Անտոնիու Պառեյրաս

Անտոնիու Պառեյրաս (պորտուգալերեն՝ Antônio Diogo da Silva Parreiras, հունվարի 20, 1860(1860-01-20), Նիտերոյ, Ռիո դե Ժանեյրո, Բրազիլիա - հոկտեմբերի 17, 1937(1937-10-17), Նիտերոյ, Ռիո դե Ժանեյրո, Բրազիլիա), բրազիլացի նկարիչ, դիզայներ, պատկերազարդող, գրող, մանկավարժ-պրոֆեսոր։ Իր գեղանկարներում արտացոլել է բնության վեհ տեսարաններ, Բրազիլիայի պատմության վճռորոշ իրադարձություններ, գովերգել է ոչ միայն բնության, այլև կանացի մերկ մարմնի գեղեցկությունը, կատարելով կառավարության պատվերները՝ պատմական թեմայով նկարներով պատկերազարդել է մի շարք պետական հիմնարկություններ։ Նրա ստեղծագործություններն աչքի են ընկնում իմպրեսիոնիզմի ու ռոմանտիզմի տարրերի յուրօրինակ միահյուսումով։


== Կենսագրություն ==
Անտոնիուն ծնվել ու հասակ է առել ոսկերիչի ընտանիքում, որտեղ մեծանում էին ինը երեխա։
1882 թվականին ընդունվել է Ռիո դե Ժանեյրոյի գեղարվեստի կայսերական ակադեմիան, բայց երկու տարի անց հեռացել է և նկարչության մասնավոր դասեր է առել գերմանացի ներգաղթյալ նկարիչ Գեորգ Գրիմից։ 1885 թվականին Գրիմը տեղափոխվել է գյուղ, և Անտոնիուն ուսման թերին լրացրել է ինքնակրթությամբ։ Մեկ տարի անց նրա աշխատանքներից մեկը գնել է Բրազիլիայի կայսր Պեդրո Երկրորդը։
1888 թվականին Պառեյրասը մեկնել է Եվրոպա, ընդունվել Վենետիկի գեղարվեստի ակադեմիան։ Երկու տարի անց վերադարձել է հայրենի Բրազիլիա, սկսել է դասավանդել Ռիո դե Ժանեյրոյի գեղարվեստի ազգային դպրոցում, դարձել նկարչության բրազիլացի առաջին ուսուցիչը, ում սաները պլեներների են մասնակցել Թերեզապոլսի անտառներում։
1920-ական թվականներին Պառեյրասը Բրազիլիայի ամենաժողովրդական նկարիչն էր։ 1927 թվականին նա, հանդես գալով նաև որպես շնորհալի գրող, լույս է ընծայել իր ինքնակենսագրական գրական երկը՝  História de um Pintor contada por ele mesmo խորագրով։ Վախճանվել է 1937 թվականին՝ 77 տարեկան հասակում։ 1942 թվականի սկզբներին Անտոնիու Պառեյրասի՝ Նիտերոյում գտնվող տանն ու արվեստանոցում հանդիսավորությամբ բացվել է նկարչի ստեղծագործություններին նվիրված պետական թանգարան, որը համարվում է Բրազիլիայի մշակութային կարևոր օջախներից մեկը և ընդգրկվել է պատմամշակութային համազգային ժառանգության հուշարձանների ցանկում։


== Պարգևներ ==
1918: Medalha de Ouro (ոսկե մեդալ) Բրազիլիայի անկախության հարյուրամյակին նվիրված ցուցահանդեսին (Exposição do Centenário da Independência) ներկայացրած աշխատանքների համար
1918: Medalha de Honra (պատվո մեդալ) Բրազիլիայի անկախության հարյուրամյակին նվիրված ցուցահանդեսին (Exposição do Centenário da Independência) ներկայացրած աշխատանքների համար
1922: Grande Medalha Բրազիլիայի անկախության հարյուրամյակին նվիրված ցուցահանդեսին (Exposição do Centenário da Independência) ներկայացրած աշխատանքների համար
1929: Medalha de Ouro (ոսկե մեդալ) Իսպանիայի Բարսելոն քաղաքում անցկացված համաշխարհային ցուցահանդեսին (Exposição Universal de Barcelona) ներկայացրած աշխատանքների համար.


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		
		
		

		
		
		
		


== Գրականություն ==
Antônio Parreiras: História de um Pintor contada por ele mesmo Brasil-França 1881–1921. Edição Vasconcellos, Niterói 1926.
Carlos Roberto Maciel Levy: O Grupo Grimm. Paisagismo Brasileiro no Século XIX. Edição Pinakotheke, Rio de Janeiro 1980.
Valéria Salgueiro: Antôni Parreiras. Notas e críticas, discursos e contos; coletânea de textos. UP, Niterói 2000, ISBN 85-228-0303-X.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
DezenoveVinte - Arte Brasileira do século XIX e início do XX (en portugués)
«Antônio Parreiras»։ Enciclopédia Itaú Cultural (pt-BR)