Ալեքսանդրա Պետրովա

Ալեքսանդրա Գեննադիևնա Պետրովա (ռուս.՝ Алекса́ндра Генна́диевна Петро́ва, ապրիլի 30, 1964(1964-04-30), Լենինգրադ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), ռուս բանաստեղծ, արձակագիր, թարգմանիչ։


== Կենսագրություն և ստեղծագործություն ==
Ալեքսանդրա Պետրովան ծնվել է 1964 թվականին, Լենինգրադում։ Ավարտել է Տարտուի համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետը։ Զբաղվել է XX դարի առաջին կեսի ռուս արձակագիր Լեոնիդ Դոբիչինի ստեղծագործություններով։ 1993 թվականին տեղափոխվել է Երուսաղեմ, սովորել է Եբրայական համալսարանի Արվեստի պատմության ֆակուլտետում։
«Звезда», «Континент», «Митин журнал», «Новое литературное обозрение», «Знамя», «Зеркало», «Максимка», «Строфы века», «Освобожденный Улисс» ամսագրերում «Դոբիչինսկի ժողովածուներում», ինչպես նաև արտասահմանյան ամսագրերում և անթոլոգիաներում, հրապարակումներում ներկայացվել  է ժամանակակից ռուսական գրականությունը։ Մասնակցել է բազմաթիվ միջազգային գրական փառատոների։ Թարգմանել է իտալական պոեզիա (Էլիո Պալյարանի Patrizia Cavalli) և փիլիսոփայություն (Պաոլո Վիրնո «Բազմության  քերականությունը` ժամանակակից կյանքի ձևերի վերլուծություն»)։
Թարգմանություններ է արել եբրայերենից («Մորթել  խոզին»)։ Բանաստեղծություններն ու արձակը թարգմանվել են իտալերեն, անգլերեն, չինարեն, պորտուգալերեն, սլովակերեն, սլովեներեն, սերբերեն և եբրայերեն։ Որպես 2009 թվականի Բելգրադի պոեզիայի Treći Trg փառատոնի մրցանակ, նրա բանաստեղծությունների գիրքը լույս է տեսել սերբերեն։
Անդրեյ Բելիի 1999 թվականի  մրցանակի եզրափակչի մրցանակակիր («Ազնվական օրիորդը և մահմեդականը» շարքով և բանաստեղծությունների 1999 թվականի ընտրանիով) և 2008 թվականին («Միայն ծառեր» բանաստեղծությունների գրքով), «НОС» մրցանակ (2016, «Ապենդիկս» վեպով), Ա. Պյատիգորսկու անվան գրական մրցանակի երկար ցուցակ («Ապենդիկս» վեպով)։ Անդրեյ Բելիի մրցանակի դափնեկիր «Արձակ» անվանակարգում (2016, «Ապենդիկս» վեպի համար)։
1993-1998 թվականներին ապրել է Երուսաղեմում, 1998 թվականից բնակվում է Հռոմում։


== Գրականություն ==
Игорь Георгиевич Вишневецкий. О метафизической топографии Иерусалима. Тринадцать примечаний к «Небесной колонии» А. Петровой // Митин журнал. 1997. № 54.
Елена Николаевна Фанайлова. За чертой горизонта. [Рец. на кн.]: Александра Петрова. Линия отрыва // Знамя. 1998. № 1.
Галина Геннадьевна Ермошина. Внутри чужого наречья. [Рец. на кн.]: Александра Петрова. Вид на жительство // Знамя. 2001. № 5.
Анатолий Ефимович Барзах. Александра Петрова. Вид на жительство // Новая русская книга. 2001. № 2.
Александр Михайлович Уланов. Ящерица издалека. [Рец. на кн.]: Александра Петрова. Вид на жительство // Русский журнал. 20 февраля 2001.
Александр Викторович Марков. Роман без дневника, или Римская икона свободы. [Рец. на кн.: Александра Петрова. Аппендикс] // Colta.ru. 2016. 27 сентября.
Алексей Порвин. Перерстая Эдипа. [Рец. на кн.: Александра Петрова. Аппендикс] // Новое литературное обозрение http://magazines.russ.ru/nlo/2017/3/pererastaya-edipa.html
Алексей Конаков. Стратегии возвышенного буквализма. [Рец. на кн.: Александра Петрова. Аппендикс] // Новое литературное обозрение http://magazines.russ.ru/nlo/2017/3/strategii-vozvyshennogo-bukvalizma.html
Максим Анисимович Кронгауз. Ересь неслыханной простоты. [Рец. на кн.: Александра Петрова. Аппендикс] // Новое литературное обозрение
Джулиано Вивальди. Воссоздавая множество на сумеречных берегах: между Тибром и Невой. [Рец. на кн.: Александра Петрова. Аппендикс]// Новое литературное обозрение http://magazines.russ.ru/nlo/2017/3/vossozdavaya-mnozhestvo-na-sumerechnyh-beregah-mezhdu-tibrom-i-.html
Ольга Балла. Чтобы вылечить пространство и время. [Рец. на кн.: Александра Петрова. Аппендикс] // Новое литературное обозрение
Станислав Снытко. Разорванная правда. [Рец. на кн.: Александра Петрова. Аппендикс] // Новое литературное обозрение


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Новая литературная карта России. Александра Петрова
Александра Петрова на сайте «Вавилон».
Фотогалерея на сайте «Лица русской литературы».
Тексты в «Журнальном зале».
Открытый город. Роман о Риме и русских в эпоху новейших войн и беженцев [Обсуждение романа А.Петровой «Аппендикс». Участвуют Александра Петрова, Денис Ларионов, Александр Скидан, Александр Марков. Ведет программу Елена Фанайлова] // Радио «Свобода». 2017. 22