Լև Լագորիո

Լև Լագորիո (անգլ.՝ Lev Lagorio, նոյեմբերի 17 (29), 1827, հունիսի 16 (28), 1827 կամ 1827, Թեոդոսիա, Տավրիկյան նահանգ, Ռուսական կայսրություն - դեկտեմբերի 9 (22), 1905, Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն), ռուս ամենահայտնի ծովանկարիչներից մեկը։ Սանկտ Պետերբուրգի գեղարվեստի ակադեմիայի շրջանավարտ։ Այվազովսկու առաջին աշակերտը, նրա ենթավարպետը, կարող է պատկանել կիմերական գեղանկարչության դպրոցին։


== Կենսագրություն ==

Լև Ֆելիքսովիչը ծնվել է Թեոդոսիայում՝ առևտրական, վաճառական, մասոն Ֆելիքս Լագորիոյի ընտանիքում (1781-1857), երկու Սիցիլիաների թագավորության փոխհյուպատոս, ծագումով արիստոկրատական ջենովացի ընտանիքից։
Ավարտել է Թեոդոսիայի գիմնազիան։
1839-1840 թվականներին սովորել է Ի.Կ. Այվազովսկու Թեոդոսիայի արհեստանոցում։
1842 թվականին Տավրիայի նահանգապետ Ա. Ի. Կազնաչևի աջակցությամբ ընդունվել է Սանկտ Պետերբուրգի գեղարվեստի ակադեմիա, որտեղ սովորել է դուքս Մաքսիմիլիան Լեյխտենբերգսկու միջոցներով։ Նրա ուսուցիչներն էին Ա. Ի. Զաուերվեյդը և Մ.Ն. Վորոբյովըը, ապա՝ Բ.Պ. Վիլեվալդեն։
1845 թվականի ամռանը նավարկություն է կատարել «Սպառնացող» ռազմական շոգենավ-ֆրեգատում, 1846 թվականին սեփական նավով լողացել է Ֆիննական ծոցի ափերի երկայնքով։ 1847 թվականին արժանացել է փոքր արծաթե մեդալի «Ֆինլանդական տեսքի» համար 1848 թվականին՝ մեծ արծաթե մեդալ բնության հետ էտյուդի համար։ Ընդունելությունից երեք տարի անց «Տեսարան Վիբորգի շրջակայքում» աշխատանքի համար արժանացել է 2-րդ աստիճանի ոսկե մեդալի։ 1850 թվականին «Լախթայի տեսարանը՝ Պետերբուրգի հարևանությամբ» աշխատանքի համար ստացել է 14-րդ դասի լավագույն նկարչի կոչում և առաջին աստիճանի ոսկե մեդալ։ Ուսանողական տարիներին նա մասնակցել է Կոզմա Պրուտկովի «դիմանկարի» ստեղծմանը։ 1851 թվականին նա պետության հաշվին ուղարկվել է Կովկաս։
1852 թվականին, ակադեմիան ավարտելուց հետո, ընդունելով ռուսական հպատակություն, մեկնել է կենսաթոշակային ուղևորություն դեպի Եվրոպա, որտեղ մնացել է ութ տարի։ 1853 թվականի ընթացքում ապրել է Փարիզում, որտեղ զբաղվել է Լուվրում և Լյուքսեմբուրգի պալատում ֆրանսիացի վարպետների գեղանկարչության ուսումնասիրությամբ։ 1854 թվականին տեղափոխվել է Հռոմ։ 1857 թվականին՝ կենսաթոշակի ավարտից հետո, նա թույլտվություն է ստացել երկարաձգել իր արտասահմանում գտնվելու ժամկետը սեփական միջոցներով՝ երկու տարի ժամկետով։
1860 թվականին Ռուսաստան վերադառնալուց հետո պրոֆեսորի կոչում է ստացել «Աննիբալի շատրվանը Ռոկկա դի Պապայում», «Կապո դի Մոնտեն Սորենտոյում» և «Պոնտական ճահիճները» կտավների համար։

1861 թվականին կրկին այցելել է Կովկաս, որից հետո Ալեքսանդր 2-րդ կայերն է ներկայացրել Կովկասյան տեսարանների երեք նկար՝ «Դարիալի կիրճ», «Էլբրուս» և «Գութ սար», որոնց համար արժանացել է Սուրբ Աննայի 3-րդ աստիճանի շքանշանի։
1863 թվականին նա դարձյալ մեկնել է Կովկաս՝ մեծ դուքս Միխայիլ Նիկոլաևիչի ծննդավայր, որտեղ հնարավորություն է ունեցել մասնակցելու «լեռնեցիների դեմ գործերին», որի համար նա պարգևատրվել է իր մոտ եղած շքանշանների սրերով։ 1864 թվականին նա վերադարձել է Կովկասից և վերջնականապես հաստատվել Սանկտ Պետերբուրգում, ամառային ամիսները անցկացրել է Սուդակում, որտեղ ուներ արհեստանոց, նաև ամեն տարի ուղևորություններ է կատարել դեպի արտասահման և շրջագայություններ՝ Ռուսաստանում։
1885 թվականին ստացել է ռուս-թուրքական պատերազմի մասին պատմող մի շարք նկարների պատվեր, այցելել է ասիական և եվրոպական ռազմական գործողությունների թատրոններ։
1900-ին Լև Լագորիոն ընտրվել է արվեստի ակադեմիայի պատվավոր անդամ։
Թաղված է Սանկտ Պետերբուրգում՝ Նովոդևիչյե գերեզմանատանը։


== Ընտանիք ==
Նա ամուսնացած էր Ելենա Անտոնովնա Լյուբնի-Հերցիկի հետ։ Դուստրը՝ Օլգան, ավարտել է կոնսերվատորիան, երգել է Մարիինյան թատրոնում։
Եղբայրը՝ Կարլ Ֆելիքսովիչ Լագորիոն եղել է գեներալ-մայոր, մահացել է Վարշավայում 1901 թվականի մայիսի 11-ին։
Զարմիկը՝ Ալեքսանդր Եվգենևիչ Լագորիոն, հայտնի ռուս քարաբան է, բյուրեղագետ և հանքանյութաբան, նրա երկու դուստրերը դարձել են նկարիչներ․ Ադելաիդ Ալեքսանդրովնան (1886-1976) մանրանկարչուհի է, իսկ Մարիա Ալեքսանդրովնա Իսցելենովան (Լագորյո) (1893-1979)՝ նկարիչ և վերականգնող է։


== Հիշողություն ==
Թեոդոսիայի երկրաբանական թանգարանը կրում է «Լագորյոի տուն» անվանումը։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
«Лагорио, Лев Феликсович»։ Բրոքհաուզի և Եֆրոնի հանրագիտական բառարան: 86 հատոր (82 հատոր և 4 լրացուցիչ հատորներ)։ Սանկտ Պետերբուրգ։ 1890–1907 


== Արտաքին հղումներ ==
Биография на сайте «Русская живопись»