հարուստ և փառահեղ ժառանգությունը, որը մերն է և որը գալիս է, երբ դուք ունեք» ժողովրդի, ժողովրդից և ժողովրդի համար «կառավարություն»։ Ֆիլմը նկարահանվել է 1939 թվականի ապրիլի 3-ից հուլիսի 7-ը։ Որոշ նկարահանումներ տեղի են ունեցել Վաշինգտոնում, DC-ում, Union Steyshn - ում և Միացյալ Նահանգների Կապիտոլիայում, ինչպես նաև ֆոնային օգտագործման այլ վայրերում։ Ստուդիայում, իսկությունը ապահովելու համար, ստեղծվել է բարդ հավաքածու, որը բաղկացած է Սենատի կոմիտեի սենյակներից, հանդերձարաններից և հյուրանոցային համարներից, ինչպես նաև Վաշինգտոնի կոնկրետ հուշարձաններից, Կոլումբիայի շրջանից, բոլորը հիմնված են Կապրայի և նրա թիմի մայրաքաղաք կատարած ուղևորության վրա։ Նույնիսկ Վաշինգտոնի Մամուլի ակումբը վերարտադրվել է մանրուքներով, սակայն հիմնական ջանքերն ուղղված էին Կոլումբիայի հատվածում Սենատի պալատի ճշգրիտ վերարտադրմանը ։ Ջեյմս Դ. Պրեստոնը, Սենատի պատկերասրահի նախկին տեսուչը, հանդես է եկել որպես Սենատի հավաքածուի տեխնիկական տնօրեն, ինչպես նաև խորհրդատվություն է տվել քաղաքական արձանագրության վերաբերյալ։ Բեմադրության մեջ օգտագործվել է նաև Warner Bros. հեռուստաալիքի Նյու Յորքի փողոցային «դեկորացիան», այս տեաարանի նկարահանմանը մասնակցել են հազարից ավելի երկրորդական դերակատարներ։
Ֆիլմի ավարտը, ըստ երևույթին, ինչ-որ պահի փոխվել է, քանի որ օրիգինալ ծրագիրը նկարագրում է Սթյուարտի և Արթուրի վերադարձը Սմիթի հայրենի քաղաք, որտեղ նրանք հանդիպում են մեծ շքերթ, ինչից էլ ենթադրվում է, որ նրանք ամուսնացած են և ընտանիք են կազմել։ Բացի այդ, Թեյլորի քաղաքական մեքենան ցուցադրված է ճզմված վիճակում։ Այս դրվագներից մի քանիսը կարելի է տեսնել ֆիլմի թրեյլերում։


== Ազդեցություն ==
Ֆիլմի պրեմիերան տեղի է ունեցել Վաշինգտոնի Սահմանադրության դահլիճում, 1939 թվականի հոկտեմբերի 17-ին, որը հովանավորում էր Ազգային մամուլի ակումբը, միջոցառմանընթացքում,որին հրավիրված էր 4000 հյուր, այդ թվում՝ 45 սենատորներ։ Պարոն Սմիթը մեկնում է Վաշինգտոն ենթարկվել է Վաշինգտոնյան մամուլի և ԱՄՆ կոնգրեսի քաղաքական գործիչների հարձակումներին, կոնգրեսը որպես հակաամերիկյան և պրոկոմունիստական ամերիկյան կառավորություն պատկերելու համար։ Մինչ Կապրան պնդում է իր ինքնակենսագրության մեջ, որ որոշ սենատորներ դուրս են եկել պրեմիերայից, մամուլի ժամանակակից հաղորդագրությունները չեն պարզում՝ արդյոք դա տեղի է ունեցել, թե ոչ, կամ սենատորները բղավում էին ֆիլմի ընթացքում էկրանին ի պատասխան։
Սենատոր Ջեֆերսոն Սմիթը հետապնդում է իր ֆլիբուստերին անուշադիր սենատորների առջև։
Հայտնի է, որ Ալբեն Ու․ Բարքլին, դեմոկրատ և Սենատի մեծամասնության առաջնորդ, ֆիլմը անվանել «անմիտ և հիմար» և ասել է, որ այն վերածում է Սենատը «խաբեբաների փնջի»։ Նա նաև նշել է, որ ֆիլմը եղել է Սենատի «անճոռնի խեղաթյուրում», այնքան անճոռնի, ինչպին երբևէ չի տեսել։ Պատկերացրեք, որ Միացյալ նահանգների փոխնախագահը պատկերասրահում աչքով է անում մի գեղեցիկ աղջկա,ավազակին խրախուսելու համար»։ Բարքլին հավատում էր, որ ֆիլմը ներկայացրել է Սենատը որպես պատմության մեջ «հիմարների ամենամեծ կույտ»։ 
Փիթ Հարիսոնը, հարգարժան լրագրող և «The motion picture trade journal Harrison ' s Reports» ամսագրի հրատարակիչը, Սենատին առաջարկել է օրինագիծ ընդունել, որը կինոթատրոնների տերերին թույլ է տալիս հրաժարվել ֆիլմերի ցուցադրությունից, որոնք «չեն համապատասխանում մեր երկրի շահերին»։ Դա տեղի չի ունեցել, սակայն այն միջոցներից մեկը, որով որոշ սենատորներ փորձել են վրեժխնդիր լինել այն վնասների համար, որոնք, իրենց կարծիքով, ֆիլմը հասցրել է իրենց հաստատության հեղինակությունը, այն էր, մղել Neely-ի օրինագծի ընդունումը ընդդեմ Anti-Block Booking Bill-ի, որը, ի վերջո, հանգեցրել է 1940-ականների վերջում թատերական ցանցերի ստուդիաների փլուզմանը։ Կոլումբիան պատասխանել է ծրագրի տարածմամբ, որն առաջ է քաշել ֆիլմի հայրենասիրությունն ու ժողովրդավարության աջակցությունը և բազմաթիվ դրական արձագանքներ է հրապարակել ֆիլմի մասին։ 
Այլ առարկություններ էլ հնչեցին։ Մեծ Բրիտանիայում ԱՄՆ դեսպան Ջոզեֆ Պ. Քենեդին գրել է Կապրեին և Կոլումբիայի համալսարանի ղեկավար Հարի Քոնունին, ասելով, որ նա վախենում է, որ ֆիլմը վնաս կհասցնի «Ամերիկայի հեղինակությանը Եվրոպայում», և դրա պատճառով պնդել է, որ այն նկարահանվի եվրոպական վարձույթով։ Կապրան ու Կոնը պատասխանել են՝ հղում անելով ֆիլմի գրախոսականին, որն այն աստիճան է հանգստացրել Քենեդիին, որ նա երբեք չի հետևել նրան, թեև հոգու խորքում դեռ կասկածներ է ունեցել ֆիլմի վերաբերյալ։
Ֆիլմը արգելվել է հիտլերյան Գերմանիայում, Իտալիայում Մուսոլինիում, Իսպանիայում Ֆրանկոյում։ Խորհրդային Միությունում ֆիլմը վարձույթում է հայտնվել 1950 թվականի դեկտեմբերին՝ «Սենատոր» անվամբ։ Այն ձեռք է բերվել որպես ավար գրավված Ռեյսֆրյուրերից։ Ըստ Կապրայի, ֆիլմը նաև կրկնօրինակվել է եվրոպական որոշ երկրներում, որպեսզի փոխվի ֆիլմի իմաստը այնպես, որ այն համապատասխանի պաշտոնական գաղափարախոսությանը։ Երբ 1942 թվականին գերմանացիների կողմից գրավված Ֆրանսիայում ամերիկյան ֆիլմերի արգելք մտցվեց, որոշ կինոթատրոններ որոշեցին ցույց տալ «Պարոն Սմիթը մեկնում է Վաշինգտոն» որպես վերջին ֆիլմ ՝ արգելքն ուժի մեջ մտնելուց առաջ։ Փարիզի կինոթատրոնի մեկ սեփականատեր, ինչպես հաղորդվում է, առանց կանգ առնելու ֆիլմը ցուցադրել է արգելքի հայտարարումից հետո 30 օրվա ընթացքում։
Ֆիլմի քննադատական արձագանքը ավելի հավասարակշռված էր, քան երկրի և արտերկրի քաղաքական գործիչներիր։ Օրինակ՝ «Նյու Յորք Թայմսի» քննադատ,Ֆրենկ Ս. Նյուջենը գրել է, որ Կապրան գործում է, իհարկե, իրավունքների օրինագծի չգրված կետի պաշտպանության ներքո, որն իրավունք է տալիս ձայնի իրավունք ունեցող յուրաքանչյուր քաղաքացու առնվազն մեկ ազատ հարված հասցնել Սենատում։ Պարոն Կապրանն ցնցվում է հատակին և լավագույն տրամադրությամբ; եթե նրան չհաջողվի օգոստոսյան մարմինը փչացնել ՝ ինչպես ծիծաղից, այնպես էլ վիրավորած արժանապատվությունից, դա կլինի ոչ թե նրա մեղքը, այլ Սենատի մեղքը, և մենք իսկապես պետք է սկսենք անհանգստանալ վերին պալատի մասին"։
«Պարոն Սմիթը մեկնում է Վաշինգտոն» ֆիլմը կոչվել է ամերիկյան պատմության մեջ ամենապայծառ բացահայտողներից մեկը։ Դոկտոր Ջեյմս Մուրտան և դոկտոր Ջեֆրի Ուիգանդը այս ֆիլմը անվանել են ԱՄՆ-ի պատմության մեջ հիշարժան իրադաձրություն իրադարձություն «Whistleblower Week in Washington»-ի ընթացքում (մայիս 13-19, 2007)։
Միստր Սմիթը մեկնում է Վաշինգտոն հաճախ հիշատակվում է որպես Կապրայի լավագույն աշխատանքը, բայց դա արդեն նշել է, որ նշանավորվեց որպես շրջադարձային խահ Կապրայի աշխարհայացքում, դարձնելով նյարդային լավատեսությունը ավելի մռայլ, ավելի հոռետեսական տրամադրության։ Սկսած American Madness (1932) ֆիլմից, Կապրայինման ֆիլմերը, ինչպիսիք են «Մեկ օրվա տիկին» (1933), «Դա տեղի է ունեցել մի գիշեր» (1934), «Պարոն Դիդսը գնում է քաղաք» (1936), «Եվ դուք չեք կարող վերցնել այն ձեզ հետ» (1938), նրանք բարձրաձայնում էին իրենց հավատի մասին ուղղված պարզ մարդու պարկեշտությանը։ «Միստր Սմիթում գնում է Վաշինգտոն», սակայն պարկեշտ հասարակ մարդը շրջապատված է վաճառված, մանր ու ավազակախմբի խաբեբաներով ։ Ֆիլմում բոլորը ՝ բացառությամբ Ջեֆերսոն Սմիթի և նրա փոքրիկ հավատացյալների խմբի, կամ գտնվում են Ջեյմս Թեյլորի կողմից ղեկավարվող Էդվարդ Առնոլդի քաղաքական մեքենայի բովանդակության մեջ, կամ էլ Թեյլորի կոռուպցիային խառնված են իրենց լռությամբ, և նրանք բոլորը աջ են քաշված, երբ անմեղ մարդիկ, ներառյալ երեխաները, ենթարկվում են դաժան վերաբերմունքի և ահաբեկման, խախտվում են իրավունքները և կառավարությունը կանգ է առնում»։
Այնուամենայնիվ, Սմիթի ծրագիրը և Սենատի նախագահի լուռ հաստատումը տնօրենի հավատի խորհրդանիշն են, որ մեկ մարդը կարող է փոխել իրավիճակը։ Այս թեման ավելի կընդլայնվի Կապրայի «Սա հրաշալի կյանք է» (1946) ֆիլմում և այլ ֆիլմերում։


== Պարգևներ և մրցանակներ ==


=== Օսկար մրցանակներ ===
«Պարոն Սմիթը մեկնում է Վաշինգտոն» ֆիլմը նոմինացվել է 11 Օսկարի համար, բայց հաղթել է միայն մեկը։


=== Այլ պարգևներ ===
«Միստր Սմիթը մեկնում է Վաշինգտոն» ֆիլմը ճանաչվել է 1939 թվականի լավագույն ֆիլմերից մեկը ըստ Նյու Յորք Թայմս և «ֆիլմ Դեյլ»թերթերի,ինչպես նաև առաջադրվել է «լավագույն ֆիլմ» մրցանակի՝ Գրախոսների Ազգային խորհրդի կողմից։
Ջեյմս Ստյուարտը 1939 թվականին ստացել է կինոքննադատների նյույորքյան շրջանի մրցանակը ՝ տղամարդու լավագույն դերի համար։
1989 թվականին «Միստր Սմիթը մեկնում է Վաշինգտոն» ընդգրկվել է ԱՄՆ-ի ֆիլմերի ազգային ռեեստրում որպես «մշակութային, պատմականորեն կամ էսթետիկորեն նշանակալի»։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Capra, Frank (1971) Frank Capra, The Name Above the Title: An Autobiography. New York: The Macmillan Company. 0-306-80771-8.
Jones, Ken D., Arthur F. McClure and Alfred E. Twomey (1970) The Films of James Stewart. New York: Castle Books.
McBride, Joseph (1992) Frank Capra: The Catastrophe of Success. New York: Touchstone Books. 0-671-79788-3.
Michael, Paul, ed. (1980) The Great Movie Book: A Comprehensive Illustrated Reference Guide to the Best-loved Films of the Sound Era. Englewood Cliffs, New Jersey: Prentice-Hall Inc. 0-13-363663-1.
Rosales, Jean (2003) DC Goes To The Movies: A Unique Guide To The Reel Washington. Bloomington, Indiana: IUniverse. 978-0-595-26797-2.
Sennett, Ted (1989) Hollywood's Golden Year, 1939: A Fiftieth Anniversary Celebration. New York: St. Martin's Press. 0-312-03361-3.


== Արտաքին հղումներ ==
Mr. Smith Goes to Washington essay [1] by Robert Sklar on the National Film Registry website
Mr. Smith Goes to Washington(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում
Mr. Smith Goes to Washington(անգլ.) ֆիլմը Rotten Tomatoes կայքում
Mr. Smith Goes to Washington (full movie)
Script (Archived)
Full length review
Ann Hornaday, "The 34 best political movies ever made" The Washington Post Jan. 23, 2020), ranked #1
Mr. Smith Goes to Washington essay by Daniel Eagan in America's Film Legacy: The Authoritative Guide to the Landmark Movies in the National Film Registry, A&C Black, 2010 0826429777, pages 295-296 [2]