Լյու Վենֆեյ

Լյու Վենֆեյ (չինարեն՝ 劉文飛, նոյեմբերի 1, 1959(1959-11-01), Լուան, Անհոյ, Չինաստան), չինացի գրող, թարգմանիչ, գրականագետ, Մոսկվայի մանկավարժական համալսարանի պրոֆեսոր, Չինաստանում ռուս գրականության ժողովրդականացնող։ Բարեկամության ռուսական շքանշանի ասպետ է։


== Կենսագրություն ==
Լյու Վենֆեյը ծնվել է 1959 թվականի նոյեմբերին Անհոյ նահանգի Լուան գավառում։
1974-1976 թվականներին սովորել է Հեյֆեյի միջնակարգ դպրոցում։ 1981 թվականին ավարտել է Անհոյի մանկավարժական համալսարանի օտար լեզուների ֆակուլտետը՝ բակալավրի աստիճանով, իսկ 1984 թվականին՝ ՉԺՀ հասարակական գիտությունների ակադեմիայի (ՉԺՀ ՀԳԱ) բարձրագույն դպրոցը՝ գրականության բնագավառում մագիստրոսի աստիճանով։ Դեռ չիմանալով ռուսաց լեզուն՝ պատահաբար ընդունվել է «ռուսական ուղղություն»՝ իր ավարտական աշխատանքի համար ընտրելով Չինգիզ Այթմատովի «Սպիտակ անձրև» վեպի թարգմանությունը։
1984 թվականին դարձել է Չինաստանի ՀԳԱ արտասահմանյան գրականության ինստիտուտի գիտաշխատող։ 1989-1990 թվականներին սովորել է Պուշկինի անվան ռուսաց լեզվի ինստիտուտում, իսկ 1991-1992 թվականներին՝ ԱՄՆ ակադեմիայի և Կալիֆոռնիայի համալսարանի կողմից կազմակերպված ուսումնական կենտրոնում։ 1994 թվականին ավարտել է ՀԳԱ բարձրագույն դպրոցի արտասահմանյան գրականության ֆակուլտետը՝ գրականության դոկտորի աստիճանով, 1998-1999 թվականներին սովորել է Մոսկվայի լեզվաբանական համալսարանում, 1999 թվականին դասավանդել է Հեյլունցզյանի համալսարանում։ Եղել է նաև ավելի քան 10 համալսարանների պրոֆեսոր և հրավիրված պրոֆեսոր, այդ թվում՝ Պեկինի և Հենանի համալսարանների, ինչպես նաև «Համաշխարհային գրականություն» և «Իլին» ամսագրերի խմբագրական կոլեգիայի անդամ։ 2015 թվականից սկսել է աշխատել մայրաքաղաքի մանկավարժական համալսարանում, զբաղեցրել է Պեկինի սլավոնագիտության կենտրոնի տնօրենի պաշտոնը, իսկ ներկայում՝ ՉԺՀ հասարակական գիտությունների ակադեմիայի արտասահմանյան գրականության ինստիտուտի ռուս գրականության բաժնի վարիչը և ռուս գրականության ուսումնասիրման չինական ասոցիացիայի նախագահը։
Աշխատություններն սկսել է հրատարակել 1982 թվականին, ռուս գրականության պատմության ավելի քան 30 գրքի հեղինակ է, ինչպես նաև շուրջ 100 հոդվածի և մի քանի մենագրությունների հեղինակ է։ Մեծ ներդրում է ունեցել Չինաստանում ռուս գրականության տարածման գործում։ Թարգմանել է Մաքսիմ Գորկու, Անդրեյ Բելիի, Նիկոլայ Գումիլյովի, Բորիս Պաստեռնակի, Մարինա Ցվետաևայի, Օսիպ Մանդելշտամի, Դանիիլ Հարմսի, Ալեքսանդր Սոլժենիցինի, Նիկոլայ Էրդմանի, Վառլամ Շալամովի, Միխայիլ Պրիշվինի, Իոսիֆ Բրոդսկու, Վալենտին Ռասպուտինի, Վիկտոր Երոֆեևի, Վիկտոր Պելևինի և շատ այլ ռուս գրողներին, պատրաստել է Ալեքսանդր Պուշկինի ստեղծագործությունների տասնամյա ժողովածու։ Նաև թարգմանել է Վասիլի Գրոսմանի «Կյանքն ու ճակատագիրը» վեպը, լույս է ընծայել Իսահակ Բաբելի ստեղծագործությունների հինգերորդ ժողովածուն։ Կարծում է, որ չնայած «մշակութային հեղափոխության» բոլոր հետևանքներին, որոնք արգելում են թարգմանությունները և արտասահմանյան գրականության բոլոր ստեղծագործությունների ուսումնասիրությունը, ինչպես նաև այն, որ Չինաստանում գրականությունը կոմունիստական կուսակցության «զենքն է» մարքսիստական գրականագիտության լիակատար տիրապետության պատճառով, չինացի թարգմանիչներին հետաքրքրում են նույն թեմաները, ինչ ռուսերենը, իսկ ռուս գրականության ուսումնասիրությունն ավելի ու ավելի է անկախանում՝ կենտրոնանալով գրողի ստեղծագործության գեղարվեստական և գեղագիտական պահերի վրա։ Դրա հետ մեկտեղ փորձել է անգլերենից թարգմանել այնպիսի ստեղծագործություններ, ինչպիսիք են Արթուր Հենդերսոն Սմիթի «Չինացիների բնութագրերը», Դմիտրի Սվյատոպոլկ-Միրսկու «Ռուս գրականության պատմությունը», Իոսիֆ Բրոդսկու «Վշտի և բանականության մասին» գիրքը։


== Հասարակական կազմակերպություններին անդամություն ==
Չինաստանի գրողների միության, Չինաստանի թարգմանիչների միության, Ռուսական գրականության չինական գիտահետազոտական ասոցիացիայի, Չինաստանի արտասահմանյան գրականության ասոցիացիայի, Չինաստանի կենտրոնասիական ինստիտուտի անդամ է։


== Մրցանակներ և պարգևներ ==

ՀասարակականԴմիտրի Լիխաչյովի անվան հիմնադրամի մրցանակ (2012)։
«Կարդա՛, Ռուսաստան» մրցանակ (2014)։ՊետականԸնկերության շքանշան (2015 թվականի հոկտեմբերի 20, Ռուսաստան)՝ Ռուսաստանի Դաշնության հետ բարեկամության և համագործակցության ամրապնդման, տնտեսական կապերի զարգացման, արտասահմանում ռուսերենի և մշակույթի պահպանման ու տարածման գործում ունեցած մեծ ավանդի համար։ Հանձնել է Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինը Կրեմլում։ Մրցանակաբաշխությունից հետո Լյու Վենֆեյն ասել է. «Ես սիրում եմ Ռուսաստանը, սա անվերապահ սեր չէ ամբողջ Ռուսաստանի նկատմամբ, բայց ես ուրախ եմ ասել, որ աշխարհում կա ռուսական գրականություն, այս մշակութային համալիրը»։


== Անձնական կյանք ==
Կինը Չեն Ֆանն է, ունի մեկ որդի։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Լյու Վենֆեյ»։ Չինաստանի գրողների միություն։ Արխիվացված է օրիգինալից 2020-10-31-ին։ Վերցված է 2020-10-28