Պաոլո Վիլաջիո

Պաոլո Վիլաջիո (իտալերեն՝ Paolo Villaggio, դեկտեմբերի 30, 1932(1932-12-30), Ջենովա, Իտալիայի թագավորություն - հուլիսի 3, 2017(2017-07-03)[…], Հռոմ, Իտալիա), թատրոնի և կինոյի իտալացի դերասան, կատակերգու, ռեժիսոր, սցենարիստ և գրող, քաղաքական գործիչ։ Պաոլո Վիլաջիոն իտալացի այն առաջին դերասաններից մեկն է, ով երգիծանքի միջոցով և իր մերկացնող ու գրոտեսկային հեգնանքով հիանալիորեն կարողացել է հասարակությանը ստիպել՝ մտածելու ու խորհելու իր խնդիրների մասին։ Արժանացել է Իտալիայի ազգային «Դավիդ դի Դոնաթելլո» կինոմրցանակին (1990 թ.), ինչպես նաև «Արծաթե ժապավեն» (1992 թ.) և «Ոսկե առյուծ» (1992 թ.) մրցանակներին։


== Կենսագրություն ==
Պաոլո Վիլաջիոն ծնվել է Ջենովայում։ Նրա հայրը քարտեզագիր էր՝ Պալերմոյից, իսկ մայրը գերմաներեն լեզվի ուսուցչուհի՝ Վենետիկից։ Նրա մանկությունն անցել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներով մթագնված աղքատության ու չքավորության մեջ։ Նրա հետ մեծացել է նաև երկվորյակ եղբայրը՝ Պիեռոն։ Պաոլո Վիլաջիոն սովորել է «Անդրեա Դորիա» լիցեյում, որն ավարտելուց հետո իր ուժերը փորձել է ամենաբազմազան մասնագիտություններում ` մատուցողից մինչև BBC-ի հաղորդավար, կաբարեի դերասանից մինչև զբոսանավերի վրա ելույթավար, թատրոնի դերասանից մինչև գրագիր։
Նրա դերասանական տաղանդը նկատվել էր շրջապատի կողմից և հռոմեական կաբարեներից մեկում աշխատելուց հետո նա հրավիրվեց հեռուստատեսություն, որտեղ հեռարձակվող «Կիրակնօրյա մարդիկ» հաղորդման ժամանակ, նրա կողմից կերտած նենգ ու վախկոտ մարդկանց կերպարները շուտով սկսեցին կյանքի կոչվել։ Այդ կերպարներից էր նաև հաշվապահ Ուգո Ֆանտոցիի կերպարը։
Շուտով իտալական շաբաթաթերթերից մի քանիսում սկսեցին տպագրվել Պաոլո Վիլաջիոյի պատմվածքները, որոնց գլխավոր հերոսը Ուգո Ֆանտոցին էր։ 1971 թվականին լույս տեսավ նրա «Ֆանտոցի» պատմվածքների ժողովածուն, որից հետո Պաոլո Վիլաջիոն ստացավ միջազգային ճանաչում։ Այդ գրքերի հաջողությունը թույլ տվեց նրան՝ կերպարը տեղափոխել նաև կինոնկարահանման հրապարակ։ Ֆանտոցիի կերպարը մեծ մասսայականություն էր վայելում նույնիսկ Արևելյան Եվրոպայում և ԽՍՀՄ-ում, որտեղ Պաոլո Վիլաջիոն արժանացել է Գոգոլի անվան մրցանակի՝ որպես ամենալավ թարգմանված գրող։
Պաոլո Վիլաջիոն իր կինոդերասանի կարիերան սկսել էր դեռ 1968 թվականից, սակայն 1975 թվականին նկարահանված «Ֆանտոցի» կինոնկարից հետո նա ձեռք բերեց ճանաչում այդ ասպարեզում։ Ընդհանուր առմամբ նկարահանվել է Ֆանտոցիի մասին պատմող 10 ֆիլմ։ Այդ ֆիլմերից են «Ֆանտոցի» (1975 թ.), «Ֆանտոցին ընդդեմ բոլորի» (1980 թ.), «Ֆանտոցին կրկին տառապում է» (1983 թ.), «Սուպերֆանտոցի» (1986 թ.), «Ֆանտոցին դրախտում» (1993 թ.), «Ֆանտոցիի վերադարձը» (1996թ.) և այլն։
Պաոլո Վիլաջիոն նկարահանվել է նաև այլ ֆիլմերում, որտեղ նրա կերպարների մի մասը հիշեցնում էին Ֆանտոցիին։ 1976 թվականին էկրան է բարձրացել «Սինյոր Ռոբինզոն» կինոնկարը, որը հսկայական հաջողություն ունեցավ։ Նրա ֆիլմերից կարելի է հիշատակել «Հիասքանչ երկիրը» (1977 թ.), «Ձախողակ բանկիրը» (1980 թ.), «Հյուրանոցի տիրուհին» (1980 թ.), «Ֆրակիա - գազան` մարդու կերպարանքով» (1981 թ.), «Բոննին և Կլայդը իտալական ձևով» (1982 թ.), «Ֆրակիան ընդդեմ Դրակուլայի» (1985 թ.), «Հին անտառի գաղտնիքը» (1993 թ.) և այլ կինոնկարներ։ Նա նկարահանվել է նաև Ֆեդերիկո Ֆելինիի «Լուսնի ձայնը» (1990 թ.) և Լինա Վերտմյուլլերի «Չաո, պրոֆեսոր» (1992 թ.) կինոնկարներում։
Այդ ամբողջ ընթացքում Պաոլո Վիլաջիոն չի դադարել ստեղծագործելուց։ Տարբեր տարիների նա հրատարակել է «Ֆանտոցին հրաժեշտ է տալիս և գնում», «Կյանք, մահ և հրաշքներ անվճար», «Յոթանասուն տարում յոթ գրամ», «Ուրվականներ» և այլ գրքեր։ Նա մեծ հաջողությամբ հանդես է եկել նաև թատրոնի բեմում։


== Անձնական կյանքը ==
1958 թվականին Պաոլո Վիլաջիոն ամուսնացել է Մաուրա Ալբիտեսի հետ։ Նրանք ունեն երկու երեխա՝ մեկ դուստր և մեկ որդի։
Պաոլո Վիլաջիոն մահացել է 2017 թվականի հուլիսի 3-ին, Հռոմում, շաքարային դիաբետի սրացումներից։


== Մասնակի ֆիլմագրությունը ==


== Ծանոթագրություններ ==