Ստոլիպինի սպանություն

Ստոլիպինի սպանություն, 1911 թվականի սեպտեմբերի 14-ին Ռուսական կայսրության նախարարների խորհրդի նախագահ Ստոլիպինի դեմ մահափորձ էր կատարվել Բոգրովի անվտանգության բաժանմունքի գաղտնի աշխատակցի կողմից։ Ստացված վնասվածքներից մի քանի օր անց Ստոլիպինը մահացել է։ Այս սպանության պատմությունը դեռևս պարունակում է բազմաթիվ անհասկանալի պահեր։


== Բոգրովի կրակոց ==

1911 թվականի օգոստոսի վերջին կայսր Նիկոլայ II-ը ընտանիքի և մերձավորների հետ, այդ թվում նաև Ստոլիպինի և արտասահմանյան հյուրերի հետ (այդ թվում՝ բուլղարական գահի ժառանգորդ Բորիս) գտնվում էին Կիևում՝ նրա ամրության իրավունքի վերացման 50-ամյակի կապակցությամբ Ալեքսանդր 2-րդի հուշարձանի բացման կապակցությամբ։ 1911 թվականի սեպտեմբերի 14-ին կայսրը, նրա դուստրերն ու մերձավոր նախարարները, նրանց թվում Ստոլիպինը, Կիևի քաղաքային թատրոնում ներկա է գտնվել «Ցար Սալթանի հեքիաթը» ներկայացմանը։ Այդ պահին Կիևի անվտանգության բաժանմունքի ղեկավարի մոտ տեղեկություն է եղել այն մասին, որ քաղաք է ժամանել ահաբեկիչ՝ բարձրաստիճան պաշտոնյայի, հնարավոր՝ նաև հենց ցարի վրա հարձակվելու նպատակով։ Այս տեղեկատվությունը ստացվել է Դմիտրի Բոդրովից։ «Ցար Սալթանի հեքիաթը» ներկայացման երկրորդ անտրակտի մասին Ստոլիպինը նվագախմբային փոսի պատնեշի մոտ խոսել է բակի նախարար Բարոն Վ․ Բ․ Ֆրեդերիկի և հողային մագնատ Կոմս Ի. Պոտոցկու հետ։ Առաջին փամփուշտը դիպել է ձեռքին, երկրորդը՝ որովայնին՝ խոցելով լյարդը։ Ստոլիպինին ակնթարթային մահից փրկեց Սուրբ Վլադիմիրի խաչը։ Կոտրելով այն, փամփուշտը փոխեց սրտի ուղիղ ուղղությունը։ Այս փամփուշտը կոտրվել է կրծքավանդակի, պլևրայի, կրծքային պատնեշի և լյարդի կողմից։ Վիրավորվելուց հետո Ստոլիպինը խաչակնքեց թագավորին, ծանր իջավ աթոռին և պարզ ու հստակ ձայնով, որը լսելի էր նրա մոտ, ասաց. «երջանկություն է մեռնել թագավորի համար»։
Արխիվագետ Օլգա Էդելմանը մի հատված է ներկայացնում Փարիզից, պոլիտեմիգրանտից, դեպի Իրկուտսկի նահանգ, սեպտեմբեր 1911 թվական․ «Ես կտեղեկացնեմ, թե ինչպես ենք մենք զգացել Ստոլիպինի մահափորձի մասին հաղորդագրությունը։ […] Հանդիսատեսը վախեցած էր. էս դարաշրջանները փակեցին իրենց ընթերցանությունը, հսկայական պաստառ էր հավաքվել՝ ուրախ իրադարձության մասին ծանուցելով։ Ստոլիպինի ապաքինման մասին լուրը ստիպել է «Bataille Syndikaliste» սինդիկալիստների տեղական մարմնին վերնագրել իր հոդվածը. «Դժբախտություն»։ Ստոլիպինը կարծես նորից չի մահանում... Ստոլիպինի մահը շատ լավ տպավորություն թողեց բոլորի վրա, չնայած ս․ ռ. այսօր (մահափորձից 8 օր անց) պաշտոնապես հայտարարում են, որ Բոգրովը գործել է առանց որևէ կուսակցական ս. ռ. կազմակերպության պատժամիջոցների»։


== Ստոլիպինի մահ ==

Երկու օր անց Վլադիմիրի տաճարում մատուցվել է Ստոլիպինի ապաքինման հանդիսավոր մաղթանք։ Տաճարը մարդաշատ էր, շատերը լաց էին լինում։ Հաջորդ օրերը անցել են տագնապով, բժիշկները հույս ունեին ապաքինվել, սակայն սեպտեմբերի 4-ի երեկոյան Ստոլիպինի վիճակը կտրուկ վատացել է, նա սկսել է կորցնել ուժերը, զարկերակը սկսել է թուլանալ և սեպտեմբերի 5-ին ժամը 10-ին նա մահացել է։ Ստոլիպինը անցկացրել է կյանքի վերջին օրերը և մահացել է Մալովլադիմիրսկի փողոցում գտնվող Մակովսկի եղբայրների կլինիկայում (տունը պահպանվել է, ժամանակակից հասցեն՝ Օլես Գոնչարի փողոց, թիվ 33 տուն)։


== Հուղարկավորություն ==

[[Պատկեր:Stolypin grave.jpg|thumb|200px|Ստոլպինի գերեզմանը (Կիև-Պեչորյան մայրավանք)
Ստոլիպինի բաց կտակարանում, որը գրվել է նրա մահից շատ առաջ, առաջին տողերում նշվել է.  «Ես ուզում եմ թաղված լինել այնտեղ, որտեղ ինձ կսպանեն»։ Ստոլիպինի հրահանգը կատարվել է նրա մտերիմների կողմից.նրա հավերժական հանգստության վայր է ընտրվել Կիև-Պեչորյան մայրավանքը։
Սեպտեմբերի 9-ին Ստոլպինին թաղել են Կիև-Պեչորյան մայրավանքում։ Տրապիզոնի եկեղեցին, որտեղ տեղի էր ունենում հոգեհանգստյան արարողությունը, ազգային ժապավեններով պսակներ է ստացել, հավաքվել են կառավարությունը, բանակի և նավատորմի ներկայացուցիչները և բոլոր քաղաքացիական գերատեսչությունները, Պետական խորհրդի և Պետական դումայի շատ անդամներ, մոտակա գյուղերից եկել են հարյուրից ավելի գյուղացիներ։
1960 թվականի սկզբին Ստոլիպինի գերեզմանի տապանաքարը նկարահանվել և երկար տարիներ պահպանվել է հեռավոր քարանձավներում գտնվող զանգակատնից։ Գերեզմանի տեղը հարթեցվեց։ Դամբարանը վերականգնվել է իր նախկին տեղը 1989 թվականին՝ Ի. Գլազունովի աջակցությամբ։


== Հիշողության հավերժացում ==

Սեպտեմբերի 7-ին Պետական դումայի որոշ անդամներ և տեղի հողերի ձայնավորները առաջարկել են Ստոլիպինին հուշարձան կանգնեցնել Կիևում։ Հավաքել միջոցներ որոշել է նվիրատվություններ։ Նվիրատվություններն այնքան արագ են ստացվել, որ բառացիորեն երեք օր անց Կիևում գումար է հավաքվել, որը կարող էր ծածկել հուշարձանի ծախսերը։ Մեկ տարի անց՝ 1912 թվականի սեպտեմբերի 6-ին, Քաղաքային դումայի մոտ գտնվող հրապարակում հանդիսավոր պայմաններում բացվել է հուշարձանը։ Ստոլիպինը պատկերված էր խոսող ճառով, քարի վրա փորագրված էին նրա ասածները․ «Ձեզ մեծ ցնցումներ են պետք. մեզ մեծ Ռուսաստան է պետք», իսկ հուշարձանի պատվանդանի առաջին կողմում հետևյալ գրությունն էր․ «Պյոտր Արկադևիչ Ստոլիպինին․ մեծ մարդիկ»։
Քանդվել է 1917 թվականի մարտի 16 (29)-ին, Փետրվարյան հեղափոխությունից երկու շաբաթ անց։
Կիևի քաղաքային թատրոնի երկրորդ շարքի պարտերի 17-րդ շարքի կարմիր թավշյա բազկաթոռը, որի մոտ սպանել են Ստոլիպինին, ներկա պահին գտնվում է Կիևի ՆԳՆ պատմության թանգարանում։
Մալովլադիմիրսկայա փողոցը, որտեղ մահացել է Ստոլիպինը, վերանվանվել է Ստոլիպինսկի։ 20-րդ դարի ընթացքում այս փողոցը վերանվանվել է ևս վեց անգամ, այժմ այն կոչվում է Օլես Գոնչարա փողոց։


== Հետաքննություն ==
Դեռևս ուսանողական տարիներին Բոգրովը ներգրավված է եղել հեղափոխական գործունեության մեջ, մի քանի անգամ ձերբակալվել է, բայց արագ ազատ է արձակվել՝ շնորհիվ իր հոր ազդեցության, որը մտնում է քաղաքային բարձրագույն շրջանակների մեջ։ Կիևի խռովարար հուզումների կիզակետում եղել է ուսանողական ներկայացուցիչների հեղափոխական խորհրդի անդամ և միաժամանակ վարել է գործակալական աշխատանք։ Անվտանգության դեպարտամենտի ղեկավար Կուլյաբկոյի խոսքով՝ Բոգրովը բազմաթիվ հեղափոխականներ է արձակել, կանխել ահաբեկչական գործողությունները և դրանով իսկ շահել վստահությունը։
Բոգրովի թատրոնից անմիջապես ուղարկվել է Կիևի «Քոսոյ կապոնիր» ամրոց, որտեղ բանտարկվել է մենախցում։
1911 թվականի սեպտեմբերի 10-ին հարցաքննություններից մեկի ժամանակ Բոգոգովը տվեց հետևյալ ապացույցները․ «Օգոստոսի 16-ին «Ստյոպա»-ի հայտնվելուց հետո ինձ հայտնեց, որ իմ սադրանքն անկասկած և վերջնականապես հաստատվել է [...] և որ որոշվել է հավաքված բոլոր փաստերի մասին հանրությանը տեղեկացնել [...] Երբ ես սկսեցի վիճարկել փարիզյան տեղեկությունների արժանահավատությունը և կուսակցական դատարանի իրավասությունը, «Ստյոպա»-ն ինձ ասաց, որ ես կարող եմ ինձ վերականգնել միայն մեկ եղանակով, այն է՝ որևէ ահաբեկչական գործողություն կատարելու միջոցով։ [...] Արդյոք ես կրակելու եմ Ստոլիպինի կամ որևէ մեկի վրա, ես չգիտեի, բայց վերջնականապես կանգ առա Ստոլիպինի վրա արդեն թատրոնում»։ Մահապատժի դատապարտումը կատարվեց շատ հապճեպ սեպտեմբերի 13-ին։
Այս արտակարգ գործի պատմությունը մինչ օրս շատ անորոշություններ է պարունակում։ Ոչ մի քաղաքական կուսակցություն չի ստանձնել այդ սպանության պատասխանատվությունը։ Ամենատարածված վարկածն այն էր, որ անվտանգության գործակալը հեղափոխականների բացահայտումից հետո ստիպված էր գնալ Ստոլիպինի սպանության։ Այս մասին նաև անուղղակիորեն վկայում են մամուլում հայտնված տեղեկությունները, որ Կիևում Տրոցկու սպանության նախօրեին հայտնվել է։
Դրա հետ մեկտեղ մահափորձի հանգամանքները վկայում են այն մասին, որ այն հնարավոր է դարձել թիկնապահի անփութության շնորհիվ, որը նման է չար մտքին։
Վարկածներից մեկի համաձայն՝ մահափորձը կազմակերպվել է անվտանգության բաժանմունքի օգնությամբ։ Սա ցույց է տալիս բազմաթիվ փաստեր, օրինակ, թատրոնի տոմսը տրվել է Բոգրովին՝ Կիևի անվտանգության բաժանմունքի պետ Ն. Ն. Կուլյաբկոյի համաձայնությամբ՝ Պ. Գ. Կուրլովի, Ա. Ի. Սպիրիդովիչի և Մ. Ն. Վերիգինի համաձայնությամբ, ընդ որում՝ Բոգրովին հսկողություն չի իրականացվել։
Մեկ այլ վարկածի համաձայն՝ Կուլյաբկոն մոլորության մեջ է գցել Բոգրովին. նա պատմել է նրան, որ վստահության մեջ է մտել ոմն «Նիկոլայ Յակովլևիչ»-ի նկատմամբ, որը պատրաստվում է մահափորձ կատարել Ստոլիպինի դեմ, որպեսզի կասկած չհարուցի «Ն. Յ.»-ին։ Բոգրովին անհրաժեշտ է ներկա գտնվել մահափորձի վայրում։ Ընդ որում, Կուլյաբկոյի կողմից միջոցներ չեն կիրառվել Բոգրովի լեգենդը ստուգելու համար։ Կիևի նահանգապետ Գիրսի հիշողություններով՝ Ստոլիպինի թիկնապահները քաղաքում վատ են կազմակերպված եղել։
Գործի հանգամանքների հետաքննության համար նշանակվել է սենատորական վերստուգում, որը գլխավորել է սենատոր Մ. Ի. Տրուսևիչը։ 1912 թվականի սկզբին հանձնաժողովի արդյունքները, որոնք զբաղեցրել են 24 հատոր, փոխանցվել են Պետական խորհրդին։ Զեկույցում արծարծվել է «իշխանության չարաշահման և անգործության հարցը, որը շատ կարևոր հետևանքներ է ունեցել» և կոչվել են մեղավորները՝ նախարար Կուրլովի ընկեր, փոխտնօրեն Վերիգինը, դվորցովայի թիկնազորի վարիչ Սպիրիդովիչը և Կիևի անվտանգության բաժանմունքի պետ Կուլյաբկոն։ Անգործությունն արտահայտվում էր պասիվ վերաբերմունքով Բոգրովի տրված լեգենդի նկատմամբ, որը ոչ ոք չէր ստուգել, իշխանության գերազանցումն այն էր, որ հակառակ հստակ շրջաբերականների, նա թույլատրվեց մասնակցել շքահանդեսին։ Արդյունքում տվյալ անձինք ներգրավվել են նախաքննության մեջ՝ որպես իշխանության հանցավոր անգործության մեջ մեղադրվող։
Հետաքննության ղեկավարությունը հանձնարարվել է սենատոր Ն. Զ. Շուլգինին։ Հետաքննության ընթացքում Կուրլովը հայտարարել է, որ «հատուկ հրահանգը Կուլյաբկին հսկողություն սահմանել հենց Ալենսկիի (Բոգրովի գործակալական կեղծանունը) անձի նկատմամբ, ես չեմ արել՝ համարելով, որ հետախուզման նման տարրական ընդունումը չի կարող բաց թողնվել պահնորդական բաժանմունքի փորձառու պետի կողմից»։
Կուլյաբոյի ցուցմունքներում էական հանգամանք է երեւում. նա հրաժարվում է չափազանց կարեւոր ցուցմունքից։ Սկզբում նա հայտարարել է, որ չի կարող իրեն մեղավոր համարել դժբախտության մեջ, քանի որ Բոգրովին թույլ են տվել թատրոն մտնել գեներալ Կուրլովի գիտությամբ։ Այնուհետև նա փոխել է ցուցմունքները՝ ասելով, որ «թույլ է տվել Բոգրովին թատրոն առանց Կուրլովի իմացության և հատուկ խնդրել է հենց այդ ցուցմունքները համարել վավեր»»։ Այս փոփոխության պատճառը երեւում է կնոջ՝ Կուլյաբկոյի խուզարկության ժամանակ հայտնաբերված նամակում, որը եկել էր քրոջ՝ Սպիրիդովիչի հետ։ Այն պարունակում էր սպառնալիք․ «Եթե ինձ նստեցնեն ամբաստանյալների աթոռին, այդ ժամանակ էլ ես կհիշեմ, որ կինս ու երեխան ունեմ, և ես այդ ժամանակ ամեն նրբանկատություն կանեմ և կողքիս հարց կբարձրացնեմ սեպտեմբերի 1-ին իմ վերաբերյալ անցկացվող ողջ այն կոնսպիրացիայի մասին։ Ուզում էին անել առանց ինձ, դե արեցին, կարևոր չէ միայն ստացվեց»։ 1913-ի սկզբում անսպասելիորեն գործը փակվեց Նիկոլայ II-ի հանձնարարությամբ։
Դեպքի նկատմամբ հասարակական վերաբերմունքը տարբեր էր. հիասթափությունից ու զայրույթից մինչև անթաքույց վրդովմունք։ Հայտնի ռուս իրավաբան և հասարակական գործիչ Ա. Ֆ. Կոնին այս առիթով գրել է․ «Բազմիցս դավաճանելով Ստոլիպինին և նրան բացահայտ ու գաղտնի թշնամիների նկատմամբ անպաշտպան վիճակի մեջ դնելով՝ «պաշտելի միապետը» հնարավոր չի գտել լինել սպանվածի հուղարկավորության ժամանակ, բայց փոխարենը հնարավորություն է գտել դադարեցնել մարդասպաններին թողտվության գործը»։


== Հետաքրքիր փաստեր ==

Ստոլիպինի ձեռքին հայտնված գնդակներից մեկն անցել է և վիրավորել նվագախմբի ջութակահար Անտոն Բերգլերին։ Հետո դատական իշխանությունները ստիպված էին վերջին երկար նամակագրությունը վարել, քանի որ ջութակահարը լիակատար վստահությամբ էր հայտարարում, որ հենց իր դեմ են մահափորձ կատարել, իսկ ռուսական կայսրության նախարարների խորհրդի նախագահ Պ. Ա. Ստոլիպինը պարզապես պատահաբար հայտնվել է իր կողքին։
Պ. Ա. Ստոլիպինի դեմ մահափորձից հետո պահպանվել է Ցարական Ռուսաստանի թղթադրամը՝ 25 ռուբլի անվանական արժեքով ( ԲՆ 943297 սերիա, կառավարիչ Ա. Կոնշինի և գանձապահ Սոֆրոնովի ստորագրությամբ), որը մահափորձի պահին եղել է Պ. Ա. Ստոլիպինի ներքին գրպանում։


== Ծանոթագրություններ ==