armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Ընտանեկան հոգեբանություն

Ընտանիքի հոգեբանություն, հոգեբանության բաժին է, որն ուսումնասիրելով էվոլյուցիան ու բնույթը ամուսնության և ընտանեկան հարաբերությունների, նրանց առաջացման յուրահատկությունները, ձևավորումը, կայունացումն ու քայքայումը, նկարագրելով ընտանեկան և ամուսնական հատկանիշների, ընտանիքի անդամների սոցիալ-հոգեբանական և ֆունկցիոնալ առանձնահատկությունները միմյանց հետ։
1960-1970-ական թվականներին՝ ամուսնությունն ու ընտանիքը հետազոտությունների առարկա դարձան մասնագետների, այդ թվում նաև հոգեբանների կողմից։ Սկզբում ընտանիքը ուսումնասիրվել է հոգեկան հիվանդությունների հետ կապված կանխարգելումը կամ ընտանիքի դաստիարակության թերությունները։ Ավելի ուշ, ընտանիքի հոգեբանության տեսողական դաշտում աչքի ընկան այնպիսի գիտության բնագավառներ ինչպիսիք են՝ պատմությունը և էվոլյուցիայի ամուսնության ձևը, ընտանեկան կյանքի ցիկլը, ամուսինների փոխհարաբերությունները, ծնողների և երեխաների փոխհարաբերությունները, ընտանիքի և հասարակության փոխհարաբերությունները և այլն։
Ընտանեկան հոգեբանության տիրույթում է գտնվում ընտանիքում՝ սեռական հարաբերությունների հարցը։
ԱՐԴԻ ԲՋՋԱՅԻՆ ԸՆՏԱՆԻՔԻ ՁԵՎԱՎՈՐՄԱՆ ԵՎ ԶԱՐԳԱՑՄԱՆ ՓՈՒԼԵՐԸ
§ 1. Ընտանիքի զարգացման խնդիրը
Արդի ընտանիքիների առաջացումը և հետագա գոյատևումը հետազոտողներն անվանում են «զարգացում» և ապա՝ փորձում առանձնացնել դրա որոշակի փուլեր։ Վիճելի համարելով ընտանիքի զարգացման անլուծելի խնդրի մասին տարբեր փուլերում առանձնացվող տեսակետը՝ գտնում ենք, որ այն լուրջ վերանայման կարիք ունի և այդ նպատակով առաջադրում ենք մի շարք դրույթներ.


== Վերնագրի տեքստ[խմբագրել կոդը] ==
1. Ընտանիքն իր գոյության ընթացքում անցնում է փոփոխությունների մի երկարատև գործընթաց, որը կարելի է բաժանել փուլերի (կամ շրջանների)։ Դիտարկելով բջջային ընտանիքի կյանքի ուղին՝ ստեղծվելու պահից մինչև նրա վերացումը(երբ ամուսինները մահանում են), կարելի է տեսնել փոփոխությունների մի ամբողջ շղթա։
2. Ամեն մի փոփոխություն չէ, որ կարելի է զարգացում համարել։ Որոշ փոփոխություններ, անկասկած, ունեն զարգացման բնույթ, բայց կան նաև ընտանիքի կենսագործունեության այնպիսի փուլեր, որոնք կամ լրիվ հետընթաց (ռեգրեսիվ) բնույթ ունեն, կամ էլ պարունակում են քայքայման, հետաճի տարրեր։
3. Յուրաքանչյուր ընտանիք ունի ինչպես առաջադիմական զարգացման, այնպես էլ հետընթացի, քայքայման և ճգնաժամերի փուլեր։ Այդպիսին է իրականությունը, որը և պետք է արտացոլվի ընտանիքի հոգեբանության գիտական տեսության մեջ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Шнейдер, Лидия Бернгардовна. Семейная психология. — М.: Деловая книга, 1999. — 3000 экз.
Սեդրակ Ա. Սեդրակյան, Ընտանիքի հոգեբանություն Երևան 2010։
Ադիբեկյան Ա., Հայ ընտանիքի բջջայնացման հեռանկարները, Հայ ընտանիքի ներկան և ապագան, Թեզիսներ գիտաժողովի զեկուցումների, Երևան 1994
Ամիրյան Ս., Խոհեր ընտանիքի էվոլյուցիան, Iհ., Երևան, 1967, IIh., Երևան, 1972։
Կրեկեր

Կրեկեր (անգլ.՝ cracker), հրուշակեղենի պատրաստուք, պատրաստված ցորենի ալյուրից և յուղից, խմորիչով։ Կրեկերը սովորաբար ունենում է փուչիկաձև արտաքին և ծակոտկեն փխրուն կառուցվածք։ Կրեկերի մեջ բացի ալյուրից, յուղից և խմորիչից, կախված տեսքից ավելացվում է նաև քիմիական փափկիչներ, կաթ, մելանժ, շաքար և այլ մթերքներ։


== Երաժշտությունում ==
Սանկտ Պետերբուրգի երաժշտական համույթին տրվել է «Կրեկեր» թխվածքաբլիթի անունը (Կրեկերս)։


== Տես նաև ==
Թխվածքաբլիթ
Տապաժոս

Տապաժոս (պորտ.՝ Tapajos), գետ Բրազիլիայում, Ամազոնի աջ վտակը։ Կազմավորվում է ժուրոլենա և Տելիս Պիրիս (Սան Մանուել) գետերի միախառնումից, սկիզբ է առնում Սեռա դուս Պարեսիս բարձրությունից։ Երկարությունը մոտ 2200 կմ է, ավազանը 1487 հազար կմ²։ Սնումը անձրևային է։ Հորդանում է նոյեմբերից մարտ։ Միջին ծախսը 15,5 հազար մ³/վրկ է։ Հարուստ է սահանքներով ու ջրվեժներով։ Ստորին հոսանքում լայնությունը մինչե 15 կմ է։ Նավարկելի է գետաբերանից մինչև Սան Լուիս քաղաքը։
Ժողովածու (5258)

Ժողովածու (5258), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 5258 թվի տակ։ Ձեռագիր գրվել է 13-րդ դարում Անտոն, Գրիգոր, Սարգիս գրիչնների կողմից։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 16x12 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 269 թերթից։ Գրված է միասյուն, բոլորգրով։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ, աստառը՝ շերտազարդ մետաքս։ Հիշատակարան գրչի՝ 222ա։


== Բովանդակություն ==
Յովհ. Կլեմաքսի Սանդուղք գիրք։
Դանիելի Ռայիթեցւոյ Վարք Յովհ. Կլեմաքսի, Լուծմունք Կլեմաքս գրոց։


== Ծանոթագրություններ ==
Լոբի (գյուղ, Վիհուլա շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Լոբի (այլ կիրառումներ)Լոբի (էստ․՝ Lobi), գյուղ Էստոնիայի Լյաենե-Վիրումաա նահանգի Վիհուլա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 15 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Եվրագոտի

Եվրագոտի (արտասանություն ), պաշտոնապես կոչվում է եվրոյի տարածք, Եվրոպական միության 28 անդամ երկրներից 20-ի արժութային միություն, որոնք եվրոն (€) ընդունել են որպես ներքին առևտրի արժույթ։ Եվրագոտու դրամավարկային գործառույթը կոչվում է Եվրահամակարգ։ Եվրոպական միության մյուս ինն անդամ երկրները ունեն իրենց ազգային արժույթները, չնայած դրանց մեծ մասը պարտավորվել է հետագայում անցնել եվրոյին։
Եվրագոտու մեջ ընդգրկված են Ավստրիան, Բելգիան, Կիպրոսը, Էստոնիան, Ֆինլանդիան, Ֆրանսիան, Գերմանիան, Հունաստանը, Իռլանդիան, Իտալիան, Լատվիան, Լիտվան, Լյուքսեմբուրգը, Մալթան, Նիդերլանդները, Պորտուգալիան, Սլովակիան, Սլովենիան և Իսպանիան։ ԵՄ մյուս անդամ երկրները (բացառությամբ Դանիայի և Միացյալ Թագավորության) պարտավորվել են միանալ գոտուն եթե բավարարեն պահանջներին։ Ոչ մի երկիր նախկինում դուրս չի եկել գոտուց։ Անդորրան, Մոնակոն, Սան Մարինոն և Վատիկանը ԵՄ հետ կնքել են պայմանագիր, համաձայն որի եվրոն նրանց պաշտոնական արժույթն է, սակայն իրավունք ունեն թողարկելու սեփական մետաղադրամներ։ Կոսովոն և Չեռնոգորիան ընդունել են եվրոն իրենց նախաձեռնությամբ, սակայն այս երկրները Եվրագոտու պաշտոնական անդամ չեն և չունեն ներկայացուցչություն Եվրոպական Կենտրոնական բանկում (ԵԿԲ) կամ Եվրախմբում։
ԵԿԲ-ն, որը կառավարում նախագահը և ազգային կենտրոնական բանկերի խորհուրդը, հաստատում է գոտու դրամավարկային քաղաքականությունը։ ԵԿԲ հիմնական խնդիրն է վերահսկողության տակ պահել գնաճը։ Չնայած չկա ընդհանուր քաղաքականություն արժութային միության կառավարման վերաբերյալ, կառավարման գործառնույթը կատարում է Եվրախումբը, որն ընդունում է Եվրագոտու կամ եվրոյի մասով քաղաքական որոշումներ։ Եվրախումբը կազմված է եվրագոտու անդամ երկրների ֆինանսների նախարարներից, սակայն արտակարգ դեպքերում այն ղեկավարում են երկրների առաջնորդները։


== Բնակչություն ==


== Ծանոթագրություններ ==
Մարս 2020

Մարս 2020 (անգլ.՝ Mars 2020 Rover Mission), մարսյան մոլորակագնացի առաքելություն, որը մշակվում Է ՆԱՍԱ-ի կողմից և նախատեսված է 2020 թվականի ամռանը գործարկելու և 2021 թվականի փետրվարին ժամանելու։ Մարսագնացը նախատեսված է Մարսի հին միջավայրի աստղակենսաբանական հետազոտությունների, ինչպես նաև մոլորակի մակերևույթի և երկրաբանական գործընթացների հետազոտությունների համար, այդ թվում՝ մոլորակի անցյալի բնակելիության գնահատման և կյանքի ապացույցների որոնման համար՝ մատչելի երկրաբանական նյութերի սահմաններում։
Մարս 2020-ի մասին ՆԱՍԱ-ն հայտնել է 2012 թվականի դեկտեմբերի 4-ին Սան Ֆրանցիսկոյում՝ ամերիկյան երկրաֆիզիկական միության աշնանային նիստում։  Մարսագնացի կառուցվածքը հիմնված է նախորդ Curiosity մարսագնացի կառուցվածքի վրա։ 2014 թվականի հունվարին ՆԱՍԱ-ն ստացել է ավելի քան 58 առաջարկ ամբողջ աշխարհի հետազոտողների և ինժեներների կողմից, մարսագնացում սարքերի տեղադրման համար։ Առաջարկների քանակը կրկնակի էր, քան նախորդ տարիներին նմանատիպ մրցույթներում։ Առաջարկությունները քննարկվել են և 2014 թվականի հուլիսի 31-ին ՆԱՍԱ-ն հայտարարել է մարսագնացի համար օգտակար ծանրաբեռնվածությունը։ Առաքելության համար ընտրվել է յոթ սարք։


== Առաքելության արժեք ==
ՆԱՍԱ-ի նախնական գնահատականներով՝ ռովերի արժեքը պետք է կազմեր մոտ 1,5 մլրդ դոլար։ 2017 թվականի նոյեմբերի սկզբին NASA-ն նոր գնահատականներ է հնչեցրել, որոնցում «Մարս 2020»-ը մոտենում են MSL-ի արժեքին։ Այժմ դրա կառուցումը գնահատվում է առնվազն 2,1 մլրդ դոլար։ Եվս առնվազն 300 մլն դոլար պետք է հատկացվի մարսագնացի գործարկելուց հետո աշխատանքը պահպանելու համար։

«Մարս 2020» մարսագնացի գիտական սարքեր
		
		


== Արձակված մարսագնացներ ==
ПрОП-М ` Սովետական մարսագնաց, հաջողությամբ հասցվել է Մարսի վրա Մարս-3 ԱՄԿ-ով 1971 թվականին, սակայն ազդանշանը կորավ արդեն վայրէջքից 20 վայրկյան անց, Մարս-2 ԱՄԿ-ի իջեցվող սարքը, նույնպես ПрОП-М-ով անցավ Մարսի կողքով (առաքելությունը չհաջողված է)։
Sojourner` Աշխատել է Մարսի վրա Mars Pathfinder ծրագիր շրջանակներում 1997 թվականի հուլիսի 4-ից մինչև սեպտեմբերի 27-ը։
Spirit` Աշխատել է Մարսի վրա 2004 թվականի հունվարից մինչև 2010 թվականի մարտի 22-ը։
Opportunity` Աշխատում է Մարսի վրա սկսած 2004 թվականի հունվարից
Curiosity` ՆԱՍԱ-ի նոր սերնդի մարսագնաց, արձակվել է 2011 թվականի նոյեմբերի 26-ին և Մարսի վրա վայրէջք է կատարել 2012 թ․ օգոստոսի 6-ին։


== Տես նաև ==
Մարս
Մարսագնաց
ՆԱՍԱ
Օդագնացության ազգային խորհրդատվական կոմիտե


== Արտաքին հղումներ ==
http://mars.jpl.nasa.gov/m2020/ . պաշտոնական կայք


== Ծանոթագրություններ ==
Սատինո-Ռուսկոե

Սատինո-Ռուսկոե (ռուս.՝ Са́тино-Русское), գյուղ Ռուսաստանի Մոսկվայի Տրոիցկի վարչական օկրուգի կազմում։
Բնակչությունը 2006 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 28 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Բուրժ

Բուրժ (ֆր.՝ Bourges, լատ.՝ Avaricum Biturigum), Ֆրանսիայի Շեր գավառի գլխավոր քաղաքը։ Գտնվում է Եվրե գետի և Բերիի ջրանցքի հարևանությամբ։ Պատմականորեն Բերի նահանգի և Բերիի հերցոգության մայրաքաղաքն է։ Բնակչությունը կամում է 68.980 մարդ (2008)։


== Պատմություն ==
Մինչև հռոմեացիների գալուստը քաղաքային Ավարիկ ամրությունը Գալիայի գլխավոր քաղաքներից է եղել, կելտական բիտուրիգներ ցեղի կենտրոնը։ Որոշ գնահատականներով այն ունեցել է 40.000 բնակիչ։ Մ. թ. ա. 52 թվականին կելտական արվերներ ցեղի առաջնորդ Վերցինգետորիգը այն պաշտպանել է Հուլիոս Կեսարի զորքերից։ Դիոկղետիանոս կայսրը Ավարիկը հռչակել է Ակվիտանիա գավառի կենտրոն։
Կառլոս Մեծը բարեկարգեց Բուրժը` վերականգնելով նրա մայրաքաղաքային հռչակը։ Քաղաքը միջնադարյան կրոնական կարևորագույն կենտրոն էր. ընդունված է համարել, որ Բուրժի առաջին եպիսկոպոսը` սուրբ Ուրսինը, այնտեղ ապրել է դեռևս 3-րդ դարում։ Բուրժն ունեցել է նաև քաղաքական կարևոր նշանակություն. այն եղել է Բերիի հերցոգության գլխավոր քաղաքը։ Բուրժի այնպիսի քաղաքացի, ինչպիսին էր Ժակ Կյորը, Ֆրանսիայում հավասարը չուներ հարստությամբ։
Հարյուրամյա պատերազմի ավարտին Կառլ VII-ը 1422-1437 թվականներին այստեղ էր հաստատել իր պալատը, այստեղ է ծնվել նրա որդին` Լյուդովիկոս XI ապագա արքան, ով Բուրժում հիմնադրել է համալսարան, որ գոյություն է ունեցել մինչև Ֆրանսիական մեծ հեղափոխությունը։ Բուրժի համալսարանում է դասավանդել նշանավոր իրավաբան Ժակ Կյուժան։ Հենց Բուրժում է կրթություն ստանալու համար Մարտին Լյութերին դիմել Ժան Կալվինը։ 1849 թվականին Բուրժում են անցկացվել Լուի Օգյուստ Բլանկիի, Լուի Բլանի քաղաքացիական դատավարությունները` կապված 1848 թվականի մայիսյան դավադրության հետ։


== Տեսարժան վայրեր ==

Բուրժում պահպանվել են միջնադարյան արվեստի շատ հուշարձաններ։ Համաշխարհային հռչակ է վայելում Սուրբ Ստեփանոսի մայր տաճարը, որ գոթական ոճի դրսևորում է։ Տաճարի վիտրաժները լավագույններից են թե' պահպանվածության և թե' կատարման տեսանկյունից։ 1992 թվականին Բուրժի տաճարը հռչակվել է համաշխարհային ժառանգության օբյեկտ։
Բացի այդ` պահպանվել են քաղաքապետարանի, ոստիկանապետության շենքերը, հռոմեական շրջանի երկու աշտարակները, Ժակ Կյորի պալատը։


== Կլիմա ==


== Նշանավոր բնակիչներ ==
Արկադի Բուրժցի (մահացել է 549 թվականին) -կաթոլիկ սուրբ, Բուրժի եպիսկոպոս։
Աժենոր Բարդու (1829-1897) - ֆրանսիացի քաղաքագետ, իրավաբան և հրապարակախոս։


== Քույր քաղաքներ ==
Բուրժը բարեկամական հարաբերություններ ունի հետևյալ քաղաքների հետ.

 Ավեյրու
 Աուգսբուրգ
 Յոշկար Օլա
 Կոշալին
 Պալենսիա
 Պիտերբորո


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք
Բուրժ, Շեր դեպարտամենտ
Ժորա Աղաջանյան

Ժորա Արսենի Աղաջանյան (10 մարտի, 1961, Վաղուհաս, Մարտակերտի շրջան - 16 հունիսի, 1993, Մաղավուզ), հայ ազատամարտիկ, Արցախյան ազատամարտի մասնակից։


== Կենսագրություն ==
Ժորա Աղաջանյանը ծնվել է 1961 թ. մարտի 10-ին Մարտակերտի շրջանի Վաղուհաս գյուղում։ Ավարտել է տեղի դպրոցը։ 1969-71 թթ. ծառայել է Խորհրդային բանակում։ Զորացրվելուց հետո ավարտել է Դիլիջանի էլեկտրասարքավորումների ուսումնարանը։ Աշխատել է Ստեփանակերտի էլեկտրացանցում որպես էլեկտրիկ։ 1988 թ-ից գյուղի ինքնապաշտպանական ջոկատի կազմում էր։ Զոհվել է 1993 թ. հունիսի 16-ին Մաղավուզում։ Հետմահու պարգևատրվել է ԼՂՀ «Արիության համար» մեդալով։ Ամուսնացած էր, ունի չորս երեխա։ Հանգչում է Վաղուհասի գերեզմանատանը։


== Ծանոթագրություններ ==
Ֆոկաչա

Ֆոկաչա (իտալերեն՝ focaccia, լատ.՝ panis focacius, բառացի՝ «օջախում թխված հաց»), ցորենից պատրաստված իտալական հաց (լիպոշ), որը պատրաստվում է տարբեր խմորներից։ Ավանդական focaccia խմորը պարունակում է երեք բաղադրիչ` ալյուր, ջուր և ձիթապտղի յուղ:
Ֆոկաչան լինում է կլորավուն և ուղղանկյունաձև, բարակ կամ հաստ (բայց սովորաբար լինում է բարակ), դա կախված է հացթուխի նախապատվությունից: Երբեմն կաթ է ավելացվում խմորին (դա երբեք չի կիրառվում պիցցայի պատրաստման մեջ), և այն դառնում է ավելի փքուն։ Եթե խմորիչը չի ավելացվում, ապա այն լինում է բարակ և փխրուն։ Երբեմն ֆոկաչան պատրաստվում է լցոնմամբ, ավելի հաճախ` պանրով։ Ֆոկաչան լինում է և՛ քաղցր, և՛ աղի։


== Պատմություն և ներկայում ==
Ըստ Իսիդոր Սևիլյացու «Ստուգաբանություն» գրքի, focaccia բառը (լատ.՝ focacia) նշանակում է «օջախում թխված հաց» («կամ մոխրում թխված»)։
Ներկայիս Իտալիայում ֆոկաչան համարվում է պիցցայի հնագույն ձևը, որը սովորական սննդամթերք էր գյուղացիների և զինվորների համար։ Որոշ հեղինակներ կարծում են, որ ֆոկաչան պիցցայի նախորդն է։
Պատրաստման մեթոդը գրեթե նույնն է, ինչպես պիցցայինը, բայց ֆոկաչան եփվում է արագ և բարձր ջերմաստիճանում (280-320 °C): Այն, ինչպես և պիցցան, դրվում է ջեռոցում և դուրս բերվում այնտեղից թիակով, բայց եթե պատրաստի պիցցայի միայն եզրերն են բարձրանում, ապա ֆոկաչան բարձրանում է ամբողջությամբ։
Ավանդական ֆոկաչան պարունակում է պարզ «լցոն»` ձիթապտղի յուղ և աղ։ Ավելի ուշ ավելի բարդ խճողակներ առաջացան, ինչպես օրինակ համեմունքներ (ռեհան, օրեգանո), պանիր, լոլիկ, ձիթապտուղ, սոխ, մրգեր և այլն։ Բաղադրիչներից շատերը թխվելուց առաջ դրվում են խմորի վրա, բացառությամբ թարմ կանաչուց, սխտորից և ձիթապտղի յուղից։ Դրանք ավելացվում են այն ժամանակ, երբ արդեն լիպյոշը պատրաստ է և տաք։
Իտալիայի յուրաքանչյուր շրջանում ֆոկաչան պատրաստվում է յուրովի․

Focaccia genovese, բարակ խմորով՝ համեմված ձիթապտղի յուղով և աղով, հաճախ նաև սոխով։
Focaccia di Recco  (անվանվել են Ռեքո և Լիգուրիա քաղաքների պատվին), բաղկացած է երկշերտ բարակ խմորներից՝ լցոնված պանրով, բարակ կտրտած ապխտած երշիկով, վրան՝ կծու համեմունք (պղպեղ, սխտոր)։
Focaccia alla barese, հարավային Իտալիային բնորոշ ֆոկաչա, Բարի քաղաքից, մատուցվում է թարմ լոլիկով և ձիթապտղով։
Կան նաև քաղցր ֆոկաչաներ, ինչպես օրինակ՝ Focaccia veneta, որն իրենից ներկայացնում է զատկական քաղցրավենիք և տարածված է Վենետիկի տարածաշրջանում։
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ֆոկաչայի բաղադրատոմս Archived 2018-04-15 at the Wayback Machine. // vsemzastol.ru
Ավթանդիլ Կապանաձե

Ավթանդիլ Կապանաձե (վրաց.՝ ავთანდილ დავითის ძე კაპანაძე; դեկտեմբերի 30, 1962(1962-12-30) կամ դեկտեմբերի 1, 1962(1962-12-01), Թբիլիսի, Վրացական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), խորհրդային և վրացի ֆուտբոլիստ։ Խաղում է հարձակվողի դիրքում։


== Կարիերա ==
Ավթանդիլը ֆուտբոլով զբաղվել է դեռևս պատանի տարիքից։ Կարիերան սկսել է Թբիլիսիի ֆուտբոլային մի փոքրիկ դպրոցում, իսկ հետո սկիզբ է դրել իր պրոֆեսիոնալ կարիերային՝ խաղալով ԽՍՀՄ-ի բարձրագույն լիգայում։ 1987 թվականին, «Գուրիա» ակումբում ֆուտբոլիստը կարողացել է անցկացնել ընդամենը 2 խաղ։ Այդ ժամանակ թիմը հանդես էր գալիս ԽՍՀՄ-ի բարձրագույն լիգայում։ Այդ մրցաշրջանում Ավթանդիլը տեղափոխվեց «Տորպեդո» ակումբ, որտեղ կարողացավ անցկացնել 9 խաղ։ Հետո՝ 1988 թվականից մինչև 1993 թվականը, ֆուտբոլիստը հանդես եկավ «Մետալուրգ» ակումբում, հետո տեղափոխվեց «Գորդա»։
1993 թվականին Ավթանդիլը տեղափոխվեց ուկրաինական «Տեմպ» ակումբ, որի տնօրենը այդ ժամանակ վրացի բիզնեսմեն Ջումբեր Նիշնանիձեն էր։ Թիմը հանդես էր գալիս ուկրաինական բարձրագույն լիգայում։ Նոր ակումբում նա հանդես էր գալիս ձախ կիսապաշտպանի դիրքում, իսկ նրա եղբայրը՝ Տարիելը, աջ կիսապաշտպանի։ Առաջին մրցաշրջանին թիմը զբաղեցրեց 9-րդ տեղը, սակայն հաջորդ մրցաշրջանում ֆինանսական խնդիրների պատճառով կարողացան զբաղեցնել 17-րդ տեղը, որը խանգարեց թիմին շարունակել պայքարը բարձրագույն լիգայում։
1995/96 մրցաշրջանի առաջին կեսը Ավթանդիլը անցկացրեց Առաջին Լիգայում, հետո տեղափոխվեց Բարձրագույն լիգա՝ «Նիվա» ակումբ։ Այնտեղ նա հանդես էր գալիս հարձակվողի դիրքում, իսկ արդեն 2001 թվականից հանդիսանում թիմի «լիդեր»։  Նաև Ավթանդիլը առաջնության ամենամեծ հարձակվողն էր։ Ուկրաինայում ֆուտբոլիստը անցկացրել է 210 խաղ՝ դառնալով 60 գոլի հեղինակ (Բարձրագույն լիգա` 189 խաղ և 57 գոլ, Առաջին լիգա՝ 21 խաղ և 3 գոլ)։
2001 թվականին, 38 տարեկան հասակում Ավթանդիլը տեղափոխվեց ռուսական «Լոկոմոտիվ» ակումբ՝ հանդես գալով Բարձրագույն առաջնությունում։ 2004 թվականին ֆուտբոլիստը ավարտեց կարիերան։


== Վիճակագրություն ==


== Ձեռքբերումներ ==
1990, 1991/92 թվականների Վրաստանի առաջնության բրոնզե մեդալակիր


== Անձնական կյանքը ==
Ավթանդիլը ունի զույգ եղբայր Տարիել Կապանաձե անունով։ Նա նույնպես պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ է։ Կարիերայի մեծ մասը անցկացրել է եղբոր հետ միասին


== Արտաքին հղումներ ==
Ավթանդիլ Կապանաձեի պրոֆիլը footballfacts.ru կայքում
Կյոպպենի կլիմաների դասակարգում

Կյոպպենի կլիմաների դասակարգում ամենատարածված դասակարգման համակարգերից մեկը, որը մշակվել է  1900 թվականին ռուս-գերմանացի կլիմատոլոգ Վլադիմիր Պետրովիչ Կյոպպենի կողմից։ 1918 և 1936 թվականներին դասակարման համակարգում Կյոպպենը չնչին փոթոխություններ է կատարել ։ Կյոպպենի դասակարման հիմքում ընկած է թե բնական պայմաններում ինչպիսի բույսեր կարող են աճել։ Հիմքում դրված է ջրաջերմային ռեժիմի առանձնահատկությունները։ Առանձնացնում են կլիմայի 5 զոնա .

А — խոնավ արևադարձային
В — երկու չորային
С — երկու չափավոր տաք, առանց մշտական ձնածածկույթի
D — երկու բորեալ, ամառային և ձմեռային հստակ անցումով
Ε —երկու բևեռայինԶոնաների միջև սահմանները անց են կացվում ամենացուրտ և ամենատաք ամիսների իզոթերմով, ինչպես նաև հիմք ընդունելով տարեկան միջին ջերմաստիճանները և տեղումների տարեկան միջին քանակությունը։  А, С և D զոնաների միջև առանձնացվում են չոր ձմեռային (w), չոր ամառային (s) և հավասապես խոնավ (f)կլիմաներ։ Հիմք ընդունելով տեղումների քանակը և ջերմատիճանը չորային կլիմայական զոնաներում առանձնացնում են կլիմայի  երկու տիպ` անապատային (BW) և տափաստանային (BS), իսկ բորեալ զոնայում` տեւնդրային (ЕТ) և սառցային (EF): 
Այս դեպքում առանձնացվում են 11 հիմնական տիպեր։ Հետագա դասակարգման համար օգտագործում են 23 լրացուցիչ բնութագրիչներ և համապատասխան ինդեքներ (а, b, c, d և այլն), որոնք հիմնված են ջրաջերմային ռեժիմի վրա։


== Արտաքին հղումներ ==
World Map of the Köppen—Geiger climate classification for the period 1951–2000
Global climate maps, using Köppen classification (FAO, 1999)


== Ծանոթագրություններ ==
Սուրբ Ստեփանոս եկեղեցին (Փրխուս)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Սուրբ Ստեփանոս եկեղեցի (այլ կիրառումներ)Սուրբ Ստեփանոս եկեղեցին (Փրխուս) , Հայ առաքելական եկեղեցի, գտնվում է Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Խլաթի գավառակում։ Գտնվում էր Խլաթ քաղաքից 12 կմ հյուսիս-արևմուտք, Նազիկ լճակի հարավային կողմում՝ բարձրադիր լեռների ստորոտներում գտնվող Փրխուս գյուղում։
Փրխուսի Սուրբ Ստեփանոս եկեղեցին կառուցվել է 1672 թվականին։


== Ճարտարապետություն ==
Եկեղեցին եռանավ բազիլիկ կառույց է կառուցված տուֆ տեսակ քարից, նրա չափսերն են (16.6 x 14.9): 
Կամարների տակ կան քանդակված խորշեր։ 
Կառուցման թվականը հիմնավորվում է եկեղեցու պատի վրայի արձանագրությունով։ 
1970-ականներին եկեղեցին թուրեքերի կողմից զավթվեց և վերածվեց մզկիթի, սակայն եկեղեցու վրա գոյություն ունեցեղ ցուցանակի վրա նշված է՝ «Սուրբ Ստեփանոս եկեղեցի»։


== Տես նաև ==
Բիթլիսի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր
Արևմտյան Հայաստանի քաղաքներ
Արևելյան Հայաստան
Մեծ Հայք
Հայկական լեռնաշխարհ
Վարչարարությունը Արևմտյան Հայաստանում
Երզնկա


== Ծանոթագրություններ ==
Միրամար (Ֆլորիդա)

Միրամար քաղաք ԱՄՆ-ի Ֆլորիդա նահանգի Բրոուարդ շրջանում։ Զբաղեցնում է 4-րդ տեղը տվյալ շրջանում։


== Աշխարհագրություն, տրանսպորտ, ստուգաբանություն ==
Միրամիրը գտնվում է շրջանի հարավային մասում, գրեթե բոլոր կողմերից սահմանակից է այլ բնակավայրերին` Պեմբրոկի սոճիներ - հյուսիսից, Հոլիվուդ - հյուսիս-արևելք, Ուեսթ պարկ - արևելքից, Մայամիի այգիներ - հարավ-արևելքից, Մայամի լճեր - հարավից, արևմուտքից։ 
Քաղաքի տարածքը 81.07 կմ² է, որից 4.66 կմ² (5.66%) բաց ջուր է։ Քաղաքի ցանկացած վայրում ծովի մակարդակից բարձրությունը 1-2 մ է։ Հիմնական մայրուղիները անցնում են քաղաքով։ Քաղաքն իր անունը ստացել է հեղինակավոր տարածքի պատվին։ Չնայած այն հանգամանքին, որ Միրամարը իսպաներենից թարգմանվում է որպես «ծով նայող», բայց քաղաքը չի լվանում Ատլանտյան օվկիանոսը։ Քաղաքը հիմնադրվել է 1955 թվականի մայիսի 26-ին։ Այդ ժամանակ քաղաքում ապրում էր 200 մարդ, և քաղաքի տարածքը կազմում էր մոտ 7,5 կմ²։ 


== Ժողովրդագրություն ==
Իր գոյության ողջ ընթացքում քաղաքի բնակչությունը կայուն աճել է զգալի տեմպերով։ 100 000 մարդու նշաձողը հատվեց 2000 թվականին։


== 2010 թվական ==
Ըստ 2010 թվականի մարդահամարի տվյալների, Միրամարում բնակվում էր ավելի քան 122,041 մարդ, կար 40,294 տնային տնտեսություն։ Կարելի է նշել, որ նախորդ մարդահամարից անցած 10 տարիների ընթացքում քաղաքի բնակչությունն աճել է 67.8%-ով, իսկ շրջանի բնակչությունը նույն ժամանակահատվածում աճել է ընդամենը 7,7%-ով, իսկ նահանգի բնակչությունն աճել է 17,6%-ով։ Քաղաքի ռասայական կազմը՝ սպիտակ 41%, սև/աֆրոամերիկացի 45,7%, բնիկ ամերիկացի 0,2%, ասիացի 5,2%, խառը ռասա 3,7%, այլ ռասայական 4,15%։ Քաղաքն ուներ մարդկանց մեծ համայնք՝ Հայիթիից ներգաղթյալներ, նրանք կազմում էին ընդհանուր բնակչության 6%-ը։


== 2012 թվական ==
2012 թվականին Միրամարում բնակվում էր 128,729 մարդ։ Տնային տնտեսությունների միջին եկամուտը տարեկան 64,907 դոլար էր, նահանգի միջին ցուցանիշը՝ 45,040 դոլար` մեկ շնչի հաշվով եկամուտը տարեկան 23,770 դոլար էր։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Քաղաքի պաշտոնական էջ (անգլ.)
 Мирамар-ТВ  (անգլ.) էջը Յություբ տեսահոսթինգում
Վերովկա (գյուղ, Բելեբեևսկի շրջան)

Վերովկա (ռուս.՝ Веровка, բաշկիրերեն՝ Веровка), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բելեբեևսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 340 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Մկնիկ

Համակարգչային մկնիկը սարք է նախատեսված էկրանի գրաֆիկական պատկերների հեռակառավարման համար։ Մկնիկները լինում են 2 կամ 3 կոճակներով, որոնցից երկուսը լիովին բավարարում են օգտագործողի աշխատանքին։
Ներկայումս հաճախ կիրառվում են օպտիկակամեխանիկական մկնիկները, որոնք որպես կանոն, բաղկացած են իրանից, որտեղ տեղադրված գնդիկն ամրակցված է երկու իրար ուղղահայաց պտտվող լիսեռների միջև, որոնցից մեկն արձագանքում է X-երի առանցքով տեղաշարժման դեպքում, իսկ մյուսը՝ Y-ների։ Հարթ մակերևույթի վրա մկնիկները տեղաշարժելիս գնդիկը պտտվում է՝ իր հերթին պտտեցնելով լիսեռները։ Վերջիններիս վրա կան փոքրիկ կոորդինատային սկավառակներ՝ միկրոսկոպիկ բացվածքներով։ Կուրսորի դիրքի մասին ինֆորմացիայի ստացման համար կիրառվում են ինֆրակարմիր և ֆոտո ընդունիչները։ Ինֆրակարմիր ճառագայթն անցնելով նշված բացվածքների միջով, ընկալվում է ֆոտոընդունիչներով և համապատասխան էլեկտրակական ազդանշանը հաղորդում է համակարգչին։
Օպտիկական մկնիկներից առաջինները ինֆորմացիան ստանում էին գործունեության մակերևույթից անդրադարձված լույսից։ Ժամանակակից օպտիկական մկնիկը փոքրիկ տեսախցիկ միկրոպրոցեսորներ են, որն էլ մշակում է ստացվող ազդանշանը։
Անլար մկնիկները լինում են 2 տիպի՝ ինֆրակարմիր ճառագայթի միջոցով և ռադիոհաղորդման օգնությամբ ինֆորմացիա հաղորդող մկնիկներ։


== Պատմություն ==
1968 թվականի դեկտեմբերի 9-ին Կալիֆորնիայում ինտերակտիվ սարքերի ցուցադրության ժամանակ ներկայացվեց համակարգչային մկնիկը։ Այս գաջեթի արտոնագիրը ստացվել է Դուգլաս Էնգելբարտի կողմից 1970 թվականին։
Առաջին համակարգիչը, որը ներառում էր մկնիկ, Xerox 8010 Star Information System մինիհամակարգիչն էր, որը ներկայացվեց 1981 թվականին:։ Xerox մկնիկը ուներ երեք կոճակ և արժեր 400 ԱՄՆ դոլար, ինչը 2012թ.-ի գնաճով ճշգրտված գներով հավասար է մոտ 1000 դոլարի։ 1983 թվականին Apple-ը թողարկեց իր սեփական մեկ կոճակով մկնիկը Lisa համակարգչի համար, որը նվազեցվեց մինչև 25 $: Մկնիկը լայն ժողովրդականություն է ձեռք բերել Apple Macintosh համակարգիչներում, իսկ ավելի ուշ Windows-ում IBM PC-ով համատեղելի համակարգիչների համար օգտագործման շնորհիվ։
Այս պահին մեծ տարածում են գտել մուտքագրման այլ սարքեր՝ սենսորային վահանակներ, սենսորային էկրաններ, գրաֆիկական պլանշետներ և այլն։ Այնուամենայնիվ, ամեն տարի հայտնվում են համակարգչային մկների նոր մոդելներ։ 2009 թվականին Apple-ը թողարկեց Magic Mouse-ը, որը տարբեր ժեստերը ճանաչելու համար կոճակի փոխարեն օգտագործում է բազմաշերտ սենսորային վահանակ։ Առանձին դաս կարելի է համարել խաղային մկները։ Նրանց պատմությունը կապված է Razer ապրանքանիշի հետ, որը 1998-ին արժանապատիվ գումար է ներդրել դիզայներների, խաղացողների և CAD օգտագործողների համար սարքի մշակման համար։ Այժմ դուք կարող եք գտնել սարքեր ցանկացած ճաշակի համար՝ բյուջե, կոմպակտ, նորաձևություն և խաղեր։ Արտադրողները հաշվի են առնում ամեն ինչ՝ բռնման տեսակից մինչև զգայունության աստիճանը և խաղի ժանրը


== Գրականություն ==
«Ինֆորմացիոն տեխնոլոգիաների տեխնիկական բազան», ՀՊՏՀ; Երևան 2006։


== Ծանոթագրություններ ==
Աիպլին Ներքին

Աիպլին Ներքին, գյուղ Արևելյան Հայաստանում, Ելիզավետպոլի նահանգում՝ արգավանդ և ջրարբի հարթավայրում։
XIX դարի վերջին ուներ 349 տուն ադրբեջանցի բնակիչ։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն


== Տես նաև ==
Ելիզավետպոլի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Վառոդի աշտարակ

Վառոդի աշտարակ (չեխ․՝ Prašná brána), գոթական ոճով աշտարակ Պրահայում, 15-րդ դարի հուշարձան։ Գտնվում է Հանրապետության հրապարակում` Հասարակական տան հարևանությամբ, որի հետ կապված է ծածկած կամրջով։ Աշտարակի դարպասներից սկսվում է Ցելետնա (Celetná) փողոցը, որտեղից սկիզբ է առնում Պրահայի ամրոց տանող Արքայական ճանապարհի առաջին հատվածը։


== Պատմություն ==
Աշտարակի առաջին քարը դրվել է 1475 թվականին քարագործ վարպետ Վացլավի կողմից։ Դարպասը պետք է Հին քաղաք մտնող 13 դարպասներից մեկը լիներ, սակայն այս ծրագիրը չի իրագործվել։ Շինարարության սկզբից քիչ անց Վլադիսլավ 2-րդ արքան, անհանգստանալով սեփական անվտանգության համար, վերադառնում է Պրահայի ամրոց, իսկ հին պալատը իր շրջակայքով կորցնում է երբեմնի նշանակությունը։ Աշտարակը այդպես էլ մնում է անավարտ` հետագայում ծածկվելով ժամանակավոր տանիքով։ Կառույցը շուտով դառնում է վառոդի պահեստ։ Հենց այդ ժամանակվանից էլ այն կոչվել է «Վառոդի աշտարակ»։ Պրուսական զորքի կողմից Պրահայի պաշարման ժամանակ 1757 թվականին դարպասները խիստ տուժում են. 1799 թվականին ստիպված հեռացնում են նրա վնասված զարդարանքները։ 19-րդ դարի սկզբին աշտարակը վերանորոգվում է ուշ գոթիկայի ոճով։ Ներկայիս տեսքը աշտարակը ձեռք է բերել ճարտարապետ Յոզեֆ Մոցկերի գլխավորությամբ 1878-1886 թվականներին կատարված վերանորոգման աշխատանքների արդյունքում։


== Բնութագիր ==
Վառոդի աշտարակի բարձրությունը 65 մ է։ Ներսում գործում է լուսանկարների ցուցահանդես։ 44 մ բարձրության վրա ունի դիտահրապարակ, որտեղ կարելի է բարձրանալ 186 հարթակ ունեցող պարուրաձև աստիճանաշարով։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Վառոդի աշտարակ
Գաջանո

Գաջանո (իտալերեն՝ Gaggiano)` քաղաք Իտալիայում, գտնվում է Լոմբարդիա մարզի Միլան գավառում։
Բնակչությունը 8450 մարդ (2006-ի տվյալներով)։ Բնակչության միջին խտությունը` 312 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 26 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 20083։ Հեռախոսային կոդը՝ 02։


== Եղբայր քաղաքներ ==
 Ֆրանսիա Բուռ Սենտ Անդեոլ (Ֆրանսիա, 2002)


== Արտաքին հղումներ ==
http://www.comune.gaggiano.mi.it/


== Ծանոթագրություններ ==
Անայիս Ներսիսյան

Անայիս Պետրոսի Ներսեսյան (մարտի 22, 1937(1937-03-22) կամ մարտի 22, 1938(1938-03-22), Բուխարեստ, Ռումինիա), հայազգի ռումինացի բանաստեղծուհի, պատմաբան։


== Կենսագրություն ==
Անայիս Ներսիսյանը ծնվել է 1937 թվականի մարտի 22-ին, Բուխարեստում։ Գրում է ռումիներեն։ 1961 թվականին ավարտել է Բուխարեստի համալսարանի պատմության ֆակուլտետը։ Աշխատակցում է գրական հանդեսներին, այդ թվում՝ «Նոր կյանք» ռումինահայ շաբաթաթերթին, որտեղ, բանաստեղծություններից բացի, տպագրում է գրականության, արվեստի և պատմության հետ առնչվող հոդվածներ։ Հիշատակելի են ռումինահայ գաղութի անցյալը լուսաբանող նյութերը («Հայերու մասին այլ վավերագրեր Վատիկանի գաղտնի դիվանաթուղթերուն մեջ», 1975 թ., № 22, «Հայկական ազդեցությունը Մոլդովայի բրուտագործության մեջ», 1975 թ., № 42, «Հայերը Մոլդովայի հին վավերագիրներուն մեջ», 1976 թ., № 45 և այլն) հրատարակվել են Ներսեսյանի «Ապակե երգիչը» (1973 թ., դասվել է տարվա լավագույն գործերի շարքը), «Քնարական պատկերներ» (1975 թ.), «Անցման կնիքը» (1978 թ.), «Արևային կշիռ» (1980 թ.) ժողովածուները։ 1990 թվականից աշխատել է «Արարատ» ամսագրի խմբագրությունում։


== Ստեղծագործություններ ==


=== Հոդվածներ ===
Հայերու մասին այլ վավերագրեր Վատիկանի գաղտնի դիվանաթուղթերուն մեջ, 1975։
Հայկական ազդեցությունը Մոլդովայի բրուտագործության մեջ, 1975։
Հայերը Մոլդովայի հին վավերագիրներուն մեջ, 1976։


=== Ժողովածուներ ===
Ապակե երգիչը, 1973։
Քնարական պատկերներ, 1975։
Անցման կնիք, 1978։
Արևային կշիռ, 1980։
Սև-սպիտակ, 1982։
Միայնության շոու, 1983։
Արևադարձային այլմոլորակայիններ, 1987։
Ջրային կտուրներ, 1991։
Հագուստ օծանելիքի բույրով, 1994։
Դեմ առ դեմ, 1996։


=== Աշխատություններ ===
Հայկական աշուղական երգեր, 1997։
Հայերը պատմության և մշակույթի մեջ, 2003։
Հայերը ռումինական գրականությունում, 2009։


== Ծանոթագրություններ ==
Համպի Կոներու

Համպի Կոներու (տելուգու՝ కోనేరు హంపీ, մարտի 31, 1987(1987-03-31), Վիջայավադա, Krishna district, Անդհրա-Պրադեշ, Հնդկաստան), հնդիկ շախմատիստուհի, գրոսմայստեր (2002), մինչև 10 տարեկանների, 12 տարեկանների, 14 տարեկանների, 20 տարեկանների աղջիկների աշխարհի չեմպիոնուհի, Ասիայի չեմպիոնուհի (2003)։


== Կենսագրություն ==
Համպի Կոներուն շախմատով զբաղվել է 5 տարեկանից։ 2002 թվականի մայիսին Բուդապեշտում տեղի ունեցած մրցաշարում լրացրել է գրոսմայստերի նորմը և դարձել ամենաերիտասարդ կին-գրոսմայստերը։ Այդ տիտղոսը նա կրել է մինչև 2008 թվականը, երբ չինացի շախմատիստուհի  Հոու Յիֆանը 14 տարեկանում դարձավ գրոսմայստեր։ 2007 թվականին Խամպի Կոներուն ճանաչվել է  Յուդիթ Պոլգարից հետո հաջորդ ամենաբարձր վարկանիշն ունեցող կին-շախմատիստը, նրա Էլոյի վարկանիշը գերազանցել էր 2600 միավորից։
Համպի Կոներուն մասնակցել է 2006 և 2008 թվականների  կանանց աշխարհի առաջնություններին։ 2006 թվականին նա երկրորդ ռաունդից հետո դուրս է մնացել, իսկ 2008 թվականին հասել է մինչև կիսաեզրափակիչ։
Հնդիկ շախմատիստուհին մասնակցել է նաև  ՖԻԴԵ-ի կանանց «Գրան պրի» 2009—2010 թվականների մրցաշարին և դարձել առաջին փուլի հաղթող։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Համպի Կոներու շախմատիստի էջն ու խաղերը Chessgames.com կայքում
Անձնական քարտը  365chess.com կայքում
Անձնական քարտը OlimpBase.org կայքում
Կենսագրություն
Ամարյետի

Ամարյետի, (հուն․՝ Αμαργέτη) գյուղ Կիպրոսի Հանրապետության Պաֆոսի շրջանում։ Ըստ 2011 թվականի տվյալների բնակչությունը կազմում է 171 մարդ։ Տեղակայված է Աքսիլու գյուղից 3 կմ դեպի հյուսիս։


== Ժողովրդագրություն ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==
Amargeti, Paphos Archived 2021-05-11 at the Wayback Machine. (անգլ.)
Այրված գյուղերի հուշարձան

Այրված գյուղերի հուշարձան, հուշարձան Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Օվրուչի շրջանի Սլովեչնո գյուղի մուտքի մոտ։ Նվիրված է գյուղի այն բնակիչների հիշատակին, որոնք 1942-1943 թվականներին սպանվել են ֆաշիստների կողմից։
Սլովեչնոյի շրջանը եղել է պարտիզանական Պոլեսիեի կենտրոններից մեկը։ Այնտեղի անանցանելի անտառներում գործել են պարտիզանական ջոկատներ (Օ․ Սաբուրովի, Տ․ Գրիշանի և այլն) և ընդհատակյա կազմակերպություններ։ 1942 թվականի դեկտեմբերի 4-ին ժողովրդական վրիժառուները ոչնչացրել են Սլովեչնոյի ֆաշիստական կայազորը, գրավել մեծաքանակ զենք ու զինամթերք, պարտիզանական բազաներ տարել հաց, խոշոր եղջերավոր անասուններ, որ նախապատրաստվել էին Գերմանիա ուղարկելու համար։ Ի պատասխան պարտիզանների գործողությունների՝ ֆաշիստները 13 գյուղ մոխրի են վերածել, որոնց՝ անտառ փախչել չհասցրած բնակիչները կենդանի այրվել են։
Հուշարձանը տեղադրվել է 1980 թվականին, նրա հեղինակներն են քանդակագործ Ի․ Տաբաչնիկն ու ճարտարապետ Պ․ Բիրյուկը։
Հուշարձանը պատրաստված է վարդագույն գրանիտից։ Այն ներկայացնում է մոր, որը պահել է ուժասպառ որդուն։ Հուշարձանը պատկերում է կյանքի ու մահվան միջև ընկած պահը, մարդկային ողբերգությունը, անուղղելի աղետը, որ վրա է հասել այդ բազմաչարչար հողին։
Գրությունը կրող պատվանդանը պատրաստվել է վեր ձգվող կրակի բոցի տեսքով։


== Ծանոթագրություններ ==
Վագների օրենք

Վագների օրենք (պաշտոնական անվանումը` Աշխատանքային հարաբերությունների մասին ազգային օրենք [National Labor Relations Act]), աշխատանքային հարաբերությունները կարգավորելու մասին օրենք Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում։ Ընդունվել է 1935 թվականին և կոչվում է հեղինակի՝ սենատոր Ռոբերտ Ֆերդինանդ Վագների անունով։ 
Ընդունվել է 1929-1933 թվականներին համաշխարհային տնտեսական ճգնաժամի ֆոնին։ Վագների օրենքով օրինականացվում էին կազմակերպություններ ստեղծելու, կոլեկտիվ պայմանագրեր կնքելու, գործադուլներ անելու բանվորների իրավունքները։ Ձեռնարկություններին արգելվում էր զանց առնել բանվորների կոլեկտիվ պայմանագրեր կնքելու կամ դրանից հրաժարվելու իրավունքը, ներազդել արհմիությունների վրա, աշխատանքի ընդունելիս կամ ազատելիս խտրականություն դրսևորել արհմիութենական գործունեությամբ զբաղվող կամ իրենց օրինական իրավունքներից օգտվող բանվորների նկատմամբ։ 
Վագների օրենքով ստեղծվեց աշխատանքային հարաբերությունների գծով Ազգային վարչություն, որն ուներ ընդարձակ, այդ թվում՝ աշխատանքում վերականգնելու լիազորություններ։ 1937 թվականին ԱՄՆ-ի գերագույն դատարանը ճանաչեց Վագների оրենքի սահմանադրականությունը։ Թեև որպես դաշնային ակտ Վագների օրենքը պետք է կիրառվեր ֆեդերալ ձեռնարկությունների բանվորների նկատմամբ, սակայն դրա ազդեցությամբ, այսպես կոչված, Վագների փոքր օրենքներ ընդունվեցին նաև մի շարք նահանգներում։ 
Վագների օրենքը հանդիպեց պահպանողականների և հատկապես հանրապետականների դիմադրությանը։ Թաֆտ Հարթլիի օրենքով, Վագների օրենքը փաստորեն վերացվեց։
Բոլիվիա

Բոլիվիա, պետություն Հարավային Ամերիկայի կենտրոնական մասում։
Մակերևույթը լեռնային է։ Տարածքը զբաղեցնում են Կենտրոնական Անդերի լեռնաճյուղերը (Արևմտյան Կորդիլիերա, Ռիալ Կորդիլիերա, Կենտրոնական Կորդիլիերա) և դրանց միջև գտնվող Պունա սարահարթը։ Հարթավայրերը գտնվում են հյուսիս-արևելքում և աստիճանաբար իջնում են դեպի Ամազոնի դաշտավայր։


== Բնական պաշարներ ==
Կան անագի, նավթի, գազի, պղնձի, ցինկի, կապարի, արծաթի հանքավայրեր։


== Կլիմա ==
Կլիման մերձհասարակածային և արևադարձային է, լեռներում՝ խիստ արտահայտված վերընթաց գոտիականությամբ։ Գետերը՝ Բենին, Մամորեն և Գուապորեն, արագահոս են, ջրառատ և միախառնվելով առաջացնում են Մադեյրա գետը (Ամազոնի վտակ)։ Խոշոր լճերն են Պոոպոն և Տիտիկակայի արևելյան մասը։


== Բնակչություն ==
Բոլիվիայի տարածքում հնագույն ժամանակներից բնակվել են հնդկացիական ցեղեր։ Գրեթե 300 տարի երկիրը Իսպանիայի գաղութն էր՝ Վերին Պերու անունով։ Ամերիկայի իսպանական գաղութների անկախության պատերազմի ընթացքում Սիմոն Բոլիվարի զորքերն ազատագրեցին երկիրը (1825 թվականին) և, ի պատիվ նրա, անվանեցին Բոլիվիայի Հանրապետություն։
Բնակչության 60 %-ը հնդկացիներ են՝ կեչուաներ, այմարաներ և այլք։


== Տնտեսություն ==
Տնտեսության հիմքը հանքարդյունաբերությունն է, գլխավորապես՝ անագի, նավթի, ծարիրի, կապարի և ցինկի արդյունահանումը։ Կան սննդի և տեքստիլ արդյունաբերության ձեռնարկություններ։


=== Գյուղատնտեսություն ===
Գյուղատնտեսական գլխավոր մշակաբույսերն են սուրճը, եգիպտացորենը, շաքարի ճակնդեղը, ծխախոտը, կակաոն և այլն։ Զբաղվում են նաև անասնապահությամբ։


== Մշակույթ ==
Երկրում պահպանվել են հնդկացիների մշակույթի որոշ ավանդույթներ։ Ազգային մշակույթի ամենաբնորոշ երևույթը դիմակահանդեսներն են, որ փետըրվար-մարտ ամիսներին կազմակերպվում են խոշոր քաղաքներում։ Դիմակահանդեսների օրերին խաղացվում են ներկայացումներ (դիաբլադոս), որոնց հիմքում բարու և չարի պայքարն է։


== Վարչական բաժանում ==


== Տես նաև ==
Հարավային Ամերիկայի երկրների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==
Հայկական Հանրագիտարան
Տասներկուերորդ գիշեր (ֆիլմ)

«Տասներկուերորդ գիշեր» (ռուս.՝ «Двенадцатая ночь»), 1955 թվականի խորհրդային գեղարվեստական լիամետրաժ գունավոր ֆիլմ, որը բեմադրել է  ռեժիսոր Յան Ֆրիդը «Լենֆիլմ»  կինոստուդիայում Ուիլյամ Շեքսպիրի համանուն պիեսի հիման վրա։
Ֆիլմի պրեմիերան ԽՍՀՄ-ում տեղի է ունեցել 1955 թվականի նոյեմբերի 21-ին՝ դառնալով Շեքսպիրի ստեղծագործության հիման վրա նկարահանված առաջին խորհրդային ֆիլմը։
Ֆիլմը դարձել է 1955 թվականի վարձույթի առաջատարներից մեկը (7-րդ տեղ՝ 29,78 միլիոն հանդիսատես)։


== Սյուժե ==
Ծովային փոթորկի ժամանակ նավը խորտակվում է, և տարերքը բաժանում է երկվորյակներ Վիոլային և Սեբաստիանին։ Աղջիկը հայտնվում է Իլլիրիա երկրում, ավելի ուշ այնտեղ է ժամանում նաև նրա եղբայրը։ Վիոլան հանդիպում է դուքս Օրսինոյին և սիրահարվում նրան. վերջինիս ավելի մոտ լինելու համար Վիոլան,  տղամարդու զգեստ հագնելով, ծառայության է անցնում նրա մոտ Կեսարիո անվան տակ։ Օրսինոն, սիրահարված լինելով գեղեցկուհի Օլիվիային, «Կեսարիոյին» ուղարկում է նրա մոտ, որպեսզի իր երիտասարդ «ընկերը» Օլիվիային պատմի Օրսինոյի սիրո մասին։ Բայց Օլիվիան սիրահարվում է «Կեսարիոյին»։
Օլիվիայի տանը ապրում է մի ուրախ խումբ՝ նրա հորեղբայրը՝ սըր Թոբին, ծառաներ Մարիան և Ֆաբիանը, ծաղրածու Ֆեստեն։ Այս խումբը զվարճանում է,  ինչպես կարող է։ Նրանց զոհերից մեկը տանը հյուրընկալված ասպետ Էնդրյու Էգուչիյկն է։ Չար կատակի առարկա է դառնում նաև Օլիվիայի սպասավոր ամբարտավան Մալվոլիոն։
Արդյունքում, մի շարք զավեշտական և երբեմն դրամատիկ իրավիճակներից հետո, երբ Սեբաստյանին ընդունում են Վիոլայի տեղը և հակառակը, բաժանված եղբայրն ու քույրը կրկին միասին են։ Սեբաստյանն իր երջանկությունը գտնում է Օլիվիայի հետ ամուսնության մեջ, Իսկ Օրսինոն հասկանում է, որ աղջիկը, ում հանդեպ իսկական զգացմունքներ ունի, ամենևին էլ Օլիվիան չէ, այլ Վիոլան։


== Դերերում ==
Կլարա Լուչկո – Սեբաստիան / Վիոլա, եղբայր և քույր
Ալլա Լարիոնովա – կոմսուհի Օլիվիա
Վադիմ Մեդվեդև – Օրսինո, Իլլիրիայի դուքս
Միխայիլ Յանշին – սըր Թոբի Բելչ, Օլիվիայի հորեղբայրը
Գեորգի Վիցին – սըր Էնդրյու Էգյուչիկ
Վասիլի Մերկուրև  – Մալվոլիո, պալատական
Բրունո Ֆրեյնդլիխ – Ֆեստե, ծաղրածու
Աննա Լիսյանսկայա – Մարիա, սենեկապանուհի
Սերգեյ Ֆիլիպով – Ֆաբիան, ծառա
Սերգեյ Լուկյանով – Անտոնիո, նավապետ, Սեբաստյանի ընկերը
Ալեքսանդր Անտոնով – նավապետ, Վիոլայի ընկերը


== Նկարահանող խունբ ==
Սցենարի մշակումը և բեմադրությունը՝ Յան Ֆրիդի
Ռեժիսոր՝ Ալեքսանդր Աբրամով
Գլխավոր օպերատոր՝ Եվգենի Շապիրո
Կոմպոզիտոր՝ Ալեքսեյ Ժիվոտով
Խորհրդատուներ՝ Ալեքսանդր Անիկստ, Իվան Կոխ, Լեոնիդ Տարասյուկ


== Վիդեո ==
1990-ական թվականներին ֆիլմը թողարկվել է «Студиа 48 часов» տեսաերիզներով։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
««Двенадцатая ночь»»։ Государственный регистр фильмов։ Министерство Культуры Российской Федерации։ Արխիվացված է օրիգինալից 2013-08-15-ին։ Վերցված է 2013-08-11  
«Двенадцатая ночь» на сайте «Энциклопедия отечественного кино»
««Двенадцатая ночь»»։ Статья։ Онлайн энциклопедия Кирилла и Мефодия։ Արխիվացված է օրիգինալից 2013-08-15-ին։ Վերցված է 2013-08-11 
««Двенадцатая ночь»»։ Теле- и художественные фильмы։ Телеканал «Культура»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2013-08-11-ին։ Վերցված է 2013-08-11  
««Двенадцатая ночь»»։ Телеканал «Дом Кино»։ Первый канал. Всемирная сеть։ Արխիվացված է օրիգինալից 2013-10-13-ին։ Վերցված է 2013-08-11
Մեղրաքար

Մեղրաքար, Բալլըկայա, Բալլըգայա, Բալլուղայա, Բալլը, Պալլըգայա, լեռ է Ադրբեջանի Ջուղայի շրջանում, Երնջակ գետի վերին հոսանքում։ Շահկերտ գյուղի հարավային և Երնջակ գետի ձախ կողմերում գտնվող այս լեռան լանջերը բավականին բուսածածկ են։ Ծովի մակարդակից ունի մոտ 1690 մ բարձրություն։ Ավանդության համաձայն լեռը իր անունը ստացել է բարձունքում մեղվաբներ ունենալու պատճառով։


== Ծանոթագրություններ ==
Աշիշա

Աշիշա  (պորտ.՝  Axixá), համայնք Բրազիլիայում՝ Մարանիան նահանգի կազմում։ Մունիցիպալիտետ Մարանիան նահանգի արևմտյան մարզում։ Մտնում է Ռոզարիուի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 10 721 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 10 721 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 52,8 մարդ/կմ²։


== Պատմություն ==
Քաղաքը հիմնադրվել է 1917 թվականի սեպտեմբերի 26-ին։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 9 120 717,00 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 872,30 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է 0,619 (տվյալները՝ ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)։
Չաուսովո (գյուղ, Պերվոմայսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Չաուսովո (այլ կիրառումներ)Չաուսովո (ուկրաիներեն՝ Чаусове), գյուղ Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Պերվոմայսկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1700 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Չաուսովո գյուղում բնակվում էր 721 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ամմուտա (գյուղ, Կառեդա շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԱմմուտաԱմմուտա (էստ․՝ Ammuta), գյուղ Էստոնիայի Յարվամաա նահանգի Կառեդա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 20 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Պավլովկա (գյուղ, Պոգրեբիշչեի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՊավլովկաՊավլովկա (ուկրաիներեն՝ Павлівка), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Պոգրեբիշչեի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պավլովկա գյուղում բնակվում էր 977 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,362 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 2698,9 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Գրանյանո Տրեբիենսե

Գրանյանո Տրեբիենսե (իտալերեն՝ Gragnano Trebbiense), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Էմիլիա Ռոմանիա մարզում՝ Պիաչենցա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 3470 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 102 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 34 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 29010։ Հեռախոսային կոդը՝ 0523։
Վելյատագուսե (գյուղ, Պայուսի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՎելյատագուսեՎելյատագուսե (էստ․՝ Väljataguse), գյուղ Էստոնիայի Յիգևամաա նահանգի Պայուսի շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 24 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Վեսելի (Ռեմոնտնենսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Վեսելի (այլ կիրառումներ)Վեսելի (ռուս.՝ Веселый), գյուղ Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Ռեմոնտնենսկի շրջանում։ Մտնում է Պոդգորնենսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Կալինյա

Կալինյա (ուկրաիներեն՝ Калиня), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Կամենեց-Պոդոլսկիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Կալինյա գյուղում բնակվում էր 376 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,848 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 443,4 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ուլուքըշլա

Ուլուքըշլա (թուրքերեն՝ Ulukışla), քաղաք և շրջան Թուրքիայի հարավային հատվածում, Նիղդեի մարզում։ Տարածքը կազմում է 1,502 կմ², իսկ բարձրությունը ծովի մակարդակից կազմում է 1,427 մ։ Շրջանի բնակչությունը կազմում է 22 728 մարդ, որոնցից 5 594-ը բնակվում են շրջանային կենտրոնում։
Ուլուքըշլա քաղաքը գտնվում է Մեդեթսիզ և Բոլկար լեռների միջև ընկած հովտում, որոնք պատկանում են Տավրոսյան լեռնահամակարգին։ Այն գտնվում է Միջերկրական ծովի, Կոնիայի հարթավայրի և Կենտրոնական Անատոլիայի հատման խաչմերուկում։ Ուլուքըլշլայի լեռներում կան այնպիսի հանածոներ, ինչպիսիք են ոսկին, արծաթը, ածուխը, կապարը, կրաքարը, որոնք այստեղ արդյունահանվել են մի քանի հարյուրամյակ։ Կլիման չոր է և տաք, ինչպես Կենտրոնական Անատոլիայի մյուս հատվածներում։ Հովտում աճեցնում են ցորեն։ Ամառը Ուլուքըշլայում տաք է և չոր, իսկ ձմեռը՝ ցուրտ և ձյունառատ։


== Պատմություն ==
Այստեղ հայտնաբերվել են խեթական ժամանակների դամբարաններ և մարդկային գործունեության տարբեր դրսևորումներ։ Ավելի ուշ, տարածքը անցել է Փռյուգիայի և Հռոմեական կայսրության կազմը։ Բաշմաքչի գյուղում պահպանվել է կայսր Մարկոս Ավրելիոսի կնոջ Ֆաուստինա կրտսերի դամբարանը, իսկ Չիֆթեհանե գյուղում պահպանվել են բաղնիքներ, որոնք կապված են Կլեոպատրայի անվան հետ։ Բյուզանդական ժամանակաշրջանում այստեղ եղել է բանակային ռազմակայան։ Օսմանյան ժամանակաշրջանում քաղաքը պահպանել է իր նշանակությունը։


== Ուլուքըշլան այսօր ==
Ներկայումս Ուլուքըշլան ոչ մեծ առևտրային քաղաք է։ Այնտեղով անցնում է երկաթգիծ, ինչպես նաև Ադանան Անկարային միացնող ճանապարհը։ Ուլուքըշլայում է գտնվում նաև Նիղդեի համալսարանի տեխնիկական քոլեջը։


== Տեսարժան վայրեր ==
Չիֆթեհան բաղնիքի բուժիչ հանքային ջրեր
Էքյուզ Մեհմեդ փաշայի 17-րդ դարի քարվանսարայ- ճանապարհային իջևանատան դասական օրինակ, որը կառուցվել Իրանից եկող Մետաքսի ճանապարհի վրա։ Ֆարուք Նաֆիզ Չամլըբելը գրել է «Խան Դուվարլարը» պոեմը, որի իրադարձությունները տեղի են ունենում այս իջևանատանը։
Մեդեթսիզ և Բոլկար լեռներ- լեռների ժայռերը և կանյոնը հայտնի են էքստրեմալ սպորտաձևերի սիրահարների շրջանում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շրջանի պաշտոնական կայք (թուրքերեն)
Քաղաքի պաշտոնական կայք (թուրքերեն)
Կորոլյովկա (այլ կիրառումներ)

Կորոլյովկա, կարող է վերաբերել՝

Կորոլյովկա - գյուղ, Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Եմելչևի շրջանում
Կորոլյովկա - գյուղ, Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Մալինի շրջանում
Կորոլյովկա - գյուղ, Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Պոպելնյանսկի շրջանում
Կորոլյովկա - գյուղ, Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Յարմոլինի շրջանում
Կորոլյովկա - գյուղ, Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Ալեքսանդրիայի շրջանում
Կորոլյովկա - գյուղ, Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Կազատինի շրջանում
Ալեքսանդր Դիմշից

Ալեքսանդր Լվովիչ Դիմշից (ռուս.՝ Александр Львович Дымшиц, հունիսի 29 (հուլիսի 12), 1910 կամ 1910, Տալլին, Ռուսական կայսրություն - հունվարի 6, 1975(1975-01-06), Մոսկվա, ԽՍՀՄ ), ռուս խորհրդային գրականագետ, քննադատ, հասարակական գործիչ, բանասիրական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր, ԳԴՏ արվեստի ակադեմիայի թղթակից անդամ։
1928 թվականից հրատարակել է գրականագիտական աշխատություններ՝ նվիրված սոցիալիստական ռեալիզմի տեսության, մարքսիստական գեղագիտության, խորհրդային բազմազգ գրականության, ինչպես նաև արտասահմանյան (հատկապես գերմանական) գրականության հարցերին։ 
Ուսումնասիրություններ է գրել բանաստեղծներ Սայաթ-Նովայի, Հովհաննես Թումանյանի, Ավետիք Իսահակյանի, Համո Սահյանի, նկարիչներ Մարտիրոս Սարյանի, Երվանդ Քոչարի ստեղծագործությունների մասին։ Պարգևատրվել է «Հայրենական պատերազմի» 2-րդ աստիճանի, Կարմիր աստղի երկու և «Պատվո նշան» շքանշաններով։ 
Մահացել է 1975 թվականի հունվարի 31-ին Մոսկվայում։


== Ծանոթագրություններ ==
Սուրբ Կատարինե եկեղեցի (Սանկտ Պետերբուրգ)

Սուրբ Կատարինե եկեղեցի (ռուս.՝ Армянская Церковь Святой Екатерины в Санкт Петербурге), Հայ Առաքելական եկեղեցու տաճար Ռուսաստանի Սանկտ Պետերբուրգ քաղաքում, Նևայի պողոտա 40-42 հասցեում։ Եկեղեցին պատկանում է Նոր Նախիջևանի և Ռուսաստանի թեմին։


== Պատմություն ==


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		
		
		


== Տես նաև ==
Ռուսաստանի հայկական տաճարների ցանկ
Սուրբ Հարություն եկեղեցի (Սանկտ Պետերբուրգ)


== Արտաքին հղումներ ==
Նոր Նախիջևանի և Ռուսաստանի թեմի կայքը Archived 2013-09-03 at the Wayback Machine.
HAVATAMK թերթի կայքը Archived 2014-12-19 at the Wayback Machine.
«Հայկական եկեղեցի» թերթի կաքը
Վիլա (գյուղ, Ռոմանովսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՎիլաՎիլա (ուկրաիներեն՝ Вила), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Ռոմանովսկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1650 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Վիլա գյուղում բնակվում էր 185 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 92,1 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 2,01 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)