Ֆեոդոր Կոնստանտինով (նկարիչ)

Ֆեոդոր Դենիսովիչ Կոնստանտինով (ռուս.՝ Фёдор Денисович Константинов, մարտի 4 (17), 1910, Մակեևո, Q14554892?, Զարայսկի շրջան, Մոսկվայի մարզ - հուլիսի 8, 1997(1997-07-08), Մոսկվա, Ռուսաստան), խորհրդային և ռուս գրաֆիկ, ԽՍՀՄ ժողովրդական նկարիչ (1991), ԽՍՀՄ գեղարվեստի ակադեմիայի թղթակից անդամ 1973 թվականից։


== Կենսագրություն ==
1935 թվականին ավարտել է Մոսկվայի գեղարվեստի ինստիտուտը (մանկավարժներ՝ Վլադիմիր Ֆավորորսկի, Կոնստանտին Իստոմին, Լև Բրունի)։
Աշխատել է հիմնականում փայտի փորագրության տեխնիկայի բնագավառում։ Ստեղծել է Մոցարտի (1955), Պագանինիի (1956), Վագների (1953), Վերդիի (1956), Եսենինի (1965) դիմանկարները։ 1934 թվականից սկսած՝ նկարազարդումներ է ստեղծել ինչպես ռուս գրողների ու բանաստեղծների, այնպես էլ համաշխարհային գրականության դասականների գրքերի համար։
Համարվում է Ալեքսանդր Պուշկինի, Միխայիլ Լերմոնտովի, Ֆեոդոր Տյուտչևի, Ֆեոդոր Դոստոևսկու ստեղծագործությունների խորը մեկնաբանողը։ Պատկերազարդ է Իվան Կռիլովի, Իվան Տուրգենևի, Աֆանասի Ֆետի, Սերգեյ Եսենինի, Միխայիլ Պրիշվինի գրքերը։ Միխայիլ Լերմոնտովի «Մծիրի» պոեմը փայտի վրա կատարված ութ փորագրություններով լույս է տեսել 1941 թվականին, 1949 և 1961 թվականների վերահրատարակություններում լրացել է նոր նկարազարդումներով։
Կոնստանտինովի նկարազարդմամբ լույս են տեսել Ալեքսանդր Պուշկինի «Պղնձե հեծյալ» (1974-1975) և «Պոլտավա» (1978-1979) պոեմները, Լերմոնտովի «Մեր ժամանակի հերոսը» (1961-1963), Ջեֆրի Չոսերի «Քենթերբերյան պատմվածքները» (1943), Շառլ դը Կոստերի «Ուլենշպիգելի և Լամմե Գուդզակի լեգենդը» (1961), Օվիդիոսի «Կերպարանափոխությունները» (1938), Հորացիոսի (1935), Շեքսպիրի (1938), Մարկ Տվենի (1944), Վիկտոր Հյուգոյի (1952), Ֆրիդրիխ Շիլլերի (1955) գրքերը։
Ամերիկացի նկարիչ և արվեստաբան Լինդ Ուորդը Կոնստանտինովի մասին հոդվածում (1943) պնդում էր, որ նրա փորագրությունները ներկայացնում են այն չափազանց ունակ ու նուրբ նկարչին, որի՝ նյութերին տիրապետելու ունակությունը նրան դնում է համաշխարհային նշանակության նկարիչների շարքում, ընդ որում՝ հազվագյուտ նույնիսկ համաշխարհային մասշտաբով, նա վերաբերում է այն նկարիչների խմբին, որոնց տաղանդը և տեսակետը համընկնում են և տալիս են իրական ստեղծագործական անհատականություն։
Ֆեոդոր Կոնստանտինովը մահացել է 1997 թվականի հուլիսի 8-ին Մոսկվայում։ Թաղվել է Վագանկովյան գերեզմանատանը։


== Պարգևներ և կոչումներ ==
Բարեկամության շքանշան (7 սեպտեմբերի, 1995 թվական) – պետությանը մատուցած ծառայությունների, աշխատանքում ձեռք բերած հաջողությունների, ժողովուրդների միջև բարեկամության և համագործակցության ամրապնդման գործում ունեցած մեծ ավանդի համար,
«Պատվո նշան» շքանշան,
ԽՍՀՄ ժողովրդական նկարիչ (25 փետրվարի, 1991 թվական) – խորհրդային կերպարվեստի զարգացման գործում ունեցած մեծ ավանդի համար,
ՌԽՖՍՀ ժողովրդական նկարիչ (31 դեկտեմբերի, 1980 թվական) – խորհրդային կերպարվեստի բնագավառում ունեցած ավանդի համար,
ՌԽՖՍՀ վաստակավոր նկարիչ (12 ապրիլի, 1963 թվական) – խորհրդային կերպարվեստի բնագավառում ունեցած ավանդի համար։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Бакуменко В. М. Имя из энциклопедии // Библиотековедение. −2009. — № 4.- С.73-78.
Бирюков Л. Мастер, перешагнувший в будущее… // Детская литература. −2001.- № 1-2. С.4-13.


== Արտաքին հղումներ ==
Ф. Д. Константинов: Правда, Красота и Гармония
Поташова К.А.։ «КОНСТАНТИНОВ Фёдор Денисович (1910—1998)»։ М.Ю. Лермонтов: Энциклопедический словарь 
Парпара А.։ «Соперник мировой литературы»։ Русское Воскресение։ Արխիվացված է օրիգինալից 2014-03-10-ին։ Վերցված է 2020-11-17  
Анонс выставки «Графика Ф.Д. Константинова» в Государственном музее А.С. Пушкина (2018)
Библиография в статье: «Константинов Фёдор Денисович…»։ Рязанское краеведение։ Библиотека им. Горького։ 2020-3-17