Գառնիկ Մանասյան

Գառնիկ Խաչատուրի Մանասյան, խորհրդահայ շինարար, Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս (1971 թվական)), ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիր (1979 թվական), Հայկական ԽՍՀ պետական մրցանակի (1978 թվական)։ ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի 10-րդ գումարման պատգամավոր։


== Կենսագրություն ==
Գառնիկ Խաչատուրի Մանասյանը ծնվել է 1930 թվականին Հայկական ԽՍՀ Ղափանի շրջանի Վերին Հանդ գյուղում (գյուղի տարածքում 1958 թվականին հիմնադրվել է Քաջարան քաղաքը, այժմ այն գտնվում է Հայաստանի Սյունիքի մարզում)։ Գառնիկն ընտանիքի հինգ երեխաներից ավագն էր։ 1942 թվականին Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ Կերչի համար մղված մարտերում զոհվել է նրա հայրը։ Դրանից կարճ ժամանակ անց մահացել է Գառնիկի մայրը, և ընտանիքի հոգսն ընկել է նրա ուսերին։ 1944 թվականից Մանասյանը աշխատել է կոլտնտեսությունում։ 15 տարեկանում հայրենի Վերին Հանդ գյուղում իր, իր եղբայրների և քույրերի համար Մանասյանը կառուցել է մի տուն, որը գյուղի միակ տունն էր, որը փրկվել է 1968 թվականի երկրաշարժից հետո։
Գառնիկ Մանասյանը ստացել է թերի միջնակարգ կրթություն։ 1949 թվականին՝ արհեստագործական ուսումնարանում ուսումն ավարտելուց հետո, Մանասյանն աշխատանքի է անցել որպես ԽՍՀՄ արդյունաբերական շինարարության նախարարության «Քաջարանստրոյ» տրեստի շինարարական վարչության ծեփող։ Շուտով Մանասյանը դարձել է հարդարման համալիր բրիգադի բրիգադիր, որը բաղկացած է եղել ավելի քան երեսուն շինարար-բանվորներից։ Բրիգադն անմիջական մասնակցություն է ունեցել Քաջարան քաղաքի հիմնադրման տրեստի քաղաքաշինական նախագծերին։ Երկարամյա շինարարական գործունեության ընթացքում Մանասյանի ղեկավարած բրիգադը հասել է աշխատանքի բարձր արտադրողականության, նա առանձնացել է օղակների տարբեր աշխատանքների արդյունավետ փոփոխականությամբ, տեխնիկայի նվազագույն կիրառմամբ։ 
1968 թվականին Քաջարան քաղաքի հիմնադրման 10 տարիներից հետո քաղաքում և նրա շրջակայքում տեղի ունեցած երկրաշարժի հետևանքով (Զանգեզուրի երկրաշարժ) խիստ տուժել են բնակելի շինություններ։ Խոշոր վնաս է ստացել նաև Զանգեզուրի պղնձամոլիբդենային կոմբինատը։ Մանասյանի բրիգադն ակտիվորեն մասնակցել է քաղաքի վերականգնմանը, առանց ուշացումների վերացվել են ստացված վնասները և վերականգնվել են պղնձամոլիբդենային կոմբինատի աշխատանքները։ 1970 թվականից սկսած՝ բրիգադը, առաջինy Հայկական ԽՍՀ-ում, բրիգադի ջոկատի մեթոդը կիրառել է շինարարական գործունեության մեջ և մեծ հաջողությունների է հասել։
ԽՍՀՄ Գերագույն որհրդի Նախագահության 1971 թվականի ապրիլի 5-ի հրամանագրով հնգամյա պլանի առաջադրանքների կատարման մեջ ձեռք բերված ակնառու արտադրական հաջողությունների համար Գառնիկ Խաչատուրի Մանասյանին շնորհվել է Սոցիալիստական աշխատանքի հերոսի կոչում՝ Լենինի շքանշանի և «Մանգաղ և մուրճ» ոսկե մեդալի շնորհմամբ։
Հետագայում, 9-րդ հնգամյակի տարիներին (1971-1975) Մանասյանի բրիգադը մասնակցել է Ղափանի շրջանի վարչական կենտրոնի Ղափան քաղաքում նոր բնակելի թաղամասի շինարարական աշխատանքներին։ Բնակելի տները կառուցվել են ռեկորդային ժամկետում՝ երեքից չորս ու կես ամսում, և հանձնվել են գերազանց գնահատականներով։ Բրիգադի մասնակցությամբ կառուցվել են նաև արդյունաբերական շինություններ։ Ընդհանուր առմամբ, իններորդ հնգամյակի պլանը Մանասյանի բրիգադը կատարել է երկուսուկես տարում։
1975 թվականից Գառնիկ Մանասյանը աշխատել է Երևանում՝ որպես Հայկական ԽՍՀ արդյունաբերական շինարարության նախարարության «Երպրոմստրոյ» շինարարական տրեստի թիվ 31 շինվարչության բրիգադիր։ Ավելի քան քառասուն հոգուց բաղկացած բրիգադը հասել է աշխատանքի բարձր արդյունքների։ Նա առաջ էր անցել Խորհրդային Միության տասը լավագույն տնտեսվարող բրիգադների սոցիալիստական մրցման մեջ։ Տասներորդ հնգամյակի ծրագիրը (1976-1980) բրիգադը կատարել է մեկ տարի և տաս ամիս ժամկետում։ 1979 թվականին աշխատանքի բարձր արտադրողականության հասնելու համար հիմնվելով շինարարության ծավալների ավելի քիչ թվով աշխատողների վրա, Գառնիկ Մանասյանը կոլեկտիվի կազմում արժանացել է ԽՍՀՄ պետական մրցանակի՝ աշխատությունում ակնառու նվաճումների համար։ Նույն թվականին Մանասյանը միացել է ԽՄԿԿ-ին։
Գառնիկ Մանասյանը ակտիվ զբաղվել է նաև հասարակական գործունեությամբ։ 19-րդ գումարման ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի պատգամավոր է ընտրվել Երևանի Խորհրդային թիվ 734 ընտրատարածքից։ Եղել է ԽՍՀՄ Խորհրդային Միության Բարձրագույն խորհրդի շինարարարական հանձնաժողովի շինարարական նյութերի արդյունաբերության անդամ։ Ընտրվել է նաւ Հայաստանի ԽՍՀ Բարձրագույն խորհրդի պատգամավոր։ Որպես պատգամավոր Մանասյանը տարբեր հարցերում օգնություն է ցուցաբերել Երևանի բնակիչներին։ Նա մասնակցել է նաև Արցախյան շարժմանը։ 1989 թվականին երիտասարդների խմբի հետ միասին Երևանի Թատերական հրապարակում Մանասյանը 13 օր տևողությամբ հացադուլ է հայտարարել՝ հասնելով հանրապետության ղեկավարի հետ զրույցին։ 
Գառնիկ Խաչատուրի Մանասյանը մահացել է 2008 թվականի դեկտեմբերի 20-ին Երևանում։


== Մրցանակներ ==
Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս (ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի նախագահության 1971 թվականի ապրիլի 5-ի հրամանագիր, Լենինի շքանշան և «Մանգաղ և մուրճ մեդալ»)՝ ստացել է հնգամյա պլանի առաջադրանքների կատարման մեջ ձեռք բերած ակնառու արտադրական հաջողությունների համար։
Լենինի շքանշան (11.08.1966))
ԽՍՀՄ պետական մրցանակ (1979)՝ բարձր արտադրողականության հասնելու համար, որը հիմնված է աշխատողների պակաս թվով շինարարության ծավալների կատարման վրա։
Հայկական ԽՍՀ պետական մրցանակ (1978)՝ աշխատանքի մեջ ակնառու նվաճումների, արտադրվող արտադրանքի արտադրողականության և որակի բարձրացման, անձնական և բրիգադային պլանների ներդրման, տեխնիկայի արդյունավետ օգտագործման և առաջավոր փորձի հիման վրա սոցիալիստական մրցումների զարգացման գործում ցուցաբերած նախաձեռնության համար։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Порсугян А. По зову совести // Промышленность, строительство и архитектура Армении. — 1989. — № 7. — С. 25—29.
Быть хозяином стройки. Гарник Манасян // Промышленность Армении. — 1980. — № 3. — С. 12—14.
Манасян Гарник Хачатурович // Депутаты Верховного Совета СССР. Десятый созыв. — М., 1979. — С. 277.
Ханзадян С. Труд — отдаю людям // Рабочая доблесть. Сборник очерков. — М.: Экономика, 1976. — С. 347—354. — 383 с. — (Герои девятой пятилетки).


== Արտաքին հղումներ ==
 Գառնիկ Ռազմիկի Սիմոնյան «Երկրի հերոսներ» կայքում
«Մանասյան Գառնիկ Խաչատուրի»։ Կինոֆոտոդումենտների ռուսական պետական արխիվ։ Վերցված է 2017-07-08