Վլադիմիր Պոլյանով

Վլադիմիր Պոլյանով (իրական անունը և ազգանունը՝ Գեորգի Իվանով Տոդորով, բուլղար․՝ Георги Иванов Тодоров, մայիսի 6, 1899(1899-05-06), Ռուսե, Բուլղարիա - դեկտեմբերի 4, 1988(1988-12-04), Սոֆիա, Բուլղարիա), բուլղարացի գրող, ռեժիսոր, թատերական գործիչ։


== Կենսագրություն ==
Վլադիմիր Պոլյանովը ծնվել է 1899 թվականի մայիսի 6-ին Ռուսեում։ Ավարտել է Սոֆիայի գիմնազիան, որից հետո, 1919-1921 թվականներին, բժշկագիտություն է սովորել Սոֆիայի, Գրացի (Ավստրիա) (1921) և Մյունխենի (1922-1923) համալսարաններում։ 1922 թվականին փիլիսոփայության կուրս է հաճախել Վիեննայում։ 1928 թվականին ավարտել է Սոֆիայի Ազգային և համաշխարհային տնտեսության համալսարանի դիվանագիտական-հյուպատոսային բաժանմունքը, ինչպես նաև 1939 թվականին ռեժիսորական կուրսեր է հաճախել Վարշավայում։
Աշխատել է Սոֆիայի ժողովրդական գրադարանում, Բուլղարիայի երկաթուղիների գլխավոր վարչությունում (քարտուղար, 1924-1934), Ժողովրդական կրթության նախարարությունում (պետական պաշտոնյա, 1937, 1939-1941), Սոֆիայի ժողովրդական թատրոնում (տնօրեն, 1941-1944) և պետական թատերական դպրոցում (1942-1945)։
Որպես կամավոր մասնակցել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին։
Եղել է Բուրգասի (1946-1947) և Ռուսեի թատրոնների (1947), Սոֆիայի ժողովրդական երիտասարդական թատրոնի, (1947-1951), Պլովդիվի (1951-1957) և Պերնիկի (1957-1960) թատրոնների ռեժիսոր։
Սլիվենի (1961-1963) և Ռազգրադի (1963-1965) թատրոնների տնօրեն-ռեժիսոր, Սմոլյանի թատրոնի գլխավոր ռեժիսոր (1965-1970)։
Բուլղարական PEN-ակումբի հիմնադիրներից և քարտուղարներից մեկը (1926-1932)։
Վլադիմիր Պոլյանովը մահացել է 1988 թվականի դեկտեմբերի 4-ին Սոֆիայում՝ 89 տարեկան հասակում։


== Ընտրյալ մատենագրություն ==
Պատմվածքների, վեպերի, կատակերգությունների, դրամաների հավաքածուների հեղինակ։

Смърт. Разкази. 1922.
Комедия на куклите. Разкази. 1923.
Момичето и тримата. Разкази. 1927.
Рицари. Разкази. 1927.
Човекът в огледалото. Драм. ескиз. 1927 (1931).
Двете страни на медала. Комедия. 1928 (1934).
Слънцето угаснало. Роман. 1928 (2. изд. С.: Кралица Маб, 1995). ISBN 954-533-003-15
Четири разказа. 1928 (1933).
Вик. Роман. (1933).
Черните не стават бели. Роман. 1932.
Звезди в прозореца. Разкази. 1935.
Гладният вълк. Роман. 1936.
Бащи и синове. Драма. 1937 (1938, 1948, 1962).
Крали Марко. Очерк по народни мотиви. 1937.
От крилатия змей до самолета. Кратка история на въздухоплаването. 1938 (1948).
Ероика. Драма. 1940.
Веднъж тъй, после тъй. Комедия. 1948.
Случаят Иван Андреев. Повести и разкази. 1978.
Хроника на узряването. Роман. 1979.
Срещи по дългия път. Мемоарни импресии.
Пътеки през неуловимото. Разкази, миниатюри. 1988.
Вик. Повести и новели. Ранни диаболистични разкази. 1989.
Диаболични повести и разкази. 1990.
Зад завесата на театъра, литературата и обществения живот. Спомени за събития и личности. 1905-1945. С.: Университетско изд. Св. Климент Охридски и Кралица Маб, 1997. ISBN 954-07-1061-8


== Աղբյուրներ ==
Александър Пиндиков, Владимир Полянов. Лит. Анкета. С.: БАН, 1988
Величков, Петър. Импулсът да пиша. При писателя Владимир Полянов. Интервю. В: в. "АБВ", год. 9, 4.08.1987, бр. 31, с. 3
Николай Аретов, Българският диаболизъм в европейски контекст. Ранните разкази на Вл. Полянов в светлината на спомените на писателя. – Езиците на европейската модерност. Български и словашки прочити. С.: Институт за литература, Издателски център Б. Пенев, С.: 2000, с. 70-81
Николай Аретов. След заник слънце. Първите “постдиаболистични” романи на Владимир Полянов. – Критика, № 2-4, 2000, с. 48-53
Николай Аретов. Георги Цанев и спора за романа “Слънцето угаснало” от Владимир Полянов. – Критика, 2006, № 1-2


== Արտաքին հղումներ ==
Владимир Полянов. Биографични бележки(բուլղ.)