Անրի Լեկոնտ

Անրի Լեկոնտ (ֆր.՝ Henri Leconte, ծնվել է 1963 թվականի հուլիսի 4-ին, Լիլիեր, Պա-դը-Կալե, Ֆրանսիա), ֆրանսիացի նախկին պորֆեսիոնալ թենիսիստ։ 1984 թվականի Ֆրանսիայի բաց առաջնության հաղթող տղամարդկանց զուգախաղում, 1991 թվականի Դևիսի Գավաթի տիրակալ և 1986 թվականի Աշխարհի թիմային գավաթի տիրակալ Ֆրանսիայի հավաքականի կազմում։


== Մարզական կարիերա ==


=== Կարիերայի սկիզբ ===
Անրի Լեկոնտի պատանաեկան կարիերայի բարձրագույն նվաճումը եղել է 1980 թվականի Ֆրանսիայի բաց առաջնությունում հաղթանակը պատանիների շրջանում։ 1981 թվականից նա հանդես է գալիս պրոֆեսիոնալի կարգավիճակում։ Նույն թվականին նա շահում է իր առաջին պրոֆեսիոնալ մրցաշարը, նոյեմբերին հաղթանակ տանելով Բոլոնիայում, ամերիկացի Սեմի Ջամալվայի հետ զույգով։
1982 թվականին Լեկոնտը հաղթում է «Սաթելիտ» շարտի բոլոր հինգ մրցաշարերում, որոնք խաղարկվում էին Ֆրանսիայում, տարբեր ծածկույթների վրա։ Հուլիսին նա Դևիսի Գավաթում իր առաջին խաղն է անց կացնում Ֆրանսիայի հավաքականի կազմում, Յանիկ Նոայի զույգով հաղթելով Չեխոսլովակիայի իրենց մրցակիցներին, իսկ նոյեմբերին, Ստոկհոլմում, շահում է իր առաջին ATP մրցաշարը մենախաղում, առավելության հասնելով մրցաշարի տանտեր Մաթս Վիլանդերի նկատմամբ։ տարվա ընթացքում նա նաև հաղթում է զուգախաղի երեք մրցաշարերում, նրանցից երկուսը Նոայի հետ։ Հավաքականի հետ միասին նա հասնում է մինչև Դևիսի Գավաթի եզրափակիչ, սակայն եզրափակիչ խաղում ոչինչ չի կարողանում հակադրել ԱՄՆ-ից մրցակիցներին և զիջում է բոլոր երեք խաղերում։ 1983 թվականին նա երկու անգամ զիջում է ATP մրցաշարերի եզրափակիչներում, հանրահայտ մրցակիցների՝ Գիլիերմո Վիլաս և Ջոն Մաքինրոյ, հաղթանակ է տանում զուգախաղի մեկ մրցաշարում և Նոայի հետ միասին հասնում է մինչև Մոնտե Կարլոյի հեղինակավոր մրցաշարի եզրափակիչ, իսկ հավաքականի հետ հասնում է մինչև Դևիսի Գավաթի կիսաեզրափակիչ։ Նա տարին ավարտում է մենախաղի աշխարհի ուժեղագույն 30 թեիսիտների շարքում։


=== 1984-1988 թվականներ ===
1984 թվականի Լեկոնտի գլխավոր հաջողությունները կապված են զուգախաղում ելույթների հետ։ Տարվա ընթացքում նա կրկին հաղթում է երեք մրցաշարում, այդ թվում Նոայի հետ միասին Ֆրանսիայի բաց առաջնությունում։ Նրա հաշվին նաև մեկ հաղթանակ է մենախաղում։ 1985 թվականի սկզբին նա հասնում է զուգախաղի թենիսիտների վարկանիշի 6-րդ հորիզոնականին, բարձրագույնին իր զուգախաղի կարիերայի ընթացքում։ Նույն թվականի վերջին նա երկրորդ անգամ դուրս է գալիս Մեծ Սաղավարտի զուգախաղի մրցաշարի եզրափակիչ, սակայն այս անգամ ԱՄՆ բաց առաջնությունում, որտեղ նրանք Նոայի հետ միասին զիջում են չորս սեթում, որոնցից երեքը թայ-բրեյքում, աշխարհի լավագույն զույգերից մեկին՝ Ռոբերտ Սեգուսո և Կեն Ֆլեկ։ Լեկոնտը նաև շարունակում էր վեր բարձրանալ մենախաղի վարկանիշում՝ հաղթանակ տանելով երկու մրցաշարում, ևս մեկ անգամ հասնելով եզրափակիչ և երկու անգամ դուրս գալով Մեծ Սաղավարտի մրցաշարերի քառորդ եզրափակիչ։ Նրան հաջողվում է մի քանի անգամ հաղթանակ տանել համաշխարհային թենիսի առաջին տասնյակի մրցակիցների նկատմամբ։ Աշխարհի թիմային առաջնության ժամանակ նա առավելության է հասնում Մաթս Վիլանդերի և Իվան Լենդլի նկատմամբ, ում հղթում է նաև Ուիմբլդոնում, իսկ բացի այդ, մրցաշրջանի ընթացքում երկու անգամ հաղթում է Անդրես Գոմեսին։ Արդյունքում նա անձամբ է մտնում աշխարհի ուժեղագույն թենիսիտների տասնյակի մեջ և իրավունք է նվաճում մասնակցել Մասթերս ամփոփիչ մրցաշարին, որն անց էր կացվում 1986 թվականի հունվարի սկզբին։ Սակայն այնտեղ, առաջին իսկ շրջանում, նրան կանգնեցնում է ռևանշ վերցրած Գոմեսը։ Միևնույն ժամանակ, հավաքականի կազմում ելույթներում, Լեկոնտը միայն երկու հաղթանակ է տանում չորս պարտության դեպքում և արդյունքում նրա թիմը դուրս է մնում Դևիսի Գավաթի Համաշխարհային խմբից։
Լեկոնտը, որպես թիմային խաղացող, իրեն արդարացնում է հաջորդ տարի, երբ աշխարհի թիմային առաջնության ժամանակ ութ հանդիպումներից շահում է յոթում և Ֆրանսիայի հավաքականին հաղթանակի է հասցնում այդ մրցաշարում։ Հավաքականի հետ նա նաև հաղթում է՝ հաղթանակ տանելով իր բոլոր վեց հանդիպումներում, Դևիսի Գավաթի Եվրոպական խմբում, թիմին վերադարձնելով Համաշխարհային խումբ։ Այդ մռցաշրջանում նա համեմատաբար քիչ է հանդես գալիս զուգախաղում, սակայն կարողանում է ամերիկացի Շերվուդ Սթյուարթի հեի միասին հասնել մինչև Ֆրանսիայի բաց առաջնության կիսաեզրափակիչ։ Մենախաղում նա հասնում է մինչև կիսաեզրափակիչ ոչ միայն Ֆրպանսիայում, այլ նաև Ուիմբլդոնում, որտեղ զիջում է Բորիս Բեկկերին։ ԱՄՆ բաց առաջնությունում նա դուրս է գալիս քառորդ եզրափակիչ, իսկ այնուհետև, սեպտեմբերին ATP երկու մրցաշարում անընդմեջ հաղթանակից հետո, բարձրանում է մենախաղի թենիսիտների շրջանում վարկանիշի 5-րդ հորիզոնական, ամենաբարձրը կարիերայի ընթացքում։ Դա նրան թույլ է տալիս երկրորդ անգամ անընդմեջ մասնակցություն ունենալ Մասթերս ամփոփիչ մրցաշարում, սակայն այնտեղ նա պարտություն է կրում խմբային մրցաշարի բոլոր երեք հանդիպումներում և դուրս է մնում հետագա պայքարից։ Հաջորդ տարի, սակայն, նրա հաղթանակների շարանը մոտենում է ավարտին։ Այդ տարի նրա բարձրագույն նվաճումը դառնում են Ուիմբլդոնի մրացաշարի քառորդ եզրափակիչը և Փարիզի հեղինակավոր մրցաշարի կիսաեզրափակիչը և արդյունքում նա դուրս է մնում աշխարհի 20 ուժեղագույն թենիսիտների շարքից, իսկ զուգախաղում, որտեղ շատ էր խաղում, սակայն քիչ հաջողությամբ, նույնիսկ առաջին հարյուրյակի սահմաններից դուրս։
1988 թվականին տեղի է ունենում Լեկոնտի վերադարձը թենիսի էլիտայի շարքերը։ Նա չորս անգամ խաղում է մրցաշարերի մենախաղի եզրափակիչներում, այդ թվում Ֆրանսիայի բաց առաջնությունում, որտեղ զիջում է Մաթս Վիլանդերին։ Այդ մրցաշարերից երկուսում նա հաղթանակ է տանում և կարիերայում երրորդ անգամ իրավունք է նվաճում մասնակցել Մասթերս ամփոփիչ մրցաշարին, սակայն այնտեղ կրկին չի կարողանում հաղթահարել խմբային փուլի արգելքը, միայն մեկ հաղթանակ տանելով Ստեֆան Էդբերգի նկատմամբ։ Զուգախաղում նրան հաջողվում է հասնել մինչև Սեուլի Օլիմպիադայի քառորդ եզրափակիչ, որտեղ նրա խաղընկերն էր Գի Ֆորժեն։ Ֆորժեի հետ միասին նրանք նաև հաղթում են Նիցցայի մրցաշարում և մի քանի անգամ կիսաեզրափակիչ են հասնում այլ մրցաշարերում, իսկ Իվան Լենդլի հետ միասին դուրս է գալիս Մոնտե Կարլոյի մրցաշարի եզրափակիչ։ Հավաքականի հետ նա հասնում է Դևիսի Գավաթի կիսաեզրափակիչ։


=== 1989-1996 թվականներ ===
1989 թվականի մայիսին Լեկոնտը վիրահատություն է տանում ողնաշարի վրա և մրցաշարից դուրս է մնում մինչև սեպտեմբեր։ Մարզավիճակին վերադառնալը ձգձգվում է և նա կրկին կորցնում է տեղը աշխարհի ուժեղագույն թենիսիտների շարքում։ Նա ուժեղագույնների հարյուրյակ վերադառնում է միայն 1990 թվականի մայիսին, Մոնտե Կարլոի մրցաշարի կիսաեզրափակիչ դուրս գալուց հետո, որն ընդգրկվել էր վերջերս ստեղծված ATP տուրի հեղիանակավոր մրցաշարերի շարքը՝ АТР Մասթերս, որի ճանապարհին հաղթում է Անդրես Գոմեսին, այդ պահին աշխարհի թիվ 9 ռակետ, իսկ անմիջապես դրանից հետո նա վերադառնում է նաև Թոփ-50, հասնելով մինչև կիսաեզրափակիչ Համբուրգի ATP Մասթերս ևս մեկ մրցաշարում և ճանապարհին հաղթելով աշխարհի թիվ 6 ռակետ Աարոն Կրիկշտեյնին։ Այնուհետև, Ֆրանսիայի բաց առաջնության քառորդ եզրափակիչի ճանապարհին, նա առավելության է հասնում Անդրեյ Չեսնոկովի նկատմամբ՝ աշխարհի թիվ 10 ռակետ։ Սակայն, հետագայում նրան չի հաջողվում զարգացնել գրունտային ծածկույթում ձեռք բերած հաջողությունները և նա մրցաշրջանն ավարտում է դասակարգման աղյուսակի 30-րդ հորիզոնականում։
1991 թվականին Լեկոնտը հասնում է իր բարձրագույն նվաճմանը որպես թիմային խաղացող՝ Ֆրանսիայի հավաքականի հետ նա տիրում է Դևիսի Գավաթին։ Այդ մրցաշրջանի ընթացքում նա հաղթում է իր բոլոր վեց հանդիպումներում, այդ թվում եզրափակիչի Փիթ Սամփրասի հետ մենախաղային հանդիպումում և օլիմպիական չեմպիոններ Սեգուսոյի և Ֆլեկի հետ հանդիպումում, Գի Ֆորժեի հետ զույգով։ Անհատական մակարդակում նա չի փայլում, միայն մեկ անգամ դուրս գալով եզրափակիչ զուգախաղում և մրցաշրջանը եզրափակում է առաջին հարյուրյակի սահմաններից դուրս ինչպես զուգախաղում, այնպես էլ մենախաղում։ 1992 թվականին նա հասնում է մինչև Ֆրանսիայի բաց առաջնության մենախաղի կիսաեզրափակիչ, իրավունք նվաճելով մասնակցել Մեծ Սաղավարտի գավաթին։ Այդ մրցաշարում, կարիերայի ընթացքում չորրորդ ամփոփիչ մրցաշարում, նա հասնում է մինչև երկրորդ շրջան, որտեղ պարտվում է Փիթ Սամփրասին։
Լեկոնտի կարիերայում վերջին նշանակալից հաջողությունները թվագրվում են 1993 թվականով։ Այդ տարի, զբաղեցնելով վարկանիշային 141-րդ հորիզոնականը, նա հաղթում է Հալլեի մրցաշարում, հերթականությամբ դուրս թողնելով աշխարհի 10-րդ ռակետ Պետր Կորդային և 9-րդ ռակետ Անդրեյ Մեդվեդևին։ Այդ տարում նա Գի Ֆորժեի հետ զույգով նաև հաղթում են Ինդիան Ուելսի ATP «Մասթերս» մրցաշարում։ Արդյունքում նա տարին եզրափակում է զուգախաղի վարկանիշի առաջին հարյուրյակում և նրա շեմին՝ մենախաղում։ ATP մրցաշարերում իր վերջին եզրափակիչը ան անց է կացնում այն նույն Հալլեում, 1994 թվականին, որտեղ այս անգամ Ֆորժեն նրան հաղթում է զույգերի մրցաշարում։ Պրոֆեսիոնալ մրցաշարերում իր վերջին հանդիպումները նա խաղացել է 1996 թվականի հակտեմբերին, ֆրանսիական Բրեստի «չելենջերում»։


== Դիրքը ATP վարկանիշում մրցաշրջանի վերջին ==


== Կարիերայի ընթացքում մրցաշարերի եզրափակիչների մասնակցություն (35) ==


=== Մենախաղ (16) ===


==== Հաղթանակներ(9) ====


==== Պարտություններ (7) ====


=== Զուգախաղ (19) ===


==== Հաղթանակներ (10) ====


==== Պարտություններ (9) ====


=== Թիմային մրցաշարեր ===


==== Հաղթանակներ (2) ====


==== Պարտություններ (1) ====


== Կարիերայում կենտրոնական մրցաշարերի մասնակցություն ==


=== Մենախաղ ===


=== Զուգախաղ ===


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==
Պրոֆիլը ATP կայքում
Պրոֆիլը ITF կայքում Archived 2016-03-04 at the Wayback Machine.
Պրոֆիլը Դևիսի Գավաթի մասնակցի կայքում
Պաշտոնական կայք