Էռլ Հայնս

Էռլ Քենեթ Հայնս (անգլ.՝ Earl Kenneth Hines), հայտնի է նաև Earl "Fatha"  Hines անունով, դեկտեմբերի 28, 1903(1903-12-28)[…], Duquesne, Ալեգինի շրջան, Փենսիլվանիա, ԱՄՆ - ապրիլի 22, 1983(1983-04-22), Օքլենդ, Կալիֆոռնիա, ԱՄՆ), ամերիկացի ջազային դաշնակահար և նվագախմբի ղեկավար։ Եղել է առավել ազդեցիկ դեմքերից մեկը ջազում դաշնամուրային նվագակցությունը կիրառելու, զարգացնելու ասպարեզում, մի շարք ուսումնասիրողների կարծիքով՝ համարվում է  «քչերից մեկը, ում նվագը կերպավորել է ջազի պատմությունը»։
Հայնսի բիգ բենդի փողհար Դիզի Գիլեսփին գրել է. «Դաշնամուրը ժամանակակից հարմոնիայի հիմքն է։ Չիկագոցի Էռլ Հայնսը փոխեց դաշնամուրային նվագի ոճը՝ խոր ազդեցություն գործելով Բըդ Փաուելի, Հերբի Հանքոքի, իրենից հետո եկած շատ ու շատ դաշնակահարների կատարումների վրա։ Եթե Էռլ Հայնսը հետագա սերունդների համար արահետ չբացեր, դժվար է ասել, թե ինչպես կնվագեին նրանք։ Իհարկե, նրանք անհատական առանձնահատկություններ էլ ունեն, բայց ոճային գլխավոր գիծը գալիս է Էռլ Հայնսից»։
Դաշնակահար Լենի Տրիստանոն նշել է. «Էռլ Հայնսը մեզանից միակն է, ով կարող է իսկական ջազ և իսկական սվինգ ստեղծել՝ նվագելով մեն-մենակ»։ Իր հերթին Հորաս Սիլվըրը շեշտել է. «Նա ուներ բացառիկ ինքնատիպ ոճ։ Ուրիշ ոչ մի դաշնակահար չի կարող նրա պես նվագել»։ Էրոլ Գառների կարծիքով՝ «երբ խոսում ենք մեծերի մասին, առաջին հերթին նկատի ունենք Արթ Թեյթումին ու Էռլ Հայնսին»։
Անվանի դաշնակահար, երգեհոնահար, ջազային նվագախմբի ղեկավար, կոմպոզիտոր Քաունթ Բեյսին էլ Հայնս Էռլին համարել է «աշխարհի մեծագույն դաշնակահարը»։


== Կենսագրություն ==
Հայնսը փողհարել և դաշնամուր նվագել է սովորել իր երաժիշտ ծնողներից, սկզբնական շրջանում նվագել է հայրենի քաղաքի բապտիստական եկեղեցում, ապա (1918–1921 թվականներին)՝ Փիթսբուրգում գործող «Serenaders» նվագախմբում, որի ղեկավարը Լուի Դեպն էր։ 1923 թվականին Էռլը մեկնել է Չիկագո, որտեղ անդամակցել է նախ՝ Սեմի Ստյուարտի, այնուհետև՝ Էրսկին Թեյտսի, Քերոլ Դիքերսոնի, Լուի Արմսթրոնգի Stompers (1926), Hot Five, Hot Seven երաժշտախմբերին, 1948–1951 թվականներին էլ՝ «All-Stars»-ին։ 1928-1948 թվականներին ղեկավարել է իր ստեղծած Earl Hines and his Orchestra նվագախումբը, որը 1930-ական թվականներին որոշ ժամանակ գործել է նշանավոր Ալ Կապոնեի սեփականությունը համարվող Grand Terrace Ballroom-ում։ Նրա նվագախմբում վարպետացել ու համբավ են ձեռք բերել այնպիսի երաժիշտներ, ինչպես՝ Չարլի Փարքերը, Ջորջ Ռասելը, Բիլլի Էքսթայնը, Դիզի Գիլեսփին, Սառա Վոանը... Կալիֆոռնիա տեղափոխվելուց հետո՝ 1951 թվականին Հայնսն ստեղծել է իր սեփական  Dixieland նվագախումբը։
1964 թվականին նա Նյու Յորքում հանդես է եկել տպավորիչ համերգաշարով։ Հաջորդ տարում՝ 64 տարեկան հասակում արժանացել է Down Beat ամսագրի մրցանակին։


== Սկավառակագրություն ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Balliett, Whitney (1998), American Musicians II: Seventy-Two Portraits in Jazz, New York: Oxford University Press, ISBN 0-19-512116-3 .
Balliett, Whitney (2000), Collected Works: A Journal of Jazz 1954–2000, London: Granta Books, ISBN 1-86207-465-8, https://archive.org/details/collectedworksjo00ball .
Basie, Count; Murray, Albert (2002), Good Morning Blues: The Autobiography of Count Basie, Da Capo Press, 0306811073, 978-0306811074.
Berliner, Paul F. (1994), Thinking in Jazz: The Infinite Art of Improvisation, Chicago and London: University of Chicago Press, 0-226-04381-9.
Cohen, Harvey G. (2011), Duke Ellington's America, Chicago: University of Chicago Press, ISBN 978-0226112633 .
Collier, James Lincoln (1983), Louis Armstrong: An American Genius, New York: Oxford University Press, ISBN 0-19-503727-8 .
Cook, Richard (2005), Jazz Encyclopedia, London: Penguin, ISBN 978-0-14-102646-6 .
Cook, Richard; Morton, Brian (2004), The Penguin Guide to Jazz on CD (7th տպ.), London: Penguin, ISBN 0-14-101416-4 .
Dance, Stanley (1970), The World of Duke Ellington, New York: Da Capo Press, ISBN 0-306-81015-8 .
Dance, Stanley (1983), The World of Earl Hines, New York: Da Capo Press, ISBN 0-306-80182-5 
Deffaa, Chip (1992), 18 Portraits in Jazz, Lanham: Scarecrow Press, 0-8108-2558-9.
Dempsey, Peter (2001), "Earl Hines", Naxos Jazz Legends, Retrieved July 23, 2006.
Doerschuk, Robert L. (2001), 88: The Giants of Jazz Piano, San Francisco: Backbeat Books, ISBN 0-87930-656-4, https://archive.org/details/88giantsofjazzpi0000doer .
Downbeat (2009), The Great Jazz Interviews, Frank Alkyer and Ed Enright, eds., Hal Leonard Books, 978-1-4234-6384-9.
Epstein, Daniel Mark (1999), Nat King Cole, New York: Farrar, Straus and Giroux, ISBN 0-374-21912-5, https://archive.org/details/natkingcole00epst .
Feather, Leonard (1960), The Encyclopedia of Jazz, Horizon Press, 0-8180-1203-X.
Feather, Leonard; Gitler, Ira, eds։ (2007), The Biographical Encyclopedia of Jazz, New York: Oxford University Press, ISBN 978-0195320008 
Giddins, Gary; DeVeaux, Scott (2009), Jazz, New York: W. W. Norton, ISBN 978-0-393-06861-0, https://archive.org/details/jazz0000gidd .
Gillespie, Dizzy; Fraser, Al (2009), To Be, or Not ... to Bop, Minneapolis: University of Minnesota Press, ISBN 978-0816665471 .
Harrison, Max; Fox, Charles; Thacker, Eric (1984), The Essential Jazz Records,  Vol. 1, Da Capo Press, 0-306-80326-7.
"Earl Hines", World Book Encyclopedia. Retrieved July 23, 2006.
"Earl 'Fatha' Hines" Archived 2006-11-16 at the Wayback Machine., The Red Hot Jazz Archive. Retrieved July 23, 2006.
Kirchner, Bill, ed։ (2000), The Oxford Companion to Jazz, New York: Oxford University Press, ISBN 978-0-19-518359-7 .


== Արտաքին հղումներ ==

Video: Earl "Fatha" Hines.One-hour TV documentary, produced and directed by Charlie Nairn. Filmed at Blues Alley jazz club in Washington, D.C. for UK ATV Television in 1975.[Original 16mm film, plus out-takes of additional tunes, archived in [British Film Institute Library at BFI.org. Also at ITVStudios.com. DVD copies available from the University of California-Berkeley's Jean Gray Hargrove Music Library (which holds The Earl Hines Collection/Archive). Also at University of Chicago's Hogan Jazz Archive, Tulane University and at the Louis Armstrong House Museum Libraries. See also jazzonfilm.com/documentaries

Earl Hines Archived 2020-10-09 at the Wayback Machine. at Music of the United States of America (MUSA)
Earl Hines - Pittsburgh Music History
Earl Hines recordings at the Discography of American Historical Recordings.