Կինը (պատմվածք)

«Կինը» (ռուս.՝ Жена), Անտոն Պավլովիչ Չեխովի պատմվածքը` գրված 1892 թվականին։ Առաջին անգամ հրապարակվել է  1892 թվականին «Հյուսիսային պարբերական» ամսագրի առաջին համարում` Անտոն Չեխով ստորագրությամբ։


== Հրապարակումներ ==
Անտոն Պավլովիչ Չեխովի «Կինը» պատմվածքը գրվել է 1892 թվականին, առաջին անգամ հրապարակվել է  1892 թվականին «Հյուսիսային պարբերական» ամսագրի առաջն համարում, Անտոն Չեխով ստորագրությամբ։  
1893 թվականին տպագրվել է «Մտավորական ընթերցողների համար» շարքում` ընդգրկվելով  Ադոլֆ Մարքսի հրատարակության մեջ։ Ստեղծագործությունների ժողովածուի համար պատմվածքը վերամշակվել է։ «Կինը» պատմվածքը կապված է 1891 թվականի սովյալ տարիների իրադարձությունների հետ։ Այդ տարի  բերքատվության ցածր լինելու պատճառով սովը տարածվել էր Ռուսաստանի կենտրոնական և Պովոլժիեի շրջաններում։ Սովյալների օժանդակելուն էր ուղղված նաև Չեխովի հասարակական գործունեությունը։ Գրողը մասնակցություն է ունեցել «Օգնություն սովյալներին» ժողովածուի կազմակերպմանը, օժանդակում հանգանակությունների հավաքագրման, անասունների գնման հարցերում, այցելել գավառի սովյալներին։
Չեխովի կենդանության օրոք «Կինը» պատմվածքը թարգմանվել է բուլղարերեն, գերմաներեն, սերբախորվաթերեն և շվեդերեն։ 


== Քննադատություն ==
Մինչև այժմ դրական արձագանքներ են ստացվում  ժամանակակից ընթերցողներից։ Չերտկովը  Պոսադովին ուղղված նամակում  գրում էր, որ նա «տարբեր կողմերից արձագանքներ էր ստանում այն մասին, որ առաջին շարքի պատմվածքներից  բոլորից շատ դուր է գալիս «Կինը» պատմվածքը»։
Քննադատությունը ընդհանուր առմամբ պատմվածքը բացասական է գնահատել։  Յու. Նիկոլաևը պատմվածքը դասում է Չեխովի «շինծու, մտացածին, անկենդան» իրերի շարքին, որը գրվել է «Տափաստանից» հետո։ «Ռուսական  տեղեկագրերի» քննադատը  նշում էր, որ «ինքն իրեն լավագույն նպատակն առաջին անգամ հեղինակին չի հաջողվում» և ինչ «Բայց սա միայն սկիզբն էր, չնայած անհաջողությանը, ցանկացած սկզբից անբաժան, արժանանալով ամեն տեսակ ողջույնի խոսքերի»։
Քննադատության կողմից բացասական էր գնահատվում նկարագրված գավառական հասարակությունը, որը Նատալյա Գավրիլովնայի հետ համատեղ զբաղվում է սովյալների համար միջոցների հավաքագրմամբ։ Յու Նիկոլաևի կարծիքով, Չեխովի կողմից նկարագրված «ինտելիգենցիան»,  ոչնչով չի տարբերվում  Գոգոլի կողմից  «Մեռած հոգիներում» նկարագրված հասարակությունից։ Այդ մտայնությունը կիսում էին նաև քննադատներ Մ. Պրոտոպոպովը և Մ. Յուժնին։


== Գործող անձիք ==
Պավել Անդրեևիչ` 46 տարեկան, գաղտնի սիրահարված է իր կնոջը։
Նատալյա Գավրիլովնա` 27 տարեկան, Պավելի կինը։
Իվան Բրագինե` Պավել Անդրեևիչի ընտանիքի հին բարեկամը։
Սոբոլ` տեղական բժիշկ։


== Սյուժե ==
Պատմվածքը գրված է առաջին դեմքով, բաղկացած է յոթ մասից։ Պատմվածքի հերոս Պավել Անդրեևիչը բնակվում է իր քաղաքամերձ տանը, երկրորդ կնոջ, Նատալյա  Գավրիլովնայի հետ։ Պավել Անդրեևիչը վերջերս պաշտոնաթող է եղել և ներկայումս գիրք է գրում ռուսական երկաթուղային գծերի պատմության մասին։ Պավել Անդրեևիչը գժտված է կնոջ հետ,  որը  բնակվում է շենքի առաջին հարկում։  Ամուսինները երբեք չեն հանդիպում նախասրահում։ Նատալյա  Գավրիլովնան և նրա  ազգականներն ապրում են Պավել Անդրեևիչի հաշվին։
Պատմվածքում նկարագրված ժամանակահատվածը 1892 թվականն է։ Ռուսաստանում ոչ բերքատու տարի էր, գյուղացիները սովից հյուծված հիվանդանում և մահանում էին։ Նատալյան  ամբողջ ուժով փորձում էր  կազմակերպել սովյալներին օգնելու աշխատանքը։ Քննարկվում է կարիքավորներին հասանելիք օգնությունը  լավագույն  ձևով կազմակերպելու  հարցը։ Պատմողի տանն աշխատանքը եռում է, որը բժիշկ Սոբոլն անվանում է «բարեգործական շվայտություն»։


== Գրականություն ==
Чехов А. П. Жена // Чехов А. П. Полное собрание сочинений и писем: В 30 т. Сочинения: В 18 т. / АН СССР. Ин-т мировой лит. им. А. М. Горького. — М.: Наука, 1974—1982.
Voir Dictionnaire Tchekhov, page 87, Françoise Darnal-Lesné, Édition L'Harmattan, 2010, ISBN 978 2 296 11343 5.
Ma femme, traduit par Edouard Parayre, Édition Gallimard, Bibliothèque de la pléiade, 1970, ISBN 2-07-010550-4.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Чехов А. П. Жена Archived 2017-05-10 at the Wayback Machine. Բնօրինակ ռուսերեն տեքստ