Ռոզա Ռուսո Երվոլինո

Ռոզա Ռուսո Երվոլինո (իտալերեն՝ Rosa Russo Iervolino (Jervolino),սեպտեմբերի 17, 1936(1936-09-17), Նեապոլ, Իտալիա), իտալացի իրավաբան և քաղաքական գործիչ, սոցիալական հարցերի առանց պորտֆելի (1987-1992), կրթության նախարար (1992-1994), Իտալիայի պատմության մեջ ներքին գործերի առաջին նախարարը (1998-1999)։


== Կենսագրություն ==


=== Վաղ տարիներ ===
Ծնվել է 1936 թվականի սեպտեմբերի 17-ին, Նեապոլում։ Հայրը` Անջելո Ռաֆաելե Երվոլինոն (1890-1985) Կաթոլիկ գործողությունների կազմակերպության երիտասարդական ճյուղի նախկին ղեկավարն էր, հետպատերազմյան ժամանակահատվածում զբաղեցրել է նախարարական չորս պաշտոն, մայրը ավստրիացի ազնվական ընտանիքի ներկայացուցիչ Մարիա դե Ունթրիխտերն էր (1902-1975), որը որոշ ժամանակ եղել է Իտալիայի կաթոլիկ համալսարանական ֆեդերացիայի նախագահ (FUCI): Նրա հայրը եղել է Ֆրանցիսկյան, իսկ մայրը` Դոմինիկյան միաբանության անդամ։ 1946 թվականին ծնողները ընտրվել են Իտալիայի հիմնադիր ժողովի պատվիրակ և տեղափոխվել են Հռոմ, որտեղ հաջորդ ինը տարիներին նրանք ապրում էին վանքում, քանի որ չէին կարողանում գնել կամ վարձել բնակարան։ Ռոզա Երվոլինոն ստացել է բարձրագույն իրավաբանական կրթություն։ 1964 թվականին նա ամուսնացել է համալսարանական պրոֆեսոր, վարակիչ հիվանդությունների մասնագետ դոկտոր Ռուսոյի հետ (հետագայում նրանք ունեցել են երեք երեխա՝ Քրիստինա, Միքել, Ֆրանչեսկա, 1985 թվականին Ռոզան այրիացել է)։ 1954 թվականին միացել է Քրիստոնեա-դեմոկրատական ​​կուսակցությանը։ Պաշտոնապես փոխեց իր օրիորդական անունը Jervolino-ից Iervolino, չնայած Պատգամավորների պալատի և Իտալիայի Սենատի կայքերում նրա անունը նշվում է նախորդ ուղղագրության պես։


=== Քաղաքական կարիերա ===
1961-1968 թվականներին Ռոզա Երվոլինոն աշխատել է տնտեսագիտության և աշխատանքային հարաբերությունների ազգային խորհրդի (Ufficio Studi del Consiglio Nazionale dell ' Economia e del Lavoro) հետազոտական վարչությունում, 1969-1973 թվականներին՝ բյուջեի և տնտեսական ծրագրավորման նախարարության օրենսդրական վարչությունում։ 15 տարվա ընթացքում եղել է Իտալացի կանանց կենտրոնի (Centro Italiano Femminile) ազգային փոխնախագահ, 1975 թվականին ընտրվել է RAI-ի տնօրենների խորհրդի անդամ, իսկ ավելի ուշ գլխավորել Է RAI-ի վերահսկողության խորհրդարանական հանձնաժողովը։ Քրիստոնեա-դեմոկրատական կուսակցության ղեկավար կառույցներում պատասխանատու էր կուսակցության ընտանեկան քաղաքականության ձևավորման համար, 1992 թվականին անդամկցել է ՔԴԿ-ի Ազգային խորհուրդին, 1994 թվականին կատարել է վերակազմավորված Իտալիայի ժողովրդական կուսակցության առաջնորդի պարտականությունները։
1974 թվականին Ռուսո-Երվոլինոն ակտիվ մասնակցություն է ունեցել Ամինտորե Ֆանֆանիի արշավին Իտալիայում ամուսնալուծությունների օրինականացման դեմ։ Համոզված կաթոլիկ լինելով` ավելի ուշ դեմ էր հանդես գալիս դպրոցներում ՁԻԱՀ-ի կանխարգելման միջոցառումների և թմրամոլների նկատմամբ բանտարկության կիրառման կրթական ծրագրին։
1979-1994 թվականներին եղել է Իտալիայի Հանրապետության սենատոր։ 1994-1996 թվականներին ընդգրկված է եղել 12-րդ գումարման պատգամավորների պալատի Իտալիայի ժողովրդական կուսակցության խմբակցությունում, 1996-2001 թվականներին եղել է «Ժողովրդավարական Փոթորիկ-Ձիթենու ծառ» 13-րդ գումարման պալատի խմբակցությունում։


=== Աշխատանք կառավարությունում ===
Ռուսո-Երվոլինոն սոցիալական հարցերի նախարար է եղել Ջովանի Գորիայի կառավարությունում` 1987 թվականի հուլիսի 28-ից մինչև 1988 թվականի ապրիլի 13-ը, Չիրիակո Դե Միտայի առաջին կառավարությունում` 1988 թվականի ապրիլի 13-ից մինչև 1989 թվականի հուլիսի 22-ը և Ջուլիո Անդրեոտիի վեցերորդ կառավարությունում` 1989 թվականի հուլիսի 22-ից մինչև 1991 թվականի ապրիլի 12-ը (նույն կառավարությունում 1991 թվականի մարտի 18-ից ժամանակավորապես կատարել է աշխատանքի և սոցիալական ապահովության նախարարի պարտականությունները)։ Անդրեոտիի յոթերորդ կառավարությունում 1991 թվականի ապրիլի 12-ից մինչև 1992 թվականի ապրիլի 24- ը։
Ամատոյի առաջին կառավարությունում զբաղեցրել է հանրային կրթության նախարարի պաշտոնը 1992 թվականի հունիսի 28-ից մինչև 1993 թվականի ապրիլի 28-ը և 1993 թվականի ապրիլի 28-ից մինչև 1994 թվականի մայիսի 10-ը՝ Չամպիի կառավարությունում։
Ներքին գործերի նախարար եղել է Մասիմո Դ'Ալեմի առաջին կառավարությունում` 1998 թվականի հոկտեմբերի 21-ից մինչև 1999 թվականի դեկտեմբերի 22-ը։


=== Նեապոլի քաղաքապետ ===

2001 թվականի մայիսի 27-ին Ռոզա Ռուսո-Երվոլինոն ընտրվել է Նեապոլի քաղաքապետ՝ ձայների 52,9%-ով, 2006 թվականի մայիսի 30-ին վերընտրվել է առաջին փուլում՝ ձայների 57%-ով` առաջ անցնելով աջ կենտրոնամետ կոալիցիայի թեկնածու Ֆրանկո Մալվանոյից, որն ստացել է ընտրողների 37,8%-ի աջակցությունը։
Քաղաքապետի պաշտոնում նպաստել է Նեապոլում քաղաքաշինության նոր գլխավոր պլանի իրագործմանը (Nuovo Piano Regolatore Generale), որը նախատեսում էր զբոսաշրջային նավահանգստի արդիականացում, ջերմաէլեկտրակենտրոնի վերակառուցում Վիլյենի շրջանում և նեապոլիտանական համալսարանի շենքերի մի մասի վերակառուցում, ինչպես նաև` այլ միջոցառումներ։
2002 թվականի մարտի 16-ին, Իտալիայի Ժողովրդական կուսակցության և «Ժողովրդավարներ» կուսակցության նեապոլիտանական մասնաճյուղերի ներկայացուցիչներն ընտրել են Ռուսսո-Էրվոլինոյին` որպես այդ ժամանակ նոր ձևավորվող ձախակենտրոն «Մարգարիտկա» կուսակցության տեղական մասնաճյուղի ղեկավար։ Որոշումը կայացվել է Կոմունիստական ​​վերածննդի կուսակցության ներկայացուցիչների բացակայության պայմաններում և այս հարցում INP-ի կառավարման մարմինների նիստից երկու օր առաջ։
2011 թվականի մայիսի 15-16-ին կայացած նոր ընտրություններում նա չի առաջադրվել որպես թեկնածու՝ զիջելով քաղաքապետի աթոռը Լուիջի Դե Մաջիստրիսին։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Il Sindaco» (իտալերեն)։ il commune Napoli։ Վերցված է 2016-01-22