Եվգենի Եվստիգնեև

Եվգենի Ալեքսանդրովիչ Եվստիգնեև (ռուս.՝ Евгений Александрович Евстигнеев, հոկտեմբերի 9, 1926(1926-10-09), Նիժնի Նովգորոդ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - մարտի 4, 1992(1992-03-04), Լոնդոն, Միացյալ Թագավորություն), թատրոնի և կինոյի խորհրդային դերասան, մանկավարժ։ ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիր (1974), ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1983):


== Կենսագրություն ==
Եվգենի Եվստիգնեևը ծնվել է Նիժնի Նովգորոդում` բանվորի ընտանիքում։ Ապագա դերասանը վեց տարեկան էր, երբ հայրը մահացել է։ Մայրը ամուսնացել է երկրորդ անգամ, սակայն խորթ հայրը նույնպես մահացել է, երբ նա 17 տարեկան էր։ 1941 թվականից սկսել է աշխատել, ավարտել է տեխնիկումը և չորս տարի, որպես փականագործ, աշխատել է «Կարմիր Էտնա» գործարանում։ Այդ ընթացքում զբաղվել է ինքնագործունեությամբ և քանի որ ուներ երաժշտական ընդունակություններ, տարբեր գործիքների վրա նվագել է ջազ` և ելույթներ ունեցել տարբեր վայրերում։
1946 թվականին ընդունվել է Գորկու թատերական ուսումնարանը (այժմ կրում է իր անունը)։ 1951 թվականին ավարտելով, աշխատանքի է անցել Վլադիմիրի մարզային դրամատիկական թատրոնում։ 1954 թվականին ընդունվել է Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնին կից` Վլադիմիր Նեմիրովիչ-Դանչենկոյի անվան դպրոց-ստուդիայի երկրորդ կուրս։ 1956 թվականին այն ավարտելով, աշխատանքի է անցել Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնում։ 1957 թվականից «Սովրեմեննիկ» թատրոնի դերասան է։ Իր առաջին նշանակալից դերը թատրոնում, խաղացել է 1960 թվականին, Եվգենի Շվարցի «Մերկ թագավորը» պիեսում։ Այդ ներկայացումը դերասանին մեծ ճանաչում բերեց։ Նշված թատրոնում նրա վերջին դերը Դորնի կերպարն էր` Անտոն Չեխովի «Ճայը» պիեսում, 1970 թվականին։ Կինոյում նկարահանվում է 1957 թվականից։ Առաջին անգամ նկարահանվել է Վլադիմիր Պետրովի «Մենամարտ» կինոնկարում (1957): Շուրջ երեք տասնամյակ Եվստիգնևի լավագույն դերակատարումներին կարելի է հանդիպել Վլադիմիր Կապլունովսկու «Լյուբուշկա» (1961), Վլադիմիր  Բերնշտայնի «Հավատացեք ինձ, մարդիկ» (1964), Ալեքսանդր Գինզբուրգի «Ինժեներ Գարինի հիպերբոլոիդը» (1966), Միխայիլ Շվեյցերի «Ոսկե հորթը» (1966), Էլդար Ռյազանովի «Զգուշացիր ավտոմեքենայից» (1966), «Հաջողության կեռմաններ» (1968), «Ծերունի ավազակները» (1971) և «Իտալացիների անհավանական արկածները Ռուսաստանում» (1974) և այլ կինոնկարներում։
1964 թվականին նկարահանվել է Էլեմ Կլիմովի «Բարի գալուստ, կամ Կողմնակի անձանց մուտքը արգելվում է» կինոնկարում։ 1972 թվականին Եվստիգնեևը խաղացել է պրոֆեսոր Պլեշների դերը Տատյանա Լիոզնովայի «Գարնան տասնյոթ ակնթարթները» հեռուստատեսային բազմասերիանոց պատումում։ 1988 թվականին «Շան սիրտը» հեռուստաֆիլմում կատարել է պրոֆեսոր Պրեոբրաժենսկու դերը։ Ընդհանուր առմամբ, Եվգենի Եվստիգնեևը նկարահանվել է ավելի քան 100 ֆիլմում։ Նրա վերջին դերը կինոյում, Իվան Ահեղի դերն էր «Երմակ» (1986-1996 թթ.) կինոնկարում։
1976-1985 թվականներին դասավանդել է դպրոց-ստուդիայում, 1977 թվականին արժանացել է պրոֆեսորի կոչման։ Մանկավարժական գործունեություն է ծավալել նաև Սցենարիստների և ռեժիսորների բարձրագույն դասընթացներում։


== Անձնական կյանքը ==
1955-1964 թվականներին Եվգենի Եվստիգնեևը ամուսնացած է եղել դերասանուհի, ռեժիսոր, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ Գալինա Վոլչեկի հետ և ունի մեկ որդի, ներկայումս ռեժիսոր և պրոդյուսեր Դենիս Եվստիգնեևը։
1966-1986 թվականներին ամուսնացել է դերասանուհի Լիլիա Ժուրկինայի հետ։ Այդ ամուսնությունից ծնվել է նրանց դուստրը, ներկայումս դերասանուհի Մարիա Սելյանսկայան։
Երրորդ անգամ Եվգենի Եվստիգնեևը ամուսնացել է 1986 թվականին, դերասանուհի Իրինա Ցիվինայի հետ։


== Մահը ==
Եվգենի Եվստիգնեևը առողջական լուրջ խնդիրներ ուներ` կապված սրտի հետ։ Առաջին ինֆարկտը նա տարել էր դեռևս 1980 թվականին։ 1992 թվականի մարտին, Լոնդոնում նա պետք է ենթարկվեր սրտի բարդ վիրահատության։ Հետազոտությունից հետո բժիշկը նրան բացատրել էր, որ իր դեպքում նա ապրելու հնարավորություն չունի նույնիսկ վիրահատությունից հետո։ Դերասանը միանգամից ընկել էր կլինիկական մահվան մեջ, որից չորս ժամ անց, 1992 թվականի մարտի 4-ին` մահացել է։ Ըստ բժիշկների, նրան կարող էր փրկել միայն սրտի փոխպատվաստումը։
Եվգենի Եվստիգնեևը թաղված է Մոսկվայի Նովոդևիչյան գերեզմանոցում։


== Մասնակի ֆիլմագրություն ==


== Ծանոթագրություններ ==