Անդրեյ Չիկատիլո

Անդրեյ Ռոմանովիչ Չիկատիլո (հոկտեմբերի 16, 1936(1936-10-16), Յաբլոչնոե, Վելիկա-Պիսարևկայի շրջան, Խարկովի մարզ, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - փետրվարի 14, 1994(1994-02-14), Նովոչերկասկ, Ռոստովի մարզ, Ռուսաստան), խորհրդային սերիական մարդասպան, պեդոֆիլ, նեկրոսադիստ, նեկրոֆիլ և մարդակեր։ Մականուններն են «Կատաղած գազան», «Կարմիր պարտիզան», «Ռոստովյան փորաթափ», «Կարմիր փորաթափ», «Մարդասպան անտառաշերտից», «Քաղաքացի իքս», «Սատանա», «Սովետական Ջեկ փորաթափ»։
Առկա փաստերի համաձայն, 1978- 1990 թվականներին իրագործել է 53 ապացուցված սպանություններ՝ 7-16 տարեկան 21 պատանիների, 9-17 տարեկան 14 աղջիկների, 17-ից բարձր 18 աղջիկների և կանանց։ Հանցագործը խոստովանել է, որ կատարել է 56 սպանություններ, իսկ օպերատիվ տվյալների համաձայն, Չիկատիլոյի գործողությունների զոհ է դարձել 65 մարդ։ Չիկատիլոյի կատարած հանցագործությունների համար սխալմամբ գնդակահարվել է Ալեքսանդր Կրավչենկոն, ով նույնպես մարդասպան է եղել, սակայն ժամանակին չի գնդակահարվել՝ անչափահաս լինելու պատճառով։


== Կենսագրություն մինչ 1978 թվականը ==
Անդրեյ Չիկատիլոն ծնվել է 1936 թվականի հոկտեմբերի 16-ին Ուկրաինական ԽՍՀ-ի Խարկովի մարզի Յաբլոչնոե գյուղում։ Ներկայումս գյուղը գտնվում է Սումիի մարզում։ Կան տվյալներ, համաձայն որի Չիկատիլոն ծնվել է գլխուղեղի ջրակալման ախտանշանով։ Մինչ 12 տարեկանը տառապել է գիշերամիզությամբ, ինչի համար մշտապես ծեծվել է մոր կողմից։ Չիկատիլոյի խոսքերով՝ նրա պապը եղել է միջակ կալվածատեր, ով կոլեկտիվացման ժամանակ կուլակաթափ է արվել։ Նրա հայրը եղել է պարտիզանական դասակի հրամանատար, ով գերի է ընկել։ Ամերիկացիների կողմից ազատվելուց հետո վերադարձել է ԽՍՀՄ, ենթարկվել ճնշումների՝ աքսորվելով Կոմի երկրամաս։
1943 թվականին ծնվում է Չիկատիլոյի քույրը։ 1944 թվականին Չիկատիլոն գնացել է առաջին դասարան։ Երբ 1946 թվականին ԽՍՀՄ-ում սով է սկսվել, նա դուրս չի եկել տնից՝ վախենալով, որ նրան կարող են բռնել և ուտել։ Մայրը նրան պատմել է, որ 1932-1933 թվականներին Ուկրաինական ԽՍՀ-ում տեղի ունեցած սովի ժամանակ նրա ավագ եղբորը` Ստեփանին, իբր թե, գողացել են և կերել: Կա վարկած նաև այն մասին, որ ավագ եղբորը կերել են նրա ծնողները՝ սովի ժամանակ։ Չիկատիլոյի կենսագիրները հաճախ նշում են, որ ավագ եղբոր հետ կապված պատմությունը շատ վիճարկելի է, քանի որ չկան վստահելի և բավարար աղբյուրներ՝ տեղեկատվությունը հաստատելու համար։ Այսպես, ամերիկացի դատական հոգեբան Քեթրին Ռամսլենդը կարծում էր, որ ուսումնասիրությունների արդյուքնում Ստեփանի ծնունդը կամ մահը վկայող որևէ փաստաթուղթ չի հայտնաբերվել: Ռուս լրագրողներ Միխայիլ Գուրևիչը և Օլգերտ Լիբկինը ուշադրություն են դարձնում այն հանգամանքի վրա, որ.
Հետաքննիչները, այնուհետ նաև լրագրողները, լսելով, իբր թե կերված եղբոր մասին, սկսեցին ուսումնասիրել պատմությունը, սակայն որևէ արդյունքի չհասան։ Պահպանված փաստաթղթերում տեղեկություն չկա սրա մասին։ Համագյուղացիները նույնպես չեն խոսել այս փաստի մասին։ Ստեփանի մասին անգամ՝ ոչ ոք չի խոսել։ Պարզել, թե ընդհանրապես գոյություն է ունեցել Չիկատիլոյի ավագ եղբայրը, թե սրանով Չիկատիլոն փորձել է որոշակի առումով մեղմել իր հանցանքները, պարզել այլևս հնարավոր չէ։ Կարելի է ընդունել, որ Չիկատիլոն մասամբ է ստել։ Նրա ծնողները, ովքեր առավոտից երեկո անդադար աշխատել են, երեխաներին մշտապես թողել են տանը մենակ։ Նրանք կարող էին արգելել նրանց դուրս գալ հյուղակից, չհեռանալ բակից, թե չէ ինչ-որ մեկը կգողանար և կուտեր նրանց։ Վախեցնելու համար երեխաներին՝ Անդրեյի ծնողները կարող էին ստեղծել կերված ավագ եղբոր պատմությունը։ Մանկավարժության տեսանկյունից այս մեթոդը հիմարություն է, սակայն փորձը ցույց է տալիս, որ այն գործում է…
Իր հերթին ռուս լրագրող և գրող Ալեքսանդր Մասալովը նշում է, որ սա Չիկատիլոյի մասին երկու առասպելներից մեկն է, քանի որ «դրա մասին որևէ հստակ տեղեկատվություն գոյություն չունի»։ Ըստ լրագրողի երկրորդ այն առասպելն է, համաձայն որի Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ գերմանացիները գնդակահարման են ուղարկել Յաբլոչնոյե գյուղի մի քանի բնակիչների։ Հետաքրքրությունից դրդված գյուղի երեխաները վազել են դիտելու երևույթը։ Նրանց թվում է եղել նաև 16-ամյա Անդրեյը։ Ոճրագործները, ավարտելով իրենց գործը, սկսել են կրակել երեխաների վրա, որոնք վախից սկսել էին անկանոն փախչել։ Փախչելու ժամանակ Չիկատիլոն ընկել է՝ վնասելով գլուխը։ Արդյունքում նրան անգիտակից վիճակում գտել են գերմանացիները և մտածելով, թե մեռած է, գցել են գնդակահարվածների մարմինների հետ։ Մի քանի ժամ անց Անդրեյը ուշքի է եկել, սակայն վախեցել է դուրս գալ դիակների փոսից՝ ամբողջ գիշերը անցկացնելով այնտեղ։ Տունը է վերադարձել միայն արշալույսին։ Իբր այս դեպքը խիստ բացասաբար է ազդել նրա հոգեկանի վրա։ Իր հերթին պատմաբան Ջոն Ֆիլիպ Ջենքինսը նշում է, որ «պատմությունը, որը հնարավոր չէ ճշտել, մոտիվացրել է Չիկատիլոյին ուտել իր զոհերից մի քանիսին»։
1954 թվականին Անդրեյը ավարտել է միջնակարգ դպրոցը և փորձել ընդունվել Մոսկվայի պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը, սակայն մրցույթի արդյունքում չի անցել։ Սակայն, ըստ Չիկատիլոյի, իրեն չեն ընդունել համալսարան հոր պատճառով, ով «հայրենիքի դավաճան» էր։
1955 թվականին Չիկատիլոն ավարտել է Ախտըրսկի կապի տեխնիկական ուսումնարանը։ Աշխատել է Նիժնի Տագիլի էլեկտրափոխանցման համակարգում։ Ուսումնարանից հետո հեռակա կարգով ընդունվել է Մոսկվայի հաղորդակցության ուղիների պետական համալսարան, որտեղ երկու տարի սովորելուց հետո՝ զորակոչվել է բանակ։
1957-1960 թվականներին ծառայել է ԽՍՀՄ ՊԱԿ-ի Միջին Ասիայի սահմանապահ զորքերում, այնուհետև ծառայել որպես կապավոր Բեռլինում։
Ծառայությունից հետո տեղափոխվել է Դոնի Ռոստովից ոչ այնքան հեռու գտնվող Ռոդիոնովո-Նեսվետայսկայա բնակավայր, որտեղ աշխատել է որպես ինժեներ՝ ավտոմատ հեռախոսային կայանում։ Նաև աշխատել է «Զնամյա» թերթում՝ որպես արտահաստիքային լրագրող։ Իր հոդվածներում անդրադարձել է նոր ուսումնական տարվա, մարդահամարի խնդիրներին, սպորտային առաջնություններին, համաքաղաքացիների աշխատանքային ձեռքբերումներին։ Ավելի ուշ գրել է հոդվածներ երիտասարդության բարոյականության և հայրենասիրական դաստիարակության թեմաներով «Զնամյա շախտյորա» թերթում։
1962 թվականին Չիկատիլոյի քույրը Տատյանան նրան ծանոթացրել է իր ընկերուհու Ֆաինա (Եվդոկիա) Օդնաչևայի հետ, ով 1963 թվականին ամուսնացել է Չիկատիլոյի հետ։ Ամուսնությունից անմիջապես հետո, Չիկատիլոն հեռակա ուսումնական համակարգով ընդունվել է Ռոստովի պետական համալսարանի լեզվաբանական ֆակուլտետի «ռուսաց լեզու և գրականություն» բաժինը, որն ավարտել է 1970 թվականին։ 1965 թվականին ունեցել է դստերը՝ Լյուդմիլային, իսկ 1969 թվականի օգոստոսի 15-ին՝ որդուն՝ Յուրիին։ 1965 թվականի ապրիլին շրջանային կոմիտեն Չիկատիլոյին նշանակել է շրջխորհրդի ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի բաժնի ղեկավար։ 1970 թվականին հեռակա ուսումնական համակարգով ավարտել է ԽՍՀՄ կոմկուսի Մարքսիզմ-Լենինիզմի համալսարանը։ 1970 թվականի օգոստոսի 15-ին որպես ուսմասվար աշխատանքի է անցել Նովոշախտինսկի N32 ինտերնատ դպրոցում, իսկ 1970 թվականի սեպտեմբերի 1-ից սկսել է դասավանդել ռուսաց լեզու և գրականություն։ Բացի այդ Չիկատիլոն որոշ ժամանակ զբաղեցրել է նաև տնօրենի պաշտոնը։ Իր աշակերտուհիներ Լյուբե Կոստինայի և Տոնե Գուլցեվայի նկատմամբ իրականացրած սեռական ոտնձգությունների պատճառով՝ հեռացվել է զբաղեցրած պաշտոնից՝ «իր սեփական դիմումի հիման վրա»։
1974 թվականին Չիկատիլոն սկսել է աշխատել Նովոշախտինսկի N39 նախադպրոցական ուսումնական հաստատությունում՝ որպես արտադրական ուսուցման վարպետ։ Նա ազատվեց իր զբաղեցրած պաշտոնից՝ հաստիքների կրճատման համար։

В 1978 թվականին ընտանիքի հետ միասին տեղափոխվել է Շախտի, որտեղ սեպտեմբերից սկսել է աշխատել № 33 դաստիարակչական ՆՈՒՀ-ում։ Այստեղ Չիկատիլոն փորձել է ոտնձգություններ կատարել Վոլոդյա Շերբակովի նկատմամբ, որի համար աշակերտները նրան հաճախ անվանել են «օնանիստ» և «համասեռամոլ»։
Հոգեբույժ և հոգեվերլուծաբան Դմիտրի Վելտիշևը նշել է, որ.
Չիկատիլոն ուսուցիչ աշխատելու տարիներին փոխել է իր սեռական կողմնորոշումը։ Ինքնասիրահարվածության (աուտոէրոտիզմ) հետ միասին, նա սեռական հաճույք է ստացել աղջիկների սանհանգույցներում գաղտնադիտելուց, աղջիկներին ձեռք տալուց, իսկ որոշ ժամանակ անց նույն հաճույքը նա զգացել է տղաներին դիպչելուց։ Նա նկատել է, որ իր սեռական գրգռվածությունը ավելի է ուժեղացել, երբ իր զուգընկերը ընդդիմացել կամ ճչոցներ է արձակել։ Սովորական սեռական հարաբերությունները նրան հաճույք չեն պատճառել։ Նկատվել է էրեկցիայի թուլացում, էյակուլյացիայի արագացում:Բացի այդ նկատվել է նաև սեռականության երկկողմանիություն՝ հետաքրքրություն, սեր և ատելություն, նվաստացման ձգտում, ցավի պատճառում, որն ուղեկցվել է սադիստական երանգներով։ Նրա սեռական գործողությունները աստիճանաբար ազատվել են մեղավորության զգացումից և մեղքից, աճել է էմոցիոնալ սառնությունը, անձի երկվությունը։ <…> Կյանքի հաջորդ շրջանը բնորոշվել է հետերոսեքսուալության աճմամբ, որն ուղեկցվել է ինքնասիրահարվածության սեռական հակումներով։ Այդպես, կարելի է խոսել շիզոիդ անձի ինքնասիրահարվածության կոնֆլիկտի մասին, համաձայն որի անձը սիրում է ինքն իրեն և ատելություն զգում շրջակա աշխարհի նկատմամբ, որը հոգեվերլուծաբանների կարծիքով, բերում է երկվության, երբ ձգտում է վերացնել այն, ինչ սիրում է։ Այն հանգեցնում է ագրեսիայի և ատելության։


== Առաջին սպանություն ==

1978 թվականի դեկտեմբերի 22-ին Չիկատիլոն սպանել է իր առաջին զոհին՝ իննամյա Ելենա Զակոտնովային։ Սպանությունը տեղի է ունեցել Մեժեվոյ նրբանցքի N26 տանը, որը Չիկատիլոն ընտանիքից գաղտնի գնել էր 1500 ռուբլով։ Տունը նախատեսված էր անբարոյականների հետ սեռական հարաբերությունների համար։
Դեկտեմբերի 24 Շախտիին և ողջ Ռոստովի մարզը ցնցեց լուրը, որ Գրուշեվկա գետի վրա կառուցված կամրջի մոտից գտնվել է N11 դպրոցի երկրորդ դասարանի աշակերտուհի իննամյա Ելենա Զակոտնովայի դին։ Ինչպես ցույց տվեց փորձաքննությունը, անծանոթը աղջկա հետ զբաղվել էր հեշտոցային և անալ սեքսով՝ վնասելով նրա հեշտոցը և ուղիղ աղիքը։ Փորձաքննությունը ցույց տվեց նաև, որ որովայնի հատվածում կան դանակի երեք հարվածներ։ Այնուամենայնիվ, մահը վրա էր հասել շնչահեղձության արդյունքում։ Այսինքն նրան խեղդել էին։ Փորձագետը կարծում էր, որ Լենան սպանվել է անհետանալու օրը (ծնողները ոստիկանությունը են դիմել դեկտեմբերի 22-ին)՝ 18:00-ից ոչ շուտ։

Առանձնակի դաժանությամբ տեղի ունեցած սպանությունը, որն ուղեկցվել էր բռնաբարությամբ, անմիջապես պետք է բացահայտվեր։ Հետաքննության անցկացումը հանձնարարվեց տեղի ամենահմուտ հետաքննիչներից մեկին՝ արդարադատության ավագ հետաքննիչ Իժոգինին։ Իրականացվել է տեղաբնակների մանրակրկիտ ստուգում։
Ինչպես պարզվեց ավելի ուշ, Չիկատիլոն տարել է աղջկան հյուղակ՝ խոստանալով նրան տալ մաստակ Ավելի ուշ հետաքննությանը նա պատմել է, որ ցանկացել է «զվարճանալ նրա հետ», սակայն երբ փորձել է մերկացնել աղջկան, վերջինս սկսել է ճչալ և փորձել փախչել։ Չիկատիլոն վախեցել է, որ նրա ճչոցները կարող են լսել հարևանները և ընկնելով երեխայի վրա, սկսել է խեղդել։ Նրա խոստովանությամբ՝ զոհի տանջանքները այնքան են գրգռել նրան, որ նա օրգազմ է ապրել։
Աղջկա մարմինը և դպրոցական պայուսակը Չիկատիլոն նետել է Գրուշևկա գետը։ Դեկտեմբերի 24-ին մարմինը գտնվել է, և նույն օրն էլ ձերբակալվել է կասկածյալ Ալեքսանդր Կրավչենկոն, ով նախկինում տասնամյա աղջկա բռնաբարության և սպանության համար դատապարտված է եղել 10 տարվա ազատազրկման։ Կրավչենկոյի կինը հանգամանալի փաստեր ներկայացրեց ամուսնու վերաբերյալ, որի արդյունքում նա դեկտեմբերի 27-ին ազատ արձակվեց։ Սակայն 1979 թվականի հունվարի 23-ին Կրավչենկոն գողություն արեց հարևանի տնից։ Հաջորդ առավոտյան, ոստիկանությունը ձերբակալեց նրան, իսկ գողոնը հայտնաբերեց ձեղնահարկից։ Կրավչենկոյի բանտախուց բերեցին մի մարդասպանի և թմրամոլի, ով ծեծում էր նրան՝ ստիպելով ընդունել Զակոտնովայի սպանության մեղքը։ Կրավչենկոյի կնոջը հայտնեցին, որ նրա ամուսինը ձերբակալվել է սպանության մեղադրանքով, իսկ կնոջն էլ մեղադրեցին հանցակից լինելու համար։ Վախեցած կինը ստորագրեց բոլոր անհրաժեշտ փաստաթղթերը:
1979 թվականի փետրվարի 16-ին Կրավչենկոն խոստովանեց Զակոտնովայի սպանությունը։ Սկզբում նրան դատապարտեցին 15 տարվա ազատազրկման, բայց սպանված աղջկա ծնողները պնդեցին վերանայել գործը և մահապատժի դատապարտել։ Արդյունքում, Կրավչենկոյի գործը երեք անգամ ուղարկվեց հետաքննության, որի արդյունքում որոշվեց Ալեքսանդր Կրավչենկոյին մահապատժի դատապարտել։ 1983 թվականի հուլիսի 5-ին քսանիննամյա Կրավչենկոն գնդակահարվեց մի սպանության համար, որն իրականացրել էր Չիկատիլոն։ 1990 թվականին Կրավչենկոյի գնդակահարման դատավճիռը հետմահու չեղարկվեց։
Բացի այդ, սպանության մեջ կասկածվում էր ևս մեկ անձ։ 1979 թվականի հունվարի 8-ին Նովոչերկասկում հայտնվեց ոմն Անատոլի Գրիգորև։ Նա 50 տարեկան էր և ծնունդով Շախտիից։ Դեկտեմբերի 31-ին Գրիգորևը՝ տրամվայի պարկում, որտեղ նա աշխատում էր, խմած վիճակում պարծեցել է իր աշխատակիցների մոտ՝ նշելով, թե ինքն է սպանել «թերթերում գրված աղջկան»։ Բանվորները գիտեին, որ «միայն հարբած մարդկանց երևակայությունն է արթնանում», այդ իսկ պատճառով էլ ուշադրություն չդարձրեցին նրա խոսքերին։ Սակայն Գրիգորևը վստահ էր, որ իր ոչ սթափ վիճակում ասված խոսքերը դեռ կքննարկվեն հետագայում։ Գալով իր դստեր մոտ, ով բնակվում էր Նովոչերկասկում, Գրիգորև սկսեց խմել, ամենուր ասել, որ ինքը չի սպանել աղջնակին։ Սպասելով, որ իր աղջիկը գնա աշխատանքի, Գրիգորևը կախվել է տան զուգարանում:


== Սերիական սպանությունների սկիզբ ==
Առաջին սպանությունից հետո Չիկատիլոն մոտ երեք տարի ոչ մեկին չի սպանել։ 1981 թվականի մարտին նա աշխատանքի է անցել Շախտիի «Ռոստովներուդ» արտադրական միությունում՝ որպես ավագ ինժեներ, որտեղ ժամանակ առ ժամանակ կատարել է նաև բաժնի վարիչի պարտականությունները։ 1981 թվականի սեպտեմբերի 3-ին Չիկատիլոն խեղդամահ է արել 17-ամյա մարմնավաճառ Լարիսա Տկաչենկոյին՝ լցնելով նրա բերանը ցեխով։ Դին գտնվել է Դոն գետի ձախ ափին՝ «Նաիրի» սրճարանի մոտ։ Զոհի կրծքերին ատամների հետքեր են եղել, ինչպես նաև փայտի մնացորդներ, որը Չիկատիլոն մտցրել էր զոհի հեշտոցը և հետույքը։

Մեկ տարի անց, 1982 թվականի հունիսի 12-ին նա սպանել է տասներկուամյա Լյուբով Բիրյուկին։ Այսպես սկսվեց սպանությունների շարքը։ Ընդհանուր առմամբ, 1982 թվականին Չիկատիլոն սպանել է 9- 16 տարեկան 7 երեխաների։
Իր ապագա զոհերի հետ նա սովորաբար ծանոթացել է ավտոբուսների կանգառներում և կայարաններում։ Այնուհետև ինչ-որ պատրվակով (ցույց տալ կարճ ճանապարհը, օգնելու տանել ծանր պայուսակը, ցույց տալու դրոշմանիշների իր հավաքածուն, դիտելու ֆիլմ, լսելու երաժշտական ձայնագրություն և այլն) նրանց տարել է անտառ կամ էլ այլ գաղտնի վայր։ Երբեմն Չիկատիլոն իր զոհերի հետ քայլել է մի քանի կիլոմետր։ Ընդ որում, միշտ քայլել է զոհից առաջ և երբ հասել են արդեն նպատակակետին՝ դանակով հարձակվել է զոհի վրա։ Այլանդակված դիակների վրա հայտնաբերվել են դանակի մինչև 16 հարվածներ, շատերի մոտ կտրված կամ կծված են եղել քիթը, լեզուն, սեռական օրգանները, կրծքերը, հանված են եղել աչքերը։ Առաջին զոհի աչքերը Չիկատիլոն կապել է շարֆով, իսկ մնացածների աչքերը հանել է՝ վախենալով, որ զոհի աչքերում կարող է մնացած լինել նրա պատկերը, կամ էլ վախեցել է երկար ժամանակ նայել իր զոհերի աչքերին։ Հոգեբույժ Ալեքսանդր Բուխանովսկին Մարկ Դեյչին տված հարցազրույցում այն հարցին, թե ինչու է Չիկատիլոն հանել զոհերի աչքերը, պատասխանել է, որ. «Սերիական մարդասպանը թողնում է հետքեր, որը հետաքննիչը միայն ֆիքսում է։ Իսկ այդ հետքերը դատական բժիշկներին շատ բան են ասում։ Օրինակ, աչքերի նկատմամբ մանիպուլյացիան, երբ մարդասպանը վնասում կամ էլ հանում է իր զոհի աչքերը։ Պատահականություններ այստեղ չեն լինում։ Այն վկայում է հիվանդության զարգացման համապատասխան շրջափուլի մասին»։
Հոգեբույժ և հոգեվերլուծաբան Դմիտրի Վելտիշևը նշել է.

1978 թվականից սկսած Չիկատիլոյի մոտ առաջանում է սադիստական առավել դաժան նկրտումներ։ Դրանք առաջանում են այն բանից հետո, երբ Չիկատիլոն օրգազմ է ապրում՝ տեսնելով իր զոհի արյունը։ Նախկին սեքսուալ ցանկությունները (Ֆրոտերիզմ, պեդոֆիլիա, մաստուրբացիա) նրան այդքան հաճույք չեն պատճառել։ Այլասերված սեքսուալ հետաքրքրությունները զուգակցվել են էմոցիոնալ տատանումների (երկմտությունների) հետ՝ ճնշում, չբավարարված սեռական ցանկությունների հետ կապված անհանգստություն, հոգեկան ճնշումներ։ Հենց այդ շրջափուլում էլ առաջանում են սեքսուալ հետաքրքրությունների ընդգծված շեղումները՝ այլասերվածություն, էմոցիոնալ սառնության և ապասոցիալականացման ֆոնին ինքնավերահսկողության և սեփական անձի նկատմամբ քննադատական վերաբերմունքի կորուստ։ Սեքսուալ այլասերվածությունները (սադիզմ, պեդոֆիլիա) իրականացվել են առանձնակի դաժանությամբ, վամպիրիզմի, մարդակերության և նեկրոֆիլիայի դրսևորումներով։ Անհրաժեշտ է նշել իրականացված հանցագործությունների ստերեոտիպային բնույթը զոհերի հատուկ ընտրությունն է՝ իրականացվող գործողությունների կրկնությամբ (դանակի հարվածներ, աչքերի հանում և այլն)։Սրանց հետ զուգընթաց պահպանվել են այլասերված շիզոիդ զգայունության ախտանիշներ, ինչպես օրինակ՝ զոհի հայացքի անհանդուրժողականություն։ Աճող սոցիալական դիսադապտացիան, այդուհանդերձ, կապված չի եղել այսպիսի դեպքերին բնորոշ ագրեսիվության և դյուրագրգիռության հետ։ Այն ավելի շատ կապված է եղել աուտիզմի, շիզոտիպիկ խանգարումների, դատամոլական պահվածքի աճի հետ…:


== Առաջին ձերբակալություն ==
1984 թվականին Անդրեյ Չիկատիլոն սպանել է ամենաշատ թվով մարդկանց։ Նրանց թիվը հասնում էր 15-ի։ Արդյունքում զոհերի ընդհանուր թիվը կազմել է 32։
Հուլիսի 19-ին Չիկատիլոն սպանել է 19-ամյա Աննա Լեմեշևային, ով տուն էր վերադառնում ատամնաբուժարանից։ Չիկատիլոն աղջկան առաջարկել էր միասին լողանալ արհեստական լճակում, սակայն խոստացված լճակի փոխարեն նրան տարել էր անտառ։ Հարձակման ժամանակ Լեմեշևան ուժեղ դիմադրություն է ցույց տվել։ Չիկատիլոն կարողացել է հաղթել նրան, միայն դանակի օգնությամբ։ Լեմեշևայի դիակի վրա հայտնաբերվել են դանակի բազմաթիվ հարվածներ, որոնք հիմնականում հասցված են եղել զոհի զույգ ակնակապիճներին և ձախ քունքին։ Ոչ պակաս, քան 10 հարված է հասցվել ձախ ազդրին, կաթնագեղձերի և ցայլքի շրջաններին։ Մահացող Լեմեշևայի արյունը և ջղաձգումները Չիկատիլոյին գերագույն հաճույք են պատճառել։ Քրեական գործի նյութերում նշված է, որ. «Մարդասպանը կծելով պոկել է զոհի կրծքագեղձերի պտուկները և կուլ տվել։ Իր անլիարժեքության համար վրեժխնդիր լինելով՝ կտրել է սեռական օրգանները, այնուհետև դեն նետել, իսկ արգանդը՝ կրծել»։
Օգոստոսի 1-ին Չիկատիլոն ընդունվել է աշխատանքի Ռոստովի արտադրական միավորման «Սպեցէներգոավտոմատիկայի» նյութատեխնիկական մատակարարման բաժնում։ Աշխատանքի բերումով Չիկատիլոն անդընդհատ պետք է գործողումների մեկներ, ինչը նրա համար բավականին ձեռնտու էր։ Օգոստոսի 2-ին սպանվել է Նատալյա Գոլոսովսկայան։ Օգոստոսի 7-ին անտառում՝ «Խաղաղ Դոն» հանգստյան տան մոտ սպանել է 17-ամյա Լյուդմիլա Ալեքսեևային՝ խոհանոցային դանակի 39 հարվածներ հասցնելով նրա մարմնի տարբեր մասերին։ Չիկատիլոն կտրել էր զոհի վերին շրթունքը և մտցրել բերանի խոռոչ, կուրծքը պատառոտված էր, իսկ որովայնի ստորին հատվածներում կային կտրվածքներ։ Օգոստոսի 8-ին նա մեկնել է Տաշքենդ՝ առաջին գործուղման, որտեղ սպանել է երիտասարդ մի կնոջ, ով գտնվել է ոչ սթափ վիճակում։ Չիկատիլոն կտրել է նրա գլուխը և նետել թփերի մեջ։ Եգիպտացորենի դաշտում խոհանոցային դանակով սպանել է 10-ամյա Աքմարալ Սեյդալիևային (Սարդալիևա)։ Մարմինը թաղել է քարակույտի մեջ։ Օգոստոսի 28-ին «Խաղաղ Դոն» հանգստյան տան մոտ սպանել է 11-ամյա Ալեքսանդր Չեպելին։ Սեպտեմբերի 6-ին Դոնի Ռոստովի Օդաչուների այգու մոտ սպանել է Իրինա Լուչինսկայային։ Չեպելը և Լուչինսկայան սպանվել են նույն դանակով, ինչ Ալեքսեևան։
1984 թվականի սեպտեմբերի 14-ին Դոնի Ռոստովի կենտրոնական շուկայում Չիկատիլոյին կասկածելի պահվածքի համար ձերբակալել է տարածքային տեսուչ, ոստիկանության կապիտան Ալեքսանդր Զանոսովսկին՝ իր գործընկեր Շայխ Ահմեդ Ահմադհանովի հետ միասին։ Չիկատիլոն փորձում էր ծանոթանալ աղջիկների հետ, տրանսպորտում անհանգստացնում էր ուղևորներին, ավտոկայարանում մարմնավաճառը նրա հետ զբաղվել է օրալ սեքսով։ Նրա պայուսակի մեջ հայտնաբերվել է կեղտոտ սրբիչ, պլաստմասսե մուգ կոթով դանակ, վազելինի տարա, օճառի կտոր և պարանի երկու կապ։ Այս իրերի առկայության հանգամանքը նա կարողացավ բացատրել իր աշխատանքային գործունեությամբ։ Պարանը օգտագործում է՝ կապելու ոչ ամուր տուփերը, դանակը՝ կտրելու պարանի ավելորդ մասերը, իսկ վազելինը գործուղման ժամանակ սափրվելու համար էր նախատեսված : Բացի այդ, նրա պայուսակում գտնվել է ոստիկանության աշխատակցի կեղծ փաստաթուղթ։ Ոստիկանությունում Չիկատիլոյի արյունը ուղարկել են անալիզի։ Պարզվեց, որ նրա արյունը երկրորդ խմբի է պատկանում : Իսկ սերմնահեղուկի խումբը, որը հայտնաբերվել էր Դիմա Պտաշնիկովի մարմնի վրայից, չորրորդ խմբի էր։ Հետագայում այս հանգամանքը բացատրվեց նրանով, որ Չիկատիլոյի մոտ առկա է եղել, այսպես կոչված, «պարադոքսային արտազատումով»։ Սա բացատրվում է նրանով, որ անձի արյան կարգը և սերմնահեղուկի խումբը կարող են չհամընկնել։ Նրա արյունը եղել է երկրորդ խմբի, իսկ օրգանիզմի արտաթորանքը՝ 4-րդ։ Այս հանգամանքը ալիբի է հանդիսացել Չիկատիլոյի համար։ Դատից հետո Չիկատիլոն ԶԼՄ-ների կողմից կանվանվի «պարադոքսային արտազատող»՝ մարդ, ով ունի խիստ հազվադեպ հանդիպող օրգանիզմի առանձնահատկություն («մի քանի միլիոնից մեկը»)։ Իրականում, հայտնաբերված սերմնահեղուկի ուսումնասիրությունը տվել է սխալ արդյունք՝ նյութի երկար ժամանակ բաց երկնքի տակ գտնվելու պատճառով (տղայի դին գտնվել էր երկու օր անց)։
Չիկատիլոյին բաց թողեցին՝ չիրականցնելով առավել մանրակրկիտ հետաքննություն և ուսումնասիրություններ։ Ազատվելուց անմիջապես հետո, Չիկատիլոյին հեռացրեցին կոմունիստական կուսակցության շարքերից, որին անդամակցել էր 1960 թվականին և ուղարկեցին մեկ տարի ուղղիչ աշխատանքային գաղութ՝ կուտակիչ (ակումուլյատոր) գողանալու համար (ՌԽՍՀ ՔՕ հոդված 92)։ Չիկատիլոն նաև վերագրվեց լինոլեումի գողությունը, սակայն մեղադրանքը հանվեց՝ բավարար ապացույցների բացակայության պատճառով։ Ուղղիչ աշխատանքային գաղութում մնացել է երեք ամիս, մինչ 1984 թվականի դեկտեմբերի 12-ը։

1985 թվականի հունվարին Չիկատիլոն ընտանիքի հետ միասին տեղափոխվել է Նովոչերկասկ, որտեղ աշխատանքի է անցել Նովոչերկասկի էլեկտրաքարշաշինության գործարանում՝ որպես ինժեներ։ Ավելի ուշ զբաղեցրել է մետաղների բաժնի ղեկավարի պաշտոնը։ 1990 թվականին տեղափոխվել է Ռոստովի էլեկտրաքարշերի վերանորոգման գործարանի ներքին համագործակցության բաժին, որտեղ էլ աշխատել է մինչ ձերբակալությունը։
Իր առաջին ձերբակալությունից հետո, Չիկատիլոն սպանել է ևս 21 մարդու։


== «Անտառաշերտ» օպերացիա ==
1985 թվականի օգոստոսի 1-ին Վոստրյակովո-1 գյուղի մոտակա անտառում Չիկատիլոն սպանել է 18-ամյա Նատալյա Պոխլիստովային՝ հասցնելով դանակի 38 հարված։ Օգոստոսի 27-ին Շախտինսկի ավտոկայարանի մոտ գտնվող անտառում սպանվել է 18 ամյա Ինեսա Գուլյաևան։
Քանի որ անտառներում շարունակվում էին սպանությունները, 1985 թվականի դեկտեմբերին ԽՄԿԿ ԿԿ Նախագահության վերահսկողությամբ սկսվեց «Անտառաշերտ օպերացիան»։ Վերջինս ամենախոշոր և մասշտաբային օպերացիան էր, որն իրականացվել է խորհրդային և ռուսական իրավապապահ մարմինների կողմից։ Օպերացիայի ամբողջ ընթացքում ստուգվել է ավելի քան 200 000 մարդ, ովքեր կասկածվում էին սպանությունների իրականացման մեջ։ Օպերացիայի ընթացքում բացահայտվել է 1062 հանցագործություններ (ներառյալ սպանության՝ 95, բռնաբարության՝ 245, մարմնական 140 վնասվածքի դեպքեր և 600 այլ հանցագործություններ), գրանցվել է սեռական շեղումներ ունեցող 48 հազար մարդ, 5845 քաղաքացի կանգնել է հատուկ հաշվառման, ստուգվել է 163 000 ավտովարորդ։ Օպերացիայի ընթացքում կիրառվել են ռազմական ուղղաթիռներ, որոնք հերթապահել են երկաթագծերի և նրանց հարակից անտառաշերտերի հատվածներում։ Մարդասպանի փնտրման աշխատանքները արժեցել են մոտ 10 միլիոն ռուբլի։ Ընդ որում, ծախսերի գինը արտացոլված է 1990 թվականին սահմանված գնարժեքով։
1987 թվականի ապրիլին Դոնի Ռոստովում մարզային դատախազության խորհրդակցությանը մասնակցել են ԽՍՀՄ գլխավոր դատախազության ղեկավարի տեղակալ Վ. Նենաշևը և ՌԽՍՀ գլխավոր դատախազի տեղակալ Իվան Զեմլյանուշինը։ Խորհրդակցությունը բացվել է հետևյալ խոսքերով. ««Անտառաշերտի» գործը գտնվում է վերադաս մարմինների վերահսկողության ներքո, այդ թվում նաև ԽՄԿԿ ԿԿ-ի։ Երկրում չկա առավել կարևոր գործ, քան «Անտառաշերտ»-ինը»։
Հատուկ օպերատիվ խումբը, որը զբաղվում էր մարդասպանի որոնումներով, գլխավորում էր Վիկտոր Բուրակովը, ով դիմել էր հոգեբույժ Ալեքսանդր Բուխանովսկիին՝ կազմելու հանցագործի հոգեբանական պատկերը։ Բուխանովսկին անմիջապես մերժեց այն տեսակետը, համաձայն որի մարդասպանը հոգեկան հիվանդ է, ծայրահեղական կամ էլ համասեռամոլ։ Նրա կարծիքով, հանցագործը եղել է խորհրդային սովորական, ոչնչով աչքի չընկնող քաղաքացի, ով ունի ընտանիք, երեխաներ և աշխատանք։ Հանցագործի մականուններից մեկը դարձավ «Քաղաքացի իքսը»։
Ոստիկանության աշխատակցուհիները, հագնելով քաղաքացիական հագուստներ, մշտապես հսկում և երթևեկում էին գնացքներով։ Տագանրոգ- Դոնեցկ- Դոնի Ռոստով- Սալսկ ավտոմայրուղին ամբողջ երկայնքով հսկվել է ոստիկանության աշխատակիցների կողմից։ Չիկատիլոն, լինելով դրուժինիկ, նույնպես մասնակցել է օպերացիայի աշխատանքներին։ Նա հերթապահել է կայարաններում՝ «օգնելով» ոստիկանությանը բռնելու ինքն իրեն։ Տեսնելով, որ ուժեղանում է հսկողությունը, Չիկատիլոն ավելի զգույշ սկսեց գործել։ Հետաքննությունը ցույց է տալիս, որ 1986 թվականին Չիկատիլոն ոչ ոքի չի սպանել։ Այդ ժամանակ Չիկատիլոյի զոհերը թիվը կազմում էր 34։
Սպանությունները շարունակվեցին 1987 թվականին, երբ մայիսի 16-ին Չիկատիլոն սպանեց 13-ամյա Օլեգ Մակարենկովին, որի մնացորդները հայտնաբերվել են միայն 1990 թվականին՝ Չիկատիլոյի ձերբակալությունից հետո։ Երեխաների դիակներ միշտ են գտնվել, նույնիսկ Ռոստովի կենտրոնում, Օդաչուների և բուսաբանական այգիներում։ Նա սպանություններ է իրականացրել ԽՍՀՄ տարբեր քաղաքներում, որտեղ գործուղման է ուղարկված եղել։ Նա սպանություններ է իրականացրել Զապորոժիեում, Գորլովկայում, Լենինգրադում, Մոսկվայում, Նիժնի Տագիլում։ Հետաքննության ղեկավարումը իր ձեռքը վերցրեց Իսսա Կոստոևը, ով զբաղեցնում էր ՌԽՍՀ գլխավոր դատախազության հետաքննության վարչության պետի տեղակալի պաշտոնը։
1989 թվականի սեպտեմբերին Կոստոևը այցելել է Նովոչերկասկի բանտը՝ հանդիպելու մահվան դատապարտված սերիական մարդասպան Անատոլի Սլիվկոյի հետ, որին իրավապահ մարմինները փնտրել են շուրջ 12 տարի՝ հույս ունենալով, որ դա կօգնի քննությանը։ Բայց Սլիվկոն, կրկնելով նախկին հետաքննիչների սխալները, ասել է, որ, հավանաբար, անտառաշերտում սպանությունները կատարել են երկու անձինք։ Մեկը, ըստ Սլիվկոյի, «կենտրոնացած է» տղաների վրա, մյուսը՝ կանանց և աղջիկների։ Վերջում Սլիվկոն ասել է, որ նրանց գտնելը անհնար է, քանի որ սեփական փորձից գիտի։ Կոստոևի հետ հանդիպումից որոշ ժամանակ անց Սլիվկոյին գնդակահարել են։


== Մարդասպանի հոգեբանական դիմանկար ==
Անտառաշերտի մարդասպանի հոգեբանական դիմանկարը (Բուխանովսկիի տերմինաբանությամբ՝ «հանցագործի ուրվագծային պատկեր»), կազմվել է Ալեքսանդր Բուխանովսկիի կողմից։ Հոգեբանական դիմանկարն ունեցել է 85 տպագրական էջ ծավալ։ Բուխանովսկին այն անվանել է «ուրվագծային»։
Համաձայն Բուխանովսկու կազմած հոգեբանական դիմանկարի, հանցագործը չի տառապել փսիխոզով կամ մտավոր հետամնացությամբ։ Արտաքնապես կամ վարքածի առումով եղել է սովորական մարդ։ Զոհերը վստահել են նրան։ Նա իրեն համարել է տաղանդավոր, չնայած որ չի ունեցել որևէ հատուկ կարողություններ։ Նա ունեցել է զոհերին հետևելու և գաղթակղելու հստակ մշակված ծրագիր, որը նա խստորեն պահպանել է։ Նա եղել է հետերոսեքսուալ, իսկ տղաները նրա համար եղել են որպես «սիմվոլիկ օբյեկտներ», որոնց վրա կարելի է թափել վիրավորանքները և նվաստացումները, որոնք նա կրել է մանկության և պատանեկության տարիներին։ Նա եղել է նեկրոսադիստ, որը սեռական հաճույք և բավարարվածություն էր ստանում մարդկային տանջանքներից և մահից։ Որպեսզի զոհին հասցնի անօգնական վիճակի, սկզբից նա խփում է զոհի գլխին։ Նա ֆիզիկապես լավ պատրաստված էր, բարձրահասակ ։ Դանակի բազմաթիվ հարվածները, որոնք հասցրել է մարդասպանը, միջոց էին նրա համար «ներթափանցելու»։ Դանակի շեղբն ունեցել է առնանդամի դեր, որով նա հարվածներ է հասցրել կանանց հեշտոցին՝ ամբողջովին չհանելով դանակը։ Սա կարող է խոսել այն մասին, որ հանցագործը, հավանական է, եղել է իմպոտենտ։ Նա կուրացրել է իր զոհերին, որովհետև վախեցել է նրանց հայացքներից։ Մարմնի կտրտված հատվածները նա պահել է որպես «ռազմավար»։ Կտրելով տղա երեխաների սեռական օրգանները, նա փորձել է նրանց դարձնել կնոջ նման կամ էլ փորձել է դրանով վրեժ լուծել՝ իր սեռական չկայացվածության համար։ Նրա տարիքը՝ 25-50 տարեկան։ Ավելի հավանական է, որ նա 45-50 տարեկան էր, ում մոտ ամենից հաճախն է արթնանում սեռական դևիացիան։ Եթե նա եղել է ամուսնացած, ապա նրա կինը բավարար պահանջկոտ չի եղել և թույլատրել է՝ նրան հաճախակի և երկարատև բացակայելու տնից։ Հավանական է, որ ունեցել է անձնական ավտոմեքենա, կամ էլ նրա աշխատանքը կապված է եղել գործուղումների հետ։ Նա կարող էր ժամանակավորապես դադարել սպանել, երբ զգում էր վտանգ, սակայն կանգ չէր առնի, եթե չբռնվեր կամ էլ չմահանար։


== Երկրորդ ձերբակալություն, դատավարություն և գնդակահարություն ==
1990 թվականին Չիկատիլոն սպանել է 8 մարդու։ Իր վերջին սպանությունը իրականացրել է նոյեմբերի 6-ին։ Զոհը դարձավ 22 ամյա մարմնավաճառ Սվետլանա Կորոստիկը։ Սպանելով նրան, Չիկատիլոն դուրս եկավ անտառից, և «Դոնլեսխոզ» կայարանի մոտ նրան կանգնեցրեց սերժանտ Իգոր Ռիբակովը։ Նա խնդրեց Չիկատիլոյին ցույց տալ փաստաթղթերը, քանի որ Չիկատիլոյի հագուստը նրան մոտ կասկած առաջացրեց։ Այսպես, այդ վայրերում մարդիկ սունկ են հավաքում, իսկ կոստյումով և փողկապով սունկ հավաքելու գնալը՝ չափից դուրս տարօրինակ է։ Քանի որ ոստիկանը որևէ հիմք չուներ նրան ձերբակալելու՝ գրանցելով նրա ազգանունը, բաց է թողել։
Մի քանի օր անց, այդ կայարանի մոտ հայտնաբերվել է Կորոստիկի դին։ Դատաբժշկական փորձաքննությունը պարզեց սպանության ժամանակը։ Այն տեղի էր ունեցել մոտ մեկ շաբաթ առաջ։ Ստուգելով հերթապահ ոստիկանների զեկուցագրերը, Կոստոևը ուշադրություն դարձրեց Չիկատիլոյի ազգանվան վրա, ով արդեն ձերբակալվել էր 1984 թվականին՝ անտառաշերտի սպանությունների կատարման մեջ կասկածվելու համար։ Նոյեմբերի 17-ին Չիկատիլոյի նկատմամբ սկսեց իրականացվել հսկողություն, որի ընթացքում պարզվեց, որ նա կասկածելի վարք ունի։ Մասնավորապես, նա փորձում էր ծանոթանալ տարբեր տարիքի տղաների և աղջիկների հետ, հայտնվում էր այնպիսի վայրերում, որտեղից նախկինում դիակներ են գտել։ Բացի այդ պարզվեց, որ Չիկատիլոն այնքան էր զայրացել չհաջողված ծանոթությունից հետո (երիտասարդ աղջիկը չէր ցանկացել նրա հետ շփվել), որ փողոցն անցնելիս, քիչ էր մնացել ընկներ ավտոմեքենայի տակ։
Չիկատիլոն ձերբակալվել է 1990 թվականի նոյեմբերի 20-ին։ Այդ օրը, աշխատանքից շուտ դուրս գալու թույլտվություն ստանալով, նա մեկնեց պոլիկլինիկա՝ մատի ռենտգեն հետազոտություն իրականացնելու համար։ Նրա մատը կծել էր նախկին զոհերից մեկը՝ Վիկտոր Տիշենկոն։ Ռենտգեն հետազոտության արդյուքնում պարզվեց, որ մատը ջարդվել է։ Չիկատիլոն վերադարձավ տուն, հետո գնաց կրպակ՝ գարեջուր գնելու (այլ տվյալների համաձայն, նա կվաս է գնել): Գարեջուրը տուն է բերել բանջարեղենի համար նախատեսված ցանցատոպրակով։ Տուն վերադարձի ճանապարհին, փորձել է ծանոթանալ անչափահաս տղայի հետ։ Ծանոթության պահին ձերբակալվել է օպերատիվ խմբի կողմից, որի կազմում էր գտնվում ձերբակալման խմբի ղեկավար Վլադիմիր Կոլեսնիկովը։ Օպերլիազորներից մեկի խոսքերով, Չիկատիլոյի ձերբակալման օպերացիայի մասնակիցները զարմացած են եղել, որ «Չիկատիլոն, կարծես, այնքան առողջ տղամարդ է, որ գարեջուր շատ քիչ է գնել (երեք լիտրանոց շշում եղել է կես լիտր գարեջուր)»։ Տան խուզարկման արդյունքում հայտնաբերվել են խոհանոցային 23 դանակներ, մուրճ, որով Չիկատիլոն տանջամահ է արել զոհերին, կոշիկ, որի չափսերը և նկարը համընկել են ոտնահետքի հետ, ինչպես նաև հայտնի պայուսակը, որտեղ առկա էր պարան, դանակ և վազելին։ Գ. Գ. Բոնդարենկոն, ով 1984 թվականին աշխատել է ՆԳՆ Պերվոմայսկի բաժնում, որպես քրեական հետախուզության բաժնի ղեկավար (հետագայում հանդես է եկել որպես վկա), ճանաչեց դանակը, որը գտնվել էր Չիկատիլոյի պայուսակում, երբ նրան Կենտրոնական շուկայից տեղափոխել են Պերվոմայսկի բաժին։
Չիկատիլոյին հարցաքննել են տասն օր։ Այդ ընթացքում նա իր հանցանքը չի ընդունել։ Նրա դեմ առկա ուղղակի հանցանշան չի եղել։ Արդեն լրանում էր ԽՍՀՄ քրեական օրենսգրքով սահմանված ձերբակալման եռօրյա ժամկետը։ Կոստաևը դիմեց հոգեբույժ Ալեքսանդր Բուխանովսկու օգնությանը։ Վերջինս համաձայնվեց խոսել կասկածյալի հետ։ Նոյեմբերի 28-ին, Բուխանովսկու հետ ունեցած զրույցներից հետո, որի ժամանակ Բուխանովսկին Չիկատիլոյին էր ցույց տալիս նրա հոգեբանական դիմանկարի առանձնահատուկ մասերը, Չիկատիլոն պոռթկաց և սկսեց տալ ինքնախոստովանական ցուցմունքներ։ Մարկ Դեյչին տված հարցազրույցի ժամանակ Բուխանովսկին նշել է, որ միանգամից է հասկացել, որ իր առջև նստած է սերիական մարդասպան։ Նա հասկացել էր, թե ինչի համար Չիկատիլոն չի ցանկանում համագործակցել հետաքննության հետ։ Ըստ նրա Չիկատիլոն ցանկանում էր թաքցնել իր սեփական երևակայությունը։ Ըստ Չիկատիլոյի այն եզակի է և միայն ինքն է ունակ իրականացնելու այդպիսի սպանություններ։ Բացի այդ, Բուխանովսկին նշել է, որ ինքը չի դիմել հիպնոսի, քանի որ նա առաջին մարդն էր, ում Չիկատիլոյն խոստովանել է կատարած հանցագործությունները։
Դատավարությունը, որը սկսվել է 1992 թվականի ապրիլի 14-ին, տեղի է ունեցել Ռոստովի արդարադատության տան № 5 սրահում։ № 18/59639-85 քրեական գործի նյութերի ծավալը եղել է 220 հատոր։ Նրան մեղադրում էին 56 սպանությունների մեջ, սակայն կարողացել էին ապացուցել միայն 53-ը, չնայած, որ խոսվում էր 52 սպանությունների մասին։ Դրանցից մեկի վերաբերյալ արձակված դատավճռի մեջ նշվում էր, որ ապացույցները բավական չեն՝ Չիկատիլոյին վերագրելու համար։ Բացի այդ, Չիկատիլոյին էին վերագրվում նաև մի քանի անչափահասների բռնաբարության մեղադրանքները։ Դատավարության սկզբում Չիկատիլոն փորձեց հրաժարվել իր ցուցմունքներից՝ հայտարարելով, որ այդ ցուցմունքները հետաքննության ժամանակ դրել են իր առջև՝ այլ թղթերի հետ միասին, իսկ ինքը անգիտակցաբար ստորագրել է։ Սակայն դատահոգեբուժական փորձաքննությունը, որն իրականացվել երեք անգամ, ցույց է տվել նրա մեղսագիտակցությունը։ Չիկատիլոյի փաստաբանը փորձեց «ստեղծել» պաշտպանական գիծ, համաձայն որի իր պաշտպանյակը դժբախտ և հիվանդ մարդ է, ով բժշկական օգնության կարիք ունի։ Որպեսզի խուսափեն զոհերի հարազատների կողմից Չիկատիլոյի վրա հարձակումներից, նրան տեղավորեցին երկաթե մեծ վանդակում։ Դատական նիստերի ժամանակ նա փորձել է խենթություններ անել. բարձր գոռացել է, վիրավորել է դատավորներին, պետական մեղադրողին, ցույց է տվել ներկաներին իր սեռական օրգանները, պնդել է, որ հղի է և իր մյուս երեխային պետք է կրծքով կերակրի։ Այն հարցին, թե որն էր մոտիվացիան, որ Չիկատիլոն կատարել է այդ հանցագործությունները, պատասխանել է. «Ես դրանք չեմ արել սեռական բավարարվածության համար։ Ավելի շուտ, դրանք իմ հոգին խաղաղեցնում էին»։ Հոկտեմբերի 15-ին նրան դատապարտեցին մահապատժի (բազմաէջ դատավճիռը սկսել են կարդալ հոկտեմբերի 14-ին)։ Լրագրող և գրող Ալեքսանդր Մասալովը, այս փաստի վերաբերյալ, նշել է, որ. « «Գնդակահարություն» բառը լսելով, դահլիճը սկսեց ծափահարել…»:

Գտնվելով մահվան դատապարտվածների խցում, Չիկատիլոն հետևել է իր առողջությանը. չի ծխել, նախավարժանքներ է կատարել, ախորժակով կերել է։ Բացի այդ, նա բողոքներ է ուղարկել ԽՄԿԿ ԿԿ Նախագահություն և կենտրոնական թերթի խմբագրություններ, որոնք ուղղված էին դատարանի և հետաքննական մարմինների դեմ։ Նա համաներման դիմում է ուղարկել նաև Ռուսաստանի նախագահ Բորիս Ելցինին։ 1994 թվականի հունվարի 4-ին մերժվել է նրա վերջին այդպիսի խնդրանքը, որտեղ նշված էր, որ 40 տարի Չիկատիլոն ծառայել է երկրի բարօրությանը, ապրել է աշխատանքային դժվար կյանք՝ «Կոմունիստական բռնապետությունում» և երազում է ապրել նոր և ազատ Ռուսաստանում։ Նա նաև նշում էր, որ քրեական գործը, որտեղ իրեն բնորոշում են որպես բռնաբարողի, մարդասպանի և մարդակերի, ամբողջովին սարքված է և չկան բավարար փաստեր, որոնք ապացուցում են հանցագործությունների մեջ նրա մասնակցությունը։ Նա նշում էր, որ ունի շիզոիդ անձնային խանգարում, որոնք ուղկեցվում են սեքսուալ շեղումներով, գանգուղեղային ճնշման արդյունքում առաջացած գլխացավեր, անքնություն, մղձավանջներ, սրտի առիթմիա։ Ի հակասումն իր խոսքերի, նշել է, որ համարվում է միակ իրական կոմունիստը՝ «կոմունիստ № 1»: Նա խնդրել է վերականգնել իր հոր և պապի իրավունքները, ովքեր դարձել են վարչակարգի զոհը, ինչպես նաև չեղարկել 1984 թվականին իր նկատմամբ ընդունված մեղադրական դատավճիռը։ Նա պահանջեց, որ իրեն Նովոչերկասկից տեղափոխեն Մոսկվայի բանտ, նրա համար, որ. «Ասեմ ճշմարտությունը այս երկրի, սենսացիոն գործի մասին։ Ես պետք է գրեմ հիշողություններ իմ ողբերգական կյանքի մասին, որպեսզի հանդիպեմ մասնագետների՝ իրավաբանների, սեքսոպաթոլոգների, հոգեբույժների հետ…»: Վերջին տողում Չիկատիլոն գրել է. «Խնդրում եմ մի զրկեք ինձ կյանքից».:
Փետրվարի 13-ին Նովոչերկասկի բանտում, որտեղ Չիկատիլոն տեղափոխվել էր դատավարությունից հետո, նրան հայտնեցին, որ գիշերային թռիչքով նրան կտեղափոխեն Մոսկվա՝ նոր հետազոտություններ իրականացնելու համար։ Փետրվարի 14-ին Չիկատիլոն ՈՒԱԶ մակնիշի մեքենայով տարվել է գնդակահարության վայր, որտեղ էլ գնդակահարվել է ծոծրակի հատվածից։ Թաղվել է անանուն համարի ներքո՝ Նովոչերկասկի գերեզմանատանը։


== Բանավեճեր Չիկատիլոյի վերաբերյալ ==


=== Սեքսուալ բռնություններ ===
Ինչպես առաջին, այնպես էլ երկրորդ ձերբակալության ժամանակ Չիկատիլոյի պայուսակից գտնվել է վազելինի տարա, որը պարանի և սրածայր դանակի հետ միասին «նախատեսված է եղել զոհերի համար»։ Երբ Չիկատիլոյին հարցրել են, թե նրա ինչին է պետք վազելինը, նա պատասխանել է, որ օգտագործում է այն սափրվելու համար, երբ մեկնում է գործուղման։ Ավելի ուշ, հարցաքննությունների ժամանակ նա խոստովանեց, որ օգտագործել է վազելինը բռնաբարությունների ժամանակ։
Շատ փորձագետներ, նույնիսկ նրանք, ովքեր մասնակցել են Չիկատիլոյի փորձաքննությանը, վստահեցնում են, որ նա երբեք չի բռնաբարել զոհերին, քանի որ տառապել է իմպոտենտությամբ։ Ռուսաստանի առողջապահության նախարարության Մոսկվայի հոգեբուժական ինստիտուտի սեքսապաթոլոգների խումբը իր եզրակացության մեջ նշել է. «Չիկատիլոյի մոտ հայտնաբերվել է թույլ սեռական կազմություն` սեռական օրգանների գրգռման հատվածում։ Դրանով է պայմանավորված արագ տեղի ունեցող սերմնաժայթքումը՝ (առանց ձեռնաշարժության, առանց սեռական հարաբերությունների) սեռական ակտի նախապատրաստական շրջանում» Մյուս կողմից, օրինակ, ամերիկացի դատական հոգեբան Քեթին Ռամսլանդը նշում է, որ Չիկատիլոյի զոհերից մեկը բռնաբարված է հայտնաբերվել, իսկ նրա հեշտոցի մեջ առկա է եղել սերմնահեղուկ (այս դեպքից հետո հնարավոր եղավ հայտնաբերել մարդասպանի արյան խումբը): Ռուս լրագրողներ և գրողներ Միխայիլ Գուրևիչը և Օլգերտ Լիբկինը ուշադրություն են դարձնում այն հանգամանքի վրա, որ Չիկատիլոն սեռական կապ է ունեցել իր սիրուհի Վալենտինա Ժ.-ի հետո, ով նախկինում եղել է նրա աներձագի կինը։ Ռուս լրագրող և գրող Ալեքսանդր Մասալովը նշում է, որ փորձաքննությունը ցույց է տվել, որ Չիկատիլոն եղել է նեկրոֆիլ, քանի որ զոհերի մի մասը բռնաբարված են եղել մահվանից հետո, չնայած մյուս դեպքերում սեփական սեռական ցանկությունները բավարարելու համար, նա իր առնանդամը քսել է դեռևս չսառած զոհերի դիակներին։


=== Մեղսունակություն ===
Երեք դատահոգեբուժական փորձաքննությունները, որոնք կատարվել են Ռոստովի մարզային հոգենյարդաբանական դիսպանսերի և Սոցիալական և դատական հոգեբուժություն պետական գիտական կենտրոնի կողմից, Չիկատիլոյին միանշանակորեն ճանաչել են մեղսունակ, այսինքն «չի տառապում որևէ հոգեկան հիվանդությամբ և հաշվետու է սեփական գործողությունների համար, ինչպես նաև ունակ է կառավարել դրանք»։ Սակայն լրագրող և գրող, «Վեչերնայա Մոսկվա» թերթի պատահարների բաժնի ղեկավար Նիկոլայ Մոդեստովը կարծում է, որ բժիշկների տված եզրակացությունը նպատակ է հետապնդում հասարակությանը պաշտպանելու մարդասպանից, քանի որ, եթե Չիկատիլոյին ճանաչեին անմեղսունակ, այսինքն հոգեկան հիվանդ, նա կխուսափեր գնդակահարությունից և նրան կուղարկեին հատուկ հոգեբուժարան՝ պարտադիր բուժման։ Դա նշանակում է, որ նա որոշ ժամանակ անց կարող էր հայտնվել ազատության մեջ։
Հոգեբույժ Ալեքսանդր Բուխանովսկին վստահեցնում էր, որ, իր կարծիքով, Չիկատիլոն հիվանդ է եղել, և նոր քրեական օրենսգրքի ընդունվելուց հետո, նրան կարող էին ճանաչել «սահմանափակ մեղսունակ», որը դարձյալ ենթադրում էր, որ Չիկատիլոյին պետք է ուղարկեին հոգեբուժարան։ Չիկատիլոյին մեղսունակ ճանաչելը նշանակում էր, որ նա նա գիտակցել է իր գործողությունների հակաօրինական բնույթը և կարող էր նպատակային կառավարել իր վարքը։ Սակայն մեղսունակությունը չի ենթադրում, որ անձը չի կարող չճանաչվել հոգեկան խանգարում ունեցող, այլ ենթադրում է, որ նա կարող ինքնակառավարվել։

Գրող և լրագրող Ալեքսանդր Մասալովը հիշում էր. Ես եղել եմ դատավարության մի քանի նիստերի, որոնք տեղի են ունեցել Դոնի Ռոստովում, տեսել եմ մարդասպանին տաս- քսան մետր հեռավորությունից… Նա նստած էր ճաղավանդակում և նրա գործողությունները տեսնելով հստակ կարող եմ ասել՝ այդ մարդ հոգեպես աննորմալ է…Նա նաև նշել է, որ «որոշ հետազոտողների կարծիքով, բժիշկները այդպիսի եզրակացություն են տվել՝ դատախազության պարտադրանքով, որպեսզի մարդասպանը չխուսափի պատժից՝ ընկնելով հոգեբուժարան».:
Հոգեբույժ և հոգեվերլուծաբան Դմիտրի Վելտիշև կազմել է Չիկատիլոյի հոգեբանական դիմանկարը  Մանուկ տարիներից Անդրեյ Չիկատիլոն աչքի է ընկել ինքնամփոփությամբ, նեղացկոտությամբ, զգայունությամբ և անհանգստությամբ։ Հասակակիցների հետ շփումների դժվարությունները, հատկապես աղջիկների, դասերի ժամանակ զուգարան գնալու թույլտվություն խնդրելը, օտար մարդկանց դիմելու դժվարությունները կապված են եղել սեփական ամբողջականության նկատմամբ անվստահության հետ։ Նա տարված է եղել քարտեր նկարելով, ստալինիզմի գաղափարախոսությամբ, կոմունիստական առաջնորդների անունները գրելով։ Իր երևակայության մեջ նա իրեն պատկերացնում էր ԽՄԿԿ կոմկուսի գլխավոր քարտուղարի դերում, ով հանդես էր գալիս ամբիոնից։ Մտահոգության և հուզվածության առկայությունը ավելացնում էր նրա մեջ ատելության զգացումը շրջապատի նկատմամբ։ Աստիճանաբար վերանում էր դեպրեսիոն իրավիճակը՝ ոչ ուժեղ կատաղությամբ, ամոթխածության և անձնական անլիարժեքության գիտակցության բարձրացմամբ։ Սկսվեց սեփական անձի վերագնահատումը, առաջացան սեփական բացառիկության վերաբերյալ մտքեր։ Առավել վառ այս գործընթացը տեղի է ունեցել պատանեկության տարիներին, երբ անլիարժեքության զգացողությունը՝ կապված սեռական կյանքի անհաջողություններով, ավելացնում էր ուսման տենչը, հետաքրքրության բարձրացումը մարքսիստական փիլիսոփայության վերաբերյալ, կոմունիզմի գաղափարախոսության հաղթանակի սպասելիքները, որոնք կվերացնեին սոցիալական անհավասարությունը և կնվազեցնին թշնամանքը արտաքին աշխարհի նկատմամբ։
Պատմաբան Ջոն Ֆիլիպ Ջենքինսը նշում էր, որ «Չիկատիլոն մոլի կարդացող էր, հատկապես պատմության այն հատվածներն էր սիրում, որտեղ նկարագրվում էր, թե ինչպես են գերմանացի ռազմագերիները տանջանքների ենթարկվել խորհրդային գերեվարության ներքո՝ երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ»։


=== «Պարադոքսային արտազատում» ===
Չիկատիլոյի գործով Ռոստովի մարզային դատարանի կողմից ընդունված դատավճռի մեջ նշված է, որ գործի երկարատև չբացահայտվելը կապված էր, ոչ թե փորձագետների սխալների կամ հետաքննիչների բացթողումների հետ, այլ, այսպես կոչված, մեղադրյալի «պարադոքսային արտազատման» հետ։ Խոսքն այն մասին է, որ մեղադրյալի արյան և արտազատուկների (սերմնահեղուկ) խմբերը հակածնային ABO համակարգում չեն համընկել։ Չիկատիլոյի արյան խումբը եղել է եղել երկրորդ (A), սակայն սերմնահեղուկում, որը հայտնաբերվել է զոհերից մեկի վրա, առկա է եղել նաև B հակածինի հետքեր։ Բժշկական եզրակացության արդյունքում փորձագետները եկան այն եզրակացության, որ անտառաշերտի մարդասպանի արյան խումբը չորրորդ է (AB): Չիկատիլոյի արյան խումբը չէր համապատասխանում, այդ իսկ պատճառով 1984 թվականի սեպտեմբերին նրան բաց թողեցին։
Ներկայումս ապացուցված է, որ այսպես կոչված, «պարադոքսային արտազատում» գոյություն չունի, քանի որ այն հակասում է ABO հակածնային համակարգի գենետիկական հիմունքներին։ Արյան և սերմնահեղուկի անհամապատասխանության երևույթը պայմանավորված է հետազոտվող կենսաբանական օբյեկտների մանրէաբանական աղտոտվածությամբ։ Որպեսզի խուսափեին ուսումնասիրության սխալ արդյունքներից, անհրաժեշտ էր ուսումնասիրությունն իրականացնել համապատասխան մեթոդիկայով՝ բարձրակարգ ռեագենտների կիրառումով, որը, սակայն, Չիկատիլոյի պարագայում չիրականացվեց։
Քրեագետ, իրավաբանական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Յուրի Դուբյագինը, ով ունի ներքին գործերի համակարգում 27 տարվա աշխատանքային փորձ, կարծում է, որ «պարադոքսային արտազատումը» հորինվել է նրա համար, որ արդարացվի դատաբժշկական փորձաքննության կողմից թույտված բացթողումները։ Թերության հիմնական պատասխանատվությունը ընկել է Ս.Վ. Գուրտովայայի վրա, ով 1984 թվականին իրականացրել է Չիկատիլոյի արյան հետազոտությունը։ Ինքը Գուրտովայան ընդունել է, որ հետազոտության ժամանակ թույլ է տվել բացթողումներ և բժշկական ամփոփիչ եզրակացության մեջ պետք է գրեր «մարդ, ում սերմնահեղուկի մեջ առկա են համապատասխան անտիգենները»։ Նա նաև հավելել է, որ եթե ընդդեմ մեղադրյալի առկա են ծանրակշիռ փաստեր, իսկ արյան խումբը չի համապատասխանում, ապա անհրաժեշտ է իրականացնել սերմնահեղուկի հետազոտություն։
2003 թվականին Իսա Կոստոևը բացահայտ ասել է, որ «հետազոտության ժամանակ բացթողում է տեղի ունեցել»։


=== «Կազմակերպված» կամ «անկազմակերպ» սերիական մարդասպան ===
Հետաքննության դաշնային բյուրոյի աշխատակիցներ Ռոյ Հեյզելվուդը և Ջոն Դուգլասը կազմել են դասակարգում, համաձայն որի սերիական բոլոր մարդասպաններին դասակարգում են երկու խմբի։ Դասակարգման հիմք է հանդիսանում սպանության մեթոդը։ Ըստ այդմ, սերիական մարդասպանները լինում են կազմակերպված (սերիական) ոչ սոցիալական և անկազմակերպ հակասոցիալական։
Կազմակերպված սերիական հանցագործներին բնորոշ է սեփական ցանկությունների վերահսկումը, նրանք ունեն զոհին հսկելու և գայթակղելու հստակ ծրագիր։ Եթե ծրագիրը ձախողվում է, ապա մարդասպանը սպանության իրականացումը կարող է հետաձգել։ Բացի այդ, կազմակերպված հանցագործի ինտելեկտը միջին է, հաճախ նրանք ունեն բարձրագույն կրթություն։
Ի տարբերություն կազմակերպված սերիական մարդասպանների, անկազմակերպ մարդասպանները ունակ չեն կառավարելու իրենց էմոցիաները և սպանությունները կատարում են կատաղության նոպայի ժամանակ (աֆեկտի ազդեցության տակ)։ Հանցագործը հաճախ սպանում է «առաջին պատահած մարդուն»։ Նրանց ինտելեկտի մակարդակը ցածր է, ընդհուպ մինչև մտավոր հետամնացություն կամ էլ ունեն հոգեկան խանգարումներ։ Սերիական մարդասպանների այս տիպը սոցիալականապես ադապտացված չէ (չունեն աշխատանք, ընտանիք, մենակ են ապրում, անխնամ տեսք ունեն), այսինքն չեն կրում «նորմալության դիմակ»։ Չիկատիլոն իր սպանությունները կատարել է աֆեկտի ազդեցության տակ, սակայն գիտակցորեն։ Նա նախապես ծրագրել է սպանության գործողությունները (մի քանի զոհերի հետ քայլել է, մինչև հինգ կիլոմետր)։ Եթե զոհը հրաժարվել է գնալ նրա հետ, նա չի շարունակել պնդել՝ վախենալով իր վրա ուշադրության կենտրոնացումից, այլ փնտրել է նոր զոհի։
Քրեագետներ Վիկտոր Օբրազցովը և Սապֆո Բոգոմոլովան Չիկատիլոյին, միանշանակորեն, դասել են «անկազմակերպ հակասոցիալական» մարդասպանների շարքին։ Միևնույն ժամանակ, համաձայն Հեյզելվուդ- Դուգլասի դասակարգման, անկազմակերպ մարդասպանը հաճախ բնակվում է սպանության վայրերի մոտ։ Չիկատիլոն իր սպանությունները իրականացրել է Ռոստովի մարզի ողջ տարածքում, ինչպես նաև ԽՍՀՄ այլ հանրապետությունների տարածքներում։ Մյուս տեսանկյունից, կազմակերպված հանցագործը փորձում է հանցագործության վայրում հանցանշաններ չթողնել, փորձում է ազատվել դիակից, իսկ Չիկատիլոն հանցանքի վայրում թողել է դիակները, բացի այդ առկա են եղել նաև բազմաթիվ հանցանշաններ։
Ռուս գրողներ և լրագրողներ Միխայիլ Գուրևիչը և Օլգերտ Լիբկինը ուշադրությունը հրավիրում են այն հանգամանքի վրա, որ Լենա Զակոտնովայի սպանությունից և Կրավչենկոյի նկատմամբ քրեական հետաքննության իրականացման ընթացքում, Չիկատիլոն ժամանակավորապես դադարեցրել է սպանությունները. «Եվ նա պառկած է։ Նա նույնիսկ փոխում է աշխատավայրը՝ հեռու աշխատակիցներին, ովքեր նրա մասին ամեն ինչ գիտեն։ Նա փորձում է հեռու մնալ անչափահասներից, քանի որ անչափահասի հայացքը նրա մոտ առաջացնում է ցանկություն։ Նա փորձում է հեռու մնալ գայթակղությունից <…> Նա սպասում է, հետևում է գազանական զգուշավորությամբ։ Համբերատար սպասում է իր ժամին…».:


== Զոհերի ցանկ ==


== Չիկատիլոն զանգվածային մշակույթում ==
Ֆիլմեր1993 թվական՝ «Իմ հմայիչ աշխարհը կամ Չիկատիլոն ... ֆոնին», ֆիլմը պարունակում է փաստավավերագրական եզակի կադրեր՝
Չիկատիլոյի գործով դատական նիստը, որտեղ կարդում են Չիկատիլոյի մահվան դատավճիռը
Չիկատիլոյի վերջին հարցազրույցը, ով արդեն գտնվում էր մահվան դատապարտվածների խցում
Բորիս Սերեբրյակովի գործի հետ կապված ձայնագրություն և այլ փաստաթղթեր
կա հատված տանջահար արված աղջկա դիակի հետազոտության վերաբերյալ
1995 թվական` «Քաղաքացի Իքս», ամերիկյան հեռուստաֆիլմ։ Չիկատիլոյի դերը մարմնավորում է Ջեֆրի Դեմանը
1997 թվական՝ «Սատանայի հետքերով», երկսերիանոց փաստավավերագրական ֆիլմ (ՆՏՎ, Ռուսաստան)
2000՝ «Չիկատիլոյի աշտարակ», ֆրանսիական ներկայացում, որը բեմադրվել է Փարիզի Ռենե Գերայի թատրոն- ստուդիան։ Միխայիլ Վոլոխովի հեղինակային «Չիկատիլոյի աշտարակ» ֆիլմը դարձել է Մոսկվայի միջազգային կինոփառատոնի դափնեկիր:
2004՝ «Էվիլենկո», ամերիկյան կինոֆիլմ՝ Մալքոլմ Մաքդաուէլի մասնակցությամբ։ Հիմնված է Չիկատիլոյին առնչվող փաստերի վրա։
«Մի կտոր մարմին»։ Սարսափ ֆիլմում Տոնի Ուրբանը մարմնավորում է Չիկատիլոյի կանացի կերպարին։ Ֆիլմում անդրադարձ է կատարվում մարդակերությանը։
2015՝ «Երեխա-44»։ Թոմ Ռոբ Սմիթի գրքի հիման վրա նկարահանված ֆիլմ, որտեղ սյուժեի հիմնական մասը հիմնված է Չիկատիլոյի կերպարի վրա։
2017՝ «Խորհրդատու», ռուսական բազմասերիանոց ֆիլմ, որը ցուցադրվելու է ռուսական ՆՏՎ հեռուստաալիքով։ Հեռուստասերիալը պատմում է Չիկատիլոյի կյանքի և մարդասպանությունների մասին։Երաժշտություն«Օրկեստր Չե» խումբ՝ «Да, я - ЧЕкатило» երգ։ Երգը նվիրված է մարդասպանին։
«Պուրգեն» խումբ՝ «Все люди - Чикатилы» երգ։ Գրվել է 1990-ական թվականներին։
«Էիսրեգեն» խումբ՝ «Ripper von Rostow երգ» (2004)։ Երգում նկարագրվում է վերջին զոհի՝ Սվետլանա Կորոստիկի սպանությունը։
«Slayer» խումբ՝ «Psychopathy Red» երգ։ Երգում անդրադարձ է կատարվում Անդրեյ Չիկատիլոյին։
«Դեմոնս օֆ Գիլյոտին» խումբ՝ «Красный зверь» երգ։ Անդրադարձ է կատարվում «Անտառաշերտի» օպերացիային։
«Քլինինգ օֆ Դեշ» խումբ՝ «Serial Killers» երգ։
«Կրասնայա պլեսեն» խումբ՝ «Чикатило» երգ։
«Ուրատսակիդոգի» խումբ՝ «Андрей Романыч»:
«Բրիգադնի պոդրյադ» խումբ՝ «Рив гош» երգ։ Ավելի լավ է 6-րդ անգամ ընկնես Չիկատիլոյի դանակի տակ, քան գնաս այդ անիծված Ռիվ Գոշ
«Ալլեն» (երգչուհի)՝ «Комарик» (1999): Կրկներգում երգում են Չիկատիլո Բում- բում։
«Գլատոկ սպեռմի»՝ «Чика-Тило»:Հեռուստահաղորդումներ1997 - «Քրեական Ռուսաստան»՝ Սատանայի հետքերով. Ռուսաստան, Տևողությունը Մաս 1 00:24:29, Մաս 2 00:24:29.
2014 - «Չիկատիլոն Մայդանում», Հաղորդում Չիկատիլոյի մասին։ Հեռարձակվել է ՆՏՎ-ով։
2015 - Х-վարկածներ։ Հնչեղ գործեր | 2-րդ եթերաշրջան, 8-րդ թողարկում | Չիկատիլո. գազանի անունը (ՏՎ3)Այլ2011 թվականին Մինսկում բելառուս նկարիչ Միխայիլ Սենկովը բացել է «Ինչպես սարսափելի հեքիաթում» ցուցահանդեսում, որը նվիրված է Անդրեյ Չիկատիլոյին:


== Ընտանիք ==
1991 թվականի հունվարին հետաքննության խորհրդի անդամի խորհրոդով Չիկատիլո ընտանիքի անդամները դիմեցին Նովոչերկասկի ՔԿԱԳԳ, որտեղ փոխեցին իրենց ազգանունը, ընդունելով մորական կողմի ազգանունը, վաճառեցին Նովոչերկասկի բնակարանը և տեղափոխվեցին Խարկով։

Պապ` Իվան Կորոլ։ Չիկատիլոյի խոսքերով, նա եղել է միջին խավի ներկայացուցիչ և կոլեկտիվացման ժամանակ կուլակաթափ է եղել։
Հայր ՝ Ռոման Չիկատիլո։ 1941 թվականին մեկնել է ռազմաճակատ, գերի ընկել և դասվել «հայրենիքի դավաճանների»։
Մայր՝ ապրել է Ուկրաինայի գերմանացիների կողմից բռնակցված տարածքներում։ Ենթադրաբար, մահացել է՝ բռնաբարվելով գերմանացի զինվորի կողմից։
Քույր՝ (ծնված 1943 թվականին)։
Եղբայր՝ Ստեփան։ Չիկատիլոյի խոսքերով, 1933 թվականին եղբորը գողացել և կերել են Հոլոդոմորի ժամանակ ։ Կա տեսակետ այն մասին, որ եղբորը կերել են ծնողները։
Կին՝ Թեոդոսիա (Եվդոկիա) Սեմյոնովնա Օդնաչևա (Չիկատիլո) (1939-2005)։ Աշխատել է մանկապարտեզի տնօրեն։ Աշխատանքից հեռացվել է այն ժամանակ, երբ հասարակությունը իմացել է Չիկատիլոյի մասին։ 1989 թվականին երկրորդ բնակարան ստանալու համար՝ ամուսնուց օրինական ճանապարհով բաժանվել է։ Աշխատել է շուկայում՝ որպես վաճառող։
Աներորդի՝ Իոսիֆ, կնոջ հարազատ եղբայրը։ Աշխատել է որպես հանքափոր, սակայն աշխատանքից հեռացվել է։
Զարմուհի (կնոջ կողմից)՝ Մարինա Օդնաչևա։ Մարիայի խոսքերով, Չիկատիլոն մի քանի անգամ փորձել է սեռական հարաբերություններ ունենալ նրա հետ։
Դուստր՝ Լյուդմիլա Օդնաչևա (ծնվ. 1965): Առաջին անգամ ամուսնացել է 1990 թվականին; իսկ երկրորդ ամուսնությունից ունի դուստր։
Որդի՝ Յուրի Միրոշնիչենկո (մինչ 21 տարեկանը կրել է Չիկատիլո ազգանունը; այնուհետև կրել է Օդնաչև ազգանունը) (ծնվ. 1969): Աֆղանական պատերազմի մասնակից։ Պատերազմի ժամանակ վիրավորվել է։ 1989 թվականի հոկտեմբերից աշխատել է Նովոչերկասկի գործարաններից մեկում։ 1996 թվականին վերադարձել է Ռոստովի մարզ, որտեղ զբաղվել է մանր կողոպուտներով։ 2009 թվականի ապրիլին ձերբակալվել է սպանության համար։ Ընդհանուր առմամբ, բանտում նստել է 12 տարի։ Չի հավատում, որ հայրը 53 մարդու է սպանել՝ նշելով, որ նրան վերագրել են այնպիսի սպանություններ, որն ինքը չի կատարել։ Երկու անգամ ամուսնացել է։ Առաջին ամուսնությունից ունի որդի։
Թոռ՝ Անդրեյ։ Ծնվել է հոկտեմբերի 13-ին։ Հայրը նրան Անդրեյ է անվանել՝ պապի պատվին։


== Հետաքրքիր փաստեր ==
Նովոշախտինսկի № 32 դպրոց- ինտերնատում աշխատելու տարիներին, Չիկատիլոն գրգռվել է ուսանողուհիներին դիպչելուց և եղել է սեքսուալ տեսիլքների ազդեցության տակ։ Նա այնքան ցրված է եղել, որ աշակերտները նրան լուրջ չեն վերաբերել։ Նրա ժամանակ տղաները դասերի ժամանակ ծխել են դասասենյակներում։ Չիկատիլոն կարող էր դասի ողջ ընթացքում ձեռքերը ետևը դրած կանգնել գրատախտակի մոտ, որի համար ստացել է «արբանյակ» մականունը։
Չիկատիլոյի խոսքերով, նա հավատացել է Աստծուն։ Իսկ ցուցմունքներից մեկում ասել է. «Ես Աստծուն չեմ պատկերացնում պապիկի տեսքով, այլ որպես «Համաշխարհային բանականություն։ Նա մեր Ստեղծողն է, մեր Պահապանը, բարձր Հեղինակությունը, ով պաշտպանում է մեզ հիվանդություններից և դժբախտություննեից»։
Չիկատիլոն նշել է, որ չի հասկանում, թե որ սեռին է պատկանում։ Մշտապես լավ լեզու է գտել կանանց հետ և իրեն հաճելի է եղել տղամարդկանց հոգատարությունը։
Չիկատիլոն նախընտրել է հեղափոխական և զինվորական գրականություն և երաժշտություն։ Գրքերից նախընտրել է «Երիտասարդ գվարդան», «Գաղտնի շրջխորհուրդը գործում է» և «Ալիքներում» վեպերը։ Սիրած երգերն են եղել «Մենք կռիվ ենք գնում խիզախորեն» և «Մեր գնացքը»։
Թերթերից Չիկատիլոն նախընտրում էր «Պրավդան» և «Իզվեստիան», իսկ հեռուստահաղորդումներից՝ «Վրեմյան» և «Սովետական միությունը ընկերների աչքերով»։
Չիկատիլոյի կնոջ խոսքերով, նա չի կարողացել կտրել կենդանի հավի գլուխը, որը գնել էր քաղաքային շուկայում։
Հոգեբույժ Ալեքսանդր Բուխանովսկին դիմել է Ռոստովի մարզի ներքին գործերի վարչության պետին, որ իմանա՝ ինչպես կարելի է ստանալ Չիկատիլոյի ուղեղը՝ հետազոտության համար։ Նրան մերժել են, քանի որ գնդակահարության ժամանակ Չիկատիլոյին գնդակահարել են պարանոցի հատվածից։
Ա. Օ. Բուխանովսկին մտքեր է արտահայտել այն մասին, որ գոյություն ունի ոչ թե մեկ Չիկատիլո, այլ անձի դիսոցիատիվ խանգարում (երեք մարդ մեկում)։ Առաջինը բնակվում է մարդկային սովորական կյանքով, ով աշխատում է և խնամում երեխաներին, սիրում է համեղ ուտել, իսկ տոներին սիրում է ալկոհոլ խմել։ Երկրորդը՝ բռնաբարող է, խոշտանգող և մարդասպան, իսկ երրորդը՝ անձ է, ով նստած է ճաղերի ետևում և իրեն խելագարի տեղ է դնում։ Նա խոսում է անիմաստ բառեր, երգում է Ինտերնացիոնալը, ցուցադրում է իր սեռական օրգանները։
Գնդակահարությունից առաջ Մ. Կրիվիչի և Օ.Օլգինայի «Պարոն մարդասպան» գրքի տիտղոսաթերթի վրա, որը բերել էին բանտախուց նրա համար, այնուհետև փոխանցվել է դատախազություն, Չիկատիլոն թողել է հետևյալ գրությունը. «Շնորհակալություն Ձեզ և բոլորին, ովքեր ինձ հետ միասին տանջվել են, և թող այլևս չլինեն այնպիսի մարդիկ, ինչպիսին ես եմ՝ հանցագործ և հիվանդ»։
Իրեն Չիկտալիոյի աշակերտ է անվանել 1990-ական թվականների մարդասպան Վլադիմիր Մուխանկինը։


== Գրականություն ==


=== Ռուսերեն ===
Акубжанов Л. Б. Приговор // Дело № 2-70/1992 «Лесополоса». — Ростов н/Д: Ростовский областной суд, 1992. — 252 с.
Андреев С. Ленинградские гастроли Чикатило // Смена. — 02.07.2004. (копия статьи)
Антонова С. Преступление века // Еженедельник Семья. — 1992. — № 21.
Антонян Ю. М., Ткаченко А. А. Сексуальные преступления. Чикатило и другие. — М.: Амальтея, 1993. — ISBN 5-7121-0201-3
Антонян Ю. М. Сексуальный убийца Чикатило: попытка психоаналитического объяснения // Государство и право. — 1993. — № 7.
Богачёва О. П., Дубягин Ю. П. Школа выживания, или 56 способов защитить ребенка от преступления. — М.: Пихта : Фирма "Дубль-В", 1997. — 287 с.
Богданов Н. Н., Самищенко С. С., Хвыля-Олинтер А. И. Дерматоглифика серийных убийц // Вопросы психологии. — 1998. — № 4. — С. 61-65. (копия статьи)
Бондаренко М. «У Чикатило был брат, которого съели...» // Независимая газета. — 22.11.2004.
Бут В. Г. Маньяк. — М.: «Новости», 1992. — 188. с.
О чём сказал Бухановский. — 1992.
Бухановский А. О. Заключение по результатам анализа некоторых материалов уголовного дела № 18/59639-85. —Ростов н/Д, 1986. - (Проспективный портрет Чикатило)
Бухановский А. О. „Феномен Чикатило“: пути научного и практического взаимодействия психиатров и психологов с правоохранительными органами // Сб.: Серийные убийства и социальная агрессия: Материалы 2-й Международной научной конференции 15-17 сентября 1998 г. — Ростов н/Д: Феникс; Изд-во РЮИ МВД России, 1998. — С. 12-19.
Винникова Л. Н. Маньяк является в дождь: Документальная повесть о преступнике-маньяке Чикатило. — М.: Аргументы и факты, 1992. — 64 с. — ISBN 5-85272-003-8
Внукова С. Последнее интервью Чикатило. // Волжская коммуна. — 26.05.2006..
Водько Н. П. Почему так долго искали Чикатило...:[О маньяке-преступнике]. — М.: Юристъ, 1996. — 80 с. — ISBN 5-7357-0180-0
Гончаров В. Дело Чикатило. — М.: Современная литература, 1995. — ISBN 985-6202-72-8
Горбулинская И. Н. Особенности назначения и производства судебно-медицинской экспертизы вещественных доказательств биологического происхождения при расследовании серийных убийств // Известия Алтайского государственного университета. — Барнаул: АлтГУ, 2007. — № 2 (54). — С. 39-42. — ISSN 1561-9443. (копия статьи)
Гришин А. Сын Чикатило: Папа не убийца, а украинский националист // Комсомольская правда. — 18.09.2014.
Дедулин Ж. Г. Детство Чикатило // Журнал «Самиздат». — 13.02.2004.
Дейч М. М. «Специалист по монстрам. Человек, который вычислил Чикатило». Интервью с Александром Бухановским // Московский комсомолец. — 24.10.2003. — № 665. Архивировано из первоисточника 24 Հոկտեմբերի 2003.
Журавская И. Лесополоса // Огонёк. — 1992. — № 6-7.
Китаев Н. Н., Пархомов В. А. О возможной корреляции действий серийных убийц по сексуальным мотивам с геофизическими факторами // Вестник ИГЭА. — Иркутск: ИГЭА, 2001. — В. 3(28). — С. 49–57.
Клементьев В. Арестован Чикатило-младший: сын пошел по стопам отца. В Украине // Газета "Новый Стиль". — 23.04.2009.
Ковалёв А. И. Жестокость при детском варианте «Феномена Чикатило» // Сб.: Серийные убийства и сексуальная агрессия. Материалы 2-й Международной научной конференции 15-17 сентября 1998 г.. — Ростов н/Д: Феникс. — С. 123-125.
Ковалёв А. И., Бухановский А. О., Савченко Е. А. Клиника и динамика детского варианта «Феномена Чикатило» // Сб.: Серийные убийства и социальная агрессия. Материалы 2-1 Международной научной конференции 15-17 октября 1998 г. — Ростов н/Д: Феникс, 1998. — С. 125-127.
Ковалёв А. И., Савченко Е. А. "Феномен Чикатило" у детей и подростков: проявление и лечение как форма предупреждения серийных преступлений // Серийные убийства и их предупреждение: юридические и психологические аспекты. Материалы международной научно-практической конференции. Ч. 1. — Ростов н/Д: Изд-во РЮИ МВД России, 1998. — С. 74-76.
Кольцов М. И. Серийные убийства в истории советского и российского уголовного правоприменения // Вестник Тамбовского университета. Серия: Гуманитарные науки. — Тамбов: ТГУ имени Г. Р. Державина, 2013. — № 1 (117). — С. 325-330. — ISSN 1810-0201.
Корчинский А. Сын Чикатило: "Мой отец – не маньяк!" // Сегодня. — 11.09.2008.
Корчинский А. Сын Чикатило: "мой отец был украинским националистом" // Сегодня. — 12.09.2008.
Костоев И. М., Викторов В. Е. Россия: преступный мир. — М.: АСТ-ЛТД, Олимп, 1998. — 528 с. — (Русская бойня). — 10 000 экз. — ISBN 5-7390-0509-4, ISBN 5-15-000042-3
Кривич М., Ольгин О. Товарищ убийца. Ростовское дело: Андрей Чикатило и его жертвы. — М.: Текст, 1992. — 352 с. — ISBN 5-87106-071-4
Кривич М., Ольгин О. Чикатило и его жертвы / Михаил Кривич, Ольгерт Ольгин; [Телекомпания "НТВ"]. — М.: Изограф, 1996. — 159 с. — (Криминальная Россия. Современные хроники). — ISBN 5-87113-042-9
Кто и почему защищал Чикатило, «битцевского маньяка» и майора Евсюкова? // СТВ. — 30.12.2010.
Кузина С., Редькин Ю., Потеря И. Можно ли вычислить по «пальчикам» маньяка? // Комсомольская правда-Ростов. — 23.03.2007. (копия статьи)
Лаврин А. П. Знаменитые убийцы и жертвы. — Эксмо:ЭНАС, 2011. — 287 с. — (История в лицах). — ISBN 978-5-699-46523-1
Лоррен П. {{{заглавие}}}.|заглавие=Ростовское чудовище |оригинал=|ссылка= |викитека= |ответственный= |издание= |место=М. |издательство=Крон-Пресс |год=1998 |том= |страницы=|столбцы= |страниц= |серия= |isbn=5-232-00817-X |тираж= |ref=Лоррен }}
Лурье Р. Охота на дьявола : [О следователе И. М. Костоеве и процессе Чикатило] / Пер. с англ. / Ричард Лурье; [Послесл. О. Чайковской, с. 189-268]. — М.: Агентство "Олимп", 1996. — 269 с. — ISBN 5-7390-0343-1
Масалов А. А. Нелюди. Самые знаменитые маньяки. — Ростов н/Д: Феникс, 2007. — 256 с. — (X-файлы). — 5000 экз. — ISBN 978-5-222-11044-7
Милашина Е. Ностальгия по Чикатило // Новая газета. — 09.08.2004. — № 57. (копия статьи Archived 2014-12-13 at the Wayback Machine.)
Модестов Н. С. Маньяки... Слепая смерть : Хроника серийных убийств. — М.: Надежда-I, 1997. — 284 с. — (Уголовные тайны). — ISBN 5-86150-041-X
Модестов Н. С. Серийные убийцы. Маньяки и их жертвы. — М.: Центрполиграф, 1999. — 370 с. — (Человек и закон). — 10 000 экз. — ISBN 5-227-00502-8
Модестов Н. С. Серийные убийцы. — М.: АСТ; Астрель, 2003. — 288 с. — (Обожжённые зоной). — 15 000 экз. — ISBN 5-17-018560-X, ISBN 5-271-06252-X
Модестов Н. С. Чикатило // Психология террористов и серийных убийц. Хрестоматия / Сост. и ред. А. Е. Тарас. — Мн.: Харвест, 2004. — С. 319-341. — 400 с. — (Библиотека практической психологии). — 5000 экз. — ISBN 985-13-1484-6
Никитин П. Зверь по фамилии Чикатило // Огонёк. — 1993. — № 41.
Образцов В. А., Богомолова С. Н. Криминалистическая психология. — М.: Юнити-Дана, Закон и право, 2002. — 448 с. — 20 000 экз. — ISBN 5-238-00354-4
Огурцов В. А. След зверя. Сексуальный маньяк - от рождения до смертного приговора: Андрей Чикатило. — Ростов н/Д: Приазовский край, 1993. — 189 с. — (Преступление века). — ISBN 5-86236-026-3
«Есть такой метод!» Выступление в суде А. Бухановского.. — 1993.
Пелипас В. Е. Консультативное заключение психиатра по уголовным делам об убийствах детей и женщин в г.Ростове-на-Дону и Ростовской области в период 1982-1984 гг... — М.: ВОТКЗНИИСиСП имени В. П. Сербского, 1986.
Рязанцев В. Шлейф Чикатило: маньяковеды предсказывают новый всплеск серийных убийств // Российский адвокат. — 2002. — № 1. — С. 16-19.
Серов Е. Как пришёл конец «Джеку потрошителю» // Известия. — 05.01.1991.
Слепцов-Кабаидзе С. В., Яндиев А. Х. Охота на женщин: Сексуальные маньяки. — Ростов н/Д: РИЦ «Журналист», 1994. — 71 с.
Строителева Е. Учение о чикатилах. // Известия. — 12.07.2001.. (копия статьи)
Тарасов А. Н. Жертвомания // Спецназ России. — 2003. — № 9 (84). Архивировано из первоисточника 12 Հոկտեմբերի 2003.
Трубников В. Как расстреляли Чикатило // Аргументы и факты. — 11.02.2004. — № 06 (1215). Архивировано из первоисточника 19 Օգոստոսի 2011.
Тягнибеда О. На Украине арестован Чикатило-младший: сын пошел по стопам отца // Свободная пресса. — 21.04.2009.
Чайковская О. Монстр // Литературная газета. — 1991. — № 50.
Черницына М. Исповедь наследника сатаны // Московский комсомолец. — 03.07.2006.
Чикатило и его жертвы: Авторский сборник. — М.: АСТ, 1997. — (Серия «Криминальная Россия»). — ISBN 5-7390-0258-3
Шамонова Т. Н. О «парадоксальном выделительстве» в судебно-биологической экспертизе // Электронный юридический журнал «Юрист-онлайн». — 2008.
Шестаков Н. Р. Определение Судебной коллегии по уголовным делам Верховного Суда Российской Федерации по кассационным жалобам осуждённого Чикатило А. Р. и его защитника Хабибулина С. 3. и кассационному протесту государственного обвинителя на приговор Ростовского областного суда от 14 октября 1992 г.. — 30.06.1993. — С. 1-14.
Шехтер Г., Эверитт Д. Энциклопедия серийных убийц. — М.: Крон-Пресс, 1998. — 352 с. — 10 000 экз. — ISBN 5-232-00723-8
Шумилина О. Чикатило боялся, что его съедят, как съели брата // Сегодня. — 18.08.2005. — № 185 (2127). Архивировано из первоисточника 22 Դեկտեմբերի 2007.
Яндиев А. Х. «Потрошитель» (дело Чикатило) // Прокуратура Ростовской области на рубеже веков. — Ростов н/Д: Экспертное бюро, 2000. — С. 263–269.


=== Անգլերեն ===
Conradi P. The Red Ripper: Inside the Mind of Russia’s Most Brutal Serial Killer. — True Crime, 1992. — 258 p. — ISBN 0-440-21603-6
Cullen R. The Killer Department. — Orion, 1993. — 270 p. — ISBN 1-85797-210-4
Hickey E. W. Andrei Chikatilo: The „Russian Ripper“ // Encyclopedia of Murder and Violent Crime / Ed. Eric W. Hickey, Ph.D.. — Sage Publications, 2003. — 550 p.
Kalman R. Born to Kill in the USSR: True Stories of Soviet Serial Killers. — Friesen Press, 2014. — P. 177–198. — ISBN 978-1-460-22730-5
Lane B., Gregg, W. The Encyclopedia of Serial Killers. — Headline Books, 1992. — P. 96–98. — ISBN 978-0-7472-3731-0
Lourie R. Hunting the Devil: The Search for the Russian Ripper. — Grafton Books, 1993. — 280 p. — ISBN 0-06-017717-9
Philbin T., Philbin M. Killer Book of Serial Killers: Incredible Stories, Facts, and Trivia from the World of Serial Killers. — Sourcebooks, Inc., 2009. — 352 p.
Ramsland K. M. The Mind of a Murderer: Privileged Access to the Demons that Drive Extreme Violence. — ABC-CLIՕ, 2011. — 217 p.
Schemann S. The Man in the Iron Cage: A Russian Horror Story // The New York Times. — 30.07.1992.
Wilson C., Wilson D. The World's Most Evil Murderers: Real-Life Stories of Infamous Killers. — Paragon Publishing, 2006. — P. 117–134. — ISBN 978-1-405-48828-0


== Ծանոթագրություններ ==


== Նշումներ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Փաստավավերագրական ֆիլմերԱկչուրինա Յու. Կյանքը Չիկատիլոյից հետո(ռուս.) // РенТВ. — 2010.
Գ. Համբուրգ, Ա.Վ. Բասով Սատանայի հետքերով(ռուս.) // Криминальная Россия. — М.: ՆՏՎ, "М&E Продакшнз", "Телекомпания Версия", 1997.
Ա. Գանդլևսկայա Ռոստովի համախտանիշ։ Չիկատիլոյի մահապատիժը(ռուս.) // Программа Максимум. — М.: ՆՏՎ, 2009..
Մ. Սերկով «Իմ հմայիչ աշխարհը կամ Չիկատիլոն ... ֆոնին». — компания “Скорпион”, 1993.
Լ. Սնիգիրյովա Կանգնեցնել Չիկատիլոյին(ռուս.) // Первый канал. — 2013.
Չիկատիլոյի որդին ՆՏՎ-ի տաղավարում հանդիպել է իր հորի զոհի բարեկամների հետ(ռուս.) // ՆՏՎ. — 31.03.2015.
Չիկատիլոյի որդին իր զոհերին վախեցրել է հոր ազգանունով(անգլ.) // ՆՏՎ. — 22.07.2012.
Ֆրանցիսկո Սերաֆիչի, Մասսիմո Պիքոզի Ռոստովի գազան Չիկատիլոն(իտալ.) // La linea d'ombra. — RAI 2, 2008.
Մարտին Քոնեն, Պետեր Քոնրադի Անտառաշերտի մարդասպանը(անգլ.). — Simitar Entertainment Inc, 1997.
Վիկտոր Կալեդին Չիկատիլո՝ սերիական մարդասպան(ֆր.). — 1993.
Սթեյսի Ռոբինսոն Անդրեյ Չիկատիլո։ Ռոստովի մարդասպանը. — A+E Networks, 2004.
Սերիական մարդասպաններ։ Մարդակերների իրական կյանքը(անգլ.). — BBC Entertainment, 2001.Ցանցային ռեսուրսներԱնդրեյ Չիկատիլոյի կենսագրությունը // Slaughter House. Սերիական մարդասպաններ
«Անտառաշերտ»՝ Չիկատիլոյի կյանքի և մարդասպանությունների մանրակրկիտ ուսումնասիրություն // Slaughter House. Սերիական մարդասպաններ
«Պարտիզան» (Անդրեյ Ռոմանովիչ Չիկատիլո) // Aeterna Nox. — 2006. — № 1. Архивировано из первоисточника 19 Դեկտեմբերի 2006.
Անդրեյ Չիկատիլոյի կյանքի լրիվ ժամանակագրություն
Չիկատիլոյի զոհերի ցանկը լուսանկարներով// Slaughter House. Սերիական մարդասպաններ
Անդրեյ Չիկատիլոյի ներելու խնդրանքը, երբ հայտարարում է իրեն բոլշևիզմի զոհ// Slaughter House. Սերիական մարդասպաններ
Անդրեյ Չիկատիլո (Andrey Chikatilo)