armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Բողոքի ակցիաներ Ինգուշիայում (2018)

2018 թվականի բողոքի ակցիաներ Ինգուշիայում (ռուս.՝ Протесты в Ингушетии в 2018 году), Ինգուշիայի մայրաքաղաք Մագասում սկսված բազմահազարանոց շուրջօրյա բողոքի ակցիա ընդդեմ Ինգուշիայի ղեկավար Յունուսբեկ Եվկուրովի և Չեչնիայի ղեկավար Ռամզան Քադիրովի միջև 2018 թվականի սեպտեմբերի 26-ին ստորագրված Տարածաշրջանների միջև սահմանազատման մասին պայմանագրի և Ինգուշիայի խորհրդարանի կողմից դրա վավերացման դեմ։ Բողոքի ակցիաները սկսվել են 2018 թվականի հոկտեմբերի 4-ին, հետագայում ստանալով անժամկետ բնույթ։ Հինգերորդ օրը բողոքի ակցիայի՝ ցույցի անցկացումը թույլատրվել է իշխանությունների կողմից մինչև 2018 թվականի հոկտեմբերի 15-ը։


== Նախապատմություն ==
2018 թվականի օգոստոսին Ինգուշիայի որոշ հասարակական և իրավապաշտպան կազմակերպություններ բարձրաձայնել են Ինգուշիայի տարածքում՝ Ֆորտանգա կետի շրջակայքում Չեչնիայի հետ վարչական սահմանին առանց ինգուշական իշխանությունների և Էրզի պետական արգելոցի (ում պատկանում է տվյալ տարածքը) ղեկավարության հետ համաձայնեցնելու չեչենական ուժայինների ուղեկցությամբ չեչենական ճանապարաշինական կազմակերպությունների կողմից իրականացվող շինարարական աշխատանքների իրականացման խնդրի մասին։


== Արտաքին հղումներ ==
Ինգուշիա, բողոքներ՝ իրադարձությունների ժամանակագրությունը (ռուս.)


== Ծանոթագրություններ ==
Ինդիրա Բայթ

Ինդիրա Բայթ (ի ծնե՝ Բաբաթաևա, սլովեն.՝ Indira Bajt, 1980, Ղազախստան), ղազախ և սլովենացի շախմատիստուհի, կանանց ՖԻԴԵ-ի վարպետ։


== Կենսագրություն ==
Ղազախստանը ներկայացրել է 2000 թվականի պատանեկան աշխարհի առաջնությունում, Ասիայի 1998 թվականի պատանեկան առաջնությունում, 1996 և 1998 թվականների պատանեկան աշխարհի առաջնությունում՝՜18 տարեկան կատեգորիայում։
2003 թվականից մշտապես բնակվում է Սլովենիայում։ Հանդես է գալիս «Krka Novo Mesto»–ի կազմում։ 2006 թվականից Սլովենիայի քաղաքացի է, հանդես է գալիս ազգային առաջնություններում և ներկայացնում է երկրի հավաքականը։
2007, 2009 և 2010 թվականներին եղել է Սլովենիայի առաջնության մրցանակակիր (2010 թվականին 1-2 տեղերն է կիսել Վեսնա Ռոժիչի հետ և զիջել  է լրացուցիչ ցուցանիշներով)։ 2006 թվականի Սլովենիայի առաջնության բրոնզե մեդալակիր է։
2010 թվականի Սլովենիայի բլիցի չեմպիոն։
Սլովենիայի հավաքականի կազմում 2010 թվականի շախմատային օլիմպիադիայի և 2017 թվականի թիմային առաջնության մասնակից է։


== Հիմնական սպորտային արդյունքներ ==


== Վարկանիշի փոփոխություն ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Выступления Индиры Байт на шахматной олимпиаде 2010 года
Выступления Индиры Байт в командном чемпионате Европы 2007 года
Выступления Индиры Бабатаевой в чемпионате мира среди юниоров 2000 года
Վյատկա (գետ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Վյատկա (այլ կիրառումներ)Վյատկա (ռուս.՝ Вятка), գետ Ռուսաստանում (Ուդմուրտիա, Կիրովի մարզ, Թաթարստան)։


== Աշխարհագրություն ==
Վյատկա գետը սկիզբ է առնում Վերխնեկամենսկի բարձրավայրից և թափվում է Կամա։ Գետը պատկանում է Կասպից ծովի ավազանին։ Ակունքը ծովի մակարդակից գտնվում է 240 մ բարձրության վրա։ Գետի ափին են գտնվում Սլոբոդսկոյ, Կիրովո-Չեպեցկ, Կիրով, Օռլով, Կոտելնիչ, Սովետսկ, ՎյատսկիեՊոլյանի, Սոսնովկա, Օմուտնինսկ, Կիրս, Նոլինսկ, Ուրժում, Մալմիժ։


== Հիդրոգրաֆիա ==
Վյատկա գետի երկարությունը կազմում է 1314 կմ, ավազանի մակերեսը՝ 129000 կմ2 է։ Գետի ջրի ծախսը միջինում կազմում է 890 մ3։


== Վտակներ ==
Վյատկա գետի վտակներն են աջից՝ Բելայա, Կոբրա, Լետկա, Վելիկայա, Մոլոմա, Պիժմա, Շոշմա, ձախից՝ Չեպցա, Բիստրիցա, Վոյա, Կիլմեզ գետերը։


== Տես նաև ==
Գետ
Ակունք և Գետաբերան


== Ծանոթագրություններ ==
Մարիա Բելկինա

Մարիա Իոսիֆովնա (Օսիպովնա) Բելկինա (ռուս.՝ Мари́я Ио́сифовна (Осиповна) Бе́лкина, հունիսի 12, 1912(1912-06-12), Եկատերինբուրգ, Պերմի նահանգ, Ռուսական կայսրություն - հունվարի 26, 2008(2008-01-26), Մոսկվա, Ռուսաստան), ռուս գրող, հուշավիպագիր և գրականագետ։ ԽՍՀՄ գրողների միության (1961) և Մոսկվայի գրողների միության անդամ։


== Կենսագրություն ==
Մարիա Բելկինան ծնվել է 1912 թվականի հունիսի 12-ին Եկատերինբուրգում (Ռուսական կայսրություն)։ 1940 թվականին ավարտել է Մոսկվայի Մաքսիմ Գորկու անվան փիլիսոփայության, գրականության և պատմության ինստիտուտ-ը։
«Մարինա Ցվետաևայի ճակատագրի մասին» գրքի հեղինակ։
Մարիա Բելկինան մահացել է 2008 թվականի հունվարի 26-ին 95 տարեկան հասակում՝ Մոսկվայում։ Հուղարկավորվել է Նովոդևիչյան գերեզմանատանը։


== Անձնական կյանք ==
Ամուսինը եղել է գրաքննդատ և գրականագետ Անատոլի Տարասենկովը, իսկ որդին՝ գրող և լրագրող Դմիտրի Տարասենկովը։


== Երկեր ==


=== Արձակ ===
Степняки: Очерки. М., Молодая гвардия, 1957
Перекрестки: Очерки. М., Советский писатель, 1960
Случай в степи: Очерки. М., Правда, 1960
Дороге нет конца. М., Политиздат, 1965 (Ժամանակը և մարդիկ)
Человек и гора: Очерки. М., Советский писатель, 1965
Дождь перестал: Очерки., М., Советский писатель,1968
Дождь перестал. М., 1975.
Скрещение судеб. М., Книга, 1988
Скрещение судеб. М., 1992
Скрещение судеб. изд. 3-е, перераб. и доп. М.: Изд-во А и Б, 1999
Скрещение судеб. М. Эллис Лак. 2008


== Ֆիլմագրություն ==
1990 - «Մարինա Ցվետաևա»


== Ծանոթագրություններ ==
Մ.թ.ա. 725


== Դեպքեր ==


== Ծնունդներ ==


== Մահեր ==
Կոզլով (խուտոր, Ֆրոլովսկի շրջան)

Կոզլով (ռուս.՝ Козлов), խուտոր Ռուսաստանի Վոլգոգրադի մարզի Ֆրոլովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը վերջին գրանցված տվյալներով կազմում էր 0 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Հուգո Վինկլեր

Հուգո Վինկլեր (հուլիսի 4, 1863(1863-07-04), Գրեֆենհայնիխեն, Գերմանիա - ապրիլի 19, 1913(1913-04-19), Բեռլին, Գերմանական կայսրություն), գերմանացի ասուրագետ և հնագետ։ Գերմանիայի առաջավորասիական ընկերության հիմնադիրը։ Վինկլերը ուսումնասիրել ու հրատարակել է սեպագիր շատ բնագրեր (Թել-էլ-Ամառնայի դիվանագիտական նամակները, Սարգոն II-ի տարեգրությունները և այլն)։ Բողազքյոյի 1906- 1907 թվականների պեղումների ժամանակ բացել է խեթական մայրաքաղաք Խաթուշաշի (Հատտուսա) պալատներն ու ամրությունները և խեթական թագավորների դիվանը։ Վինկլերի պատմական հայացքները ծայրահեղ իդեալիստական և սուբյեկտիվ են։ Դելիչի հետ Վինկլերը եղել է արևելագիտության մեջ համաբաբելոնականության ուղղության հիմնադիրը։


== Ծանոթագրություններ ==
Արսենևո (այլ կիրառումներ)

Արսենևո, կարող է վերաբերել՝

Արսենևո - գյուղ Ռուսաստանի Ռյազանի մարզի Միխայլովսկի շրջանի կազմում։
Արսենևո - քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի Տուլայի մարզի Արսենևսկի շրջանի կազմում։
Վիբորկովո (գյուղ, Պավլովսկի շրջան)

Վիբորկովո (ռուս.՝ Выборково), գյուղ Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Պավլովսկի շրջանի կազմում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Կլեպիկի (գյուղ, Դուխովշչինսկի շրջան)

Կլեպիկի (ռուս.՝ Клепики), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դուխովշչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 16 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Զոնթայմ (Շվաբիա)

Զոնթայմ (գերմ.՝ Sontheim), կոմունա Գերմանիայում՝ Բավարիա երկրամասում՝ Ներքին Ալգոյ շրջան։ Ենթարկվում է Շվաբիա վարչական օկրուգին։ Բնակչությունը կազմում է 2496 մարդ (դեկտեմբերի 31, 2010)։ Զբաղեցնում է 26,53 կմ² մակերես։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 7 78 196։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք
Բոյարո-Լեժաչի (գյուղ, Պուտիվիլի շրջան)

Բոյարո-Լեժաչի (ուկրաիներեն՝ Бояро-Лежачі), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Պուտիվիլի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Բոյարսկիե Լեժաշչիե։ Հիմնադրվել է 1648 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Բոյարո-Լեժաչի գյուղում բնակվում էր 459 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Կանե դը Սալար

Կանե դը Սալար (ֆր.՝ Canet-de-Salars), համայնք Ֆրանսիայի Օկսիտանիա մարզի Ավերոն գավառում։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 410 մարդ, բնակչության խտությունը` 13.68 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 29.97 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 520 կմ հարավ, Թուլուզ քաղաքից` 130 կմ հյուսիս-արևելք, Ռոդեզ քաղաքից` 20 կմ հարավ-արևելք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 245 աշխատունակ (15-64 տարեկան)  բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 195-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 50։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 79,6 %։ 195 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 186 անձ (104 տղամարդ և 82 կին)։ Գործազուրկ են եղել 9 անձ (3 տղամարդ և 6 կին)։ 50 անաշխատունակներից 10-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 29-ը` թոշակառուներ, իսկ 11-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Ավերոն գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Բարբասենայի գավառ

Բարբասենայիի գավառ (պորտ.՝ Microrregião de Barbacena), գավառ Բրազիլիայում, մտնում է Մինաս Ժերայս նահանգի մեջ։ Մտնում է Կամպու դաս Վերտենտիս նահանգի մարզի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 219 556 մարդ 2006 թվականի տվյալով։ Զբաղեցված տարածքը 3360,771 կմ²։ Բնակչության խտությունը 65,3 մարդ/կմ²։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արտադրանքը կազմել է 1 167 650 403,00 (ըստ Բրազիլիայի ինստիտուտի աշխարհագրության և վիճակագրության տվյալների)
Համախառն ներքին արտադրանքը մեկ շնչի հաշվով 2003 թվականին կազմում է 5 483,48 ռեալ (ըստ Բրազիլիայի ինստիտուտի աշխարհագրության և վիճակագրության տվյալների)
Մարդկային զարգացման ինդեքսի պոտենցիալը 2000 թվականին կազմել է 0,767


== Գավառի կազմ ==
Գավառի կազմի մեջ են մտնում հետևյալ համայնքները.

Բարբասենա
Կարանդայի
Բարրոզու
Անտոնիու Կարլուս
Կապելա Նովա
Լոբելիա

Լոբելիա  (լատ.՝ Lobelia), պատկանում է զանգակազգիների ընտանիքին։ Հայրենիքը Հարավային Աֆրիկան է (Բարեհուսո հրվանդան)։ Բազմամյա է, սակայն մեր պայմաններում բաց գրունտում չի ձմեռում, և հետևաբար, մշակվում է որպես միամյա։


== Կենսաբանական նկարագիր ==
Մշակության մեջ հաճախ է հանդիպում L. erinus L. տեսակը, որի բարձրությունը տատանվում է 10-20 սմ-ի սահմաններում։ Ծաղիկները բազմերանգ են, մուգ կապույտ, երկնագույն կամ մանուշակագույն, կենտրոնում խոշոր սպիտակ աչիկով։ Սերմերը փոքր են, կլոր, մի քիչ տափակ, փայլուն, մուգ դարչնագույն, երբեմն քիչ բաց գույնի։ Սպիտակ ծաղիկ ունեցող լոբելիայի սերմերը սովորաբար սպիտակ-դեղնագույն են։ Սերմի մեկ գրամում պարունակվում է մոտավորապես 35000 հատիկ։


== Օգտագործում ==
Մեծ մասամբ օգտագործվում է գորգային ձևավորումներում (ծաղկեթմբեր, ղևանդներ, արաբանախշեր) և եզրագծերում։


== Մշակում ==
Բույսը բույսից տնկում են 10 սմ հեռավորության՝ վրա։ Գերադասում է արևոտ, տաք, լուսավոր հողամասերը։ Լավ է աճում փուխր և միջին բերիության հողերում։ Պահանջում է առատ և հաճախակի ոռոգում։ Նոր կազմավորվող պտուղները անհրաժեշտ է անմիջապես հեռացնել, որպեսզի ծաղկումը երկարաձգվի մինչև ուշ աշուն և բույսը չկորցնի իր դեկորատիվ տեսքը։ Բազմանում է սերմերով, կտորներով և թփիկի բաժանումով։ Որ ցանքը հավասար ստացվի, սերմերը պետք է խառնել իրենց ծավալից 3-4 անգամ ավելի մանր, չոր ավազի հետ և ապա նոր ցանել նախօրոք լավ ջրված հողում։
Սերմերը շատ մանր են այդ պատճառով էլ, ցանկից հետո հողով ծածկելու կարիք չկա, այլ թեթևակի ավազ շաղ տալուց հետո ուղղակի պետք է ծածկել ապակիով։ Ջուրն անհրաժեշտ է տալ արկղերի կամ կավաթասերի ներքևից դրանք իջեցնելով ջրի մեջ այքան, որպեսզի վերևից այն չլցվի ցանկի մեջ, և սերմերը տեղաշարժ չանի։


== Գրականություն ==
Ծաղկաբուծություն և դեկորատիվ այգեգործություն, Հ. Ե. Նարինջյան
Լյախլյա

Լյախլյա (ռուս.՝ Ляхля), գյուղ Ռուսաստանի, Դաղստան հանրապետության Խիվսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2000 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 360 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Սուսլովո (գյուղ, Բիրսկի շրջան)

Սուսլովո (ռուս.՝ Суслово, բաշկիրերեն՝ Суслов), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բիրսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 625 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Ռոբերտ Գեյր

Ռոբերտ Գեյր (անգլ.՝ Robert Gair, 1839, Շոտլանդիա, Մեծ Բրիտանիայի և Իռլանդիայի միացյալ թագավորություն - 1927, ԱՄՆ), գյուտարար, որը ստվարաթղթե փաթեթավորման հեղինակն է։


== Կենսագրություն ==
1853 թվականին ընտանիքի հետ Էդինբուրգից (Շոտլանդիա) գաղթել է ԱՄՆ։ Հոր հետ միասին Նյու Ջերսիում աշխատել է սանտեխնիկ, հետո Նյու Յորքում զբաղվել է մանրածախ առևտրով։ ԱՄՆ-ի քաղաքացիական պատերազմի ընթացքում ծառայել է դաշնային բանակում։ 1864 թվականին Մանհեթենում բացել է իր առաջին թղթի գործարանը։ Այդ ընթացքում Գեյրը զբաղվել է թղթե տոպրակների արտադրությամբ։ Սկզբնական փուլում դրանք պատրաստվել են ձեռքով՝ կանանց աշխատանքի կիրառմամբ, իսկ հետագայում՝ հատուկ սարքավորումներով (ամենամեծ չափի տոպրակները նախատեսված էին կրինոլինների փաթեթավորման համար)։ 1879 թվականին Գեյրը մշակել է տարաների համար ստվարաթղթե փաթեթավորման պատրաստման տեխնոլոգիան։ 1890-ական թվականներին Bloomingdale’s, Colgate, Pond’s առևտրական ցանցերի և մի քանի ծխախոտային ընկերությունների պատվերով նա արտադրել է ստվարաթղթե փաթեթավորում։ Ամենամեծ հաջողությանը գործարարը հասել է 1896 թվականին, երբ National Biscuit Company (Nabisco)-ը իր հայտնի «Uneeda» բիսկվիտները սկսել է փաթեթավորել Գեյրի արտադրած ստվարաթղթերով։ 1900-ական թվականներին նա մտել է ծալքավոր ստվարաթղթերից պատրաստված տուփերի բիզնես, որը հետագայում զարգացվել է E. S. & A. Robinson ընկերության կողմից, որի հետ Գեյրը ունեցել է գործնական սերտ հարաբերություններ։
Գեյրը դարձել է թղթե կայսրության հիմնադիրը և Բրուքլինի մի քանի շենքերի սեփականատերը, որոնցից շատերը 21-րդ դարում դեռ կրում են նրա անունը։ մահացել է 88 տարեկանում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Dolkart A. Guide to New York City Landmarks. — John Wiley & Sons, 2008. — 451 p. — ISBN 978-04-7028-963-1
Twede D., Selke S. E. M. Cartons, Crates and Corrugated Board: Handbook of Paper and Wood Packaging Technology. — DEStech Publications, Inc, 2005. — 517 p. — ISBN 978-19-3207-842-8


== Արտաքին հղումներ ==
Chappell Ellison։ «Inventing the Cardboard Box» (անգլերեն)։ Etsy։ Արխիվացված է օրիգինալից 2013-12-03-ին։ Վերցված է 2013-11-27
Ճաշոց (4875)

Ճաշոց (4875), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 4875 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1473 թվականին Կարապետ գրիչի կողմից Վանում։ Ծաղկող՝ Կարապետն է, գրիչը ենթադրաբար Կարապետն է։ Ստացողները եղել են՝ Մարշահը, Շաքարբեկը, Պարոն Ջանբեկը։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 32x20 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 501 թերթից։ Գրված է երկսյուն, բոլորգրով։ Ունի տերունական 2, կիսախորան, լուսանցազարդ մանրանկարներ։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ, աստառը՝ դրոշմազարդ կտավ։ Հիշատակարաններ գրչի՝ 54ա, 285բ, 302ա, 499ա և այլուր, ծաղկողի՝ 207բ, հետագայի՝ 206ա, 286ա (16 դ.):


== Ծանոթագրություններ ==
Էլբասանի գիր

Էլբասանի գիր, ալբանական այբուբենի տեսակ, որը ստեղծվել է XVIII դարի կեսերին (այլ աղբյուրների համաձայն՝ երկրորդ կեսին) ալբաներեն լեզվի համար։ Իր անվանումը ստացել է Էլբասան քաղաքի անվանումից, որտեղ ստեղծել են այդ գիրը։ Հիմնականում օգտագործվել է Էլբասանի և Բերատի շրջակայքում։ Այս գիրը, ամենայն հավանականությամբ, հիմնված է հունական այբուբենի վրա։ Էլբասանի գրագրության հեղինակն է ալբաներենի ուսուցիչ Թեոդոր Հաջի Ֆիլիպը (Theodhor Haxhifilipi, 1730-1806): Այս գրատեսակը օգտագործվել է բավականին հազվագյուտ՝ սովորաբար մեկ այլ գրատեսակի հետ, որը կոչվում էր Բյուտակուկյեի այբուբեն։ Դեվիդ Դիրինգերը նշում է, որ, հավանաբար, Ալբանիայում տեղական գրատեսակների ստեղծումը հետապնդում էր մի պարզ նպատակ՝ թաքցնել տեքստերի բովանդակությունը թուրքական իշխանություններից։ Այսպիսով այդ գրատեսակները կատարում էր գաղտնագրի դերը։


== Բնօրինակ ==
Առաջին անգամ Էլբասանի գիրը օգտագործվել է Էլբասանի Ավետարանի ձեռագրում, որը հայտնի է ալբաներենում որպես Anonimi i Elbasanit (Էլբասանի անանունը)։ Փաստաթուղթը ստեղծվել է Սբ. Ջովան Վլադիմիրի եկեղեցում կենտրոնական Ալբանիայում և այժմ պահպանվում է Ալբանիայի ազգային արխիվում, Տիրանայում։ Այն կազմված է Աստվածաշնչի բովանդակություն պարունակող  59 էջ, գրված 40-տառանոց այբուբենով։


== Unicode ==
Էլբասանի այբուբենը (U+10500–U+1052F) ավելացվել է Unicode ստանդարտին 2014 թ. հունիսին։


== Արտաքին հղումներ ==
Free Elbasan Unicode font Archived 2015-04-02 at the Wayback Machine.
Omniglot, a guide to written language - Albanian writing systems


== Ծանոթագրություններ ==

Trix, Frances. 1997. Alphabet conflict in the Balkans։ Albanian and the congress of Monastir. International Journal of the Sociology of Language 128։1-23.
Trix, Frances. 1999. The Stamboul alphabet of Shemseddin Sami Bey։ precursor to Turkish script reform. International Journal of Middle Eastern Studies 31։255-272.
West Andrew։ «What's New in Unicode 7.0»։ BabelStone։ Արխիվացված է օրիգինալից 2013-11-09-ին։ Վերցված է 2013-10-22 
Everson M., R. Elsie (2011)։ «"N3985: Proposal for encoding the Elbasan script in the SMP of the UCS"»
Իմանգուլովո (այլ կիրառումներ)

Իմանգուլովո, կարող է վերաբերել՝

Իմանգուլովո - գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ուչալինսկի շրջանի կազմում։
Իմանգուլովո - գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Տույմազինսկի շրջանի կազմում։
Ամբրա Անջոլինի

Ամբրա Անջոլինի (իտալերեն՝ Ambra Angiolini, ապրիլի 22, 1977(1977-04-22), Հռոմ, Իտալիա), իտալացի դերասանուհի, հեռուստահաղորդավար, երգչուհի։ «Դավիդ դի Դոնաթելլո» և «Արծաթե ժապավեն» կինոմրցանակների դափնեկիր։


== Կենսագրություն և կարիերա ==
Անջոլինին ծնվել է Հռոմում։ Ընտանիքի երրորդ զավակն էր։ Նրա հայրը սննդամթերքի խանութի սեփականատեր էր, իսկ մայրն աշխատում էր որպես հաշվապահ։ Տասնհինգ տարեկան հասակում Ամբրան, որը զբաղվում էր պարերով, 15 հազար մասնակիցների հետ մրցելով՝ հայտնվում է «Bulli e pupe» երաժշտական շոուում։ 
Որոշ ժամանակ անց պրոդյուսեր Ջանի Բոնկոմպանին նրան հաղորդավարուհի է դարձնում «Non è la RAI» («Սա RAI-ն չէ») ժամանցային հաղորդման համար։ Այս հաղորդումը մեծ ճանաչում ստացավ երիտասարդ հանդիսատեսի շարքերում։
Ամբրա Անջոլինին զբաղվում է նաև երաժշտությամբ։ Իր առաջին սոլո ալբոմը՝ «T’appartengo» անվանումով, թողարկվել է 1994 թվականին։
1990-ական թվականների երկրորդ կեսին և 2000-ական թվականների առաջին կեսին Անջոլինին շարունակում է աշխատել հեռուստատեսությունում՝ վարելով «Generazione X» թոք շոուն. ճեպազրույցներ էր վերցնում հայտնի մարդկանցից։ 1997 թվականին հարցազրույց է վերցրել Դարիո Ֆոյից։ Հեռուստատեսությանը զուգընթաց Անջոլինին շարունակել է զբաղվել երաժշտությամբ՝ թողարկելով երաժշտական նոր ալբոմներ։


== Սկավառակագրություն ==


=== Ալբոմներ ===
T'appartengo / Te pertenezco (1994)
Angiolini / Angelitos (1996)
Ritmo vitale / Ritmos vitales (1997)
InCanto (1999)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ամբրա Անջոլինի Internet Movie Database կայքում
Լյուտնյա

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Լյուտնյա (այլ կիրառումներ)Լյուտնյա (իտալերեն՝ liuto, արաբ․՝ al ud‎‎), լարային կսմիթային երաժշտական գործիք։ Ունի արևելյան ծագում (Հնդկաստան, Իրան, Միջին Ասիա), հայկական ուդի նախատիպը։ Ունի ուռուցիկ, ձվաձև իրան, կարճ, լայն վզիկ, ետ թեքված գլխիկ և 6—16 լար (երբեմն մինչև 24)։ Եղել են տարբեր լարվածքի, ըստ որում լարվածքը փոփոխվել է նաև ըստ կատարվող ստեղծագործության։ Մուտք է գործել Իսպանիա, որտեղից էլ հետագայում տարածվել եվրոպական երկրներում, ուր լյուտնյա նվագելու արվեստն իր գագաթնակետին հասավ XV-XVII դարերում։ XVIII դարի 2-րդ կեսից փոխարինվել է կիթառով։ Արդիական եվրոպական լյուտնյան ունի 6 միակի լար և լարվում է վեցլարանի կիթառի նման։ 


== Պատմություն ==
Լյուտնյա գործիքի ծագման մասին հստակ հիշատակություն չկա։ Գործիքի զանազան տարբերակները հնագույն ժամանակներից օգտագործվել են Եգիպտոսի, Խեթական թագավորության, Հունաստանի, Հռոմի, Բուլղարիայի, Չինաստանի, Կիլիկիայի մշակույթներում։ 7-րդ դարի սկզբներին լյուտնյային նման գործիքներ հայտնվեցին Պարսկաստանում, Հայաստանում, Բյուզանդիայում և Արաբական խալիֆայությունում։ 6-րդ դարում բուլղարների շնորհիվ լյուտնյա երաժշտական գործիքը տարածում գտավ ողջ Բալկանյան թերակղզում, իսկ 8-րդ դարում մավրերը այն տեղափոխեցին Իսպանիա և Կատալոնիա։ Լյուտնյայի տարածման պատմությունն այսքանով չավարտվեց, երաժշտական այս գործիքի հիմքի վրա ստեղծվեց իտալական կիթառը։
15-16-րդ դարերում իսպանացի, կատալոնացի և պորտուգալացի բազմաթիվ կատարողներ լյուտնյայի հետ միաժամանակ կիրառում էին վիուելա (գործիք, որն իր ձևով և լարվածքով նման է լյուտնյային)։ Արաբական երկրներում, լյուտնյան համարվում էր թագավորական երաժշտական գործիք, շնորհիվ մեղմ հնչողության՝ լյուտնյան շատ կրոններում ուներ սիմվոլիկ նշանակություն։ Բուդդայականության մեջ նվագը երաժշտական այս գործիքի վրա հանգստության և մարդկանց ու աստվածների աշխարհում ներդաշնակության գրավականն էր, իսկ քրիստոնեության մեջ լյուտնյան արտացոլում էր երկնային գեղեցկությունն ու բնության ուժերի նկատմամբ հսկողությունը։  


== Լյուտնյայի բազմազանություն ==
Իր գոյության պատմության ողջ ընթացքում լյուտնյայի կառուցվածքը տարբեր փոփոխությունների է ենթարկվել։ Վարպետները փորձեր էին կիրառում կորպուսի ձևի, լարվածքի, լարերի քանակի, չափի և այլնի վրա։ Այդ պատճառով էլ ձևավորվեցին առանձին լարային բազմաթիվ գործիքներ, որոնց նախատիպը համարվում է լյուտնյան.

Սիտար (Հնդկաստան) - այս գործիքն առանձնանում է լարերի մեծ քանակով, որոնցից միայն 7-ն են հիմնական։
Կոբզա (Ուկրաինա) - ունի առավել կլոր կորպուս ու կարճ գրիֆ, ունի միայն 8 լադ։
Վիուելա (Իտալիա)
Մանդոլին (Իտալիա)
Սազ - նման է մանդոլինին, առավել տարածված է Կովկասյան ժողովուրդների մոտ։
Ռեբաբ (Իրան) - տարածված էր միջնադարում Արևելքի երկրների մշակույթում, ունի 1-3 լար։
Կիթառ  ի հայտ է եկել Եվրոպայում 15-րդ դարում վիուելայի հիման վրա։
Ուդ - ի հայտ է եկել վաղ միջնադարում Մերձավոր ու Միջին Արևելքում։


== Աղբյուրներ ==
Մելիք-Վրթանեսյան Կ.Ե., Տոնյան Մ.Ա., «Երաժշտական բացատրական բառարան», Երևան, 1989
Большая российская энциклопедия


== Ծանոթագրություններ ==
Walk a Mile in My Shoes: The Essential 70’s Masters

Walk a Mile in My Shoes: The Essential 70’s Masters, ամերիկացի երաժիշտ Էլվիս Փրեսլիի երաժշտական ալբոմ, որը ներառում է 150 երգ, ձայնագրված 1970-ականներից, ինչպես նաև 27 թրեքներ, թողարկվել է 1995 թվականին։ Ձայնագրությունը կատարվել է 1970 թվականին մինև 1977 թվականը։ Բոքս-սեթն ներառում է 94 էջանոց մի գունավոր գրքույկ, Դեյվ Մարշի 1982 թվականի, «Էլվիս» գրքի հատվածներով։


== Երգացանկ ==


=== Սկավառակ 1։ Սինգլեր ===


=== Սկավառակ 2։ Սինգլեր ===


=== Սկավառակ 3։ Ստուդիական ձայնագրություններ 1970-1971 ===


=== Սկավառակ 4։ Ստուդիական ձայնագրություններ 1971-1976 ===


=== Սկավառակ 5։ Էլիս Փրեսլիի շոու ===


== Մասնակիցներ ==
Էլվիս Փրեսլի — վոկալ, կիթառ, դաշնամուր
Ջեյմս Բերթոն — կիթառ
Ջոն Ուիլքինսոն— կիթառ
Չարլի Հաջ — կիթառ, բեք-վոկալ
Չաիպ Յանգ — կիթառ
Ռեքգի Յանգ — կիթառ
Էդի Հինթոն — կիթառ
Դենիս Լինդե — կիթառ
Գլեն Հարդին — դաշնամուր
Դեյվիդ Բրիգս — ստեղնաշարային գործիքներ
Չարլի Մակոյ— երգեհոն, հարմոնիա
Բոբի Վուդ — դաշնամուր
Բոբ Էմոնս— երգեհոն
Թոնի Բրաուն — ստեղնաշարային գործիքներ
Պիթ Հալին — ստեղնաշարային գործիքներ
Գրեգ Գորդոն — կլավինետ
Դոն Սամներ — դաշնամուր
Նորբերտ Պուտեմ — բաս-կիթառ
Բոբ Լննիգ — բաս-կիթառ
Ջերի Շեֆ — բաս-կիթառ
Էմորի Գորդի — բաս-կիթառ
Թոմի Կոլբիլդ — բաս-կիթառ
Դյուկ Բարդվել— բաս-կիթառ
Թոմաս Հենսլի — բաս-կիթառ
Ռոնի Թատ — թմբուկներ
Ջերի Կերիգեն — թմբուկներ
Բոբ Լանինգ — թմբուկներ
Քենի Բատրի— թմբուկներ
Ֆարել Մորիս — հարվածային գործիքներ
Վելդոն Մյուրեկ — հավայական ոտնակով կիթառ
Բոբի Թոմսոն — բանջո
Բադի Սպիշեր — ջութակ
J.D. Sumner & The Stamps — բեք-վոկալ
Քեթի Վեստմորլենդ — բեք-վոկալ
The Imperials — բեք-վոկալ
The Sweet Inspirations — բեք-վոկալ
The Jordanaires — բեք-վոկալ
The Nashville Edition — բեք-վոկալ
Միլլի Կիրկհեմ — բեք-վոկալ
Մերի Հոլիդեյ— բեք-վոկալ
Ջինջեր Հոլիդեյ — բեք-վոկալ
Ջուն Պեյջ — բեք-վոկալ
Սնյա Մոնտգոմերի — բեք-վոկալ
Դոլորես Էջին — բեք-վոկալ
Մերի Գրին— բեք-վոկալ
Սյուզան Պիլկինտոն — բեք-վոկալ
Մարի Սմիթ — բեք-վոկալ
Շերի Նիլսեն — բեք-վոկալ


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք «RCA Records» (անգլ.)
Էլվիս Փրեսլիի պաշտոնական կայք (անգլ.)
Էլվիս Փրեսլիի երգերի վեբ-կայք (անգլ.)
Դինյոլ (այլ կիրառումներ)

Դինյոլ, կարող է վերաբերել՝

Դինյոլ - գետ Ռուսաստանում, Կիժմոլայի վտակը
Դինյոլ - գետ Ռուսաստանում, Վոյ Վոժի վտակը
Արապյաններ

Արապյաններ, Կ. Պոլսի տպագրիչ-հրատարակիչներ, որոնց երեք սերունդը գործել է 1766 թվականից մինչև 1850-ական թվականները։
Ակնա Ապուչեխ գյուղի բնակիչ Աստվածատուր Արապ օղլու որդի Հովհաննեսը (մահացել է մոտ 1810) Կ. Պոլսում Հակոբ Աոխիկ օղլի տպագրիչի ընկերակցությամբ հիմնել է տպարան և մինչև 1769 թվականը հրատարակել Շարակնոց, Բաղդասար Դպրի «Տաղարան»-ը, «Տաղարանիկ»-ը և այլ գրքեր։
1777 թվականին Հովհաննեսն իր որդի Պողոսի հետ հիմնել է նոր տպարան, որին միացրել է Աստվածատուր դպիր Կոստանդնուպոլսեցու որդի Հովհաննեսի տպարանի կայքը և հրատարակչությունը կոչել Հովհաննես և Պողոս անունով։ Ապա Պողոս Արապյանը տպագրական և գրաձուլական մեծ աշխատանք է ծավալել։ 1822 թվականից Օրթագյուղում (Կ. Պոլիս) Արապյանների ունեցած տպարանում Պողոսին գործակցել են նրա որդիները՝ Աստվածատուրը, Գևորգը, Գալուստը։ Առաջինի երեք որդիները նույնպես իբրև տպագրիչներ են աշխատել։
Գևորգի որդի Խաչիկ Արապյանը երկար տարիներ աշխատել է Օրթագյուղի տպարանում, ձուլել է հայերեն և թուրքերեն մի շարք տառատեսակներ Օսմանյան կայսրության բազմաթիվ տպարանների համար։ Գալուստի որդի Հարությունը (1826-1890) նույնպես երկար տարիներ աշխատել է Արապյանների տոհմական տպարանում։ Օրթագյուղի Արապյան տպարանը 1854 թվականին հրդեհվել է, 1855 թվականին Կ. Պոլսում հիմնվել է Արապյանների նոր տպարան, որ գործել է մի քանի տարի։ Արապյանների տպարանը շուրջ 90 տարվա աշխատանքի ընթացքում լույս է ընծայել ավելի քան 100 անուն հայերեն գրքեր, այդ թվում՝ տաղարաններ, բառարաններ, դասագրքեր, հայ մատենագիրների երկեր, տոնացույցներ, սաղմոսարաններ, ժամագրքեր են։ Այնտեղ է տպագրվել «Սուրհանդակ Բիլզանդեան» պարբերականը։
Լա Լիգա 2006-07

«Լա Լիգա 2006-07»-ը Իսպանիայի ֆուտբոլի առաջնության Լա Լիգայի 78-րդ առաջնությունն է։ Որում մադրիդի «Ռեալ» ֆուտբոլային ակումբը անհատական խաղերի արդյունքով գերազանցեց կատալոնական Բարսելոնա ֆուտբոլային ակումբին և հռչակվեց չեմպիոն։


== Մրցաշարային աղյուսակ ==
Սառա Քոուլ

Սառա Քոուլ (անգլ.՝ Sarah Cole, 1805, Բոլթոն, Մեծ Մանչեսթեր, Միացյալ Թագավորություն - հունվարի 1, 1857(1857-01-01), Catskill, Գրին շրջան, Նյու Յորք, ԱՄՆ), ամերիկացի նկարչուհի-բնանկարիչ։
Ամերիկացի բնանկարիչ Թոմաս Քոուլի քույրն է։  
Սառայի նկարներից շատերը սյուժեով և տեսողական դիզայնով նման են իր եղբոր նկարներին։ Չնայած նա Միացյալ Նահանգներում աշխատած առաջին կին բնանկարիչներից մեկն էր, սակայն նրա մասին քիչ տեղեկություններ են պահպանվել։ Նրա աշխատանքներից շատ քչերն են պահպանվել։ 


== Կենսագրություն ==

Ծնվել է 1805 թվականի հունվարի 1-ին Անգլիայի Լանքաշիր կոմսության Բոլթոն քաղաքում։ Նրա ծնողները՝ Ջեյմսը և Մերի Քոուլը, բացի Սառայից և Թոմասից ունեցել են ևս վեց երեխա, բոլորն էլ աղջիկներ։ Սառան աղջիկներից կրտսերն էր, իսկ Թոմասը յոթերորդ երեխան էր։
1818 թվականին ծնողները չորս երեխաների՝ Աննայի, Մարիամի և Սառայի, ինչպես նաև նրանց եղբայր Թոմասի և մորաքրոջ հետ, ներգաղթել են Միացյալ Նահանգներ։ Ընտանիքը հուլիսին ժամանել է Փենսիլվանիա նահանգի Ֆիլադելֆիա քաղաք։ Նույն տարվա սեպտեմբերին, բացի Թոմասից, որը մինչ ընտանիքին միանալը ևս մեկ տարի մնացել է Ֆիլադելֆիայում, տեղափոխվել են Օհայո նահանգի Սթյուբենվիլ քաղաք։ Էննը և Մարիամը Սթյուբենվիլում բացել են սեմինարիա, որտեղ, հնարավոր է, նաև ուսուցանել է Սառան։ 1824 թվականին ամբողջ ընտանիքը տեղափոխվել է Պիտսբուրգ։ Հաջորդ տարի նրանք տեղափոխվել են Նյու Յորք, որտեղ Սառան, հավանաբար, ապրել է իր կյանքի մնացած տարիները՝ հաճախ այցելելով Քեթսկիլ, որտեղ Թոմասի հետ միասին ուղևորվել է Քեթսկիլ լեռներ։ Սառան հաճախ նաև այցելել է Բալթիմորում գտնվող իր ընտանիքին և ընկերներին։
Հայտնի չէ, թե երբ է Սառան սկսել գեղանկարչությամբ զբաղվել։ Առաջին անգամ նա նշել է, որ 1830-ական թվականների կեսերին իր եղբոր նամակներում  է սկսել նկարել։ 1848 թվականի փետրվարին՝ Թոմասի մահից հետո, հրապարակայնորեն ցուցադրել է նրա աշխատանքները։ 1848-1852 թվականներին Նյու Յորքում Դիզայնի ազգային ակադեմիան ցուցադրել է նրա աշխատանքները։ Նաև ցուցահանդեսներ է ունեցել Մերիլենդ նահանգի պատմական հասարակության Maryland Historical Society-ում։ Հանրությանը ներկայացված աշխատանքների մեծ մասը կորել են։
Մահացել է 1857 թվականի հունվարի 1-ին Նյու Յորք նահանգի Քեթսկիլ քաղաքում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Sarah Cole
Sarah Cole Archived 2021-05-20 at the Wayback Machine.
Բետտամբուր

Բետտամբուր (լյուքս.՝ Beetebuerg, ֆր.՝ Beetebuerg), կոմունա Լյուքսեմբուրգի Լյուքսեմբուրգի օկրուգում։ Բետտամբուր կոմունան համարվում է Էշ սյուր Ալզետտի գավառի մասը։
Ըստ 2008 թվականի մարդահամարի տվյալների, կոմունայի բնակչությունը կազմում է 9861 մարդ։ Կոմունայում ապրում է մոտ 3576 տնային տնտեսություններ։
Տարածքը կազմում է 21,49 կմ²։ Այն 116 կոմունաներից տարածքով 100-րդն է։ Գտնվում է ծովի մակարդակից 267 մետր բարձրության վրա։


== Աղբյուրներ ==
Բետտամբուր — Կոմունայի պաշտոնական կայքը
Սևաթիկունք քարաթռչնակ

Սևաթիկունք քարաթռչնակ, (լատ.՝ Oenanthe pleschanka), կեռնեխների ընտանիքի թռչուն։ Պատահական չվահյուր է։


== Արտաքին կառուցվածք ==
Մարմնի երկարությունը 14,5 սմ է, թևերի բացվածքը՝ 25,5-27,5 սմ։ Արուի գագաթը, ծոծրակը, մարմինը ներքևից սպիտակ են, մեջքը սև է, կոկորդի սևը միաձուլվում է թևի սև հատվածին։ Էգի կուրծքը, մարմինը վերևից մուգ մոխրագույն-դարչնագույն են, հոնքը՝ բաց գույնի։ Հետբնադրման շրջանում արուն ու էգն ավելի խամրած են։ Արուի գագաթը և ծոծրակը դարչնավուն են։


== Կենսակերպ ==
Զոհին հետևում է՝ թփուտներին կամ քարերին նստած։ Բնակվում է քարքարոտ կիսաանապատներում։ Սնվում է միջատներով։
ՀՀ տարածքում գրանցվել է 3 կետում՝ 1927 և 1946 թվականներին։ Կարիք ունի տարածման շրջանների ճշգրտման և կենսակերպի ուսումնասիրման։
Շարտաշյան քարե վրաններ

Շարտաշյան քարե վրաններ  (ռուս.՝ Шарташские каменные палатки), գրանիտե ժայռերի մնացորդներ Ռուսաստանի Սվերդլովսկի մարզի Եկատերինբուրգ քաղաքի մոտ գտնվող Շարտաշ լճի մերձակայքում։ Համարվում է բնության գեոմորֆոլոգիական և պատմամշակութային հուշարձան։ Քաղաքի բնակչության համար հայտնի հանգստավայր է։


== Նկարագրություն ==

Գեղատեսիլ բնության հուշարձան է Եկատերինբուրգ քաղաքի մերձակայքում, քամու, ջրի և ջերմաստիճանի ազդեցությունների շնորհիվ այն ստացել է ներքնակաձև տեսք։ Ժայռերի բարձրությունը հասնում է 12 մետրի, իսկ հողաբլրի հետ, որի վրա տեղակայված են, հասնում է մինչև 25 մետր բարձրության։
Քարե Վրանները գտնվել են քաղաքից դուրս անտառներում, բայց Եկատերինբուրգի ընդլայնումից հետո 1980 թվականից  մտել են նրա տարածքի մեջ և գտնվում են Կիրովսկի շրջանում` համարվելով քաղաքացիների ամենասիրած վայրերից մեկը` հետիոտների, հեծանվային և դահուկային զբոսանքների, զբոսախնջույքների, թարմ օդում երեխաների հանգստի կազմակերպման համար։ Հյուսիսից Քարե Վրանների ստորոտում կառուցված է գրանիտե ամֆիթատրոն։
Քաղաքի կողմից ժայռերի մատույցներում տեղադրվել էր հուշատախտակ  (ներկայումս գոյություն չունի), որը հիշեցնում է, որ մինչև Հոկտեմբերյան մեծ հեղափոխությունը այստեղ 1905-1917 թվականներին անցկացվել են անլեգալ բանվորական ժողովներ, մայովկաներ, բոլշևիկների հավաքներ, որտեղ բազմիցս ելույթ է ունեցել ուրալյան բոլշևիկների ղեկավար Յակով Միխայլովիչ Սվերդլովը։
Ժամանակակից հնագիտական տվյալների համաձայն` Շարտաշ լճի ափերին տեղակայված են 10 բնակավայրեր, հնագույն մարդու կեցավայրեր, որոնցից ամենահինը վերաբերում է  մ.թ.ա. 3-րդ հազարամյակին և նույնիսկ ավելի վաղ ժամանակաշրջաններին։ Այդ կեցավայրերը պարունակում են հնագույն կրոնական պաշտամունքի և ապրանքային արտադրության տարրեր։
Հնագույն բնակավայրերի պայմանական կենտրոն, զոհաբերությունների վայրեր և «մետալուրգիական բազա»  էին ծառայում  խոշոր գրանիտե գլաքարերը, որոնք այսօր կրում են Շարտաշյան քարե վրաններ անվանումը։


== Տեղադրություն ==
Եկատերինբուրգում Քարե վրաններին կարելի է հասնել  8, 13, 15, 23, 32 տրամվայներով և «Ա» երթուղով, ինչպես նաև  04, 15, 25, 27, 059, 61, 077, 082 ավտոբուսներով մինչև «Քարե վրաններ» կանգառ։ Ավտոմեքենայով երթուղին շարունակվում է Մալիշևի և Վիսոցկու փողոցներով։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Археология и краеведение Урала Archived 2013-03-07 at the Wayback Machine.
Բունիա (քաղաք)

Բունիա (ֆր.՝ Bunia), քաղաք Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետությունում։ Իտուրի նահանգի վարչական կենտրոնն է։ Բունիայի բնակչությունը 327 837 մարդ է (2010 թվականի տվյալներով)։


== Տեղակայում ==
Բունիան գտնվում է ծովի մակարդակից 1332 մ բարձրության վրա, Արևելաաֆրիկյան Արևելքի հովտի Ալբերտ լճից 30 կիլոմետր հեռավորությամբ սարահարթի վրա։ Իտուրի գետը հոսում է քաղաքից 20 կիլոմետր հեռավորության վրա։ Քաղաքը Կիսանգանիի և Կամպալայի մայրաքաղաք Ուգանդայի միջև ընկած ճանապարհի անցակետերից մեկն է։
Բունիան ի սկզբանե գտնվում էր Արևելյան նահանգի Իրումու (ֆր.՝ Irumu, նախկին Իրումու) տարածքում։ Բայց 2005 թվականի սահմանադրական բարեփոխումների արդյունքում, որոնք ազդեցին Կոնգոյի վարչական բաժանման վրա, Բունիան դարձել է Իտուրի նահանգի մայրաքաղաքը։


== Առանձնահատկություններ ==
Բունիան գտնվում է Իտուրիի հակամարտության կենտրոնում` տեղական Նիլոց Լենդուի (FNI - Ազգայնականների և ինտեգրացիոնիստների ճակատ) և Բանտու Հեմայի (UPC-Կոնգոյի հայրենասերների միություն) միջև։ Կոնգոյի երկրորդ պատերազմի ժամանակ քաղաքում բազմիցս բախումներ են տեղի ունեցել աշխարհազորայինների և Ուգանդայի ուժերի միջև, ինչի հետևանքով Բունիայում մեծ թվով խաղաղ բնակիչներ են զոհվել։ Քաղաքում բացվել է Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետությունում ՄԱԿ-ի խաղաղապահ առաքելությունը (ԱՄՆ-ի հյուսիս-արևելքում ամենամեծ շտաբներից մեկը)։ Բունիայի հակամարտությունների հիմնական պատճառը տարածաշրջանում հարուստ ոսկու հանքերի առկայությունն է։


== Ծանոթագրություններ ==
Էլենե Ախվլեդիանի

Էլենե Ախվլեդիանի (վրաց.՝ ელენე ახვლედიანი) (ապրիլի 5 (18), 1901, Թելավ, Թիֆլիսի նահանգ, Ռուսական կայսրություն - դեկտեմբերի 30, 1975(1975-12-30), Թբիլիսի, Վրացական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), 20-րդ դարի վրաց նկարչուհի, գրաֆիկ, թատերական ներկայացումների և գեղարվեստական գրքերի ձևավորող։ Համբավվել է հատկապես վրացական քաղաքների տեսարանների, Իլիա Ճավճավաձեի, Վաժա Փշավելայի ժողովածուների, Թբիլիսիի Մարջանիշվիլու անվան թատրոնում մի շարք ներկայացումների ձևավորման համար։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1901 թվականին Թելավում, բժշկի ընտանիքում։ 1910 թվականին ընտանիքով տեղափոխվել է Թիֆլիս։
Դեռևս գիմնազիայում սովորելու տարիներին լրջորեն զբաղվել է նկարչությամբ, 1919 թվականին մասնակցել ցուցահանդեսի; 1922 թվականին ընդունվել է Թիֆլիսի գեղարվեստի ակադեմիան, ուսանել Գիորգի Գաբաշվիլու դասարանում։ Առաջին կուրսն ավարտելով՝ որպես ակադեմիայի թոշակառու՝ գործուղվել է Իտալիա և Ֆրանսիա, մի քանի տարի բնակվել Փարիզում, որտեղ 1924-1927 թթ. հաճախել է գեղարվեստի Կոլարոսի ազատ ակադեմիայի պարապմունքներին։ Միաժամանակ շարունակել է ստեղծագործել, մասնակցել ցուցահանդեսների՝ արժանանալով արվեստի ֆրանսիացի քննադատների դրվատանքներին։ Բարձր գնահատականի է արժանացել հատկապես բնանկարների «հին Թիֆլիս» շարքը, որտեղ լավագույնս դրսևորվել է նկարչուհու ստեղծագործական ոճի բնորոշ գծերից մեկը՝ տեսարանին զարդապատկերային հատկանիշներ հաղորդելը։
1927 թվականին Ախվլեդիանին վերադարձել է հայրենիք, անհատական ցուցահանդեսներ կազմակերպել Թելավում, Թիֆլիսում, Քութայիսում։ Ընդ որում՝ Քութայիսի թատրոնի ղեկավար Կոտե Մարջանիշվիլուց առաջին հրավերն է ստացել՝ ձևավորելու թատերական ներկայացում։ Դրանից հետո բազմաթիվ բեմադրություններ է ձևավորել և՝ ոչ միայն Վրաստանում, այլև նրա սահմաններից դուրս գտնվող թատրոններում։ Ընդհանուր առմամբ նկարչուհին ձևավորել է 60-ից ավելի ներկայացում և մի շարք կինոնկարներ։ Միաժամանակ շարունակել է հարստացնել բնանկարների իր շարքերը՝ ստեղծելով թե՛ Վրաստանի և թե՛ այլ երկրների (Ուկրաինա, Չեխոսլովակիա, Էստոնիա և այլն) տպավորիչ բնապատկերներ։ Այս ամենի հետ մեկտեղ նա նշանակալի ավանդ է ներդրել գրքի ձևավորման ասպարեզում՝ նկարազարդելով Սերվանտեսի, Հյուգոյի, Լոնգֆելլոյի, Վաժա Փշավելայի, Իլիա Ճավճավաձեի, Էգնատե Նինոշվիլու և այլ հեղինակների ստեղծագործություններ։
Էլենե Ախվլեդիանին վախճանվել է 1975 թվականի դեկտեմբերի 30-ին, հուղարկավորվել Թբիլիսիում՝ Դիդուբեի պանթեոնում։ Թբիլիսյան այն բնակարանում, որտեղ երկար տարիներ ապրել է նկարչուհին, բացվել է նրա տուն-թանգարանը
:


== Հետմահու ցուցահանդեսներ ==
Նկարչուհու աշխատանքների մի քանի հետմահու ցուցահանդեսներ են կազմակերպվել Վրաստանի մայրաքաղաք Թբիլիսիում, իսկ 2008 թվականի հունիսի 27-ից հոկտեմբերի 12-ը նրա գործերի մեծ ցուցահանդես է գործել Փարիզի Մոնպառնաս թաղամասի թանգարանում · ·:


== Պարգևներ ==
Վրացական ԽՍՀ ժողովրդական նկարչի կոչում (1960 թ.)
Պատվո նշան շքանշան (22.03.1936)
Վրացական ԽՍՀ Շոթա Ռուսթավելու անվան պետական մրցանակ


== Գրականություն ==
Шмерлинг Р., Пейзаж родины, «Творчество», 1961, № 6;
Ерлашова С., Выставка произведений Елены Ахвледиани, «Искусство», 1967, № 6.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Биографические данные на сайте АртРу.инфо Archived 2018-05-18 at the Wayback Machine.
Բելպեշ

Բելպեշ (ֆր.՝ Belpech), համայնք Ֆրանսիայի Օկսիտանիա մարզի Օդ գավառում։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 1294 մարդ, բնակչության խտությունը` 30.48 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 42.46 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 630 կմ հարավ, Մոնպելիե քաղաքից` 180 կմ արևմուտք, Կարկասոն քաղաքից` 50 կմ արևմուտք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 718 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 546-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 172։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 76,0 %։ 546 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 481 անձ (266 տղամարդ և 215 կին)։ Գործազուրկ են եղել 65 անձ (33 տղամարդ և 32 կին)։ 172 անաշխատունակներից 31-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 95-ը` թոշակառուներ, իսկ 46-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Օդ գավառի համայնքների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE
Տի-67

Տի-67


== Արտաքին հղումներ ==
Tiran 4&5 Տիրան-4 տանկե իսրայելական սպառազինության մասին կայքում
History of the Tiran in IDF service Archived 2014-09-15 at the Wayback Machine.
Tiran 4/5 (T-54/T-55) / "Global Security"
Վերին Էտոգոլ

Վերին Էտոգոլ, գետ Ռուսաստանում, հոսում է Ալթայի Հանրապետությունում, Ալթայի երկրամասում։ Գետաբերանը գտնվում է Պեսչանայա գետի աջ ափից 195 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 23 կիլոմետր է։


== Ջրագրության տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցման պետական տվյալների համաձայն՝ գետը պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, Օբ գետի ջրօգտագործման մասն է Բիա և Կատուն գետերից մինչև Բարնաուլ քաղաքը՝ առանց Ալեյ գետի, Վերին Օբի գետային ենթաավազանն է մինչև Տոմի թափվելը։ Վերին Օբի գետային ավազանն է մինչև Իրտիշ թափվելը։
Աշխարհատեղեկատվական համակարգի ՌԴ տարածքի ջրատնտեսական շրջանացման տվյալներով՝

Ջրային գրանցման տվյալների կոդ՝ 13010200312115100007934
Հիդրոլոգիական ստուգման կոդ՝ 115100793
Ավազանի կոդ՝ 13.01.02.003
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրության ծավալի համար՝ 15
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրության թողարկում՝ 1։


== Ծանոթագրություններ ==
Աստերոիդների ցանկ (179901-180000)

Աստերոիդների ցանկ (179801-179900)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (180001-180100)
 Աստերոիդների ցանկ (179801-179900)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (180001-180100)
(4851) Վոդոպյանովա

(4851) Վոդոպյանովա (անգլ.՝ Vodopʹyanova), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1976 թվականի հոկտեմբերի 26-ին Տամարա Սմիռնովայի կողմից Նաուչնիում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,601469 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,4438 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,7592 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1532,59 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,234896 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 15,5° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(4851) Վոդոպյանովա աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Մեդոլա

Մեդոլա (իտալերեն՝ Medolla), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Էմիլիա Ռոմանիա մարզի Մոդենա գավառում։
Բնակչությունը ըստ 2004 թվականի տվյալների կազմում է 214 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 35 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 26 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 41036։ Հեռախոսային կոդը՝ 0535։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք (իտալ.)


== Ծանոթագրություններ ==
Միխայլովկա (գյուղ, Դորոգոբուժսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՄիխայլովկաՄիխայլովկա (ռուս.՝ Михайловка), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դորոգոբուժսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 21 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Անտառագիտությունը Հայաստանում

Անտառագիտությունը Հայաստանում, անտառագիտության բնագավառի աշխատանքների նպատակը եղել է հիմնականում հանրապետության անտառային զանգվածների ընդլայնումը։ 1929 թվականին Վանաձորում հիմնադրվել է Անտառփորձակայան, որտեղ առաջին աշխատանքները նվիրվել են հանրապետության անտառների տիպաբանությանը և հատումներից հետո դրանց վերականգնմանը, կենսաբանական և անտառտնտեսական բնութագրմանը։ Հետագայում անտառագիտության նոր կենտրոն է ստեղծվել բուսաբանության ինստիտուտում, որի առաջնահերթ խնդիրը Սևանա լճի ջրերից ազատված տարածքի անտառապատումն է և համապատասխան տեսակաշարի ու ագրոտեխնիկայի մշակումը։ Այդ բաժնի (Պ. Խուրշուդյան և ուրիշներ) երաշխավորությամբ Սևանի ավագանում ստեղծվել են մոտ 7000 հա սոճու տնկարկներ։ Բուսաբանական պաշարներից առաջինը հետազոտվել են Հայաստանի տարածքի դեղաբույսերը։ Հետագայում Ա. Խրիմլյանն ավելի մանրամասն ուսումնասիրել է առանձին արժեքավոր բուսատեսակներ, օրինակ՝ եթերայուղատու բույսերը, Ձ. Աստվածատրյանը՝ տրագականտային գազերը, Ա. Սեպետճյանը՝ սննդական բույսերը, Ս. Ջոլոտնիցկայան՝ դեղաբույսերը։ Բուսաբանական գիտության կիրառական խնդիրներից է օգտակար բույսերի ինտրոդուկցիան։ Հանրապետության հողժողկոմը դեռևս 1927 թվականին Հրազդան գետի ափին հիմնադրել էր առաջին բուսաբանական այգին, 1935 թվականին մշակվել է նոր այգի՝ ավելի քան 100 հա տարածքում, որը բույսերի ինտրոդուկցիայի հանրապետության առաջին գիտական կենտրոնն է։ Այնուհետև կազմակերպվել են բուսաբանական այգու՝ Վանաձորի (1936) և Սևանի (1944) բաժանմունքները։ Գ. Յարոշենկոն, Հ. Մկրտչյանը, Տ. Չուբարյանը, Լ. Մախատաձեն, Ա. Գրիգորյանը, ժ. Վարդանյանը, Զ. Աստվածատրյանը և ուրիշներ այգում ու նրա մասնաճյուղերում ստեղծել են տարբեր աշխարհագր. ծագման և տարբեր կարգաբան, ու կենսաձևերի պատկանող ինտրոդուկցված բույսերի հարուստ հավաքածուներ՝ շուրջ 5000 անուն, այդ թվում՝ ծառերի ու թփերի ավելի քան 1600 տեսակ և սորտ, խոտաբույսերի 1240 տեսակ, այլատեսակ ու պարտիզային ձևեր։ Հրատարակվել է ժ. Վարդանյանի «Հայաստանի ծառերն ու թփերը բնության մեջ և մշակության պայմաններում» (2003) մենագրությունը։
Volkswagen (այլ կիրառումներ)

Volkswagen, կարող է վերաբերել՝

Volkswagen - գերմանական ավտոմոբիլային կոնցերն
Volkswagen - գերմանական ավտոմոբիլային ապրանքանիշ
Բուզովո Վտորոե

Բուզովո Վտորոե (ուկրաիներեն՝ Бузове Друге), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Վոլչանսկի շրջանում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Շախմատային օլիմպիադա 2000

Շախմատային 34-րդ օլիմպիադան կայացել է 2000 թվականի հոկտեմբերի 28-ից մինչև նոյեմբերի 12-ը, Թուրքիայի Ստամբուլ քաղաքում։
Օլիմպիադայում հանդես է եկել 126 թիմ (Թուրքիան հանդես է եկել 2 թիմով, Նիկարագուայի, Մավրիտանիայի և Ջիբութիի հավաքականները դուրս են մնացել պայքարից)։ Մրցաշարում հանդես է եկել 765 շախմատիստ, որոնցից 197-ը գրոսմայստեր, իսկ 155-ը միջազգային վարպետ։
Խաղացվել է 3528 պարտիա (14 պարտիա չեղյալ է հայտարարվել) շվեյցարական մրցակարգով 14 փուլով։
Հայաստանի հավաքականը հանդես է եկել ոչ այնքան հաջող՝ զբաղեցնելով 17-րդ տեղը, սակայն անհատական պայքարում 4-րդ խաղատախտակի վրա ոսկե մեդալ է նվաճել գրոսմայստեր Աշոտ Անաստասյանը։
Տեղերը բաշխվել են.

Միավորների ընդհանուր քանակով։
Բուխհոլցի գործակցով
Թիմային միավորների քանակով


== Ժամակարգ ==
40 քայլին՝ 100 րոպե, այնուհետև 50 րոպե հաջորդ 20 քայլին և 10 րոպե մինչև պարտիայի ավարտը։ Եթե պարտիան շարունակվում էր, հետագա յուրաքանչյուր քայլին տրվում էր 30 վայրկյան։


== Մրցաշարային աղյուսակ ==
Տ - տեղը մրցաշարային աղյուսակում
Բ - Բուխհոլցի գործակից
Միավոր - բոլոր վաստակած միավորները (1- շախմատիստի հաղթանակ, ½- ոչ ոքի, 0- շախմատիստի պարտություն)
ԹՄ - ոչ պաշտոնական թիմային միավոր (2- հաղթանակ թիմին, 1- ոչ-ոքի, 0- պարտություն)
Թավ տառատեսակով մրցակից թիմի զբաղեցրած տեղն է
( ) - մրցախաղում բոլոր շախմատիստների վաստական միավորների ընդհանուր քանակը
Լ - տանտեր երկրի լրացուցիչ հավաքականներ


== Անհատական ​​մեդալներ ==
Պերֆոմանս-վարկանիշ՝  Ռուսաստան Ալեքսանդր Մորոզևիչ 2804
Խաղատախտակ 1՝  Ինդոնեզիա Ադիանտո Ուտուտ 7½ / 9 = 83,3 %
Խաղատախտակ 2՝  Ուկրաինա Ռուսլան Պոնոմարյով 8½ / 11 = 77,3 %
Խաղատախտակ 3՝  Հյուսիսային Մակեդոնիա Դրագոլյուբ Յացիմովիչ 7 / 9 = 77,8 %
Խաղատախտակ 4՝  Հայաստան Աշոտ Անաստասյան 9 / 12 = 75,0 %
1-ին պահեստային՝  ԱՄԷ Թալեբ Մուսա 6 / 7 = 85,7 %
2-րդ պահեստային՝  Ուզբեկստան Ալեքսեյ Բարսով 5½ / 7 = 78,6 %


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==
OlimpBase
Աստերոիդների ցանկ (282301-282400)

Աստերոիդների ցանկ (282201-282300)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (282401-282500)
 Աստերոիդների ցանկ (282201-282300)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (282401-282500)
Պուստին (գյուղ, Նավաշինսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՊուստինՊուստին (ռուս.՝ Пустынь), գյուղ Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Նավաշինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 57 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Էպոխա (ամսագիր)

«Էպոխա» (ռուս.՝ «Эпоха»), Միխայիլ և Ֆեոդոր Դոստոևսկի եղբայների գրական-քաղաքական հանդեսը։ Լույս է տեսել 1864 - 1865 թվականներին՝ դառնալով «Վրեմյա» ամսագրի իրավահաջորդը։


== Ստեղծման պատմություն ==
«Վրեմյա» ամսագրի փակվելուց հետո Դոստոևսկի եղբայրները փորձել են շարունակել հրատարակչական գործունեությունը։ 1864 թվականի հունվարին Մ. Դոստոևսկին այլ անվանումով նոր ամսագրի թողարկման թույլտվություն է ստանում։ Սակայն Ֆ. Մ. Դոստոևսկին պաշտոնապես չէր կարող լինել ոչ խմբագիր, ոչ հրատարակիչ՝ իշխանությունների կողմից հրատարակչական գործունեության արգելանքի պատճառով։ 1864 թվականի հունվար և փետրվար ամիսների առաջին երկու թողարկումները հրատարակվել են մարտ ամսին։ Առաջին համարներում տպագրվում է Ֆ. Դոստոևսկու «Գրառումներ բաժանորդագրությունից» վիպակի առաջին գլուխները։ Չնայած Ֆ. Դոստոևսկու սպասումներին՝ «Էպոխա»-ն «Վրեմյա» ամսագրի հետևորդների մոտ հաջողություն չգրանցեց։ Դոստոևսկու կնոջ՝ Մարիա Դոստոևսկայայի, եղբոր՝ Միխայիլ Դոստոևսկիի և ամսագրի աշխատակցի մահը, ապա նաև ֆինանսական և կազմակերպաչական աշխատանքները ամսագրի փակման պատճառ են դառնում։ «Էպոխա»-ի վերջին համարը լույս է տեսնում 1865 թվականի փետրվարին։


== Խմբագրության քաղաքականությունը ==
Ամսագրի խմբագրական կազմում էին Միխայիլ և Ֆյոդոր Դոստոևսկիները, Ապոլլոն Գրիգորևը, և Նիկոլայ Ստրախովը։ Մ. Դոստոևսկու մահից հետո «Էպոխա»-ի 1864 թվականի 6-րդ համարում հրատարակիչ-խմագրի կազմում նշվում էր Մ. Դոստոևսկու ընտանիքի անունը, իսկ ամսագրի պաշտոնական խմբագիր նշանակվեց Ա.Պորեցկին։ «Էպոխա»-ն շարունակեց «Վրեմյա» ամսագրի ուղղությունը։ Հանդեսը կատաղի բանավեճ էր վարում Սովրեմեննիկ (ամսագիր)-ի դեմ։ Դոստոևսկագետ Դավիթ Մաղարշակը նշել է, որ Դոստոևսկին «Էպոխա» ամսագրում երբեք չի կասկածել արմատականներին մարտահրավեր նետելու հարցում, այսինքն՝ նիհիլիստներին, և հատկապես գրական-քննադատներին, ովքեր հավաքվեցին «Սովրեմեննիկ»-ի շուրջ
Խորհրդային ժամանակների պաշտոնական քննադատությունը ամսագիրը գնահատել է որպես ռեակցիոն։


== Աշխատակիցներ և հրապարակումներ ==
Ընդհանուր առմամբ՝ «Բաժանորդագրությունից գրություններ» վիպակը զբաղեցրել է ամսագրի առաջին չորս համարները։ Ֆ. Դոստոևսկու «Կոկորդիլոսը» լույ է տեսել ամսագրի վերջին համարում՝ 1865 թվականի փետրվարին։ Ժամանակակիցները կարծում են, որ «Կոկորդիլոսը» չար նամակ էր Նիկոլայ Չեռնիշևսկու դեմ։
«Էպոխա»-ում հրատարավել են ռուս հայտնի գրողներից բազում գործեր՝ Իվան Տուրգենևից, Ապոլոն Մայկովիից, Յակով Պոլոնսկուց։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Эпоха [Спб., 1864—1865] // Русская периодическая печать (1702—1894): Справочник / Под редакцией А. Г. Дементьева, А. В. Западова, М. С. Черепахова. — М. : Гос. изд-во политический литературы, 1959. — С. 457—458. — 835 с.
«Эпоха (публицистика)»։ Федор Михайлович Достоевский. Антология жизни и творчества։ Վերցված է 2016-05-07 
Нечаева В. С. Журнал М. М. и Ф. М. Достоевских «Эпоха». 1864—1865. — М.: Наука, 1975. — 302 с.
Шилова Н. Л.։ «Журнал М. М. и Ф. М. Достоевских «Эпоха»»։ Кафедра русской литературы и журналистики Петрозаводского университета։ Վերցված է 2016-05-07
Երկրաշարժ Իտալիայում (հոկտեմբեր, 2016)

Երկրաշարժ Իտալիայում, բնական աղետ Իտալիայում, որը սկսվել է 2016 թվականի հոկտեմբերի 26-ից և շարունակվում է մինչ օրս։ Ամենաուժեղ ցնցումը տեղի է ունեցել հոկտեմբերի 30-ին 7.1 մագնիտուդ ուժգնությամբ։ Վերջին ցնցումը տեղի է ունեցել Պերուջա նահանգում։ Այն 1980 թվականից հետո ամենաուժեղ երկրաշարժն է եղել։
5.5 մագնիտուդ ուժգնությամբ առաջին երկրաշարժը տեղի է ունեցել հոկտեմբերի 26-ին, որի էպիկենտրոնը գտնվել է Սելանո քաղաքից 8 կիլոմետր դեպի հարավ- արևելք։ Երկրաշարժը տեղի է ունեցել տեղական ժամանակով  07:11 Էպիկենտրոնը գտնվել է 10 կիլոմետր խորության վրա։ Երկրաշարժը զգացվել է նաև մայրաքաղաք Հռոմում։ Իտալական ԶԼՄ-ների փոխանցմամբ Մարկեի շրջանում որոշ տներ փլուզվել են, կապի և հաղորդակցության միջոցները չեն գործում։
6.1 ուժգնությամբ երկրաշարժ տեղի է ունեցել հոկտեմբերի 26-ին երեկոյան ժամը 9:18 -ին Վիսսո քաղաքից դեպի արևմուտք։ Երկրաշարժը, որը տեղի ունեցավ օգոստոսյան երկրաշարժից երկու ամիս անց, ավերել է 30 կիլոմետր շառավղով։ Քաղաքացիական պաշտպանությունը երկրաշարժի ընթացքում բավականին բարձ մակարդակի վրա է եղել։
Երրորդ ամենախոշոր երկրաշարժը տեղի է ունեցել հոկտեմբերի 30-ին Նորչա քաղաքից 6.6 կիլոմետր դեպի հյուսիս։ Սոցիալական ցանցերը և ԶԼՄ-ները հաղորդեցին, որ բազմաթիվ կառույցներ ստացել են վնասվածքներ։ Արկուատա դել Տրոնտո գյուղը վերացել է երկրի երեսից։ Վնասվել է նաև Նորչա քաղաքի Սան Բենեդիկտոսի վանքը։


== Ցնցումներ ==

(Աղբյուր՝ Istituto Nazionale di Geofisica e Vulcanologia)


== Ծանոթագրություններ ==