Մարդկային կատակերգություն (ֆիլմ)

Մարդկային կատակերգությունը 1943 թվականի ամերիկյան դրամատիկական կինոնկար է, որը բեմադրվում է Քլարենս Բրաունի կողմից և հարմարեցված է Հովարդ Էստաբրուկի կողմից։ Հաճախ մտածվում է, որ հիմնված է նույն անունով Վիլյամ Սարոյանի վեպի վրա, բայց Սարոյանն իրականում գրել է նախ սցենարը, աշխատանքից կինոնախագծից հեռացվել է և արագորեն գրել է վեպը և հրապարակել այն հենց ֆիլմի թողարկման ժամանակ։ Պատկերը սկսում է Միկի Ռունին՝ Ֆրենկ Մորգանի հետ։ Ֆիլմում հայտնվում են նաև Ջեյմս Քրեյգը, Մարթա Հանթը, Ֆեյ Բայնտերը, Ռեյ Քոլինզը, Վան Ջոնսոնը, Դոննա Ռիդը և Ջեքի Բուտչ Ջենկինսը։ Բարի Նելսոնը, Ռոբերտ Միտչումը և Դոն Դեֆորը միասին հանդես են գալիս որպես անվախ զորակցող դերասանների եռանդուն զինվորներ։


== Պատմություն ==
Ֆիլմը ավագ դպրոցում պատանի Հոմեր Մակուլեյի պատմությունն է, որը կես դրույքով աշխատել է որպես հեռագրային առաքման տղա ՝ Երկրորդ աշխարհամարտի տարիներին Կալիֆոռնիայի Իթակա գեղարվեստական քաղաքում։ Պատերազմի հետևանքները «Տնային ճակատում» Հոմերի կյանքի մեկ տարվա ընթացքում  պատկերված են ինքը, իր ընտանիքը, ընկերները և հարևանները, որոնք  ներգրավված էին  սցենարներում, և հանդիպած ծանոթները։ Սցենարի ռեժիսորն էր՝ Հոմերի հանգուցյալ հայրը։


== Դերասաններ ==
Միկի Ռունին  որպես Հոմեր Մակուլեյ
Ֆրենկ Մորգանը որպես Ուիլլի Գրոգան
Ջեյմս Քրեյգը որպես Թոմ Սփանգլեր
Մարթա Հանթը  որպես Դիանա Սթիդ
Ֆեյ Բայնտերը որպես տիկին Մակուլեյ
Վան Ջոնսոնը որպես Մարկուս Մակուլեյ
Դոննա Ռիդը որպես Բես Մակուլեյ
Ջեքի Ջենկինսը  որպես Ուլիս Մակուլյե
Դորոթի Մորիսը որպես Մերի Արենա
Ջոն Քրեյվը որպես Թոբեյ  Ջորջ
Էն Այարսը որպես տիկին Սանդովալ
Մերի Նեշը  որպես Միսս Հիքս
Հենրի Օնիլը որպես Չարլզ Սթիդ
Քաթարին Ալեքսանդրը որպես տիկին Սթիդ
Ալան Բաքսթեր  որպես Բրեդ Սթիքման
Դարիլ Հիքմանը որպես Լիոնել
Բերի Նելսոնը  որպես Ֆաթ
Ռիտա Քուգլինը որպես Հելեն Էլիոտ
Քլեմ Բեվանսը որպես Հենդերսոն
Գրադարանավար Ադելին Դե Ուոլթ ՌեյնոլդսըԲացի այդ, Ռոբերտ Միտչումը և Դոն Դե Ֆորը հայտնվում են վաղ դերում ՝ որպես զինվորներ, ովքեր գիշերակաց մարզվելուց հետո, փորձում են հանդիպել աղջիկների և կինոնկարահանել։ չնայած սցենարի մեջ նրանք ունեն կերպարների անուններ և տողեր (Mitchum-ը պատկերում է «Quentin»), երկուսն էլ անվավեր են։ Քառլ Սվիտլեր, որն առավել հայտնի է որպես «Ալֆալֆա» մեր «Բանդեր» շորտերով, անվրեպ է հայտնվում որպես Ուլիսի ընկերը Աուգի։


== Արտադրություն ==
Սարոյանը գրել է կինոնկարի սցենարը, որը նրան խնդրել են ռեժիսորել։ Նրան վարձատրեցին և հեռացրեցին նախագծից, երբ նրա տեսավ ֆիլմը, որը ավելի քան երկու ժամ է։ Սարոյանն ամենևին էլ գոհ չէր այդ ֆիլմից, ինչպես ավարտեց Բրաունը, և նա իր վեպը գրեց իր արտադրած սցենարով։ Վեպը լույս տեսավ ֆիլմի թողարկման միևնույն ժամանակ` նպատակ ունենալով հակադրվել պատմվածքի կինոնկարին: Ֆիլմի և վեպի միջև նկատելի տարբերություններ կան, ներառյալ Ուլիսը, փոքր տղան ավելի ուժեղ էր բնութագրում վեպը և զգացմունքների շատ ավելի քիչ տեսարաններ, քան ներառվել են Էնթրոոկի և Բրաունի ֆիլմում (սոցիալական քննադատությունը նույնպես շատ մեղմ վեպ է): MGM-ի ղեկավար Լուի Բ. Մայերը, ով առաջարկեց, որ սա իր սիրած ֆիլմն է, առաջարկում է նաև շատ հստակ անուն «MGM house style»:


== Ընդունում ==
«Նյու Յորք Թայմս»-ի գրախոս Բոսլի Քրոութերը բարձր է գնահատել ֆիլմի կատարումները, հատկապես Ռունին՝ ասելով, որ «նրա նկարագրության մեջ կա քնքշություն և զսպվածություն»։ Բայց նա սլացավ ֆիլմը չափից ավելի զգալու համար՝ ասելով, որ այն ներկայացված է «կերպարվեստի արտահայտման առավել հմայիչ բիտերով և կինեմատիկական ամենաուշագրավ գոբներով»։
Ֆիլմը կազմել է 2,8 միլիոն դոլար ԱՄՆ-ում և Կանադայում 1,0 միլիոն դոլար, ինչը հանգեցրել է 1,5 միլիոն դոլարի շահույթ։


== Մրցանակներ ==
Այն արժանացավ «Օսկար»-ի «Լավագույն պատմություն» անվանակարգին և առաջադրվեց Լավագույն դերասան ՝ առաջատարի դերում (Միկի Ռունի), Լավագույն կինեմատոգրաֆիա, սև-սպիտակ, լավագույն ռեժիսոր և լավագույն նկար։


== Ծանոթագրություններ ==