Սերգեյ Գովորուխին

Սերգեյ Ստանիսլավովիչ Գովորուխին (ռուս.՝ Сергей Станиславович Говорухин, սեպտեմբերի 1, 1961(1961-09-01), Խարկով, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - հոկտեմբերի 27, 2011(2011-10-27), Մոսկվա, Ռուսաստան), ռուս կինոռեժիսոր, սցենարիստ, պրոդյուսեր և գրող։


== Կենսագրություն ==
Սերգեյ Գովորուխինը ծնվել է 1961 թվականի սեպտեմբերի 1-ին Խարկովում, ռեժիսոր Ստանիսլավ Գովորուխինի և դերասանուհի Յունոնա Կարևայի ընտանիքում։ Մանկությունն ու պատանեկությունն անցկացրել է Կազանում։ 1988 թվականին ավարտել է ՎԳԻԿ-ի սցենարական ֆակուլտետը։ Աշխատել է որպես եռակցող, մոնտաժող, շինարար Հեռավոր հյուսիսում, աշղղեկ։
1994-2005 թվականներին որպես ռազմական թղթակից մասնակցել է Տաջիկստանի, Չեչնիայի, Աֆղանստանի և Հարավսլավիայի տարածքում ռազմական գործողությունների։ Մասնակցել է 20 մարտական և երեք հատուկ գործողությունների։ Արժանացել է մի քանի մարտական պարգևների։ 2000 թվականին ռազմական թղթակից Եվգենի Կիրիչենկոյի հետ միասին երկար ժամանակ վարել է ՆՏՎ հեռուստաալիքի «Մոռացված գունդը» (ռուս.՝ «Забытый полк») թոք-շոուն։
1994 թվականին սկսել է Ռուսաստանում ժամանակակից պատերազմների մասին ֆիլմի նկարահանումները։ 1995 թվականի փետրվարին Գրոզնիում անցկացված նկարահանումներից վերադառնալիս գնդակոծման է ենթարկվել չեչեն գրոհայինների կողմից և ստացել հրազենային վնասվածք, որը հանգեցրել է ոտքի անդամահատման։ Իննա Վանեևայի համահեղինակությամբ ստեղծված «Անիծված են և մոռացված» (ռուս.՝ «Прокляты и забыты») գեղարվեստական-հրապարակախոսական ֆիլմով նշել է նորամուտը որպես ռեժիսոր։
1996 թվականին ստեղծել է Տաջիկստանում և Չեչնիայում միջտարածաշրջանային հակամարտությունների հաշմանդամ վետերանների տարածաշրջանային հասարակական կազմակերպություն։ Զբաղեցրել է զինված հակամարտությունների վետերանների և հաշմանդամների «Ռոկադա» հիմնադրամի նախագահի պաշտոնը։
Ռուսաստանի գրողների միության և կինեմատոգրաֆիստների միության անդամ է։ Եղել է «Послесловие» կինոընկերության ղեկավար։ Եղել է Ռուսաստանի նախագահին առընթեր քաղաքացիական հասարակության ինստիտուտների և մարդու իրավունքների զարգացմանն աջակցող խորհրդի անդամ։
Հեղինակել է «Պղտոր մայրցամաք» (ռուս.՝ «Мутный материк»), «Ոչ ոք, բացի մեզանից...» (ռուս.՝ «Никто, кроме нас…»), «Ինձ հետ և առանց ինձ» (ռուս.՝ «Со мной и без меня»), «Թափանցիկ անտառներ Լյուքսեմբուրգի մոտ» արձակի ժողովածուները, տպագրել մի շարք հրապարակումներ Ռուսաստանի կենտրոնական մամուլու և ամսագրերում։
Սերգեյ Գովորուխինը մահացել է 2011 թվականի հոկտեմբերի 27-ին։ Մահվան պատճառ է դարձել կաթվածը, որից հետո Գովորուխինը մի քանի օր եղել է կոմայի մեջ։ Թաղվել է հոկտեմբերի 29-ին Տրոեկուրովյան գերեզմանատանը։


=== Անձնական կյանք ===
Երկրորդ կինը՝ Իննա,
Որդին՝ Ստանիսլավ (ծնվ.՝ 1990),
Երրորդ կինը՝ Վերա Ցարենկո,
Որդին՝ Վասիլի (ծնվ.՝ 1998),
Արտամուսնական դուստր՝ Վարվառա (ծնվ.՝ 2010)։


== Ֆիլմագրություն ==
Ռեժիսոր, սցենարիստ և պրոդյուսեր․

«Անիծված են և մոռացված» (ռուս.՝ «Прокляты и забыты», 1997)
«Ոչ ոք բացի մեզնից․․․» (ռուս․՝ «Никто, кроме нас...», 2008)
«Մարդկանց երկիրը» (ռուս․՝ «Земля людей», 2011)


== Գրքեր ==
Никто, кроме нас… — М.։ Молодая гвардия, 2004
Со мной и без меня. — Киев։ Наири, 2008 ISBN 978-966-8838-22-4
Прозрачные леса под Люксембургом. — М.։АСТ, 2010 ISBN 978-5-17-064823-8


== Մրցանակներ և պարգևներ ==
Պետական պարգևներ

Արիության շքանշան(1995)
«Արիության համար» մեդալ (1998)
Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի շնորհակալագիր (2008 թվականի ապրիլի 30) – քաղաքացիական հասարակության ինստիտուտների զարգացման գործում ունեցած մեծ ավանդի և մարդու ու քաղաքացու իրավունքների և ազատությունների պաշտպանության ապահովման համարՄրցանակներ

Մոսկվայի քաղաքի մրցանակ գրականության և արվեստի բնագավառում «Շարադրություն հեռացող թեմայի վերաբերյալ» (ռուս.՝ «Сочинение на уходящую тему») ֆիլմի համար
«Անիծված են ու մոռացված» ֆիլմի համար։
1998 - «Ռոսիա» ոչ գեղարվեստական կինոյի IX բաց փառատոնի գրան պրի (Եկատերինբուրգ)
1999 - «Նիկա» մրցանակ լավագույն ոչ խաղարկային ֆիլմի համար
2005 - «Ոսկե կադր» մրցանակ («Կինոտարեգրություն» միջազգային փառատոն)
«Ոչ ոք, բացի մեզանից...» ֆիլմի համար․
Ռուսական կինոյի «Պատուհան դեպի Եվրոպա» փառատոնի երկու «Արծաթե նավակ» մրցանակ
Ռուսաստանի կինոռեժիսորների գիլդիայի մրցանակ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Սերգեյ Գովորուխինի հիշատակին նվիրված կայք
Սերգեյ Գովորուխինը ПрофиСинема կայքում
Սերգեյ Գովորուխինը «Энциклопедия Отечественного кино» կայքում
СВОЯ ВЕРТИКАЛЬ СЕРГЕЯ ГОВОРУХИНА. - Газета "Новая Неделя", выпуск от 29 ноября 2013 г. 
Статья "Нормальный режиссёр не может ездить на Bently"
Սերգեյ Գովորուխինի վերջին հարցազրույցը
Андрей Ведяев (2019-05-24)։ «Вертикаль мужества» (ռուսերեն)։ Завтра։ Վերցված է 2020-07-31