Ստոյան Ռոմանսկի

Ստոյան Ռոմանսկի (բուլղար․՝ Стоян Маринов Ро́мански, փետրվարի 24, 1882(1882-02-24), Բոտևգրադ, Սոֆիայի մարզ, Բուլղարիա - փետրվարի 26, 1959(1959-02-26), Սոֆիա, Բուլղարիայի Ժողովրդական Հանրապետություն), բուլղար բանասեր և ազգագրագետ, Բուլղարիայի գիտությունների ակադեմիայի գործող անդամ (ակադեմիկոս) և քարտուղար։


== Կենսագրություն ==
Ստոյան Ռոմանսկին ծնվել է 1882 թվականի փետրվարի 24-ին Բոտևգրադում։ Տարրական կրթությունը ստացել է հայրենի քաղաքում։ 1905 թվականին ավարտել է Սոֆիայի համալսարանի սլավոնագիտության ֆակուլտետը։ 1905-1907 թվականներին կատարելագործվել է Լայպցիգի համալսարանում՝ գերմանացի լեզվաբաններ Ավգուստ Լեսկինի և Գուստավ Վեյդանգի գլխավորությամբ։ 1908 թվականին Լայպցիգում գերմաներենով պաշտպանել է դոկտորական դիսերտացիան։ 1907-1909 թվականներին Լայպցիգի համալսարանում եղել է պրոֆեսոր Վեյդանգի օգնական։ Սոֆիայում համալսարանում 1909 թվականին դարձել է լեզվաբանության և ազգագրագիտության, 1915 թվականից՝ արտհաստիքային պրոֆեսոր, իսկ 1922 թվականից՝ պրոֆեսոր և Բուլղարերենի և սլավոնագիտության ամբիոնի վարիչ։ Դասավանդել է Ազատ համալսարանում։
Իր գիտական գործունեության ընթացքում ուսումնասիրել է բալկանագիտություն։ Հիմնական ժամանակը տրամադրում էր բուլղարական լեզվաբանության, բուլղարական և սլավոնական ազգագրագիտությանը։ Նրա ղեկավարության ներքո ընթացել են «Ժամանակակից բուլղարերեն գրականության բառարան» աշխատության աշխատանքները։ 1950 թվականին արժանացել է Դիմիտրովյան մրցանակի։
Որդի՝ դիրիժոր Լյուբոմիր Ռոմանսկի, դուստր՝ բանասեր Ցվետանա Ռոմանսկա-Վռանսկա։
Ստոյան Ռոմանսկին մահացել է 1959 թվականի փետրվարի 26-ին, Սոֆիայում՝ 77 տարեկան հասակում։


== Մատենագրություն ==


=== Մենագրություններ ===
Разпространение на власите между Тимок и Морава и на цинцарите в Македония. 1917.
Добруджа в свръзка с въпроса за Дунава като етнична граница между българи и ромъни. 1918.
Rumanische Zeugnisse uber die Dobrudschafrage (1878). Bucarest, 1918.
Българите във Влашко и Молдова. София, 1930. (УБ, 20)
Библиографски преглед на славянските кирилски източници за живота и дейността на Кирила и Методия. София: БАН, 1935.
Нов Софрониев препис на Паисиевата история от 1781 г., съпоставен с преписа от 1765 г. 1938.
България в образите на Феликс Каниц. София: БАН, 1939.
Полска книжовна реч в образци. 1941.
Чешка книжовна реч в образци. 1942.
Кирило-методиевска библиография за 1934 – 1940 г. С., БАН, 1942. XXVIII. 169 с. (В съавторство със Михаил Попруженко)
Старобългарски език в образци. 1945. (УБ, 267)


=== Հոդվածներ ===
Българската книжнина в Ромъния и едно нейно произведение. Известия на Семинара по славянска филология.I, 1905, 1 – 100.
Влахобългарски ръкописи в Лъвовската университетска библиотека. Периодическо списание 1911, 587 – 610.
Австрийски документи по Нишкото въстание от 1841 година. Сборник народни умотворения, 1912, 1 – 195.
Културно-историческа и езикова взаимност у балканските народи. Уч. преглед, 1, 1924, 1 – 14
Ромъните между Тимок и Морава. Македонски прегледъ, год.ІІ, кн.1, 1926
Български въпроси в преписката на И. И. Срезневски и В. И. Григорович. Сп. БАН, 1937, 95 – 176.
Прародина и разселяне на славяните. В: Сборник „през вековете“, София, 1938, 1 – 32.


=== Հետմահու ===
Л. Андрейчин. В памет на проф. Стоян Романски. – Български език и литература, 1959, кн. 2.
Езиковедски и етнографски изследвания в памет на академик Стоян Романски. 1960.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
От и за Стоян Романски в Своден каталог НАБИС – национален каталог на академичните библиотеки в България(ռուս.)