Մարին Դրինով

Մարին Ստոյանի Դրինով (բուլղար․՝ Марин Стоянов Дринов, Ռուսաստանում՝ Марин Степанович Дринов, հոկտեմբերի 20 (նոյեմբերի 1), 1838[…], Պանագյուտիշտե, Օսմանյան կայսրություն - փետրվարի 28 (մարտի 13), 1906, Խարկով, Ռուսական կայսրություն), բուլղարացի պատմաբան և լեզվաբան, բուլղարական ազգային վերածննդի հասարակական գործիչ, կյանքի մեծ մասն աշխատել է Ռուսական կայսրությունում։ Բուլղարական պատմագրության հիմնադիրներից մեկն է, Բուլղարական գրական ընկերության առաջին նախագահը (այժմ՝ Բուլղարիայի գիտությունների ակադեմիա)։


== Կենսագրություն ==
Ինչպես իր ժամանակի շատ բուլղարացի մտավորականները, Դրինովը երիտասարդ տարիքում արտագաղթել (1858) և կրթություն է ստացել Ռուսաստանում։ Սովորել է Կիևի հոգևոր ճեմարանում, ապա Մոսկվայի համալսարանում։ 1865-1871 թթ. աշխատել է Ավստրիայում և Իտալիայում՝ փնտրելով այնտեղ բուլղարական պատմության վերաբերյալ փաստաթղթեր, որոշ ժամանակ ապրել է Պրահայում։
1869 թ. դարձել է Բուլղարական գրական ընկերության հիմնադիրներից և առաջին ներկայացուցիչներից մեկը (Բրիելա, Ռումինիա)։ Ստացել է մագիստրոսի կոչում և դարձել սլավոնականության դասախոս Խարկովի համալսարանում, 1876 թվականից՝ պրոֆեսոր։ Հեղինակել է աշխատանքներ բուլղար ժողովրդի, բուլղարական եկեղեցու, սլավոնների հնագույն պատմության, սլավոնա-բյուզանդական հարաբերությունների վերաբերյալ։
1878 թ. Բուլղարիայի ազատագրումից հետո Դրինովը վերադառնում է հայրենիք և դառնում (երկրի ժամանակավոր ռուսական կառավարման կազմում) կրթության և կրոնի հարցերի նախարար։ Բուլղարական պետության հայր-հիմնադիրներից մեկն է։ Ավստրիական կառավարության առաջարկին՝ Բուլղարիայի մայրաքաղաք հռչակել Վելիկո Տարնովոն, պնդում է, որ այն դառնա Սոֆիան։ Սոֆիայում հիմնադրել է ազգային գրադարանը։
1879 թ. Դրինովը վերադարձել է Խարկով, որտեղ շարունակել է աշխատանքը մինչև կյանքի վերջ։ Եղել է Սանկտ Պետերբուրգի գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամ (1898), բազմաթիվ արտասահմանյան գիտական ընկերությունների անդամ։
Մահացել է 1906 թ. մարտի 13-ին տուբերկուլյոզից։


== Աշխատություններ ==
Дринов, М. Поглед върху произхождението на българския народ и началото на българската история. Пловдив-Русчук-Велес, 1869
Дринов, М. Исторически преглед на Българската църква от самото ѝ начало и до днес. Виена, 1869
Дринов, М. Заселение Балканского полуострова славянами. — Чтения в Императорском обществе истории и древностей российских при Московском университете, 1872, № 4, 1-175(չաշխատող հղում)
Дринов, М. Южные славяни и Византия в Х веке. — Чтения в Императорском обществе истории и древностей российских при Московском университете, 1875, № 3, III. Материалы славянские, 1-152(չաշխատող հղում)
Дринов, М. О некоторых трудах Димитрия Хоматиана, как историческом материале. I. — Византийский временник, Т. I (1894), 319—340
Дринов, М. О некоторых трудах Димитрия Хоматиана, как историческом материале. II. — Византийский временник, Т. II (1895), 1-23


== Գրականություն ==
Сборниче за юбилея на професора Марин С. Дринов 1869—1899. Нареди и издаде Българското книжовно дружество в София. С., 1900
Дринов, М. Съчинения. Т. I. Трудове по българска и славянска история. София, 1909
Дринов, М. Съчинения. Т. II. Трудове по българска църковна история. Трудове по езикознание, литературна история, етнография и народни умотворения. София, 1911
Дринов, М. Съчинения. Т. III. С., 1915
Дринов, М. Избрани съчинения. Т. I—II. Под ред. на Иван Дуйчев. София, 1971.
Изследвания в чест на Марин С. Дринов. София, 1960.
Кирило-Методиевска енциклопедия. Т. I. София, 1985, 614—616.
Gjuzelev, V. Marin Drinov (1838—1906) — Begründer der bulgarischen Slawistik und Mediävistik, Palaeobulgarica, XVII (1993), № 4, 107—126.


== Ծանոթագրություններ ==