armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Ռենատ Իզբուլատով

Ռենատ Ռուստամբեկովիչ Իզբուլատով (ռուս.՝ 	Ренат Рустамбекович Избулатов, հունվարի 27, 1976(1976-01-27), Մախաչկալա, Դաղստանյան ԻԽՍՀ, ԽՍՀՄ), ռուս նախկին ֆուտբոլիստ (պաշտպան),  ներկայում «Անժի» ակումբի մարզիչն է։


== Ակումբային կարիերա ==
Ռենատ Իզբուլատովը Մախաչկալայի ակումբի սան է։ Պրոֆեսիոնալ կարիերան սկսել է երկրորդ լիգայում՝ Կասպիյսկի «Կասպիյ» ակումբում, որը երեք տարվա ընթացքում երկու անգամ վերանվանվել է։ 1996-1998 թվականներին հանդես է եկել առաջին դիվիզոնում Մախաչկալայի «Անժի» ակումբի կազմում։ 1998 թվականի մրցաշրջանի ավարտին խաղացել է Աստրախանի «Վոլգար-Գազպրոմ» ակումբում։ Հետո խաղացել է Մախաչկալայի «Դինամո», Տվերի «Վոլգա» և «Պսկով-2000» ակումբներում։ 2002 թվականին Բելառուսիայի առաջնությունում անցկացրել է 6 խաղ Մինսկի «Դինամո» ակումբի կազմում։ 2003 թվականին կարող էր վերադառնալ Պսկով, սակայն շարունակել է կարիերան «Վիդնոե» ակումբում։ 2004 թվականին խաղացել է «Դագդիզել» սիրողական ակումբում։ 2005-2008 թվականներին խաղացել է երկրորդ դիվիզիոնի մի շարք ակումբներում, որոնցից են Ուֆայի «Նեֆտյանիկ», Մայկոպի «Դրուժբա», Վիշնի Վոլոչեկի «Վոլչանին-Ռատմիր» և Օրեխովո-Զուևոյի «Զնամյա Տրուդա» թիմերը։ 2009 թվականին խաղացել Մագարամկենտի «Լեկի» ակումբում, որը հանդես էր գալիս սիրողական մակարդակում։


== Մարզչական կարիերա ==
2009 թվականից մարզել է ՕՌՄՊՄԴ-2-ի երեխաներին, 2010 թվականի հունվարին միաժականակ դպրոցի սաների հետ միասին զբաղեցրել է երկրորդ տեղը Բելառուսում անցկացված մրցաշարում։ «Անժի» ակադեմիայի բացման պահից սկսել է աշխատել որպես մարզիչ։ 2017 թվականին եղել է «Անժի-2» ակումբի ավագ մարզիչ։ 2018 թվականի հունվարի 13-ին Մախաչկալայի «Լեգիոն-Դինամո» ակումբը պաշտոնապես հայտարարել է, որ Ռենատ Իզբուլատովը նշանակվել է գլխավոր մարզչի պաշտոնակատար։


== Անձնական կյանք ==
Հայրը՝ Ռուստամբեկ Սաֆիևիչ, Դաղստանի Հանրապետության վաստակավոր մանկական մարզիչ։


== Մարզչական վիճակագրություն ==
 2018 թվականի մայիսի 27-ի դրությամբ:


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ֆուտբոլիստի էջը FootballFacts.ru կայքում
Դաշույն

Դաշույն, զենք։ Սրածայր է, երկսայրի, բռնակով և կարճ շեղբով։ Գործածվել է ձեռնամարտում, երբեմն տնտեսական նպատակների (արմատիք և բույսեր հավաքելու, միս կտրատելու և այլ) համար։ Հնագույն դաշույնները պատրաստվել են քարից (վանակատ, կայծքար և այլն) և անասունների եղջյուրներից, այնուհետև՝ մետաղից (պղինձ, բրոնզ, երկաթ, պողպատ)։ Հայաստանում պեղումների ժամանակ հայտնաբերվել են բրոնզի և երկաթի դարերի դաշույնի նախշազարդված պատյաններ (երկրաչափական, բուսական և կենդանական նախշերով)։ Հայաստանում և Կովկասում հարուստ և ազդեցիկ անձինք կրել են կաշեպատ, ոսկեզօծ, նախշազարդ պատյաններով, քանդակազարդ բռնակներով (փղոսկր, ոսկի, արծաթ և այլն) տներ։ Կովկասյան մի շարք ժողովուրդների տղամարդիկ դաշույն կրում են իբրև զգեստի մաս (որպես քաջության խորհրդանիշ)։
Տափ (Լազիստանի գավառ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Տափ (այլ կիրառումներ)Տափ, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Լազիստանի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն


== Տես նաև ==
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն
Լևոն Բաբայան

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Լևոն Բաբայան (այլ կիրառումներ)Լևոն Միքայելի Բաբայան (նոյեմբերի 11, 1912(1912-11-11), Երևան, Կովկասի փոխարքայություն, Ռուսական կայսրություն - մարտի 15, 1995(1995-03-15), Երևան, Հայաստան), ճարտարապետ, ՀԽՍՀ վաստակավոր ճարտարապետ (1970 թ.)։


== Կենսագրություն ==
1935 թվականին ավարտել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը։
1958-1973 թվականներին՝ Հայպետնախագիծ ինստիտուտի արվեստանոցի վարիչ, 1973-1993 թվականներին՝ ինստիտուտի գլխավոր ճարտարապետ։


== Ստեղծագործական աշխատանք ==
Բաբայանի նախագծերով Երևանում կառուցվել են՝

Ավանի ձորի և Բաղրամյան պողոտայի բնակելի տների համալիրներ,
դպրոցներ, ակումբներ, մանկապարտեզներ՝ Արզնիում, Ալավերդիում, Կապանում, Դիլիջանում, ՔաջարանումՀետազոտել է հարավային պայմաններում բնակելի տների տիպաբանության հարցը, մշակել ու իրականացրել «ճկուն հատակագծով» բնակելի տների նախագծեր։
Հեղինակ է «Մարկ Գրիգորյան» (1976), «Գրիգոր Աղաբաբյան» (հայերեն, ռուսերեն, անգլերեն, 1981 թվական), «Ռաֆայել Իսրայելյան» (ռուսերեն, 1986 թվական, համահեղինակ) գրքերի։


== Ծանոթագրություններ ==
Ասի Ազար

Ասի Ազար (եբրայերեն՝ אסי עזר‎, հունիսի 10, 1979(1979-06-10), Հոլոն, Թել Ավիվի մարզ, Իսրայել), հրեա հեռուստահաղորդավար։ Էրեզ Տալի հետ միասին մինչև 2015 թվականը վարել է «Big Brother Israel» հաղորդաշարը իսկ Ռոտեմ Սելայի հետ՝ «Ծագող աստղ» իսրայելական շոուն։ Համարվում է նաև «Գեղեցկուհին և հացթուխը» հայտնի ռոմանտիկ հեռուստասերիալի հեղինակը։ 2019 թվականին դարձել է Եվրատեսիլ 2019 երգի մրցույթի չորս հաղորդավարներից մեկը։ Ազարը ԼԳԲՏ իրավունքների պաշտպան է։ 2009 թվականին դասակարգվել է 100 ամենաազդեցիկ ԼԳԲՏ դեմքերից մեկը, որը կազմվել էր OUT Magazine-ի կողմից։


== Վաղ կյանք ==
Ազարը ծնվել է Իսրայելի Հոլոն քաղաքում։ Նրա նախնիները եղել են Բուխարայի և Եմենի հրեաներ։ 2005 թվականին Ազարը կատարել է քամինգ աութ՝ խոստովանելով, որ համասեռամոլ է։ Դրանից հետո, ձեռնամուխ է եղել նկարահանելու փաստագրական ֆիլմ, որը կոչվում էր «Մայրիկ և հայրիկ․ ես ձեզ բան ունեմ ասելու»։


== Հեռուստատեսային կարիերա ==
Նրա առաջին հաղորդումը եղել է «KIK» հեռուստաշոուն, որը ցուցադրվել է առցանց տարբերակով։ 2004–2005 թվականներին Ասին վարել է երիտասարդական «Exit» հաղորդումը։ Ավելի ուշ, նա մասնակցել է «The Show», «Բարի երեկո Գայ Փինսի հետ» և «Չեմպիոն։ փակ սենյակ» հաղորդուներին, ինչպես նաև սատիրիկ «Թակարդ 24» և «Խոսի՛ր իմ լրտեսի հետ» հաղորդումներին։
2019 թվականի հունվարի 25-ին հայտարարվել է, որ Ազարը կլինի Եվրատեսիլ 2019 երգի մրցույթի չորս հաղորդավարներից մեկը, որն անց էր կացվելու Թել Ավիվում։ Մյուս երեք հաղորդավարներն  էին Լյուսի Այուբը, Էրեզ Տալը և Բար Ռաֆայելին։ Բացի այդ, հայտարարվել է, որ Տալը և Ռաֆայելին կլինեն հիմնական հաղորդավարները, իսկ Ազարը և Այուբը կանաչ սենյակում կվերցնեն հարցազրույցներ։ Հունվարի 28-ին Ազարը և Այուբը վարել են կիսաեզրափակիչ ելույթներում պետությունների վիճակահանությունը, որը կայացել է Թել Ավիվի գեղարվեստի թանգարանում։


== Անձնական կյանք ==
2016 թվականի ապրիլի 11-ին Ազարը Բարսելոնայում ամուսնացել է իր զուգընկերոջ՝ կատալոնացի Ալբերտ Էսկոլա Բենեթի հետ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ասի Ազար Internet Movie Database կայքում
Ասի Ազար Ինստագրամում
Ժողովածու (2490)

Ժողովածու (2490), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 2490 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 14-րդ դարում (ենթադրաբար 1377 թվական) Նորոգես գրիչի կողմից։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 13×9 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 235 թերթից։ Գրված է միասյուն, բոլորգրով։ Ունի կիսախորան, լուսանցազարդ մանրանկարներ։ Պահպանակը ունի 1 էջ, գրված է մագաղաթիի վրա՝ ուղագիծ երկաթագրով (Աւետարան)։ Կազմը` կաշեպատ և լաթապատ տախտակ։ Հիշատակարաններ գրչի՝ 108ա, 201ա և այլուր, հետագայի՝ 203 ա, 203բ (15-16-րդ դարերում), 227բ (1602 թվական)։


== Բովանդակություն ==
Թուղթք կաթողիկեայց։
ՅԱւետարանէն Մատթեոսի։
Վահրամայ Յաղագս ս. երրորդութեան։
«Զի ճառիցէ անճառելի»։
Միք. Անտիոքու եպս-ի Հարցմունք։
Ի Սաղմոսին Մեկնչէն լուծմունք։
Յաղագս բնութեան մարդոյ (Ի չորից գոյացեալ)։
Կանոնք Եպիփանու։
Կանոն զգուշաւոր քահանայից։
Վանականի վրդ-ի Վասն հոգւոյ։
Տոմար։
Դարագլուխք։
Բառք։
Մեկնութիւնք Սաղմոսացն։
Հարցումն Ահարոնի և պատասխանիք Տիմոթէոսի Արիստոտէլի Յաղագս առաքինութեանց։


== Ծանոթագրություններ ==
Զինվորական գերեզմանատուն № 118 (Ստաշկուվկա)

Փոքրլեհական վոևոդության մշակութային հուշարձան։ Գրանցման համար՝ А-785 

Զինվորական № 118 (Ստաշկուվկա)  (լեհ.՝ Cmentarz wojenny nr 118 – Staszkówka), զինվորական գերեզմանատուն, գտնվում է Լեհաստանի Փոքրլեհական վոևոդության Գորլիցյան շրջանի Ստաշկուվկա գյուղում։ Գերեզմանատունը մտնում է Առաջին աշխարհամարտի տարիների Արևմտագալիցյան զինվորական դամբարանների խմբի մեջ։ Գերեզմանատանը թաղված են Ավստրիական, Գերմանական և Ռուսական բանակների 780 զինծառայողներ, ովքեր զոհվել են Առաջին աշխարհամարտի ժամանակ՝ 1915 թվականի մայիսի 2-ին։ Փոքրլեհական վոևոդության պահպանվող հուշարձան է։


== Պատմություն ==
Գերեզմանատունը հիմնադրվել է  Կրակովի զինվորական դամբարանների և ռազմական պարետատան դեպարտամենտի կողմից 1915 թվականին։ Գերեզմանատան հեղինակները ավստրիացի սերժանտ Անտոն Մյուլլերը և ավստրիացի ճարտարապետ Գերման Կուրտ Հոսեուսը։ 118 քմ մակերես ունեցող գերեզմանատանը գտնվում են 48 եղբայրական և 209 անհատական գերեզմաններ, որոնցում թաղված են 439 գերմանական, 281 ավստրիական և 43 ռուսական զինվորներ։
1995 թվականի դեկտեմբերի 29-ին այս մեծ գերեզմանատունը ներառվել է  Փոքրլեհական վոևոդությամշակույթի  հուշարձանների ռեեստրի մեջ։


== Նկարագրություն ==
Գերեզմանատան գերեզմանները զարդարված են երկաթե խաչերով, որոնց վրա ամրացված է փոքրիկ աղյուսակ թաղված զինվորի ազգային պատկանելիության մասին։  Գերեզմանատան կենտրոնական հուշարձանը կազմված է չորս հենասյուներից, որոնցից երկուսը վերջանում են ոճային սրերով։ Դեպի այս հուշարձան տանում է գերեզմանատան կենտրոնական նրբանցքը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==
Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5.


== Արտաքին հղումներ ==
Метрика кладбища (լեհ.)
Լատվիայի ռազմական թանգարան

Լատվիայի ռազմական թանգարան (լատիշ․՝ Latvijas Kara muzejs), լատվիական զինված ուժերի ստեղծման և կայացման պատմությանը նվիրված ցուցադրությունների թանգարան Ռիգայում։


== Պատմություն ==
Ռազմական թանգարանը հիմնադրվել է 1916 թվականի սեպտեմբերին և պետք է նպաստեր Առաջին համաշխարհային պատերազմի մարտերին լատիշական հրաձիգների ազգային գումարտակի մասնակցության հիշատակի հավերժացմանը։ Լատվիական պետության կազմավորումից հետո թանգարանի գլխավոր խնդիրն էր կազմակերպել ցուցադրություններ՝ նվիրված ազգային զինված ուժերի ստեղծման պատմությանը։ Թանգարանի աշխատակիցները ակտիվ գործունեություն էին իրականացնում երիտասարդության հայրենասիրական դաստիարակության ուղղությամբ։ Թանգարանի աշխատանքներին բազմակողմանի օժանդակություն էր ցուցաբերում Լատվիայի պաշտպանության նախարարությունը։ 1919 թվականից թանգարանը տեղակայված էր Վառոդի աշտարակում։ Ճարտարապետ Արթուր Գալինդոմի նախագծով 1937 թվականին սկսվեց նոր շենքի շինարարությունը։ Նեոկլասիցիզմի ոճով կարմիր աղյուսից շինությունը պատրաստ էր 1940 թվականին։ Իշխանության փոփոխությունից հետո թանգարանը, որ չէր համապատասխանում նոր քաղաքական խնդիրներին, փակվեց, իսկ նրա ցուցանմուշները տեղափոխվեցին այլ քաղաքային թանգարաններ և արխիվներ։
Որոշ ժամանակ թանգարանի շենքում էր գտնվում Նախիմովի անվան ռազմածովային ուսումնարանը։ 1957 թվականին որոշում ընդունվեց բացել Լատվիական ԽՍՀ Հեղափոխության թանգարան, որը գոյություն ունեցավ մինչև 1990 թվականը։ Անկախության վերականգնումից հետո Ռազմական թանգարանը վերսկսեց գործունեությունը նախկին տեղում։ Թանգարանի կողմից կազմակերպվող Բալթյան տարածաշրջանում բնակվող ժողովուրդների բազմադարյան ռազմական պատմության հետահայաց ցուցադրություններում հատուկ ուշադրություն է դարձվում 20-րդ դարի իրադարձությունների փաստաթղթային լուսաբանմանը և Լատվիական պետության համար ամենադժվարին պատմական պահերին, ազգային զինված ուժերի դերին։
1997 թվականից Լատվիական ռազմական թանգարանը համարվում է Ռազմական պատմության միջազգային միության անդամ։


== Մշտական ցուցադրություններ ==
Զինվորներ և 9-16-րդ դարերի կերպարվեստի մարտանկարչական ոճը
Լատիշ զինվորները Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին 1914-1918
Լատվիական պետության կազմավորումը և անկախության համար պայքարը 1918-1920
Լատիշ զինվորները Ռուսաստանում քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ 1918-1921
Լատվիական պետության պաշտպանության համար 1920-1940
Լատվիան Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին
Խորհրդային ժամանակներ և «Երրորդ զարթոնքը» 1940-1990


== Մասնաճյուղեր ==
Օսկար Կալպակսի թանգարանը Սալդուսի շրջանի Զիրնցկի տարածքի Այրիտե բնակավայրում
Սուրբ ծննդյան ճակատամարտի թանգարանը, որը գտնվում է Ելգավայի շրջանի Վալգունդսկի տարածքի Մանգալի խուտորում


== Թանգարանի ղեկավարություն (2013 թվականի տվյալներով) ==
Տնօրեն` Այա Ֆլեյա
Գիտական աշխատանքների գծով տնօրենի տեղակալ` Յուրիս Ցիգանովս
Գլխավոր թանգարանապահ` Իլզիտ Զելտինյա
Ռեստավրացիայի բաժնի ղեկավար`Գունիտա Պոլդմե
Հրազենային բաժնի ղեկավար` Էգիլս Գելդերինշ
Լուսանկարչական նեգատիվների բաժնի վարիչ` Անիտա Վիդզիդսկա


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Թանգարանի կայքէջ Archived 2015-06-23 at the Wayback Machine.
Ադլջավազ (հարթավայր)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ադլջավազ (այլ կիրառումներ)Ադլջավազ, հարթավայր Արևմտյան Հայաստանում, Վանա լճի հյուսիսային կողմում, Սիփան լեռնազանգվածի արևելյան ստորոտին։ Ունի արգավանդ հողեր, մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմը բնակեցված էր հայերով։


== Ծանոթագրություններ ==
Գեղամասար

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Գեղամասար (այլ կիրառումներ)Գեղամասար (նախկին անվանումը` Շիշկայա),
գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Գեղարքունիքի մարզի Վարդենիսի տարածաշրջանում, Սևանի լեռների ստորոտին, Գեղամասար գետի ափին, մարզկենտրոն Գավառից 101 կմ հարավ-արևելք։ Բնակավայրը գտնվում է ծովի մակերևույթից 2050 մ բարձրության վրա։ Գեղամասար է վերանվանվել 1991 թվականի օգոստոսի 8ին։


== Բնակչություն ==
Գեղամասարի ազգաբնակչության փոփոխությունը.


== Տնտեսություն ==
Բնակչությունը զբաղվում է հացահատիկի, կերային մշակաբույսերի մշակությամբ, ծխախոտագործությամբ և անասնապահությամբ։


== Պատմամշակութային կառույց ==
Գյուղից հյուսիս գտնվում է եկեղեցի և խաչքարերով գերեզմանոց (XV-XVII դարեր), 4 կմ հարավ-արևմուտք՝ Սպիտակ Վանք եկեղեցում։


== Տես նաև ==
Գեղամասարի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
2001 թվականի Հայաստանի մարդահամարի արդյունքները, Հայաստանի վիճակագրական կոմիտե
Brady Kiesling, Rediscovering Armenia, p. 48, available online at the website of the Internet Archive:
Հովհաննես Թեքնեջյան

Հովհաննես Խաչիկի Թեքնեջյան (մայիսի 23, 1918(1918-05-23), Աթարա Հայկական, Օչամչիրայի շրջան, Աբխազիայի Հանրապետություն - նոյեմբերի 5, 1993(1993-11-05), Սոչի, Կրասնոդարի երկրամաս, Ռուսաստան), Վրացական ԽՍՀ-ի Աբխազական ԻԽՍՀ Գագրայի շրջանի Կույբիշևի անվան կոլտնտեսության օղակավար։ Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս (1949)։


== Կենսագրություն ==
Հովհաննես Թեքնեջյանը ծնվել է 1918 թվականին գյուղացու ընտանիքում Քութայիսի նահանգի Սուխումի շրջանի Աթարա Հայկական գյուղում։ 1941 թվականի դեկտեմբերից մասնակցել է Հայրենական մեծ պատերազմին 131-րդ հետևակային դիվիզիայի կազմում։ Զորացրվելուց հետո վերադարձել է հայրենիք։ Աշխատել է որպես սովորական կոլտնտեսական Գագրայի շրջանի Կույբիշևի անվան կոլտնտեսության ծխախոտի պլանտացիաներում։ 1940-ականների վերջերից եղել է ծխախոտագործության օղակի օղակավար։
1948 թվականին Հովհաննես Թեքնեջյանի օղակը 2,5 հա տարածքի յուրաքանչյուր հեկտարից հավաքել է միջինը 20 ցենտներ «Սամսունի № 27» սորտի ծխախոտ և «Տրապեզոնդ» սորտի ծխախոտ՝ միջինը 28,3 ցենտներ 1 հա տարածքի յուրաքանչյուր հեկտարից։ ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի նախագահության 1949 թվականի օգոստոսի 5-ի հրամանագրով «1948 թվականին եգիպտացորենի և ծխախոտի բարձր բերք ստանալու համար» նրան շնորհվել է Սոցիալիստական աշխատանքի հերոսի կոչում և հանձնվել Լենինի շքանշան ու «Մուրճ և Մանգաղ» ոսկե մեդալ։ Նույն կոլտնտեսությունում աշխատել են նաև ծխախոտագործներ Անդրեյ Վասիլևիչ Կիրյակը, օղակավարներ Հրաչ Կապրելի Նուբարյանը և Խորեն Գրիգորի Խաչատուրյանը, ովքեր 1949 թվականի մայիսին արժանացել են սոցիալիստական աշխատանքի հերոսի կոչման։
Ավելի ուշ ապրել է Սոչիում, որտեղ աշխատել է տեղական հացի գործարանում։
Մահացել է 1993 թվականի նոյեմբերին։ Թաղված է Կենտրոնական շրջանի Դագոմիսկայա փողոցի քաղաքային գերեզմանատանը։


== Պարգևներ ==
Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս,
Լենինի շքանշան,
Հայրենական պատերազմի 1-ին աստիճանի շքանշան (11.03.1985),
«Արիության համար» մեդալ (06/08/1946)։


== Ծանոթագրություններ ==
Ձորագյուղ (գյուղ, Գեղարքունիքի մարզ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ձորագյուղ (այլ կիրառումներ)Ձորագյուղ, գյուղ Հայաստանի Գեղարքունիքի մարզի Մարտունու տարածաշրջանում, ձգվում է Գեղամա լեռների արևելյան փեշերին՝ ծովի մակերևույթից 2000 մետր բարձրության վրա։ Մինչև 1950-60-ական թվականները գյուղը հիմնականում տարածվում էր Շողվագ և Շոռ /աղի/ գետերի ափերին։ Այժմ գյուղը դուրս է եկել ձորից ու տարածվել շրջակա հարթավայրերում։


== Պատմություն ==
Ձորագյուղը՝ Շողագան /Շողվագ/, ապա Վալի Աղալուն /Վայլաղալու/ ունի տնտեսական, քաղաքական ու մշակութային հարուստ պատմություն։ Շողագայի մասին առաջին անգամ մատենագրություններում հանդիպում ենք 980-ական թվականներին Հովհաննես 6-րդ կաթողիկոս Դրասխանակերտցու պատմությունում։
Շողագան կամ Շողվագը /հայերեն մեկնաբանությամբ,,Շողեր հագած,,/ պարսիկներից գնում է Սյունյաց Մարիամ իշխանուհին և որպես սեփական կալվածք նվիրում է իր իսկ հովանավորչությամբ կառուցված եկեղեցուն։ Այդ եկեղեցու բակում էլ իր պատգամով մահից հետո ամփոփվում է իշխանուհու մարմինը։
Գյուղում գործում է Մասրուց Անապատ եկեղեցին, որը ավելի հին պատմություն ունի։ Այն բարեբախտաբար քիչ է վնասվել և այժմ ամբողջովին վերականգնվել է ու ծառայում է հավատացյալ բնակչությանը։ Շողագայի պատմությունը ձգվում է մինչև 1826 թ., երբ պարսիկները գյուղը վերաբնակեցնում են մուսուլմաններով և այն անվանափոխում,,Վալի-Աղալու,, /Վայլաղալու/։ Իսկ երբ 1831 թ. գյուղը վերաբնակեցվում է Ալաշկերտի Չլկանի գյուղից գաղթած այսօրվա ձորագյուղցիների նախնիներով, մուսուլմանները հեռանում են, բայց գյուղի անունը պահպանվում է մինչև 1921 թ.։


== Բնակչություն ==
Ըստ ՀՀ 2011 թ. մարդահամարի արդյունքների` Ձորագյուղի մշտական բնակչությունը կազմել է 4737, առկա բնակչությունը` 3377 մարդ։ Ձորագյուղի բնակչության փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում` ստորև.


== Տես նաև ==
Գեղարքունիքի մարզ


== Արտաքին հղումներ ==
Գեղարքունիքի մարզպետարան Archived 2011-12-29 at the Wayback Machine.Ձորագյուղ (գյուղ, Գեղարքունիքի մարզ) բնակավայրը «GEOnet Names Server» կայքում։
World Gazeteer: Armenia(չաշխատող հղում) – World-Gazetteer.com
Kiesling, Brady (2005), Rediscovering Armenia: Guide, Yerevan, Armenia: Matit Graphic Design Studio 
Brady Kiesling, Rediscovering Armenia, p. 45, available online at the website of the Internet Archive:


== Ծանոթագրություններ ==
Եզնասար (գյուղ)

Օղուզլի, գյուղ Արևելյան Հայաստանում, Կարսի մարզի Կարսի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Հայերը բռնությամբ տեղահանվել են 1920 թվականի հայ-թուրքական պատերազմի ժամանակ և բնակություն հաստատել Արևելյան Հայաստանում։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Կարսի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Օժգիբովկա

Օժգիբովկա (ռուս.՝ Ожгибовка), գյուղ Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Պիլնինսկի շրջանի կազմում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
851

851 թվական, ոչ նահանջ տարի, ըստ Գրիգորյան օրացույցի սկսում է կիրակի օրը։ Սա մեր թվարկության 851 թվականն է, 
IX դարի 51-րդ տարին։


== Դեպքեր ==


== Ծնունդներ ==


== Մահեր ==
Շկոլնի (գյուղ, Ֆրոլովսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՇկոլնիՇկոլնի (ռուս.՝ Школьный), գյուղ Ռուսաստանի Վոլգոգրադի մարզի Ֆրոլովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը վերջին գրանցված տվյալներով կազմում էր 170 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
154 (թիվ)

154 (հարյուր հիսունչորս), բնական թիվ է։


== Գիտության մեջ ==
154 կարգային թիվն է կրում Բերթա աստերոիդը;


== Այլ ոլորտներում ==
հայերենի այբուբենի տառերով գրվում է՝ ՃԾԴ;
# 152-ն աշխարհում ըստ բնակչության Կիպրոսն է։


== Ամսաթվեր և տարեթվեր ==
Տարվա 154-րդ օրը հունիսի 3-ն է (նահանջ տարիներին՝ հունիսի 2-ը);
իսլամական օրացույցի 154 թվականին համապատասխանում են 770-771 թվականները;
154 թ., Մ. թ. ա. 154 թ.։
Երլիկովո (գյուղ, Միյակինսկի շրջան)

Երլիկովո (ռուս.՝ Ерлыково, բաշկիրերեն՝ Йәрлекәү), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Միյակինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 514 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Դեր Զորի կայանատեղի

Դեր Զորի կայանատեղի - Սիրիական անապատում գտնվող այն վայրը, որտեղ հազարավոր հայ գաղթականներ ուղարկվում էին մահվան Հայոց ցեղասպանության ժամանակ։ Հետագայում Դեր Զորում կառուցվել է հայկական եկեղեցի և թանգարան զոհերի հիշատակին։


== Գրականություն ==

Survivors: An Oral History Of The Armenian Genocide, by Donald E. Miller, Lorna Touryan Miller, University of California Press, 1999, ISBN 0520219562


== Տես նաև ==
Դեր Զոր


== Հղումներ ==
Deir ez-Zor Armenian Genocide Memorial Archived 2008-12-04 at the Wayback Machine.
Հայոց Ցեղասպանությանը և Դեր Զորը (ռուս.)
Համառոտ Դեր Զորի մասին Archived 2008-08-04 at the Wayback Machine. (անգլ.)
Մարզիկ (ամսագիր)

Մարզիկ, մարզական ամսաթերթ, ՀՄԸՄ կենտրոնական վարչության հրատարակություն։
Լույս է տեսնում 1980 թվականի փետրվարից։ Խմբագիրներ՝ 1980-1990 թվականներին՝ Հարություն Գեղարդ (Գազանճյան), Վարդգես Տեր-Կարապետյան, Վարուժան Մուրատյան, Գրիգոր Սուքիասյան, Երվանդ Տեմիրճյան, Կարո Թյությունճյան, Հովհաննես Տեր-Հարությունյան, 1990-1994 թվականներին՝ Սիսաք Արզումանյան, Պատրիկ Կյուլպենկյան, Վարուժան Մուրաայան, Կարո Աբրահամյան, Զավեն Գասապյան, Բյուզանդ և Զավեն Թորիկյաններ, 1995 թվականից՝ Վիգեն Ավագյան։
Հրատարակում է նյութեր ՀՄԸՄ պատմության, նրա մասնաճյուղերի մարզական գործունեության վերաբերյալ, մեկնաբանում Հայաստանի և միջազգային մարզական անցուդարձը։
Սիգուլա (գյուղ, Կիիլի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Սիգուլա (այլ կիրառումներ)Սիգուլա (էստ․՝ Sõgula), գյուղ Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Կիիլի շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 32 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Հայերը Ջենովայում

Հայերը Ջենովայում, Ջենովայի առևտրականների և հայերի առնչությունները սկիզբ են առնում XI դարից, երբ Ջենովայի նավերը սկսել են երթևեկել Ղրիմի ափերը, որտեղ գոյություն ուներ հոծ հայ համայնք, իսկ հարավ-արևելքում Ջենովան սերտ հարաբերություններ է ունեցել Կիլիկյան Հայաստանի հետ։ 1201 թվականին Կիլիկիայի հայոց թագավոր Լևոն Բ նրանց շնորհել է ազատ առևտրի և այլ առանձնաշնորհումներ։ Կիլիկիայի հայկական պետության անկումից հետո էլ շարունակվել են հայերի ու ջենովացիների առևտրական սերտ հարաբերությունները հատկապես Ղրիմի Կաֆա քաղաքում։ Ջենովացիները թույլ են տվել հայերին բնակվել իրենց տնօրինության տակ գտնվող առևտրաավաններում։ Հայ վաճառականները նպաստել են ջենովացի գործընկերների շահութաբեր առևտրական գործարքներին՝ կապեր պահպանելով Սև ծովի կովկասյան ու փոքրասիական երկրների հետ։ Ջենովայում են կառուցվել ու նորոգվել հայ վաճառականների նավերը։ XIV դարի սկզբից հիշվում է այստեղ հիմնված Հայոց տունը։ 1307 թվականին Ջենովայի Մուլտեդո արվարձանում հայերը կառուցել են վանք ու եկեղեցի՝ Ս. Բարդուղիմեոս (գոյատևել է մինչև 1650 թվականը)։ Վանքում ընդօրինակվել են հայերեն ձեռագրեր։ Ջենովայում գտնվել են բազմաթիվ հայերեն վիմագրություններ, դամբարանագրեր (մի քանիսը պահպանվել են ցայսօր), որոնք վկայում են XVI-XVII դարերի հայերի ներկայության մասին։
Գրքերի աշխարհ

«Գրքերի աշխարհ», խորհրդային շրջանի հայկական ամսաթերթ։ Հանդիսացել է ՀԽՍՀ մինիստրների սովետի հրատարակչությունների, պոլիգրաֆիայի և գրքի առևտրի գործերի պետական կոմիտեի օրգանը։ Առաջին անգամ հրատարեկվել է 1968-ին, Երևաևում։ Խմբագիր՝ Ա․ Սարգսյան։ Զբաղվել է գրքի Գովազդի, պոլիգրաֆիայի, առևտրի, ձևավորման և նկարազարդման, հրատարակչական-խմբագրական խնդիրներով։
Փորձել է ջատագովել ընթերցանությունը, օգնել ընթերցողին կողմնորոշվելու գրական նորույթներում։ «Գրքերի աշխարհ»-ի 3-րդ էջը լույս էր տեսնում ռուսերեն, որտեղ ներկայացվում էին հայ հեղինակների՝ ՀԽՍՀ և ԽՍՀՄ մյուս հանրապետություններում հրատարակվող գրքերը, արտատպվում էին խորհրդային մամուլի արձագանքները դրանց մասին։
Անդրեյ Կորկունով

Անդրեյ Կորկունով (ռուս.՝ Андрей Николаевич Коркунов, սեպտեմբերի 4, 1962(1962-09-04), Ալեքսին, Տուլայի մարզ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), ռուս գործարար, Ա. Կորկունով հրուշակեղենի գործարանի հիմնադիր, «Ռուսաստանի հենարան» փոքր և միջին բիզնեսի համառուսաստանյան հասարակական կազմակերպության փոխնախագահ։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1962 թվականի սեպտեմբերի 4-ին Տուլայի մարզի Ալեքսին քաղաքում։ 1985 թվականին ավարտեց Մոսկվայի էներգետիկայի համալսարանը։
1987-1991 թվականներին ծառայել է Զինված ուժերում։ Հոկտեմբերյան հեղափոխության 50-ամյակի կապակցությամբ բաշխումը ընկավ Պոդոլսկի էլեկտրամեխանիկական գործարանում, այնուհետև նա տարբեր պաշտոններ է զբաղեցրել Կոլոմենի ճարտարագիտական բյուրոյում։
Դեմոբիլիզացիայից հետո նի իր ուժերը փորձեց տարբեր բիզնեսների ոլորտներում՝ գրասենյակային սարքավորումների վաճառքից մինչև ջինսե և սպորտային հագուստի արտադրություն։
1993 թվականին հիմնադրել է հրուշակեղենի ընկերությունը։ 1997 թվականին ընկերությունը սկսել է իր սեփական հրուշակեղենի արտադրությունը։ Շինարարական նախագիծը իրականացվել է «Գրաժդանպրոեկտ» ԲԲԸ-ի կողմից։ 2 տարի շարունակ Օդինցովոյի շրջանում կառուցում է շոկոլադի արտադրության նոր համալիր, որը հագեցած է Իտալիայից և Գերմանիայից բերված սարքավորումներով։ 1999 թվականի սեպտեմբերին գործարանը արտադրում է առաջին արտադրանքը` Ա. Կորկունով ապրանքանիշով։ Գործարանի արտադրանքը վաճառվում էր ոչ միայն Ռուսաստանում, այլև Գերմանիայում, Կանադայում, ԱՄՆ-ում, Հնդկաստանում և Ճապոնիայում։
2006 թվականի հուլիսի 12-ին Կորկունովը զբաղվում էր անշարժ գույքի ծրագրերով, իսկ 2006 թվականի դեկտեմբերի 22-ին նա ազատվել էր հրուշակեղենի գործարանից։ 2008 թվականի հուլիսին գործընկերների հետ միասին ձեռք է բերել Կազանի «Տատեկոբանկը»  և ղեկավարել այդ բանկի տնօրենների խորհուրդը։
2009 թվականի օգոստոսի 21-ին բանկը վերանվանվեց «Անկոր։ Խնայողությունների բանկ» ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Անդրեյ Կորկունովի կենսագրությունը
Անդրեյ Կորկունովի հարցազրույց, «Նոր թերթ» Archived 2006-09-23 at the Wayback Machine.
Քեյթ Մոս

Քեթրին Էն «Քեյթ» Մոս (անգլ.՝ Katherine Ann "Kate" Moss, հունվարի 16, 1974(1974-01-16)[…], Addiscombe, Անգլիա), անգլիացի մոդել։
Ծնվել է 1974 թվականի հունվարի 16-ին Կրոյդոնում, Լոնդոնում։ Մոսին բացահայտել է Սարա Դուկասը (Սթորմ Մոդել Մենեջմենթ) 1988 թվականին։
Մոսը հայտնի է դարձել 1990-ականներին։ Նա հայտնի է իր շատ նիհար կազմվածքով և նորաձևության մեջ զրո չափս կրելով։ Մոսը մասնակցել է նորաձևության արշավների՝ ներկայացնելով հագուստներ Գուչչիից, Դոլչե ընդ Գաբանայից, Կելվին Կլեյնից, Շանելից և Ռիմմելից։ Իր 25 տարվա կարիերայի ընթացքում նորաձևության ոլորտում իր ավանդի համար Մոսին շնորհվել է "Հատուկ ճանաչում" մրցանակը Բրիտանական Նորաձևության Մրցանակաբաշխության ժամանակ 2013 թվականի դեկտեմբերին։ 
Բացի մոդելի կարիերայից, Մոսը նաև ծավալում է տարբեր գործունեություններ՝ և նորաձևության հետ կապված և ոչ այլ ոլորտի գործունեություններ։ Նա ունի հագուստի իր սեփական հավաքածուն, ինչպես նաև գործունեություն է ծավալում երաժշտական ոլորտում։ Նա մի շարք մրցանակներ է ստացել իր մոդելի կարիերայի համար։ 2007 թվականին «Թայմ» ամսագիրը նրան հռչակեց աշխարհի 100 հայտնիների շարքում։ 
Մոսի անձնական կյանքը բուռն քննարկման թեմա է հանդիսանում մեդիայի համար։ Մոսը 2000-ականներին հանդիպում էր Ջեֆերսոն Հեքի հետ. նրանք ունեն մեկ աղջիկ։ Ավելի ուշ նա սկսեց հանդիպել երաժիշտ Պիթ Դոհերթիի հետ։ Նա այժմ ամուսնացած է Ջեմի Հինսի հետ (The Kills խմբի կիթառիստ)։ Մեդիան նաև անդրադարձել է երեկույթների և թմրանյութերի նկատմամբ նրա ունեցած սիրուն։ Թմրանյութերի հետ կապված լուրերը տարածվեցին 2005 թվականին, որի պատճառով նա հնարավորություն կորցրեց մասնակցելու նորաձևության մի շարք արշավների։ Ավելի ուշ նա ազատվեց թմրանյութերից և վերսկսեց մոդելի կարիերան։ 2012 թվականին «Ֆորբսի» ամենաբարձ վաստակող մոդելների շարքում Մոսը գտնվում էր երկրորդ հորիզոնականում (9,2 միլիոն եկամուտ մեկ տարում)։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էջը People.com կայքում (անգլ.)
Ամեթիստ

Ամեթիստ (հին հունարեն՝ αμέθυστος, α- «ոչ» + μέθυστος «չարբած, չխմած»), նաև մեղեսիկ, միներալ, քվարցի մանուշակագույն տարբերակը։ Բյուրեղագիտական համակարգը հեքսագոնային Էր։ Բյուրեղները պրիզմայաձև։ Հանդիպում է պեգմատիտներում, քվարցային երակներում և այլն։ Ամեթիստի հանքավայրեր կան ԽՍՀՄ-ում (Ուրալ, Հարավային Կովկաս), Բրազիլիայում։


== Անվանում ==
Հունարենից թարգմանաբար այս քարի անվանումը նշանակում է "չարբած, չխմած" («հունարեն՝ ametistoz»)։
Մեկ այլ կարծիքի համաձայն, ամեթիստին այդ անվանումը տրվել է իր գույնի համար, որը նման է ջուր խառնած գինու հետ, որը խմելիս դժվար է հարբել։
Հայերենում կա ամեթիստ անվան տարբերակ՝ մեղեսիկ, նաև երբեմն կոչում էին վանակն և պաղակն։


== Հանքավայրեր ==
ՀԽՍՀ-ում հանդիպում էր Իջևանի, Կալինինոյի և Թումանյանի շրջաններում։ Կիսաթանկարժեք քար էր, օգտագործվում էր ոսկերչության մեջ։ Այս քարը տարածված է աշխարհով մեկ։ Առավել հարուստ հանքավայրեր կան Բրազիլիայում, Ուրալյան լեռներում՝բևեռային շրջանին հարող հատվածում։ Քարը նաև իր գույնը որոշակիորեն փոխելու հատկություն ունի։ Բացի դրանից ամեն հանքավայր ունի իր յուրահատուկ երանգը։


== Հատկություններ ==
Քարը սովորաբար ունի կապույտ, կապտավարդագույն, կարմրամանուշակագույն երանգներ և ձևավորվում է բյուրեղային ապարների միավորման արդյունքում։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==
Վլադիմիրովկա (գյուղ, Դոբրովելիչկովի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՎլադիմիրովկաՎլադիմիրովկա (ուկրաիներեն՝ Володимирівка), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Դոբրովելիչկովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Վլադիմիրովկա գյուղում բնակվում էր 18 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,14 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 128,57 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Աստերոիդների ցանկ (249801-249900)

Աստերոիդների ցանկ (249701-249800)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (249901-250000)
 Աստերոիդների ցանկ (249701-249800)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (249901-250000)
Աստերոիդների ցանկ (222101-222200)

Աստերոիդների ցանկ (222001-222100)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (222201-222300)
 Աստերոիդների ցանկ (222001-222100)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (222201-222300)
Մսացու ճուտ

Մսացու ճուտ, 60 — 70 օրական, 1,4 — 1,6 կգ կենդանի զանգվածով ճուտ։
Միսը նուրբ է, հյութալի, ճարպը՝ քիչ (16,8 %), մաշկը՝ հարթ, կրծոսկրը՝ փափկավուն։ Դիետիկ հատկություններն ավելի բարձր են, քան հասակավոր թռչունինը։ Միսը պարունակում է 22,5 % սպիտակուց, որը բաղադրում է մարդու օրգանիզմին անհրաժեշտ ամինաթթուների 92% ը։ Վաղահաս է։ Արտադրության մեջ հիմնականում օգտագործում են մսաձվատու և մսատու հավերի ցեղերը կամ դրանց խառնացեղերը։ Ավելի արդյունավետ է մսային բարձր վաղահասությամբ, 3 — 4 տարբեր գծերի տրամախաչումից ստացված խառնացեղ ճտերի կամ հիբրիդների օգտագործումը։ 
Մսացու ճուտի արդյունաբերության համար ստեղծված են թռչնաբուծական ֆաբրիկաներ (զարգացած է ԱՄՆ-ում, Անգլիայում, Բելգիայում, Գերմանիայում և այլուր)։
Սամսոնցի

Սամսոնցի (ռուս.՝ Самсонцы), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռուդնյանսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 69 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
(2597) Արտուր

(2597) Արտուր (անգլ.՝ Arthur), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1980 թվականի օգոստոսի 8-ին Էդվարդ Բոուելի կողմից Անդերսոն Մեսայում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,005323 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,5347 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,4759 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1902,98 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,189177 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 1,09° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(2597) Արտուր աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Լիսայա Գորա (այլ կիրառումներ)

Լիսայա Գորա, կարող է վերաբերել՝


== Ուկրաինայի բնակավայրեր ==
Լիսայա Գորա - գյուղ, Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Պերվոմայսկի շրջանում
Լիսայա Գորա - գյուղ, Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Իլինեցկոեի շրջանում


== Ռուսաստանի բնակավայրեր ==
Լիսայա Գորա - գյուղ Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Լիսկովսկի շրջանի կազմում։
Լիսայա Գորա - գյուղ Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Վորոտինսկի շրջանի կազմում։
Նովայա Սլոբոդկա (գյուղ, Մելեուզովսկի շրջան)

Նովայա Սլոբոդկա (ռուս.՝ Новая Слободка, բաշկիրերեն՝ Яңы Слободка), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Մելեուզովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 23 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Վալերի Անդրե

Վալերի Անդրե (ապրիլի 21, 1922(1922-04-21), Ստրասբուրգ, Ներքին Ռեն, Ֆրանսիա), Ֆրանսիական դիմադրության շարժման վետերան, օդաչու, նյարդավիրաբույժ, առաջին կինը, որը Ֆրանսիայում գեներալի կոչում է ստացել։


== Կենսագրություն ==
Մանկուց երազել է դառնալ բժիշկ և օդաչու։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ մասնակցել է ֆրանսիական դիմադրության շարժմանը։ Պատերազմի ավարտից հետո կրթությունը շարունակել է և ստացել բժշկի դիպլոմ։  Միաժամանակ սովորել է պարաշյուտով թռիչքներ կատարել։ Նաև երազել է օդաչու դառնալ, բայց այդ ժամանակ Ֆրանսիայում կնոջ համար օդաչու լինելն արգելված է եղել։
1948 թվականին զինվորական ծառայության անցնելու համար պայմանագիր է կնքել և որպես կապիտան մասնակցել Ֆրանսիական Հնդկաչինի արշավին։ Սկզբում նա նյարդավիրաբույժի օգնական է եղել Սայգոնի հիվանդանոցում, սակայն, երբ իշխանությունները պարզեցին, որ Վալերին պարաշյուտով թռչելու փորձ ունի, նրան գործուղեցին ռազմական վիրաբուժության դասընթացների։ Նա իր առաջին մարտական ​​առաջադրանքը կատարել է հարավային Լաոսում։
1952-1953 թվականներին Ֆրանսիական Հնդկաչինի արշավի ընթացքում նա 129 մարտական թռիչք է կատարել Hiller OH-23 Raven ուղղաթիռով և դարձել ուղղաթիռով մարտական գործողություններին մասնակցած առաջին կին օդաչուն։ Նա տարհանել է 165 վիրավոր զինվորի, վիրավորներին շտապ վիրաբուժական օգնություն ցուցաբերելու համար երկու անգամ թռել է պարաշյուտով։
1953 թվականի ապրիլին նա վերադարձել է Ֆրանսիա և որպես բժիշկ ծառայության անցել Բրետինիի թռիչքափորձարարական կենտրոնում, մասնակցել է մի քանի փորձնական թռիչքների։
1959-1962 թվականներին մասնակցել է Ալժիրի անկախության պատերազմին, որտեղ 365 թռիչք է կատարել Alouette 2 և Sikorsky H-34 ինքնաթիռներով և ստացել մայորի կոչում։
Ալժիրի պատերազմի ավարտից հետո նա վերադարձել է Ֆրանսիա և շարունակել իր կարիերան որպես առողջապահական ծառայության սպա, 1965 թվականին ստացել փոխգնդապետի կոչում, իսկ 1970 թվականին՝ գնդապետի կոչում։ 1976 թվականին Վալերի Անդրեին շնորհվել է բժշկական ծառայության գեներալի կոչում։ Նա դարձել է առաջին կինը Ֆրանսիայում, որն արժանացել է այդ կոչմանը։
1981 թվականին Վալերի Անդրեն նշանակվել է բժշկության գլխավոր տեսուչ, 1987 թվականին պարգևատրվել է Մեծ Խաչի շքանշանով։  1999 թվականի դեկտեմբերի 16-ին Ֆրանսիայի նախագահ Ժակ Շիրակը Վալերի Անդրեն արժանացրել է Պատվո լեգեոնի շքանշանի Մեծ խաչի ասպետի աստիճանի։
Նրա անվան տակ գրանցված է 3200 թռիչքային ժամ։
Հեղինակ է հուշերի երկու ժողովածուի։ Նրա ամուսինը եղել է գնդապետ Ալեքսիս Սանտինին, որի հետ նա ծանոթացել է Ֆրանսիական Հնդկաչինի արշավին մասնակցելու ընթացքում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Valerie Andre»։ Société d'aviation de la Gruyère։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-05-26-ին։ Վերցված է 2011-03-18 
Валери Андре на сайте министерства обороны Франции
1734

1734 թվական, ոչ նահանջ տարի, ըստ Գրիգորյան օրացույցի սկսում է ուրբաթ օրը։ Սա մեր թվարկության 1734 թվականն է, 
XVIII դարի 34-րդ տարին։


== Դեպքեր ==


== Ծնունդներ ==


== Մահեր ==
Աբրահամ Բ Խոշաբեցի, Ամենայն հայոց կաթողիկոս 1730-ից։ Հաջորդել է Կարապետ Բ Ուլնեցուն
Զգուշացեք Կարասներից

Զգուշացեք Կարասներից (ռուս.՝ Осторожно! Караси!), խորհրդային կարճամետրաժ մուլտֆիլմ, որը թողարկվել է 1987 թվականին՝ «Բելառուսֆիլմ» ստուդիայի կողմից։ Մուլտֆիլմը նկարահանել է ռեժիսոր Վիկտոր Դովնարը՝ ըստ Նատալյա Լոսի սցենարի։


== Սյուժե ==
Բանվորը ճանապարհ է բացում անտառով` քանդելով իր ճանապարհին հանդիպող ամեն ինչ։ Բայց ահա նրա ճանապարհին հայտնվում է Կարաս լիճը, որի վրայով ևս նա ցանկանում էր ճանապարհ գցել։ Լճի մոտակայքում է գտնվում Կարաս գյուղը, որի բոլոր բնակիչները կրում են Կարաս ազգանունը։ Նրանք պաշտպանում են իրենց բնությունը։ Պապիկ Կարասն աշխատողին հանելուկներ է տալիս տարբեր արարածների` վեցոտանի թռչունի, Տարարայի և այլնի մասին։ Աշխատողն սկսում է տեսնել այդ կենդանիներին, եթե չի գուշակում հանելուկները։ Այդ ժամանակ Կարաս երեխաները մասնատում են նրա մեքենան։


== Հեղինակներ ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Զգուշացեք Կարասներից մուլտֆիլմն «Аниматор.ру» կայքում
Рассказ о мультфильме в блоге автора сценария
Էսքիզներ «Զգուշացեք Կարասներից» մուլտֆիլմի համար
Սոֆիան

Սոֆիան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Խամուրի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Էրզրումի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Ժևանովկա

Ժևանովկա (ուկրաիներեն՝ Жеванівка), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Նովոարխանգելսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ժևանովկա գյուղում բնակվում էր 162 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ամրության պաշար

Ամրության պաշար, կառուցվածքի կամ նրա մասերի ամրության բնութագիրը։ Ամրության պաշարի թվային արժեքը որոշվում է ամրության պաշարի գործակցով (կամ անվտանգության գործակցով), որը ցույց է տալիս, թե տրվող լարումը քանի անգամ պետք է փոքր լինի անթույլատրելի առաձգական դեֆորմացիաներ կամ քայքայում առաջացնող լարումից։
Կառուցվածքի աշխատանքի անվտանգությունն ապահովվում է ամրության պաշարի գործակցի համապատասխան մեծության ընտրությամբ՝ հաշվի առնելով կառուցվածքի և նյութի տեսակը, որակը, աշխատանքային պայմանները, բեռնավորման եղանակը։
Ժանուարիա

Ժանուարիա (պորտ.՝ Januária), համայնք Բրազիլիայում՝ Մինաս Ժերայս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Մինաս Ժերայս նահանգի Հարավ-արևմտյան մասում։ Մտնում է Անդրելանդիյա գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 63 605 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 7 299,48 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում է՝ 9,3 մարդ/կմ2։


== Պատմություն ==
Քաղաքը հիմնադրվել է 1833 թվականի հունիսի 30-ին։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 146.859.856,00 ռեալ (տվյալները Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 2 330,55 ռեալ (տվյալները Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 0,699 (տվյալները ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)։
Գրեմուչայա (Սլյուդյանկայի վտակ)

Գրեմուչայա (ռուս.՝ Гремучая), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Ալթայի երկրամասում, Ալթայի հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Սլյուդանկա գետի ձախ ափով՝ 36 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 12 կմ է։ Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Բիա գետն է, գետի ենթաավազանը Բիա և Կատուն գետերն են։ Գետի գետային ավազանը (Վերին) Օբ գետն է՝ մինչև Իրտիշի.


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 13010200312115100008573
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 115100857
Ավազանի կոդը - 13.01.02.003
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 15
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 1


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Փոլ Չաթեր

Փոլ Չաթեր (հայկական անունը՝ Պողոս Խաչիկ Աստվածատրյան, սեպտեմբերի 8, 1846(1846-09-08), Կալկաթա, Բրիտանական Հնդկաստան - մայիսի 27, 1926(1926-05-27), Բրիտանական Հոնկոնգ, Միացյալ Թագավորություն), հայազգի պետական-հասարակական գործիչ, մեծահարուստ։
Ծնվել է Կալկաթայում։ 1859 թվականին քրոջ հետ հաստատվել է Հոնկոնգում, շուտով դառնալով ոչ միայն տեղի հայ համայնքի, այլև ողջ Հոնկոնգ կղզու ամենանշանավոր դեմքը։ Հասել է Հոնկոնգի «ամենանշանավոր, ամենաազդեցիկ, ամենահարուստ մարդու աստիճանին», դարձել «թիվ առաջին քաղաքացին»։
1876-1926 թվականներին ղեկավարել է Հոնկոնգի հաշտարար դատարանը, 40 տարի եղել է Հոնկոնգի գեներալ-նահանգապետի առաջին խորհրդականը, Հոնկոնգի գործադիր և օրենսդիր խորհուրդների անդամ։
Նրա օժանդակությամբ կառուցվել են Հոնկոնգի համալսարանը, դպրոցներ, հիվանդանոցներ, բնակելի տներ, Հոնկոնգի նավահանգիստը։ Որպես Հոնկոնգի ներկայացուցիչ, բազմիցս մասնակցել է միջազգային միջոցառումների։ Եղել է նաև ազգային խոշոր բարերար, նյութական օգնություն է ցույց տվել հնդկահայ եկեղեցիներին և դպրոցներին, Էջմիածնին, հետաքրքրվել է Հայաստանով։
1902 թվականին նրան շնորհվել է Սըր տիտղոսը։ Տիրել է խոշոր բանկերի, հողատարածությունների, առևտրական նավատորմի։
Մահացել է Հոնկոնգում։ Մահից հետո նրա մարմարե պալատը վերածվել է թանգարանի, որտեղ պահվել են չինական, հնդկական, մալայական արվեստի մեծարժեք գործեր։ Նրան համարել են «ամենաբարի ու շռայլ մարդը Չինաստանում»։ Հոնկոնգի երկու կենտրոնական փողոցներ կրում են «Սըր Փոլ Չաթեր» և «Աստվածատրյան» անվանումները։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		
		
		


== Աղբյուրներ ==
Տեյիրմեն-Տերե

Տեյիրմեն-Տերե, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Կիլիկիայի Հալեպի նահանգում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Կիլիկիայի հայաբնակ բնակավայրեր
Սանտա Մարիա Մաջորե (քաղաք)

Սանտա Մարիա Մաջորե (իտալերեն՝ Santa Maria Maggiore), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Վերբանիո Կուզիո Օսոլայի գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1263 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 24 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 53 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 28038։ Հեռախոսային կոդ՝ 0324։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Կոմունայի վարչակազմ ==
Հեռախոսահամար՝ 0324 94213
Էլեկտրոնային փոստ՝ segretario@comune.santamariamaggiore.vb.it
Պաշտոնական կայք՝ http://comune.santamariamaggiore.vb.it/


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրի պաշտոնական կայք (իտալ.)
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.


== Ծանոթագրություններ ==
Վելիկո-Բուրլուկսկի գյուղական խորհուրդ (Խարկովի մարզ)

Վելիկո-Բուրլուկսկի գյուղական խորհուրդ  (ուկրաիներեն՝ Велико-Бурлуцька селищна рада), Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Վելիկոբուրլուկսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Վելիկո-Բուրլուկսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 8 551 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 170600 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 50120 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 16 բնակավայր։ 


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում բնակավայրերի ամբողջական ցանկ։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
AU:AUՈւկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)
(5795) Ռոշչինա

(5795) Ռոշչինա (անգլ.՝ Roshchina), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1978 թվականի սեպտեմբերի 27-ին Լյուդմիլա Չեռնիխի կողմից Նաուչնիում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,261529 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9105 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,6125 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1242,23 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,289802 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 8,39° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(5795) Ռոշչինա աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Պաշորտ

Պաշորտ, նախկին հայաբնակ, ներկայում լքված գյուղ Սիրիայի Արաբական Հանրապետության Լաթակիայի մարզի Քեսաբի շրջանում, վարչական կենտրոն Քեսաբից 7 կմ արևմուտք։ Ամռան ամիսներին գյուղի տարածքում ժամանակավորապես բնակություն են հաստատում քիչ թվով բնակիչներ, հիմնականում՝ ամառանոցատերեր։


== Բնակչություն ==
Պաշորտի բնակչությունը նախքան գյուղի լքվելը, եղել է հայկական։
1911 թվականի մարդահամարի համաձայն Պաշորտ գյուղի բնակչությունըկազմում էր 85 մարդ (13 տուն)։
1915 թվականին Քեսաբի շրջանի բնակչությունը տեղահանվում է և ենթարկվում ցեղասպանության։ 1918 թվականից հետո ցեղասպանությունից փրկվածները սկսում են վերադառնալ հայրենի գյուղ։ 1920 թվականին Սիմոն Այանյանի կողմից կատարված մարդահամարի արդյունքներից ակնհայտ է, որ բնակչության թիվը 1911 թվականի համեմատ նվազել է։
Ըստ 1920 թվականի մարդահամարի արդյունքների` Պաշորտն ուներ 7 տուն բնակիչ։
1947 թվականին շրջանի բնակչության մոտավորապես երկու երրորդը փոխադրվում է Խորհրդային Հայաստան։ Պաշորտ գյուղն ամբողջովին դատարկվում է, քանի որ բնակավայրիամբողջ բնակչությունը՝ 46 մարդ, արտագաղթում են արտագաղթում են։


== Հուշարձաններ ==
Գյուղի տարածքում կան մի շարք հուշարձաններ, որոնցից է լքված և անտառածածկ գերեզմանատունը։


== Ծանոթագրություններ ==
Օրցվա

Օրցվա (վրաց.՝ ორცვა), գյուղ Վրաստանում: Գտնվում է Աջարիայի Ինքնավար Հանրապետության Քեդայի շրջանում:


== Դիրք ==
Գտնվում է ծովի մակարդակից 400 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Քեդայից 3 կմ հեռավորության վրա:


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 232 մարդ:


== Ծանոթագրություններ ==
Լյումինեսցենտային լամպ

Լյումինեսցենտային լամպ, լույսի գազապարպման աղբյուր, որի լուսարձակումը հիմնված է էլեկտրական էներգիայի կրկնակի փոխակերպման վրա։ Լյումինեսցենտային լամպում էլեկտրական էներգիան փոխակերպվում է ուլտրամանուշակագույն ճառագայթման, իսկ վերջինս լյումինաֆորների օգնությամբ փոխակերպվում է աչքի համար տեսանելի ճառագայթման։ Լյումինաֆորների ընտրությամբ հնարավոր է ստանալ տարբեր երանգների և, մասնավորապես, ցերեկայինին բավական մոտ լույս։
Շիկացման լամպերի նկատմամբ լյումինեսցենտային լամպերն ունեն մի շարք առավելություններ՝ տնտեսապես ավելի շահավետ են, ունեն ծառայության մեծ ժամկետ։ Առավել տարածված տարատեսակը սնդիկային լյումինեսցենտային լամպն է, որը ներսից լյումինաֆորի շերտով պատված ապակե խողովակ է։ խողովակի երկու ծայրերին ամրացվում են վոլֆրամե պարուրաձև էլեկտրոդներ։ Լամպ են ներմուծվում սնդիկի գոլորշիներ և իներտ գազ (արգոն, նեոն), որը նպաստում է լամպի ծառայության ժամկետի երկարացմանը և սնդիկի ատոմների գրգռման պրոցեսի հեշտացմանը։ Երբ լամպը միացվում է փոխոխական հոսանքի աղբյուրին, էլեկտրոդների միջև ստեղծվում է էլեկտրական հոսանք, որը սնդիկի ատոմների լուսարձակում է գրգռում։ Լյումինեսցենտային լամպ կիրառվում է ընդհանուր լուսավորության համար, էլեկտրալուսանկարչական պատճենահան-բազմացնող սարքերում։
Դասենան Գյոլ

Դասենան Գյոլ, լճակ Հայկական լեռնաշխարհում, Կոտուր լեռնաշղթայի կենտրոնական հատվածում, Կոտուր գետի կիրճից 7-8 կմ հյուսիս։


== Ծանոթագրություններ ==
Շաղափ (Արարատի մարզ)

Շաղափ (անվանումը մինչև 1968 թ.` Շաղափլու),
գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Արարատի մարզի Արարատի տարածաշրջանում, Ուրցաձոր համայնքում, մարզկենտրոնից գտնվում է 45 կմ հարավ-արևելք։


== Պատմություն ==
Գյուղը հիմնադրվել է 1873 թվականին։ Նախկինում գյուղի անունը եղել է Շաղափլու։ 1968 թվականից վերանվանվել է Շաղափ։ Շրջակայքում կան հին գյուղատեղիներ և 12-րդ դարի ավերակ եկեղեցու մնացորդներ։
Գյուղը տեղադրված է Վեդի գետի ձախակողմյան Շաղափ վտակի հովտում, շրջապատված մեղմաթեք և ոչ բարձր բլուրներով։ Ծովի մակարդակից գտնվում է 1300 մ բարձրության վրա։
Գյուղի բնակիչների նախնիների մի մասը 1916 -1922 թթ. եկել են Արևմտյան Հայաստանի Վանի և Շատախի շրջաններից։


== Կլիմա ==
Կլիման չոր է և ցամաքային։ Ձմեռը մեղմ է, ամառը՝ շոգ և ցամաքային։ Հունվարյան միջին ջերմաստիճանը տատանվում է -2 -ից -5°C։ Հուլիսյան միջին ջերմաստիճանը կազմում է 23-ից 25°C։ Տարեկան մթնոլորտային տեղումներր կազմում են 350-500 մմ։ Բնական լանդշաֆտները կիսաանապատային են և չոր տափաստաններ են։


== Բնակչություն ==
Ըստ ՀՀ 2011 թ. մարդահամարի արդյունքների` Շաղափի մշտական բնակչությունը կազմել է 913, առկա բնակչությունը` 803 մարդ, բնակչության փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում` ստորև.


== Տնտեսություն ==
Գյուղն ունի 232 տնտեսություն։ Համայնքի տնտեսության մասնագիտական ճյուղը գյուղատնտեսությունն է և անասնապահությունը։


== Տես նաև ==
Շաղափի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Արարատի մարզ)


== Ծանոթագրություններ ==

Շաղափ Archived 2014-09-12 at the Wayback Machine.


== Հղումներ ==
Արարատի մարզպետարան Archived 2012-04-13 at the Wayback Machine.
ԿՈՆԿԱԿԱՖ-ի ոսկե գավաթ 2007 (թիմերի կազմեր)

ԿՈՆԿԱԿԱՖ-ի ոսկե գավաթի 2007 թ. խաղարկությանը մասնակցեցին 12 ազգային հավաքականներ։


== Խումբ A ==


=== Գվադելուպա ===


=== Կանադա ===


=== Կոստա Ռիկա ===


=== Հոնդուրաս ===


== Խումբ B ==


=== Գվատեմալա ===


=== Միացյալ Նահանգներ ===


=== Սալվադոր ===


=== Տրինիդադ և Տոբագո ===


== Խումբ C ==


=== Կուբա ===


=== Հոնդուրաս ===


=== Մեքսիկա ===


=== Պանամա ===


== Նայիր նաև ==
ԿՈՆԿԱԿԱՖ-ի ոսկե գավաթ 2007