Ֆելիսիեն Ռոպս

Ֆելիսիեն Ռոպս (ֆր.՝ Félicien Rops, հուլիսի 7, 1833(1833-07-07)[…], Նամյուր, Բելգիա - օգոստոսի 23, 1898(1898-08-23)[…], Essonnes, Սենա և Ուազա, Ֆրանսիա), բելգիացի նկարիչ-սիմվոլիստ։


== Կենսագրություն ==
Ռոպսը ծնվել է Նամյուրում Սոֆի Մոբայլի և Նիկոլաս Ռոպսի ընտանիքում։ Տեղական ակադեմիայում գեղարվեստական վերապատրաստումներ անցնելուց հետո 20 տարեկան հասակում տեղափոխվել է Բրյուսել և որոշ ժամանակ ուսանել Բրյուսելի համալսարանում։ Հետագայում սովորել է Սենտ Լյուկ ակադեմիայում, ստեղծել է երգիծական վիմագրություններ, որոնք տպագրվել են ուսանողական Le Crocodile ամսագրում։ Այս և մինչև 1862 թվականը Uylenspiegel ամսագրին նվիրաբերած գործերով նա հայտնի է դարձել որպես ծաղրանկարիչ։
1857 թվականին Ռոպսն ամուսնացել է Շառլոտ Պոլե դե Ֆավոյի հետ, ունեցել են երկու երեխա՝ Պոլը և Ջուլիետը (վերջինս մահացել է երեխա հասակում)։ Շառլ դը Կոստերի, Շառլ Բոդլերի գրքերի համար ստեղծել է օֆորտ նկարազարդումներ։ 1862 թվականին մեկնել է Փարիզ, որտեղ հանդիպել է օֆորտի վարպետներ Ֆելիքս Բրաքմոնին և Ժյուլ Ֆերդինանտ Ժաքմարին։ 1865 թվականից թողել է օֆորտով զբաղվելու գործունեությունը և դարձել է փորագրման տեխնիկայի վարպետ։

Շառլ Բոդլերին Ռոպսը հանդիպել է գրողի կյանքի վերջին շրջանում 1864 թվականին և նա մեծ ազդեցություն է թողել նկարչի վրա։ Ռոպսը ստեղծել է Բոդլերի Les Épaves ստեղծագործության ճակատանկարը։ Ռոպսի և Բոդլերի ընկերությամբ և արվեստի գործերով հիացել են այնպիսի գրողներ, ինչպիսիք են Թեոֆիլ Գոթիեն, Ալֆրեդ դը Մյուսեն, Ստեֆան Մալարմեն, Ժյուլ Ամեդե Բարդե դ՛Օռեվիլին, Ժոզեֆ Պելադանը։ Նա սերտորեն կապված էր սիմվոլիզմին և անկումային արվեստին։
Դժբախտ ամուսնությունից հետո Ռոպսը 1874 թվականին տեղափոխվել է Փարիզ, որտեղ ապրել է Լեոնտին և Օրելի Դյուլուք քույրերի հետ, Լեոնտինից ունեցել է մեկ աղջիկ՝ Կլարը, ով ամուսնացել է բելգիացի գրող Էժեն Դեմոլդերի հետ։
Ռոպսը համարվում է Բրյուսելի գեղարվեստի ազատ ընկերության (Société Libre des Beaux-Arts of Brussels, 1868–1876) և «20-ականները» (Les XX, ձևավորվել է 1883 թվականին) հիմնադիրներից։ 1892 թվականին Ռոպսի տեսողությունը վատացել է, սակայն մինչև կյանքի վերջը նա պահել է կապը գրական ընկերությունների հետ։
Ֆելիսիեն Ռոպսը եղել է մասոն և անդամակցել է Բելգիայի մեծ արևելք մասոնական օթյակին։
Ինչպես այն հեղինակների գործերում, որոնք նկարազարդել է Ռոպսը, այնպես էլ իր կտավներում, միախառված են մարդու սեռական կյանքը, մահը և սատանայական պատկերները։ Ըստ Էդիտ Հոֆմանի՝ Ռոպսի ստեղծագործությունների «էրոտիկ կամ պոռնոգրաֆիկ» բնույթը պայմանավորված է «գավառական նկարչի վրա թողած փարիզյան առաջին տպավորություններով»։
Ռոպսը հաճախ զուգորդել է օֆորտային տեխնիկան մեցցո-տինտո, ակվատինտա տեխնիկաներով, որը քիչ արվեստագետներ են կիրառում։ Նրա օֆորտները մեծ ազդեցություն են թողել բազմաթիվ երիտասարդ արվեստագետների վրա, այդ թվում սիմվոլիստներ Էդուարդ Մունքի, Մաքս Կլինգերի վրա։
«Ճշմարտություն (verite)» ստեղծագործությունը գտնվում է Հայաստանի ազգային պատկերասրահի ֆոնդապահոցում։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		
		


== Գրականություն ==
Benoît Noël et Jean Hournon : Parisiana — La capitale des peintres au XIXe (Étude de Pornokratès), Paris, Les Presses Franciliennes, 2006.
Bernadette Bonnier (dir.) : Le musée provincial Félicien Rops, Bruxelles — Namur, Dexia — Fonds Mercator, 2005.
Benoît Noël : La Rebuveuse d’absinthe — autour de l'œuvre de Félicien Rops, Sainte Marguerite des Loges, Éditions BVR, 2005
Hélène Védrine : Le Cabinet de curiosités de Félicien Rops — Caprice et fantaisie en marge d’estampes, Paris, Somogy, 2003.
Véronique Leblanc et Hélène Védrine : Injures Bohèmes, les plus belles lettres illustrées de Félicien Rops, Paris, Somogy, 2003.
André Guyaux, Hélène Védrine et al. : Autour des Épaves de Charles Baudelaire, Catalogue Musée Provincial Félicien Rops, Namur, 1999.
Bernadette Bonnier, Véronique Leblanc, Didier Prioul, Hélène Védrine : Rops suis, aultre ne veulx estre, Bruxelles, Complexes, 1998.
Hélène Védrine : Félicien Rops : Mémoires pour nuire à l’histoire artistique de mon temps, Bruxelles, Labor, 1998.
Véronique Leblanc : D’Art, de rimes et de joie — Lettres à un ami éclectique — Correspondance de Félicien Rops à Théodore Hannon, Province de Namur, 1996.
Olivier Salazar-Ferrer : Lettres à un ami vagabond — Correspondance de Félicien Rops à Jean d’Ardenne, Musée Rops, Namur et Revue Agone, Marseille, 1994.
Thierry Zéno — Préface de Jean-Pierre Babut du Marès : Les Muses sataniques — Félicien Rops, œuvre graphique et lettres choisies, Bruxelles, Jacques Antoine, 1985.
Robert Delevoy, Gilbert Lascault, Jean-Pierre Verheggen et Guy Cuvelier : Félicien Rops, Lausanne — Paris, Bibliothèque des Arts, 1985.
Camille Lemonnier : Félicien Rops — L’homme et l’artiste, Paris, Henri Floury, 1908. Réédité avec une préface d’Hélène Védrine (Paris, Séguier, 1997).
Jef Meert : Félicien Rops — L'œuvre gravé érotique, Anvers, Loempia, 1986.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ֆելիսիեն Ռոպսի թանգարանը Նամյուրում
Ֆելիսիեն Ռոպսի նկարները
Rops correspondence at Mount Holyoke College Archived 2013-12-13 at the Wayback Machine.
Félicien Ropsի գործերը Գուտենբերգ նախագծում