Դեզիրե Էկարե

Դեզիրե Էկարե (ֆր.՝ Désiré Ecaré, ապրիլի 15, 1939(1939-04-15), Աբիջան, Կոտ դ'Իվուար - փետրվարի 16, 2009(2009-02-16), Աբիջան, Կոտ դ'Իվուար), կոտդիվուարցի կինոռեժիսոր, ում լայն ճանաչում ու համբավ է բերել 1985 թվականին նկարահանած և Կաննի հեղինակավոր միջազգային կինոփառատոնի FIPRESCI մրցանակին արժանացած «Կանանց դեմքերը» («Visages de femmes») կինոնկարը ։


== Կենսագրություն ==
Դեզիրե Էկարեն իր կյանքի վաղ շրջանի տարիների մեծ մասն անց է կացրել Աբիջանում։ Սովորել է Դալոայի կաթոլիկ քոլեջում, ապա՝ d'Orientation du Plateau քոլեջում, Lycée Classique d'Abidjan լիցեյում։ 1959 թվականից հաճախել է Աբիջանի դրամատիկական արվեստների կենտրոնի պարապմունքներին։ 1961 թվականի սեպտեմբերին Կոտ դ՛Իվուարից մեկնել է Ֆրանսիա, որտեղ շարունակել է ուսումնառությունը, ստացել փորձարարական գիտությունների բակալավրի աստիճան։ Դրանից հետո ընդունվել է Փարիզի Բլանշ փողոցում գտնվող դրամատիկական արվեստների կենտրոն, որտեղ երկու անգամ մրցանակի է արժանացել՝ որպես լավագույն ուսանողներից մեկը։ Հաջորդել է ուսումնառությունը Փարիզի կինեմատոգրաֆիայի ինստիտուտում, որն ավարտել է՝ ստանալով ռեժիսորի որակավորում։
Ստեղծագործական իր գործունեությունը Դեզիրե Էկարեն սկսել է որպես դերասան՝ ընդգրկվելով Ժան-Մարի Սեռոյի ղեկավարած «Compagnie du Toucan» թատերախմբում։ Նրա ռեժիսորական առաջին աշխատանքը եղել է «Համերգ աքսորվածի համար» («Concerto pour un exil») կարճամետրաժ կինոնկարը, որն արժանացել է ֆրանսիական Եր (Hyères) քաղաքում անցկացված կինոփառատոնի մրցանակին «Երիտասարդ կինո» անվանակարգում։


== Ֆիլմագրություն ==


=== Կարճամետրաժ ֆիլմեր ===
Որպես ռեժիսոր1967 - Concerto pour un exil (+ սցենարի, երկխոսությունների, մեկնությունների հեղինակ և մոնտաժորդ)
1969 - Femme nue, femme noire = À nous deux, France (+ սցենարիստ)


=== Լիամետրաժ ֆիլմեր ===
Որպես ռեժիսոր, սցենարիստ, պրոդյուսեր1985 - Visages de femmes (Էժեն Սիսե Ռոլանի, Սիդիկի Բակաբայի, Ալբերտեն Ն՞Գեսանի, Կուադիո Բրուի, Մայիլե Վերոնիկայի մասնակցությամբ)


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
« Une nouvelle étape dans le cinéma africain : la victoire au Festival d'Hyères du réalisateur ivoirien Désiré Ecaré», Fraternité Matin, n°|1033, 7 mai 1968, p.|7.
« Après le sénégalais Sembène Ousmane, l'ivoirien Désiré Ecaré voit son talent consacré à Cannes», Fraternité Matin, n°|1061, 11 juin 1968, p.|7.
« Samedi 20 juin au cinéma Le Paris, grande première des galas des films de Désiré Ecaré : A nous deux, France et Concerto pour un exil », Fraternité Matin, n°|1670, 1670, 16 juin 1970, p.|7.
Jacques Aumont, « En marge de Hyères : entretien avec Désiré Ecaré », Cahiers du cinéma, n°|203, août 1968, p.|21-22.
« La consécration de Désiré Ecaré», Eburnéa n°|37, juin 1970, p.|26.
Michel Capdenac, « Concerto pour un exil », Les Lettres Françaises, avril, 1970.
Henry Chapier, « Concerto pour un exil », Combat, 25 août 1969.
Michel Ciment, « Concerto pour un exil », Positif, n°|97, été 1968, p.|32-36.
Claude Gérard, « Le XXe Festival du cinéma français : un enrichissement général», Fraternité Matin, n°|1125, 27 août 1968, p.|7.
Claude Gérard, « Concerto pour un exil », Fraternité Matin, n°|1932, 26 avril 1971, p.|4.
Guy Hennebelle, « Naissance d'un cinéma ivoirien : Concerto pour un exil, opus 1 de Désiré Ecaré », Afrique Littéraire et Artistique, n°|4, avril 1969, p.|75-81.
« Concerto pour un exil », Jeune Afrique, 27 mai 1968.
« Concerto pour un exil», Les Lettres françaises, 15 mai 1968
« Concerto pour un exil», Les Nouvelles littéraires, 9 mai 1968.
René Prédal, « Désiré Ecaré », Jeune cinéma, n°|34, novembre 1968, p.|4-8.
« Désiré Ecaré : encore un nouveau film! », Fraternité Matin, n°|1260, 4 février 1969, p.|7.
Jean Rouch, « Le festival de d'Hyère a révélé un nouveau chef de file du cinéma africain : l'Ivoirien Désiré Ecaré », France Eurafrique, n°|195, Paris, 1968, p.|47-48.
« La consécration de Désiré Ecaré », Eburnéa, n°|37, 1970, p.|26


== Արտաքին հղումներ ==
Curry, Ginette. Awakening African Women: The Dynamics of Change. Cambridge Scholars Press, London. January 4, 2004. [1].Դեզիրե Էկարե Internet Movie Database կայքում