Ստանիսլավ Օգոստոս Պոնյատովսկի

Ստանիսլավ II Օգոստոս Պոնյատովսկի (լեհ.՝ Stanisław August Poniatowski, հունվարի 17, 1732(1732-01-17)[…], Voŭčyn, Լիտվական մեծ իշխանություն - փետրվարի 12, 1798(1798-02-12)[…], Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն), Լեհաստանի վերջին թագավորը և Լիտվայի մեծ իշխանը 1764-1795 թվականներին։


== Վաղ տարիներ ==
Կրակովյան Ստանիսլավ Պոնիտովսկու (1676-1762) և նրա կնոջ՝ ամենահարուստ մագնատ Կազիմիր Չարթորիյսկու դստեր՝ Կոնստանցիայի (1696-1759) չորրորդ որդին է։ Ծնվել է 1732 թվականի հունվարի 17-ին հոր կալվածքում՝ Վոլչինում (այժմ՝ Կամենեցկի շրջան, Բրեստի մարզ, Բելառուսի Հանրապետություն)։
Նա լավ կրթություն է ստացել Չարտորյան զարմիկների հետ (որոնց հետ նա կազմել է ազգանունը) և շատ է ճամփորդել Արևմտյան Եվրոպայում։ Երկար ժամանակ անցկացրել է Անգլիայում, որտեղ մանրամասն ուսումնասիրել է խորհրդարանական կարգը։ 1752 թվականին նա ուշադրություն է դարձրել Ռեչ Պոսպոլիտայի Սեյմում իր հռետորական ունակություններով։ 1755-1756 թվականներին Ռուսաստանում ապրել է որպես անգլիացի դեսպանորդ Վիլյամսի անձնական քարտուղար, իսկ 1757-1762 թվականներին դատարանի մոտ հավատարմագրվել է որպես Սաքսոնիայի դեսպան։ Նրա ճակատագրի համար որոշիչ է դարձել 1756 թվականին սկսված սիրավեպը, երբ Մեծ իշխանուհի Եկատերինա Ալեքսեևնան, որը ծննդաբերությունից հետո ապաքինվել է և բաժանվել սիրեցյալ Սալտիկովից, սիրահարվել է 23-ամյա Պոնյատովսկուն։ 1758 թվականին՝ կանցլեր Բեստուժևի անկումից հետո, Վիլյամսն ու Պեչատովսկին ստիպված էին լքել Պետերբուրգը։


== Ռեչե Պոսպոլիտայի գահին ==
Օգոստոս III թագավորի մահից հետո Չարթորիական կուսակցության կողմից առաջադրվել է Ռեչ Պոսպոլիտայի գահի թեկնածու։ 1764 թվականին Եկատերինա II-ի փոքրաթիվ մասնակցությամբ և վճռական աջակցությամբ ընտրվել է թագավոր։
Կառավարման առաջին տարիներին Ստանիսլավ Օգոստոս Պոնոմարովսկին սկսել է վերափոխումները գանձապետարանում, դրամահատարանում, բանակում՝ ներդնելով նոր զինատեսակներ և փոխարինելով հեծելազորը հետևակայինի, պետական պարգևների և օրենսդրական համակարգերում։ Ձգտում էր չեղարկել liberum veto-ն, որը Սեյմի ցանկացած անդամի թույլ էր տալիս արգելք դնել ցանկացած որոշման վրա։
1764 թվականին ոչ թե Կրակովում, այլ Վարշավայում թագադրման խախտված ավանդույթի շնորհիվ նորընտիր թագավորը որոշել է ներողություն խնդրել Լեհաստանի հովանավոր Սուրբ Ստանիսլավից, այլ կերպ՝ 1765 թվականին հիմնադրելով Սուրբ Ստանիսլավի շքանշանը։ Այս շքանշանը դարձել է Ռեչ Պոսպոլիտայի՝ Սպիտակ արծվի շքանշանը, Լեհաստանի պետական պարգևի երկրորդ շքանշանը։
1767 թվականից սկսած՝ Ռուսաստանի և Պրուսիայի հարևան տերությունների աջակցությամբ Շլյախտայի Պոնիտական խմբավորման քաղաքականությունից դժգոհները միավորվել են կոնֆեդերացիայում։ Այսպես կոչված Ռեպնինյան Սեյմը (այսպես է կոչվել Եկատերինա II-ի ներկայացուցիչ Ն. Վ. Ռեպնինի անունով, որը փաստորեն թելադրում էր որոշումները) 1767 թվականի վերջին 1768 թվականի սկզբին հաստատել է «արմատական իրավունքները», որոնք երաշխավորում են շլյխեթյան ազատություններն ու արտոնությունները, և հռչակել է ուղղափառ և բողոքականների իրավունքների հավասարումը կաթոլիկների հետ։ Պահպանողական շլյախտան, որը դժգոհ է այդ պոստուլատներից և Պեչատովսկու ռուսամետ կողմնորոշումից, միավորվել է զինված միության՝ Բարայի կոնֆեդերացիայի մեջ։ Սկսված քաղաքացիական պատերազմը առաջացրել է հարևան տերությունների ներխուժումը և 1772 թվականին հանգեցրել է Ռիչ Պոսպոլիտայի առաջին բաժինը նրանց միջև։

1791 թվականի մայիսի 3-ին՝ նոր սահմանադրության ընդունումից հետո, Տարգովիցկի Համադաշնության և ինտերվենցիայի ելույթով, կոնֆեդերատների, ռուսական զորքերի խնդրանքով, սկսվել է ռուս-լեհական պատերազմը։
Լուսավորության դարաշրջանի Սան լեհ թագավորը, չնայած բավականին դժվար կացության, ամեն ինչ անում էր իր մայրաքաղաքը զարդարելու համար։ Նա նույնիսկ ցանկացել է Վարշավայում ստեղծել արվեստի թանգարան, որը չի զիջում Էրմիտաժին։ Նրա համար նկարների ձեռքբերումը հանձնարարվել է Լոնդոնի գալերիստին և ընթանում էր ամբողջ թափով, երբ Պոկրատովսկին կորցրել է գահը։ Այս հավաքածուն հիմք է հանդիսացել Լոնդոնի արվարձանում գտնվող Գալիչյան պատկերասրահի համար։ 1767-1780 թվականներին պալատական նկարիչ Ստանիսլավ Օգգուստոն եղել է հայտնի նկարիչ Բեռնարդո Բելոտտոն։
1795 թվականին Թադեուշ Կոստյուշկոյի ապստամբության ճնշումից հետո Ստանիսլավ Օգոստոս Պոնյատովսկին թողեց Վարշավան և 120 ռուսական դրուժինաների ուղեկցությամբ և ռուս փոխանորդի խնամակալության ու վերահսկողության ներքո ժամանեց Գրոդնո, որտեղ էլ 1795 թվականի նոյեմբերի 25-ին ստորագրեց Ռեչ Պոսպոլիտայի գահից հրաժարվելու ակտը։
Կյանքի վերջին տարիներն անցկացրել է Սանկտ Պետերբուրգում։ Հանկարծամահ է եղել Մարմարյան դարպասներում՝ իր նստավայրում։ Թագավորական պատիվներով թաղվել է Նևսկի պողոտայում գտնվող սուրբ Եկատերինա Ալեքսանդրիայի տաճարում։


== Անձնական կյանք և սերունդ ==
Պաշտոնապես Ստանիսլավ Օգոստոսը երբեք չի ամուսնացել, թեև նա պլաններ էր ստեղծել իր ամուսնության մասին՝ սկզբնապես Պոտոցկու կամ Ռադզիվիլների ցեղի ներկայացուցչի հետ, սակայն, դառնալով թագավոր, Ֆրանսիայի արքայադստեր կամ ավստրիական դքսուհու հետ։ Եկատերինա II-ը, որը շահագրգռված չի եղել Լեհաստանի գահի կայունությամբ, խոչընդոտել է այդ ծրագրերին։ Իր հուշերում նա նկարագրել է, թե որքան կրքոտ և լուրջ է նա սիրել կայսրուհի Եկատերինին։ Պաշտոնապես ճանաչված մեծ իշխանուհի Աննա Պետրովնան (1757-1759), հավաբանար, եղել է Պոնիտովսկու դուստրը։

Դառնալով Լեհաստանի թագավոր՝ Ստանիսլավ Օգոստոսը շատ սիրուհիներ է ունեցել։ Նրանցից մեկը՝ Ելիզաբետո Գրաբովսկայան (Շիդլովսկայա), ենթադրաբար, ավելի ուշ դարձել է նրա գաղտնի մորգանատիկական կինը։ Նրանց հարաբերությունները տևել են մոտ քսան տարի։ Նրա երեխաները, որոնք ծնվել են գեներալ-լեյտենանտ Յան-Եժի Գրաբովսկիի հետ օրինական ամուսնության ժամանակ, համարվում են թագավորի արտամուսնական երեխաները՝ Իզաբելլա, Կոնստանցիա, Միխալ, Ստանիսլավ (երկու տղաները պաշտոնապես ճանաչվել են թագավոր) անուններով և, հավանաբար, նաև Կազիմեժը (մեկ այլ վարկածի համաձայն՝ նա իր ավագ եղբայր Կազիմիր Պեչատովսկիի որդին էր)։ Իշխանուհի Մագդալենա Ագնեշկա Լյուբոմիրիից թագավորն ունեցել է արտամուսնական որդի՝ Միխալ Ցիխոցկին և դուստր Կոնստանցիա Զվանովա (1768-1810) անուններով։
Կան  բաստարդների մասին չհաստատված լուրեր։ Նրա պալատական տիկին Աննա Մարիա Լյուբոմիրսկայան պնդում էր, որ թագավորը իր արտամուսնական որդու հայրն է (որի անունը նամակագրության մեջ հիշատակվում է միայն կեղծանվան ներքո), սակայն թագավորը հերքել է այդ փաստը։ Ենթադրվում էր, որ որդուն ծննդաբերել է Յադվիգ Ցեխանովեցկայան, որը հետագայում ամուսնացել է Նիկոլայ Մանուցիի հետ (Jadwiga Ciechanowiecka ze Strutyńskich, Manuzzi, մոտ 1736-1778)։
1760-ականներից մինչև 1770-ական թվականները թագավորի սիրո համար մրցել են Մագդալենա Լյուբոմիրսկայան և Էլժբետա Բրանիցկայան (Սապեգա), որը համարվել էր նրա առաջին սիրուհիներից մեկը։ Նաև նշվում է, որ նա սիրավեպեր է ունեցել զարմիկների՝ հայտնի Իզաբելա Չարթորիսկայի և Ալեքսանդրա Լյուբոմիրսկայայի հետ։ Լայն տարածում ունի այն կարծիքը, որ Իզաբելլայի Մարիա Աննա անունով դուստրը, որը դարձել է Վյուրտեմբյուրգի արքայադուստր, իրականում Ստանիսլավ Օգոստոսի դուստրն էր։ Սապեգ ցեղի մեկ այլ ներկայացուցիչ, որը եղել է նրա ալկովում՝ Իոաննան է (Joanna z Sułkowskich Sapieżyna, 1736-1800): Հիշատակվում է Դորոթեյա Բիրոնի, փարիզյան գրասրահի տիրուհի Մարիա Ժոֆրենի, ճենապակու գործարանի տնօրեն Բարոն Շյուտտերի (Franciszek Schütter), իտալացի երգչուհի Բենինի հետ նրա սիրավեպերը։


== Մահից հետո ==

1938 թվականին Ստալինը թույլատրել է բավարարել լեհական կառավարության խնդրանքը և թագավորի աճյունները հանձնել լեհական կողմին։ 1938 թվականի հուլիսի 30-ին թագավորի աճյունը տեղափոխվել է Լեհաստան։ Մնացորդները պահպանում են Տրոիցկյան վանքում՝ Բրեստից 35 կմ հեռավորության վրա գտնվող Պուլվե գետի Վոլչին ավանում, որտեղ ավելի վաղ գտնվում էր Ստանիսլավ Պեչատովսկու տոհմական կալվածքը։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկսվելուց հետո Վոլչինը հայտնվել է Բելառուսական ԽՍՀ-ին միացած տարածքների կազմում։ 1950-ական թվականների կեսերին եկեղեցին հանվել է պատմաճարտարապետական հուշարձանների պետական գրանցամատյանից և օգտագործվել որպես պահեստ։ Ստանիսլավ Ավգուստոս Պոնիտովսկու գերեզմանը թալանվել է։
1988 թվականին հոկտեմբերին լեհական կառավարությունը դիմեց Գորբաչովին՝ խնդրելով հնարավորություն տալ վերաթաղել Ստանիսլավ Օգոստոսի աճյունը Վարշավայում։ Խորհրդային հնագիտական արշավախումբը թաղման վայրում հայտնաբերել է միայն թագավորի հագուստի և կոշիկի բեկորներ, ինչպես նաև թագադրման թիկնոցի մասեր։ Այն մասին, թե ինչ է եղել ոսկեզօծ մարմնը, բրոնզե թագը, կան միայն ասեկոսեներ։ Այն ամենը, ինչ պահպանվել է, 1988 թվականի դեկտեմբերին վերադարձվել է լեհական կողմին։ Թագավորի աճյունը տեղավորվել Է Վարշավայի սուրբ Հովհաննես եկեղեցում։


== Մշակույթում ==
2007 - «Փետուրով և սուսերով» - Ալեքսեյ Բարաբաշ
2007 - «Եկատիրինայի հրացանակիրները» - Ալեքսանդր Ռազբաշ
2014 - «Եկատիրինա» - Алексей Воробьев
2015 - «Մեծ» - Ռիխարդ Լեպերս
2017 - «Եկատիրինա. Թռիչք» - Մարչին Ստեց
2018 - «Արյունոտ տիկին» — Ալլեքսանդր Աստաշյոնկ


== Նախնիներ ==


=== Աղբյուրներ ===


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Карнович Е. П. «Очерки и рассказы из старинного быта Польши. Станислав Август, король польский»
Карнович Е. П. «Очерки и рассказы из старинного быта Польши. Панна Эльжбета»
С. М. Горяинов. Станислав-Август Понятовский и Великая Княгиня Екатерина Алексеевна По неизданным источникам. Издание: «Вѣстникъ Европы», NoNo 1—3, 1908.
Кудрявцева С. Краткие выписки моей жизни. Записки Софии Кудрявцевой, дочери короля Станислава Понятовского. Посвящено 10 марта 1829 г. Ольге Трощинской / Сообщ. С. Ц. Лопатцкая Archived 2016-03-06 at the Wayback Machine. // Русская старина, 1872. — Т. 35. — № 10. — С. 119—130.
Логунова М. О. Кончина и похороны Станислава Августа Понятовского // Россия — Польша. Два аспекта европейской культуры : материалы XVIII Царскосельской научной конференции : сб. науч. статей : Серебряный век. — СПб., 2012. — 656 с. : ил. — С. 362—375. — 0,6 п.л.
Понятовский С.-А. Запись бесед с императором Павлом I. / Сообщ. С. Горяинов Archived 2012-12-15 at the Wayback Machine. // Русский архив, 1912. — Кн. 1. — Вып. 1. — С. 21-45. — В ст.: Павел Первый и Станислав-Август.
Понятовский С.-А. Воспоминания князя Станислава Понятовского, (1776—1809 г.г.) / Сообщ. Н. Шильдер Archived 2021-03-01 at the Wayback Machine. // Русская старина, 1898. — Т. 95. — № 9. — С. 565—592.
Понятовский С.-А. Из записок короля Станислава Августа Понятовского / Извлеч. и пересказ В. Т. Archived 2019-04-15 at the Wayback Machine. // Русская старина, 1915. — Т. 164. — № 12. — С. 364—378; 1916. — Т. 165. — № 2. — С. 271—285. — Публ. не завершена.
Понятовский С.-А. Письмо короля польскаго Станислава Понятовскаго к Валуеву. 1979 г. / Публ. и примеч. П. А. Муханова Archived 2021-03-01 at the Wayback Machine. // Русская старина, 1870. — Изд. 3-е. — Спб.,1875. — Т. 2. — С. 542—544.
Шор М. Издание указов короля Станислава Августа Понятовского от 1765 г. (1909)
Jan Sagatyński. Pamiętnik Jana Sagatyńskiego, bylego pazia króla Stanisława Poniatowskiego. Poznań, 1845