armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Սկերցո

Սկերցո (իտալերեն՝ scherzo, բառացի՝ կատակ), XVI — XVII դարերում Իտալիայում կատակային, կայտառ բնույթի տեքստով միաձայն և բազմաձայն վոկալ պիեսների տարածված անվանում։ XVII դարի սկզբից կապրիչչոյին մոտիկ գործիքային պիես։ Հաճախ՝ գործիքային սյուիտի, իսկ XVIII դարի․ վերջից սոնատասիմֆոնիկ ցիկլի (սիմֆոնիայի, սոնատի, կվարտետի, երբեմն՝ կոնցերտի) մասերից մեկը՝ որպես կանոն՝ 3-րդը (փոխարինել է նախկին մենուետին)։ Սկերցոյին բնորոշ են՝ եռամաս չափ, արագ տեմպ, երաժշտ․ մտքերի ազատ հաջորդում։ Հաճախ կապված է հումորի (կատակից մինչև գրոտեսկ) արտահայտման հետ։ Սկերցոն գրվում է ռեպրիզային եռամաս ձևով, ավելի հանդարտ բնույթի միջին մասով՝ տրիոյով։ Սկերցոյի դասական տեսակը հաստատվել է Լ․ Բեթհովենի ստեղծագործության մեջ, իրենց սոնատասիմֆոնիկ ցիկլերում լայնորեն կիրառել են Ֆ․ Շուբերտը, Ֆ․ Մենդելսոնը, Ա․ Բրուքները, Պ․ Չայկովսկին, Ն․ Մյասկովսկին, Ս․ Պրոկոֆևը, Դ․ Շոստակովիչը։ Ռոմանտիզմի դարաշրջանի երաժշտության մեջ Սկերցո․ վերստացել է ինքնուրույն երաժշտության․ պիեսի նշանակություն (Ռ․ Շուման, Ֆ․ Շոպեն, Յ․ Բրամս և ուրիշներ)։ Նվագախմբի համար Սկերցոներ են գրել Ֆ․ Մենդելսոնը, Պ․ Դյուկան, Մ․ Մուսորգսկին և ուրիշներ։
Ստի դետեկտոր (ֆիլմ)

Ստի դետեկտոր (անգլ.՝ Deceiver), 1997 թվականի ամերիկյան ֆիլմ, ռեժիսորներ՝ Ջոնաս Փեյտ և Ջոշ Փեյտ։ Ժանրը՝ Քրեական ֆիլմ և դրամա։Ռուսաստանում ֆիլմը DVD -ով ցուցադրվել է 2001 թվականի հոկտեմբերի 9-ին։


== Բովանդակություն ==
Հանցագործության զոհ դարձած երիտասարդ աղջկա դրամապանակում գտել են հեռախոսահամար, որը կասկածյալներին գտնելու միակ և գլխավոր ապացույցն է։ Հարուստ ծնողների տղան՝ հարբեցող և կամակոր, որը ավարտել է ամերիկական լավագույն համալսարաններից մեկը, շատ բան գիտի այդ սպանության մասին։
Մարդասպան է նա, թե անմեղ, որը դարձել է հանգամանքների զոհ, դա պետք է պարզվի երկար և լարված հարցաքնությունների միջոցով։ Գլխավոր զենքը՝ ստի դետեկտորն է, որի միջոցով պետք է գտնեն հանցագործին։


== Դերերում ==
Թիմ Ռոթ - Ջեյմս Ուոլտեր Վեյլենդ
Քրիս Փեն - խուզարկու Ֆիլիպպ Բրեքսթոն
Մայքլ Ռուքեր - խուզարկու Էդվարդ Քեննեսոու
Ռոզաննա Արկետտ - օրիորդ Քեննեսոու


== Հետաքրքիր փաստեր ==
Կարգախոս՝ «There are two sides to every lie», «Յուրաքանչյուր սուտ ունի 2 կողմ»
Երկվորյակ եղբայրներ Ջոնաս Փեյտը և Ջոշ Փեյտը՝ ֆիլմի սցենարիստներն ու ռեժիսորներն են։
Նկարահանումները անցկացվել են Չարլսթոնում, Հարավային Կարոլինայում, ԱՄՆ։
17 տարին չլրացած երեխաները ֆիլմը պետք է դիտեին միայն ծնողների ներկայությամբ


== Պրեմիերաներ և շնորհանդեսներ ==
 Մեծ Բրիտանիա - 1998 թվականի մայիսի 15
 Բելգիա - 1988 թվականի ապրիլ
 Ֆրանսիա — 1988 թվականի հունիսի 10
 Ճապոնիա — 1988 թվականի հունիսի 20
 Արգենտինա — 1988 թվականի հուլիսի 26
 Գերմանիա — 1988 թվականի օգոստոսի 6
 Շվեյցարիա — 1988 թվականի օգոստոսի 7
 Իսլանդիա — 1988 թվականի սեպտեմբերի 2
 Նիդերլանդներ — 1988 թվականի հոկտեմբերի 22
 Թուրքիա — 1988 թվականի նոյեմբերի 20
 Իտալիա — 1999 թվականի փետրվարի 19
 Ռուսաստան — 2001 թվականի հոկտեմբերի 9


== Ծանոթագրություններ ==
Տիարեթ

Տիարեթ (արաբ․՝ تيارت‎‎), քաղաք Ալժիրի հյուսիսարևմտյան մասում, նույնանուն վիլայեթի ու շրջանի վարչական կենտրոնը։ Ընկած է երկրի մայրաքաղաք Ալժիրից 250 կիլոմետր դեպի հարավ-արևմուտք, Տել-Ատլաս լեռնային տարածաշրջանում, Միջերկրական ծովից մոտավորապես 150 կիլոմետր հեռավորության վրա, ազգային 14-րդ և 23-րդ ավտոմայրուղիների հատման վայրի մերձակայքում։ Զբաղեցնում է շուրջ 300 քառակուսի կիլոմետր տարածք։ Բնակչության թվաքանակը 2005 թվականի տվյալներով եղել է մոտավորապես 160 000, 2008 թ.՝ 179 000,, 2021 թ.՝ 201 000:


== Պատմություն ==
Քաղաքի ներկայիս տարածքում ու շրջակայքում մարդիկ բնակություն են հաստատել դեռևս նորքարեդարյա ժամանակներից։ Հռոմեական կայսրության ժամանակաշրջանում հիմնվել է քաղաք՝ Տինգարտիա անվանումով, որն սկզբնապես եղել է բերդաքաղաք, IV դարից սկսած՝ հռոմեական պրովինցիայի վարչական կենտրոն։ 
VI դարում դարձել է տեղի բերբերական ցեղերի առաջնորդների նստավայրը։ VII դարի վերջերին ընկել է արաբների տիրապետության տակ, և տեղի բնակչությունը իսլամ է ընդունել։
XIII դարում վերստին անցել է բերբերներին։ XVI դարից մինչև 1830-ական թվականների սկիզբը այստեղ, ինչպես և Ալժիրի մեծ մասում, իշխել են թուրքերը։ 1843 թվականին քաղաքն ընկել է ֆրանսիացիների տիրապետության տակ, ովքեր մուսուլմանական բնակավայրից հյուսիս նոր թաղամասեր են կառուցել։ 1962 թվականից Տիարեթը անկախ Ալժիրի կազմում է։
2016 թվականից այստեղ է գտնվում Tahkout արտադրական ընկերության գլխավոր գրասենյակն ու գլխադասային ձեռնարկությունը, որտեղ 500-ից ավելի մարդ է աշխատում։ 


== Կլիմա ==
Տիարեթին բնորոշ է միջերկրածովյան կլիման (Կոպեն-Գայգերի դասակարգմամբ՝ Csa/Köppen-Geiger climate classification is Csa): Ձմեռն ամռանից անձրևառատ է:Տեղումների միջին տարեկան քանակը՝ 529 մմ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Bourouiba, Rachid (1982). Cités disparus: Tahert, Sedrata, Achir, Kalaâ des Béni-Hammad. Collection Art et Culture, 14. Algiers Ministère de l'information. (About notable cultural artifacts and architecture).
Belkhodja, A. (1998). Tiaret, memoire d'une ville. Tiaret, A. Belkhodja. (A personal memoir).
Blanchard, Raoul. (1992). Amenagement & Gestion Du Territoire, Ou, L'apport Des Images-Satellite, De La Geoinfographique Et Du Terrain : Applications Aux Paysages Vegetaux De L'Algerie Steppique & Substeppique (Wilaya De Tiaret) Et Aux Espaces Construits (Tiaret Et Alger) 1990-1992. Laboratoire d'analyse spatiale. Nice, France. (Plant ecology of the Wilaya De Tiaret region, evidenced using photos from space).
Cadenat, Pierre. (1938). Indication de quelques stations préhistoriques de la région de Tiaret Société de géographie et d'archéologie de la Province d'Oran. Extrait de son Bulletin, tome 59, fascicule 209, 1938.  (12 pages booklet about the prehistoric monuments in the region).


== Արտաքին հղումներ ==
Tiaret seen from the air
Tiaret city plan
Old photos and postcards of French Tiaret.
Վերոնիկա Վասիլևա

Վերոնիկա Իգորևնա Վասիլևա (ռուս.՝ Васи́льева Верони́ка (Ве́ра) И́горевна, սեպտեմբերի 20, 1920(1920-09-20), Սամարա, Խորհրդային Ռուսաստան - հունիսի 15, 2005(2005-06-15), Մոսկվա, Ռուսաստան), խորհրդային և ռուսական թատրոնի ու կինոյի դերասանուհի։ ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստ (հունվարի 16, 1976)։


== Կենսագրություն ==
Վերոնիկա Վասիլևան ծնվել է 1920 թվականի սեպտեմբերի 20-ին Սամարայում։ 1942 թվականին ավարտել է Մոսկվայի Բ․ Շչուկինի անվան թատերական ուսումնարանը։ 1938-2005 թվականներին եղել է Ե․ Վախթանգովի անվան թատրոնի դերասանուհի։ Պատերազմի տարիներին խաղացել է թատրոնի Ռազմաճակատային մասնաճյուղում, որը հասել է մինչև Վիեննա։
Ամենահայտնի դերերից է մադամ Լուիզայի դերը Պիեռ Շենոյի «Եղե՛ք առողջ» պիեսում։ Դերասանուհին ավելի քան 20 տարի մարմնավորել է այս դերը։
Մահացել է 2005 թվականի հունիսի 15-ին Մոսկվայում։ Թաղված է Վագանկովյան գերեզմանատանը (հողակտոր 4)։


== Կարիերա ==


=== Դերերը թատրոնում ===


== Ֆիլմագրություն ==


=== Հնչյունավորում ===


== Մրցանակներ և պարգևներ ==
Հայրենական պատերազմի 2-րդ աստիճանի շքանշան (հուլիսի 22, 1993)
Կարմիր աստղի շքանշան (1945)
Մեդալ «Մոսկվայի պաշտպանության համար» (1943)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Актеры»։ www.vakhtangov.ru (ռուսերեն)։ Արխիվացված է օրիգինալից 2018-07-15-ին։ Վերցված է 2018-07-07 
«Հայտնիների գերեզմանները։ Վասիլևա Վերոնիկա (1920-2005)»։ m-necropol.narod.ru։ Վերցված է 2018-07-07  (ռուս.)
«Ե․ Վախթանգովի անվան թատրոնի ռազմաճակատային խմբի աշխատանքի մասին հաշվետվություն և դերասանների ելույթների մասին կարծիքներ մամուլում»։ www.a-z.ru։ Վերցված է 2018-07-07  (ռուս.)
Առիթմիա (ֆիլմ)

«Առիթմիա», Բորիս Խլեբնիկովի 2017 թվականին նկարահանած ֆիլմը, որը մասնակցել է Ռուսաստանի «Կինոտավր» 28-րդ բաց կինոփառատոնի գլխավոր մրցանակային ծրագրին և արժանացել Գրան պրի մրցանակի։
2017 թվականին ներկայացվել է Ոսկե ծիրան կինոփառատոնի Արտամրցութային ծրագրեր բաժնում։


== Սյուժե ==
Օլեգը երիտասարդ տաղանդավոր բժիշկ է։ Նրա կինը՝ Կատյան, աշխատում է հիվանդանոցի շտապ օգնության բաժնում։ Նա սիրում է Օլեգին, սակայն հոգնել է հիվանդների հանդեպ ամուսնու հոգատարությունից։ Կատյան ցանկանում է ամուսնալուծվել։ Օլեգի նոր ղեկավարը սառնասիրտ անձնավորություն է և առաջնորդվում է խիստ կանոններով։ Օլեգը չի կարող չմտածել իր հիվանդների մասին. նա պետք է կյանքեր փրկի։ Այս վերաբերմունքի համար նա նոր խնդիրներ է ունենում իր ղեկավարի հետ։ Աշխատանքային ճգնաժամը համընկնում է անձնական կյանքի ճգնաժամի հետ։


== Դերերում ==
Ալեքսանդր Յացենկո
Իրինա Գորբաչովա
Նիկոլայ Շրայբեր
Մաքսիմ Լագաշկին
Ալբինա Տիխոնովա


== Նկարահանող խումբ ==
Պրոդյուսեր (ներ)՝ Ռուբեն Դիշդիշյան, Սերգեյ Սելյանով
Ռեժիսոր՝ Բորիս Խլեբնիկով
Սցենարի հեղինակ (ներ)՝ Բորիս Խլեբնիկով, Նատալյա Մեշչանինովա
Օպերատոր՝ Ալիշեր Խամիդխոջաև
Նկարիչ՝ Օլգա Խլեբնիկովա, Ալանա Սնետկովա
Մոնտաժող՝ Իվան Լեբեդև, Յուլյա Բատալովա


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Առիթմիա (ֆիլմ)»(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում
Константин Шавловский «Свобода освобождения» // Коммерсантъ, 2 июня 2017
«Борцам здесь не место: „Аритмия“ Бориса Хлебникова» // ԿինոՊոիսկ, 1 ноября 2016
«„Аритмия“ Бориса Хлебникова. На съёмках фильма» Archived 2017-06-28 at the Wayback Machine.
Pred da se razdeni

Pred da se razdeni (մակեդոներենից թարգմանած՝ նշանակում է Արևածագից առաջ), մակեդոնացի երգիչներ Էսմա Ռեջեպովայի և Վլատկո Լոզանոսկիի երգը, որով ներկայացրել են Մակեդոնիան Եվրատեսիլ 2013 երգի մրցույթում։ Երգի խոսքերի և երաժշտության հեղինակներն են՝ Լազար Չվետովսկին և Դարկո Դիմիտրովը։
Երգը մրցույթի կիսաեզրափակիչ փուլում զբաղեցրել է 16-րդ հորիզոնականը 28 միավորով։


== Ծանոթագրություններ ==
Մահդիական ապստամբություն

Մահդիական ապստամբություն, Մահդիական պատերազմ (արաբ․՝ الثورة المهدية‎‎), զինված ապստամբություն Սուդանում՝ թուրք-եգիպտական իշխանությունների և անգլիական գաղութարարների դեմ 1881-1898-ին ։ Շարժման գաղափարախոսն ու ղեկավարը հոգևոր քարոզիչ Մոհամմեդ Ահմեդն էր (1848-85), որը «հավասարության, եղբայրության, իսլամը այլասերող թուրքերի և եգիպտացիների դեմ» պայքարի քարոզով հիմնադրեց Անսարիների եղբայրությունը (1870)։ 
Իրեն «մահդի» (ٱلْمَهْدِيّ - մեսիա, փրկարար) հռչակելով (1881)՝ Մոհամմադ Ահմեդը ղեկավարեց ազգային-ազատագրական ժողովրդական ապստամբությունը։ Հաղթելով անգլիական և թուրք-եգիպտական պատժիչ զորքերին՝ մահդիականները Սոսյանում ստեղծեցին Մահդիական պետություն (1885)։ Մահդիի մահից հետո (խալիֆա էր Աբդալլա իբն աս Սաիդ Մոհամմեդը) մահդիական վերնախավի (որ վերաճել էր սեփական ժողովրդին շահագործող դասի) դեմ սկսված ժողովրդական հուզումների և ներքին երկպառակությունների պայմաններում, 1896-ին Սուդանի դեմ վերսկսվեց անգլո-եգիպտական զինված ինտերվենցիան։ 1898-ին Օմդուրմանի ճակատամարտում մահդիականները պարտվեցին, որի հետևանքով Սուդանը դարձավ (1899) անգլիական գաղութ։
Յա. Պ. Բակլանովի հուշարձան

Յակով Բակլանովի հուշարձան (ռուս.՝ Памятник Я. П. Бакланову), հուշարձան Նովոչերկասկում։ Տեղադրվել է գեներալ, Կովկասյան պատերազմի մասնակից Յակով Բակլանովի հիշատակին։ Ճարտարապետ և քանդակագործ Ն. Վ. Նաբոկովի ստեղծած հուշարձանն ի սկզբանե տեղադրվել է Սանկտ Պետերբուրգում, Սմոլնի մենաստանի Վոսկրեսենսկոե գերեզմանատանը՝ Յակով Պետրովիչի գերեզմանին, կամավոր նվիրատվությունների շնորհիվ։ Սակայն 1909 թվականին, երբ նշվում էր Յակով Պետրովիչի 100-ամյակը, որոշվեց նրա մասունքները վերաթաղել Դոնի մայրաքաղաքում։ 1911 թվականին վերահուղարկավորման աճյունի հետ Նովոչերկասկի Երմակի հրապարակ տեղափոխեցին հուշարձանը։ Այն գտնվում է Նովոչերկասկի Համբարձման տաճարի հարավային կողմում։ Հուշարձանի հանդիսավոր բացումը տեղի է ունեցել 1911 թվականի հոկտեմբերի 5-ին։


== Պատմություն ==

1873 թվականին, Յակով Բակլանովի մահվանից հետո, ատաման Միխայիլ Չերտկովի խնդրագրով ստորագրահավաք է սկսվել՝ հուշարձանի համար միջոցներ հավաքելու համար։ 1875 թվականի սկզբին ստորագրություններով հավաքվել էր 2314 ռուբլի 2 կոպեկ ընդհանուր գումար։ Ռազմական ատաման Նիկոլայ Կրասնոկուտսկին  նախագծի մշակման համար առանձնացրել է երկու սպաների։ Ն. Նաբոկովի ստեղծած Բակլանովի հուշարձանի նախագիծը ցուցադրվել է Նովոչերկասկի Պալատական ժողովի դահլիճում հրապարակային դիտման համար։


== Նկարագրություն ==
Հուշարձանն իրենից ներկայացնում է գրանիտե ժայռ, որի վերևի հատվածում խոնարհված մարտական դրոշն է մակագրությամբ. «Чаю воскресения мёртвых и жизни будущего века. Аминь» և կազակական յափնջին, որի տակից երևում է գեներալի սուրը։ Մոնումենտալ կառուցվածքը պսակում է բրոնզե փափախը, իսկ պատվանդանի կողմերում փորագրված են այն վայրերի անունները, որտեղ Բակլանովը փայլուն հաղթանակներ է տվել։ Ճակատային կողմում փարգրված է բրոնզե մեդալիոն մակագրությամբ.«Դոնի զորքերի գեներալ-լեյտենանտ Յակով Պետրովիչ Բակլանով, ծնվել է 1809 թվականին, մահացել՝ 1873 թ.»:


== Ծանոթագրություններ ==
Ելենա Կոլյադինա

Ելենա Վլադիմիրովնա Կոլյադինա (ռուս.՝ Елена Владимировна Колядина, հունիսի 24, 1960(1960-06-24), Չերեպովեց, Վոլոգդայի մարզ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), ռուս լրագրող և գրող։ «Ծաղկային  խաչ» վեպի համար 2010 թվականին արժանացել է «Ռուսական Բուկեր» մրցանակի։ 


== Կենսագրություն ==
Ելենա Կոլյադինան ծնվել է 1960 թվականին Չերեպովեցում՝ մետալուրգ բանվորի ընտանիքում։ Նախապապը բռնաճնշումների է ենթարկվել  և գնդակահարվել Լենինգրադում։ 1983 թվականին Կոլյադինան ավարտել է Լենինգրադի երկաթուղային ինժեներների ինստիտուտը։ 1995-2001 թվականներին համագործակցել է «Cosmopolitan» ամսագրի հետ, 10 տարի եղել է«Կոմսոմոլսկայա պրավդա» -ի սեփական  թղթակից, այնուհետև նամակների բաժնի խմբագիր։ Աշխատում է որպես «Метро» թերթի սյունակագիր։ Բնակվում է Մերձմոսկվայում։  
Կոլյադինան 11 գրքերի հեղինակ է։ 2010 թվականին ստացել է «Ռուսական Բուկեր» մրցանակ «Ծաղկային խաչ» վեպի համար, որն ի սկզբանե կոչվում էր «Ուրախ բարբաջանք» և առաջին անգամ տպագրվել է  «Вологодская литература» գավառական ամսագրում։  Ինչպես հայտնում է ժյուրիի նախագահ Ռուսլան Կիրեևը, դափնեկրի ընտրությունը ամենադժվար խնդիրն է եղել. 

Սակայն, կարճ-ցուցակի հրապարակումից հետո «Ծաղկային խաչ»-ը  և անձամբ Կոլյադինը դարձել են քննադատության և ծաղրի առարկա։ Նշվում է հեղինակի կողմից համապատասխան ժամանակաշրջանի (XVII դ.) բառապաշարին  թույլ տիրապետելը, կեղծ անտիկ բառերի, հասկացությունների և բառերի օգտագործում, որոնք ավելի ուշ են հայտնվել, քան նշված ժամանակն է, ոճական անգրագիտություն, անտեղյակություն կենցաղից, անբնական տեսարաններ, գռեհկություն, անճաշակություն, գրքի բառապաշարի «աֆեդրոն»  բառը դառնում է առասպելական, ինչն ըստ Կոլյադինայի վարկածի, նշանակում է մարմնի հետևի մաս` որպես Կոլյադինայի գրքի ոչ պաշտոնական վերնագիր և հեղինակի կողմից ներկայացվող մականուն, որպես «Ռուսական Բուկեր»  մրցանակի և  ժամանակակից ռուսական գրական գործընթացի բնութագիր («ամբողջական աֆեդրոն» արտահայտությունը)։ «Вологодская литература» ամսագրի գլխավոր խմբագիրը, ով վեպն առաջադրել էր «Ռուսական Բուքեր» մրցանակի, Կոլյադինայի  դափնեկիր ճանաչվելուց հետո ասել է.

Ինքը՝ Կոլյադինան, իր աշխատանքը բնութագրում է որպես «ուրախ տոտեմական  բարբաջանք կրակոտ ձիու և ոսկե ազդրի մասին»։
«Բուկեր»-ի կարճ  ցուցակում ընդգրկվելուց հետո Կոլյադինայի վեպը լույս է ընծայվել Է. Շուբինայի խմբագրությամբ «АСТ» հրատարակչության կողմից, իսկ    պարգևատրվելուց վեց ամիս անց «Ծաղկային խաչ»-ն  արժանացել է տարվա վատագույն գրքի` «Ամբողջ Պարբերություն – 2010» մրցանակին։ 
2012 թվականի ապրիլին Կոլյադինան ընդգրկվել է  «Нонконформизм-2012» մրցույթի կարճ ցուցակում «Զեֆիրովան Մոսկվայում» նոր գրքով։
2017 թվականի հունիսին Կոլյադինան հեռացվել է «Չերեպովեցի ձայն» թերթից` Ա. Նավալնու  շտաբում գրականության մասին դասախոսությունից հետո։


== Գրքեր ==
Цветочный крест: роман-небылица / Елена Колядина. - М., АСТ: Астрель, 2011. - 380, [4] с. ISBN 978-5-17-071532-9 ISBN 978-5-271-32630-1
Потешная ракета: роман / Елена Колядина. - М., АСТ: Астрель, 2011. - 250, [6]с. ISBN 978-5-17-075121-1 ISBN 978-5-271-36739-7


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Елена Колядина на сайте The Electronic Literary Database (ELDb)
Интервью Елены Колядиной интернет-журналу Перемены Елена Колядина: «Мне открылся мир языка».
Интервью Елены Колядиной. Единый Российский Портал.
Կլեպինի

Կլեպինի (հուն․՝ Κλεπίνη, թուրքերեն՝ Arapköy), գյուղ Կիպրոսի Հանրապետության Կիրենիայի շրջանում։ Գյուղը դե ֆակտո գտնվում է Հյուսիսային Կիպրոսի Թուրքական Հանրապետություն կոչվող պետության կազմում։


== Բնակչություն ==


== Ծանոթագրություններ ==
Սահակ Թորոսյան

Սահակ Դավիթի Թորոսյան (1885, Փարպի, Էջմիածնի գավառ, Երևանի նահանգ, Կովկասի փոխարքայություն, Ռուսական կայսրություն - հոկտեմբերի 8, 1940(1940-10-08), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ մանկավարժ, հասարակական և քաղաքական գործիչ, Երևանի նահանգային կոմիսար (1917-1918), Հայաստանի Հանրապետության առաջին և երկրորդ խորհրդարանի անդամ, Հայաստանի առաջին Հանրապետության Ներքին գործերի նախարարի տեղակալ (1918), Հանրային խնամատարության և աշխատանքի նախարար (փետրվարի 7 - հունիսի 24, 1919), Սննդամթերքի նախարար, Արարատի շրջանի ղեկավար, Ներքին գործերի նախարարի տեղակալ (1920), ՀՅԴ կուսակցության անդամ (1907)։


== Կենսագրություն ==
Սահակ Թորոսյանը ծնվել է 1885 թվականին Աշտարակի շրջանի Փարպի գյուղում։ Սովորել է Աշտարակի տարրական դպրոցում, այնուհետև ընդունվել է Էջմիածնի հոգևոր ճեմարան։ 1907 թվականին նշանակվել է Օշականի ծխական դպրոցի ավագ ուսուցիչ։ 1907 թվականից եղել է ՀՅԴ անդամ։ 1909 թվականին ՀՅԴ իշխանությունների առաջարկով տեղափոխվել է Թիֆլիս, եղել «Հորիզոն» թերթի թղթակից, միաժամանակ դասավանդել է Գայանյան օրիորդաց դպրոցում։ 1912 թվականին դարձել է Էջմիածնի ՀՅԴ բյուրոյի ղեկավար։ Այնուհետև Թորոսյանին հրավիրել են Երևան՝ Երևանի թեմական և Գայանյան դպրոցներում դասավանդելու հայոց պատմություն և գրականություն։ Թիֆլիսում և Էջմիածնում 1914 թվականին ընտրվել է Թիֆլիսի ՀՅԴ կենտրոնական կոմիտեի անդամ։ Թիֆլիսում և Էջմիածնում ապրած տարիներին զբաղվել է թարգմանությամբ և գեղարվեստական գրականությամբ։ 1917 թվականին նշանակվել է Երևանի քաղաքագլուխ և եղել է Հայաստանի առաջին և երկրորդ հանրապետությունների խորհրդարանի անդամ։ 1918 թվականին, միաժամանակ լինելով խորհրդարանի անդամ, զբաղեցրել է Ներքին գործերի նախարարի տեղակալի պաշտոնը։ 1919 թվականի փետրվարի 7-ին նշանակվել է Հայաստանի հանրային խնամատարության նախարար (1918 թվականի ապրիլի 8-ից վերանվանվել է Հանրային խնամատարության և աշխատանքի նախարարություն) և պաշտոնավարել է մինչև նույն թվականի հունիսի 24-ը։ Հետագայում զբաղեցրել է Սննդամթերքի նախարարի պաշտոնը, այնուհետև ղեկավարել է Արարատի շրջանը։ Առաջին հանրապետության տարիներին եղել է խորհրդարանի անդամ և ՀՅԴ ֆրակցիայի ներկայացուցիչ։ Առաջին հանրապետության փլուզումից հետո զբաղվել է ուսուցչությամբ։ 1920 թվականի մարտից խորհրդարանում եղել է ՀՅԴ ղեկավար, մայիսից՝ Ներքին գործերի նախարարի տեղակալ։ Խորհրդային իշխանության տարիներին 3 անգամ ձերբակալվել է։ 1937 թվականին աքսորից վերադառնալուց հետո կրկին ձերբակալվել է։ 1938 թվականին դատապարտվել է մահվան։ Մահապատիժը հետաձգվել է։ Մահացել է Երևանի բանտում 1940 թվականի հոկտեմբերի 8-ին։


== Տես նաև ==
Հայաստանի Հանրապետության աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարար


== Ծանոթագրություններ ==
Ուստերսբախ

Ուստերսբախ (իտալերեն՝ Ustersbach), կոմունա Գերմանիայում, գտնվում է Բավարիա երկրամասում։ Գտնվում է Շվաբիա վարչական կենտրոնում։ Աուգսբուրգ շրջանում։
Բնակչությունը կազմում է 1143 մարդ (31 դեկտեմբեր 2010 թվական)։ Տարածքը կազմում է 11,14 կմ²։ Պաշտոնական կոդ 09 7 72 211։
Համայնքը ստորաբաժանված է 3 գյուղական թաղամասի։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական էջ
Պորտուգալիայի վարչական բաժանում

1976 թվականի վարչական ռեֆորմից հետո մայրցամաքային Պորտուգալիայի տարածքը բաժանված է եղել 18 օկրուգների։ Մինչև 1967 թ. երկիրը ունեցել է 11 շրջան։ Այսօր Պորտուգալիայի կղզային տարածքները ունեն ինքնավար շրջանների կարգավիճակ, դրանք՝ Մադեյրան և Ազորյան կղզիներն են։
Պորտուգալիայի տարածքային միավորները նկարագրելիս օգտագործվում են տարբեր տերմիններ՝ շրջան/ռեգիոն (պորտ.՝ regiões administrativas), ենթաշրջան/ենթառեգիոն (պորտ.՝ subregião), օկրուգ (պորտ.՝ distrito), քաղաքային շեղջաքարացում (պորտ.՝ comunidade urbana), միջմունիցիպալ համայնք (պորտ.՝ comunidade intermunicipal)։ Քաղաքները և մոտակա բնակավայրերը միացրած են մունիցիպալիտետների (պորտ.՝ município)։ Մունիցիպալիտետները իրենց հերթին բաժանված են համայնքների։ Պորտուգալիան ունի 308 մունիցիպալիտետ և միտ 4200 համայնք։
Համայնքը (պորտ. freguesia) Պորտուգալիայի ամենափոքր վարչական միավորն է։ «Freguesia» տերմինը նշանակում էր «եկեղեցական երդ»։ Տեղական ինքնավարության օրգանը համայնքային վարչությունն է (պորտ. junta de freguesia)։
Լիսաբոն · Պորտալեգրե · Պորտո · Սանթարեմ · Սեթուբալ · Վիանա դո Կաշթելու · Վիլա Ռեալ · Վիզեու


== Օկրուգներ և ինքնավար շրջաններ ==


== Մունիցիպալիտետներ ==
Մունիցիպալիտետներ (մունիցիպիաներ; պորտ.՝ municípios / concelhos, բառացիորեն թարգմանվում է որպես «խորհուրդ»), համարվում է Պորտուգալիայի վարչական բաժանման երկրորդ և ամենակայուն մակարդակը։ Այժմ երկրում առկա է 308 մունիցպալիտետ։ Մունիցիպալիտետների ներկայացուցչական մարմիններն են հանդիսանում Մունիցիպալ ասամբլեաները։ Մունիցիպալիտետի գործադիր մարմին է հանդիսանում Մունիցիպալ պալատը, որը բաղկացած է Մունիցիպալ պալատի նախագահից և խորհրդի անդամներից (օլդերմեն)։


== Համայնքներ ==
Համայնքներ կամ ֆրեգեզիա (պորտ.՝ freguesia, նույնն է, ինչպես պորտ.՝ paróquia civil, բառացիորեն նշանակում է «քաղաքացիական երդ»), Պորտուգալիայի ամենացածր վարչական միավորը։ Այժմ երկրում հաշվվում է 4261 համայնք։
«Freguesia» բառը 1835 թվականի վարչական բարեփոխումից առաջ եղել է պորտ.՝ paróquia («եկեղեցական երդ») բառի հոմանիշը։ Այժմ, բացի վարչական բաժանում (քաղաքացիական երդ կամ համայնք) իմաստից, այն նաև նշանակում է համապատասխան տարածքի բնակիչների ամբողջությունը։


== Պատմություն (մինչ 1976 թվականը) ==
1936-1976 թվականներն ընկած ժամանակահատվածում վարչատարածքային բաժանումը ղեկավարվում էր Պորտուգալիայի վարչական օրենսգրքով։
1933-1976 թվականները Պորտուգալիայի տարածքը բաժանվում էր 11 նահանգների։


== Տես նաև ==
Պորտուգալիայի մունիցիպալիտետներ
Իսպանիայի վարչական բաժանում
Նովու Արիպուանան

Նովու Արիպուանան (պորտ.՝ Novo Aripuanã), համայնք Բրազիլիայում՝ Ամազոնաս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Կենտրոնական նահանգի Ամազոնաս մարզում։ Մտնում է Մադեյրա գավառի կազմի մեջ։


== Ծանոթագրություններ ==
Կիսլովկա (գյուղ, Տոմսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԿիսլովկաԿիսլովկա (ռուս.՝ Кисловка), գյուղ Ռուսաստանի Տոմսկի մարզի Տոմսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2012 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 3047 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Episode (ալբոմ)

Episode, Գոռ Մխիթարյանի երրորդ ալբոմն է։ Ալբոմը ամբողջությամբ ձայնագրվել է Լոս Անջելեսում, և թողարկվել 2005 թ. դեկտեմբերի 14-ին Gor Music լեյբլի կողմից։


== Մրցանակներ ==
2005 Armenian Music Awards - Լավագույն ֆոլկ-ռոք ալբոմ ("Episode")


== Երգացանկ ==
«Շողեր ջան» - 2:35
«Ցուրտ վագոն 1993» - 3:10
«Մեկ երգ» - 3:47
«Որտեղից որտեղ» - 3:57
«Stigma» - 3:15
«90 օր» - 2:52
«Հարսանեկան նվեր» - 4:12
«Անսահման» - 4:34
«Ես ու իմ հայրենիքը» - 4:17
«Բանտ» - 4:16
«Հիվանդություն» - 9:23


== Տեսահոլովակներ ==
«Որտեղից որտեղ»


== Աղբյուրներ ==
GorMusic Archived 2011-10-01 at the Wayback Machine.
Yahoo! Music
Պերշե Տրավնյա (գյուղ, Նովգորոդկովսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Պերշե ՏրավնյաՊերշե Տրավնյա (ուկրաիներեն՝ Перше Травня), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Նովգորոդկովսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պերշե Տրավնյա գյուղում բնակվում էր 5 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Պետրոլինայի գավառ

Պետրոլինայի գավառ (պորտ.՝ Microrregião de Petrolina), գավառ Բրազիլիայի Պերնամբուկու նահանգում։ Մտնում է Սան Ֆրանսիսկու Պերնամբուկանուի գավառի մեջ։ 8°25′07″ հվ. լ. 35°19′40″ ամ. ե.


== Գավառի կազմ ==
Գավառի կազմի մեջ են մտնում հետևյալ համայնքները.

Աֆրանիու
Կաբրոբո
Դորմենտիս
Լագոա Գրանդի
Օրոկո
Սանտա Մարիյա դա Բոա Վիստա
Տերրա Նովա
Winger (երաժշտական խումբ)

Winger ` ամերիկյան հևի մետալ խումբ է։  AllMusic կայքի բնութագրմամբ մասնագիտացված է «ոճային փոփ մետալում, հասնելով Bon Jovi и Poison չարտերի բարձր հորիզոնականներին»։
Խումբը ստեղծվել է 1986 թվականին խմբի նախկին անդամ Էլիս Կուպերի և բասիստ Կիպ Ուինգերի կողմից։
Խմբի դեբյուտային ալբոմը կոչվել է Winger (1988), վաճառվել է միլիոնից ավելի օրինակով, մեծ հաշվով «Seventeen» հիթի և «Headed for a Heartbreak» բալլադի շնորհիվ։ Երկրորդ ալբոմի՝ In the Heart of the Young (1990) վաճառքը, որը նեռարում էր «Miles Away» հիթը նույնպես անցել է միլիոն օրինակի սահմանը։


== Կազմ ==
Կիպ Ուինգեր՝ լիդ-վոկալ, բաս կիթառ, ստեղնաշարային դաշնամուր, դաշնամուր, ակուստիկ կիթառ
Ռեբ Բիչ (անգլ.՝ Reb Beach)՝ սոլո և ռիթմ կիթառ, դաշնամուր, շրթային հարմոնիկա, բեկ վոկալ
Ռոդ Մորգենստին  (անգլ.՝ Rod Morgenstein)՝ հարվածային գործիքներ, բեկ վոկալ
Ջոն Ռոթ  (անգլ.՝ John Roth)՝ ռիթմային և սոլո գիթար, բաս կիթառ, բեկ վոկալՆախկին անդամներՊոլ Թեյլոր՝ ստեղնավոր գործիքներ, դաշնամուր
Ջենկ Էրոգլու (թուրքերեն՝ Cenk Eroglu)՝ ստեղնավոր գործիքներ, ռիթմիկ գիթար


== Սկավառակագրություն ==
Ստուդիայի ալբոմներ

Winger  (1988)
In the Heart of the Young  (1990)
Pull  (1993)
IV   (2006)
Karma (2009)
Better Days Comin’ (2014)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
http://www.wingertheband.com Winger (երաժշտական խումբ). պաշտոնական կայք
«Seventeen»
«Miles Away»
«Headed For A Heartbreak»
«Midnight Driver Of A Love Machine» (2014)
Winger  AllMusic կայքում
Մոսկվայի Մ.Լ. Միլի անվան ուղղաթիռային գործարան

Մոսկվայի Մ.Լ. Միլի անվան ուղղաթիռային գործարան (ռուս.՝ Московский вертолётный завод имени М. Л. Миля), ավիացիոն ձեռնարկություն, որը գտնվում է Մոսկվայի մարզի Լյուբերեցկի շրջանի Տոմիլինո քաղաքատիպ ավանում, զբաղվում է ուղղաթիռների հավաքմամբ և փորձնական շահագործմամբ։
Գործարանը ստեղծվել է գլխավոր կոնստրուկտոր Միխայիլ Միլի կողմից 1947 թվականին։
ներառում է փորձնական կոնստրուկտորական բյուրո, փորձնական արտադրություն,փորձարարա-հետազոտական համալիր և թռիչքա-փորձարարական բազա։ Մտնում է «Ռոստեխ» պետկորպորացիայի կազմի մեջ։


== Անձինք ==
Մոսկվայի Մ. Լ. Միլի անվան ուղղաթիռային գործարանն իր անվանումը ստացել է ուղղաթիռների խորհրդային կոնստրուկտոր և գիտնական, տեխնիկական գիտությունների դոկտոր (1945), սոցիալիստական ​​աշխատանքի հերոս (1966), Լենինյան մրցանակի (1958)  և ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի (1968) դափնեկիր Միխայիլ Միլի պատվին։
2000-2001 թվականները Միլի անվան ուղղաթիռային գործարանի կոմերցիոն տնօրենի հաստիքը զբաղեցնում էր Դենիս Մանտուրովը, որը այժմ Ռուսաստանի Դաշնության արդյունաբերության և առևտրի նախարարն է։
Մ. Լ. Միլի անվան ուղղաթիռային գործարանի հիմնական բաժնետերը «Օբորոնպրոմ» ԲԲԸ-ն է, որն ունի բաժնետոմսերի 80,71%-ը, իսկ 9,38%-ը պատկանում է Sikorsky ընկերությանը (ԱՄՆ)։


== Արտադրանք ==
Մոսկվայի Մ. Լ. Միլի անվան ուղղաթիռային գործարանում նախագծվել և հավաքվել է ուղղաթիռների ավելի քան 15 բազային մոդել, որոնք այժմ արտադրվում են ավելի քան 200 մոդիֆիկացիաներով։

Մի-1
Մի-2 թեթև բազմանպատակ
Մի-4
Մի-6 ծանր դեսանտատրանսպորտային
Վ-7
Մի-8 միջին բազմանպատակ (սերիան ներառում է Մի-171 ուղղաթիռը)
Մի-10
Մի-12 աշխարհի ամենածանր ուղղաթիռը
Մի-14 բազմանպատակ ուղղաթիռ-ամֆիբիա
Մի-24 տրանսպորտա-մարտական
Մի-26 բազմանպատակ ծանր տրանսպորտային
Մի-28Ն մարտական
Մի-34 թեթև ուսումնամարզական
Մի-38 միջին բազմանպատակ


== Ֆիլատելիայում ==
Ռուսաստանի փոստային նամականիշերը` «Մի» ուղղաթիռներ
		
		
		
		
		


== Տես նաև ==
Միլ Մի-24
Միլ Մի-38


== Ծանոթագրություններ ==
Գաբրիել Երեցփոխյան

Գաբրիել Երեցփոխյան (1819 - 1870), հայ բառարանագիր։


== Կենսագրություն ==
Սովորել է Մոսկվայում։ 1844 թվականին աշխատել է Թիֆլիսի Ներսիսյան դպրոցում որպես ուսուցիչ։ 1854 թվականին լույս է ընծայել «Բառարան ի ռուսաց լեզուէ ի հայ»։ Այն պարունակում է 45000 բառահոդված։ Կովկասում հրատարակված առաջին ռուս-հայերեն բառարանն է։
Երեցփոխյանը հաճախ չտարբերելով, միևնույն արմատի տակ է վերցրել ձևով նման, բայց ծագումով տարբեր բառեր, ռուսական արմատները ընտրելիս չի տարբերել նաև փոխառյալ արմատները բուն ռուսականներից։ Երեցփոխյանի բառարանը վերահրատարակվել է 1876 թվականին, Թիֆլիսում։ Մահացել է 1870 թվականին։
Լիպյանկա (Յարանի վտակ)

Լիպյանկա (ռուս.՝ Липянка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Յարանսկի շրջանում Կիրովի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Յարան գետի ձախ ափին՝ 107 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 19 կմ է։
Գետի ակունքը գտնվում է Վյատսկոմ Ուվալե անտառային վայրում, 11 կմ հարավ-արևմուտք Շկալանկա գյուղում, Յարանսկա գյուղից 24 կմ հարավ-արևմուտք։ Գետը հոսում է անմարդաբնակ անտառային վայրում հյուսիս-արևելք։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Կամսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վյատկա, գետի ենթաավազանը՝ Վյատկա։ Գետի ավազանը՝ Կամա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 10010300412111100036962
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 111103696
Ավազանի կոդը - 10.01.03.004
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 11
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 1


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Իվան Դիբիչ-Զաբալկանսկի

Իվան Իվանովիչ Դիբիչ Զաբալկանսի (մայիսի 13, 1785(1785-05-13), Օսբորնիկի Սլյոնսկե, Տշեբնիցկիյ, Ներքինսիլեզյան վոյեվոդություն, Լեհաստան - մայիսի 29 (հունիսի 10), 1831, Պուլտուսկ, Պուլտուսկի շրջան, Մազովեցի վոյեվոդություն, Լեհաստան), ռուսական գեներալ-ֆելդմարշալ (1829), կոմս (1827)։
Ռուսաստանում ծառայության անցած (1798) պրուսական սպայի որդի։ Ծառայել է գվարդիայում, մասնակցել Ֆրանսիայի դեմ 1805—1807 թվականների պատերազմին։ 1815 թվականից եղել է առաջին բանակի շտաբի պետ, 1823 թվականից՝ Գլխավոր շտաբի պետ և կվարտիրմայստերային մասի կառավարիչ (1824)։ Շերվուդի մատնության հիման վրա Նիկոլայ I-ին հայտնել է դեկաբրիստների՝ նախապատրաստվող ապստամբության մասին և անձամբ ղեկավարել նրանց ձերբակալությունը երկրորդ բանակում։ 1828—1829 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմի ժամանակ փաստորեն ղեկավարել է Բալկանյան ճակատի ռազմ, գործողություննևրը, իսկ 1829 թվականի փետրվարի 9-ից գլխավոր հրամանատարն էր (Վիտգենշտեյնի փոխարեն)։ Դեմ էր Բալկաններում ազգային-ազատագրական պատերազմ սկսելուն։ Եղել է 1830—1831 թվականների Լեհական ապստամբությունը ճնշող զորքերի գլխավոր հրամանատար։ Գործուն մասնակցություն է ունեցել Երևանի մարզի գաղութային կառավարման կանոնները կազմելուն։ Դիբիչը վայելել է Ալեքսանդր I և Նիկոլայ I կայսրերի վստահությունը ապաշնորհ, կաբինետային ստրատեգ էր, պրուսական ռազմական դպրոցի սան, փառամոլ և բանսարկու։ Մահացել է խոլերայից։


== Ծանոթագրություններ ==
Գոհթալա (ձմեռանոց)

Գոհթալա, ձմեռանոց Դիլիջան քաղաքի մոտակայքում։ Ձմեռանոցը բնակելի էր 1920-1930-ական թվականներին։


== Ծանոթագրություններ ==
Մոնտեբելո դի Բերտոնա

Մոնտեբելո դի Բերտոնա (իտալերեն՝ Montebello di Bertona), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Աբրուցո մարզում՝ Պեսկարա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1120 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 53 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 21 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 65010, հեռախոսային կոդ՝ (+39) 085:
Մարանիանզինիու

Մարանիանզինիու (պորտ.՝ Maranhãozinho), համայնք Բրազիլիայի Հյուսիսարևելյան տարածաշրջանում՝ Մարանիան նահանգի կազմում։ Գտնվում է Մարանիան նահանգի արևելյան մարզում։ Մտնում է Պուրուպի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը 2006 թվականի տվյալներով եղել է 10 491 մարդ, 2020 թվականի տվյալներով` 16.511։ Գրավում է 956,064 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 11,0 մարդ/կմ²։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 9.613.033,00 ռեալ (տվյալները Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 1.006,28 ռեալ (տվյալները Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 0,529 (տվյալները ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)


== Ծանոթագրություններ ==
Ժյուլ Սյուպերվիել

Ժյուլ Լուի Սյուպերվիել (ֆր.՝ Jules Louis Supervielle, հունվարի 16, 1884(1884-01-16)[…], Մոնտեվիդեո, Ուրուգվայ - մայիսի 17, 1960(1960-05-17)[…], Փարիզի 16-րդ շրջան, Փարիզ), ֆրանսիացի գրող։


== Կենսագրություն ==
Մանկությունն անցկացրել է Հարավային Ամերիկայում։ Կրթությունն ստացել է Սորբոնի համալսարանում։ «Տխուր հումորեսկներ» (1919 թվական) և «Կառամատույցներ» (1922 թվական) ժողովածուներից հետո հրատարակել է «Հակումներ» (1925 թվական) գիրքը, ապա՝ «Օլորոն Սենտ Մարի» (1927 թվական), «Անմեղ տաժանակիրը» (1930 թվական), «Անծանոթ բարեկամներ» (1934 թվական), «Ասք աշխարհի մասին» (1938 թվական) ժողովածուները։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի (1939-1945 թվականներ) ժամանակաշրջանի ստեղծագործությունը («Բանաստեղծություններ տարաբախտ Ֆրանսիայի մասին», 1941, 1942, 1939-1945 թվականների «Բանաստեղծություններ», ներթափանցված է ցավով ու դառնությամբ, սակայն զերծ չէ լավատեսությունից։ Ետպատերազմյան տարիներին տպագրվել են Սյուպերվիելի «Մոռացկոտ հիշողություն» (1949 թվական), «Ծնունդներ» (1951 թվական), «Սանդուղք» (1956 թվական), «Ողբերգական մարմին» (1959 թվական) ժողովածուները։ Սյուպերվիելի վաղ շրջանի ստեղծագործությանը բնորոշ են բնության թեման, թափառումների ռոմանտիկան, Հարավային Ամերիկայի հնադարյան մշակույթից վերցված կերպաները, հասուն շրջանի գործերին՝ մելամաղձոտությունը, տագնապները, հետաքրքրությունը մահվան թեմայի նկատմամբ, հակումը դեպի դիցաբանական կերպարները և կաթոլիկական կրոնը։ Հրատարակված են Սյուպերվիելի նաև «Մարդը պամպասներից» (1926 թվական) և դրա շարունակությունը կազմող «Ողջ մնացածը» (1928 թվական), «Երիտասարդը կիրակի օրը․․․» (1955 թվական) վեպերը, «Բաց ծովի զավակը» (1931 և 1946 թվականներ), «Նոյի առակը» (1938 թվական) պատմվածքների ժողովածուները, «Անտառի գեղեցկուհին» (1932 թվական), «Բոլիվար» (1936 թվական), «Ռոբինզոն» (1949 թվական), «Շեհերազադե» (1949 թվական) կատակերգությունները։


== Ծանոթագրություններ ==
Գուրով (Գերմանիա)

Գուրով (գերմ.՝ Guhrow), կոմունա Գերմանիայում, մտնում է Բրանդենբուրգ երկրամասի մեջ, ինչպես նաև Շպրե Նեյսեի կազմի մեջ։ Տարածքը կազմում է 6,62 կմ2։ Բնակչությունը` 558 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Պաշտոնական կոդ 12 0 71 164։
Պաշտոնական լեզուներն են գերմաներենն ու լուժիկերենը։


== Ժողովրդագրություն ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական էջ Archived 2006-05-14 at the Wayback Machine.
Ստեփան Մամիկոնյան

Ստեփան Մամիկոնյան (1859, Ախալցխա, Թիֆլիսի նահանգ, Կովկասի փոխարքայություն, Ռուսական կայսրություն - 1921), հայ հրապարակախոս, խմբագիր, մշակութային գործիչ։


== Կենսագրություն ==
Սովորել է նախ Լազարյան ճեմարանում, ապա՝ Մոսկվայի համալսարանում։ Աշխատել է որպես իրավաբան։ Եռանդուն մասնակցություն է ունեցել Մոսկվայի հայ համայնքի մշակութային կյանքին։ 1905 թվականին հրատարակել է կադետական ուղղության «Չաս» («Час») և «Պարուս» («Парус») թերթերը։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին եղել է Մոսկվայում կազմակերպված հայկական կոմիտեի նախագահը։ Այդ կոմիտեի առաջարկությամբ և օժանդակությամբ Վ. Բրյուսովը հրատարակել է «Հայաստանի պոեզիան...» («Поэзия Армении», 1916) ժողովածուն։
Նիվի (գյուղ, Դեմիդովսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՆիվիՆիվի (ռուս.՝ Нивы), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դեմիդովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 6 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Անեձոր (գետակ)

Անեձոր, գետակ Կիլիկիայում, Պիռամոսի ավազանում, նրա վտակը։ Հոսում է նույնանուն ձորի միջով։ Սնուցումը՝ փոքր առվակներից և աղբյուրներից։


== Ծանոթագրություններ ==
Գնարբուկ Վորոնովի

Գնարբուկ վորոնովի (լատ.՝ Primula vulgaris), գնարբուկազգիների ընտանիքին պատկանող 2,5-2,7 սմ տրամագծով, 10-15սմ բարձրությամբ ծածկասերմ ծաղկաբույս, որի ծաղիկները վարդագույն են, իսկ չորանալիս ձեռք են բերում մանուշակագույն կամ կապտավուն գունավորում։ Ծաղկակիրները ուղղաձիգ են՝ 5—6 սմ երկարությամբ, խիտ մազմզուկապատ։ Ծաղկման շրջանում տերևները գրեթե երկու անգամ կարճ են ծաղկակիրաններից։ Հակառակ ձվաձև են, սեպաձև սեղմված հիմքով, եզրերից փոսիկաատամնավոր, վերևի կողմից ցրված մազմզուկապատ, ներքևի կողմից ծածկված ավելի խիտ մազմզուկներով։ Բույսին բնորոշ է նուրբ, դուրեկան բուրմունքը։ Գրանցված է ՀՀ Կարմիր գրքում։
Վորոնովի գնարբուկը հանդիպում է միայն վայրի վիճակում, սակայն մեծ հեռանկար ունի որպես վաղ ժամկետում ծաղկող դեկորատիվ ծաղկային կուլտուրա։ Արդեն փորձեր են արվում այս տեսակը մշակության մեջ մտցնելու ուղղությամբ։ Հայտնի է ու բավականին լուսասեր, խոնավասեր ու ջերմասեր, պահանջկոտ է հողի բերրիության և ստրուկտուրայի նկատմամբ։ Խորհուրդ է տրվում դաշտից հավաքած սերմերը մայիսին ցանել հատուկ արկղերի մեջ։ Երբ սերմնաբույսերը ունենում են 2—3 իսկական տերևներ, անհրաժեշտ է վերատնկել արկղերի մեջ։ Օգոստոսին բույսերը կարելի է բաց գրունտ տեղափոխել։
Հայաստանում հանդիպում է ներքին և միջին լեռնային գոտիներում, Զանգեզուրի անտառներում (Շիկահողի արգելանոցում, Ղափանի շրջանում)։ Հայկական ՍՍՀ–ից դուրս հանդիպում է Վրաստանում (Կախեթիա, Թելավի)։


== Նկարագրություն ==
Բազմամյա գեղազարդային բույս է, որի ծաղկասլաքը զարգացած չէ։ 2,5–3 սմ տրամագծով ծաղիկները վարդագույն են։ Բաժակը պսակի խողովակից մի քիչ կարճ է։


== Տարածվածություն ==
Հայտնի է միայն Զանգեզուրի ֆլորիստիկական շրջանում (Ճակատեն գյուղի շրջակայք, «Շիկահող» պետական արգելոց, Խուստուփ լեռանստորոտ)։ Հանդիպում է նաև Արևելյան Կովկասում, Կենտրոնական և Արևելյան Անդրկովկասում։


== Էկոլոգիա ==
Աճում է ստորին և միջին լեռնային գոտիներում, ծովի մակարդակից 800–1500 մ բարձրությունների վրա, անտառներում։ Ծաղկում է ապրիլ–մայիս ամիսներին, պտղաբերում՝ մայիս–հունիսին։


== Պահպանություն ==
Վտանգված տեսակ է։ Կովկասի էնդեմիկ է։ Հայաստանում հայտնի է մեկ պոպուլյացիա։ Տարածման և բնակության շրջանների մակերեսը 500 կմ²-ից պակաս է։ Հայաստանի Կարմիր գրքի առաջին հրատարակության մեջ ընդգրկված էր որպես հազվագյուտ տեսակ։ CITES–ի և Բեռնի կոնվենցիաների հավելվածներում ընդգրկված չէ։
Պոպուլյացիայի մի մասը պահպանվում է «Շիկահող» պետական արգելոցի տարածքում։


== Ծանոթագրություններ ==
Հիմեձի

Հիմեձի (ճապ.՝ 姫路市 Himeji-shi), քաղաք Ճապոնիայում` Հյոգո պրեֆեկտուրայի Կանսայ շրջանում։
2016 թվականի մայիսի տվյալների համաձայն՝ քաղաքի բնակչությունը կազմում է 534 881 մարդ, իսկ բնակչության խտությունը՝ 213 950 մարդ/կմ2։ Քաղաքը զբաղեցնում է 534,43 կմ2 տարածք։


== Կլիմա ==
Հիմեձիի կլիման մերձարևադարձային մուսսոնային է։ Այն բնութագրվում է շոգ ամառներով և զով ձմեռներով։ Ամռանը տեղումները նկատելիորեն ավելի առատ են քան ձմռանը։


== Տեսարժան վայրեր ==
Հիմնեձին իրականում ամրոց-քաղաք է։ Այստեղ է գտնվում Հիմնեձի ամրոցը, որը համարվում է «ՅՈՒՆԵՍԿՕ»-ի համաշխարհային ժառանգության մասը։ 400 տարիների ընթացքում ամրոցը մնացել է անվնաս։ Այն կարողացել է կանգուն մնալ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ իրականացված ռմբակոծություններից, 1995 թվականի ավերիչ երկրաշարժից և մի շարք կործանարար թայֆուններից հետո։

		
		


== Կրթություն ==
Հիմեձիի կրթական համակարգը նման է ճապոնիայի մյուս քաղաքների համակարգներին։ Քաղաքում կան 20-ից 30 արտերկրացի ուսուցիչներ, որոնք դասավանդում են անգլերեն տեղի միջնակարգ և ավագ դպրոցներում՝ «JET» ծրագրի շրջանակներում։


== Միջազգային հարաբերություններ ==
Քույր կամ զույգ քաղաք է համարվում ճապոնական երկու և միջազգային վեց քաղաքների հետ։ Քաղաքի ամրոցը ֆրանսիական Շանտիյի ամրոցի քույրն է։ Քաղաքը լավ կապեր ունի ամերիկյան Ֆինիքսի հետ, որի ուսուցիչները կարող են դասավանդել Հիմեձիում 1-2 տարի շարունակ։ «Երիտասարդ դեսպանների փոխանակում» ծրագրի շրջանակներում ամերիկացի և ճապոնացի ավագ դպրոցի աշակերտները հանարավորություն են ստանում գնալ համապատասխան երկրները և ուսումնասիրել երկրների լեզուները և մշակույթը երեք շաբաթվա ընթացքում։


=== Քույր և զույգ քաղաքներ ===


==== Միջազգային հարաբերություններ ====
 Շառլեռուա, Բելգիա
 Ֆինիքս, Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներ
 Ադելայդե, Ավստրալիա
 Կուրիտիբա, Բրազիլիա
 Թայուան, Չինաստան
 Չհանվոն, Հարավային Կորեա


==== Ճապոնիա ====
Մացումոտո, քաղաք Նագանո պրեֆեկտուրայում
Տոտորի, Տոտորի պրեֆեկտուրայի մայրաքաղաք


==== Քույր ամրոցներ ====
 Շանտիյի՝ ամրոց համանուն քաղաքում, Ֆրանսիա


== Հայտնի անձինք ==
Կուրոդա Կանբեյ (ճապ.՝ 黒田 官兵衛) (1546–1604), դայմյո և ռազմավար
Միկինոսուկե Կավաիսի, ձյուդոիստ
Այա Մացուրա, ժամանցավար
Սայկո Լի Սեմու, ռոք խումբ
Կենձո Տակադա, ոճաբան
Տեցուրո Վացուձի, փիլիսոփա և պատմաբան


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Հիմեձիի պաշտոնական կայք (ճապոներեն)
Պաշտոնական զբոսաշրջային կայք Archived 2015-05-25 at the Wayback Machine. (անգլերեն)
Կենտրոնական Բոսնիա կանտոն

Կենտրոնական Բոսնիա կանտոն (բոս․՝ Srednjobosanski kanton, խորվ.՝ Županija Središnja Bosna, սերբ.՝ Средњoбосански кантон), Բոսնիա և Հերցեգովինայի Դաշնության 10 կանտոններից մեկը, որը մտնում է Բոսնիա և Հերցեգովինայի կազմում։ Կանտոնի վարչկենտրոնն է Տրավնիկ քաղաքը։


== Աշխարհագրություն ==
Կանտոնը տեղակայված է երկրի կենտրոնական հատվածում, Սարաևոյից արևմուտք։ Իր մեջ ներառում է 12 համայնք՝ Բուգոյնո, Բուսովաչա, Վիտեզ, Գորնի Վակուֆ Ուսկոպլե, Դոբրետիչի, Կիսելյակ, Դոնի Վակուֆ, Կրեշևո, Նովի Տրավնիկ, Տրավնիկ, Ֆոյնիցա և Յայցե։


== Բնակչություն ==


=== 2013 ===


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք
Կանտոնի տուրիստական էջ
Տնուսի

Տնուսի (վրաց.՝ ტნუსი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Քվեմո Քարթլիի մարզի Դմանիսի շրջանում։


== Դիրք ==
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 1360 մետր բարձրության վրա։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 400 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Բեբուտովի եկամտաբեր տուն

Բեբուտովի եկամտաբեր տուն (ռուս.՝ Доходный дом Бебутовой), ճարտարապետական հուշարձան Մոսկվայում։


== Պատմություն ==
Շենքը կառուցվել է 1908-1909 թթ. գերմանական ծագմամբ ճարտարապետ և Մոսկվայի մոդեռն ճարտարապետության մեծ վարպետ Գուստավ Գելրիխի նախագծի հիման վրա։
Եկամտաբեր տան առաջին տերերը եղել են պետական խորհրդական Վլադիմիր Գրիգորևիչ Բեբուտովը և նրա կինը` Ռոզալիա Բորիսովնան, ինչպես նաև նրանց չորս երեխաները։ Մինչև 1919 թվականն ամբողջ ընտանիքը զբաղվել է բարեգործությամբ, այդ թվում վանական համալիրների և այլ ճարտարապետական կառույցների վերականգնմամբ։
1910-ական թվականներին այս շենքում է ապրել 20-րդ դարի առաջին կեսի միստիկ փիլիսոփա, կոմպոզիտոր և ճանապարհորդ Գեորգի Գյուրջիևը։
Որոշ ժամանակ այս շենքում է գտնվել խորհրդային քանդակագործ-մոնումենտալիստ և Պուշկինի պետական գեղարվեստի պետական թանգարանի տնօրեն Սերգեյ Մերկուրովի արվեստանոցը։
Մինչև 1917 թվական եկամտաբեր տանն է գտնվել Մոսկվայում Ֆրանսիայի գլխավոր հյուպատոսությունը։ Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո և մինչ օրս շենքը բնակեցված է։
Բեբուտովի եկամտաբեր տունը պաշտպանվում է որպես դաշնային նշանակության մշակութային ժառանգության օբյեկտ։


== Ճարտարապետություն ==
Շենքն ունի հինգ հարկ և ավարտվում է յուրահատուկ քիվերով։ Առանձնակի հետաքրքրություն են ներկայացնում շենքի երկրորդ հարկի բարձրաքանդակներն ու պատշգամբները։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Доходный дом Бебутовой — Знаменитые и исторические здания и дома Москвы Archived 2017-06-17 at the Wayback Machine.
Սուսատ (խուտոր)

Սուսատ (ռուս.՝ Сусат), գյուղ Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Սեմիկարակորսկի շրջանում։ Սուսատսկի գյուղական համայնքի վարչական կենտրոնն է։
Մեսրոպ Ալավերդյան

Մեսրոպ Անդրեասի Ալավերդյան (1918, Խնձորեսկ, Զանգեզուրի գավառ ), հայ մանկավարժ, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասնակից։ ԽՄԿԿ անդամ։


== Կենսագրություն ==
1935 թվականին ավարտել է Գորիսի գյուղատնտեսական տեխնիկումը, երկու տարի աշխատել է արտադրության մեջ, 1937 թվականից անցել է մանկավարժական աշխատանքի Գորիսի շրջանի Տաթևի և Խնձորեսկի դպրոցներում։ Հայրենական մեծ պատերազմի սկզբին զորակոչվել է բանակ։ Սկզբում մասնակցել է ռազմական օբյեկտների կառուցման աշխատանքին Չելյաբինսկում, Կարագանդայում և Բալխաշում, որտեղ տեղադրվում էին ռազմաճակատից թիկունք էվակուացված գործարանները։
Կարճատև դասընթացներում սովորելուց հետո ստանում է ավագ սերժանտի կոչում և նշանակվում դասակի հրամանատար։ 1941 թվականի նոյեմբերին նրանց զորամասը տեղափոխվում է Լենինգրադի ռազմաճակատ՝ Վոլխովի ուղղությամբ։ Գերմանացիները մոտեցել էին Վոլխովհէկին և կարող էին այն պայթեցնել։ Նրանց դասակը մարտական խնդիր է ստանում՝ պաշտպանել հէկը, ականազերծել այն և թշնամուն ետ շպրտել։ Կատարվում է հրամանը։ Դասակի ամբողջանձնակազմը պարգևատրվում է «Խիզախության համար» մեդալով։ 1942 թվականի հունիսին վիրավորվում է։ Հետագայում մասնակցում է Բելոռուսիայի, մերձբալթյան հանրապետությունների և Լեհաստանի ազատագրմանը։ Մարտերով հասել է Գերմանիա։
1945 թվականի դեկտեմբերին զորացրվել է, վերադարձել հայրենի գյուղ և անցել մանկավարժական աշխատանքի։ 1951 թվականին ավարտել է Երևանի հեռակա մանկավարժական ինստիտուտի կենսաբանության և քիմիայի ֆակուլտետը։ Քսաներկու տարի անընդմեջ ղեկավարել է Խնձորեսկի դպրոցի աշխատանքները։
Պարգևատրվել է ութ մարտական մեդալներով, Գերագույն գլխավոր հրամանատարության շնորհակալագրերով, «Աշխատանքային գերազանցության համար» մեդալով։


== Ծանոթագրություններ ==
Թերեզա Թորանսկա

Թերեզա Սլավոմիրա Թորանսկա (լեհ.՝ Teresa Sławomira Torańska, հունվարի 1, 1944(1944-01-01), Vaŭkavysk, Belastok Region, Բելառուսական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - հունվարի 2, 2013(2013-01-02), Վարշավա, Լեհաստան), լեհ լրագրող և գրող։ Առավել հայտնի է իր Oni մենագրությամբ։


== Կենսագրություն ==
Թերեզա Թորանսկան ծնվել է 1944 թվականի հունվարի 1-ին, Վոլկովիսկում (1945 թվականից սկսած` Բելառուսի կազմի մեջ), որն այդ ժամանակ եղել է Խորհրդային Միության կողմից գրավված Երկրորդ լեհական հանրապետության մաս։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո ավարտել է Վարշավայի համալսարանի Իրավունքի բաժինը։ Աշխատել է որպես լրագրող լեհական հայտնի «Մշակույթ» ("Kultura”) շաբաթաթերում 1970-ականներին, և հետո, մի քանի տասնամյակ աշխատել է լեհական առաջատար Kultura paryska գրական ամսագրում, որն արգելված էր կոմունիստական Լեհաստանում ու հրատարակվում էր Փարիզում (Ֆրանսիա)։
Նրա «Նրանց» (լեհ.՝ Oni) գիրքը բեսթսելլեր է դարձել, սկսել են զուգահեռներ տանել նրա և Օրիանա Ֆալլաչիի միջև։
Նրա հետաքննական ոճը թերևս լավագույնս ցուցադրվել է կոմունիստ գեներալ Վոյցեխ Յարուզելսկիին մերկացնող հոդվածում։ 1990-ական թվականներին Թորանսկան վարելէ  երկու հեռուսահաղորդում Telewizja Polska (TVP) հեռուստաալիքում. սոցիալ-քաղաքական "Teraz Wy” (Հիմա դու) և պատմական "Powtórka z PRL-u”: Թորանսկան գրել է Dworzec gdański վավերագրական ֆիլմի սցենարը, որը նկարահանվել է Մարիա Զմարզ-Կոզանովիչի կողմից։ Ֆիլմը, որի պրեմիերան կայացել է 2007 թվականին, պատմում է լեհ հրեաների մասին, ում ստիպել են լքել Լեհաստանը 1968 թվականի մարտից հետո։
2013 թվականին իր մահից առաջ նա եղել է լեհական երկրորդ ամենամեծ օրաթերթի` Gazeta Wyborcza թղթակից` հարցազրույցներ վարելով լեհ առաջատար քաղաքական գործիչների հետ։
Մահացել է 2013 թվականի հունվարի 2-ին, երկարատև հիվանդությունից հետո, իր ծննդյան 69-րդ տարեդարձից մեկ օր անց։ Թաղված է Պովոնզկի զինվորական գերեզմանոցում։


== Աշխատանքներ ==
Widok z dolu (Տեսարան ներքևից) (ռեպորտաժ), (1980), 162 էջ, լեզու. լեհերեն 978-83-207-0236-1
Oni (Նրանց. Ստալինի լեհահակ խամաճիկները), (1988, մայիս), 384 էջ, 978-0-06-091493-6
My (Մենք), (1994), 295 էջ, լեզու. լեհերեն, 978-83-85611-23-3, հրատարակվել է նաև որպես էլեկտրոնային գիրք
Byli (Անցյալ), (ռեպորտաժ), Վարշավա, 2006, 318 էջ, լեզու. լեհերեն, 83-247-0246-6
Są - Rozmowa o dobrych uczuciach (Նրանք են. զրույց լավ զգացմունքների մասին), Վարշավա, 2007, 288 էջ, լեզու. լեհերեն 978-83-247-0791-1
Dworzec gdański (Գդանսկի գնացքի կայարան) վավերագրական ֆիլմ, Լեհաստան, 2007
Jesteśmy (Մենք ենք), Վարշավա, 2008, 978-83-247-1027-0
Śmierć spóźnia się o minutę (Մահը մի րոպե ուշացած է), Վարշավա, 2010, 978-83-268-0049-8


== Պարգևներ ==
2000 թվականին Թերեզա Թորանսկան PEN միջազգային կազմակերպութան լեհական  ակումբից ստացել է Ksawery Pruszyński մրցանակ` «Նրանց. Ստալինի լեհ խամաճիկները» գրքի համար
Թորանսկան եղել է Barbara Łopieńska ամենամյա մրցանակի առաջին ստացողը` մամուլում հրապարակված լավագույն հարցազրույցի համար (ստացել է 2005 թվականին, Վոյցեխ Յարուզելսկիի հետ հարցազրույցի համար)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Թերեզա Թորանսկայի էջը Archived 2008-09-16 at the Wayback Machine.
Մարքլքոֆեն

Մարքլքոֆեն (գերմ.՝ Marklkofen), կոմունա Գերմանիայում, Բավարիա երկրամասում։
Գտնվում է Ստորին Բավարիա վարչական շրջանի ենթակայության ներքո։ Մտնում է Դինգոլֆինգ Լանդաու շրջանի կազմի մեջ։ Բնակչությունը 3659 մարդ է (2010 թվականի դեկտեմբերի 31–ի տվյալներով)։ Զբաղեցնում է 40,72 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 2 79 126։
Կոմունան ստորաբաժանվում է 5 գյուղական համայնքների։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք
Պիվնևա Գորա

Պիվնևա Գորա (ուկրաիներեն՝ Півнева Гора), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Իզյասլավի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պիվնևա Գորա գյուղում բնակվում էր 7 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,143 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 48,95 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Սինեկամենկա

Սինեկամենկա (ուկրաիներեն՝ Синьокамянка, Ղրիմի թաթարերեն՝ Köktaş), գյուղ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Բելոգորսկի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Կոկտաշ։
2010 թվականի տվյալներով Սինեկամենկա գյուղում բնակվում էր 569 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)