Անատոլի Պետրով

Անատոլի Ալեքսեևիչ Պետրով (ռուս.՝ Анатолий Алексеевич Петров, սեպտեմբերի 15, 1937(1937-09-15), Մոսկվա, ԽՍՀՄ - մարտի 3, 2010(2010-03-03), Մոսկվա, Ռուսաստան), խորհրդային ռեժիսոր, նկարիչ-մուլտիպլիկատոր։ ՌԽՖՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1989)։


== Կենսագրություն ==
Անատոի Պետրովը ծնվել է 1937 թվականի սեպտեմբերի 15-ին Մոսկվայում։ 1959 թվականին ավարտել է «Սոյուզմուլտֆիլմ» կինոստուդիային առընթեր նկարիչ-մուլտիպլիկատորների դասընթացները և աշխատանքի ընդունվել ստուդիայում։ Ստաժավորում է անցել «Զագրեբ-ֆիլմ» կինոստուդիայում (Հարավսլավիա)։
1964 թվականին ավարտել է Պոլիգրաֆիական ինստիտուտի երեկոյան բաժինը։ Մինչև 1968 թվականն աշխատել է որպես նկարիչ-մուլտիպլիկատոր, ապա աշխատել է ինքնուրույն որպես ռեժիսոր՝ միաժամանակ հանդես գալով որպես իր ֆիլմերի մեծ մասի բեմադրող նկարիչ և մուլտիպլիկատոր։
Անատոլի Պետրովն իր համար ընտրել է մուլտիպլիկացիայի շատ հազվադեպ ու բարդ ոճ եռաչափ տարածությունում։ Նա ակտիվորեն տեղաշարժել է վիրտուալ տեսախցիկը՝ տեսարանը ցուցադրելով տարբեր ռակուրսներից, ինչի շնորհիվ մուլտֆիլմը ձեռք է բերում ծավալ և դինամիկություն։ Հայտնի վաղ աշխատանքներում դա ցուցադրվել է Սևեր Գանսովսկու սցենարով նկարահանված «Հրաձգարան» (1977) մուլտֆիլմում։
1980-ական թվականներին ռեժիսորն անդրադարձել է հին հունական առասպելներին՝ նկարահանելով «Հերակլեսն Ադմետոսի մոտ» (1986), «Էրոսի ծնունդը» (1989), «Դափնե» (1990), «Սալմակա հավերժահարսը» (1992), «Պոլիփեմոսը, Ացիսն ու Գալատեան» (1996) մուլտֆիլմերը, որոնցում նատուրալիստորեն ցուցադրվել է մարդկային մարմնի մերկությունը։
Անատոլի Պետրովը մահացել է 2010 թվականի մարտի 3-ին Մոսկվայում։


== Ակադեմիական գործունեություն ==
1990-ական թվականների վերջից Անատոլի Պետրովը դասավանդել է անիմացիա Մոսկվայի «Արգուս» ստուդիային առընթեր անիմացիոն կինեմատոգրաֆիայի № 333 գեղարվեստի լիցեյում (ներկայում՝ Թատերական գեղարվեստատեխնիկական քոլեջ № 60)։
Դասավանդել է Մոսկվայի Գերասիմովի անվան կինեմատոգրաֆիայի ինստիտուտում։
Կյանքի վերջին տարիներին Անատոլի Պետրովը գրել և նկարազարդել է մուլտիպլիկացիայի եռահատոր դասագիրք։


== Ֆիլմագրություն ==


== Մրցանակներ փառատոններում ==
«Եվ մայրիկը ինձ կների» – մրցանակ Տամպերեի կարճամետրաժ ֆիլմերի VII միջազգային կինոփառատոնում (Ֆինլանդիա), 1977 թվական,
«Լուսատտիկ» («Ուրախ կարուսել» № 10) – Վառնայի մուլտֆիլմերի I միջազգային կինոփառատոնի մրցանակ (Բուլղարիա),
«Հրաձգարան» – Երևանում անցկացված համամիութենական կինոփառատոնի գրան պրի, 1978։


== Ցուցահանդեսներ ==
Անատոլի Պետրովի «Դասական անիմացիա» (ռուս.՝ «Классическая анимация») դասագրքի շնորհանդեսն ու ցուցահանդեսի բացումը կայացել է 2010 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Մոսկվայի Գերասիմովի անվան կինեմատոգրաֆիայի համառուսական պետական ինստիտուտում։ Ցուցահանդեսում ներկայացվել են Անատոլի Պետրովի գրաֆիկական աշխատանքները, ֆիլմերի էսքիզները, կերպարների մշակումները և այլն։
«Галерея Нагорная» պետական ցուցասրահոմ անցկացվել է «Չմոռացված կինեմատոգրաֆ։ Ուրախ կարուսել» (ռուս.՝ «Незабытый кинематограф. Весёлая карусель») ցուցահանդեսը՝ նվիրված հայտնի մուլտիպլիկացիոն ալմանախի ստեղծմանը, որի հիմնադիրներն են եղել Անատոլի Պետրովը, Գենադի Սոկոլսկին, Լեոնիդ Նոսիրևը, Գալինա Բարինովան և Վալերի Ուգարովը։ Ցուցահանդեսում ներկայացվել են «Ուրախ կարուսելի» սյուժեների էսքիզներ և աշխատանքային նյութեր Կինոյի պետական կենտրոնական թանգարանից և մի շարք մասնավոր հավաքածուներից։ Իրականացվել է նաև մուլտֆիլմերի և «Ուրախ կարուսելի» ստեղծողներին նվիրված վավերագրական ֆիլմի անընդհատ ցուցադրություն։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Петров А. А. От «Учителя пения» до «Полигона» — Статья в книге-сборнике: Асенин С. Мудрость вымысла. Мастера мультипликации о себе и своём искусстве. М. Искусство, 1983, 207 с., тираж 25 000 экз.
Асенин С. В. Пути советской мультипликации «Мир мультфильма».
Георгий Бородин Анатолий Алексеевич Петров (1937—2010) 03.03.2010.


== Արտաքին հղումներ ==
Анатолий Алексеевич Петров — Энциклопедия отечественного кино(չաշխատող հղում)
Анатолий Алексеевич Петров на Аниматор.ру
Георгий Бородин «Художник должен умереть…» — некролог на Газете.ру
Сеансы памяти Анатолия Петрова
Запись двух вечеров, посвящённых Анатолию Алексеевичу Петрову, прошедших 22-23 ноября 2012 года. Ведущие: Георгий Бородин и Галина Баринова, вдова и коллега Анатолия Петрова.