Մատտեո Ռենցի

Մատտեո Ռենցին (իտալերեն՝ Matteo Renzi, Իտալերեն արտասանություն՝ [matˈtɛːo ˈrɛntsi]), հունվարի 11, 1975(1975-01-11)[…], Ֆլորենցիա), Իտալիայի վարչապետ։ Ծնվել է՝ 1975 թվականի հունվարի 11-ին՝ Իտալիայի Ֆլորենցիա քաղաքում։ 2009 թվականի հունվարի 22-ից մինչ 2014 թվականի մարտի 24-ը եղել է Ֆլորենցիայի քաղաքապետը։ 2014 թվականի փետրվարի 22-ից մինչև 2016 թվականի դեկտեմբերը եղել է Իտալիայի վարչապետը։ Ամուսնացած է, ունի երեք երեխա։


== Հակիրճ տեղեկատվություն ==
Մատտեո Ռենցին վարչապետի պաշտոնից հրաժարական է տվել այն բանից հետո, երբ իր ներկայացրած սահնանադրական բարեփոխումների նախագիծը մերժվել է 2016 թվականի դեկտեմբերին անցկացված համաժողովրդական հանրաքվեի արդյունքներով։ 2013-2018 թթ., կարճատև ընդմիջումներով, նա եղել է Իտալիայի ժողովրդավարական կուսակցության քարտուղարը։ 2018 թվականին Իտալիայում անցկացված համընդհանուր ընտրություններում կուսակցության կրած պարտությունից հետո հրաժարվել է նաև կուսակցության քարտուղարի պաշտոնից։ Մինչ այդ՝ 2004-2009 թթ. եղել է Ֆլորենցիայի մարզի նախագահը, իսկ 2009-2014 թթ.՝ Ֆլորենցիայի քաղաքապետը։ 2018 թվականի մարտ ամսից դարձել է Իտալիայի սենատի անդամ։
Իտալիայի կառավարության ղեկավար նշանակվելով 39 տարեկան և 42 օրական հասակում՝ Ռենցին փաստորեն եղել է Իտալիայի ամենաերտասարդ վարչապետը (52 օրով ավելի երիտասարդ է եղել, քան Բենիտո Մուսոլինին, ով այդ բարձր պաշտոնն ստանձնել է 1922 թվականին), ինչպես նաև՝ եղել է G7-ի՝ Յոթնյակի երկրների ամենաջահել ղեկավարը։ Իտալիայում առաջինն է եղել, ով քաղաքապետի պաշտոնից միանգամից նշանակվել է վարչապետի պաշտոնին։ Հաճախ նրան անվանում են Եվրոպայի սոցիալիստական կուսակցության  de facto առաջնորդ՝ հակադրված Եվրոպայի ժողովրդական կուսակցությանն ու Անգելա Մերկելին (այս երկու առաջնորդներին հաճախ անվանում են Merkenzi): 2014 թվականին ամերիկյան Fortune ամսագիրը 40-ից ցածր տարիք ունեցող աշխարհի ամենաազդեցիկ անձանց ցանկում Ռենցիին հատկացրել է երրորդ տեղը, իսկ Foreign Policy-ն նրան ներառել է Top 100 Global Thinkers ցուցակում։  Ավելին պետք է ասել. Ռենցին հայտնի է  il Rottamatore (մենամարտող, մարտնչող) մականունով, որին արժանացել է Իտալիայի քաղաքական ողջ հաստատությունը՝ իսթաբլիշմենթը նորացնելու իր հավակնոտ (ամբիցիոզ) ձգտումների համար։
Քաղաքական դիտորդները Ռենցիին համարում են կենտրոնամետ և ազատական՝ centrist և liberal: Վարչապետի պաշտոնում Ռենցիի գտնված տարիների նրա ղեկավարած կաբինետը մի շարք բարեփոխումներ է նախաձեռնել՝ երկրի ընտրական համակարգը փոփոխելու, աշխատանքային օրենսդրությունը բարելավելու և տնտեսության խթանմանը առավելագույն արդյունավետությամբ ծառայեցնելու, քաղաքացիական դատավարության համակարգը պարզեցնելու, վարչարարությունն ընդհանրապես բարեփոխելու նպատակներով, ինչպես նաև վերացրել է մի շարք մանր հարկեր։


== Աշխատություններ ==
Ma le giubbe rosse non uccisero Aldo Moro. La politica spiegata a mio fratello։ Florence: Giunti։ 1999։ ISBN 88-09-01483-9 
Tra De Gasperi e gli U2. I trentenni e il futuro։ Florence: Giunti։ 2006։ ISBN 88-09-04793-1 
A viso aperto։ Florence: Polistampa։ 2008։ ISBN 978-88-596-0448-8 
"La mi' Firenze". 1949–2009.։ Florence: Polistampa։ 2010։ ISBN 978-88-596-0755-7 
Fuori!։ Milan: Rizzoli։ 2011։ ISBN 978-88-17-04899-6 
Stil Novo. La rivoluzione della bellezza tra Dante e Twitter։ Milan: Rizzoli։ 2012։ ISBN 978-88-17-05642-7 
Oltre la rottamazione։ Milan: Mondadori։ 2013։ ISBN 978-88-04-63298-6 
Avanti. Perché l'Italia non si ferma։ Milan: Feltrinelli։ 2017։ ISBN 978-88-07-17313-4 


== Գրականություն ==
Allegranti D. Matteo Renzi. Il rottamatore del PD. — Vallecchi, 2011. — 216 p. — ISBN 978-88-8427-219-5
Ferrarese A., Ognibene S. Matteo il conquistatore: La vera storia di un'ascesa politica, con le rivelazioni di Matteo Renzi. — Giunti Editore, 2013. — 160 p. — ISBN 978-88-0979-240-1(չաշխատող հղում)
Marcolisi P. Matteo il grande comunicatore. Storia e ascesa di Matteo Renzi. — Barbera, 2013. — 185 p. — ISBN 978-88-7899-613-7
Poli S., Vanni M. Il seduttore. Matteo Renzi e la sinistra rosè. — Barbera, 2013. — 170 p. — ISBN 978-88-7899-646-5


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==

Official website of the Presidency of the Council of Ministers
Renzi's personal website
Renzi on his party's website
Маттео Ренци, премьер-министр Италии//Передача радиостанции «Эхо Москвы»
Генри Сардарян (2014-02-17)։ «Ренци и новое правительство Италии»։ МГИМО։ Արխիվացված է օրիգինալից 2014-10-23-ին։ Վերցված է 2014-11-26 
«И с ним красивые министры. Италия получила самого молодого премьера в своей истории»։ Lenta.ru։ 2014-02-27։ Վերցված է 2014-11-26 
«Ренци на сайте Демократической партии»։ Partito Democratico։ Արխիվացված է օրիգինալից 2014-02-22-ին։ Վերցված է 2014-02-08  
Redazione (2013-12-08)։ «BIOGRAFIA POLITICA - Renzi da rottamatore a segretario» (իտալերեն)։ RAI Giornale Radio։ Վերցված է 2014-01-19 
Giorgio Dell’Arti (2014-02-25)։ «Matteo Renzi»։ Cinquantamila Giorni (իտալերեն)։ Corriere della Sera։ Արխիվացված է օրիգինալից 2014-10-07-ին։ Վերցված է 2014-11-26 
«Matteo Renzi: Sindaco d'Italia» (իտալերեն)։ BiografieOnline։ Վերցված է 2014-11-26 
Giorgio Dell’Arti (2014-04-11)։ «Agnese Landini»։ Cinquantamila Giorni (իտալերեն)։ Corriere della Sera։ Արխիվացված է օրիգինալից 2015-05-02-ին։ Վերցված է 2014-12-21 
Alessandro Sala (2015-02-17)։ «Riforme, spine e hashtag: un anno di governo Renzi in otto schede» (իտալերեն)։ Corriere della Sera։ Վերցված է 2015-02-18 
Fabio Martini (2015-02-20)։ «Un anno di Renzi. L’uomo nuovo e la rivoluzione a metà» (իտալերեն)։ Corriere della Sera։ Վերցված է 2015-02-23 


=== Տեսանյութեր ===
«Ренци в 1994 году на «Колесе фортуны»» (իտալերեն)։ YouTube։ Վերցված է 2014-02-14 
«Предвыборный митинг с участием Ренци в [[Театро дель Сале|Театро дель Сале]][[:it:Circolo Teatro del Sale|[it]]] во Флоренции» (իտալերեն)։ Vimeo.com։ 2009-06-18։ Վերցված է 2014-02-12  
«Ренци в программе Che tempo che fa» (իտալերեն)։ RAI։ 2012-10-08։ Վերցված է 2014-02-12 
Nino Luca (2014-02-14)։ «Репортаж о выдвижении кандидатуры Ренци на должность премьера» (իտալերեն)։ Corriere TV։ Վերցված է 2014-02-14 
Гэвин Хьюитт (2014-02-14)։ «Самый молодой премьер-министр Италии»։ Русская служба Би-би-си։ Վերցված է 2014-02-20 
«5 марта 2015 года Ренци возлагает цветы на место гибели Немцова» (իտալերեն)։ la Repubblica։ 2015-03-05։ Վերցված է 2015-03-05 
«5 марта 2015 года Ренци говорит Путину о Саманте Кристофоретти» (իտալերեն)։ la Repubblica։ 2015-03-05։ Վերցված է 2015-03-05 
«5 марта 2015 года Ренци на встрече с Д. А. Медведевым говорит об отсутствии иной альтернативы, кроме политического и дипломатического решения проблем» (իտալերեն)։ la Repubblica։ 2015-03-05։ Վերցված է 2015-03-05 
«5 марта 2015 года Ренци говорит о единстве Италии и России в борьбе против терроризма» (իտալերեն)։ la Repubblica։ 2015-03-05։ Վերցված է 2015-03-05 
«5 декабря 2016 года: Прощальная речь Ренци после провала на Конституционном референдуме» (իտալերեն)։ la Stampa։ 2016-12-05։ Արխիվացված է օրիգինալից 2016-12-07-ին։ Վերցված է 2016-12-05