armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Ժամանակի միջով ճանապարհորդողի կինը

«Ժամանակի միջով ճանապարհորդողի կինը» (անգլ.՝ The Time Traveler's Wife), ֆանտաստիկ ժանրի հեռուստասերիալ, հանդիսանում է Օդրի Նիֆենեգերի համանուն վեպի էկրանավորումը, պրեմիերան կայացել է 2022 թվականի մայիսի 15-ին։ Գլխավոր դերերը կատարում են Թեո Ջեյմսը և Ռոուզ Լեսլին։
2022 թվականի հուլիսի 1-ին հեռուստասերիալը ավարտվել է մեկ եթերաշրջանից հետո։


== Սյուժե ==
Գրական հիմքը հանդիսանում է Օդրի Նիֆենեգերի վեպը։ Այն պատմում է Չիկագոյում ապրող գրադարանավար Հենրի Դեթեմբլի և նրա կնոջ՝ Քլեր Էբշիրի մասին, վերջինս արվեստագետ է, որը պատրաստում է թղթից քանդակներ։ Հենրին հիվանդ է հազվադեպ գենետիկ հիվանդությամբ՝ քրոնոանբավարարությամբ, ինչի արդյունքում նա անկախ իր կամքից ճանապարհորդում է ժամանակի միջով։ 1991 թվականին քսանամյա Քլերը Նյուբերիի գրադարանում հանդիպում է քսանութամյա Հենրիին, այդ ժամանակ Հենրին ոչ մի անգամ դեռևս չէր տեսել Քլերին, բայց վերջինս ծանոթ էր նրա կյանքի մեծ մասին։


== Դերերում ==
Թեո Ջեյմս — Հենրի Դեթեմբլ
Ռոուզ Լեսլի — Քլեր Էբշիր


== Արտադրություն ==
Հեռուստասերիալի մասին հայտարարվել է 2018 թվականի հուլիսին։ Շոուրանները եղել է Սթիվեն Մոֆաթը։ 2021 թվականի փետրվարին հայտնի է դարձել, որ գլխավոր դերակատարներն են Թեո Ջեյմսը և Ռոուզ Լեսլին։ Հեռուստասերիալի պրեմիերան կայացել է 2022 թվականի մայիսի 15-ին։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Վարդենիկ Ներքին (Բալուի գավառ)

Վարդենիկ Ներքին, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բալուի գավառակում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Դիարբեքիրի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Սատանայի և հրեշտակի միջև

«Սատանայի և հրեշտակի միջև», ռեժիսոր Ժան-Մարի Պուարեի ֆիլմերից, որի գլխավոր դերերը մարմնավորում են Ժերար Դեպարդիեն, Քրիստեան Կլավյեն, Եվա Գրիմալդին, Իվ Ռենեն, Ալեքսանդր Էքսիմոն, Լորան Ժանդրոնը, Եվա Հերցիգովան, Ժան Չեմպիոնը, Աննա Գեյլորը, Նատալի Սեժանը։


== Սյուժե ==
Ժերար Դեպարդիեի հերոսը՝ Անտոնիո Կարկոն, կաբարեի տեր է, որտեղ և աղջիկների խումբը ստրիպտիզ են պարում։ Մի օր Անտոնիոյին է զանգում նրա բանակային տարիների ընկերը Հոնկոնգից և խնդրում է իր որդուն հասցնել մորը՝ Փարիզ, որպես պարգևատրում վերցնելով 30 միլիոն դոլարի 20 %-ը։ Ընկերը չի հասցնում իր խոսքն ավարտին հասցնել, քանի որ մաֆիոզները նրան գցում են բեռնատար մեքենայի տակ։
Անտոնիոն Հոնկոնգ հասնելով գտնում է տղային և այդ պահից սկսած սկսում են հետապնդել նրան։ Նա խորամանկություն բանեցնելով կարողանում է բանկից վերցնել փողերը և քահանայի միջոցով այն տեղափոխել Փարիզ։ Իսկ հանցախումբը նրա հետևից գալիս է Փարիզ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Սատանայի և հրեշտակի միջև(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում
«Սատանայի և հրեշտակի միջև»(ռուս.) ֆիլմը ԿինոՊոիսկ կայքում։
Աստերոիդների ցանկ (97601-97700)

Աստերոիդների ցանկ (97501-97600)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (97701-97800)
 Աստերոիդների ցանկ (97501-97600)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (97701-97800)


== Աղբյուր ==
«Discovery Circumstances: Numbered Minor Planets (95001)-(100000)»։ www.minorplanetcenter.net
Մոռու Ագուդու դի Գոյաս

Մոռու Ագուդու դի Գոյաս (պորտ.՝ Morro Agudo de Goiás), համայնք Բրազիլիայում՝ Գոյաս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Գոյաս նահանգի հարավային մարզում։ Մտնում է Սերիսի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 2 462 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 282,615 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 8,7 մարդ/կմ²։
Քաղաքի տոնը նշվում է օգոստոսի 10-ին։


== Պատմություն ==
Քաղաքը հիմնադրվել է 1989 թվականին։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը 2003 թվականի դրությամբ կազմում է 11 867 611,00 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 4 796,93 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը 2000 թվականի դրությամբ կազմում է 0,717 (տվյալները՝ ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)
Պոբեդա (գյուղ, Դուվանսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՊոբեդաՊոբեդա (ռուս.՝ Победа, բաշկիրերեն՝ Победа), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Դուվանսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2002 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 14 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Եվրոամերիկացիներ

Եվրոամերիկացիներ (նաև հայտնի է որպես եվրոպական ծագում ունեցող ամերիկացիներ), Հյուսիսային Ամերիկայում եվրոպական վերաբնակների հետնորդները կամ ԱՄՆ քաղաքացիները, որոնք ծագել են Եվրոպայի ցանկացած բնիկ ժողովրդից։


== Պատմություն ==
Իսպանացիները դարձել են առաջին եվրոպացիները, որոնք իրենց մշտական ներկայությունը հաստատել են այն տարածքներում, որոնք այժմ պատկանում են Միացյալ Նահանգներին։ Մարտին դե Արգուելեսը ծնվել է 1566 թվականին Ֆլորիդա նահանգի  Սենթ Օգաստին քաղաքում՝ դառնալով եվրոպական ծագում ունեցող առաջին հայտնի մարդը։ Քսանմեկ տարի անց, Վիրջինիա Դեյրը, որը ծնվել է 1587 թվականին Ռոանոկ կղզում՝ ժամանակակից Հյուսիսային Կարոլինայի տարածքում, դարձել է անգլիական ծագում ունեցող առաջին մարդը, որը ծնվել է Տասներեք գաղութներում։
2009 թվականին գերմանաամերիկացիները (16,5 %), իռլանդաամերիկացիները (11,9 %), անգլոամերիկացիները (9,0 %) և իտալոամերիկացիները (6,4 %) եղել են խոշորագույն խմբերի քառյակում, որոնք նշել են իրենց եվրոպական ծագումը՝ այդպիսով ձևավորելով ԱՄՆ-ի բնակչության ընդհանուր թվի՝ 43,8 %։
Ընդհանուր առմամբ, որպես ամենամեծ խումբ, եվրոամերիկացիները ունեցել են աղքատության ամենացածր մակարդակը, տնային տնտեսության և անհատների միջին եկամուտը՝ ի թիվս այլ ռասայական խմբերի, բնակեցվել է Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում։


== Ծանոթագրություններ ==
Ասի Ռոմանս

Ասի Ռոմանս (ֆր.՝ Acy-Romance), համայնք Ֆրանսիայի Շամպայն-Արդեն մարզի Արդեններ գավառում։
Բնակչությունը 2014 թվականի դրությամբ կազմում է 444 մարդ, բնակչության խտությունը` 39.89 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 11.13 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 165 կմ հյուսիս-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից 65 կմ հյուսիս, Շառլվիլ Մեզիեր քաղաքից 45 կմ հարավ-արևմուտք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 296 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 191-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 105։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 64,5 %։ 191 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 176 անձ (97 տղամարդ և 79 կին)։ Գործազուրկ են եղել 15 անձ (6 տղամարդ և 9 կին)։ 105 անաշխատունակներից 24-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 31-ը` թոշակառուներ, իսկ 50-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Արդեններ գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Սուրբ Գևորգ եկեղեցի (Հաֆթվան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Սուրբ Գևորգ եկեղեցի (այլ կիրառումներ)Սուրբ Գևորգ, հայ առաքելական եկեղեցի Իրանի Արևմտյան Ադրբեջան նահանգի Հաֆթվան գյուղում։ Պատկանում է Մեծի Տանն Կիլիկիո կաթողիկոսության Ատրպատականի հայոց թեմին։ Գտնվում է Սալմաստ քաղաքից 6 կմ հարավ։ Շարունակում է մնալ ուխտատեղի Սալմաստի ու շրջակայքի սակավաթիվ հայ բնակչության համար։


== Պատմություն ==
Սուրբ Գևորգ անունով եկեղեցիներ կառուցվել են Իրանի տարբեր գյուղերում (Փայաջուկ, Կարաբուլաղ, Հոդար, Հաֆթվան) ու քաղաքներում (Թեհրան, Սպահան, Ուրմիա)։ Դա կապված էր ոչ միայն հայերի, այլև ասորիների շրջանում սուրբ Գևորգի (ասոր՝ ܓܝܘܪܓܝܣ‎ Գիվարգիս) պաշտամունքի հետ։ Հիմնականում այդ անունը գործածական էր դարձել զարգացած միջնադարում։ Այսօր Պարսկահայքի (Արևմտյան Ադրբեջան) գյուղերում պահպանվել են նաև մի քանի ասորական եկեղեցիներ՝ այդպիսի անուններով։ Տեղի ասորիների մեծ մասը Հայաստան էր տեղափոխվել հայերի հետ միասին՝ Թուրքմենչայի պայմանագրից հետո։
Սուրբ Գևորգը կառուցվել է 13-րդ դարում, հայկական Հաֆթվան գյուղում։ Վերանորոգվել է երկու անգամ՝ 1652 թվականին և 1930 թվականի Սալմաստի երկրաշարժից հետո։ Եկեղեցուց ոչ հեռու գտնվում է կիսավեր մի դահլիճ, որը կառուցվել էր 20-րդ դարի սկզբին։ Հաֆթվանը նախքան 1946 թվականի մեծ հայրենադարձությունը եղել է խոշոր հայկական գյուղ. այստեղ գտնվում էին ևս երեք եկեղեցի՝ Սուրբ Աստվածածին (18-րդ դար), Սուրբ Թադեոս (13-րդ դար) և Սուրբ Պողոս-Պետրոս։


== Ճարտարապետություն ==
Սուրբ Գևորգը ուղղանկյունաձև բազիլիկ շինություն է, կառուցված սև անտաշ քարով։ Եկեղեցու և զանգակատան գմբեթները գտնվում են շինության կենտրոնական մասում։ Դրանից ոչ հեռու գտնվող դպրոցական շենքը ևս կառուցվել է նույն տեսակի քարով։
Սրահի արևելյան կողմում գտնվող համեմատաբար մեծ տարածքում երեք կամար կա՝ եռանավ բազիլիկին համապատասխան։ Ներսում կան 4 սյուներ, որոնք միասին բարձրացնում են առագաստակապ տանիքը։ Խորանի երկու կողմերում առանձնանում են քառակուսի խցեր։ Արևմտյան հատվածն ունի քառակուսի բացվածք՝ տանիքը սյուների և կողմնակի պատերի միջև ամրացնելու համար։ Եկեղեցու պատերը գիպսածածկ են։


== Տես նաև ==
Սուրբ Գևորգ եկեղեցի, Թեհրան
Սուրբ Գևորգ եկեղեցի, Նոր Ջուղա


== Ծանոթագրություններ ==
Կամսար Առաքելյան

Կամսար Արշակի Առաքելյան (հունվարի 3, 1900(1900-01-03), Ծաթեր, Հայաստան - հունիսի 8, 1964(1964-06-08), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ պատմաբան։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է Լոռու Ծաթեր գյուղում։ Տնտեսական ծանր պայմանները հարկադրել են վաստակի մեկնել Թիֆլիս և ինը տարի աշխատել որպես բանվոր։ Հայաստանում խորհրդային կարգեր հաստատվելուց հետո վերադարձել է հայրենիք, զբաղվել կոմերիտական աշխատանքով, միաժամանակ լրացրել կրթության պակասը։ 1923 թվականին ընդունվել է ԵՊՀ պատմա-բանասիրական ֆակուլտետը։ 1926 թվականին դարձել է կոմկուսի անդամ։ 1927 թվականին ավարտելով ուսումնառությունը՝ աշխատանքի է անցել ԵՊՀ-ում, ստանձնել ուսանողական գործադիր բյուրոյի քարտուղարի, իսկ այնուհետև՝ կուսակցական կոմիտեի քարտուղարի պարտականությունները։
1930-1931 թվականներին կուսակցական աշխատանք է կատարել ՀԿԿ Ղամարլուի (հետագայում՝ Արտաշատի) շրջկոմում նախ՝ որպես ագիտ-պրոպագանդայի բաժնի վարիչ, ապա՝ նույն շրջկոմի առաջին քարտուղար։ 1931 թվականին ընդունվել և 1936 թվականին ավարտել է Բաքվի մարքսիզմ-լենինիզմի ինստիտուտը։ Վերադառնալով Երևան՝ կուսակցական ղեկավար պաշտոններ է զբաղեցրել ՀԿԿ կենտկոմի դպրոցական բաժնում։ 1937 թվականին նշանակվել է ԵՊՀ ռեկտոր, սակայն 1938 թվականի սկզբներին ենթարկվել է բռնությունների և աքսորվել Սիբիր։ 1954 թվականին վերադառնալով աքսորից՝ արդարացվել է, վերականգնվել են նրա բոլոր իրավունքները, բայց քայքայված առողջության պատճառով չկարողանալով աշխատել՝ անցել է թոշակի։
Վախճանվել է Երևանում։


== Ծանոթագրություններ ==
Ռադիկոնդոլի

Ռադիկոնդոլի (իտալերեն՝ Radicondoli), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Տոսկանա մարզում՝ Սիենա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1019 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Խտությունը՝ 8 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 132 կմ²։ Էլեկտրոնային փոստ՝ 53030։ Հեռախոսային կոդ՝ 0577։
Կոմունայի հովանավորներն են Սուրբ Սիմոն Կանանացին և Սուրբ Թադեոս Առաքյալը։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Կոմունայի վարչակազմ ==
Հեռախոսահամար։ 0577 790736
Գլխավոր կայք։ http://www.comune.radicondoli.siena.it/


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրի գլխավոր կայք (իտալ.)
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.
Դիմ

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Դիմ (այլ կիրառումներ)Դիմ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Նորդուզի գավառակում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Վանի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
.eh

.eh, Արևմտյան Սահարայի վերին մակարդակի ազգային դոմենն է (ռեզերվային)։


== Արտաքին հղումներ ==
IANA .eh whois տեղեկություն
Նարեկ Մանուկյան

Նարեկ Վարուժանի Մանուկյան (մարտի 4, 1983, Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ բժիշկ, ուռուցքաբան։ 2019 թվականի օգոստոսի 31-ից Հայաստանի Հանրապետության Առողջապահության նախարարության Վ.Ա. Ֆանարջյանի անվան Ուռուցքաբանության ազգային կենտրոնի տնօրեն։


== Կյանքը ==
Նարեկ Մանուկյանը ծնվել է 1983 թվականի մարտի 4-ին։ 2001-2003 թվականներին ծառայել է Պաշտպանության բանակում` որպես շարքային զինվոր։ 2004- 2010 թվականներին սովորել է Երևանի Մխիթար Հերացու անվան պետական բժշկական համալսարանի բուժական գործ ֆակուլտետում, 2010-2012 թվականներին անցել է ԵՊԲՀ-ի հետբուհական կրթություն՝ ստանալով ուռուցքաբանի որակավորում։


== Աշխատանքային գործունեություն ==
2013 թվականի փետրվարից մինչ 2014 թվականի նոյեմբեր աշխատել է ՀՀ ԱՆ Վ.Ա. Ֆանարջյանի անվան Ուռուցքաբանության ազգային կենտրոնում որպես ուռուցքաբան։ 2015-2016 թվականներին աշխատել է Երևանի Մխիթար Հերացու անվան պետական բժշկական համալսարանի ախտաֆիզիոլոգիայի ամբիոնում որպես ասիստենտ։
2019 թվականի օգստոսի 31-ից ՀՀ ԱՆ Վ.Ա. Ֆանարջյանի անվան Ուռուցքաբանության ազգային կենտրոնի տնօրենն է։
2019 թվականից հանդիսանում է ՀՀ չարորակ նորագոյացությունների բուժման արդյունավետության բարձրացման և կառավարման համակարգող խորհրդի անդամ։
2021 թվականից Նարեկ Մանուկյանի նախաձեռնությամբ փետրվարի 4-ին՝ Քաղցկեղի դեմ պայքարի միջազգային օրվա շրջանակում, տեղի է ունենում «Հայկական ուռուցքաբանական ամենամյա կոնգրեսը», որը հնարավորություն է ընձեռում ոլորտի բոլոր մասնագետներին մեկ հարկի տակ հավաքվելու, քննարկելու անցնող տարվա ձեռքբերումներն ու ուղենշելու հետագա անելիքները։


== Պարգևներ ==
Հայաստանի Հանրապետության նախագահի հրամանագրով Նարեկ Մանուկյանը պարգևատրել է «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 2-րդ աստիճանի մեդալով՝ 2020 թվականի Արցախյան երկրորդ պատերազմի հետևանքով տուժած զինծառայողներին և խաղաղ բնակչությանը անհրաժեշտ բժշկական և մարդասիրական օգնություն ցուցաբերելու գործում ներդրած ավանդի և դրսևորած անձնվիրության համար։


== Անձնական կյանք ==
Նարեկ Մանուկյանն ամուսնացած է, ունի 2 զավակ։


== Ծանոթագրություններ ==
(685) Հերմինա

(685) Հերմինա (անգլ.՝ Hermia), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1909 թվականի օգոստոսի 12-ին Վիլհելմ Լորենցի կողմից Հայդելբերգում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,236113 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,7974 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,6748 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1221,35 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,294757 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,65° անկյուն։
Հերմինա աստերոիդը դասվում է Ֆլորայի աստերոիդների ընտանիքին, որի մեջ ներառված են այս պահին հայտնի ավել քան 7438 անդամներ։ Ընտանիքի ներքին սահմանը անցնում է 2,17 ա. մ. հեռավորության վրա Արեգակից, իսկ արտաքին սահմանը՝ 2,33։ Այս ընտանիքի աստերոիդների էքսցենտրիսիտետները ընկնում են 0,109-0,168 միջակայքում, իսկ ուղեծրի թեքումը՝ 2,4°-6,9°։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(685) Հերմինա աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Ռամբլեր

Rambler (կարդացվում է Ռամբլեր, կիրառվում է օր. Ռամբլերում, անցանկալի արտասանություն է Ռեմբլեր տարբերակը, անգլերենից թարգմանվում է  «թափառական», «թափառաշրջիկ», «պարապ թափառող, դատարկաշրջիկ» մարդ), հանրամատչելի լրատվամիջոցների և ծատայությունների ինտերնետ-պորտալ։ Այդ անվանումն է ունեցել  1996—2011 թվականներին գործող «Rambler-Search» որոնման համակարգը։  
1996 թվականին մտնելով Համացանց, Ռամբլերը դարձավ  ռուսական տեղեկատվական-որոնողական առաջատար պորտալներից մեկը։
Rambler- ը գործարկել է առաջին ռեյտինգային դասակարգիչը` «Ռոնետ»( Rambler Top100), դառնալով հայրենական Ինտերնետ- ընկերությունների շարքի առաջատարը։
2012 թվականին պորտալի փիլիսոփայությունը լիովին վերաիմաստավորվեց,  Ռամբլերը դարձավ անհատականացված լրատվամիջոցների պորտալ։ Հետագայում այն միացավ «Rambler & Co» ընկերությունների խումբին, որը ձևավորվել էր 2013 թվականի մայիսին` Afishi Rambler-ի ակտիվորեն գործող խմբերի միավորման արդյունքում (նախկինում Վլադիմիր Պոտանինի ProfMedia- ի հոլդինգի մի մասը) և  Ալեքսանդր Մամուտի SUP Media-ն։
«Rambler»-ը 4 անգամ հաղթող է ճանաչվել «Runet» ամենամյա մրցանակաբաշխությանը։  2013 թվականի տվյալների համաձայն, ռուսական կայքերի շարքում Ռամբլերը գրավեց 11-րդ տեղը (այլ տվյալների համաձայն` 9-րդ տեղը): 
Մեկ ամսվա հաշվարկով 2015 թվականին Ռամբլերի «լսարանը» կազմում էր շուրջ 26 միլիոն մարդ։  2016 թվականի ապրիլի 5-ին Ռամբլերն ունեցավ նոր լոգոտիպ — «/» (թեք գիծ)։


== Պատմություն ==


=== «Ստեկ» ընկերություն (1991—1996) ===
«Ստեկ» հեռահաղորդակցական  ընկերությունը հիմնադրվել է 1991 թվականին Պուշչինո քաղաքում, միկրոբիոլոգիական ինստիտուտի աշխատակից Սերգեյ Լիզակովի ղեկավարությամբ։ Ընկերությունում նրա հետ համագործակցում էին ևս չորս աշխատակիցներ` Դմիտրի Կրյուկովը, Վիկտոր Վորոնկովը, Վլադիմիր Սամոյլովը և Յուրի Երշովը։


=== «Ռամբլեր» ===


==== 2009 թվական ====


== Գրականություն ==
Поисковая система Рамблер // Колисниченко, Денис Николаевич. Поисковые системы и продвижение сайтов в Интернете. — М. : Диалектика, 2007. — Часть IV. — 272 с. — ISBN 978-5-8459-1269-5.


== Հղումներ ==
Rambler: информационно-поисковая система
Лаконичная версия поисковой страницы
История бренда Rambler Archived 2016-03-04 at the Wayback Machine.
Блог объединённой компании «Рамблер-Афиша» на сайте Хабрахабр
Rambler Archived 2013-03-29 at the Wayback Machine. в журнале ComputerBild.
Список работ для «Рамблера» на сайте Студии Артемия Лебедева.
Интервью с основателем Rambler Дмитрием Крюковым журналу «Планета Интернет», октябрь 1997 г.
Исследование. Rambler в 2000 году Archived 2014-03-28 at the Wayback Machine.
Информация о проекте Rambler на Lenta.ru Archived 2011-07-16 at the Wayback Machine. (2002 год)
Интервью с разработчиком поисковой системы Рамблер Андрея Коваленко (2002 год)
Кто спасёт «Рамблер»? Archived 2021-10-16 at the Wayback Machine. (статья 2009 года).
Мы — авантюристы Николай Молибог и Дмитрий Степанов о перезапуске «Рамблера».О поисковой системеПринципы работы поисковой машины Рамблер (копия Archived 2012-05-02 at the Wayback Machine.)
Поисковая система Rambler (копия Archived 2013-01-14 at the Wayback Machine.)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Սաքո Սարգսյան

Սաքո Հովհաննեսի Սարգսյան (մայիսի 5, 1916(1916-05-05), Երևան, Կովկասի փոխարքայություն, Ռուսական կայսրություն - փետրվարի 6, 1989(1989-02-06), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ խորհրդային գրող, գրականագետ, բանաստեղծ, արձակագիր։ Բանասիրական գիտությունների թեկնածու։ ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1938 թվականից։ ԽՄԿԿ անդամ 1947 թվականից։


== Կենսագրություն ==
Սաքո Սարգսյանը ծնվել է 1916 թվականի մայիսի 5-ին Երևանում։ 1939 թվականին ավարտել է Երևանի Խաչատուր Աբովյանի անվան հայկական մանկավարժական ինստիտուտի լեզվագրական ֆակուլտետը, ապա ուսանել նույն ինստիտուտի ասպիրանտուրայում (նրա ղեկավարն էր ՀԽՍՀ ԳԱ ակադեմիկոս Արսեն Տերտերյանը)։ Քսան տարի աշխատել է Լենինականի Միքայել Նալբանդյանի անվան մանկավարժական ինստիտուտում (1945-1962 թթ․, լեզվագրական ֆակուլտետի դեկան, հայ գրականության պատմության ամբիոնի վարիչ (պրոֆեսորի պաշտոնակատար), այնուհետև՝ Երևանում, ՀԽՍՀ ԳԱ ազգագրության և հնագիտության ինստիտուտում, որտեղ զբաղվել է հայկական բանահյուսության ուսումնասիրությամբ։ 1933 թվականից աշխատել է լրագրության բնագավառում գրականության և մշակույթի բաժնի վարիչ է եղել «Ավանգարդ», «Բանվորական Երևան», «Սովետական Հայաստան» թերթերի խմբագրություններում։ 1949 թվականին «Մովսես Արազին և սովետահայ արձակը» թեմայով դիսերտացիա է պաշտպանել և ստացել բանասիրական գիտությունների թեկնածուի աստիճան։


== Ստեղծագործական ուղի ==
Սարգսյանի մանկական բանաստեղծությունների առաջին ժողովածուն է «Մանուկն ու կակաչը» (1938 թ․), որին հաջորդել են «Նվերը» (1939 թ․), «Գետակի երգը» (1939 թ․) ժողովածուները և «Քուռկիկ Ջալալի» (1964 թ․) չափածո մշակումը՝ հայկական էպոսից։ Գրել է նաև մի շարք արձակ գործեր։ Հեղինակ է գրականագիտական բնույթի ուսումնասիրությունների («Մ․ Արազու ստեղծագործությունը», 1954 թ․, «Երգիծանքը հայ ժողովրդական հեքիաթներում և առակներում», 1975 թ․) և Էսսեների («Պետրոս Դուրյան», 1959 թ․, «Սուրեն Սպանդարյան», 1964 թ․ (երկուսն էլ ըստ Սարգսյանի համանուն կինոսցենարների, էկրանավորվել են, «Հայֆիլմ», 1968 թ․ և 1971 թ․), «Նար-Դոս», 1973 թ․, «Ալիշան» (պատկերներ կյանքից), 1978 թ․։ Սարգսյանի բնագրագիտական մշակումով է լույս տեսել Գարեգին Սրվանձտյանցի երկերի ժողովածուի առաջին հատորը (1970 թ․)։


== Երկեր ==
Մանուկն ու կակաչը, Երևան, Պետհրատ, 1938, 8 էջ։
Նվերը, Երևան, Պետհրատ, 1939, 8 էջ։
Գետակի երգը, Երևան, Պետհրատ, 1939, 10 էջ։
Քուռկիկ Ջալալի, Երևան, Հայպետհրատ, 1964, 11 էջ։
Մովսես Արազու ստեղծագործությունը, Երևան, «Գիտելիք», 1954, 41 էջ։
Պետրոս Դուրյան, Երևան, Հայպետհրատ, 1959, 142 էջ։
Սուրեն Սպանդարյան, Երևան, Հայպետհրատ, 1964, 191 էջ։
Նար-Դոս, Երևան, «Հայաստան», 1973, 250 էջ։
Երգիծանքը հայ ժողովրդական հեքիաթներում և առակներում, Երևան, «Հայաստան», 1975, 158 էջ։
Ալիշան (պատկերներ կյանքից), Երևան, «Սովետական գրող», 1978, 214 էջ։
Աստղեր...արեւածագին։ (Էսսեներ) Սուրեն Սպանդարյան, Վահան Տերյան։ Հայաստան, 1989, 383 էջ։


== Ծանոթագրություններ ==
«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 2-րդ աստիճանի շքանշան


== Շքանշանով պարգևատրվողները ==
«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 2-րդ աստիճանի շքանշանով պարգևատրվում են Հայաստանի Հանրապետության զինված ուժերի և այլ զորքերի զինծառայողները, պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինների ծառայողները և դրանց պաշտոնատար անձինք, ինչպես նաև Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիները և ազգությամբ հայ՝ Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի չհանդիսացող անձինք՝ հայրենիքին մատուցած այլ նշանակալի ծառայությունների համար։


== Շքանշանի նկարագրությունը ==
Շքանշանի նկարագրությունը և նմուշը, դրա վկայականի նմուշը, մեդալի շերտաձողիկի նկարագրությունը և նմուշը հաստատում է Հայաստանի Հանրապետության Նախագահը։ 2014 թ. սեպտեմբերի 16-ի հրամանագրով սահմանվել է, որ «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 2-րդ աստիճանի շքանշանը պատրաստվում է 925 հարգի արծաթի համաձուլվածքից, որի չափերն են՝ 65մմX65մմ։ Շքանշանն ունի ութակողմ ճառագայթաձև բազմանկյուն, որի բոլոր ճառագայթները դեպի կենտրոն ուռուցիկ են։ Պատկերի կենտրոնում կախաչ, որի չորս թեւերը պատված են մուգ մանուշակագույն արծնով։ Խաչի կենտրոնի կլոր հարթակում պատկերված է Հայաստանի Հանրապետության արծաթագույն զինանշանը։ Զինանշանը եզերված է դափնեպսակով, որը բոլորված է արծաթագույն ուռուցիկ տառերով գրված «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» բառերով։ Շքանշանը դարձերեսի կողմից համարակալված է։ Շքանշանի շերտաձողիկը պատրաստված է մետաղյա թերթիկից, որի չափերն են՝ 25 մմx10 մմ։ Շերտաձողիկի ժապավենը մուգ մանուշակագույն է։


== Պարգևատրման վիճակագրությունը ==
2015 թ. սեպտեմբերի 24-ի դրությամբ շքանշանով պարգևատրվել է 13 անձ, որոնցից 3-ը ՀՀ, 10-ը՝ օտարերկրյա քաղաքացիներ են։
Պարգևատրված 10 օտարերկրյա քաղաքացիներից 5-ը՝  ԱՄՆ, 3-ը՝  Ռուսաստանի Դաշնության, 1-ը՝  Ուկրաինայի, 1-ը՝  ԼՂՀ քաղաքացիներ են։
Պարգևատրվածներից 12-ը տղամարդ են, 1-ը՝ կին։
Պարգևատրվածներն ըստ գործունեության տեսակի՝

գործարարներ - 6,
ռազմական գործիչներ - 1,
բարերարներ - 4,
Սփյուռքի գործիչներ - 1,
մարզիկներ - 1։


== «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 2-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետներ ==
Հիմնական հոդված՝ «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 2-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==
Բալովկա (գյուղ, Նովի Սանժարիի շրջան)

Բալովկա (ուկրաիներեն՝ Балівка), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Նովի Սանժարիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Բալովկա գյուղում բնակվում էր 65 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1016 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 63,98 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում բնակավայրերի ամբողջական ցանկ, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Յոսիֆ Շնիտեր

Յոսիֆ (Յոզեֆ) Շնիտեր (բուլղար․՝ Йосиф Шнитер, անգլ.՝ Josef Schnitter, հոկտեմբերի 16 (28), 1852 կամ հոկտեմբերի 16, 1852(1852-10-16), Nový Bydžov, Ավստրիական կայսրություն և Nový Bydžov - մայիսի 9, 1914(1914-05-09) կամ մայիսի 19, 1914(1914-05-19), Պլովդիվ, Բուլղարիա), չեխական ծագմամբ բուլղարացի ճարտարապետ և տեղագրագետ։


== Կենսագրություն ==
Յոսիֆ Շնիտերը ծնվել է 1852 թվականի հոկտեմբերի 16-ին Ավստրիական կայսրության Նովի Բիջով քաղաքում (ներկայում՝ Չեխիայի Հրադեց Կրալովեի երկրամասում)։ Սովորել է Վիեննայի տեխնիկական համալսարանի շինարարական ֆակուլտետում, որն ավարտելուց հետո տեղափոխվել է Ռուսական կայսրություն, որտեղ ընդունել է ուղղափառություն։ 1877-1878 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմիի ժամանակ մեկնել է Բուլղարիա և որպես ինժեներ օգնել է ռուսական կայսերական բանակին՝ կառուցելով նավակամուրջներ Դանուբ գետը մարտով անցնելու համար և ամրաշինական կառույցներ Պլևնայի պաշարման համար։ Յոսիֆ Շնիտերը վիրավորվել է մարտում։ Գնահատելով պատերազմում հաղթանակի ձեռքբերման գործում Յոսիֆ Շնիտերի ներդրումը՝ նրան ստացել է պարգևատրական զենք (սուր) պաշարման գործողությունների հրամանատար ռուս գեներալ Էդուարդ Տոտլեբենից։
Պատերազմից հետո Յոսիֆ Շնիտերը հաստատվել է Պլովդիվում, որտեղ 1886 թվականին դարձել է քաղաքային ինժեներ, այնուհետև՝ ճարտարապետ՝ այդ պաշտոնում մնալով մինչև իր կյանքի վերջը։ Յոսիֆ Շնիտերը՝ որպես ճարտարապետ, մասնակցել է Պլովդիվի առաջին գլխավոր հատակագծի կազմման աշխատանքներին, որ նախաձեռնել էր Պլովդիվի կմետ (քաղաքապետ) Խրիստո Դանովը։
Յոսիֆ Շնիտերը մահացել է 1914 թվականի ապրիլի 26-ին Պլովդիվում գրիպից հետո, որով նա վարակվել էր քաղաքային ջրմուղի վթարային վերանորոգման ժամանակ։
Յոսիֆ Շնիտերի թոռնուհին՝ Մարիա Շնիտերը, ղեկավարել է Պլովդիվի համալսարանի փիլիսոփայության ու պատմության ֆակուլտետը։


== Հիշատակ ==
Պլովդիվի մունիցիպալ խորհրդի 2006 թվականի նոյեմբերի 9-ի որոշմամբ՝ քաղաքի զարգացման գործում ունեցած նշանակալի ներդրման համար Յոսիֆ Շնիտերին հետմահու շնորհվել է Պլովդիվի պատվավոր քաղաքացու կոչում։
Պլովդիվում տեղադրվել է Յոսիֆ Շնիտերի արձանը, նրա անունն է կրում քաղաքի փողոցներից մեկը։


== Աշխատանքներ ==
Լինելով Պլովդիվի առաջին գլխավոր հատակագծի ճարտարապետը՝ Յոսիֆ Շնիտերը մեծ դեր է ունեցել Բուլղարիայի՝ մեծությամբ երկրորդ քաղաքի ժամանակակից տեսքի ձևավորման գործում։ Նրա աշխատանքների թվին են պատկանում հասարակական ու առևտրական կառույցներ, տասնյակ մասնավոր տներ, ինչպես նաև եկեղեցիներ, որոնց շարքում ամենահայտնին Սուրբ Աստվածածնի եկեղեցին է՝ Պլովդիվի թեմի մայր տաճարը։

		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Кафедральный собор Успения Богородицы
Пловдив. Колокольня кафедрального собора Пресвятой Богородицы Archived 2016-06-02 at the Wayback Machine.
Բալիկլիբաշևո

Բալիկլիբաշևո (ռուս.՝ Балыклыбашево, բաշկիրերեն՝ Балыклыбаш), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ֆեոդորովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 185 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի (Դէր)

Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի, հայկական ավերված եկեղեցի, որը գտնվում էր Ադրբեջանի կազմում գտնվող Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության Դէր (ներկայումս՝ Դարքենդ) գյուղում (Օրդուբադի շրջան)։ Եկեղեցին գտնվում էր գյուղի կենտրոնում։


== Պատմություն ==
Եկեղեցին կառուցվել է 17-րդ դարում և վերանորոգվել 1895 թվականին։


== Ճարտարապետություն ==
Եկեղեցին հորինվածքով եռանավ բազիլիկ էր՝ կիսաշրջանաձև աբսիդով՝ երկու կողմերում գավիթներով։ Եկեղեցու մուտքը արևմուտյան ճակատից էր, իսկ արևելյան ճակատին կային հայերեն արձանագրություններ։ Եկեղեցու շենքը խորհրդային տարիներին վերածվել էր գյուղական խանութի։


== Ոչնչացում ==
Եկեղեցու շենքը դեռևս կանգուն էր 2004 թվականին, սակայն 2010 թվականին եկեղեցին քանդվել էր և նրա տեղում կառուցվել է ավելի փոքր չափսերով նոր կառույց։ Այդ մասին փաստում է Caucasus Heritage Watch-ի հետաքննությունը։


== Հղումներ ==
Ռաս Յոլ (Ուգդիմ Յուի վտակ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ռաս Յոլ (այլ կիրառումներ)Ռաս Յոլ (ռուս.՝ Рас-Ёль), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Ուգդիմ Յու գետի աջ ափին՝ 77 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 13 կմ։


== Ջրագրության տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վիչեգդա գետն է, սկսած ակունքից մինչև Սիկտիվկար քաղաք, գետի ենթաավազանը՝ Վիչեգդա, գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների՝

Ջրային օբյեկտի կոդը հանրային գրանցմամբ — 03020200112103000017436
Կոդը ըստ հիդրոլոգիական հետազոտության (ՌԴ) — 103001743
Ավազանի կոդը — 03.02.02.001
Ծավալի համարը ըստ ՌԴ-ի — 03
Թողարկումը ըստ ՌԴ-ի — 0


== Ծանոթագրություններ ==
Հայոց ցեղասպանության հուշարձան (Հաապսալու, Էստոնիա)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Հայոց ցեղասպանության հուշարձան (այլ կիրառումներ)Հայոց ցեղասպանության հուշարձան, խաչքար Էստոնիայի Հաապսալու քաղաքում։


== Պատմություն ==
Հուշարձանը նվիրված է Հայոց ցեղասպանության զոհերի և ցեղասպանությունից մազապուրծ հազարավոր հայ որբերին փրկած էստոնուհի միսիոներ
Աննա Հեդվիգ Բյուլի հիշատակին։
Խաչքարի օծման հանդիսավոր արարողությանը մասնակցել են Էստոնիայում պաշտոնական այցով գտնվող ՀՀ կրթության և գիտության նախարար Արմեն Աշոտյանը, Էստոնիայում ՀՀ դեսպան Արա Այվազյանը (նստավայրը՝ Վիլնյուս), Հաապսալուի քաղաքապետ Ուրմաս Սուկլեսը, Բալթյան երկրներում Հայ Առաքելական եկեղեցու հոգևոր հովիվ Տեր Խոսրով Ստեփանյանը, Լիտվայի, Լատվիայի և Էստոնիայի հայ համայնքների ներկայացուցիչներ, հյուրեր։


== Ծանոթագրություններ ==
Նովիե Իրակտի

Նովիե Իրակտի (ռուս.՝ Новые Иракты, բաշկիրերեն՝ Яңы Ирәкте), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Տատիշլինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 11 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Մոնտեկալվո Իրպինո

Մոնտեկալվո (իտալերեն՝ Montecalvo Irpino), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Կամպանիա մարզի Ավելինո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 4269 մարդ (2004), բնակչության խտությունը կազմում է 81 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 53 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 83037, հեռախոսային կոդ՝ 0825։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրի պաշտոնական կայք (իտալ.)


== Ծանոթագրություններ ==
Տրեդոցիո

Տրեդոցիո  (իտալերեն՝ Tredozio), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Էմիլիա Ռոմանիա մարզի Ֆորլի Չեզանա գավառում։
Բնակչությունը՝ 1296 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 21 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 62 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 47019։ Հեռախոսային կոդը` +39 0546:


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության աճը


== Կապի տվյալներ ==
Հեռախոս` 0546 943937
Էլեկտրոնային փոստ՝ sindaco@comune.tredozio.fc.it
Պաշտոնական կայք՝ http://www.comune.tredozio.fc.it/


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրի պաշտոնական կայք (իտալ.)
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.


== Ծանոթագրություններ ==
Սոլդատսկայա արվարձան (Դոնի Ռոստով)

Սոլդատսկայա արվարձան (ռուս.՝ Солдатская слобода), Ռուսաստանի Դոնի Ռոստով քաղաքի պատմական մաս։ Այն սկիզբ է առել 18-րդ դարի երկրորդ կեսին։ 1811 թվականին, քաղաքի զարգացման առաջին գլխավոր հատակագծի համաձայն, այն վերակազմավորվել է Դոնի Ռոստով քաղաքի։


== Պատմություն ==

Սոլդատսկայա արվարձանն այժմ Դոնի Ռոստով քաղաքի պատմական մասն է։ Սոլդատսկայա արվարձանը գտնվում է այսօրվա Բուդյոննու և Վորոշիլովի պողոտաների (արևմուտք-արևելք) և Բոլշայա Սադովայա-Առափնյա փողոցների (հյուսիս-հարավ) սահմաններում։
18-րդ դարի երկրորդ կեսից սկսած, Սուրբ Դիմիտրի Ռոստովցու ամրոցի մոտ, որը գտնվում էր ժամանակակից Կիրովի և Կրեպոստնոյ պողոտաների շրջանում, սկսեցին աճել երկու բնակավայրեր` Դոլոմանյանը և Սոլդատսկայան։ Աստիճանաբար ընդլայնվող քաղաքը կլանեց շրջակա բնակավայրերը և որպես ռազմական օբյեկտ լուծարված Դիմիտրի Ռոստովցու ամրոցը։
Դոլոմանյան արվարձանի բնակչության կազմը բազմազան էր։ Այստեղ բնակվել են առևտրականներ, եկվող գաղթականներ, փախած ճորտեր և ուրիշներ։ Հարևան Սոլդատսկայա արվարձանում ավելի շատ բնակվել են պաշտոնաթող զինծառայողներ, որոնք նախկինում ծառայել էին Դիմիտրիի ամրոցում, հենց դրանից էլ արվարձանը ստացել է անունը։ Բնակավայրի կենտրոնում եղել է Սոբորնայա հրապարակը շուկայով և տաճարով։

1768 թվականին Սոլդատսկայա արվարձանում մարդահամարի հաշվարկողները գրանցել էին մոտ հազար բնակիչ։ Բուն Դիմիտրի Ռոստովցու ամրոցում ապրել է 6-7 հազար մարդ։ Այդ ժամանակ Ռոստով անվանվում էր բուն ամրոցը, Սոլդատսկայա արվարձանը և հարակից այլ բնակավայրերը, որոնք գոյություն ունեին ինքնուրույն։
Սոլդատսկայա արվարձանը ժամանակին կառուցապատվել է Դոնյան-Մոսկովյան փողոցների սահմաններում։ Ներկայիս Գորկու անվան զբոսայգու տեղում աղբանոց էր, Առափնյա փողոցով անցնում էր երկաթուղային գիծը։ 1811 թվականին Սոլդատսկայա արվարձանը կայսր Ալեքսանդր I-ի հաստատած քաղաքի զարգացման առաջին գլխավոր հատակագծի համաձայն վերակազմավորվեց Դոնի Ռոստովի` ութ փողոցով և վեց նրբանցքով։
Հետագայում Սոլդատսկայա արվարձանի տարածքը դարձավ հին Ռոստովի թաղամասերից մեկը։ Խորհրդային տարիներին Սոլդատսկայա արվարձանի շրջանը լքվեց։ Ընդ որում, ըստ Ռոստովի նախկին գլխավոր հատակագծի, գոյություն ունեցող շենքերը պետք է քանդվեին` պատմական հուշարձանների տեղում կառուցելով բարձրահարկ շենքեր։


== Արդի վիճակ ==
1990-ական թվականներից Սոլդատսկայա արվարձանի տարածքում կառուցվում էին առևտրային բարձրահարկ շենքեր, որոնք չէին համապատասխանում շրջակա ճարտարապետական միջավայրին։ Այժմ բնակավայրի տարածքում կառուցվել է «Նա Ուլյանովսկոյ» բնակելի համալիրը։ Նախքան շինարարությունը սկսվելը շրջանում քանդվել էր մի քանի պատմական շենք։
Ներկայումս քննարկվում է Սոլդատսկայա արվարձանում շինարարության ամբողջական արգելքի և այնտեղ գտնվող շենքերի վերակառուցման անհրաժեշտության հարցը։ Դոնի Ռոստովի գլխավոր հատակագիծը նախատեսում է Ռոստովի պատմական մասի կառուցապատման սահմանափակում։


== Գրականություն ==
Есаулов Г. В., Черницына В.А. Архитектурная летопись Ростова н/Д. 1999 год.


== Արտաքին հղումներ ==
Исторический центр Ростова-на-Дону «Солдатская слобода»
Солдатская слобода: островок Старого Ростова
История города Ростова-на-Дону Archived 2017-06-26 at the Wayback Machine.
Սով Բենգալիայում (1943)

Սով Բենգալիայում 1943 թվականին (Բենգալերեն՝ পঞ্চাশের মন্বন্তর) իրադարձություն Բրիտանական Բենգալիայում (այժմ բաժանված Հնդկաստանի ու Բանգլադեշի միջև), որին ըստ տարբեր գնահատականների՝ զոհ է գնացել 0.8-ից մինչև 3.60 միլիոն մարդ։


== Բնական նախապայմանները ==
Սովի անմիջական պատճառը սննդի սաստիկ պակասն էր։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Բենգալիայում աճեցվում էր բրնձի երեք հիմնական կուլտուրա՝ ձմռանը հավաքվող «ամանը», աշնանը հավաքվող «աուսը» և գարնանը հավաքվող «բորոն»։ Ամանը կազմում էր բրնձի ընդհանուր արտադրության մոտ 70%-ը, սակայն 1942 թվականի ձմեռային ցիկլոնը ոչնչացրեց բերքի զգալի մասը հարավային ափամերձ շրջաններում, և հետագա ավելորդ անձրևներն ու ջրհեղեղները ավելի մեծ վնաս պատճառեցին։ Ընդհանուր առմամբ տուժել է 3200 քառակուսի մղոն հողատարածք, որից 450 քառակուսի մղոնը ոչնչացվել է մակընթացային ալիքների կողմից, իսկ 400 քառակուսի մղոնը տուժել է ջրհեղեղից։ Բորբոսն էլ ավելի մեծ վնաս հասցրեց՝ ոչնչացնելով բրնձի որոշ տեսակների 50%-ից մինչև 90%-ը։


== Երկրորդ աշխարհամարտի ազդեցությունը ==
Բիրմայի ճապոնական օկուպացիան բացառեց բրնձի ներկրման հնարավորությունը, որը կազմում էր բենգալյան շուկայի մոտ 20%-ը։ Բիրմայի օկուպացիան նաև առաջացրեց բրնձի գների աճ, քանի որ վերավաճառողները սկսեցին գնել բենգալյան բերքը։ 1942 թվականի դեկտեմբերից հետո վեց ամսում բրնձի գինը գրեթե եռապատկվեց։ Բրնձի պակասի պատճառով խուճապը միայն բարձրացրեց գները։ Այնուամենայնիվ, վիճակագրության վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ բրնձի հասանելիության մակարդակն ընդամենը 5%-ով ցածր է եղել նախորդ տարվա համեմատ և 13%-ով ավելի, քան 1941 թվականին։ Բացի այդ, ցորենի արտահանման աճը փոխհատուցեց բրնձի բերքի նվազումը, ուստի 1943 թվականին Բենգալիայում սննդի իրական պակաս չկար։ Գները բարձրացան բրնձի պակասի մասին լուրերի հետևանքով, և ոչ թե բուն բերքի ձախողման պատճառով. սովը պայմանավորված էր շուկայական շահարկումներով։


== Բրիտանական գաղութային քաղաքականությունը ==
Բրիտանական վարչակազմի գործողությունները հաճախ նշվում են որպես սովի պատճառներից մեկը։ 1943 թվականի առաջին յոթ ամիսներին 80,000 տոննա պարենային հացահատիկ է դուրս բերվել սովամահ Բենգալից։ Իշխանությունները, վախենալով ճապոնական ներխուժումից, դիմեցին այրված երկրի մարտավարությանը։ Մասնավորապես, առգրավվել են բոլոր նավակները, որոնք կարող էին տեղափոխել ավելի քան 10 մարդ (ընդհանուր առմամբ՝ 66500 նավ։ Սա խաթարեց ներքին ջրային տրանսպորտի համակարգը, քանի որ բնակիչները նավակներով ձկնորսություն էին անում և սնունդ տանում շուկաներ։ Հնդիկ տնտեսագետ Ամարտյա Սենը պնդում է, որ Բենգալիայում սովը պայմանավորված էր քաղաքների տնտեսական բումով, որը բարձրացրեց պարենային գները և դրանով իսկ սովի դատապարտեց միլիոնավոր գյուղացիների, որոնց եկամուտը մնաց անփոփոխ։ Բրիտանական կառավարությունը կարող էր օգնել գաղութին պարենային օգնությունով, սակայն, ըստ Սենի, այն քիչ հետաքրքրություն ուներ աղքատներին օգնելու հարցում։


== Խնդրի ուսումնասիրությունը ==
Խնդիրը մանրամասն ուսումնասիրել հնաավոր չի, քանի որ առկա վիճակագրության մեծ մասը կասկածելի է։ Մեկ այլ խնդիր է նաև խնդրի չափազանց քաղաքականացումը։


== Ծանոթագրություններ ==
Նիզշայա Կրապիվնա

Նիզշայա Կրապիվնա (ուկրաիներեն՝ Нижча Кропивна), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Նեմիրովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Նիզշայա Կրապիվնա գյուղում բնակվում էր 292 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1743 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 167,53 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
(919) Իլսեբիլ

(919) Իլսեբիլ (անգլ.՝ Ilsebill), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1918 թվականի հոկտեմբերի 30-ին Մաքս Վոլֆի կողմից Հայդելբերգում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,771358 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,5347 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,008 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1685,15 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,213631 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 8,16° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(919) Իլսեբիլ աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Կակու (գյուղ, Ռիուգե շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԿակուԿակու (էստ․՝ Kaku), գյուղ Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Ռիուգե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 0 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Ակաուան էկոլոգիական կայան

Ակաուան էկոլոգիական կայան (պորտ.՝ Estação Ecológica Acauã, պետական շահագործմամբ էկոլոգիական կայան Բրազիլիայի Մինաս Ժերայս
նահանգում։ Այն խստորեն պահպանվող տարածք է և փակ է հանրության համար, բացառությամբ հետազոտական և բնապահպանական կրթության։


== Տեղագրություն ==
Արգելոցը գտնվում է Սերրադո բիոմում և զբաղեցնում է 5,196 հա Լեմի դու Պրադու ու Տուրմալինա մունիցիպալիտետներում։ Ստեղծվել է 1974 թվականի սեպտեմբերի 23-ին, իսկ փոփոխության ենթարկվել է 1994 թվականի սեպտեմբերի 27-ին և 1994 թվականի դեկտեմբերի 30-ին։ Տեղակայված է Մինաս Ժերայս նահանգի Ժեկիտինիոնիայի հովտում։


== Շրջակա միջավայր ==
Բուսականությունը խիտ սերրադո է, որը անցում է կատարել դեպի Ատլանտյան անտառի։ Բուսական աշխարհը բաղկացած է միջինից մեծ բույսերից։ Կենդանական աշխարհը ներառում է արմադիլ, բաշավոր գայլ, սովորական ագուտի, պակա, մշկախոզ, ուժեղ կնգղավոր կապիկ, լայնադունչ կոկորդիլոս։ Հայտնաբերվել է թռչունների ավելի քան 190 տեսակ։
2013 թվականի ապրիլին Մինաս Ժերայսի հանրային նախարարությունը և արդարադատության վարչությունը մեղադրեցին, որ պետական անտառտնտեսության ինստիտուտը չի կատարում բնապահպանական օրենսդրությունը։ Կային լուրջ խնդիրներ, ինչպիսիք են կառավարման ծրագրի, ֆիզիկական կառուցվածքների և անձնակազմի բացակայությունը, ինչպես նաև հողատիրության հետ կապված խնդիրներ Մատա դու Ակաուան ու Մատա դու Աուսենտես էկոլոգիական կայանների և Բիրիբիրի, Ալտո Կարիրի, Ռիու Պրետու ու Սեռա Նեգրա պետական պարկերի հետ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==
«Estação Ecológica Acauã» (portuguese), Ambiente Brasil, http://ambientes.ambientebrasil.com.br/unidades_de_conservacao/estacao_ecologica/estacao_ecologica_acaua.html, վերցված է 2016-04-27 
 (portuguese) Estação Ecológica de Acauã, IEF, http://www.ief.mg.gov.br/component/content/article/3306-nova-categoria/1757-estacao-ecologica-de-acaua-, վերցված է 2016-04-27 
 (portuguese) IEF realiza Dia de Campo na Estação Ecológica Acauã, IEF, http://www.ief.mg.gov.br/noticias/1/839-ief-realiza-dia-de-campo-na-estacao-ecologica-acaua, վերցված է 2016-04-27 
 (portuguese) MPMG cobra na Justiça a estruturação de unidades de conservação e proteção ambiental do estado, MPMG, 2013-10-04, արխիվացված  օրիգինալից 2016-05-14-ին, https://web.archive.org/web/20160514020512/http://www.mpmg.mp.br/comunicacao/noticias/mpmg-cobra-na-justica-a-estruturacao-de-unidades-de-conservacao-e-protecao-ambiental-do-estado.htm#.VyHs1jArLIV, վերցված է 2016-04-28
Նմանություն (բանաստեղծություն)

«Նմանություն», Հովհաննես Թումանյանի բանաստեղծություններից, որը գրվել է 1894 թվականին։


== Ստեղծման պատմություն ==
Բանաստեղժության ինքնագիրը չի պահպանվել։ Հեղինակի սեփական օրինակը, որտեղ գրողը մեկ ուղղում է արել, ջնջել չորրորդ տունը և վերևում մատիտով գրել «Նման․», պահվում է Եղիշե Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանի Թումանյանի ֆոնդի №1355-ում։ Բանաստեղծությունը գրելիս Թումանյանն աչքի առաջ ունեցել է իտալացի բանաստեղծ Լորենցո Սթեքեթթիի լայն տարածում գտած և ռուսերեն թարգմանված մի ոտանավոր (այս փաստի վրա ուշադրություն է հրավիրել Հ․ Ս․ Երեմյանը՝ իր «Հովհաննես Թումանյան» հոդվածում)։ Այն հեղինակի սիրած կնոջն ուղղված քնարական-սիրային բանաստեղծություն է։ Թումանյանի բանաստեղծությունը, նվիրված լինելով հոգեկից ընկերոջը, ավելի խոհական բնույթ ունի։


== Հրատարակում ==
Առաջին անգամ «Նմանություն» վերնագրով ստեղծագործությունը տպագրվել է «Դաշնակ, փոփոխված»-ում, որը թվագրված է «1896», այնուհետև, երեք տուն կրճատված և «Եթե մի օր, անուշ ընկեր» վերնագրով՝ Թիֆլիսում հրատարակված «Բանաստեղծություններ» գրքի 27-րդ էջում։ Հետո առանց վերնագրի բանաստեղծության 16 տողը տպագրվել է Բաքվում հրատարակված «Բանաստեղծություններ» գրքի 40-րդ էջում, ապա Հովհաննես Թումանյանի «Երկերի ժողովածուի» առաջին հատորում։


== Ծանոթագրություններ ==
Վյազմիչի

Վյազմիչի (ռուս.՝ Вязьмичи), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դորոգոբուժսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 16 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Բեյլանգեչիդի

Բեյլանգեչիդի, լեռնանցք Կիլիկիայում, Ամանոսի լեռներում։ Թուրքերի կողմից պատմական Ասորական դուռ լեռնանցքին տրվող անվանում։


== Ծանոթագրություններ ==
Գենադի Ժուկով

Գենադի Վիկտորովիչ Ժուկով (ռուս.՝ Геннадий Викторович Жуков, սեպտեմբերի 4, 1955(1955-09-04), Դոնի Ռոստով, Ռոստովի մարզ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - դեկտեմբերի 2, 2008(2008-12-02), Տանաիս, Մյասնիկովի շրջան, Ռոստովի մարզ, Ռուսաստան), ռուս բանաստեղծ, հեղինակային երգերի կատարող, «Заозерная школа» բանաստեղծական խմբի հիմնադիրներից մեկը։


== Կենսագրություն ==
Գենադի Ժուկովը ծնվել է 1955 թվականին Դոնի Ռոստովում։ 1970 թվականին ավարտել է միջնակարգ դպրոցի 8-րդ դասարանը և ընդունվել Ռոստովի ռադիոյի տեխնիկում։ Ուսումնառության ընթացքում թմբուկ է նվագել տեխնիկումի «Три Кварка» խմբում։
Եղել է «Զաոզերնյա շկոլա» բանաստեղծական խմբի հիմնադիրներից (Գենադի Ժուկով, Վիտալի Կալաշնիկով, Իգոր Բոնդարևսկի, Վլադիմիր Երշով, Ալեքսանդր Բրունկո)։ Բանաստեղծությունները թարգմանվել են 6 լեզուներով։
Բնակվել է Դոնի Ռոստովում, Մոսկվայում, Սանկտ-Պետերբուրգում, Կոկտեբելում, Տանաիսի թանգարան-արգելոցում։
Կյանքի վերջին տարիներին երաժիշտը հիվանդացել է աթերոսկլերոզով։ Մահացել է 2008 թվականի դեկտեմբերի 2-ին որովայնի խոռոչի մեջ արյունահոսությունից։ Թաղված է Նեդվիգովկա խուտորի գերեզմանոցում (Տանաիս)։


== Գրքեր ==
Геннадий. Эпистолы: Друзьям моим единственным. - Ростов-на-Дону: Ростовское книжное издательство, 1989. - 94 с. - (Заозёрная школа). - Тираж 3000 экз. - ISBN 5-7509-0012-6 , Эпистолы: друзьям моим единственным (fb2)
Колокольный конь - М.: Издательство «Молодая гвардия», 1989.
Конус, 1993.
Не ходи сюда, мальчик… - М.: Миттель Пресс, 2009. - 318 с. - ISBN 978-5-903185-39-9.


== Սկավառակագրություն ==
«Կազանի ալբոմ», 1990 թ.
«Կրասնոյարսկի ալբոմ», 1992 թ.
«Երկու ձայն», 1995 թ.
«Խաչմերուկ», 1999 թ.
«Պետերբուրգյան ալբոմ», 2005 թ.
«Ռոստովյան ալբոմ», 2007 թ.


== Ֆիլմագրություն ==
«Ռոստովյան էտյուդներ», Դոն հեռուստաընկերություն, 1988 թ.:
«Այստեղ՝ Տանաիսի անտիկ երկնքի տակ», Դոն հեռուստաընկերություն, 1991 թ.:
«Զավթված», «Ծիր Կաթին կինոստուդիա», 2003 թ.:
«Քոչվոր», ռեժիսոր՝ Լ. Ռուբլևսկայա, «Գավառական սալոն» ստուդիա, 2007 թ.:
«Ժուկովի կերպարանքներ»


== Հիշատակ ==
2009 թվականին «Տանաիսի» պետական թանգարանի դահլիճներից մեկում բացվել է Գենադի Ժուկովի հիշատակին նվիրված ցուցահանդես։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Официальный сайт Геннадия Жукова Archived 2017-09-06 at the Wayback Machine.
Геннадий Жуков на сайте «Новая литературная карта России»
Инна Китасова. О Заозерной школе поэзии и её основателях.
Стихи и песни Геннадия Жукова
Դուգա (գյուղ, Եմելչևի շրջան)

Դուգա (ուկրաիներեն՝ Дуга), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Եմելչևի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Դուգա գյուղում բնակվում էր 80 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,063 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 1269,84 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Սուրբ Եվլալիա (նկար, Ուոթերհաուս)

«Սուրբ Եվլալիա» (անգլ.՝ Saint Eulalia), անգլիացի պրեռաֆայելիտ նկարիչ Ջոն Ուիլյամ Ուոթերհաուսի նկարը՝ ստեղծված 1885 թվականին։ Պատկերում է քրիստոնական սուրբ Եվլալիա Մերիդացու նահատակությունը։ Գտնվում է Լոնդոնի Թեյթ բրիտանական պատկերասրահի հավաքածուում։


== Սյուժե և նկարագրություն ==

Կտավը բնութագրվում է անսպասելի կոմպոզիցիայով, սա Ուոթերհաուսի ամենայուրօրինակ և վառ նկարներից է։ Սուրբի մարմինը դիրքի պատճառով խիստ փոքրացված է, իսկ ձյունը հակադրվում է Եվլալիայի մերկ մարմնի հետ, այնպես որ 12-ամյա աղջիկը լրիվ անպատեհ է թվում նկարում։ Այսպիսի կոմպոզիցիայի ընտրությունը նկարչի կողմից՝ մարմնի տեղակայում նկարի առջևի պլանում և գրեթե դատարկ կենտրոնական հատված կտավում, ռիսկային էր, սակայն աշխատել է։ Մնացած բոլոր կերպերները տեղադրելով հետին պլանում՝ նկարիչը դիտողի հայացքը կենտրոնացնում է մերկ մարմնի վրա։ Մերկ մարմնի պատկերումը ևս նորարություն էր Ուոթերահուսի վաղ շրջանի համար, ինչը կարող էր արժանանալ քննադատության, սակայն նրա նրբազգաց վերաբերմունքը կերպարին, սուրբի երիտասարդությունը և նկարի պատմական կոնտեքստը թույլ է տվել նրան խուսափել քննադատների գրչից։ Դիտողի հայացքը նաև ուղղվում է աղջկան սպանած հռոմեացի պահակի նիզակին՝ ցույց տալով պարանները, որով նահատակին կապել էին խաչելության սյունին։
Համաձայն Սուրբ Եվլալիայի մասին լեգենդի՝ Աստված է ուղարկում ձյունը որպես պատան, որպեսզի ծածկի սուրբի մերկությունը, իսկ ողբացողների ամբոխի գլխի վերևում ճախրող աղավնիները ցույց են տալիս, որ Եվլալիայի հոգին տեղափոխվել է երկինք՝ թռչելով նրա կիսաբաց շուրթերից։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Dorment, Richard (29 June 2009), «Waterhouse: The modern Pre-Raphaelite, at the Royal Academy – review», The Daily Telegraph, https://www.telegraph.co.uk/culture/art/art-reviews/5688056/Waterhouse-the-modern-Pre-Raphaelite-at-the-Royal-Academy-review.html .
Moyle, Franny (13 June 2009), «Pre-Raphaelite art: the paintings that obsessed the Victorians [print version: Sex and death: The paintings that obsessed the Victorians]», The Daily Telegraph (Review):  R2–R3, https://www.telegraph.co.uk/culture/art/art-features/5497198/Pre-Raphaelite-art-the-paintings-that-obsessed-the-Victorians.html .
Noakes, Aubrey, Waterhouse. John William Waterhouse, Chaucer Press, 2004.
Simpson, Eileen (17 June 2009), «Pre-Raphaelites for a new generation: Letters, 17 June: Pre-Raphaelite revival», The Daily Telegraph, https://www.telegraph.co.uk/comment/letters/5552131/Pre-Raphaelites-for-a-new-generation.html .
Trippi, Peter, J.W. Waterhouse, Phaidon Press, 2005.


== Արտաքին հղումներ ==
«Saint Eulalia»։ artguide.org (անգլերեն)։ Վերցված է 2022-12-06  
St Eulalia at Tate Archived 2012-02-04 at the Wayback Machine.
St Eulalia at JohnWaterhouse.com.
John William Waterhouse.net
John William Waterhouse (The Art and Life of JW Waterhouse) Archived 2020-02-14 at the Wayback Machine.
John William Waterhouse (Comprehensive Painting Gallery)
John William Waterhouse Style and Technique
Waterhouse at Tate Britain Archived 2011-01-10 at the Wayback Machine.
Ten Dreams Galleries
John William Waterhouse in the «History of Art»
Butler’s Lives of the Saints — Saint Eulalia of Mérida from catholicforum