Բորիս Կոտիկ

Բորիս Վասիլևիչ Կոտիկ (ռուս.՝ Борис Васильевич Котик, փետրվարի 12, 1921(1921-02-12) - մայիսի 3, 1984(1984-05-03), Լենինգրադ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), խորհրդային նկարիչ, բատալիստ, Լենինգրադի նկարիչների միության անդամ։


== Կենսագրություն ==
Բորիս Վասիլևիչ Կոտիկը ծնվել է 1921 թվականի փետրվարի 12-ին Կամենեց Պոդոլսկի մարզի Նովոուշիցկի շրջանի Յանովկա գյուղում, գյուղացիական ընտանիքում։ 1930-ականների սկզբին ընտանիքը տեղափոխվել է Լենինգրադ։ 1937-1941 թվականներին սովորել է Լենինգրադի արվեստի միջնակարգ դպրոցում։ 1941 թվականի հունիսին զորակոչվել է բանակ։ 1941 թվականի հուլիսից մինչև դեկտեմբեր եղել է Լենինգրադի Կարմիր Հոկտեմբերի անվան 1-ին Կարմիրդրոշակակիր հրետանային ուսումնարանի կուրսանտ։ 1942 թվականի սկզբին ուղարկվել է գործող բանակ։ Մասնակցել է Կենտրոնական ճակատի մարտերին՝ 76 մմ թնդանոթի առանձին դիվիզիոնի 116 հրաձգային բրիգադի կազմում։ 1942 թվականի մարտին նույն բրիգադի կազմում մասնակցել է հյուսիս-արևմտյան ճակատում գտնվող Հին Ռուսա քաղաքի մարտերին, որտեղ 1942 թվականի ապրիլին ծանր վիրավորվել է։ Մինչև 1942 թվականի հոկտեմբեր գտնվել է Ուրալի Զլատոուստ քաղաքի թիվ 3113 էվակոհոսպիտալում։
1943 թվականի մարտից 1944 թվականի օգոստոս Բորիս Կոտիկը եղել է 3-րդ Բելառուսական ճակատի 26 Կարմիր դրոշի շքանշանի Սուվորովի հրաձգային դիվիզիայի 57 գվարդիական հրետանային գնդի հրաձգային դիվիզիայի հետախուզության դասակի հրամանատար։ 1945 թվականի հունվարից մինչև 1946 թվականի օգոստոսը եղել է 57 գվարդիայի հրետանային գնդի շտաբի պետի օգնականը։ Պարգևատրվել է «Կարմիր աստղ» (1944), «Հայրենական պատերազմի 2-րդ աստիճանի» (1945), «Քյոնիգսբերգի գրավման համար» (1945), «Գերմանիայի նկատմամբ հաղթանակի համար» (1945) մեդալներով
1946 թվականի օգոստոսի վերջին զորացրվել է գվարդիայի ավագ լեյտենանտի կոչումով և վերադարձել Լենինգրադ։ Նույն թվականի սեպտեմբերին ընդունվել է Լենինգրադի Ի. Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտի առաջին կուրս։ Սովորել է Միխայիլ Պլատունովի, Իվան Ստեպաշկինի, Պյոտր Բելոուսովի, Յուրի Նեպրինցևի մոտ։ 1953 թվականին Բ. Կոտիկնը ավարտել է ինստիտուտը պրոֆեսոր Ռուդոլֆ Ֆրենցի արվեստանոցում նկարչի որակավորման շնորհումով։ Դիպլոմային աշխատանքը եղել է «Форсирование Одера» մարտանկարը։ Բ. Կոտիկի հետ նույն տարում ինստիտուտն ավարտել է Վալերիա Լարինան, Նիկոլայ Գալախովը, Վլադիմիր Անդրեևը, Օրեստ Բետեխինը, Լեոնիդ Կաբաչեկը, Մարկ Կլիոնսկին, Նիկոլայ Լոմակինը, Կոնստանտին Մոլտենինովը, Գեորգի Պեսիսը, Վլադիմիր Սելեզնյովը, Պյոտր Սմուկրովիչը, Պավել Ուտկինը, Սոլոմոն Էպշտեյնը և ապագայում հայտնի դարձած Լենինգրադի այլ նկարիչներ։
Ինստիտուտն ավարտելուց հետո դասավանդել է նկարչություն Արվեստի միջնակարգ դպրոցում։ Մասնակցել է ցուցահանդեսներին 1953 թվականից՝ ներկայացնելով իր աշխատանքները Լենինգրադի կերպարվեստի առաջատար վարպետների ստեղծագործությունների հետ միասին։ Նկարեել է ժանրային և մարտական գեղանկարներ, բնանկարներ, զբաղվել է դեկորատիվ-մոնումենտալ և դեկորատիվ արվեստով, ստեղծել է տրամապատկերներ։ 1953 թվականին դարձել է Լենինգրադի նկարիչների միության անդամ։
Բորիս Կոտիկի ստեղծած աշխատանքների (հաստոցային գեղանկարչության) թվում են հետևյալ գեղանկարները՝ «Ձիեր։ Էտյուդ» (1951), «Ժայռոտ ձորակ», «Նավակներ» (երկուսն էլ 1956), «Երմակապաններ», «Աշնանային մոտիվ», «Հին ռուսական ճարտարապետության հուշարձան» (բոլորը՝ 1957), «Ձմեռ։ Էտյուդ» (1958), «Գյուղական բնանկար» (1960), «Լենինգրադի ծայրամասում», «Սովխոզում գարնանը» (երկուսն էլ 1961), «Ձմեռ։ Ամբարտակի մոտ», «Ձին ձյան մեջ» (երկուսն էլ 1962), «В путь», «Պարարտանյութը տանում են դաշտերը» (ռուս.՝ «Вывоз удобрений на поля») (երկուսն էլ 1964), «Վոլխով գետ» (1968), «Ապրիլյան անձրև» (ռուս.՝ «Апрельский дождик») (1969), «Заросшая вырубка», «Ձյան վերջին շերտերը» (ռուս.՝ «Последние пласты снега») (երկուսն էլ 1971), «Северная весна» (1972), «В Репольском леспромхозе», «Լենինգրադյան բնանկար» (երկուսն էլ 1975), «Լենինգրադ։ Գրիբոյեդովի ջրանցք» (1977), «Ղրիմ։ Խավի ափին» (1978), «Լենինգրադյան գարուն», «Դարբին Իվան Մատվեևիչի դիմանկարը» (երկուսն էլ 1980) և այլն։
Մահացել է 1984 թվականի մայիսի 3-ին Լենինգրադում։
Բորիս Կոտիկի ստեղծագործությունները գտնվում են թանգարաններում և մասնավոր հավաքածուներում Ռուսաստանում և արտասահմանում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==