armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Կիրառական արվեստի համալսարան (Վիեննա)

Կիրառական արվեստի համալսարան (գերմ.՝ Universität für angewandte Kunst Wien, ոչ պաշտոնական անվանումը՝ Die Angewandte), բարձրագույն ուսումնական հաստատություն Ավստրիայի մայրաքաղաք Վիեննայում։ Համալսարանի կարգավիճակ ստացել է 1970 թվականին։


== Պատմություն ==
Angewandte-ը հիմնադրվել է 1867 թվականին՝ որպես Vorgängerinstitution unserer heutigen Universität für angewandte Kunst, die k. k. Kunstgewerbeschule, gegründet, որի իրավահաջորդն է համարվում Կիրառական արվեստի համալսարանը։ Այն սերտորեն կապված է եղել Ավստրիայի արվեստի և արդյունաբերության թագավորական թանգարանի հետ (Österreichischen Museums für Kunst und Industrie): Եղել է մայրցամաքի նմանօրինակ առաջին դպրոցը։ 1941 թվականին դարձել է բարձրագույն ուսումնական հաստատություն, 1970 թվականին ստացել է համալսարանի կարգավիճակ, 1998 թվականին վերանվանվել է Կիրառական արվեստի համալսարան։
Համալսարանի դասավանդող և ուսանողական անձնակազմը համալրված է եղել այնպիսի հայտնի արվեստագետներով, ինչպիսիք են Գուստավ Կլիմտ, Օսկար Կոկոշկա, Վիվիեն Վեսթվուդ, Կարլ Լագերֆելդ, Ջիլ Սանդեր, Պիպիլոտի Ռիստ, Ֆրանսուա Վալենտինի, Հյուգո Մարկլ, Ստեֆան Սագմեստեր, Զահա Հադիդ։ Այժմ դասավանդում են հայտնի նկարիչներ և մանկավարժներ Յուդիթ Էյզլերը, Էրվին Վուրմը, Գրեգ Լին, Բուրգար Շմիդտը։
Համալսարանն ունի շուրջ 1,800 ուսանող և 340 ֆակուլտետ։ 49 տարբեր երկրներից ժամանած ուսանողները սովորում են 29 առարկաներ։ Նրանք իրենց կրեատիվ մտքերը կազմում են 56 տարբեր լեզուներով, որոնք յուրաքանչյուր տարի հանրությանն են ներկայացվում շուրջ 200 հանրային ցուցահանդեսների ժամանակ։


== Դասընթացներ ==
Կիրառական արվեստի կիրառում և տեխնոլոգիա՝ որպես սիմբիոզ
Կիրառական արվեստի կիրառում և հասարակություն փոխգործակցում
Կիրառական արվեստի կիրառում որպես գիտության փորձարարական մոտեցում


== Հայտնի շրջանավարտներ ==
Դորիթ Դեկ (1917-2014), գրաֆիկական դիզայներ, նկարիչ
Մատիաս Լորենց Գրաֆ (born 1984), նկարիչ
Հյուգո Մարկլ (1964), նկարիչ
Պիպիլոտի Ռիստ (1962), վիզուալ նկարիչ
Ֆոլիս Ռիքս-Ուենո (1893-1967), տեքստիլ նկարիչ
Ստելյանոս Շիհյո (1977), նկարիչ
Պոլա Ստաուտ (1902-1984), տեքտիլ դիզայներ
Լիզբեթ Զվերգեր (1954), իլյուստրատոր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք
Համալսարանի թանգարանի կայք
Ուսուցում Ավստրիայում։ Ուղեցույց Archived 2005-01-17 at the Wayback Machine.
Վարդանիձոր (գետ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Վարդանիձոր (այլ կիրառումներ)Վարդանիձոր, գետ Հայաստանի  Սյունիքի մարզում։ Սկիզբ է առնում Մեղրու լեռների կենտրոնական մասի հարավային լանջերից և Վարդանիձոր գյուղի մոտ ձախից միախառնվում Մեղրի գետին։ Երկարությունը՝ 12 կմ։


== Ծանոթագրություններ ==
Դուդար (Իսպանիա)

Դուդար (իսպ.՝ Dúdar)՝ մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Գրանադա պրովինցիայում, Անդալուսիա ինքնավար մարզում։ Մտնում է Վեգա դե Գրանադա շրջանի մեջ։ Տարածքը կազմում է 8 կմ2։ Բնակչությունը՝ 335 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Պրովինցիայի վարչական կենտրոնից գտնվում է 12  կմ հեռավորության վրա։


== Արտաքին հղումներ ==
Datos socioeconómicos de Dúdar en el Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía Archived 2007-09-30 at the Wayback Machine.
Situación de Dúdar en el Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía Archived 2007-09-26 at the Wayback Machine.
Բորիս Դուբրովսկի-Էշկե

Բորիս Դուբրովսկի-Էշկե (ռուս.՝ Борис Владимирович Дубровский-Эшке, ապրիլի 11, 1897(1897-04-11), Թիֆլիս, Ռուսական կայսրություն - սեպտեմբերի 7, 1963(1963-09-07), Մոսկվա, ԽՍՀՄ), կինոյի խորհրդային նկարիչ, մանկավարժ։ ՌԽՖՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1940 թվական)։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1897 թվականի մարտի 30-ին, (նոր տոմարով` ապրիլի 11-ին), Թիֆլիսում։ 
Սովորել է Սանկտ Պետերբուրգի գեղարվեստի ակադեմիայում։
1917 թվականից աշխատել է որպես նկարիչ։ 
1924 թվականից կինոյում եղել է երկրի առաջատար ստուդիաների գլխավոր նկարիչ։ 1948 թվականից եղել է Խորհրդային Միության կոմունիստական կուսակցության անդամ։  
Մահացել է 1963 թվականի սեպտեմբերի 7-ին, Մոսկվայում։ Թաղված է Նովոդևիչյան գերեզմանատանը։ 


== Կոչումներ և մրցանակներ ==
ՌԽՖՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1940 թվական)։


== Ստեղծագործություն ==
Մասնակցել է հետևյալ ֆիլմերի ստեղծմանը. «Սար-Պիգեն», «Կյանքի օրդերը» (երկուսն էլ` 1927 թվական), «Խռովություն» (1929 թվական), «Կրակի տրանսպորտը» (1930 թվական), «Մահացածների դավադրությունը» (1930 թվական, Միխայիլ Լևինի հետ միասին), «Հանդիպականը» (1932 թվական), «Ճակատ» (1943 թվական)։
Եղել է Վլադիմիր Լենինի մասին «Լենինը Հոկտեմբերին» (1937 թվական, Նիկոլայ Սոլովյովի հետ միասին) և «Լենինը 1918 թվականին» (1939 թվական, Վյաչեսլավ Իվանովի հետ միասին) ֆիլմերի նկարիչը։
Նա կինոդեկորացիոն տեխնիկաների ոլորտում զբաղվել է գիտա-հետազոտական աշխատանքով։ Դուբրովսկի Էշկեի մասնակցությամբ 1929 թվականին կինոյի նկարիչների նախապատրաստման բաժին է բացվել։ 1938 թվականից դասավանդել է Մոսկվայի Գերասիմովի անվան կինեմատոգրաֆիայի համառուսական պետական ինստիտուտում (1940 թվականից` պրոֆեսոր)։


== Ֆիլմագրություն ==


===== Ռեժիսոր և սցենարիստ =====
1931 թվական` «Նավթի կաթիլը» (կարճամետրաժ)


===== Նկարիչ =====
1927 թվական` «Տուրբին № 3»
1927 թվական` «Սար-Պիգեն» (Սարպիկե)
1927 թվական` «Կյանքի օրդերը»
1927 թվական` «Հեռավոր ափին»
1928 թվական` «Հաբուն»
1928 թվական` «Անտառի կողմը»
1928 թվական` «Խռովությունը»
1928 թվական` «Ինժեներ Ելագինը»
1928 թվական` «Գաֆիրը և Մարիամը» (կարճամետրաժ)
1929 թվական` «Կրակի տրանսպորտը»
1929 թվական` «Կաան-Կերեդեն»
1929 թվական` «Երկնագույն ճեպընթացը»
1930 թվական` «Մահացածների դավադրությունը»
1930 թվական` «Կյանքն ամբողջ ընթացքում»
1930 թվական` «Լսո՛ւմ եմ, կապիտան»
1931 թվական` «Նավթի կաթիլ» (կարճամետրաժ)
1932 թվական` «Հանդիպականը»
1937 թվական` «Լենինը Հոկտեմբերին»
1939 թվական` «Լենինը 1918 թվականին»
1941 թվական` «Մարտական կինոհավաքածու №6»
1941 թվական` «Խնջույք Ժիրմունկում»
1943 թվական` «Ճակատը»


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Дубровский-Эшке Борис Владимирович հոդվածը Սովետական մեծ հանրագիտարանում 
Борис Дубровский-Эшке (անգլ.) Internet Movie Database կայքում
Կենսագրությունը КИНО-ТЕАТР կայքում
Հայրենական կինոյի հանրագիտարան, Բորիս Դուբրովսկի Էշկե
Перечень архивных документов в РГАЛИ Archived 2016-03-04 at the Wayback Machine.
300

300 թվական, ոչ նահանջ տարի, ըստ Գրիգորյան օրացույցի սկսում է երկուշաբթի օրը։ Սա մեր թվարկության 300 թվականն է, 
100-րդ տարին III դարի։


== Դեպքեր ==


== Ծնունդներ ==


== Մահեր ==
(7370) Կրասնոգոլովեց

(7370) Կրասնոգոլովեց (անգլ.՝ Krasnogolovets), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1978 թվականի սեպտեմբերի 27-ին Լյուդմիլա Չեռնիխի կողմից Նաուչնիում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,673623 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,5881 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,7591 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1596,79 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,225452 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 4,01° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(7370) Կրասնոգոլովեց աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Պոդստավկի (գյուղ, Զոլոտոնոշայի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՊոդստավկիՊոդստավկի (ուկրաիներեն՝ Підставки), գյուղ Ուկրաինայի Չերկասիի մարզի Զոլոտոնոշայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պոդստավկի գյուղում բնակվում էր 644 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2,16 կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Քրիստոֆ Վեիրիե

Քրիստոֆ Վեիրիե (ֆր.՝ Christophe Veyrier, հունիսի 25, 1637(1637-06-25)[…], Տրե - հունիսի 10, 1689(1689-06-10), Տուլոն), ֆրանսիացի բարոկկո ոճի քանդակագործ։ 
Պիեռ Պյուժեի զարմիկը, աշակերտը և հետևորդը։
Նրա քանդակած արձանները պահվում են աշխարհի մի շարք թանգարաններում՝ Տուլոնի գեղարվեստական թանգարանում, Էքս-ան-Պրովանսում գտնվող Գրանե թանգարանում, փարիզյան Լուվրում, լոնդոնյան Վիկտորյայի և Ալբերտի թանգարանում և նյույորքյան Մետրոպոլիտեն թանգարանում։


== Կենսագրություն ==
Ծնունդով՝ Պրովանսից։ Պյուժեի աշակերտը, որն օգնում էր իր ուսուցչին և ավարտին հասցրեց այն քանդակները, որոնք զարդարում են Մարսելի քաղաքապետարանը։


== Ստեղծագործություններ ==
Փրկչի մարմարե քանդակներ՝  Աախենում (Chapelle de l’Oratoire)
երկու որմնաքանդակ Կարմելիտների մոտ
Մարսի քանդակ
ֆավնի քանդակ
Լիսիմաքոսի արձանը


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
А. Плюшар. Энциклопедический лексикон, том 9. — Типография А. Плюшара; С.-П., 1837 — с. 225 (Вейрье, Христофоръ).
Ղվթիսմշոբել

Ղվթիսմշոբել (վրաց.՝ ღვთისმშობელი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Սամցխե-Ջավախք մարզի Բորժոմի մունիցիպալիտետում։


== Դիրք ==
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 1560 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Բորժոմից հեռու է 31 կմ։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 0 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Վան կամավորական ջոկատ

«Վան» կամավորական ջոկատ։ Կազմավորվել է 1990 թվականին Հրազդանի շրջանում (Կոտայքի մարզ)։ 1990-1994 թվականներին մասնակցել է Հայաստանի Արարատի (Երասխ), Նոյեմբերյանի (Ոսկեպար, Այգեպար), Կապանի, Արցախի Հանրապետության Մարտակերտի (Մարտակերտ, Սարսանգի հիդրոհանգույց), Ֆիզուլիի, Քարվաճառի (Օմարի լեռնանցք) ինքնապաշտպանական և ազատագրական մարտերին։ Ջոկատի հրամանատարն է եղել Վ. Պողոսյանը։
Ավերկիևի քարանձավ

Ավերկիևի քարանձավ (ուկրաիներեն՝ Печера Аверкієва, Ղրիմի թաթարերեն՝ Averkiyev qobası, Ավերկիև կյոբասի), կարստային քարանձավ է Ուկրաինայի հարավում, Ղրիմում Դոլգորուկովի յայլայում։
Խորությունը կազմում է 180 մ։ Բազային ճամբարը գտնվում է 100 մ խորության վրա։
Քարանձավը բաղկացած է մի քանի աստիճաններից, միջինում 8 մ բարձրությամբ։ Ամենաբարձր աստիճանը ունի 15 մ բարձրություն։ Ամենացածրը՝ 4 մ։ Քարանձավի անցումը տևում է մոտ մեկ օր։ Անձրևների ժամանակաշրջանի ընթացքում ի հայտ են գալիս մի քանի սիֆոններ։
Քարանձավում ապրում է հազվագյուտ չղջիկ-վամպիրների գաղութ։


== Տես նաև ==
Ղրիմի քարանձավներ
Սուխոյ Կոբելյաչեկ (գյուղ, Կոզելշչինայի շրջան)

Սուխոյ Կոբելյաչեկ (ուկրաիներեն՝ Сухий Кобелячок), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Կոզելշչինայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Սուխոյ Կոբելյաչեկ գյուղում բնակվում էր 8 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ապոլլոնիոս Պերգացի

Ապոլլոնիոս Պերգացի ( հունարեն՝ Άπολλώγιος ό Περγατος, մոտ մ. թ. ա. 262[…], Պերգե - մոտ մ. թ. ա. 190, Ալեքսանդրիա), մ. թ. ա. III դարի հույն մաթեմատիկոս, ալեքսանդրյան դպրոցի ներկայացուցիչ։ Հայտնի է «Կոնական հատույթներ» աշխատությամբ (8 գրքով)։


== Էլիպսի ներմուծում ==
Կոնական հատույթներն ուսումնասիրել են նաև Ապոլլոնիոս Պերգացու նախորդները, բայց նա առաջինն էր, որ ներմուծեց էլիպսը, հիպերբոլը և պարաբոլը, որպես շրջանային կոնի կամայական հարթ հատույթներից առաջացած կորեր, և մանրամասնորեն հետազոտեց դրանց հատկությունները։ Ապոլլոնիոս Պերգացիու աշխատությունը խոշոր ազդեցություն է ունեցել աստղագիտության, մեխանիկայի և օպտիկայի զարգացման վրա։


== Երկեր ==
Apollonii Pergaei quae graece exstant cum commentaris antiques, ed. J. L. Heiberg, v. 1-2, Lipsiae, 1891-1893.


== Գրականություն ==
Кольман Э., История математики в древности, М., 1961 год.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
http://lavico.ru/chto-gde-kogda/apolloniy-pergskiy
Մարտական գործողությունների մասնակից (կրծքանշան)

Մարտական գործողությունների մասնակից կրծքանշանի Կանոնադրությունը գործում է 1996 թ. դեկտեմբերի 20-ից։ (ՀՀ ՊՆ 20.12. 1996 թ. N 586 հրաման)։
Կանոնադրության մեջ փոփոխություն է կատարվել 1997 թ. մարտի 13-ին։ (ՀՀ ՊՆ 13.03. 1997 թ. N 70 հրաման)
1. Մարտական գործողությունների մասնակից կրծքանշանով պարգևատրվում են 1992-1994 թթ. պարտադիր զինվորական ծառայության զորակոչված զինծառայողներն ու վարժական հավաքների կանչված զինծառայողները, ովքեր ակտիվորեն մասնակցել են ՀՀ սահմանների պաշտպանության մարտերին։
2. Մարտական գործողությունների մասնակից կրծքանշանով պարգևատրումը կատարվում է ՀՀ պաշտպանության նախարարի հրամանով՝ բանակային կորպուսների հրամանատարների, համապատասխան վարչությունների պետերի և հանրապետական զինվորական կոմիսարի ներկայացմամբ։
Այլ պետական մարմինների մարտական գործողությունների մասնակից աշխատակիցների պարգևատրումը կատարվում է այդ մարմինների ղեկավարների միջնորդության հիման վրա՝ ՀՀ պաշտպանության նախարարի հրամանով։
3. Մարտական գործողությունների մասնակից կրծքանշանով պարգևատրումը կատարվում է Մարտական գործողությունների մասնակից վկայականի հանձնման հետ միաժամանակ։ Հետմահու պարգևատրման դեպքում կրծքանշանը վկայականի հետ միասին հանձնվում է պարգևատրվածի ընտանիքին։
4. Մարտական գործողությունների մասնակից կրծքանշանը կրում են կրծքի աջ կողմում՝ բոլոր կրծքանշաններից առաջ։
5. Կրծքանշանը կամ վկայականը կորցնելու դեպքում կրկնօրինակ տրվում է, եթե այն տեղի է ունեցել մարտական գործողությունների պայմաններում, տարերային աղետի հետևանքով կամ այլ պայմաններում, երբ կրծքանշանը պահելու համար անհրաժեշտ միջոցներ ձեռնարկելու հնարավորություն չի եղել։


== Աղբյուրներ ==
ՀՀ պետական պարգևներ Archived 2016-03-05 at the Wayback Machine. (բեռնել)
Սերգեյ Սեինյան

Սերգեյ Գրիգորի Սեինյան (նոյեմբերի 29, 1947(1947-11-29), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - ապրիլի 21, 2020(2020-04-21)), օրթոպեդ, ուռուցքաբան։ ՀՀ բանակի բժշկական ծառայության պահեստի փոխգնդապետ (1999)։ Բժշկական գիտությունների թեկնածու (1997)։


== Ընդհանուր գործունեությունը ==
Ավարտել է Երևանի պետական բժշկական ինստիտուտը (1972), Ադրբեջանի երկաթգծի հիվանդանոցի ինտերնատուրան (1972)։ 1973-99-ին աշխատել է Մինջևանի (այժմ՝ Միջնավան՝ ԼՂՀ Քաշաթաղի շրջանում), Սպիտակի կենտրոնական շրջանային հիվանդանոցներում (նաև՝ շրջանային պոլիկլինիկայի գլխավոր բժիշկ), Երևանի օրթոպեդիայի և վնասվածքաբանության ինստիտուտում, 1999-ից՝ Երևանի ուռուցքաբանության գիտական կենտրոնի գլխավոր բժիշկ, 2000 թվականից. միաժամանակ՝ բուժական և ընդհանուր հարցերով փոխտնօրեն։
1990 թվականին և 1991-92-ին կամավոր մեկնել է ՀՀ Արարատի (Երասխ), ԼՂՀ Շահումյանի շրջաններ և Ստեփանակերտ, բժշկական խմբի հետ (ղեկավար) հիվանդանոցներում վիրահատել է հարյուրավոր ազատամարտիկների և խաղաղ բնակիչների, զբաղվել տաժանման աշխատանքներով։
1991 թվականից մասնագիտական օգնություն է ցույց տալիս Ստեփանակերտի հակաուռուցքային դիսպանսերի և զինվորական կենտրոնական կլինիկական հրապիտալի բժիշկներին։
Աշխատությունները վերաբերում են հենաշարժիչ ապարատի չարորակ և բարորակ ուռուցքների բուժման խնդիրներին։
Որդին՝ Ալեքսանդր Սեինյանը, նույնպես ուռուցքաբան-օրթոպեդ է։


== Ծանոթագրություններ ==
Գերան (երկաթուղային կայարան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Գերան (այլ կիրառումներ)Գերան երկաթուղային կայարան Ելիզավետպոլի նահանգի Ելիզավետպոլի գավառում։ Ելիզավետպոլ քաղաքից 32 կմ հյուսիս-արևելք։ Գտնվում է Բաքու-Թիֆլիս երկաթուղու վրա, համանուն գյուղի մոտ։


== Ծանոթագրություններ ==
Իտալիայի դրոշ

Իտալիայի դրոշը իրենից ներկայացնում է կանաչ, սպիտակ և կարմիր գույներով (ձախից աջ), հավասարաչափ ուղղահայաց շերտեր ունեցող ուղղանկյուն պաստառ։ Լայնքի և երկայնքի հարաբերությունը հավասար է 2։3։ Որոշ աղբյուրների համաձայն, դրոշի սպիտակն ու կանաչը Միլանի ոստիկանության համազգեստի գույներն են, որոնց հետո ավելացվեց կարմիր գույնը։


== Պատմություն ==
Իտալիայի դրոշը նախագծել է Նապոլեոնը, որը նման էր Ֆրանսիայի հեղափոխության դրոշին։ Հիմքում ընկած են Միլանի գերբի գույները՝ սպիտակ և կարմիր, ինչպես նաև կանաչ՝ տեղական ոստիկանության համազգեստի գույնը։ Որպես Ցիսպադանական հանրապետության դրոշ հաստատվել է 1797 թվականի դեկտեմբերի 9–ին։ Հետագայում նույն գույներն օգտագործվել են նաև Իտալիայի նապոլեոնյան թագավորության դրոշում։ Սակայն դրոշները երկու դեպքում էլ տարբերվում էին Ֆրանսիայի դրոշից։ Առաջին դեպքում դրանք հորիզոնական շերտեր էին, իսկ երկրորդը՝ կարմիր պաստառ էր սպիտակ շեղանկյունով՝ վրան կանաչ ուղղանկյուն (ուղղանկյան վրա ոսկեգույն նապոլեոնյան արծիվ)։
1830 թվականից հետո դրոշը ֆրանսիական «եռագույնի» նման է, բայց կանաչ շերտը փոխարինվեց հեղափոխական շարժման կապույտով, որոնք պայքարում էին հանուն միասնական Իտալիայի ազատության։ Հենց այս դրոշով էլ տեղի ունեցավ Իտալիայի միավորումը Սարդինական թագավորության միապետի գլխավորությամբ․ թագավորը հաստատեց այն որպես պետական դրոշ 1848 թվականին։ Սպիտակ շերտագծի վրա զետեղվեց Սավոյական դինաստիայի գերբը։ Միավորված Իտալական թագավորությունում (1861—1946) օգտագործվում էր Սարդինյան թագավորության 1848 թվականի նախկին դրոշը։ 1946 թվականին դրոշից հեռացվեց Սավոյական գերբը։
2005 թվականի հուլիսի 6-ին Իտալիայի խորհրդարանը օրենք ընդունեց՝ համաձայն որի Իտալիայում ազգային դրոշի անարգման համար կտուգանվեին 1000-ից մինչև 1500 եվրոյով։


== Չափ և գույներ ==
2003 թվականին կառավարությունը որոշեց իտալական դրոշի ճշգրիտ գույները, սակայն ընտրված երանգները բուռն քննարկումներ արժանացան և հետագայում փոփոխվեցին։ Վերջնական տեսքը հաստատվեց 2006 թվականին։

Դրոշի կողմերի հարաբերությունը 2։3 է, շերտերը հավասար լայնության են։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«La Bandiera degli italiani dal sito del Quirinale»։ Վերցված է 23 giugno 2010 
«Lo stendardo presidenziale dal sito del Quirinale»։ Վերցված է 23 giugno 2010 
«La Bandiera dal sito del Governo Italiano - Dipartimento per il Cerimoniale dello Stato»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2013-09-14-ին։ Վերցված է 23 giugno 2010 
Museo del Tricolore Archived 2010-06-09 at the Wayback Machine.
Storia minima della bandiera italiana dal sito del C.I.S.V. - Centro italiano studi vessillologici
Bandiera di bompresso del Regno d'Italia, 1879-1946 dal sito del C.I.S.V. - Centro italiano studi vessillologici
Italia dal sito Bandiere Passato e Presente di Roberto Breschi
Cronologia degli avvenimenti che furono alle origini del tricolore della bandiera nazionale italiana Archived 2016-03-02 at the Wayback Machine.
Trascrizione del verbale sulla nascita della bandiera italiana - settembre 1794 Archived 2016-03-02 at the Wayback Machine.
Il significato dei tre colori della nostra Bandiera Nazionale Archived 2018-08-01 at the Wayback Machine.
Costituzione della Repubblica di Bologna (Approvata il 4 dicembre 1796) + Lo stemma del Comune di Bologna Archived 2016-03-25 at the Wayback Machine.
Գոգոևյան օրիորդաց վարժարան

Գոգոևյան օրիորդաց վարժարան (ռուս.՝ Гогоевская женская гимназия), վարժարան աղջիկների համար Դոնի Ռոստովում (1882), 1917 թվականից` առաջին աստիճանի խորհրդային աշխատանքային դպրոց №45, երկրորդ աստիճանի` №6, 1959 թվականից` անգլերենի խորացված ուսուցմամբ №14 դպրոց։ Դպրոցի շենքը պատմության և մշակույթի հուշարձանների տարածաշրջանային նշանակության օբյեկտ է։
Հասցեն` Դոնի Ռոստով, 30-րդ գիծ փողոց, 8, լիտեր Ա։


== Պատմություն ==
XIX դարի վերջում երկրորդ գիլդիայի նախիջևանցի վաճառական Նիկիտա Գոգոևը (Մկրտիչ Քրիստափորի Գոգոյան), գրող Ն. Կուկոլնիկի խորհրդով, իր մահացած չորս դուստրերի հիշատակին, երեք խանութներից և կաշվի գործարանից ստացված եկամուտը` 103237 ռուբլի, կտակեց Ռոստովում աղջիկների դպրոց ստեղծելու համար։ Նոր դպրոցի համար Գոգոևը դնում էր հետևյալ նպատակը. «...Որ դաստիարակվող օրիորդները, չստանալով փայլուն աշխարհիկ կրթություն, որը սազական չէ մեր հասարակության կենցաղին, դառնան բարի տիկնայք, որոնք ունակ լինեն իրենց երեխաներին ներշնչելու լուսավորության օգուտը»։
Նրա այրին` Սրբուհի Բաբասինյանը, 1877 թվականին մեկնել էր Սանկտ Պետերբուրգ, որտեղ թույլտվություն էր ստացել հիմնելու Գոգոևյան ուսումնարանը, որից հետո սկսվել էր գիմնազիայի երկհարկանի շենքի շինարարությունը։
1882 թվականի սեպտեմբերին դպրոցը բացվեց։ Այնտեղ մինչև 1906 թվականը սովորել է 7 տարեկանից մեծ 12 աղջիկ, այնուհետև նրանց թիվը հասել է 20-ի։ Աշակերտուհիների հսկողությունն իրականացրել էր վերակացուհին, որն ապրել է նույն տեղում։ Նրա խնդիրն է եղել նաև աղջիկներին տնավարություն սովորեցնելը։
Ուսումնարանում կային արհեստանոցներ, որոնցում իրականացվում էին բնակչության պատվերները։ Աղջիկների ուսուցման ծրագիրը ներառում էր. կրոնի ուսուցում, ռուսերեն, հայերեն, ֆրանսերեն և գերմաներեն, հանրահաշիվ, երկրաչափություն, աշխարհագրություն, պատմություն, ֆիզիկա, տիեզերագրություն, մանկավարժություն, մարմնամարզություն, նկարչություն, երգ, պար և այլն։
Գոգոևյան վարժարանի աշակերտուհիների համազգեստն ուներ հետևյալ առանձնահատկությունը. դարչնագույն զգեստի քղանցքին կարված էր կարմիր եզրաշերտ։ 1912-1913 թվականներին վարժարանում բացվեցին ավագ դասարաններ, իսկ նրա շրջանավարտներին տրվում էր տնային ուսուցչուհու կոչում։
1913 թվականից Գոգոևյան ուսումնարանը վերափոխվեց կայսրուհի Մարիայի գերատեսչության հաստատությունների կանանց վարժարանի։
1917 թվականին վարժարանը փակվեց, նրա տեղում բացվեց խորհրդային առաջին աստիճանի №45 աշխատանքային դպրոցը և երկրորդ աստիճանի №6 դպրոցը։
1959 թվականին այստեղ բացվեց անգլերենի խորացված ուսուցմամբ №14 դպրոցը, որը 1992 թվականին ստացավ հումանիտար վարժարանի կարգավիճակ։
Համաձայն Ռոստովի մարզի վարչակազմի ղեկավարի 09.10.1998-ի թիվ 411 որոշման` նախկին գիմնազիայի շենքն ընդգրկվել է պատմության և մշակույթի տարածաշրջանային նշանակության հուշարձանների ցանկում։


== Աղբյուրներ ==
Гогоевская женская гимназия
Гимназия №14
Никита Христофорович Гогоев и его гимназия
Լուկաս Կրանախ Ավագ

Լուկաս Կրանախ Ավագ (գերմ.՝ Lucas Cranach der Ältere, հոկտեմբերի 4, 1472, Կրոնախ, Վերին Ֆրանկոնիա, Բավարիա - հոկտեմբերի 16, 1553 կամ 1553[…], Վայմար, Սաքսոնիայի կյուրֆիուրսություն, Սրբազան Հռոմեական կայսրություն), գերմանական Վերածննդի խոշորագույն նկարիչ է։ Գեղանկարչական և գրաֆիկական դիմանկարի վարպետ, որը իր ստեղծագործություններում սինթեզել է գոթական արվեստի ավանդույթները Վերածննդի գեղարվեստական նորարությունների հետ։ Վիտենբերգում 1505-1550 թվականներին եղել է Ֆրիդրիխ Իմաստունի պալատական նկարիչը։


== Կենսագրություն ==
Լուկաս Կրանախ Ավագը ծնվել է Կրոնախում (Վերին Ֆրանկոնիա) 1472 թվականին։ Սկզբում կրել է Զյունդեր ազգանունը, հետագայում վերցրել է հարազատ քաղաքի անունը, որը այդ ժամանակ հնչում էր՝  Կրանախ։ Ենթադրվում է, որ նախնական նկարչական կրթությունը ստացել է հոր մոտ։
Երիտասարդ հասակում ճամփորդել է Գերմանիայում։ 1493 մեկնում է Պաղեստին։ 1501 թվականին վերադառնում է Գերմանիա, բնակություն հաստատում Վիեննայում, որտեղ . ապրում է մինչև 1504 թվականը։ Վիեննական շրջանին են պատկանում նրա առաջին հայտնի գործերը՝ որոնք ստորագրված են «Լուկաս Կրանախ»։
Լուկաս Կրանախ Ավագը ծառայության է անցնում Սաքսոնյան Ֆրիդրիխ Իմաստունի մոտ։ 1508 թվականին նա ազնվական տիտղոս է ստանում, նույն թվականին ճանապարհորդում է Նիդերլանդներում։ Կրանախը խոշոր արվեստանոց է ղեկավարում (ավելի քան 10 օգնականներով), գրքեր էր հրատարակում և զբաղվում դրանց վաճառքով։ Ժամանակ անց նկարիչը Վիտտենբերգի ամենահարուստ բյուրգերն էր և ոչ մեկ անգամ ընտրվել է քաղաքագլուխ։
Լուկաս Կրանախ Ավագը Ռեֆորմացիայի կողմնակից է եղել։ Նա ձևավորել է բողոքական պամֆլետներ, ֆինանսավորել իր ընկերոջ՝ Մարտին Լյութերի հրատարակած գերմաներեն Աստվածաշունչը։ Կրանախը բազմաթիվ անգամ նկարել է Մարտին Լյութերին։ Կրանախի վաղ շրջանի գործերը զարմացնում են իրենց նորարական գաղափարներով, որոնցով նա ցույց է տվել ժամանակաշրջանի հակասությունները։ Պալատական նկարիչ դառնալով, Կրանախը բազմաթիվ դիմապատկերներ է նկարել, պատկերել իր հայտնի ժամանակակիցներիև և հասել մեծ վարպետության։
Լուկաս Կրանախ Ավագը մահացել է 1553 թվականին Վեյմարում։ Նրա հիմնած նկարչական գերդաստանը գոյատևել է մինչև 17-րդ դար։


== Գրականություն ==

Гершензон Н. М., Лукас Кранах, Москва, 1933 (ռուս.)
«Lucas Cranach — Sein Leben, seine Welt und seine Bilder» von Peter Moser erschienen im Babenberg Verlag Bamberg 2004, ISBN 3-933469-14-7 (գերմ.)
«Lexikon der Renaissance» von VEB Bibiliographisches Institut Leipzig 1989 ISBN 3-323-00268-7 (գերմ.)
«Lucas Cranach d. Ä. in Wittenberg» von Jutta Strehle erschienen bei J.M. Pietsch, edition AKANTHUS, Spröda 2001 ISBN 3-00-008441-X (գերմ.)
«Lucas Cranach der Ältere in Wittenberg» von Heinrich Kühne erschienen im Drei Kastanien Verlag 1993, ISBN 3-9803358-4-4 (գերմ.)
Claus Grimm, Johannes Erichsen, Evamaria Brockhoff։ «Lucas Cranach: ein Maler-Unternehmer aus Franken» erschienen Haus der bayrischen Geschichte Augsburg 1994, (գերմ.)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Լուկաս Կրանախ Ավագ, նկարները և կենսագրականը (ռուս.)
Լուկաս Կրանախ Ավագի ստեղծագործությունները Archived 2011-08-14 at the Wayback Machine. (գերմ.)
Կենսագրությունը Archived 2013-07-29 at the Wayback Machine. (գերմ.)
Լուկաս Կրանախ Ավագի մասին Archived 2009-03-06 at the Wayback Machine. (ռուս.)
Բենիամին Երեց

Բենիամին Երեց (ծն․ և մահ․ թթ․ անհտ․), V դարի առաջին կեսի գրական ու կրթական գործիչ։
Աշակերտել է Մեսրոպ Մաշտոցին։ Սյունիքից հրավիրվել է Աղվանք, թարգման ծառայել Մեսրոպ Մաշտոցին, որը նրա (ոմանց կարծիքով նաև Անանիա եպիսկոպոսի) օգնությամբ հորինել է աղվանական գիրը։ Դրանից հետո Բենիամին Երեցը Աղվանքում շարունակել է զբաղվել ուսուցչությամբ և թարգմանությամբ։


== Գրականություն ==
Մովսես Խորենիացի, Հայոց պատմություն, Ե․, 1968։
Կորյուն, Վարք Մաշտոցի, 1962։
Ստեփանոս Օրբելյան, Պատմութիւն նահանգին Սիսական, Թ․, 1910։
Աճառյան Հ․, Հայոց գրերը, Ե․, 1968։
Սիրանույշ Սարիկյան

Սիրանույշ Հակոբի Սարիկյան  (Հուլիսի 1, 1908, Վլադիկավկազ - Օգոստոսի 2, 1979, Մոսկվա), հայ բժիշկ, մալարիաբան։ Բժշկական գիտությունների դոկտոր։ ԽՄԿԿ անդամ 1944 թվականից։


== Ուսում ==
1930 թվականին ավարտել է Երևանի բժշկական համալսարան։


== Աշխատանք ==
Աշխատել է Էջմիածնի շրջանային, 1935 թվականից՝ Երևանի կենտրոնական տրոպիկական կայաններում, 1936-1971 թվականներին՝ Մոսկվայի կենտրոնական տրոպիկական ինստիտուտում (այժմ՝ Վ․ Մարցինովսկու անվան բժշկական պարազիտաբանության և տրոպիկական բժշկության ինստիտուտ )։ Գիտական աշխատանքնրը վերաբերում են ԽՍՀՄ ի տարբեր գոտիներում և ԽՍՀՄ եվրոպական մասի միջին գոտում խոշոր ջրամբարների կառուցման ու շահագործման պայմաններում մալարիայի բռնկումների դեմ պայքարի միջոցառումների համակարգի մշակմանը, ինչպես նաև հեռավոր նավարկությունների անձնակազմի մալարիայով հիվանդացման և մալարիայի ներմուծման կանխարգելման հարցերին։ Պարգևատրվել է «Պատվո նշան» շքանշանով։
Կերպիքենդ

Կերպիքենդ, գյուղ Արևելյան Հայաստանի Ելիզավետպոլի նահանգի Արեշի գավառում։


== Բնակչություն ==
1908 թվականին գյուղն ունեցել է 834 կովկասի թաթար բնակիչ։


== Տես նաև ==
Ելիզավետպոլի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Դուդլենվիլ

Դուդլենվիլ (ֆր.՝  Doudelainville), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 221 մարդ, բնակչության խտությունը` 44.29 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 4.99 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 135 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 40 կմ արևմուտք։


== Բնակչություն ==


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 192 աշխատունակ (15-64 տարեկան)  բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 150-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 42։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 78,1 %։ 150 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 135 անձ (78 տղամարդ և 57 կին)։ Գործազուրկ են եղել 15 անձ (13 տղամարդ և 2 կին)։ 42 անաշխատունակներից 8-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 12-ը` թոշակառուներ, իսկ 22-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Սոմ գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Իվանովկա (գյուղ, Խիսլավիչսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԻվանովկաԻվանովկա (ռուս.՝ Ивановка), գյուղ Ռուսաստանի, Սմոլենսկի մարզի Խիսլավիչսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Կամո Քոչունց

Կամո Գրիգորի Քոչունց (հունվարի 28, 1963(1963-01-28)), ՀՀ ռազմական գործիչ, գեներալ-լեյտենանտ (2020)։ ՀՀ զինված ուժերի գլխավոր շտաբի պետի առաջին տեղակալ։


== Կենսագրություն ==
1984 թվականին ավարտել է բարձրագույն հրամանատարական համազորային ուսումնարանը, 2001 թվականին` ՌԴ գլխավոր շտաբի ռազմական ակադեմիան։
1984-1992 թվականներին ծառայել է ԽՍՀՄ զինված ուժերում։ 1985-1987 թվականներին ԽՍՀՄ զորախմբի կազմում գործուղվել է Աֆղանստան, մասնակցել մարտական գործողություններին։ 1992-1994 թվականներին մասնակցել է Արցախյան ազատամարտին։
1992 թվականից ՀՀ ԶՈՒ կազմում զբաղեցրել է տարբեր ղեկավար պաշտոններ։ 2000 թվականի հունիսի 9-ին ՀՀ Նախագահի հրամանագրով նշանակվել է ԶՈՒ գլխավոր շտաբի պետի տեղակալ, 2002 թվականի հունվարի 14-ին` ԶՈՒ գլխավոր շտաբի օպերատիվ վարչության պետ-գլխավոր շտաբի պետի տեղակալ։ 2003 թվականի սեպտեմբերի 20-ին ՀՀ Նախագահի հրամանագրով Կամո Քոչունցին շնորհվել է «գեներալ–մայոր» զինվորական կոչում։ 2007 թվականի հուլիսի 20-ին ՀՀ Նախագահի հրամանագրով նշանակվել է ՀՀ զինվորական կոմիսար, 2009 թվականի հունվարի 26-ին` ԶՈՒ 4–րդ բանակային կորպուսի հրամանատար, 2010 թվականի օգոստոսի 12-ին` ԶՈՒ 5–րդ բանակային կորպուսի հրամանատար, 2013 թվականի հունիսի 10-ին` ԶՈՒ ԳՇ կազմզորահավաքային վարչության պետ։ 2018 թվականի սեպտեմբերի 5-ին ազատվել է զինված ուժերի գլխավոր շտաբի կազմակերպչական-զորահավաքային վարչության պետի պաշտոնից։ 2021 թվականից զբաղեցնում է ՀՀ ԶՈՒ գլխավոր շտաբի պետի առաջին տեղակալի պաշտոնը։ 


== Կոչումներ ==
Գեներալ-լեյտենանտ
գեներալ–մայոր (2003)


== Պարգևներ, մրցանակներ ==
«Սուրբ Վարդան Մամիկոնյան» շքանշան
«Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշան
ԽՍՀՄ «Կարմիր աստղ» շքանշան
ՀՀ «Արիության համար» մեդալ
«Մարտական ծառայության» մեդալ
«Հայրենիքին մատուցած ծառայության համար» 1-ին և 2-րդ աստիճանների մեդալներ
ՊՆ «Մարշալ Բաղրամյան» մեդալ
«Գարեգին Նժդեհ» մեդալ
«Վազգեն Սարգսյան» մեդալ
«Անդրանիկ Օզանյան» մեդալ
«Դրաստամատ Կանայան» մեդալ
«Անբասիր ծառայության համար» մեդալ


== Ծանոթագրություններ ==
Բոմանոր Հոլ

Բոմանոր Հոլ (անգլ.՝ Beaumanor Hall), շքեղ շինություն Անգլիայի Լեսթերշիր կոմսության Վուդհաուս գյուղակում՝ Լաֆբորո քաղաքի մերձակայքում, Չարնվուդյան անտառի եզրին։ Հիմնադրվել է 14-րդ դարում, 1842-1848 թվականներին Ճարտարապետ Ուիլյամ Ռեյլտոնի պատրաստած նախագծերի հիման վրա վերակառուցվել ու նշանակալի չափերով ընդարձակվել։ Ընդգրկված է Անգլիայի 2-րդ աստիճանի պատմական հուշարձանների ցանկում։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին օգտագործվել է ռազմական հետախուզության կազմակերպման նպատակով։ Ներկայումս հանձնված է Լեսթերշիր կոմսության խորհրդի տնօրինմանը և ծառայում է որպես ուսումնավարժական կենտրոն, խորհրդաժողովների անցկացման վայր, երիտասարդության համար կեցավայր։


== Պատմություն ==
Նորմանների կողմից Անգլիայի նվաճումից հետո տարածքը դարձել է Չեստերի առաջին կոմս Հյու դ՛Ավրանշի սեփականությունը։ 1327 թվականին սեփականատեր է դարձել Անրի դը Բոմոնը, ում համար էլ 1330 թվականին կառուցվել է նոր տուն՝ Բո Մանոր (Beau Manor) անվանումով։ 1338 թվականին այդ տան մոտ եկեղեցի է կառուցվել։ 1595 թվականին տան և շրջակա տարածքի սեփականության իրավունքն անցել է Եղիսաբեթ Առաջին թագուհու պալատական պաշտոնյա, ավելի ուշ՝ Լեսթերի խորհրդարանի անդամ սըր Ուիլյամ Հիրիքին։ Վերջինիս տոհմակից հետնորդների օրոք շինությունը լուրջ վերակառուցումների է ենթարկվել և իր ներկայիս տեսքն ստացել 1842-1848 թվականներին իրականացված վերջնական վերակառուցման արդյունքում։ Վերակառուցման աշխատանքների ավարտվելուց հետո շինության արժեքը գնահատվել է £37.000.:
1939 թվականից շենքի հիմնական մասն զբաղեցրել է հետախույզների դպրոցը։ Կառույցն ու կից շինություններն օգտագործվել են նաև փոստի քաղաքացիական ծառայության, բրիտանական առևտրական նավատորմի, թագավորական նավատորմի, թագավորական ռազմաօդային ուժերի ղեկավար կազմերի, ազդանշանների թագավորական կորպուսի ուսումնավարժական պարապմունքների կազմակերպման համար։ 
Երկրորդ աշխարհամարտի տարիներին Բոմանորը դարձել է գաղտնալսման ռազմավարական կարևորագույն կայաններից՝ այսպես կոչված՝ Y կայաններից (Y stations) մեկը, որտեղ որսացել-«բռնել» են թշնամական ռադիոհաղորդումները և տեղեկատվությունը փոխանցել Բլեչլի Պարկում գտնված X կայանին (Station X)՝ վերծանման ու վերլուծությունների համար։


== Գրականություն ==
Wessel, Caroline (1988) Portrait of Beaumanor, The Herricks and Beaumanor Society, 0-9514086-0-7
This article contains text that has been reproduced by permission of Beaumanor & Garats HaY Amateur Radio Society M0GBY.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Beaumanor history
Bletchley Park Museum
Garats Hay Branch of Royal British Legion
The Y Service 1939–1945 Beaumanor Hall (englisch). Abgerufen am 23. März 2017.
Beaumanor Hall (englisch). Abgerufen am 17. März 2017.
Broschüre(չաշխատող հղում) zu Führungen durch Beaumanor Hall (englisch). Abgerufen am 17. März 2017.
Beaumanor Park Y Station Archived 2016-03-28 at the Wayback Machine. (englisch). Abgerufen am 22. März 2017.
Մ.թ.ա. 318


== Դեպքեր ==


== Ծնունդներ ==


== Մահեր ==
Սառնուտ լեռ

Սառնուտ, լեռնագագաթ Հայաստանի Գեղարքունիքի մարզում, Արեգունի լեռներում, Կալավան գյուղից 4 կմ հարավ–արևմուտք։ Բարձրությունը 2673 մ է։


== Ծանոթագրություններ ==
Ատեր

Ատեր, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Թիմարի գավառում։


== Անվան ստուգաբանություն ==
Ըստ ավանդության գյուղի անունը ծագել է «ա՜խ տեղ» բացականչությունից։


== Պատմություն ==
Ատերի բնակիչները մասնակցել են Վանի 1915 թվականի հերոսամարտերին։ Բնակիչների մի մասին հաջողվել է փրկվել կոտորածներից և բնակություն հաստատել Արևելյան Հայաստանում


== Բնակչություն ==
1850-ական թվականներին ուներ 163 հայ բնակիչ, 1909 թվականին ուներ 50 տուն հայ բնակիչ, իսկ 1915 թվականին՝ 98 հայ բնակիչ։


== Տնտեսություն ==
Բնակիչները զբաղվում էին երկրագործությամբ, այգեգործությամբ, բանջարաբուծությամբ և անասնապահությամբ։ Գյուղը տեղական ճանապարհով կապված էր Վան քաղաքի հետ։


== Պատմամշակութային կառույցներ ==
Ատերն ուներ Ս. Ստեփանոս եկեղեցի, որից ոչ հեռու պահպանվում էին հին գյուղի ավերակներն ու գերեզմանոցը։ Գյուղից հյուսիս մի քարաբեկորի վրա մեխված է երկաթյա գամ, որը, ըստ ավանդության, պատկանելիս է եղել Թադեոս Առաքյալին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Վանի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Ռազմական հոգեբանություն

Ռազմական հոգեբանություն, հոգեբանության բնագավառ, որն ուսումնասիրում է ռազմական հոգեբանությունը, նախապատրաստության (ուսուցում, պարապմունքներ, զինավարժություններ են) և մարտական գործողությունների ընթացքում զինվորի, հրամանատարի, կոլեկտիվի (միավորում, ստորաբաժանում) վարքի առանձնահատկությունները, նրանց ռազմատեխնիկական և բարոյաքաղաքական պատրաստության հոգեբանական պայմաններն ու նախադրյալները։ Նպատակն է բացահայտել մարտական գործողության մեջ հոգեբանական ազդակի առանձնահաւոուկ դերն ու նշանակությունը։ Կապի մեջ է ընդհանուր սոցիալական, մանկավարժական, ինժեներական և հոգեբանության այլ ճյուղերի հետ։ Ռազմական հոգեբանությունը, որպես գիտության հատուկ բնագավառ, ձևավորվել է 20-րդ դարի սկզբին։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից (1939—45) հետո ծավալուն հետազոտություններ են կատարվել հատկապես Միացյալ Նահանգներում։ ժամանակակից ռազմական հոգեբանությունն ունի կոնստրուկտորատեխնիկական, ռազմաինժեներական, ռազմամանկավարժական, ռագմասոցիալական և ռազմասպորտային հիմնական բաժիններ։
Շուշիի օրհներգ

Շուշիի օրհներգի  պրեմիերան տեղի է ունեցել 2012 թվականի մայիսի 9-ին՝ Շուշիի ազատագրման 20-ամյակին։ Օրհներգը գրվել է  Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության  Մշակույթի նախարարության պատվերով, երաժշտության հեղինակը կոմպոզիտոր Ավետիս Բերբերյանն է, իսկ բառերի հեղինակը իր կինը՝ բանաստեղծուհի, հրապարակախոս Նուշիկ Միքայելյանը։ 
Օրհներգը գրված է Սիմֆոնիկ նվագախմբի և երգչախմբի համար։


== Օրհներգի տեքստ ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Տեսանյութ Յութուբում
Վահե Հակոբյան (տնտեսագետ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Վահե Հակոբյան (այլ կիրառումներ)Վահե Մաքսիմի Հակոբյան (մայիսի 18, 1977(1977-05-18), Քաջարան, Ղափանի շրջան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), Հայաստանի պետական գործիչ՝ Սյունիքի նախկին մարզպետ։


== Կրթություն ==
1999 թ. ավարտել է Երևանի ժողովրդական տնտեսության ինստիտուտը՝ տնտեսագետի որակավորմամբ։
1999 թ. ընդունվել է Հայաստանի ֆինանսների և էկոնոմիկայի նախարարության տնտեսագիտական հետազոտությունների ինստիտուտի ասպիրանտուրան։
2003 թ. պաշտպանել է գիտական թեզ և ստացել տնտեսագիտական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճան։


== Աշխատանքային գործունեությունը ==
1999 թ. - «ԱՎՍԱՓ» ՍՊԸ-ի խորհրդի նախագահ։
2000-2002 թթ. - Հայաստանի Հանրապետության պետական գույքի կառավարման նախարարության մոնիտորինգի և աուդիտի վարչության մոնիտորինգի բաժնի պետ։
2003-2004 թթ. - «Զանգեզուր Մայնինգ» ընկերության գործադիր տնօրեն։


== Քաղաքական գործունեությունը ==
2004-2007 թթ. - Ազգային ժողովի պատգամավոր (թիվ 52 ընտրատարածք)։ Ազգային ժողովի ֆինանսավարկային, բյուջետային և տնտեսական հարցերի մշտական հանձնաժողովի անդամ։
2007-2012 թթ.՝ Ազգային ժողովի պատգամավոր (թիվ 38 ընտրատարածք)։
2012 թ. մայիսի 6-ին Ազգային ժողովի պատգամավոր է ընտրվել թիվ 38 ընտրատարածքից։
2013 թ. հուլիսի 10-ին Հայաստանի Կառավարության որոշմամբ նշանակվել է Հայաստանի Սյունիքի մարզպետ։
2014 թ. սեպտեմբերի 4-ին Հայաստանի Կառավարության որոշմամբ ազատվել է Հայաստանի Սյունիքի մարզպետի պաշտոնից՝ իր դիմումի համաձայն։
2014 թ. սեպտեմբերի 9-ին Հայաստանի Վարչապետի որոշմամբ նշանակվել է Հայաստանի տարածքային կառավարման նախարարության ջրային տնտեսության պետական կոմիտեի նախագահ։
2014 թ. նոյեմբերի 21-ին Հայաստանի Վարչապետի որոշմամբ ազատվել է Հայաստանի տարածքային կառավարման նախարարության ջրային տնտեսության պետական կոմիտեի նախագահի պաշտոնից՝ իր դիմումի համաձայն։Ամուսնացած է, ունի երկու երեխա։
Անկուսակցական է։


== Ծանոթագրություններ ==
Պատնոց

Պատնոց, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բայազետի սանջակի Դութաղ գավառում, Մանազկերտ քաղաքից մոտ 20 կմ հս-արլ․, Արածանիի Մանազկերտ վտակի վերին հոսանքի շրջանում, աջ ափին։ Փռված էր Պատնոց սարի ստորոտին և բաժանված էր երեք թաղի։ 19-րդ դարում ուներ ավելի քան 500 տուն հայ բնակչություն, որոնց թիվն աստիճանաբար նվազել է թուրք կառավարության բռնությունների հետևանքով՝ 1909-ին հասնելով 50 տան (տես Բադնոց)։ Պատնոցում հայտնաբերվել է երեք սեպաձև արձանագրություն՝ ուրարտուի Իշպուինի թագավորի անունով։
Իշխան Գելոյան

Իշխան Մախարի Գելոյան (օգոստոսի 31, 1992(1992-08-31), Ռանչպար, Մասիսի շրջան, Հայաստան), ռուսաստանցի և հայ ֆուտբոլիստ, Կալինինգրադի «Բալթիկա» ակումբի և Հայաստանի ազգային հավաքականի կիսապաշտպան։


== Կենսագրություն ==


=== Ակումբային կարիերա ===
Իշխան Գելոյանը ծնվել է Հայաստանի Ռանչպար գյուղում, բայց մեծացել է Ռուսաստանում։ 6 տարեկանից նա զբաղվել է թեկվոնդոյով Մոսկվայի դպրոցներից մեկում, բայց հետո ընտանիքը տեղափոխվել է Լյուբերցի, և 10-ամյա Գելոյանը սկսել է ֆուտբոլ պարապել տեղի դպրոցում մարզիչ Ալեքսեյ Բեսալիի մոտ, որը խորհուրդ է տվել դիտում անցնել Մոսկվայի դպրոցներում։ 13 տարեկանում նա մոտ մեկ ամիս անցկացրել է «Դինամոյի» դպրոցում, սակայն չի կարողացել ամրապնդվել այնտեղ և տեղափոխվել է «Լոկոմոտիվ-Պերովոյի» դպրոց։
Մեծահասակների մակարդակում նա սկսել է խաղալ «Լոկոմոտիվ-2-երիտասարդական» թիմում՝ սիրողական լիգայում։ Պրոֆեսիոնալ մակարդակում նորամուտը նշել է 2012 թվականին Ռուսաստանի 2-րդ դիվիզիոնի «Սլավյանսկի» ակումբում, որտեղ վեց ամսում անցկացրել է 19 խաղ և դարձել 4 գոլի հեղինակ։ 2013 թվականի ձմռանը նա տեղափոխվել է Ուչալիի «Գոռնյակ»։ 2013/14 մրցաշրջանում նա խաղացել է Ռուսաստանի ֆուտբոլի ազգային լիգայում (ФНЛ)՝ Ձերժինսկի «Խիմիկի» կազմում։ Հետագայում Գելոյանը փոխել է մեծ թվով թիմեր, որոնց թվում են «Բալթիկան», «Վիտյազը» (Կրիմսկ), «Ենիսեյը», «Նեֆտեխիմիկը», «Լուչը» (Վլադիվոստոկ) և «Շիննիկը», բայց նրանցից ոչ մեկում չի մնացել մեկ մրցաշրջանից ավելի։
2019 թվականին Գելոյանը պայմանագիր է կնքել Պրեմիեր լիգայի նորեկ «Տամբով» ակումբի հետ, սակայն մարզման ժամանակ խաչաձև կապանների վնասվածք է ստացել և ոչ մի հանդիպում չի անցկացրել այդ թիմի կազմում։ 2020 թվականի հոկտեմբերին նա վերադարձել է «Բալթիկա»։


=== Կարիերա ազգային հավաքականի կազմում ===
2021 թվականի օգոստոսի 25-ին Գելոյանը հրավիրվել է Հայաստանի ազգային հավաքական՝ մասնակցելու 2022 թվականի աշխարհի առաջնության ընտրական մրցաշարի սեպտեմբերյան խաղերին։ Նորամուտը թիմում նա նշել է սեպտեմբերի 5-ին Գերմանիայի հավաքականի հետ արտագնա հանդիպման (0:6) ժամանակ՝ փոխարինման դուրս գալով ընդմիջումից հետո։


== Ծանոթագրություններ ==
Անովկա (գյուղ, Դունաևցիի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԱնովկաԱնովկա (ուկրաիներեն՝ Ганнівка), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Դունաևցիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Անովկա գյուղում բնակվում էր 702 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1682 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 417,36 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում բնակավայրերի ամբողջական ցանկ, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Վազգեն Հակոբյան (պատմաբան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Վազգեն Հակոբյան (այլ կիրառումներ)Վազգեն Արտաշեսի Հակոբյան (փետրվարի 14, 1913(1913-02-14), Լեռնագյուղ, Հայաստան - մայիսի 5, 1982(1982-05-05), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), պատմաբան, աղբյուրագետ։ Պատմական գիտությունների դոկտոր (1967 թ.), պրոֆեսոր (1972 թ.)։


== Աշխատություններ ==
1941 թվականին ավարտել է ԵՊՀ պատմության ֆակուլտետը։ 1969-1974 թթ.-ին դասախոսել է Կիրովականի մանկավարժական ինստիտուտում, 1971-1982 թվականներին՝ ՀԽՍՀ ԳԱ Պատմության ինստիտուտի բաժնի վարիչ։ Ուսումնասիրությունները վերաբերում են հայ ժողովրդի միջնադարյան պատմության, XVIII դարի հայ ազգային-ազատագրական շարժման խնդիրներին, տարբեր աղբյուրների քննությանը։ «Մանր ժամանակագրություններ XIII-XVIII դարեր» (հատոր 1-2, 1951-1956 թթ.) ժողովածուում ներկայացրել է 85 ժամանակագրություն, որոնց մեծ մասն առաջին անգամ դրել է շրջանառության մեջ։ Կազմել և հրատարակել է «Կանոնագիրք Հայոց»-ի երկու հատորները (1964-1971 թթ., Մեսրոպ Մաշտոցի անվան մրցանակ, 1974 թ.), «Հայերեն ձեռագրերի ԺԷ դարի հիշատակարանները» (հատոր 1-3, 1974-1984 թթ., 1-ին հատորը՝ Ա. Հովհաննիսյանի հետ), մասնակցել XVIII դարի հայ-ռուսական հարաբերությունների պատմությանը նվիրված փաստաթղթերի («Հայ-ռուսական հարաբերությունները XVIII դարի առաջին երրորդում», հատոր 2, մաս 1-2, 1964-1967 թթ., ռուսերեն) և «Մեսրոպ Մաշտոց» (1962 թ.) ժողովածուների ստեղծմանը։


== Պարգևներ ==
ՀԽՍՀ ԳԱ Մեսրոպ Մաշտոցի անվան մրցանակ (1974)։


== Երկեր ==
Մանր ժամանակագրություններ 13-18-րդ դդ., ժողովածու, 1951-1956։
Армяно-русские отношения в первой трети XVIII века. Сб. документов, Иоаннисян А, Арутюнян П. Т, Тер-Авакимова С. А, Институт истории АН АрмССР, Ереван, Изд-во АН АрмССР, 1964.
"Армянская книга канонов" и ее редакции։ Автореферат ... д-ра ист. наук / В. А. Акопян, АН Арм. ССР, Ин-т истории. Ереван, Б. и., 1967.
Հայ-ռուսական հարաբերությունները XVIII դարի առաջին երրորդում, հ. 2, մաս 1-2, 1964-1967։
Կանոնագիրք հայոց։ Հատոր Ա, Պատմության ինստիտուտ, ՀՀ Գիտությունների ազգային ակադեմիա, Երևան, ՀԽՍՀ ԳԱ հրատարակչություն, 1964 (համահեղինակ)։
Էջեր հայ ժողովրդի պատմության և բանասիրության։ (Հոդվածների ժողովածու), Պատմության ինստիտուտ ՀԽՍՀ ԳԱ, Երևան, ՀԽՍՀ ԳԱ հրատ., 1971 (համահեղինակ)։
Հայերեն ձեռագրերի ԺԷ դարի հիշատակարանները, հ. 1-3, 1974-1984։
Երկեր։ [Քննական տեսություն հայ ժողովրդի պատմության 8 գ.], Պատմության ինստիտուտ ՀԽՍՀ ԳԱ, Երևան, ՀԽՍՀ ԳԱ հրատարակչություն, 1977 (համահեղինակ)։
Հայերեն ձեռագրերի ԺԷ դարի հիշատակարաններ (1621-1640 թվականներ)։ Հ. Բ, Պատմության ինստիտուտ ՀԽՍՀ ԳԱ, ՀՀ Գիտությունների ազգային ակադեմիա, Երևան, ՀԽՍՀ ԳԱ հրատարակչություն, 1978 (համահեղինակ)։
Հայերեն ձեռագրերի ԺԷ դարի հիշատակարաններ (1641-1660 թվականներ)։ Հ. Գ, Պատմության ինստիտուտ, ՀԽՍՀ ԳԱ, ՀՀ Գիտությունների ազգային ակադեմիա, Երևան, ՀԽՍՀ ԳԱ հրատարակչություն, 1984 (համահեղինակ)։
Нагорный Карабах в 1918-1923 гг.։ Сборник документов и материалов / Отв. ред. В. А. Микаелян, Сост.։ В. А. Акопян и др., АН Армении, Ин-т истории, Гл. архив. упр. при СМ РА, ЕГУ, кафедра истории армянского народа. Ереван, Изд-во АН Армении, 1992.
Լվովի համալսարան

Իվան Ֆրանկոյի անվան Լվովի համալսարան (ուկրաիներեն՝ Львівський національний університет імені Івана Франка), խորհրդային հնագույն և խոշորագույն բուհերից։ Հիմնադրվել է 1661 թվականին որպես ակադեմիա՝ համալսարանի իրավունքներով և արտոնություններով, փիլիսոփայության, իրավաբանական, բժշկական և աստվածաբանական ֆակուլտետներով։ 1940 թվականին շնորհվել է Իվան Ֆրանկոյի անունը։ Ունի (1973) պատմության, բանասիրական, ժուռնալիստիկայի, օտար լեզուների, իրավաբանական, տնտեսագիտական, ֆիզիկայի, մեխանիկա֊մաթեմատիկական, քիմիական, երկրաբանական, աշխարհագրական, կենսաբանական, բուհերում դասավանդողների որակավորման բարձրացման ֆակուլտետներ, երեկոյան, հեռակա և նախապատրաստական բաժիններ, ասպիրանտուրա, 69 ամբիոն, 46 ԳՀԼ և կաբինետաստղադիտարան (հիմնադրվել է 1744 թվականին), բուսաբանական այգի, 2 կենսաբանական կայան, կենդանաբանական, հանքաբանական, հնագիտության, համալսարանի պատմության թանգարաններ, հրատարակչություն, գրադարան (մոտ 2,5 միլիոն գիրք)։ 1772/1773 ուսումնական տարում Լվովի համալսարանը ունեցել է մոտ 12 հազար ուսանող, ավելի քան 700 դասավանդող։ Հրատարակում է «Ուչյոնիե զապիսկի» («Գիտական տեղեկագիր», 1946 թվականից)։ Պարգևատրվել է Լենինի շքանշանով (1961)։


== Տես նաև ==
Ֆրանկոյի անվան հնագիտական թանգարան
Ակռավար

Ակռավար, արոտավայր Մեծ Հայքի Սյունիք աշխարհի Ծղուկ գավառում, պատկանում էր Տաթևի վանքին։


== Ծանոթագրություններ ==
Ֆերենց Կեմենի (թարգմանիչ)

Ֆերենց Կեմենի (հունգ.՝ Kemény Ferenc, հուլիսի 13, 1917(1917-07-13), Բուդապեշտ, Ավստրո-Հունգարիա - հոկտեմբերի 2, 2008(2008-10-02), Օսլո, Նորվեգիա), հունգարացի թարգմանիչ։


== Կենսագրություն ==
Ֆերենց Կեմենին ծնվել է Բուդապեշտում։ 1956 թվականին գաղթել է Նորվեգիա, 1980-ականներին  ապրել է Օսլոյում։


=== Լեզուների իմացություն ===
Կեմենին լեզուները բաժանել է երեք խմբի՝

ամենացածր մակարդակ, որից նա թարգմանել է (16 լեզու)
միջին մակարդակ, որով նա թարգմանել է (12 լեզու)
ամենաբարձր մակարդակ, որով նա խոսում է (12 լեզու)՝ դանիերեն, անգլերեն, ֆրանսերեն, գերմաներեն, իտալերեն, նորվեգերեն, պորտուգալերեն, ռումիներեն, ռուսերեն, սերբերեն-խորվաթերեն, իսպաներեն, շվեդերեն(Նա հունգարերենը վերը թվարկածների մեջ չի հաշվել)


== Թարգմանություններ ==
Հիմնականում թարգմանել է բանաստեղծություններ, անդրադարձել է նաև այլ գրական ժանրերի։ Մինչև 1985 թվականը հունգարական բանաստեղծություններ է թարգմանել 17 լեզուներով, ինչպես նաև բանաստեղծություններ է հունգարերեն թարգմանել 30 լեզուներով։ Նորվեգերեն է թարգմանել 8 այլ լեզուներից, նորվեգերենից՝ 12 այլ լեզուներով։ Գերմաներենից, ֆրանսերենից, իսպաներենից, ռումիներենից, ռուսերենից բանաստեղծություններ է թարգմանել անգլերեն, ֆրանսերենից և իտալերենից՝ գերմաներեն, անգլերենից՝ իսպաներեն, գերմաներենից՝ ֆրանսերեն, ֆրանսերենից՝ իտալերեն։
Երբ նա գտնվում էր մի ընկերությունում Միխայիլ Բաբիչի սոնետներից մեկի իսպաներեն թարգամանության հետ կապված, ինչ-որ մեկը նրան զարմանքով հարցրել է, «O՜, Դուք նաև իսպաներե՞ն եք խոսում»։ Դասական գրականության բանաստեղծ և թարգմանիչ Գաբոր Դևեչերին նրա փոխարեն պատասխանել է. «Ֆերենց Կեմենին խոսում է բանաստեղծության լեզվով. ահա ամենակարևորը»։
Նրա թարգմանությունների հավաքածուն լույս է տեսել 2005 թվականին։ Tengertől tengerig: Kemény Ferenc 2500 év európai költészetéből válogatott, 30 nyelvből készített, 150 formahű műfordítása – kézirat gyanánt.


== Երկեր ==
Das Sprechenlernen der Völker ("Speech Learning of Nations", ISBN 3-7003-0121-9), 1975, Vienna. His unorthodox views on historical linguistics and the origins of Hungarian language were advanced in this book.
Im Anfgang war das Korn oder die Großen Mythen der Menschheit ("In the Beginning was the Seed, or the Big Myths of Humankind", 1993)
Ér-e valamit a történeti összehasonlító nyelvészet? ("Is Historical Comparative Linguistics Worth Anything?, ISBN 963-03-6998-2, 1997)
Az elméleti fizika új alapjai ("New Foundations for Theoretical Physics", ISBN 963-03-9775-7, 1998)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Kató Lomb: Bábeli harmónia ("Harmony of Babel"), Gondolat, 1988, Budapest, pp. 88–92
Նուևա Պալմիրա

Նուևա Պալմիրա (իսպ.՝ Nueva Palmira), քաղաք Ուրուգվայի հարավարևմտյան մասում՝ Կոլոնիա դեպարտամենտում։ Ընկած է դեպարտամենտի վարչական կենտրոնից՝ Կոլոնիա դել Սակրամենտո քաղաքից մոտավորապես 90 կիլոմետր դեպի հյուսիս-արևմուտք, Ուրուգվայ գետի արևելյան ափին։ Նուևո Պալմիրայի նավահանգիստն իր առևտրային նշանակությամբ երկրորդ տեղն է զբաղեցնում Ուրուգվայում՝ զիջելով միայն մայրաքաղաք Մոնտեվիդեոյի նավահանգստին</ref>: Ընդ որում՝ այնտեղ համապատասխան հարմարություններ են ստեղծված նաև առագաստանավերի ու զբոսանավերի սպասարկման համար։ Բացի այդ, գետի ափերի երկարությամբ ձգվումեն մի շարք լողափեր  (Playa Higuerita, Playa Eolo, Playa Corbacho, Playa Los Vascos), իսկ քաղաքի հյուսիսային մասում, դարձյալ՝ գետափին, գտնվում է Balneario Brisas del Uruguay առողջարանը։


== Պատմություն ==
Բնակավայրը, Pueblo-ի (գյուղի) կարգավիճակով և Իգերիտաս (Higueritas) անվանումով, հիմնադրվել է 1831 թվականի հոկտեմբերի 26-ին, Ֆելիպե Սանտյագո Տոռես Լեյվայի նախաձեռնությամբ։ 1920 թվականի օգոստոսի 17-ին ստացել է Villa-ի (փոքր քաղաքի), 1953 թվականի հուլիսի 1-ին՝ Ciudad-ի (քաղաքի) կարգավիճակ։ Իր նոր անվանումը բնակավայրն ստացել է Սիրիայում գտնվող Պալմիրա պատմական, հնագույն քաղաքի աննունից, որը արամեերենից թարգմանած՝ նշանակում է «արմավենիների քաղաք»։


== Բնակչություն ==
2011 թվականի մարդահամարի տվյալներով Նուևա Պալմիրայում ապրում էր 9.857 մարդ։

Աղբյուրը՝ Instituto Nacional de Estadística de Uruguay


== Պատկերասրահ ==

		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Նուևա Պալմիրայի կայքէջը (Իսպաներեն)
Information on the city at welcomeuruguay.com (Իսպաներեն)
INE map of Nueva Palmira Archived 2012-10-10 at the Wayback Machine.
(8255) Մասիերո

(8255) Մասիերո (անգլ.՝ Masiero), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1981 թվականի մարտի 2-ին Շելտ Բասի կողմից Սայդինգ Սփրինգում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,68989 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,5658 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,814 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1611,39 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,22341 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 1,63° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(8255) Մասիերո աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)