armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Նորայր Ադալյան

Նորայր Մարտիրոսի Ադալյան (հուլիսի 30, 1936(1936-07-30), Սիմֆերոպոլ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ արձակագիր, գրականագետ, բանասիրական գիտությունների դոկտոր, Հայաստանի մշակույթի վաստակավոր գործիչ (2009), Հայաստանի գրողների միության անդամ 1966 թվականից։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է Սիմֆերոպոլ քաղաքում։ 1960 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետի հայոց լեզվի և գրականության բաժինը։ 1961-1962 թվականներին աշխատել է ՀԽՍՀ ԳԱ Մանուկ Աբեղյանի անվան գրականության ինստիտուտում որպես ավագ գիտաշխատող։ 1966 թվականին «20-30-ական թվականների սովետահայ պատմվածքը» թեմայով դիսերտացիա է պաշտպանել և ստացել բանասիրական գիտությունների թեկնածուի աստիճան։ 1982-1986 թվականներին եղել է «Գրական թերթի» գլխավոր խմբագիրը։
Ռուսերեն լույս են տեսել նրա «Շոգ ամառ» (Երևան, 1968), «Խաղաղ զորանոցներ» (Մոսկվա, 1979), «Թխակարմիր ձի» (Երևան, 1984), «Վկան» (Մոսկվա, 1987) գրքերը։
Նրա պատմվածքները թարգմանվել են նաև վրացերեն, բելառուսերեն, լատիշերեն, բուլղարերեն, սլովակերեն, անգլերեն, գերմաներեն, Հնդկաստանի մի քանի լեզուներով։ Պատմվածքների հիմքով նկարահանվել է «Վերջին կիրակին» գեղարվեստական կինոնկարը (1984)։ Հրաչյա Ղափլանյանի անվան դրամատիկական թատրոնում բեմադրվել են Նորայր Ադալյանի «Ներկաներ և բացականեր» (1985), «Սպանության վկաները» (1991), «Կինը և Տղամարդը» (1997) պիեսները, «Գարուն» ամսագիրը 1994 թվականի մարտյան համարում ընթերցողին ներկայացրեց գրողի «Սև և սպիտակ ստեղներ» դրաման։ ԽՄԿԿ անդամ 1966 թվականից։


== Պարգևներ, մրցանակներ ==
Դերենիկ Դեմիրճյանի անվան մրցանակի 1981 թվականի դափնեկիր («Մենախոսության ժամեր» պատմվածքների ժողովածուի համար)։
Պողոսյան մրցանակ («Սև քառակուսի կարմիր անապատում» վեպի համար), 2009։
ՀԳՄ Հովհաննես Թումանյանի անվան մրցանակ «Աշնանային շրջան» պիեսների համար, 2017 թվական


== Երկեր ==
Ետ մի նայիր (պատմվածքներ), Երևան, Հայպետհրատ, 1963, 168 էջ։
Կարկանդակները (պատմվածքներ), Երևան, Հայպետհրատ, 1964, 12 էջ։
Շոգ ամառ (վիպակ), Երևան, «Հայաստան», 1965, 152 էջ։
Արագածի ձյուները (պատմվածքներ), Երևան, «Հայաստան», 1967, 116 էջ։
Սովետահայ պատմվածք (մենագրություն), Երևան, ՀՍՍՀ ԳԱ հրատարակչություն, 1968, 233 էջ։
Խաղաղ զորանոցներ (վեպ), Երևան, «Հայաստան», 1973, 292 էջ։
Քննադատության ժամանակը (հոդվածների ժողովածու), Երևան, «Սովետական գրող», 1977, 352 էջ։
Մենախոսության ժամեր (պատմվածքներ), Երևան, «Սովետական գրող», 1981, 304 էջ։
Կապույտ Երզնկա (պատմվածքներ), Երևան, «Սովետական գրող», 1985, 183 էջ։
Ընտիր երկեր, 1986։
Ճամփաներ և ճամփորդներ (գրականագիտական հոդվածներ), Երևան, «Սովետական գրող», 1988, 256 էջ։
Եփրատ, 1990։
Վահան Թոթովենց. կենսապատում, 1992։
Սփյուռքի բարեկամիս, 1995։
Դավայաթաղ, 1997։
Ապոկալիպսիս, Լոս Անճելես-Գալիֆորնիա, Արաքս տպարան, 1999։
Թաղման թափոր (պատմվածքներ), Երևան, «Վան Արյան», 2000, 136 էջ։
Տեսիլք (վիպակ), Երևան, ՀԳՄ հրատարակչություն, 2004, 90 էջ։
Մրջնանոց (վեպ), 2006։


== Ն. Ադալյանի կատարած թարգմանությունները (ռուսերենից) ==
Ռյունոսկե Ակուտագավա, Թավուտում (պատմվածքներ), Երևան, Հայպետհրատ, 1964, 61 էջ։ Բովանդակությունը՝ Ռասյոմոնի դարպասը; Տարօրինակ պատմություն; Օրիորդ Ռոկամոնիան; Թավուտում։


== Ծանոթագրություններ ==
Կարապետ Ասրլաքյան

Կարապետ Հակոբի  Ասրլաքյան (բուլղար․՝ Гарабед Асърлакян, մայիսի 21, 1909(1909-05-21), Բիլեջիքի մարզ, Թուրքիա - 1981, Պլովդիվ, Բուլղարիա), բուլղարահայ ուսուցիչ և հոգևորական։


== Կենսագրություն ==
Կարապետ Ասրլաքյանը ծնվել է 1909 թվականի մայիսի 21-ին Բիլեջիկում։ 1922 թվականին ընտանիքով Բուլղարիա են տեղափոխվել։ 1929 թվականին ավարտել է Սամոկովի ամերիկյան բողոքական դպրոցը։ 1931 թվականին տեղափոխվել է Պլովդիվ։ Մինչև 1964 թվականին թոշակի անցնելը դասավանդել է հայկական դպրոցում։ 1949-1964 եղել է դպրոցի տնօրեն։ Արժանացել է Կյուրեղի և Մեթոդիոսի շքանշանի, աշխատանքային երկու և «Ժողովրդական իշխանության 25 տարի» մեդալների։ Ակտիվ մասնակցություն է ունեցել Հայրենական ճակատի գործունեությանը։ Հայրենական ճակատի երկու ոսկե և մեկ արծաթե մեդալ է ստացել։ 1931-1943 թվականներին հայկական «Արզիվ» զբոսաշրջային ընկերության  նախագահն է եղել։ Մահացել է Պլովդիվում 1981 թվականին։
Նրա անձնական նյութերը գտնվում են Պլովդիվի պետական արխիվում և կազմված են 1894-1982 թվականներին վերաբերող 23 արխիվային միավորից։


== Ծանոթագրություններ ==
Sjokz

Էֆյե Դեպորտերե (հոլ.՝ Eefje Depoortere,հունիսի 16, 1987(1987-06-16), Բռյուգե), ավելի հայտնի է իր Sjokz մականունով, բելգիացի հեռուստահաղորդավարուհի, լրագրող, կիբեռսպորտսմենուհի և գեղեցկության մրցույթի մասնակից, ներկայումս աշխատում է League of Legends եվրոպական չեմիպիոնատի հաղորդավարուհի։ Ապրում է Գերմանիայում։


== Գործունեություն ==
Դեպորտեն եղել է Unreal Tournament-ում պրոֆեսիոնալ խաղացող։ Նա մասնակցել է մի քանի առաջնությունների և հաղթել է մի քանի ClanBase EuroCup Բելգիայի հավաքականի կազմում։ «Sjokz» մականունը հանդիսանում է «shocks» բառի ֆլամանդերեն արտասանությունը և ուղղված է Unreal Tournament — Shock Rifle-ում իր կողմից օգտագործվող զենքին։
Դեպորտեն սկսել է աշխատել որպես ֆրիլանսեր-լրագրող, զբաղվելով SK Gaming-ի և ESFi World-ի համար կիբեռսպորտի հոդվածներ գրելով։ Նա ստացել է պատմության և լրագրության մագիստրոսի աստիճան, ինչպես նաև բարձրագույն մանկավարժական կրթություն Գենտի համալսարանում։
2009 թվականին Դեպորտեն հաղթել է 2009 թվականի Aardbeienprinses van Beerveldet գեղեցկության մրցույթը և զբաղացրել է 3-րդ հորիզոնականը 2011 թվականի Miss Style Belgium գեղեցկության մրցույթում։
YouTube-ի «Whose League is it Anyway?» շոուի շնորհիվ, որը վարում էր կիբեռսպորտի լրագրող Թրևիս Ջեֆորդը, Դեպորտերը հայտնի է դարձել ընկերությունում, ինչի շնորհիվ կարողացել է ստանալ League of Legends-ի Եվրոպայի առաջնության առաջատարի աշխատանքը։ Դեպորտերը հայտնի է նաև «Summoner Recap» շոուով, որը ցուցադրվել է SK Gaming YouTube-ի ալիքում և League Of Legends-ի առաջին շոուներից մեկն էր։ 2013 թվականին Դեպորտերը եղել է League Of Legends-ի Աշխարհի առաջնության եզրափակչի հաղորդավարը Լոս Անջելեսի Սթեյփլս կենտրոնում։ Նա նաև 2015 թվականի աշխարհի առաջնությունն է անցկացրել Եվրոպայում։ Մրցանակ է ստացել The Game Awards 2018-ի և The Game Awards 2019-ի արարողությունների ժամանակ «լավագույն կիբեռսպորտի հաղորդավար» անվանակարգում, ինչպես նաև առաջադրվել է 2018 Gamers' Choice Awards-ի մրցանակաբաշխության «կիբեռսպորտի սիրելի հաղորդավար» մրցանակին։


== Ծանոթագրություններ ==
Հեքիաթ աքլորի մասին

Հեքիաթ աքլորի մասին, ֆրանսիական ժողովրդական հեքիաթ։


== Սյուժե ==
Հեքիաթը պատմում է մի աքլորի մասին, որն ամեն անգամ հավերին տանում էր արածացնելու։ Նա մի անգամ տուն վերադառնալիս գտնում է ոսկիներով լի քսակ։ Այդ քսակը նրա ձեռքից վերցնում է մի մարդ և որքան էլ աքլորը հետ է պահանջում իր քսակը, մարդն այն հետ չի տալիս։ Աքլորը բարձրաձայնում է և մարդը սպառնում է, որ կսպանի նրան։ Աքլորը ձեռնունայն տուն վերադառնալիս մտածում է վրեժ լուծել։ Նա իր հետ է վերցնում գայլին, աղվեսին, մեղուներին, բոռերին և հոսող գետին։ Հասնում է այդ մարդու տուն, նորից է բարձրաձայնում և մարդը դուրս է գալիս։ Մարդն աքլորին մի քանի տանջող հանձնարարություններ է տալիս. նրան օգնության են գալիս գայլը, աղվեսը, մեղուները, բոռերը և հոսող գետը։ Երբ մարդը տեսնում է, որ աքլորը կարողանում է ամեն ինչ անել, նրան բաց է թողնում և քսակն էլ տալիս է աքլորին։ Աքլորը քսակը ձեռքին հետ է վերադառնում իր հավերի մոտ։


== Կերպարներ ==
Պարոն դ՛Արգլանդ
Աքլոր
Հավեր
Գայլ
Աղվես
Գետ
Մեղուներ
Բոռեր


== Աքլորի կերպարն այլ հեքիաթներում ==
Հնարամիտ աքլորի կերպարը հանդիպում է շատ տարբեր ժողովուրդների հեքիաթներում։ Հայկական հեքիաթներից ամենահայտնին Հովհաննես Թումանյանի «Անհաղթ աքլորն» է։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՀԵՔԻԱԹ ԱՔԼՈՐԻ ՄԱՍԻՆ (ֆրանսիական ժող. հեքիաթ)
Сказка о петухе
Մոնտագան

Մոնտագան (ֆր.՝ Montagagne), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Միջին Պիրենեյան մարզի Արյեժ գավառում։ Մտնում է Լա Բաստիդ դե Սերու կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Ֆուա շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 09196։


== Բնակչություն ==
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 43 մարդ։


== Տնտեսություն ==
2007 թվականի տվյալներով 32 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 24-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 8-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 75,0 %, 1999 թվականին եղել է՝ 76,5 %)։ 24 աշխատունակ բնակիչներից 19-ը աշխատում էին (12 տղամարդ և 7 կին), անաշխատանք էին 5 -ը (3 տղամարդ և 2 կին)։ 8 անգործունակ մարդկանցից 2-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 6-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով։


== Ծանոթագրություններ ==


== Տես նաև ==
Ֆրանսիայի շրջանների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
«Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ՝ Մոնտագան» (ֆրանսերեն)։ Արխիվացված օրիգինալից 2012-05-18-ին։ Վերցված է 2012-1-16 
«Մոնտագան» (ֆրանսերեն)։ cassini.ehess.fr։ Արխիվացված օրիգինալից 2013-02-03-ին։ Վերցված է 2013-01-24
Ադրբեջանի մշակույթի և արվեստի պետական համալսարան

Ալի բեկ Հուսեյնզադեի անվան Ադրբեջանի պետական մշակույթի և արվեստի համալսարան (ադրբ.՝ Əli bəy Hüseynzadə adına Azərbaycan Dövlət Mədəniyyət və İncəsənət Universiteti ), բարձրագույն ուսումնական հաստատություն, գործող Ադրբեջանի Հանրապետության կրթության նախարարության ներքո։


== Պատմություն ==

1923 թվականին ստեղծվել է Բաքվի թատերական տեխնիկում։ 1945 թվականին տեխնիկումի հիմքի վրա ստեղծվեց  թատերական ինստիտուտ։ Առաջին ֆակուլտետներն են՝ դերասանական արվեստ, թատերագիտություն և ռեժիսուրա։ 1954 թվականին, ինստիտուտը վերանվանվել է ժողովրդական արտիստ Միրզաղա Ալիևի անունով։ 1959 թվականին ինստիտուտում բացեց երկու նոր ֆակուլտետ. մշակութային լուսավորություն և դեկորատիվ կիրառական արվեստ:1968 թվականին բարձրագույն դպրոցը դարձավ Ադրբեջանի պետական արվեստի ինստիտուտ։ 1981-1991 թվականներին այստեղ բացվեց մի շարք նոր ֆակուլտետներ. գեղանկարչություն, գրաֆիկա, քանդակագործություն, դիզայն, կինոռեժիսուրա, կինոգիտություն, թանգարանգիտություն, ինտերիեր, մանածագործություն և այլ ֆակուլտետներ։ 1991 թվականին ուսումնական հաստատությունը վերանվանվել է Ադրբեջանի պետական արվեստի համալսարան։ Իսկ 1993 թվականին վերանվանվել է Ադրբեջանի պետական մշակույթի և արվեստի պետական համալսարան։ 1991 թվականին համալսարանի մասնաճյուղը հիմնադրվել է Ղուբայի շրջանում։ 1997 թվականին ստեղծվել է օտարերկրյա դիմորդների նախապատրաստական բաժին։


== Ծանոթագրություններ ==
Ժոլտի (առու)

Ժոլտի (ռուս.՝ Жёлтый), գետ Կամչատկա թերակղզի՝ Ռուսաստանում։ Գետի երկարությունը 21 կմ է։ Թափվում է Մակսիմովկա գետի ձախ ափին՝ 49 կմ հեռավորության վրա։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիր Կոլսկի ավազանային շրջանին։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը -19070000112220000014479


=== Վտակներ ===
աջ. Չաշևատի (առու)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Ժան Անույ

Ժան Անույ (ֆր.՝ Jean Anouilh, հունիսի 23, 1910(1910-06-23)[…], Բորդո - հոկտեմբերի 3, 1987(1987-10-03)[…], Լոզան, Շվեյցարիա), ֆրանսիացի թատերագիր, սցենարիստ, 20-րդ դարի ֆրանսիական գրականության ականավոր գործիչ, որի գրական կարիերան ձգվել է հինգ տասնամյակ։ Չնայած նրա պիեսների ժանրերը բազմազան են (տեղավորվում են ողբերգությունից մինչև աբսուրդային ֆարսի միջակայքում), սակայն նրա ամենաճանաչված երկը Սոփոկլեսի «Անտիգոնե» ողբերգության վերամշակումն է, որը գրվել ու Փարիզում բեմադրվել է 1943 թվականին և ընկալվել է որպես բռնությանը չենթարկվելու, մարշալ Պետենի գլխավորած կոլաբորացիոնիստական կառավարությանն ընդդիմանալու կոչ։
Անույը հետպատերազմական ժամանակների ֆրանսիացի ամենաբեղմնավոր գրողներից մեկն է։ Նրա երկերի մեծ մասում արծարծվում է բարոյական կոմպրոմիսների աշխարհում սեփական դիրքորոշումը պահպանելու և առաջ տանելու գաղափարը։ Անույի պիեսները նվազ փորձարարական են, քան իր ժամանակակից թատերագիրներից շատերինը, ունեն հստակ դիպաշար (սյուժե), փայլուն երկխոսություններ։ Նրա թատերգություններից «Արտույտը» թարգմանվել է հայերեն։
Ժան Անույը հեղինակել է նաև կինոսցենարներ, որոնց հիման վրա նկարահանված ֆիլմերից հիշարժան են հատկապես «Մսյե Վինսենտը» (1947), «Մանուկ Մոլիերը» (1959), «Թանկագին Կարոլինան», «Գիշերվա ասպետը» (1964)։


== Պարգևներ ==
1961 — «Թոնի» մրցանակ լավագույն թատերգության համար
1970 — Չինո դել Դուկայի մրցանակ
1971 — «Prix du Brigadier» մրցանակ
1980 — Ֆրանսիական ակադեմիայի մեծ մրցանակ (Գրան պրի)


== Երկերի ընտրանի ==
L'Hermine (1932)
Mandarine (1933)
Y avait un prisonnier (1935)
Le voyageur sans bagage (1937)
La sauvage (1938)
Le Bal des Voleurs (1938)
Léocadia (1940)
Eurydice (1941)
Le rendez-vous de Senlis (1941)
Antigone (1942)
Roméo et Jeannette (1946)
Medee (1946)
L'Invitation au Château (1947)
Ardèle ou la Marguerite (1948)
La répétition ou l'amour puni (1950)
Colombe (1951)
La valse des toréadors (1952)
L'Alouette (1952)
Ornifle ou le courant d'air (1955)
Pauvre Bitos ou le dîner de têtes (1956)
L'hurluberlu ou le réactionnaire amoureux (1959)
La petite Molière (1959)
Becket ou l'honneur de Dieu (1959)
La Grotte (1961)
Fables (1962)
Le boulanger, la boulangère et le petit mitron (1968)
Cher Antoine; ou l'amour raté (1969)
Les poissons rouges; ou Mon père, ce héros (1970)
Tu étais si gentil quand tu étais petit (1972)
Monsieur Barnett (1974)
L'Arrestation (1975)
Chers zoizeaux (1976)
Vive Henri IV (1978)
La Culotte (1978)
La Foire d'empoigne (1979)
Le Nombril (1981)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==

Jean Anouilh Internet Movie Database կայքում
Jean Anouilh manuscripts General Collection, Beinecke Rare Book and Manuscript Library, Yale University.
Չիրևո (գյուղ, Պավլովսկի շրջան)

Չիրևո (ռուս.՝ Чирьево), գյուղ Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Պավլովսկի շրջանի կազմում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Վիտալի Կազանցև

Վիտալի Վասիլեվիչ Կազանցեվ (հուլիսի 4, 1981(1981-07-04), Վոլգոդոնսկ, Ռոստովի մարզ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), ռուս ֆուտբոլիստ, պաշտպան, մարզիչ։


== Կարիերա ==


=== Ակումբային ===
Սկսել է իր ֆուտբոլային կարիերան Վոլգադոնսկում։ Լեոնիդ Սլուցկիմի կողմից հրավիրվել է վոլգոգրադի Օլիպիա ակումբ, որտեղ եղել է անփոխարինելի պաշտպան։ 2005 թվականին սրունքաթաթային ջղի վնասվածքի պատճառով ստիպված է եղել դուրս գալ ակումբից։ 2006 թվականին տեղափոխվել է բելառուսի ԲԱՏԷ ակումբ, թիմի կազմը խաղացել է չեմպիոնների լիգայում, դարձել է Բելառուսիայի եռակի չեմպիոն և երկրի գավաթի դափնեկիր։ ԲԱՏԷ ակումբում անցկացրել է 96 պաշտոնական խաղ  (57 - առաջնություն, 20 - գավաթ, 19 եվրոգավաթ։ 2009 թվականի փետրվարի 17-ին ստորագրել է պայմանագիր Լուչի-Էներգիա ակումբի հետ։ ՖԱԼ առաջնության 2011/12 մրցաշրջանում Նիժնի Նովգորոդում, թիմի հետ միասին դարձել է առաջնության բրոնզե մրցանակակիր, դրանից հետ վերադարձել է Լուչա-Էներգիա, որի հետ նվաճել է փոքր ոսկե մեդալի Վաստոկ տարածաշրջանի երկրորդ դիվիզիոնի առաջնությունում։ 2013 թվականին հանդես է եկել Տորպեդո-Բելազ ակումբի կազմում։ 2015 թվականին ավարտել է կարիերան։


=== Մարզչական ===
2016 թվականին ընդգրկվել է Սմոլեվիչի-ՍՏԻ ակումբի մարզչական շտաբը։


== Ձեռքբերումներ ==
Բելռուսայի առաջնություն (3)։ Բելառուսիայի առաջնության 2006 մրցաշրջան, Բելառուսայի առաջնության 2007 մրցաշրջան, Բելառուսայի առաջնության 2008 մրցաշրջան
Դափնեկիր Բելառուսիայի Գավաթ
Բելառուսայի գավաթի խաղարկության եզրափակչի մասնակից։
ՖԱԼ առաջնության բրոնզե մրցանակակիր
Վաստոկ տարածաշրջանի Ռուսաստանի երկրորդ դիվիզիոնի հաղթող
«Հարավ» տարածաշրջանի Ռուսաստանի երկրորդ դիվիզիոնի արծաթե մրցանակակիր
«Պովոլժե» տարածաշրջանի Ռուսաստանի երկրորդ դիվիզիոնի բրոնզե մրցնակակիր(2)


== Ծանոթագրություններ ==
(8794) Ջոպատերսոն

(8794) Ջոպատերսոն (անգլ.՝ Joepatterson), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1981 թվականի մարտի 6-ին Շելտ Բասի կողմից Սայդինգ Սփրինգում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,261084 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,7722 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,75 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1241,86 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,289887 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 5,68° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(8794) Ջոպատերսոն աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
(4976) Չուկյոնգչոլ

(4976) Չուկյոնգչոլ (անգլ.՝ Choukyongchol), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1991 թվականի օգոստոսի 9-ին Կաձուրո Վատանաբեի կողմից Սապորոյում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,020713 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,7211 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,3203 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1917,62 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,187733 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 8,65° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(4976) Չուկյոնգչոլ աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Վերխնի Ատ-Ուրյախ

Վերխնի Ատ-Ուրյախ (ռուս.՝ Верхний Ат-Урях), քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի Մագադանի մարզի Յագոդինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 0 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Միսիս Բրաուն

Միսիս Բրաուն (անգլ.՝ Mrs Brown) կամ Նորին գերազանցություն միսիս Բրաուն (անգլ.՝ Her Majesty, Mrs Brown), 1997 թվականի բրիտանական պատմական դրամա ֆիլմ, որի ռեժիսորն է Ջոն Մեդլենը։
Ֆիլմը 1997 թվականին ներկայացվել է Կաննի կինոփառատոնին «Հատուկ հայացք» անվանակարգում։


== Սյուժե ==
Վիկտորյա թագուհին սգում է ամուսնու՝ արքայազն-կոնսորտ Ալբերտ Սաքսեն Կոբուրգ Գոթացու մահը, որը մահացել էր 1861 թվականին. թագուհին ճգնակյացի կյանք էր վարում։ Որպեսզի թագուհուն օգնեն և սգահան անեն ու նրան վերադարձնեն պետական աշխատանքներին, նախարարները արքունիք են հրավիրում շոտլանդացի Ջոն Բրաունին՝ հանգուցյալ արքայազն-կոնսորտի նախկին ծառային։


== Դերերում ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
0119280 / «Միսիս Բրաուն»(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում
«Mrs Brown»(անգլ.) ֆիլմը Box Office Mojo  կայքում
Mrs Brown(անգլ.) ֆիլմը Rotten Tomatoes կայքում
Նինա Ղորղանյան

Նինա Հովսեփի Ղորղանյան (Դարիալի, Նունե Կորգանովա, նոյեմբերի 20, 1852(1852-11-20), Թիֆլիս, Կովկասի փոխարքայություն, Ռուսական կայսրություն - 1896, Մոսկվա, Ռուսական կայսրություն), հայ երգչուհի (մեցցո-սոպրանո), մանկավարժ։
Կոմպոզիտոր Գենարիոս Ղորղանյանի և Հեղինե ու Մարիամ Ղորղանյանների քույրը։


== Կենսագրություն ==
Սովորել է Պետերբուրգում, Բեստուժևյան դասընթացներում։ Մասնագիտական երաժշտական կրթություն ստացել է Միլանում (դասատուներ՝ Լամպերտի, Բուցի)։ Երգել է Եվրոպայի օպերային և համերգային բազմաթիվ բեմերում։ Սկսած 1880-ական թվականներից ելույթներ է ունեցել Թիֆլիսում։ 1888 թվականին տեղափոխվել է Օդեսա, զբաղվել մանկավարժական գործունեությամբ, 1891 թվականին երաժշտության դասընթացներ է հիմնել Մոսկվայում (երգչուհի Կլիմենտովա-Մուրոմցևայի հետ), որտեղ հայ, վրացի և ռուս երիտասարդներին դասավանդել է անվճար, հիմնել է Պետրոս Ադամյանի, Գենարիոս Ղորղանյանի անվան կրթաթոշակներ։


== Դերերգեր ==


== Ծանոթագրություններ ==
Գյահիլբեթ Դաշ

Գյահիլբեթ Դաշ, լեռ Թուրքիայում, Հայկական լեռնաշխարհում, Անտիպոնտական լեռնահամակարգում Թորթում լճից մոտ 8,5 մ արևելք, Թորթումի և Օլթիի ջրբաժան շրջանում։ Արևելյան դաշտերը ծածկված են անտառներով։


== Ծանոթագրություններ ==
Լենինսկոե (գյուղ, Կրասնոգվարդեյսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԼենինսկոեԼենինսկոե (ուկրաիներեն՝ Ленінське, Ղրիմի թաթարերեն՝ Qır Baylar), գյուղ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Կրասնոգվարդեյսկի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Լենինդորֆ, Կիր-Բայլար։
2001 թվականի տվյալներով Լենինսկոե գյուղում բնակվում էր 1 875 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Մելիք-Շերիֆ

Մելիք-Շերիֆ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Երզնկայի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Էրզրումի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Նոր գյուղ Ստորին

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Նորգյուղ (այլ կիրառումներ)Նոր գյուղ Ստորին, գյուղ պատմական Փոքր Հայքում, իսկ ապա Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Շապին Գարահիսարի գավառում։
Հայաբնակ գյուղ էր։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Սեբաստիայի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Ամերիկյան Վիրջինյան կղզիներ

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԱՄՆ Վիրջինյան կղզիներ (այլ կիրառումներ)Ամերիկյան Վիրջինյան կղզիներ (անգլ.՝ United States Virgin Islands), ԱՄՆ-ի տիրույթներից Կարիբյան ծովում։


== Ծանոթագրություններ ==
Մոլդովայի օպերայի և բալետի ազգային թատրոն

Մոլդովայի Մարիա Բիեշուի անվան օպերայի և բալետի ազգային թատրոն, երաժշտական թատրոն Մոլդովայի մայրաքաղաք Քիշնևում։


== Պատմություն ==
Հիմնադրվել է 1956 թվականին Մոլդովայի օպերայի, բալետի և դրամատիկ թատրոնի հիման վրա, որն իր հերթին ստեղծվել է 1955 թվականին` մոլդովական երաժշտա-դրամատիկական թատրոնի հիման վրա։ Թատրոնի առաջին ղեկավարը (1956-1964) եղել է  կոմպոզիտոր Դավիդ Գերշֆելդը, թատրոնը բացվել է 1956 թվականի հունիսի 9-ին նրա «Գրոզովան» օպերայի բեմականացմամբ։
Առաջին օպերային ներկայացումը՝ Դավիդ Գերշֆելդի «Գրոզովանը» կայացավ 1956 թվականին, առաջին բալետը՝ Բորիս Ասաֆևի «Բախչիսարայի շատրվանը» 1957 թվականին։ 1957 թվականի հուլիսին թատրոնի օպերային և բալետային թատերախմբերը առանձնացան որպես ինքնուրույն կոլեկտիվներ։ Թատրոնը բեմադրում էր մոլդովացի կոմպոզիտորների ստեղծագործությունները. օպերաներ՝ Գերշֆելդի «Աուերելիան» (1959), Ալեքսեյ Ստիրչի «Դոմնիկի սիրտը» (1960, նոր խմբագրությամբ՝ «Հերոսական բալլադ» 1970), բալետներ` Վասիլի Զագորսկիի «Արշալույս» (1960), «Կոտրված թուր» (1960), «Անտոնի և Կլեոպատրա» (1965) և Է. Լազարևի «Արաբեսկներ»-ը (1970), համաշխարհային դասականներ և սովետական կոմպոզիտորների ստեղծագործություններ, այդ թվում օպերաներ՝ Տիխոն Խրեննիկովի «Դեպի փոթորիկ» (1962), Ալեքսանդր Խոլմինովի «Լավատեսական ողբերգություն» (1967), Վիսարիոն Շեբալինի «Ըմբոստի սանձահարումը» (1972), Վիկտոր Դոլիձեի «Կետոն և Կոտեն» (1972), Սերգեյ Ռախմանինովի «Ալեկո»-ն (1973), բալետներ՝ Կարաևի «Ամպրոպի արահետով» (1961), Շոստակովիչի երաժշտության տակ «Օրիորդը և խուլիգանը» (1968), Ռոդիոն Շչեդրինի Ժորժ Բիզեի «Կարմեն-շարանվագ»-ը (1971) և այլն։
Օպերային թատերախումբը ներկայացումներով հանդես էր գալիս Ռումինիա (1957), բալետայինը՝ Բուլղարիայում (1971), և ավելի ուշ՝ աշխարհի շատ երկրներում։
1980 թվականին Քիշնևում կառուցվեց թատրոնի նոր շենքը Շտեֆան Մեծի 152 հասցեում։ Ճարտարապետներն են Ն. Կուրեննոյը, Ա.Գորշկովը, քանդակագործները՝ Վ.Նովիկովը, Նելլի Սաժինան, Բ.Դուբրովինը, Գ.Դուբրովինան։
Թատրոնում պարբերաբար անցկացվում են տարբեր համերգներ և փառատոններ՝ ներառած հանրաճանաչ փառատոն «Հրավիրում է Մարիա Բիեշուն»։


== Գրականություն ==
Киртока А., Мануйлов М. Молдавский государственный театр оперы и балета. — Кишинёв, 1960.
Шехтман Н. И. Молдавский театр оперы и балета // Большая советская энциклопедия. — Т. 16. — С. 446. Архивировано из первоисточника 27 Մայիսի 2005.


== Արտաքին հղումներ ==
Сайт Театра оперы и балета
Официальный сайт режиссёра Национального Театра Оперы и Балета - Михаил Тимофти Archived 2011-07-17 at the Wayback Machine.
Մասոտերես

Մասոտերես  (իսպ.՝ Masoteras), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնցում է Լյեյդա պրովինցիայում, Կատալոնիա ինքնավար համայքնի կազմում։
Տարածքը կազմում է 26,1 կմ²։ Բնակչությունը՝ 212 մարդ (ըստ 2010 թվականի տվյալների)։


== Արտաքին հղումներ ==
Página web del Ayuntamiento
Información de la Generalitat de Catalunya Archived 2007-10-06 at the Wayback Machine.
Información del Institut d'Estadística de Catalunya
Լենինսկոե (գյուղ, Մալովիսկայի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԼենինսկոեԼենինսկոե (ուկրաիներեն՝ Ленінське), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Մալովիսկայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Լենինսկոե գյուղում բնակվում էր 148 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Տարասովկա (գյուղ, Ալեքսանդրիայի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՏարասովկաՏարասովկա (ուկրաիներեն՝ Тарасівка), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Ալեքսանդրիայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Տարասովկա գյուղում բնակվում էր 214 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ռազդոբարինո (գյուղ, Խոլմ-Ժիրովսկի շրջան)

Ռազդոբարինո (ռուս.՝ Раздобарино), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Խոլմ-Ժիրովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 25 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Նանկին

Նանկին (չինարեն ավանդ. 南京, հեշտ. 南京 , պինին: Nánjīng, պալլ.: Նանցզին, «Հարավային մայրաքաղաք»), Ցզյանսու պրովինցիայի մայրաքաղաքը, բնակչությամբ ամենամեծ քաղաքը Հարավային Չինաստանում (Շանհայից հետո), ընդհանուր 8.16 միլիոն բնակչությամբ և 6.55 ուրբանիզացիոն բնակչությամբ 2013 թվականի դրությամբ։ Քաղաքը, որի անվանումը թարգմանվում է «Հարավային մայրաքաղաք», շատ կարևոր դեր է խաղացել Չինաստանի պատմության և մշակույթիի մեջ՝ լինելով Չինաստանի տարբեր տոհմերի, թագավորությունների և հանրապետությունների ժամանակ երկրի մայրաքաղաք սկսած 3-րդ դարից մինչև 1949 թվականը։ Տարածաշրջանի ռոմանիզացման հետ քաղաքի անվանումը փոխվեց Նանկինգ կամ Նանկին։
Նանիկինը տեղակայված է ներքին Յանցզե գետի դելտայում, այնտեղ է գտնվում ամենամեծ ներցամաքային նավահանգիստներից մեկը աշխարհում։ Նանկինը նաև Չինաստանի կիսապրովինցիալ 15 քաղաքներից մեկն է` ունենալով դատական և տնտեսական անկախություն, սակայն ավելի քիչ անկախ է քան պրովինցիան։
Նանկինը Չինաստանի կարևորագույն քաղաքներից մեկն է և համարվում է Չինաստանի հինգ հզորագույն մայրաքաղաքներից մեկը։ Նանկինը եղել է Արևելյան Վուի մայրաքաղաքը, որը գլխավոր Երեք թագավորություններից մեկն էր (211-280), ինչպես նաև Արևելյան Խին և հարավային դինաստիաներից յուրաքանչյուրի (Լյու Սոնգ, Հարավային Քի, Լիանգ և Չեն), որոնք կառավարել են հարավային Չինաստանում 317-589 թվականներին, Հարավային Տանգ, որը Տասը թագավորություններից մեկն էր (937-76), Մին դինաստիա, երբ առաջին անգամ ամբողջ Չինաստանը կառավարվեց քաղաքից (1368-1421) և Չինաստանի հանրապետություն (1927–37, 1945–49) : Քաղաքը նաև եղել է Տայպինգ երկնային թագավորության (1851–64) և Ճապոնացիների կողմից օկուպացված (1940–45) տարածքի մայրաքաղաք Երկրորդ ճապոնա-չինական պատերազմի ժամանակ` ենթարկվելով ահավոր գազանությունների երկու կողմերից, որը բերեց նաև Նանկինի ջարդերին։


== Ծանոթագրություններ ==
Անտանաս Վենուոլիս

Անտանաս Վենուոլիս (Ժակաուսկաս) (ապրիլի 7 (19), 1882, Անիկշչայի շրջան, Լիտվա - օգոստոսի 17, 1957(1957-08-17)[…], Անիկշչայ, Լիտվական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), լիտվացի խորհրդային գրող։ Լիտվիայի ԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1947 թ.), Լիտվիայի ԽՍՀ ժողովրդական գրող (1957 թ.)։
1903-1907 թվականներին աշխատել է Կովկասում։ 1905-1907 թվականների հեղափոխությանը մասնակցելու համար բանտարկվել է Թիֆլիսում։ 1907 թվականից ապրել է Մոսկվայում, դեղագործություն է ուսանել Մոսկվայի համալսարանում։ 1918 թվականին վերադարձել է Լիտվա։ Վենուոլիսը լիտվական գրականություն է մտել որպես դեմոկրատ ուղղության ռեալիստ գրող («Բանտում», 1905 թ., ակնարկ, «Կովկասյան լեգենդներ», 1905-1906 թթ.)։ Իր պատմվածքներում Վենուոլիսը խարազանել է լիտվական գյուղի կուլակության կամայականությունը, տիրող կղերական խավարամոլությունը («Ջրահեղձ աղջիկը», 1909 թ.), մտավորականության քաղքենիական բարքերը («Վերադարձել է», 1908 թ., «Կինը», 1909 թ.)։ Քննադատորեն է պատկերել ազնվականությանը, բուրժուական մտավորականությանը («Օրը բացվելուց առաջ», 1925 թ., վեպ, «Մտավորականների պալատը» 1921 թ., վիպակ, «Մթնշաղ», 1936 թ., պիես)։ Պատմական թեմայով են գրված «Քառուղի» (1932 թ.) վեպը և «1831 թիվ» (1936 թ.) պիեսը։ «Հոգեդուստրը» (1946 թ.) վիպակում, «Պուոջյունասների դաստակերտը» (1949 թ.) վեպում պատկերված է դասակարգային պայքարը լիտվական գյուղում բուրժուական կարգերի ժամանակ։ 1957 թվականին հրատարակվել են նրա «Իմ հիշողություններից» գիրքը և «Ավանդություններ և լեգենդներ» ժողովածուն։


== Ծանոթագրություններ ==
Սպիտակ տուն (Երևան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Սպիտակ տուն (այլ կիրառումներ)Սպիտակ տուն, կառավարական վարչական շենքերի համալիր Երևանում, որտեղ տեղակայված են ՀՀ արտաքին գործերի (նաև Դիվանագիտական ակադեմիայի), արդարադատության, կրթության, գիտության, մշակույթի, սպորտի և սփյուռքի նախարարությունները։
Համալիրն  ընդգրկում է նախկին Սևան հյուրանոցի սահմանագծից մինչև ՀՀ Գլխավոր դատախազության շենք ընկած հատվածը  /որտեղ նախկինում, մինչ այրվելը,  տեղակայված էր  ՀՀ արդարադատության նախարարությունը/,  և Վազգեն Սարգսյան փողոցից մինչև Զաքյան փողոցի հատվածը։


== Տվյալներ ==
Կառույցի ընդհանուր շինարարական մակերեսը կազմում է մոտ 30 000 մ2, համալիրի առաջին գծի վրա կառուցված շենքերն ունեն մինչև 24 մ բարձրությամբ 6 հարկ, հետևի գծում՝ մինչև 9 հարկ։ Վարչական երկու մասնաշենքերը միմյանց կապված են ստորգետնյա ավտոկայանատեղիով։
Վազգեն Սարգսյան փողոցի կողմից կամարակապ շքամուտքն ունի 12.5 մ լայնություն և 16.5 մ բարձրություն, գլխավոր հատակագծում տեղադրված է հանդիպակաց ուղղությամբ գտնվող՝ Դեղատան փողոցի առանցքի վրա, որով տարածական կապ է ստեղծվում Շահումյանի արձանի ետևում գտնվող ջրավազանի հետ։

Մինչև երկրորդ հարկ ճակատները երեսպատված են բազալտե սալերով, երկրորդ հարկից վերև, Վազգեն Սարգսյան փողոցի երկայնքով՝ Ստեփանակերտի Սզնեկի հանքավայրի սպիտակ գույնի բնական քարով, իսկ մնացած ճակատները տրավերտինե սալիկներով։
Համալիրի նախագծի մշակման ճարտարապետական հայեցակարգի հիմք է հանդիսացել նախկինում այս հատվածում գտնվող՝ Արդարադատության նախարարության շենքի ծավալատարածական հորինվածքը (ճարտարապետ՝ Նիկողայոս Բունիաթյան)։ Նոր նախագծում վերամշակված ձևով կրկնվել են ոչ միայն ճակատների կոր պլաստիկան և կարմիր գծի նկատմամբ տարածական կուրդոներային լուծումները, այլև վերաշեշտադրված է նախկինում գոյություն ունեցող աշտարակը՝ այն դարձնելով կոմպոզիցիոն առանցք Շահումյանի հրապարակի նկատմամբ։
Գլխավոր վարչական մասնաշենքի տարբեր գերատեսչությունների համար նախատեսված մուտքերն առանձին են՝ իրենց նախասրահներով, վերելակներով և աստիճանավանդակներով։ Գլխավոր մասնաշենքի ետնամասում կա վարչական հրապարակ, որտեղից իրականացվում է հետիոտնի շարժը դեպի տարբեր նախարարություններ, բացի Արտաքին գործերի նախարարությունից. վերջինիս համար նախատեսված է պաշտոնական պատվիրակությունների ավտոմեքենաներով մուտքը ներքին բակ։


== Մեջբերումներ համալիրի մասին ==

Համալիրի նախագծի հեղինակն է ՀՀ վաստակավոր ճարտարապետ Նարեկ Սարգսյանը։ Նախագծի գլխավոր կոնստրուկտորը Պոլ Չաթալբաշյանն է, գլխավոր ինժեները՝ Հրաչ Սարգսյանը, կապալառուն՝ «Սպիտակ տնակ» ՍՊԸ-ն (տնօրեն՝ Ստեփան Ախոյան)։ Պատվիրատուի գործառույթները «Սալսա դիվելոփմենթ» ՓԲԸ-ն իրականացրել է ՀՀ քաղաքաշինության նախարարության քաղաքաշինական ծրագրերի իրականացման պետական հիմնարկի կողմից։


== Պատկերասրահ ==

		
		


== Ծանոթագրություններ ==
Իսպրա

Իսպրա  (իտալերեն՝ Ispra), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լոմբարդիա մարզում՝ Վարեզե գավառում։
Բնակչությունը ըստ 2004 թվականի տվյալների կազմում է 4673 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 312 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 15 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 21027։ Հեռախոսային կոդը՝ 0332։


== Ծանոթագրություններ ==
Մաշալլահ Աբդուլաև

Մաշալլահ Բաբաքիշի օկլի Աբդուլաև (ադրբ.՝ Abdullayev Maşallah Babakişi oğlu, մայիսի 27, 1950(1950-05-27), Kəpənəkçi, Գերանբոյի շրջան, Ադրբեջանական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - հոկտեմբերի 26, 2022(2022-10-26), Գերանբոյի շրջան, Ադրբեջան), Ադրբեջանի Հանրապետության ազգային հերոս։


== Կենսագրություն ==
Մաշալլահ Աբդուլաևը ծնվել է 1950 թվականի մայիսի 27-ին Գորանբոյի շրջանի Կապանակչի գյուղում։ Մինչ ութերորդ դասարան նա սովորել է Գորանբոյի թիվ 1 միջնակարգ դպրոցում։ Նա ծառայել է բանակում 1969-1971 թվականներին։ Որոշ ժամանակ նա աշխատել է «Ազնեֆտ» միության Նավթային քարերում։ 1975 թվականին ընդունվել է Բաքվի ֆիզկուլտուրայի ուսումնարան։ Ավարտելուց հետո նրան ուղարկել են Գորանբոյ ՝ աշխատելու քաղաքի թիվ 1 միջնակարգ դպրոցում։
Երբ սկսվել է Ղարաբաղյան պատերազմը, նա կամավորների խումբ է ստեղծել և մասնակցել մարտերին։


== Գործողություն ==
Մաշալլահ Աբդուլաևը ընտրվել է Հանրապետության Գերագույն խորհրդի պատգամավոր։ 1992 թվականին Մ.Աբդուլլաևը նշանակվել է Պաշտպանության նախարարությանը կից բրիգադի հրամանատարի տեղակալ։ Այս բրիգադը վերահսկում էր Թարթարը, Գորանբոյը և Եվլախը։ 1992 թվականին Մ.Աբդուլլաևը ստացել է մայորի կոչում։ 1992-1993 թվականներին նա աշխատել է որպես Գորանբոյի շրջանի գործադիր իշխանության ղեկավար։
Նա ԱՀ պատերազմի, աշխատանքի և զինված ուժերի վետերանների խորհրդի Գորանբոյի տարածաշրջանային մասնաճյուղի նախագահն է։
Ադրբեջանի Հանրապետության Նախագահի 1992 թվականի հունիսի 23-ի թիվ 6 հրամանագրով նրան շնորհվել է «Ադրբեջանի ազգային հերոսի» կոչում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==
Zeynalov R. Abdullayev Maşallah Babakişi oğlu: (1950)//Zeynalov R. Azərbaycanın Milli Qəhrəmanları.- B., 1996.-S.120.
Ənsər B. Müəllim, komandir, qəhrəman //Ənsər B. Ağrıdağlı qəhrəmanlar.- B., 2004.- S.38-40.
Aslan Q. El yolunda yanan ürək //Aslan Q. Goranboy qartalları.- B., 1994.- S.8.
Բլաս Ռոկա

Բլաս Ռոկա (իսպ.՝ Bias Roca, իսկական անուն–ազգանունը՝ Ֆրանսիսկո Վիլֆրեդո Կալդերիո Calderio, հուլիսի 24, 1908(1908-07-24), Manzanillo, Granma Province, Կուբա - ապրիլի 26, 1987(1987-04-26), Հավանա, Կուբա), կուբացի կոմունիստ քաղաքական գործիչ, Կուբայի կոմունիստական կուսակցության (ԿԿԿ) անդամ (1929)։


== Կենսագրություն ==
1935 թ. ընտրվել է Կոմինտերնի Գործադիր կոմիտեի անդամության թեկնածու։
1943 թ. գրել է տեսական աշխատություններ, այդ թվում՝ «Սոցիալիզմի հիմքերը Կուբայում»։
1961 թվականից ղեկավար աշխատանք էր վարում ԿԿԿ–ում։ 1965 թ.-ից Կուբայի կոմկուսի Կենտկոմի քարտուղարության անդամն էր։


== Ծանոթագրություններ ==
Լալլի (գյուղ, Կեհտնա շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԼալլիԼալլի (էստ․՝ Lalli), գյուղ Էստոնիայի Ռապլամաա նահանգի Կեհտնա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 26 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Գիշերային հերթափոխ (ֆիլմ)

«Գիշերային հերթափոխ» (ռուս.՝ «Ночная смена»), խորհրդային լիամետրաժ սև-սպիտակ գեղարվեստական կինոնկար, որը բեմադրել է ռեժիսոր Լեոնիդ Մենակերը «Լենֆիլմ» կինոստուդիայում 1970 թվականին։
Ֆիլմի պրեմիերան ԽՍՀՄ-ում տեղի է ունեցել 1971 թվականի հունիսի 7-ին։


== Սյուժե ==
Իրադարձությունները, որոնք վճռորոշ նշանակություն ունեն հերոսների ճակատագրերի համար, տեղի են ունենում մեկ գիշերային հերթափոխի ընթացքում երկրի մեծ շինհրապարակներից մեկում։


== Դերերում ==
Յուրի Տոլուբեև – Պավել Եգորովիչ Պոնոմարյով, բրիգադիր, վաստակավոր շինարար, քաղաքային խորհրդի պատգամավոր
Ալլա Չեռնովա – Նադյա
Գենադի Կորոլկով – Եվգենի Գրիբով, շինարարության դիսպետչեր
Վալենտինա Վլադիմիրովա – Կլավա, վարորդ
Տատյանա Գովորովա – Օլգա, կռունկավար
Ելենա Լեգուրովա – Իննա, երաժշտության ուսուցիչ
Գերման Յուշկո – Անատոլի, Նադյայի ամուսինը
Վիկտոր Պավլով – Միշա, վարորդ
Յուրի Վիզբոր – Կովալենկով
Պոնոմարյովի բրիգադ․
Ֆեոդոր Լոնոկով – Նազարով, բրիգադիր Պոնոմարյովի տեղակալ
Միխայիլ Լադիգին – քեռի Կոլյա
Գեորգի Շտիլ – «Թզուկ»
Գերման Օրլով – «Բեղավոր»
Վլադիմիր Լոսև – Անդրեյ
Վյաչեսլավ Վարկին – նավաստի
Միխայիլ Մուդրով – բանվոր


== Նկարահանող խումբ ==
Սցենարի հեղինակներ՝ Ալեքսանդր Գելման, Տատյանա Կալեցկայա
Ռեժիսոր՝ Լեոնիդ Մենակեր
Գլխավոր օպերատոր՝ Վիկտոր Կարասև
Գլխավոր նկարիչ՝ Անդրեյ Վագին
Կոմպոզիտոր՝ Յակով Վայսբուրդ
Երգի տեքստի հեղինակ՝ Կ. Գրիգորևա


== Մրցանակներ ==
1970 – «Գիշերային հերթափոխ» - դիպլոմ ֆիլմի համար, մրցանակ տղամարդու լավագույն դերակատարման համար Յուրի Տոլուբեևին, դիպլոմ էպիզոդիկ դերի լավագույն կատարման համար  Վալենտինա Վլադիմիրովային Բանվորական դասի մասին ֆիլմերի երկրորդ համամիութենական փառատոնում (1972)։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Ночная смена»։ Фильмы։ Энциклопедия отечественного кино։ Արխիվացված է օրիգինալից 2013-12-13-ին։ Վերցված է 2013-11-08  
«Ночная смена»։ Статья։ Онлайн энциклопедия Кирилла и Мефодия։ Վերցված է 2013-11-08
Անդերսոն Սիլվա

Անդերսոն դա Սիլվա (պորտ.՝ Anderson da Silva, ապրիլի 14, 1975(1975-04-14), Սան Պաուլո, Բրազիլիա), բրազիլացի ընդհանուր մենամարտիկ, նախկին UFC միջինքաշային չեմպիոն։ «Ultimate Fighting Championship» (UFC) կազմակերպության պատմության միջինքաշային կարգի ամենաերկարակյաց տիտղոսակիրն է (16 անընդմեջ հաղթանակ և 10 տիտղոսային պաշտպանություն)։
«UFC» -ի նախագահ Դանա Ուայթի և բազմաթիվ այլ աղբյուրների կողմից բազմիցս հռրակվել է որպես բոլոր ժամանակների մեծագույն խառնամարտիկ։
2015 թվականի հունվարի 16-ի դրությամբ UFC միջիքաշային չեմպիոնական տիտղոսի #1 հավակնորդն է։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք(անգլ.)
Էջը UFC.com կայքում(անգլ.)
Շտեֆան Գեորգե

Շտեֆան Գեորգե (գերմ.՝ Stefan George, (ˈʃtɛfan ˈantoːn ɡeˈɔʁɡə, հուլիսի 12, 1868(1868-07-12)[…], Büdesheim, Բինգեն ամ Ռայն, Մայնց Բինգեն, Ռայնլանդ Պֆալց - դեկտեմբերի 4, 1933(1933-12-04)[…], Մինուսիո, Subdistrict Navegna, Լոկարնո, Տիչինո, Շվեյցարիա), գերմանացի բանաստեղծ, խմբագիր և թարգմանիչ։


== Կենսագրություն ==
Գեորգեն ծնվել է 1868 թվականին Բուդեսհեյմում, որն այսօր կազմում է Բինգեն նահանգի մի մասը։ Նրա հայրը՝ նույնպես Շտեֆան Գեորգե, ծագումով հրեա էր և աշխատում էր որպես պանդոկապան։
1888 թվականին տղան հաջողությամբ ավարտել է կրթությունը և դրանից հետո որոշ ժամանակ ապրել է Լոնդոնում և Փարիզում, որտեղ եղել է գրողների և բանաստեղծների շրջանում, մասնակցել Ստեֆան Մալարմեի կազմակերպած երեկոներին։ Իր առաջին ճանապարհորդության ժամանակ նա եղել է նաև Վիեննայում, որտեղ էլ 1891 թվականին առաջին անգամ հանդիպել է ավստրացի գրող Հուգո ֆոն Հոֆմանսթալ-ին։
1890-ականներին՝ բավականին երիտասարդ հասկում, սկսել է տպագրել իր բանաստեղծությունները։ Նա համասեռամոլ էր, իր ընկերներին համոզում էր, որ իր պես ամուրիի կյանք վարեն։


== Ստեղծագործելու ոճը ==
Գեորգեի պոեզիան աչքի է ընկնում արիստոկրատ ոճով, նրա տողերը շատ ֆորմալ են, լիրիկական եւ գրված են խորհրդավոր ոճով, կրելով դասական հունական պոեզիայի ազդեցությունը, որը կարծես ըմբոստացում էր իր ժամանակի գերմանական ռեալիստ պոեզիայի դեմ։ Հավատալով որ բանաստեղծության իմաստը նրա մեջ է որ այն հեռվացնի աշխարհից, նա արվեստ հանուն արվեստի քարոզիչներից էր։ Նրա պոեզիան նաև բավականաչափ նմանություն ուներ ժամանակի սիմվոլիստ բանաստեղծների պոեզիայի հետ, նա անձամբ կապեր ուներ Ստեֆան Մալարմեի եւ Պոլ Վեռլենի հետ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շտեֆան Գեորգի գործերը (գերմաներենով)
Չախլովկա

Չախլովկա (ռուս.՝ Чахловка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Շաբալինսկի շրջանում Կիրովի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Վետլուգա գետի ձախ ափին՝ 776 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 12 կմ է։
Գետի ակունքը գտնվում է Չախլովկա գյուղում, Լենինսկոե գյուղից 29 կմ հյուսիս-արևելք։ Գետը հոսում է հյուսիս։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վետլուգա, գետի ենթաավազանը՝ Վոլգա։ Գետի ավազանը՝ Վոլգա մինչև Կույբիշևսկի հիդրոհանգույց։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 08010400112110000040687
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 110004068
Ավազանի կոդը - 08.01.04.001
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 10
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 0


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Ալեքսանդր Ագապով

Ալեքսանդր Գեննադեևի Ագապով (ռուս.՝ Алекса́ндр Генна́дьевич Ага́пов փետրվարի 7, 1982(1982-02-07), Մայկոպ, Adyghe Autonomous Oblast, Կրասնոդարի երկրամաս, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), ռուս ֆուտբոլիստ, դարպասապահ։


== Կարիերա ==
Ֆուտբոլիստը իր կարիերան սկսել է 1999 թվականին Մայկոպի «Դռուժբա» ակումբում։ 2001 թվականին տեղափոխվել է «Կրասնոդար 2000», որի կազմում նա խաղացել է 2001, 2003-2004, 2005 թվականներին։ Հաջորդ տարի նորամուտն նշել է լատվիական առաջնության Ռեզեկենե քաղաքի «Դիժվանագի» ակումբում։ 2008 թվականին տեղափոխվել է Նովոռոսիյսկի «Չերնոմորեց» ակումբը։ 2011 թվականին խաղացել է «Մորդովիա» ֆուտբոլային ակումբում։ 2011-12 թվականների մրցաշրջանի ավարտից հետո ազատ գործակալի կարգավիճակով տեղափոխվել է Խաբարովսկի «ՍԿԱ Էներգիա» ակումբը։


== Նվաճումներ ==


=== Ակումբային ===
 «Չերնոմորեց»Ռուսաստանի երկրորդ դիվիզիայի լավագույն ֆուտբոլիստ - 2010
ՊՖԼ Գավաթի հաղթող - 2010 «Մորդովիա»Ֆուտբոլային ազգային լիգայի հաղթող - 2011-12


=== Անձնական ===
Ռուսաստանի ֆուտբոլի 2-րդ դիվիզիայի տարվա լավագույն դարպասապահ՝ 2010
ՊՖԼ Գավաթի լավագույն դարպասապահ՝ 2010


== Արտաքին հղումներ ==
Профиль игрока на сайте болельщиков новороссийского «Черноморца»
Սալամանկայի համալսարան

Սալամանկայի համալսարան (Universidad de Salamanca)՝ Իսպանիայի և Եվրոպայի հնագույն համալսարաններից ու մշակութային կենտրոններից։


== Պատմություն ==
Հիմնադրվել է Սալամանկայում, XII դարի վերջին կամ XIII դարի սկզբին (աղբյուրներում հաճախ հիշատակվում է 1218 թվականը)։ Միջնադարում Սալամանակայի համալսարանում ուսումնասիրվել են բնական գիտություններ, զարգացել արաբական մշակույթի ավանդույթները։ XVI դարի ինկվիզիցիայի իշխանության շրջանում, Սալամանակայի համալսարանը միակն էր, որտեղ ուսումնասիրվում էր Կոպեռնիկոսի Արևակենտրոն համակարգը։ XVII դարի սկզբից, Իսպանիայի տնտեսական անկման հետևանքով, Սալամանակայի համալսարանը կորցնում է իր նշանակությունը, առավել ևս, երբ XIX դարի 60-ական թվականներին Իսպանիայի գիտական կենտրոն է դառնում Մադրիդի համալսարանը։


== Ծանոթագրություններ ==
Էնտրենա

Էնտրենա  (իսպ.՝ Entrena), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում, գտնվում է Ռիոխա պրովինցիայում՝ Ռիոխա (Լոգրոնիո) ինքնավար համայնքի կազմում։ Մտնում է Արո շրջանի (կոմարկայի) կազմի մեջ։ Զբաղեցնում է 21,03 կմ2 տարածք։ Բնակչությունը կազմում է 1490 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Գտնվում է պրովինցիայի վարչական կենտրոնից 13 կմ հեռավորության վրա։
Էներգետիկա

Էներգետիկան ժողովրդական տնտեսության հիմքն է։ Առանց էներգիայի ժողովրդական տնտեսությունը մեռած է։ Արտադրվող և օգտագործվող էներգիայի քանակով և որակով կարելի է որոշել երկրների և շրջանների տնտեսական զարգացման մակարդակը։ Ժողովրդական տնտեսության աշխարհագրությունը մեծ չափով կախված է էներգիայի աղբյուրների տեղաբաշխումից։ Էներգիայի հզոր աղբյուրների մոտ հառնում են արդյունաբերական հանգույցներ ու շրջաններ։ Էներգիայի փոխադրման տեխնիկայի զարգացումը հնարավորություն է տալիս էներգիայի աղբյուրներից հեռու գտնվող վայրերում ևս ստեղծելու արտադրություն, մի բան, որը նպաստում է արտադրության տեղաբաշխման ռացիոնալացմանը։
Էներգետիկան ընդգրկում է վառելիքային արդյունաբերությունը (վառելիքային արդյունահանումն ու վերամշակումը) և էլեկտրաէներգետիկան (էլեկտրաէներգիայի արտադրությունն ու այն սպառողին հաղորդելը) Վառելիքային ռեսուրսներից են քարածուխը, գորշ ածուխը, նավթը, այրվող գազերը, այրվող թերթաքարերը, տորֆը, փայտը։
Երկրի, տնտեսական շրջանի, մարզի և այլնի սահմաններում որոշակի ժամանակամիջոցում վառելիքի տարբեր տեսակների արդյունահանման և արտադրված էներգիայի (մուտք) և ժողովրդական տնտեսության մեջ դրանց օգտագործման (ելք) հարաբերակցությանը կոչվում է վառելիքաէներգետիկական հաշվեկշիռ։
Սուրբ Հակոբ եկեղեցի (Ամասիա)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Սուրբ Հակոբ եկեղեցի (այլ կիրառումներ)Սուրբ Հակոբ եկեղեցի, Հայ Առաքելական եկեղեցուն պատկանած եկեղեցի պատմական Պոնտոսում, Սեբաստիայի վիլայեթի Ամասիայի գավառի կենտրոն Ամասիա քաղաքում։ Ներկայումս գտնվում է Թուրքիայի Հանրապետության Ամասիայի մարզի համանուն կենտրոնում։ 


== Պատմություն ==
Սուրբ Հակոբ եկեղեցին կառուցվել է 1255 թվականին Ամասիա քաղաքի հայ բնակիչների կողմից։


== Ծանոթագրություններ ==
Երաժշտական ընկերություններ

Երաժշտական ընկերություններ, երաժիշտների և երաժշտասերների միավորումներ։ 


== Նպատակը ==
Երաժշտական ընկերությունների երաժշտական մշակույթի տարածումն է, երաժշտական արվեստի որոշ տեսակների ուսումնասիրությունը։ Տարբերում են կատարողական 
(նվագախմբային, երգչախմբային, կամերային), ստեղծագործական (կոմպոզիտորական, երաժշտագիտական), գիտական և լուսավորական երաժշտական ընկերություններ։


== Հիմնադրում ==
Երաժշտական ընկերությունները հիմնադրվել են XVI դարում Իտալիայում՝ «երաժշտական ակադեմիա» անվամբ, որոնք հիմնականում զբաղվել են երաժշտական գործերի կատարմամբ։  Գերմանիայում և եվրոպական այլ երկրներում ստեղծվել են XVII դարում՝ որպես «երաժշտական կոլեգիումներ»։  XIX դարում կազմակերպվել են տղամարդկանց երգչախմբային ընկերություններ Գերմանիայում (առաջինը՝ Բեռլինում, 1809 թվական), Ավստրիայում, Շվեյցարիայում, ավելի ուշ՝ Ֆրանսիայում (1835 թվական)։ Ռուսաստանում առաջին երաժշտական ընկերությունը հիմնադրվել է XVIII դարի վերջին («Երաժշտական ակումբ», 1772 թվական, Սանկտ Պետերբուրգ)։ 
Կան նաև միջազգային Երաժշտական ընկերություններ, որոնց մեծ մասը Միավորված ազգերի կրթական, գիտական և մշակութային կազմակերպությանը կից միջազգային երաժշտական խորհրդի (հիմնադրում՝ 1949 թվական, Փարիզ) անդամ է։
Հայ իրականության մեջ առաջին երաժշտական ընկերությունը՝ «Քնար հայկականը», հիմնադրվել է 1862 թվականին Կոստանդնապոլսում։ XX  դարիի սկզբին ստեղծվել են Սանկտ Պետերբուրգի հայ գեղարվեստական (1903 թվական), Մոսկվայի հայ խմբերգային (1910 թվական), Թիֆլիսի հայկական խմբերգային (1910 թվական), Արևելյան երաժշտական (1907 թվական), «Երաժշտական լիգան» (1908 թվական), Հայոց երաժշտական (1912 թվական), Հայ երաժշտական տեսաբանների (1919 թվական) և այլն ընկերություններ, խորհրդային տարիներին` Հայաստանի պրոլետական երաժիշտների ընկերակցությունը (1930 թվական), Հայաստանի երգչախմբային (1958 թվական), Հայաստանի երաժշտական (1987 թվական)
և այլ ընկերություններ, անկախության տարիներին՝ «Հայ փոքրիկ երգիչներ» մանկական միջազգային ընկերակցությունը (1993 թվական) և այլն։


== Ծանոթագրություններ ==
Լեշուտիխա

Լեշուտիխա (ռուս.՝ Лешутиха), գյուղ Ռուսաստանի, Սմոլենսկի մարզի Վյազեմսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Ջամալ Թադևոսյան

Ջամալ Մակիչի Թադևոսյան (ծնված 2 փետրվարի, 1938, գյուղ Կոճողոտ, ԼՂ Մարտակերտի շրջանում)՝ հայ բանասեր, հրապարակախոս, խմբագիր, լրագրող։ Արցախի ժուռնալիստների միության անդամ։


== Կենսագրություն ==
Ավարտել է Կոճողոտի յոթնամյա, Հարությունագոմերի միջնակարգ (1960 թ.) դպրոցները, Երևանի Խ. Աբովյանի անվան պետական մանկավարժական ինստիտուտի պատմալեզվագրական ֆակուլտետը։
Աշխատել է որպես ավագ մեթոդիստ՝ ԼՂԻՄ ժողովրդական ստեղծագործության տանը, որպես խմբագիր՝ Մարտակերտի շրջանային «Բարեկամություն», Ղարմետաքսկոբինատի «Մետաքսագործ», թողարկու խմբագիր՝ «Սովետական Ղարաբաղ» թերթերում, ԼՂԻՄ պատմաերկրագիտական թանգարանի ավագ գիտաշխատող, ԼՂԻՄ ժողովրդական ստեղծագործության տան տնօրեն, Ստեփանակերտի բնակշահագործման գրասենյակի մանկավարժ-կազմակերպիչ, հուշարձանների պահպանության ԼՂԻՄ ընկերության գործադիր տնօրեն։
Եղել է ԼՂԻՄ դատարանի ատենակալ, քաղաքային խորհրդի անչափահասների հանձնաժողովի անդամ, «Գիտելիք» մարզային և քաղաքային միավորումների դասախոս, ժողովրդական վերահսկողության քաղաքային կոմիտեի ու դրուժինայի խորհրդի անդամ։
Իր հայրենասիրական ձգտումներն արտահայտել է դեռևս 60-ական թվականներից։ Արցախյան ազգային ազատագրական շարժմանն իր բոլորանվեր մասնակցությունն է բերել սկսած 1986-1987 թվականներից։
Բազմաթիվ բանաստեղծությունների, հոդվածների, ակնարկների ու դիմանկարների հեղինակ է։ Տպագրվում է դպրոցական տարիքից։


== Երկեր ==
Հովհ. Շիրազն ինչպիսին տեսա, Ստեփանակերտ, «Դիզակ պլյուս» հրատ., 2018։


== Գրականություն ==
Լրագրողական հանրագիտակ, Ստեփանակերտ, Արցախի ժուռնալիստների միություն, 2012 (էջ 113)։
Արցախցի անվանի գործիչներ։ Գիրք II (Մարտակերտի շրջան), Ստեփանակերտ, Արցախի գիտական կենտրոն, «Դիզակ պլյուս» հրատ. տպ-ն, 2021 (էջ 117)։


== Աղբյուրներ ==
Մտավորականը, մարդը, քաղաքացին (Սլավա Սարգսյան), «Ապառաժ», 15 մարտի 2013թ.։
Ջամալ ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ - ԽՈՍՔ ԵՐԱԽՏԻՔԻ 
Ջամալ ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ - ԱՎԱՐԱՅՐԻՑ ՄԻՆՉԵՎ ԱՐՑԱԽԱԿԱՆ 
Ջամալ ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ - ԵՐԲ ԽՈՍՈՒՄ Է ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ 
Ջամալ ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ - ՍԻՐԵՆՔ, ՓԱՅՓԱՅԵՆՔ, ԲԱՅՑ՝ ՈՉ ԽՈՍՔՈՎ 
Ջամալ ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ - ՀԱՐՑԵՐ, ՈՐՈՆՔ ՀՈՒԶՈՒՄ ԵՆ ԲՈԼՈՐԻՍ 
Ջամալ ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ - ԱՐԺԱՆԻՆ ՀԱՏՈՒՑԵՆՔ ՄԱՅՐԱՔԱՂԱՔԻՆ 
Ջամալ ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ - ՍՐՏԻ ԹԵԼԱԴՐԱՆՔՈՎ 
Ջամալ ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ - ԺԱՄԱՆԱԿԱՎՐԵՊ ՄՏԱԾԵԼԱԿԵՐՊ 
Ջամալ ԹԱԴԵՎՈՍՅԱՆ - ԴԵՄՔՈՎ ԴԵՊԻ ԺՈՂՈՎՈՒՐԴԸ 


== Ծանոթագրություններ ==
Սան Մարկո ին Լամիս

Սան Մարկո ին Լամիս (իտալերեն՝ San Marco in Lamis), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Ապուլիա մարզում։ Ենթարկվում է Ֆոջայի գավառին։ Բնակչությունը կազմում է 14754 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 68 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 233 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 71014, հեռախոսային կոդ՝ (+39) 0882։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Կապի տվյալներ ==
Հեռախոս։ 0882 813111
Պաշտոնական կայք՝ http://www.comune.sanmarcoinlamis.fg.it/


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրի պաշտոնական կայք (իտալ.)
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.