Գի Ֆորժե

Գի Ֆորժե (ֆր.՝ Guy Forget, ծնվել է 1965 թվականի հունվարի 4-ին, Կասաբլանկա, Մարոկկո), ֆրանսիացի նախկին թենիսիստ և թենիսի մարզիչ։ Դևիսի Գավաթի կրկնակի հաղթող և Թիմային Աշխարհի գավաթի տիրակալ Ֆրանսիայի հավաքականի կազմում, 1990 թվականի «Մասթերս» մրցաշարի զուգախաղի հաղթող։


== Մարզական կարիերա ==


=== Կարիերայի սկիզբ. 1982-1985 թվականներ ===
Պրոֆեսիոնալ մրցաշարերում առաջին խաղերը Գի Ֆորժեն անց է կացրել 17 տարեկան հասակում, 1982 թվականին։ Ֆրանսիայի բաց առաջնության կորտում արդեն առաջին իսկ հայտնվելով նա հասնում է մինչև երրորդ շրջան, դրանից առաջ հաղթելով աշխարհի նախկին առաջին ռակետ Իլիե Նաստասեին։ Ավելի ուշ, նույն տարում, նա հասնում է մինչև Թայբեյի Գրան Պրի մրցաշարի կիսաեզրափակիչ և Ավստրալիայի բաց առաջնության երրորդ շրջան։ Այդ տարվա արդյունքներով նա զբաղեցնում է պատանիների շրջանում ITF վարկանիշի առաջին հորիզոնականը։ Հաջորդ տարի նա երկու անգամ հասնում է մինչև Գրան Պրի մրցաշարերի զուգախաղի կիսաեզրափակիչ։
1984 թվականի հուլիսին Ֆորժեն նորամուտում է Ֆրանսիայի հավաքականի կազմում Չեխոսլովակիայի դեմ Դևիսի Գավաթի խաղարկությունում և պարտվում է երկու մենախաղերում՝ Իվան Լենդլին և Տոմաշ Շմիդին։ Անմիջապես դրանից հետո նա մասնակցություն է ունենում Լոս Անջելեսի ցուցադրական Օլիմպիական թենիսի մրցաշարին, որի մանակիցների տարիքը սահմանավակվում էր 20 տարեկանով։ Ֆորժեն մրցաշարում «դասակարգված» էր 8-րդ համարի տակ և քառորդ եզրափակիչում պարտվում է ապագա հաղթող Ստեֆան Էդբերգին։ Սեպտեմբերին Բորդոյում, հայրենակից Լուակ Կուրտոի հետ, նա հասնում է կարիերայում Գրան Պրի մրցաշարի առաջին եզրափակիչ, գտնվելով զուգախաղտ թենիսիտների շրջանում դասակարգման աղյուսակի 203-րդ հորիզոնականում։ Նոյեմբերին նա դուրս է գալիս Ավստրալիայի բաց առաջնության չորրորդ շրջան, որտեղ զիջում է Բորիս Բեկկերին։
1985 թվականի նոյեմբերին Ստոկհոլմում և Լոնդոնում Ֆորժեն շահում է իր առաջին տիտղոսները Գրան Պրի մրցաշարի զուգախաղում։ Նրա խաղընկերներն են եղել, համապատասխանաբար, Անդրես Գոմեսը և Անդերս Յարիդը։ Մրցաշրջանում լավագույն արդունքը մենախաղում նա ցույց է տալիս Գշտադում, որտեղ կիսաեզրափակիչի ճանապարհին նա հաղթում է աշխարհի 19-րդ ռակետ Տոմաշ Շմիդին։


=== Հաջողությունները զուգախաղում. 1986-1988 թվականներ ===
1986 թվականին Ֆորժեն զարգացնում է զուգախաղում իր հաջողությունները։ Մրցաշրջանի ընթացքում նա ութ անգամ հասնում է մինչև Գրան Պրի մրցաշարերի եզրափակիչ և նրանցից վեցում հաղթանակ է տանում։ Այդ հաղթանակներից երեքում նրա խաղընկերն է լինում ևս մեկ ֆրանսիացի՝ Յանիկ Նոան, ում հետ նրանք, մասնավորապես, հաղթում են Իտալիայի բաց առաջնությունում, իր նշանակությամբ աշխարհում երկրորդ գրունտային մրցաշարը։ Տորոնտոյի ևս մեկ հեղինակավոր մրցաշարի կիսաեզրափակիչ դուրս գալուց հետո, Ֆորժեն բարձրանում է զուգախաղի դասակարգման աղյուսակի երրորդ հորիզոնական, բարձրագույնը կարիերայի ընթացքում։ Նոան և Ֆորժեն իրավունք են նվաճում մասնակցելու «Մասթերս» մրցաշարում, մրցաշրջանի ամփոփիչ մրցաշարում և նրանում հասնում են մինչև եզրափակիչ, հաղթանակ տանելով չորս խաղում և պարտվելով միայն շվեդական Էդբերգ-Յարիդ զույգին։ Մայիսին Ֆորժեն Անրի Լեկոնտի հետ զույգով Ֆրանսիայի հավաքականի համար հաղթում են զուգախաղի երեք հանդիպումներում՝ Թիմային Աշխարհի գավաթի խաղարկության շրջանակներում և օգնում են նրան նվաճելու պատմության մեջ հավաքականի համար առաջին մրցանակը։ Նա հավաքականի հետ միասին հաղթում է նաև Դևիսի Գավաթի Եվրոպական փուլի մրցաշարում, հաղթանակ տանելով իր բոլոր հանդիպումներում, ինչպես մենախաղում, այնպես էլ զուգախաղում։ Մենախաղում նա հասնում է մինչև Ֆրանսիայի բաց առաջնության չորրորդ շրջան, իսկ հոկտեմբերին Թուլուզում հաղթանակ է տանում իր առաջին մենախաղային Գրան Պրի մրցաշարում։ Այդ նույն մրցաշրջանին է վերաբերվում նաև նրա առաջին հաղթանակը վարկանիշային աղյուսակի առաջին տասնյակի թենիսիստի նկատմամբ՝ Ռոտերդամի մրցաշարում նա առավելության է հասնում Ստեֆան Էդբերգի նկատմամբ, աշխարհի 5-րդ ռակետի, նրանից առաջ, երբ զիջում է մեկ այլ շվեդի՝ Յոակիմ Նյուստրեմին, նույնպես առաջին տասնյակի թենիսիստի։
1987 թվականին Ֆորժեի բոլոր հիմնական հաջողությունները կապված են զուգախաղի հետ։ Նա հաղթում է հինգ մրցաշարում (բոլորը Նոայի հետ) և ևս երկու անգամ խաղում է եզրափակիչում, այդ թվում նաև Ֆրանսիայի բաց առաջնությունում։ Այս անգամ տիտղոսի նրա ճանապարհին կանգնում է Անդերս Յարիդը, Բոբ Սեգուսոյի հետ զույգով։ Ֆորժեն մրցաշրջանն ավարտում է լավագույն տասնյակում, սակայն Մասթերս մրցաշարին նրանք Նոայի հետ չեն մասնակցում։ Ֆորժեն շարունակում է ելույթ ունենալ Ֆրանսիայի հավաքականի կազմում, հաղթանակ տանելով Թիմային Աշխարհի գավաթի երեք հանդիպումներից երկուսում և հաղթելով բոլոր չորս հանդիպումներում Դևիսի Գավաթի խաղարկությունում, այդ թվում է Լեկոնտի հետ միասին միակ միավորը բերելով շվեդներին քառորդ եզրափակիչում պարտված խաղում։
1988 թվականին Ֆորժեն զուգախաղում հաղթում է երեք մրցաշարում և հասնում է մինչև քառորդ եզրափակիչ Ուիմբլդոնի մրցաշարում և Սեուլի Օլիմպիադայում, որտեղ նրանք Լեկոնտի հետ միասին «դասակարգված» էին 4-րդ համարի տակ։ Լեկոնտը նրա խաղընկերն էր հանդիսանում մրցաշրջանի մեծ մասի ընթացքում, սակայն Մասթերս մրցաշար նրանք չեն անցնում։ մենախաղում նա հասնում է մինչև Գրան Պրի երկու մրցաշարում և մինչև երրորդ շրջան Ֆրանսիայի բաց առաջնությունում և Օլիմպիադայում, որտեղ պարտվում է մրցաշարի ապագա հաղթող Միլոսլավ Մեչիրժին։ Ֆորջեն նաև շարունակում է իր երեքամյա հաղթական շարքը Ֆրանսիայի հավաքականի կազմւոմ Դևիսի Գավաթում, հաղթանակ տանելով զուգախաղի իր բոլոր երեք հանդիպումներում, այդ թվում շվեդների հետ կիսաեզրափակիչ խաղում և այդ մրցաշարում իր հաղթանակների քանակը հասցնելով տասնմեկի։


=== Մենախաղի կարիերայի գագաթնակետ. 1989-1992 թվականներ ===
1989 թվականը զուգախաղում անհաջող է ստացվում Ֆորժեի համար, ով ոչ մի անգամ չի կարողանում եզրափակիչ հասնել։ Նրա հաղթական շարքտ հավաքականի կազմում, որը նա շարունակում է իսրայելցիների հետ խաղում, ընդհատվում է ԱՄՆ հավաքականի հետ «չոր» հաշվով պարտությամբ քառորդ եզրափակիչում։ Նրանք Նոայի հետ միասին պարտվում են օլիմպիական չեմպիոններ Սեգուսոյին և Ֆլեքին։ Այդ խաղից հետո մրցաշրջանի ամբողջ միջնամասը, այդ թվում Մեծ Սաղավարտի երեք մրցաշարը, Ֆորժեն բաց է թողնում վնասվածքի պատճառով։ Սակայն մինչ այդ և այդ ընդմիջումից հետո, նրան հաջողվում է երկու անգամ հասնել Գրան Պրի մրցաշարի մենախաղի եզրափակիչ և նրանցից մեկում՝ Նանսիում, նա հաղթանակ է տանում։
Նույնպես երկու անգամ Ֆորժեն խաղում է մենախաղի եզրափակիչում հաջորդ տարի և կրկին հաղթում է նրանցից մեկում։ Տարվա ընթացքում նաչորս անգամ հաղթանակ է տանում Թոփ-10-յակից մրցակիցների նկատմամբ, այդ թվում երկուսին անընդմեջ Գերմանիայի բաց առաջնությունում, իսկ Ուիմբլդոնի մրցաշարում չորրորդ շրջան դուրս գալուց հետո, առաջին անգամ մտնում է մենաքաղի լավագույն թենիսիտների Թոփ-20-յակի մեջ։ Նա նաև վերսկսում է մենախաղի ելույթները Ֆրանսիայի հավաքականի կազմում, հաղթելով 1987 թվականից ի վեր իր առաջին մենախաղային հանդիպումներում Մեծ Բրիտանիայի հավաքականի մրցակիցների դեմ։ 1989 թվականի ընդմիջումից հետո նա կրկին հաջողությամբ խաղում է զուգախաղում, հաղթելով հինգ մրցաշարում, նրանցից չորսը շվեյցարիացի Յակոբ Հլասեկի հետ զույգով և մեկը՝ Բորիս Բեկկերի հետ։ Ֆորժեն և Հլասեկը իրավունք են նվաճում մասնակցելու ATP Աշխարհի առաջնությունում (այժմ այդպես էր անվանվում Պրոֆեսիոնալ թենիսիստների ասոցիացիայի վարկածով մրցաշրջանի ամփոփիչ մրցաշարը) և հաղթում են այն, առավելության հասնելով բոլոր հինգ զույգ մրցակիցների նկատմամբ, ներառյալ աշխարհի լավագույն զույգը՝ հարավաֆրիկացիներ Դանի Վիսերին և Պիտեր Օլդրիչին։ Ֆորժեն կրկին տարին ավարտում է զուգախաղի լավագույն թենիսիստների տասնյակում։
1991 թվականը Ֆորժեի համար նշանավորվում է մենախաղում առաջըթացով, որտեղ նա հաղթում է վեց մրցաշարում (զուգախաղում միակ հաղթանակի դեպքում)։ շահածների մեջ էին նաև Ցինցինատիի և Փարիզի մրցաշարերը, որոնք վերագրվում են ATP մրցաշարերի բարձր կատեգորիային։ Բացի այդ, Ֆորժեն հասնում է մինչև քառորդ եզրափակիչ Մեծ Սաղավարտի մրցաշարերում՝ Ավստրալիայի բաց առաջնությունում և Ուիմբլդոնի մրցաշարում։ Արդեն փետրվարին նա մտնում է մենաքաղի լավագույն թենիսիտների տասնյակի մեջ, իսկ մարտին բարձրանում է կարիերայում իր բարձրագույն վարկանիշին՝ 4-րդ հորիզոնական։ Մրցաշրջանի վերջում նա մասնակցում է Մեծ Սաղավարտի Գավաթին, որտեղ քառորդ եզրափակիչում զիջում է Ուիմբլդոնի հաղթող Միխաել Շտիխին։ Դևիսի Գավաթում նա մրցաշրջանի ընթացքում հաղթում է տասներկու խաղից տասում, այդ թվում զուգախաղի բոլոր չորս հանդիպումներում, ներառյալ եզրափակիչը, որտեղ նրանք Լեկոնտի հետ միասին ռևանշ են վերցնում Սեգուսո-Ֆլեկ զույգից և հավաքականի հետ միասին շահում են կարիերայում առաջին Դևիսի Գավաթը։
Ֆորժեի համար բավականին հաջող էր նաև հաջորդ մենախաղային մրցաշրջանը։ Նա հասնում է մինչև եզրափակիչ չորս մրցաշարում և երկրորդ տարին անընդմեջ քառորդ եզրափակիչ Ուիմբլդնի մրցաշարում, կրկին իր համար մասնակցություն ապահովելով տարվա վերջի Մեծ Սաղավարտի գավաթի խաղարկությունում։ Չնայած նա չի ամրապնդվում լավագույն տասնյակում, մրցաշրջանի ընթացքում նա հինգ անգամ հաղթանակ է տանում նրա ներկայացուցիչների նկատմամբ՝ Ստեֆան Էդբերգի (երկու անգամ), Իվան Լենդլի, Պետր Կորդայի և Փիթ Սամփրասի։ Այդ մրցաշրջանի զուգախաղում նրա հաշվին կա մասնակցություն ATP մրցաշարերի երեք եզրափակիչներում և Ուիմբլդոնի կիսաեզրափակիչում, որի ճանապարհին նրանք Հլասեկի հետ միասինհաղթանակ են տանում երկու «դասակարգված» զույգերի նկատմամբ։ Ֆորժեն մասնակցություն է ունենում Բարսելոնայի Օլիմպական մրցաշարին, սակայն պարտություն է կրում արդեն երկրորդ շրջանի ինչպես մենախաղում, այնպես էլ Լեկոնտի հետ զույգով։


=== Կարիերայի ավարտ. 1993-2000 թվականներ ===
Հաջող սկսելով 1993 թվականը, նա դուրս է գալիս Ավստրալիայի բաց առաջնության մենախաղի քառորդ եզրափակիչ և հաղթանակ է տանում Ինդիան Ուելսի բարձր կատեգորիայի մրցաշարում (այդ հաղթանակը արդեն հինգերորդն է դառնում նրա համար այս մրցաշարում), Ֆորժեն բաց է թողնում մրցաշրջանի ամբողջ մնացած մասը, սկսած մայիսից, վնասվածքի պատճառով։ Նա կորտ է վերադառնում միայն 1994 թվականի ապրիլին։ Կտրուկ պակասեցնելով մասնակցությունը զուգախաղերում, նա շարունակում էր ակտիվորեն խաղալ մենախաղում, հասնելով մինչև Ուիմբլդոնի մրցաշարի քառորդ եզրափակիչ և Բազելի մրցաշարի եզրափակիչ։ Զուգախաղում նա մասնակղում է ընդամենը ութ մրցաշարում, սակայն հաղթում է նրանցից երեքում։ Բոլոր դեպքերում նրա խաղընկերն է լինում Ֆրանսիայի ևս մեկ ներկայացուցիչ՝ Օլիվիե Դելատրը։ Մրցաշրջանի արդյունքներոջ Ֆորժեն արժանանում է ATP մրցանակի, «Տարվա վերադարձ» անվանակարգում։
1995 թվականին հավաքականի շարքերը վերադարձը անհաջող է ստացվում։ Ֆորժեն պարտվում է բոլոր երեք խաղերում ԱՄՆ հավաքականի դեմ առաջին շրջանի մրցախաղում, չնայած և հաղթանակի է հասնում Դևիսի Գավաթի փլեյ-օֆֆ շրջանի Մարոկկոյի հավաքականի հետ հանդիպման ժամանակ։ Մենախաղում նա մեկ անգամ հասնում է մինչև մրցաշարի եզրափակիչ (Լոնդոնում, որտեղ եզրափակիչի ճանապարհին հաղթում է առաջին տասնյակի երկու թենիսիստի), իսկ զուգախաղում դա նրան հաջողվում է երկու անգամ, այդ թվում հաղթելով Միլանի ATP Championship Series մրցաշարում։ Ուիմբլդոնում նա Հլասեկի հետ միասին հասնում են մինչև քառորդ եզրափակիչ, արդեն առաջին շրջանում հաղթելով աշխարհի առաջատար զույգերից մեկին՝ Պատրիկ Հելբրայթին և Գրանտ Կոնելին։
1996 թվականը Ֆորժեի համար դառնում է վերջին նշանակալից հաջողությունների տարի։ Նա մրցաշրջանը սկսում է Հլասեկի հետ միասին Ավստրալիայի բաց առաջնությունում զուգախաղի կիսաեզրափակիչ դուրս գալով և հաղթանակով Մարսելի մենախաղի մրցաշարում, շարունակում է երեք մրցաշարի զուգախաղի եզրափակիչ դուրս գալով, այդ թվում կարիերայում երկրորդ եզրափակիչը Ֆրանսիայի բաց առաջնությունում, քառորդ եզրափակիչ Ուիմբլդոնի մրցաշարում և ԱՄՆ բաց առաջնության կիսաեզրափակիչ և ավարիում է այն կարիերայում երկրորդ Դևիսի Գավաթով, որտեղ մրցաշրջանի ընթացքում անղ է կացնում վեց հանդիպում և բոլորում հաղթանակի է հասնում։ ԱՄՆ բաց առաջնությունից հետո Ֆորժեն ևս մեկ անգամ վերադառնում է զուգախաղի աշխարհի լավագույն թենիսիտների տասնյակի մեջ, սակայն այդպես էլ Հլասեկի հետ զույգով չի կարողանում ապահովել մասնակցությունը ATP աշխարհի առաջնությունում։
Գի Ֆորժեն պրոֆեսիոնալ թենիսային մրցաշարերում ակտիվ մասնակցությունը դադարեցնում է 1997 թվականի Ուիմբլդոնի մրցաշարից հետո, սակայն դրանից հետո ևս երեք տարի շարունակում է մասնակցել Ֆրանսիայի բաց առաջնությանը, որտեղ նրան հրավիրում էին անհատապես։


== Տարվա վերջի վարկանիշ ==


== Մրցաշարերի եզրափակիչների մասնակցություն կարիերայի ընթացքում ==


=== Մենախաղ (19) ===


==== Հաղթանակներ (11) ====


==== Պարտություններ (8) ====


=== Զուգախաղ (45) ===


==== Հաղթանակներ (28) ====


==== Պարտություններ (17) ====


=== Զուգախաղի մրցաշարերի մասնակցության վիճակագրություն ===


=== Թիմային մրցաշարեր (3) ===


==== Հաղթանակներ (3) ====


== Մարզչական կարիերա ==
Ակտիվ ելույթների ավարտից հետո Գի Ֆորժեն զբաղեցնում է Դևիսի Գավաթում Ֆրանսիայի հավաքականի ավագի պաշտոնը։ 1999 թվականից մինչ 2004 թվականը նա նաև եղել է Ֆեդերացիայի Գավաթում Ֆրանսիայի կանաց հավաքականի մարզիչը, սակայն այնուհետև պաշտոնաթող է լինում այդ պաշտոնից, որպեսզի կենտրոնանա տղամարդկանց հավաքականում աշխատանքի վրա։
Ֆորժեի ղեկավարությամբ Ֆրանսիայի հավաքականը երեք անգամ հասել է Դևիսի Գավաթի եզրափակիչ և մեկ անգամ, 2001 թվականին, տիրացել է այդ մրցանակին։ Ֆրանսիայի կանաց հավաքականը նույնպես Ֆորժեի ղեկավարությամբ մեկ անգամ տիրացել է Ֆեդերացիայի Գավաթին, 2003 թվականին, իսկ հաջորդ տարի, հասնելով եզրափակիչ, Մոսկվայում զիջում է Ռուսաստանի հավաքականին։


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==
Պրոֆիլը ATP կայքում
Պրոֆիլը Դևիսի Գավաթի մասնակցի կայքում