Միխայիլ Լինկով

Միխայիլ Լինկով (հայտնի է որպես Միխաս Լինկով, բելառուս․՝ Міхась Лынькоў, նոյեմբերի 30, 1899(1899-11-30), Zazyby 2, Q114733838?, Vitebsk Uyezd, Վիտեբսկի նահանգ, Ռուսական կայսրություն - սեպտեմբերի 21, 1975(1975-09-21), Մինսկ, Բելառուսական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), բելառուս գրող, հասարակական-քաղաքական գործիչ։ Բելառուսական ԽՍՀ ժողովրդական գրող (1962)։ Բելառուսի գիտությունների ազգային ակադեմիայի թղթակից-անդամ (1936), ակադեմիկոս (1953)։ ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ (1934)։ Յակուբ Կոլասի անվան պետական մրցանակի դափնեկիր։


== Կենսագրություն ==
Միխայիլ Լինկովը ծնվել է 1899 թվականին երկաթուղային բանվորի ընտանիքում։ 1917 թվականին ավարտել է Ռոգաչյովի ուսուցչական սեմինարիան։ 1919-1922 թվականներին ծառայել է Կարմիր բանակում, մասնակցել է խորհրդային-լեհական պատերազմին։ 1919 թվականին Սմոլենսկի «Պայքար» թերթում հրատարակել է իր առաջին ստեղծագործությունները (բանաստեղծությունները)։ Որպես ուսուցիչ աշխատել է Լիպինիչի գյուղում, եղել է «Камуніст» («Կոմունիստ») օրաթերթի խմբագիրը, գրել է մի քանի ծածկանուններով (Միխաս Վասիլյոկ և այլն)։ Աշխատանքներ է կատարել թերթը բարելավելու գործում, որտեղ նյութեր են տպագրվել բելառուսերեն, ռուսերեն, իդիշերեն, ուկրաիներեն։ 1930 թվականին տեղափոխվել է Մինսկ, աշխատել Բելառուսի պետական հրատարակչությունում։ 1933-1941 թվականներին եղել է «Полымя рэвалюцыі» («Հեղափոխության բոց») բելառուսական գրական ամսագրի խմբագիր։ Համարվում է, որ այս պաշտոնը զբաղեցնելիս Լինկովը տոտալիտար ռեժիմի պայմաններում կարողացել է պաշտպանել բելառուսական գրականությունը։
Հիմնադրման պահից՝ 1934 թվականից եղել է ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ։ 1938-1948 թվականներին եղել է Բելառուսիայի գրողների միության նախագահը, 1941-1942 թվականներին՝ «За Савецкую Беларусь» ռազմական թերթի խմբագիրը, 1943-1946 և 1949-1952 թվականներին՝ Բելառուսի գիտությունների ազգային ակադեմիայի գրականության, լեզվի և արվեստի ինստիտուտի տնօրեն։
Մահացել է 1975 թվականի սեպտեմբերի 21-ին։ Թաղված է Մինսկի Արևելյան գերեզմանատանը։


== Ստեղծագործություններ ==
«Պատմվածքներ» առաջին ժողովածուն լույս է տեսել 1927 թվականին։ 1929 թվականին լույս է տեսել երկրորդ ժողովածուն՝ «Գոյը», 1930 թվականին՝ պատմվածքների երրորդ գիրքը՝ «Անդրեյ Լետուն» խորագրով։

«Անմոռաց օրեր», վեպ-էպոպեա, 1958
«Խիզախ մարտիկ Միշկայի և նրա փառապանծ ընկերների մասին»
«Պարաշյուտիստ Յանկան»
«Միկոլկա-շոգեքարշը», 1937 (էկրանավորվել է 1956 թվականին)


== Պարգևներ, մրցանակներ ==
Լենինի շքանշան (1949, 1955, 1969)
Հոկտեմբերյան հեղափոխության շքանշան (1974)
Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշան (1939, 1959, 1967)
Կարմիր աստղի շքանշան (1943)
Յակուբ Կոլասի անվան պետական մրցանակի դափնեկիր
Բելառուսական ԽՍՀ ժողովրդական գրող (1962)


== Ընտանիք ==
1927 թվականին ամուսնացել է Խաննա Արենկովի հետ։ Ունեցել են որդի՝ Մարեկը։ Կնոջն ու որդուն 1941 թվականին գերմանացիները գնդակահարել են։ 1946 թվականին Յանկա Մավրը գրել է «Հանուն ինչի» պատմվածքը, որի հիմքում ընկած է այս ողբերգական փաստը։ 


== Հիշատակ ==
1999 թվականին Լինկովի 100-ամյա հոբելյանի կապակցությամբ Բելառուսի ազգային բանկը թողարկել է հոբելյանական հուշադրամ
2011 թվականին Բոբրույսկում սահմանվել է գրողի անվան հատուկ մրցանակ
Մինսկում, Բոբրույսկում և Պինսկում Լինկովի անվամբ կան փողոցներ


== Գրականություն ==
Бугаёў, Д. Я. Шчодрае сэрца пісьменніка : Проза Міхася Лынькова даваеннага часу / Д. Я. Бугаёў. - Мінск : Дзяржвыд БССР, 1963. - 200 c.


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==
Міхась Лынькоў в библиотеке «Беларуская Палічка»
Произведения М. Лынькова Archived 2014-11-29 at the Wayback Machine. в Библиотеке белорусской литературы