armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Ժողովածու (715)

Ժողովածու (715), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 715 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 13-րդ դարում, 1645 թվականին Մարտիրոս, Հովհաննես քահանաների, Դանիել երեց գրիչի կողմից։ Ստացողը եղել է Թումա աբեղան։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 12,5×8,3 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 230 թերթից։ Գրված է միասյուն, բոլորգիր, նոտրգրով։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ, աստառը՝ սպիտակ մետաքս։ Հիշատակարաններ՝ 34ա, 37բ, 45ա, 79բ, 84բ, 105բ, 150ա (13-րդ դար), պահպանակ Դ (1644 թ.), 221բ, (1645 թ.), հետագայի՝ 230բ, (17-րդ դար)։


== Բովանդակություն ==
Ի Կանոնգրոց հայոց։
Դաւթի Ալաւկայ որդւոյ Կանոնք։
Յաղագս որոտալոյ յամպս և վասն շարժի։
Ճառք, Քարոզ (Յովհաննէս վրդ., Վարդ. Այգեկցի, Յովհ. Մանդակունի, Անաստաս, Ոսկեբերան, անանունք)։
Տեսիլ Գր. Լուսաւորչի։
Հարցմունք Բարսղի և պատասխանիք Գրիգորի։
Տեսիլ Սահակայ։
Դաւթի Անյաղթի Ներբողեան ի խաչն։
Աղօթք (Եփրեմ, Գրիգոր կթղ., Ներս. Սոփեստոս, Մխիթար վրդ., անանունք)։
Նշանագիրք իմաստնոց։
Աբուսաիտայ Յաղագս կազմութեան մարդոյ։
Յաղագս բնութեան մարդոյն (ի չորից գոյացեալ)։
Մասունք մարմնոյ։
Մասն բժշկարանի։
Թուղթ երկնառաք։
Վասն չորից տարերաց։
Տաղ։
Մանունք։


== Ծանոթագրություններ ==
Գրեմլինները

Գրեմլինները (անգլ.՝ The Gremlins), անգլիացի գրող Ռոալդ Դալի մանկական գիրքը, որը հրատարակվել է 1947 թվականին։


== Սյուժե ==
Պատմությունը պատմում է փոքրիկ առեղծվածային էակների մասին, որոնց անվանում են Գրեմլիններ - Արքայական օդային զորքերի օդաչուներ։ Այդ էակներին հաճախ մեղադրում էին օդանավերի շարծիչների անսարքությունների պատճառով։ Գրեմլինները սկսում են վրեժ լուծել անգլիացիներից այն բանի համար, որ նրանք ոչնչնցրել էին իրենց տունը օդանավերի նախագծման գործարան կառուցելու համար։ Գրքի գլխավոր հերոս Գասը բախվում է Գրեմլինների հետ Անգլիական ջրանցքի վրայով թռչելու ժամանակ։ Դավադիր մանուկները փորձում են կործանել նրա ինքնաթիռը, սակայն Գասը Գրեմլիններին համոզում է միավորել իրենց ուժերը ընդհանում թշնամու դեմ՝ Հիտլերի և նրա նացիստական զորքերի։
Վերջ ի վերջո, Գրեմլինները հատուկ պատրաստություն են անցնում անգլիական զորքերի շարքում և օգնում են վերականգնելու Գասի օդանավը։


== Ստեղծման պատմություն ==
Գիրքը հանդիսանում է երեխաների համար գրված Դալի առաջին ստեղծագործությունը։ Նա այն գրել է Walt Disney Productions ընկերության համար, մուլտիպլիկացիոն ֆիլմի պրոմո-կամպանիայի շրջանակներում, որը այդպես էլ չի նկարահանվում։
Դալի մասնակցությամբ ստեղծվում են մի շարք կերպարներ և նույնիսկ ստեղծվում է արտադրանք, սակայն, շուտով, մուլտֆիլմի վրա աշխատանքները դադարեցվում են, քանի որ ընկերությունը լիիրավ հնարավորություն չի ստանում օգտագործելու գրեմլինների կերպարները։ Բացի այդ, գրեմլինները Դալի ստեղծագործություններում հայտնվում են պատերազմի ընթացքում Վաշինգտոնում նրա աշխատելու ժամանակ և Անգլիայի Օդային զորքերի նախարարությունը, որը ներգրավված էր մուլտֆիլմի ստեղծման աշխատանքներին, իր հավանությունը չի տալիս սցենարին։


== Հետագա օգտագործում ==
Առաջին անգամ Գրեմլինները էկրանին են հայտնվում «Ուորներ Բրազերս» (անգլ.՝ Warner Bros.) ընկերության մուլտֆիլմերում՝ «Ռուսական ռապսոդիա» (ռուս.՝ «Русская рапсодия») և «Ընկնող ճագարը» (ռուս.՝ «Падающий кролик»), Բագզ Բանիի հետ գլխավոր դերում։ Այն ժամանակ գրեմլինները բավականին հսկայական դեր են կատարում հակա-ռազմական պրոպագանդայում։ Իսկ Ֆիֆինելան դառնում է կանանց օդային ուժերի ջոկատի խորհրդանիշ։ Նրանք նաև հայտնվում են «Epic mickey» и «Epic mickey. երկու լեգենդ» համակարգչային խաղերում։


== Հետաքրքիր փաստեր ==
Գրքում գրեմլինների երեխաներին անվանում են վիդժետներ (անգլ.՝ widgets), իսկ իգական սեռի գրեմլիններին՝ ֆիֆինելաներ (անգլ.՝ fifinellas)։


== Աղբյուրներ ==
«Գրեմլիններ»-ի նոր հրատարակություն 2006 թվական (Dark Horse Comics)


== Ծանոթագրություններ ==
Արիվան Կարկայոլ

Արիվան Կարկայոլ (ռուս.՝ Аривань-Керкаёль), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Մեծ Մուտնայա գետի ձախ ափին՝ 73 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 14 կմ։


== Ջրագրության տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչորսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթավազանը՝ Պեչորա գետի ավազաների վտակները մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը Պեչորա։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների՝

Ջրային օբյեկտի կոդը հանրային գրանցմամբ — 03050300112103000074482
Կոդը ըստ հիդրոլոգիական հետազոտության (ՌԴ) — 103007448
Ավազանի կոդը — 03.05.03.001
Ծավալի համարը ըստ ՌԴ-ի — 03
Թողարկումը ըստ ՌԴ-ի — 0


== Ծանոթագրություններ ==
Ժորժ Պոմպիդու

Ժորժ Պոմպիդու (ֆր.՝ Georges Pompidou, հուլիսի 5, 1911(1911-07-05)[…], Մոնբուդիֆ - ապրիլի 2, 1974(1974-04-02)[…], Փարիզ, Փարիզի շրջան), ֆրանսիացի պետական և քաղաքական գործիչ, Ֆրանսիայի վարչապետը 1962-1968 և նախագահը 1969-1974 թվականներին։


== Կենսագրություն ==
1934 թվականին ստացել է Քաղաքագիտական գիտելիքների ազատ դպրոցի դիպլոմ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի (1939–1945) ժամանակ հարել է Դիմադրության շարժմանը, Շառլ դը Գոլի մերձավոր գործակիցներից էր։
Գործուն մասնակցություն է ունեցել «Ֆրանսիական ժողովրդի միավորում» կուսակցության կազմակերպմանը։ 1958 թվականին նշանակվել է դը Գոլի կաբինետի գործերի կառավարիչ (տնօրեն), մասնակցել 1958 թվականի սահմանադրության մշակմանը։
1962–1968 թվականներին երկրի վարչապետն էր, իսկ 1969 թվականից՝ նախագահ։
Շարունակել է դը Գոլի արտաքին քաղաքական կուրսը՝ Ֆրանսիայի համար ապահովել անկախ գործողություններ միջազգային ասպարեզում՝ պահպանելով դաշնակցային հարաբերությունները արևմտյան պետությունների հետ, ինչպես նաև զարգացրել հարաբերությունները ԽՍՀՄ–ի և սոցիալիստական ճամբարի մյուս երկրների հետ։
Եղել է ԽՍՀՄ–ում։ Ստորագրել է խորհրդա–ֆրանսիական արձանագրություն միջազգային կարևոր հարցերի շուրջ խորհրդակցելու վերաբերյալ (1970, Մոսկվա), «ԽՍՀՄ–ի ու Ֆրանսիայի միջև համագործակցության սկզբունքներ»-ը (1971, Փարիզ) և քաղաքական այլ փաստաթղթեր։
Հեղինակ է ֆրանսիական գրականության պատմության վերաբերյալ աշխատությունների։


== Ծանոթագրություններ ==
Միյաձակի (պրեֆեկտուրա)

Միյաձակի  (ճապ.՝ 宮崎県 Միյաձակի կեն) - Ճապոնիայի պրեֆեկտուրաներից մեկն է, որը զբաղեցնում է Կյուսյու կղզու Կյուսյու տարածաշրջանը։ Վարչական կենտրոնը Միյաձակի քաղաքն է։


== Տես նաև ==
Ճապոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==
Ռոբերտ Շիեն

Ռոբերտ Մայքլ Շիենը (անգլ.՝ Robert Michael Sheehan, իռլանդերեն՝ Roibeárd Mícheál Ó Siodhacháin, հունվարի 7, 1988(1988-01-07), Port Laoise, County Laois), իռլանդացի դերասան։ Առավել հայտնի է «Վատերը» հեռուստասերիալում Նեյտանի դերով, ինչպես նաև «Գիշատիչ քաղաքների ժամանակագրություն» ֆիլմում գլխավոր դերով։


== Կենսագրություն ==
Ռոբերտը լինելով ընտանիքի կրտսեր երեխան՝ դեռ վաղ մանկությունից հայտնվել է նկարահանման հրապարակում`ստանալով երկրորդական դերեր։ Դերասանի կարիերան սկսվել է 2003 թվականին՝ խաղալով «Երգ վտարանդու համար» դրամայում։
2010 թվականին առաջադրվել է IFTA (Irish Film and Television Awards) մրցանակին «Ծագող աստղ» անվանակարգում։
2011 թվականին առաջադրվել է British Academy Television Awards մրցանակին «Երկրորդ պլանի տղամարդու լավագույն դեր» անվանակարգում։


== Ֆիլմագրություն ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռոբերտ Շիեն Internet Movie Database կայքում
Robert Sheehan Ինստագրամում
Ռոբերտ Շիեն Թվիթթերում
Բրազոս շրջան (Տեխաս)

Բրազոս շրջան (անգլ.՝ Brazos County), ԱՄՆ Տեխաս նահանգի 254 վարչական միավորներից մեկը։ 2008 թվականին բնակչության թիվը կազմում էր 175 122 մարդ, իսկ 2014 թվականին՝ 209 152 մարդ։ Շրջկենտրոնն է Բրայան բնակավայրը։


== Պատմություն ==
Բրազոս շրջանը պաշտոնապես կազմավորվել է 1841 թվականին Վաշինգտոն շրջանից։ Իր անվանումը ստացել է Բրազոս գետի անունից։


== Աշխարհագրություն ==
ԱՄՆ վիճակագրության բյուրոյի տվյալներով Բրազոս շրջանի ընդհանուր մակերեսը կազմում է 1530 կմ², որից 1520 կմ²-ն զբաղեցնում է ցամաքը, իսկ 15 կմ²-ն կամ 1,0 %-ը՝ ջրային տարածքները։


=== Հարևան շրջաններ ===
Բարլեսոն շրջան (հարավ-արևմուտք)
Գրիմս շրջան (արևելք)
Մադիսոն շրջան (հյուսիս-արևելք)
Ռոբերտսոն շրջան (հարավ-արևելք)
Վաշինգտոն շրջան (հարավ)


== Բնակչություն ==
Բնակչության թիվը 2000 թվականի դրությամբ կազմում էր 152 415 մարդ, իսկ 2010 թվականին՝ 209 152 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 129 մարդ/կմ²։ Ռասայական կազմը հետևյալն էր՝ սպիտակամորթներ - 74,45 %, աֆրոամերիկացիներ – 19,72 %, բնիկ ամերիկացիներ (հնդկացիներ) – 0,36 %, ասիացիներ – 4,01 %, խաղաղօվկիանոսյան կղզիների բնակիչներ – 0,07 %, այլ ռասաների ներկայացուցիչներ – 8,42 %, երկու կամ ավելի ռասաների ներկայացուցիչներ – 1,97 %: Իսպանախոսները կամ լատինոամերիկացիները կազմում են բնակչության 17,88 %–ը (անկախ ռասայից)։ 2000 թվականի դրությամբ շրջանի բնակչության 15,3 %-ը գերմանացիներ էին, 8,4 %-ը՝ անգլիացիներ, 7,3 %-ը՝ իռլանդացիներ և 7,2 %-ը՝ ամերիկացիներ։
Տարիքային կազմը հետևյալն է՝ 21,50 % - 18 տարեկանից փոքր, 32,00 % - 18-24 տարեկան, 26,00 % - 25-44 տարեկան, 13,80 % - 45-64 տարեկան և 6,70 % - 65 և ավելի բարձր։ Շրջանի բնակչի միջին տարիքը 24 տարեկան է։ Յուրաքանչյուր 100 կնոջը բաժին է ընկնում 102,10 տղամարդ։ 18 տարեկանից բարձր յուրաքանչյուր 100 կնոջը բաժին է ընկնում 100,30 տղամարդ։
Բնակչության աճի դինամիկան ըստ տարեթվերի․


== Ծանոթագրություններ ==
Գոտեմարտ (ֆիլմ)

Գոտեմարտ, 1982 թվականին «Հայֆիլմ» կինոստուդիայում նկարահանված հայկական ֆիլմ։ Ֆիլմը նկարահանվել է ԿՀ պատվերով, ըստ Զորի Բալայանի պատմվածքների։


== Սյուժե ==
Ֆիլմի գործողությունները ծավալվում են հեռավոր հյուսիսում։ Կալանավայրից փախուստի դիմած հանցագործը անմարդաբնակ տունդրայում հանդիպում է տեղացի մի ծերունու, որը եղջերվապահների աշխատավարձն է տանում։ Գոյության համար համատեղ պայքարը մահացու վտանգի պայմաններում հերոսին հոգևոր դարձի է բերում։


== Դերերում ==
Արմեն Ջիգարխանյան, Մաքսիմ Մունզուկ, Վիկտոր Կորեշկով, Կարա-Կիս Մունզուկ, Ա. Օնդար, Նարտայ Բեգալին


== Ծանոթագրություններ ==
Աբամյան

Աբամյան, հայկական ազգանուն։


== Ազգանունը կրողներ ==


== Ծանոթագրություններ ==
Մարիա Գիմբուտաս

Մարիա Գիմբուտաս (անգլ.՝ Marija Gimbutas, հունվարի 23, 1921(1921-01-23), Վիլնյուս, Republic of Central Lithuania - փետրվարի 2, 1994(1994-02-02), Լոս Անջելես, ԱՄՆ), լիտվական ծագումով ամերիկացի հնագետ և մշակութաբան, հայտնի է իր՝ Հին Եվրոպայում նեոլիթյան և բրոնզեդարյան մշակույթների ուսումնասիրություններով և լայնորեն ընդունված կուրգանային տեսությամբ, որը գտնվում էր նախահնդեվրոպական հայրենիքում՝ Պոնտական լեռներում։
Գիմբուտասը ծնվել է Լիտվայի մայրաքաղաք Վիլնյուսում։ Նրա ծնողները եղել են Լիտվայի մտավորականության ներկայացուցիչներ։ 1908 թվականին նրա մայրը Բեռլինի համալսարանում ստացել է ակնաբուժության դոկտորի աստիճան, եղել է Լիտվայի առաջին կին բժիշկը, մինչդեռ նրա հայրը իր բժշկական աստիճանը ստացել է 1910 թ. Տարտուի համալսարանում։ 1917 թվականի ռուսաստանյան հեղափոխությունից հետո Գիմբուտասի ծնողները մայրաքաղաքում հիմնել են առաջին լիտվական հիվանդանոցը։ Եղել են ավանդական ժողովրդական արվեստների գիտակներ և իրենց տանը հաճախակի հյուրընկալել են ժամանակակից երաժիշտների, գրողների և հեղինակների։ 1931 թ. Գիմբուտասն իր ծնողների հետ բնակություն հաստատեց Լիտվայի պատմական մայրաքաղաք Կաունասում, որտեղ և շարունակեց իր ուսումը։ Ծնողների բաժանվելուց հետո նա ապրեց իր մոր և եղբոր հետ։ Հինգ տարի անց հայրը հանկարծամահ եղավ։ Այդ ժամանակ Գիմբուտասը խոստացավ, որ գիտնական կդառնա։ 1938 թվականին գերազանցությամբ ավարտեց Կաունասի Աուշրա գիմնազիան և նույն տարի ընդունվեց Վիտաուտաս Մագնուսի անվան համալսարան, որտեղ Բանասիրության ֆակուլտետում սովորեց լեզվաբանություն։ Այնուհետև Վիլնյուսի համալսարանում հետամուտ եղավ սովորելու հնագիտություն, լեզվաբանություն, ազգագրություն, բանահյուսություն և գրականություն։ Գիմբուտասը մշակույթի և կրոնի ոլորտում դրսևորել է եզակի հմտություններ։ 1941 թվականին ամուսնացավ ճարտարապետ, լիտվական տպագրության մեծ գործիչ Յուրգիս Գիմբուտասի հետ։ Հաջորդ տարի գերազանցությամբ ավարտեց իր «Լիտվայի թաղման եղանակները երկաթի դարաշրջանում» մագիստրոսական թեզը։ 1946 թվականին ստացավ հնագիտության դոկտորի աստիճան։ Գիմբուտասի ընտանիքը լքեց Գերմանիան և 1949 թվականին տեղափոխվեց Միացյալ նահանգներ։ 1993 թ․ հունիսին Վիտատուաս Մագնուսի համալսարանում ստացավ պատվավոր դոկտորի կոչում։ Գիտնականներից, ուսանողներից և անհաշիվ լիտվացի քաղաքացիներից ստացավ գերգնահատական, որը նույնպես հաջորդ տարի կրկնվեց Ամերիկայում, երբ 1994 թ. փետրվարի 2-ին Լոս Անջելեսում Մարիա Գիմբուտասը մահացավ։ Հազարավոր մարդիկ եկան արտահայտելու իրենց սերն ու հարգանքը այս հրաշք կնոջ ու լիտվացի գիտնականի հանդեպ։


== Ծանոթագրություններ ==
Բաղրամյան (Արարատի մարզ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Բաղրամյան (այլ կիրառումներ)Բաղրամյան (նախկին անվանումը` Բաշնալու),
գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Արարատի մարզի Արտաշատի տարածաշրջանում, Արտաշատ քաղաքից մոտ 3 կմ հյուսիս-արևմուտք, Երևան-Արտաշատ խճուղու (Մ-8) վրա։ Վերանվանվել է Բաղրամյան 1949 թ. հունվարի 1-ին։


== Պատմություն ==
Գյուղը հիմնադրվել է 1829 թվականին։ Նախկինում ունեցել է Բաշնալու անվանումը, 1949 թվականին վերանվանվել է Բաղրամյան։ Գյուղում է գտնվում 19-րդ դարում կառուցված եկեղեցին, որը 2010 թվականին քանդվել է և վերակառուցվում է անհատ բարերարի կողմից։


== Կլիման ==
Գտնվում է Արարատյան դաշտում, ծովի մակերևույթից 838 մ բարձրության վրա, տարեկան ամենաբարձր ջերմաստիճանը տատանվում է +39 +41 աստիճան ամենացածրը -29 -31 աստիճան։ Տարեկան տեղումների միջին քանակը կազմում է մոտավորապես 250 մմ, բնական լանդշաֆտները կիսաանապատներ են, որոնք ոռոգման ընթացքում վերածվել են կուլտուր-ոռոգելի լանդշաֆտի։ Ագրոկլիմայական տեսակետից համայնքն ընկած է բացարձակ ոռոգման գոտում։


== Բնակչություն ==
Ըստ ՀՀ 2011 թ. մարդահամարի արդյունքների` Բաղրամյանի մշտական բնակչությունը կազմել է 1614, առկա բնակչությունը` 1537 մարդ։ Բնակիչները հայեր են, որոնց նախնիների մի մասը 1828-1829 թթ. տեղափոխվել է Պարսկահայաստանի Խոյի և Սալմաստի շրջաններից։
Բաղրամյանի բնակչության փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում` ստորև.


== Տնտեսություն ==
Գյուղն ունի 460 տնտեսություն, ունի կապի հանգույց, միջնակարգ դպրոց, մանկապարտեզ, մշակույթի պալատ, գրադարան և բուժկետ։ Մշակույթի պալատը և մանկապարտեզը գտնվում են անմխիթար վիճակում և չեն գործում։ Համայնքի տնտեսության մասնագիտացման ճյուղը գյուղատնտեսությունն է, համախառն բերքի մեծ մասը տալիս է բուսաբուծությունը։ Գյուղատնտեսական նշանակության հողերը կազմում են շուրջ 306.6 հա։ Գյուղատնտեսական հողահանդակները ոռոգվում են, դրանք զբաղեցնում են ողջ մակերեսի 70 %։ Համայնքի հողերի գրեթե կեսն օգտագործում են որպես վարելահողեր զբաղեցնելով մոտ 174.5 հա։ Պտղատու և խաղողի այգիները կազմում են համապատասխանաբար 33.3 հա և 50.5 հա։ Զբաղվում են այգեգործությամբ, խաղողագործությամբ, դաշտավարությամբ, բանջարաբուծությամբ։ Մշակում են ջերմասեր բանջարաբոստանային կուլտուրաներ՝ լոլիկ, տաքդեղ, սմբուկ, ձմերուկ, սեխ, ինչպես նաև հացահատիկ, զբաղվում են նաև կաթնամսատու անասնապահությամբ։


== Տես նաև ==
Բաղրամյանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==

Բաղրամյան Archived 2014-09-12 at the Wayback Machine.


== Հղումներ ==
Արարատի մարզպետարան Archived 2012-04-13 at the Wayback Machine.
Սեն Նազեր դ'Oդ

Սեն Նազեր դ'Oդ (ֆր.՝ Saint-Nazaire-d'Aude), համայնք Ֆրանսիայի Օկսիտանիա մարզի Օդ գավառում։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 1783 մարդ, բնակչության խտությունը` 206.60 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 8.63 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 630 կմ հարավ, Մոնպելիե քաղաքից` 90 կմ հարավ-արևմուտք, Կարկասոն քաղաքից` 45 կմ արևելք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 1135 աշխատունակ (15-64 տարեկան)  բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 825-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 310։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 72,7 %։ 825 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 693 անձ (395 տղամարդ և 298 կին)։ Գործազուրկ են եղել 132 անձ (60 տղամարդ և 72 կին)։ 310 անաշխատունակներից 84-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 113-ը` թոշակառուներ, իսկ 113-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Օդ գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Ռուկինո (գյուղ, Գլինկովսկի շրջան)

Ռուկինո (ռուս.՝ Рукино), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Գլինկովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 32 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Սուրբ Հովհան Ոսկեբերան տաճար (Յալթա)

Սուրբ Հովհան Ոսկեբերան տաճար (ռուս.՝ Храм Святого Иоанна Златоуста), Ղրիմի Յալթա քաղաքի առաջին մայր տաճարն է։ 1942 թվականին տաճարի շենքը ոչնչացվել է։ Տաճարը վերականգնվել է 1998 թվականին։ Գտնվում է Պոլիկուրովսկի բլրի վրա և շրջապատված է նոճու զբոսայգով։ Յալթայի և Ղրիմի տեսաժանություններից մեկն է։ 
Հասցեն՝ Տոլստոյի փողոց, 10։


== Ճարտարապետություն ==
Տաճարը կառուցվել է ըստ ճարտարապետ Գեորգի Տորիչելիի գծագրերի։ Տաճարը կառուցված էր դեղին ներկված սղոցված կրային բլոկներից, կեղծգոթական ոճով։ Տաճարը պսակված էր նրբաթերթային ոսկով պատված հինգ գմբեթով։ Տաճարին յուրահատուկ նրբագեղություն էր հաղորդում եռահարկ զանգակատունը, որը ծովի մակարդակից բարձր էր 45 մ։ Զանգակատունը ստացել էր «քաղաքի գլխավոր քաղաքաշինական և նավագնացային կողմնորոշչի կարգավիճակ»։ Զանգակատունն ընդգրկված էր Սև ծովի բոլոր միջազգային քարտեզներում (լոցիաներում)։ Տաճարի շուրջը տեղակայված էր հին գերեզմանոցը, որի մնացորդները պահպանվել են մինչ օրս։


== Պատմություն ==


=== Հիմնադրում ===
Տաճարի պատմությունն անխզելիորեն կապված է անմիջականորեն Նովոռոսիյսկի երկրամասի գեներալ-նահանգապետ Միխայիլ Վորոնցովի հետ։ Նա որոշել էր ապագա քաղաքի համար պետական միջոցներով կառուցել մայր տաճար։ Օծումը տեղի է ունեցել 1837 թվականի սեպտեմբերի 16-ին, կայսր Նիկոլայ I-ի ներկայությամբ, հաջորդ օրը Յալթային շնորհվել է քաղաքի կարգավիճակ։


=== Վերակառուցում ===

19-րդ դարի 80-ական թվականներին Սուրբ Հովհան Ոսկեբերան տաճարը զգալիորեն վերակառուցվել է։ Եկեղեցու վերահատակագծումը կատարել է քաղաքի ճարտարապետ Նիկոլայ Կրասնովը։ Սեփական գծագրերի ու էսքիզների հիման վրա նա ընդարձակել է տաճարի շենքը և կրճատել գմբեթների քանակը՝ թողնելով մեկ մեծը և տաճարին տալով բյուզանդական ոճ։ Տաճարի բարելավմանն ուղղված միջոցները նվիրաբերել է Յալթայի քաղաքագլուխ բարոն Անդրեյ Վրանգելը։


=== Ոչնչացում ===
Ղրիմում խորհրդային իշխանության հաստատման ավարտից հետո տաճարը փակվեց, այն դարձավ մթերային պահեստ։ Ըստ տեղի հնաբնակների՝ գերմանացի զավթիչները, որոնք զբաղեցրել էին Ղրիմից մինչ այդ վտարված գերմանացիների բնակարանները, նրանց ունեցվածքը տարել էին տաճար՝ հետագայում տերերին վերադարձնելու նպատակով։ 1942 թվականին անհայտ անձինք թալանել էին եկեղեցու պահեստը և հրդեհել։ Եկեղեցին ամբողջ գիշեր այրվելուց հետո ամբողջությամբ ավերվել էր։ Այրված պատերը կանգնած էին մինչև 1950-ականների կեսերը։ Հետագայում տաճարի պատերը քանդվեցին, քարերը տարան որպես շինանյութ, իսկ եկեղեցու հրապարակը դարձավ հագուստի շուկայի վայր։ Սակայն բարձր զանգակատունը մնաց կանգնած, քանի որ բոլոր քարտեզներում նշված էր որպես նավագնացային կողմնորոշիչ։ Անգլիական նավագնացային ընկերության բողոքի շնորհիվ, խորհրդային իշխանությունները որոշեցին պահպանել զանգակատունը։


=== Վերականգնում ===
1994 թվականին ավագ երեց Վլադիսլավ Շմիդտի շնորհիվ, որը մինչ օրս այս եկեղեցու հովիվն է, սկսվեց տաճարի վերականգնումը։ Նոր նախագծի հեղինակը Ղրիմում հայտնի ճարտարապետ Ա. Վ. Պետրովան է։ Վորոնցովյան պալատի արխիվներում նա գտել էր առաջին ճարտարապետ Տորիչելիի գծագրերը և երեք տարում վերականգնել տաճարը նույն տեսքով, ինչպես կոմս Վորոնցովի օրոք էր։ 1997 թվականի նոյեմբերի 26-ին տաճարում կայացավ պատարագ։ 1998 թվականի նոյեմբերի 26-ին տաճարն օծեց արքեպիսկոպոս Լազարը (Շվեց)։ 1999 թվականի դեկտեմբերի 22-ին տաճարի վրա բարձրացվեցին սուրբ խաչերը։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==
Աթրագեն ալպիական

Աթրագեն ալպիական (լատ.՝ Atragene alpina ), հրանունկազգիների ընտանիք, աթրագեն ցեղի բույս։


== Նկարագրություն ==
Թփանման լիան է, որը հենարանի վրա կարող է բարձրանալ մինչև 3 մ։ Տերևները երկար կոթունավոր են, կրկնակի եռամասնյա կամ եռամասնյա, առաջնային տերևիկները երկար, երկրորդայինները՝ կարճ կոթունավոր կամ նստադիր, օվալաձևից մինչև նշտարաձև, 2—5 սմ երկարությամբ, սրածայր, սղոցաեզր կամ ատամնաեզր, ներքևի կողմից, ջղերի ուղղությամբ, թեթևակի աղվամազապատ։ Ծաղիկները մեծ մասամբ միայնակ են, բարակ ծաղկակիրներով, դեպի ցած հակված, լայն, զանգականման, 2—6 սմ տրամագծով, կապտալազուր կամ մանուշակաերկնագույն գունավորմամբ։ Բաժակաթերթիկները 4-ն են, ձվաձև-էլիպսաձև կամ նշտարաձև, սրածայր, դրսից և եզրերում նուրբ մազմզուկապատ։ Պսակաթերթիկները թիականման են, կրկնակի անգամ կարճ բաժակաթերթիկներից։ Ծաղկում է ապրիլ-մայիս ամիսներին, պտուղները հասունանում են օգոստոս-սեպտեմբերին։


== Տարածվածություն ==
Տարածված է Կենտրոնական և Հարավային Եվրոպայում, անտառներում, թփուտներում, գետերի ափերին կամ ժայռային փլվածքներում։
Մշակվում է 1792 թ.: Նախկին ԽՍՀՄ-ում մշակվում է ամենատարբեր կլիմայական պայմաններում (Տալլին, Տարտու, Լատվիայի պուրակներում, Լենինգրադ, Կիև, Լվով և այլն)։ Լայնորեն է մշակվում նաև Արևմտյան Եվրոպայում և Հյուսիսային Ամերիկայում։ Մշակվել է Երևանի բուսաբանական այգում, մամրիչ (Clematis) անվան տակ։


== Ծանոթագրություններ ==
Մուխրանովո

Մուխրանովո (ռուս.՝ Мухраново), գյուղ Ռուսաստանի Օրենբուրգի մարզի Իլեկսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2002 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1001 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Իլդիկո Էնյեդի

Իլդիկո Էնյեդի (հունգ.՝ Enyedi Ildikó, նոյեմբերի 15, 1955(1955-11-15)[…], Բուդապեշտ, Հունգարական Ժողովրդական Հանրապետություն), հունգարացի կինոռեժիսոր։ Բեռլինի կինոփառատոնի բարձրագույն մրցանակի՝ Ոսկե արջի դափնեկիր։ Եվրոպական կինոակադեմիայի անդամ։


== Կենսագրություն ==
Իլդիկո Էնյեդին ծնվել է 1955 թվականին Բուդապեշտում՝ աշխարհագրագետ Դյորդյա Էնյեդիի ընտանիքում։ Բուդապեշտում և Մոնպելիեում ուսումնասիրել է տնտեսագիտություն և կինոռեժիսուրա, 1975-1978 թվականներին սովորել է Կորվինի համալսարանում, 1978-1984 թվականներին՝ Բուդապեշտի դրամայի և կինոյի ակադեմիայում՝ Զոլտան Ֆաբրիի դասարանում։ Նկարահանել է վավերագրական և կարճամետրաժ ֆիլմեր։ Առաջին խաղարկային ֆիլմը «Իմ 20-րդ դար»-ը (1989) նրան միջազգային ճանաչում բերեց։ Իլդիկո Էնյեդիի ֆիլմերում նկարահանվել են Օլեգ Յանկովսկին, Ալեքսանդր Կայդանովսկին։

1992 և 1994 թվականներին եղել է Բեռլինի կինոփառատոնի ժյուրիի անդամ։ Էնյեդիի 1994 թվականին նկարահանած «Կախարդական որսորդ» ֆիլմը ներկայացվել է Վենետիկի կինոփառատոնի ժամանակ։
Վարպետության դասերով հանդես է եկել Շվեյցարիայում,  Լեհաստանում, Հայաստանում (2017)։ Դասավանդում  է Բուդապեշտի  կինոյի և թատրոնի համալսարանում։


== Ֆիլմեր ==
Իմ քսաներորդ դարը (1989)
Ձմեռային պատերազմ(1991)
Մոգական որսորդը(1995)
Տամաշ և Յուլի (1997)
Սիմոն մոգ (1999)
Պատմություններ դեմքերով (2000, վավերագրական)
Եվրոպա (2004, վավերագրական)
Առաջին սեր (2008, կարճամետրաժ)
Բուժում (2012-2016, հ/ս)
Մարմնի և հոգու մասին (2017)


== Պարգևներ, մրցանակներ ==
Հունգարիայի վաստակավոր արտիստ
Բելա Բալաշի մրցանակ
Կաննի կինոփառատոնի Ոսկե կինոխցիկ «Իմ 20-րդ դար» ֆիլմի համար, 1989 թ.
Բեռլինի կինոփառատոնի Ոսկե արջ «Մարմնի և հոգու մասին» ֆիլմի համար, 2017 թ.
Հունգարիայի նախագահի  «Վաստակի խաչ»  շքանշան


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ildikó Enyedi Internet Movie Database կայքում
Թրակիա

Թրակիա (հուն․՝ Θράκη, բուլղար․՝ Тракия, թուրքերեն՝ Trakya, լատ.՝ Thracia), պատմա-աշխարհագրական շրջան Բալկանների արևելքում։ Լոզանի պայմանագրի համաձայն Թրակիան բաժանվեց երեք պետությունների միջև՝ Բուլղարիա (հյուսիսային Թրակիա), Հունաստան (Արևմտյան Թրակիա) և Թուրքիա, որին անցավ Արևելյան Թրակիան տարածաշրջանի ամենամեծ քաղաքի՝ Կոստանդնուպոլսի հետ միասին։
Թրակիայի կենտրոնում գտնվում է աշխարհագրապես շատ կարևոր դիրք ունեցող Ադրիանապոլիս քաղաքը։ Չնայած մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմը Թրակիայում գերակշռում էին բուլղարները, ներկայումս տարածաշրջանում 13 միլիոն բնակչից 10 միլիոնը թուրք է, 1 միլիոնը բուլղար և 0,2 միլիոնը հույն։


== Անվանում ==
Անվանումը ստացել է հնում այստեղ բնակված հնդեվրոպական տարբեր ցեղերի (ադրիսներ, ղակեր, տրիբալլներ, բեսսեր և ուրիշներ) արվող թրակացիներ ընդհանուր անունից։ Հին անունը՝ Արեիա։


== Աղբյուրներ ==
Զգուշացե՛ք, ավազակներ են

Զգուշացե՛ք, ավազակներ են» (իտալերեն՝ Achtung! Banditi!), ռեժիսոր Կառլո Լիձանիի ռազմական դրաման, որը նկարահանվել է 1951 թվականին։ Ֆիլմը հիմնված է իրական դեպքերի վրա։ 


== Սյուժե ==
Ջենովա, 1944 թվական։ Պարտիզանները հաղորդագրություն են ստանում գեներալ Ալեքսանդրից այն մասին, որ դաշնակիցները թերակղզով դանդաղ են շարժվելու, և հրամանատարն առաջարկում է պարտիզաններին տուն վերադառնալ։ Սակայն չնայած կոչին՝ նրանք զինված արշավում են դեպի քաղաք։ Քաղաքում ցույցեր են, իսկ գործարանը, որտեղ պահված է զենքը, գերմանացիների ձեռքին է։ Գործարանի վրա հարձակումը հանգեցնում է արյունալի ճակատամարտի և անտառ հեռանալու անհնարինությանը։


== Դերերում ==
Ջինա Լոլոբրիջիդա՝ Աննա
Անդրեա Չեկկի՝ ինժեներ
Վիտտորիո Դուզե՝ Դոմենիկո
Լամբերտո Մաջորանի՝ Մարկո


== Քննադատություն ==
Ֆիլմը նկարահանվել է նեոռեալիզմի ոճով։ Գործող դերասանները բացի աստղեր Ջինա Լոլոբրիջիդայից և Անդրեա Չեկկիից, ոչ պրոֆեսիոնալներ են։ Դաժանության տեսարաններ չեն ցուցադրվում։ Ֆիլմի թերությունը բովանդակության վրա շեշտը դնելն է, դիդակտիկությունը և իրավիճակների ու կերպարների ոչ բավարար մշակվածությունը։ Սակայն սյուժեն հարթ է ընթանում։ Նկատելի է Ջենովայի արդյունաբերական շրջանի պատկերային ներուժը, որ լաբիրինթոսում ընթանում են մարտերը։


== Պարգևներ ==
Կառլովի Վարիի միջազգային փառատոնի լավագույն ռեժիսոր (1952)


== Ծանոթագրություններ ==
Կլադան (այլ կիրառումներ)

Կլադան կարող է վերաբերվել.

Կլադան, քաղաք Բոսնիա և Հերցեգովինայի Բոսնիա և Հերցեգովինայի Դաշնություն վարչական կազմավորման համանուն համայնքում։
Կլադան, համայնք Բոսնիա և Հերցեգովինայի Բոսնիա և Հերցեգովինայի Դաշնություն վարչական կազմավորմում։
Տրնավցի

Տրնավցի (սերբ.՝ Трнавци), գյուղ Սերբիայի Հանրապետության կենտրոնական հատվածում՝ Շումադիայի մարզի Ալեքսանդրովացի շրջանում։
Ըստ 2002 թվականին Սերբիայում անցկացված մարդահամարի տվյալների՝ գյուղի բնակչությունը կազմում է 494 մարդ։ Գյուղի ժամային գոտին՝ UTC+1, իսկ ամառը՝ UTC+2:


== Ծանոթագրություններ ==
Սաբսովիչի տուն (Տագանրոգ)

Սաբսովիչի տուն (ռուս.՝ Дом Сабсовича ), շենք Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Տագանրոգ քաղաքում։ Գտնվում է Պետրոսի փողոցի, 134 և Ձերժինսկու փողոցի, 7 անկյունում։ Տունն իր անունը ստացել է առաջին սեփականատերերի ազգանունից։


== Պատմություն ==
XIX դարի առաջին կեսին Պետրոսի փողոցի, 134 տեղամասի տարածքում գտնվել է II գիլդիայի վաճառական Տոդրոս Մարկովիչ Սաբսովիչի տունը։ Այն սկսվել է երկաթուղու այն ճյուղի շրջանից, որը տարել է դեպի նավահանգիստ։ Այն ավարտվում էր Պետրոսի փողոցի զույգ կողմում, ժամանակակից Վոկզալնի նրբանցքի մոտակայքում։ 1860-ական թվականներին այդ հասցեում կառուցվել է կիսանկուղով անկյունային շենք։ Այն տարիների նկարագրությունում նշվում էր, որ հողակտորում կան հետևյալ օբյեկտները` աղյուսից կառուցված մեկհարկանի շտեմարան և մեկհարկանի տնակ։ Տնակը վերակառուցված էր երկու բնակելի տան, որոնք գտնվում են Ձերժինսկու փողոց, 7 և 9 հասցեներում։ Ներկայիս Պետրոսի, 134 տունը կառուցվել է 1870-ական թվականներին` վաճառական Վուլֆ Դորոֆեևիչ Սաբսովիչի կողմից, 1873 թվականի դրությամբ` նրան էլ պատկանում էր։ 1874-1879 թվականներին նրա սեփականատերերն էին վաճառականներ Վուլֆը, Իոսիֆը և վաճառականի որդին` Յակով Սաբսովիչը։ 1890-1898 թվականներին շինության սեփականատեր են դարձել վաճառական Դմիտրի Եգորովիչ Մանուսին և քաղքենու կին Խանա Սաբսովիչը։
1906 թվականին որպես տան սեփականատերեր էին նշվում վաճառական, շտեմարանապահ և հողատեր Վենիամին Իոսիֆովիչ Սաբսովիչը և քաղքենու կին Խանա Սաբսովիչը։ Վենիամին Սաբսովիչը Իոսիֆ Դորոֆեևիչի որդին էր և զբաղեցնում էր բորսաների կոմիտեի անդամի պաշտոնը։ 1915 թվականին Վենիամին Սաբսովիչը շարունակում էր լինել տան համասեփականատերը` քաղաքենի Իսահակ Բերկովիչ Իպկովի, Մոզնաիմ և Ալեքսեյ Անդրեևիչ Գարշֆելդների հետ։


== Ծանոթագրություններ ==
Սյուլիսկի

Սյուլիսկի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Բասենի գավառակում՝ Ստորին Բասենում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն


== Տես նաև ==
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն
Ալ-Կամիշլիի գավառ

Ալ-Կամիշլիի գավառ (արաբ․՝ منطقة القامشلي‎‎)՝ Սիրիայի Արաբական Հանրապետության գավառի կարգավիճակ ունեցող վարչական միավոր, որը հանդիսանում է Ալ-Հասաքայի մարզի 4 գավառներից մեկը։
Վարչական կենտրոնն է Ալ-Կամիշլի քաղաքը։ 2004 թվականի մարդահամարի տվյալներով գավառը ունի 423 648 բնակչություն։ Բնակչության գերակշիռ մեծամասնությունը ասորիներն ու քրդերն են։
Ալ-Կամիշլիի գավառը բաժանված է չորս շրջանների.

Ալ-Կամիշլիի շրջան (արաբ․՝  ناحية القامشلي‎‎), կենտրոն՝ Ալ-Կամիշլի, բնակչություն՝ 232 095
Թել Համիսի շրջան (արաբ․՝ ناحية تل حميس‎‎), կենտրոն՝ Թել Համիս, բնակչություն՝ 71 699
Ամուդայի շրջան (արաբ․՝ ناحية عامودا‎‎), կենտրոն՝ Ամուդա, բնակչություն՝ 56 101
Ալ-Կահտանիայի շրջան (արաբ․՝  ناحية القحطانية‎‎), կենտրոն՝ Ալ-Կահտանիա, բնակչություն՝ 65 685


== Ծանոթագրություններ ==
Սան Ջորջո Մոնֆերատո

Սան Ջորջո Մոնֆերատո  (իտալերեն՝ San Giorgio Monferrato), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Ալեսանդրիա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1295 մարդ (2008)։ Բնակչության խտությունը՝ 182 մարդ/կմ²։ Տարածքը կազմում է 7 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 15020։ Հեռախոսային կոդ՝ 0142։


== Ժողովրդագրություն ==


== Արտաքին հղումներ ==
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ(իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.


== Ծանոթագրություններ ==
Նովոանդրիանովկա

Նովոանդրիանովկա (ռուս.՝ Новоандриановка), գյուղ Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Մատվեևո-Կուրգանսկի շրջանում։ Մտնում է Մատվեևո-Կուրգանսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Սկալնայա

Սկալնայա (ռուս.՝ Скакальная), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կեմերովսկի մարզում։ Գետի երկարությունը 11 կմ է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Տոմ գետն է, գետի ենթաավազանը Տոմ գետն է։ Գետի գետային ավազանը (Վերին) Օբ գետն է՝ մինչև Իրտիշի.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Բագրատ Ստաֆֆի

Բագրատ Ստաֆֆի (Բագրատ Հմայակի Մելքոնյան, 1913 - դեկտեմբերի 17, 1951(1951-12-17), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ արձակագիր, ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1938 թվականից։ ԽՄԿԿ անդամ 1939 թվականից։ Ստաֆֆի գրական անունն ընտրել է Րաֆֆի անվան նմանությամբ։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1913 թվականին, Կարսի մարզի Մավրակ գյուղում։ Վաղ հասակում զրկվել է ծնողներից և մեծացել մանկատներում։ 1931 թվականին եղել է «Բանվոր գրող» ամսագրի (Լենինական) խմբագիրը։ 1932 թվականին ավարտել է Լենինականի մանկավարժական տեխնիկումը, 1935 թվականին՝ Մոսկվայի պատմության և գրականության ինստիտուտը։ Երկար տարիներ աշխատել է Լենինականի և Կիրովականի թերթերի, «Սովետական Հայաստան» օրաթերթի և «Սովետական Հայաստան» ամսագրի խմբագրությունում։ Մահացել է Երևանում։


== Երկերի մատենագիտություն ==
Կանաչ քաղաք (պատմվածքներ), Երևան, Պետհրատ, 1932, 58 էջ։
Նովելներ, Երևան, Պետհրատ, 1938, 56 էջ։
Վիեննական անտառի հեքիաթները (նովելներ), Երևան, Հայպետհրատ, 1946, 109 էջ։
Արևաշող հովիտ (վիպակ), Երևան, Հայպետհրատ, 1947, 163 էջ։
Ստեփան Շահումյան (վեպ), Երևան, Հայպետհրատ, 1947, 390 էջ։
Փորձություն (վեպ), Երևան, Հայպետհրատ, 1950, 348 էջ։
Նովելներ և վիպակներ, Երևան, Հայպետհրատ, 1954, 288 էջ։
Նովելներ և վիպակներ, Երևան, Հայպետհրատ, 1957, 291 էջ։
Ստեփան Շահումյան (վեպ), Երևան, Հայպետհրատ, 1960, 404 էջ։


== Գրականություն ==
Սուրեն Աղաբաբյան, Անհաջող գիրք (գրախոսություն Ստաֆֆիի «Արևաշող հովիտ» գրքի մասին)։ «Գրական թերթ», 1948, № 5:


== Ծանոթագրություններ ==
Դայլի (այլ կիրառումներ)

Դայլի, կարող է վերաբերել՝

Դայլի - գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Սեբաստիայի գավառում
Դայլի - գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Շապին Գարահիսարի գավառում
Լաբոք

Լաբոք (անգլ.՝ Lubbock.  LUB-ək), քաղաք ամերիկյան Տեխաս նահանգում։ Նույնանուն շրջանի վարչական կենտրոնն է։ 2019 թվականի տվյալներով նրա բնակչության թվաքանակը եղել է 258.862 և այդ ցուցանիշով նահանգում գրավել է 11-րդ, Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում՝ 84-րդ տեղը։ Քաղաքի շուրջը ձևավորվել է Լաբոքի մետրոպոլիսային տարածքը, որի բնակիչների թիվը 2020 թվականի սկզբին կազմել է 327.424:
Լաբոքի մականունը Hub City (բևեռ-քաղաք) է. նկատի է առնվել, որ ողջ South Plains տարածաշրջանի տնտեսական, կրթական, առողջապահական կենտրոնն է։ Իսկ տարածաշրջանը բամբակի աճեցման տեսակետից ամենաընդարձակն է աշխարհում և մեծ կախում ունի Ogallala Aquifer-ի ջրից՝ դաշտերի ոռոգումն ապահովելու համար։ 
Ըստ CNNMoney.com-ի վարկածի՝ Լաբոքը 12-րդ տեղն է զբաղեցնում փոքր բիզնես ձեռնարկելու բարենպաստության տեսակետից. CNN-ն ընդգծում է քաղաքում գործարարության բնագավառում ավանդաբար տիրապետող նպաստավոր մթնոլորտը՝ առևտրական տարածքի հանար սահմանված ցածր վարձաչափը, քաղաքի կենտրոնական դիրքը, բնակավայրի կառավարման կոոպերատիվ եղանակը։
Լաբոքը նաև կրթական կարևոր կենտրոն է, որտեղ գործում են համբավավոր բարձրագույն ուսումնական հաստատություններ՝ Տեխասի տեխնիկական համալսարանը (Texas Tech University), որն ուսանողների թվաքանակով վեցերորդն է նահանգում, Լաբոքի բարձրագույն դպրոցը (Lubbock High School), որը Newsweek հանդեսի վարկածով չորս տարի անընդմեջ լավագույններից մեկն է ճանաչվել ԱՄՆ-ում (առաջին հերթին հաշվի է առնվել նրա՝ միջազգային բակալավրիատի ծրագիրը)...


== Կլիմա ==


== Քույր քաղաքներ ==
 Մուսաշինո, Տոկիո, Ճապոնիա, 1983 թվականից
 Լեոն, Գուանախուատո, Մեքսիկա – 1985 թվականիցԲարեկամություն հաստատելու առաջարկներ են արել՝

, Կան Տո, Վիետնամ
, Ուլսան, Հարավային Կորեա
 Սյուդադ Ակունյա, Մեքսիկա


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Abbe, Donald R. & Carlson, Paul H. (2008)։ Historic Lubbock County: An Illustrated History։ Historical Pub Network։ ISBN 978-1-893619-90-6  An illustrated history of Lubbock
Pfluger, Marsha (2004)։ Across Time and Territory: A Walk through the National Ranching Heritage Center։ National Ranching Heritage Center։ ISBN 978-0-9759360-0-9 
Bogener, Stephen, and Tydeman, William, editors (2011)։ Llano Estacado: An Island in the Sky։ Texas Tech University Press։ ISBN 978-0-89672-682-6  The world's largest expanse of flat land, in words and images
Neal, Bill (2009)։ Sex, Murder, and the Unwritten Law: Courting Judicial Mayhem, Texas Style։ Texas Tech University Press։ ISBN 978-0-89672-662-8  
Cochran, Mike & Lumpkin, John (1999)։ West Texas: A Portrait of Its People and Their Raw and Wondrous Land։ Texas Tech University Press։ ISBN 978-0-89672-426-6  Anecdotes from the region
Martin, Conny McDonald (2003)։ Art Lives in West Texas։ Pecan Press։ ISBN 978-0-9670928-1-2  The History of the Lubbock Art Association and of art activities in Lubbock and surrounding counties


== Արտաքին հղումներ ==
http://www.ci.lubbock.tx.us/  Լաբոք. պաշտոնական կայք
Visit Lubbock
Խանդաձոր Վերին

Խանդաձոր Վերին, Խնդաձոր, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Կիսկիմի գավառակում, Խոտորջուր ավանի յոթ թաղերից մեկը։ Գտնվում էր Ճորոխ գետի ձախ կողմում, Խոտորջուր գետի անտառապատ հովում։


== Անվան ստուգաբանություն ==
Ենթադրվում է, որ գյուղի անունն առաջացել է խինդ, խնդության ձոր բառերից։


== Աշխարհագրություն ==
Խանդաձորը շրջապատված է Պարխարյան լեռներով, որոնք ծածկված են փշատերև և սաղարթավոր անտառներով։


== Պատմություն ==
Կոտորածների ժամանակ գյուղն ամբողջությամբ այրվել է։ Բնակիչները 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ բռնությամբ տեղահանվել են։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է, փրկվել են ընդամենը 17 հոգի, որոնք բնակություն են հաստատել Թիֆլիսում։ Իսկ որոշ մասը 1918 թվականին Կլախինց թաղում հաղթական մարտեր մղեցին թուրքական զորքերի դեմ։


== Բնակչություն ==
1915 թվականին ուներ 220 տուն՝ 1540 հայ բնակիչ։


== Տնտեսություն ==
Զբաղվում էին երկրագործությամբ, անասնապահությամբ և արհեստներով։


== Պատմամշակութային կառույցներ ==
Խանդաձորն ուներ Մայր Աստվածածին և Ս. Երրորդություն անուներով եկեղեցիներ, հինգ մատուռ։


== Ճարտարապետություն ==
Գյուղն ուներ 3-5 հարկանի տներ, փարթամ պարտեզներ։ Խանդաձորը բաժանված էր 8 թաղամասերի։


== Կրթություն ==
Գյուղն ուներ մեկ այրված և մեկ գործող դպրոց։


== Անվանի մարդիկ ==
Խանդաձորում է ծնվել Վիեննայի Մխիթարյան միաբանության անդամ, հայագետ Համազասպ Ոսկյանը։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Էրզրումի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Բաշի (Սղերդի գավառ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Բաշի (այլ կիրառումներ)Բաշի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Սղերդի գավառում։ Գտնվում էր խճուղային ճանապարհի վրա, բարձրադիր վայրում, Սղերդ քաղաքից 21 կմ հարավ-արևելք։


== Բնակչություն ==
XX դարի սկզբին ուներ 12 տուն քուրդ բնակիչ։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Բիթլիսի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Բիլ Ռիդ

Ուիլյամ Ռոնալդ "Բիլ" Ռիդ, կրտսեր, Բրիտանական Կոլումբիայի շքանշան (անգլ.՝ William Ronald "Bill" Reid, Jr., հունվարի 12, 1920(1920-01-12), Վիկտորիա, Կանադա - մարտի 13, 1998(1998-03-13), Վանկուվեր, Մետրո Վանկուվեր, Բրիտանական Կոլումբիա, Կանադա), (հայդա) կանադացի քանդակագործ։ Աշխատել է ոսկերչության, քանդակագործության, էկրանի տպագրության և նկարչության բնագավառներում։ Նրա աշխատանքներից ներկայացվել են Կանադական ուղևորության շարքի (2004-2012) կանադական 20 դոլարանոց թղթադրամի վրա։


== Կենսագրություն ==
Ուիլյամ Ռոնալդ Ռիդ կրտսերը, որին անվանում են Բիլ, ծնվել է 1920 թվականին Բրիտանական Կոլումբիայի Վիկտորիա քաղաքում՝ շոտլանդական-գերմանական ծագմամբ ամերիկացի Ուիլյամ Ռոնալդ Ռիդ Ավագի և T'anuu-ի Ագռավ/Գայլ կլանից, որոնց հաճախ անվանում են հայդա, որոնք Խաղաղօվկիանոսյան ափի առաջին ժողովուրդներն են, Սոֆի Գլադսթոն Ռիդի ընտանիքում ։
Ռիդի մոտ հայդա արվեստի հանդեպ հետաքրքրություն է առաջացրել, երբ Տորոնտոյի CBC ռադիոյի հաղորդավար էր և Ռայերսոնի տեխնոլոգիական ինստիտուտում նաև ուսումնասիրում էր ոսկերչություն։ Առաջին անգամ Ռիդին հայդա արվեստի մասին սովորեցրել է մայրական պապը և նրա միջոցով Բիլը ժառանգեց իր գործիքները իր մեծ հորեղբոր Չարլզ Էդենշոյից, ճանաչված մի արվեստագետ, որը մահացավ Ռիդի ծննդյան տարում։
1951 թվականին Ռիդը վերադարձավ Վանկուվեր, որտեղ նա Granville Island-ում վերջապես բացեց իր ստուդիան։ Նա մեծապես հետաքրքրված էր Էդենշոյի ստեղծագործություններով և աշխատում էր հասկանալու նրա աշխատանքների սիմվոլիզմը, որոնց մեծ մասը կորել էր բազմաթիվ հայդա ավանդույթների հետ միասին։ Այս ընթացքում Ռիդը նաև կատարել է արտեֆակտների փրկման աշխատանքներ, այդ թվում բազմաթիվ խճճված քանդակներով տոտեմական սյուներ, որոնք լքվել էին գյուղերում։ Նա Բրիտանական Կոլումբիայի համալսարանի մարդաբանության թանգարանում աջակցել է Հայդա գյուղի մասամբ վերակառուցմանը։
29 տարեկանում Ռիդն ամուսնացել է Մաբել անունով մի կնոջ հետ։ Նրանք միասին մեկ երեխա են ունեցել, հետագայում որդեգրել են ևս մեկին։
Աշխատելով ավանդական ձևերով և ժամանակակից նյութերով (սովորաբար ոսկի, արծաթ և հայդա արգիլիթ)՝ Ռիդը սկսեց ոսկյա զարդեր պատրաստել։ Աստիճանաբար նա անցավ բրոնզե մեծ քանդակների, կարմիր մայրու և նուտկանյան կիպարիսի (դեղին մայրի) աշխատանքների՝ ստեղծելով պատկերներ, կենդանիներ և ֆոլկլորային տեսարաններ։ Ռիդը նպատակ էր հետապնդում իր նախնիների վիզուալ ավանդույթները ներկայացնել ժամանակակից ձևով։
Ռիդի ամենահայտնի ստեղծագործությունները երեք խոշոր բրոնզե քանդակներ են, որոնցից երկուսը պատկերում են մարդկային և կենդանիների պատկերներով լցված կանոե, սևը՝ Հայդա Գվայիի ոգին, գտնվում է ԱՄՆ-ում Կանադայի դեսպանատանը, Վաշինգտոն, կանաչը՝ նեֆրիտե կանոեն, գտնվում է Վանկուվերի միջազգային օդանավակայանում, Բրիտանական Կոլումբիա, երրորդը՝ Ստորգետնյա աշխարհի տիրակալը, պատկերում է խոյադելֆինին, գտնվում է Վանկուվերի ակվարիումում։ Այս քանդակների սվաղե տարբերակները գտնվում են Գատինոյի կանադական պատմության թանգարանում։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Bill Reid Foundation
Douglas Reynolds Gallery (Vancouver, British Columbia, Canada)
"Bill Reid", 1979 NFB documentary
"The Life and Legend of Bill Reid", CBC Digital Archives
The Raven's Call / L'Appel du Corbeau virtual exhibition from the Virtual Museum of Canada
Լիլի կառավարման ինստիտուտ

Լիլի կառավարման ինստիտուտ (անգլ.՝ Institut d’Administration des Entreprises de Lille), ֆրանսիական պետականա Լիլի I համալսարանին կից գործող բիզնես դպրոց։ Ինստիտուտը, նմանատիպ 33 համալսարանների հետ, «Ֆրանսիական պետական կապերի բիզնես դպրոց» (Réseau des IAE) կազմակերպության մաս է կազմում։ Ան գտնվում է Լիլ քաղաքի պատմական կենտրոնում, իսկ նրա շրջանավարտների քանակը գերազանցում է 18 000-ը։ Լիլի ինստիտուտի կառավարությունը մասնակցում է Էրազմուս ծրագրին և ունի համաձայնագիր Եվրոպայի, Ասիայի և Ամերիկայի մի շարք համալսարանների հետ՝ ուսանողների փոխանակման վերաբերյալ։


== Վարկանիշ ==
Լիլի ինստիտուտի կառավարումը, ըստ «Le Nouvel Economiste» ամսագրի, Ֆրանսիայի բիզնես դպրոցների վարկանշային աղյուսակում զբաղեցնում է 10-րդ հորիզոնականը։


== Պատմություն ==
Ինստիտուտը հիմնվել է 1956 թվականին Ֆրանսիայի նախկին կրթության նախարարի նստավայր Գասթոն Բերջերում։ Ինստիտուտի առաջին ռեկտոր է ընտրվել Միշել Վասյորը։ Նա ղեկավարել է համալսարանը մինչև 1967 թվականը։
Սկզբնապես Լիլի ինստիտուտը պատրաստում էր նախաձեռնող ինժեներներ։ 1972 թվականին ինստիտուտը  կցվել է Լիլի I համալսարանին։


== Կրթական ծրագրեր ==
Լիլի համալսարանի ակադեմիական ծրագրերը։

Ֆինանսներ, հաշվապահական հաշվառում և աուդիտ
Սոցիոլոգիա
Ճարտարապետություն և կառավարում
Անձնակազմի կառավարում
Հողային ռեսուրսերի կառավարում
Նախագծերի կառավարում
Ձեռնարկատիրական գործունեություն
Մարքեթինգ, անձնական մարէեթինգ, վաճառք և առևտուր
Հաղորդակցություն


== Հետազոտություն ==
Լիլի կառավարման ինստիտուտի կառավարչական այն քիչ թվով համալսարաններից է, որն ունի սեփական անձնական հետազոտական կենտրոն(LEM), ինչպես նաև մտնում է ֆրանսիական հետազոտական և գիտական կենտրոնի կազմի մեջ (CNRS): Հետազոտողները ներառված են չորս աշխատանքային խմբերի մեջ։

CERF: Կորպորատիվ և շուկայական ֆինանսներ
EREM: Մերկեթինգ
GRAPHE: Անձնակազմի կառավարում, մենեջմենթ և ձեռնարկատիրական գործունեություն
GREMCO: Ռազմավարություն և հսկողություն


== Տես նաև ==
Լիլ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Официальный сайт  — Лилльский институт управления» (ֆրանսերեն)։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-10-01-ին
Վորոշիլովո (այլ կիրառումներ)

Վորոշիլովո, կարող է վերաբերել՝

Վորոշիլովո - գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Դաոլեկանովսկի շրջանի կազմում։
Վորոշիլովո - գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Պոչինկովսկի շրջանի կազմում։
Սանգար կիկլոպյան ամրոց

Սանգար (ժայռապատ, հանույթ 60), գտնվում է Ձորագյուղից 2 կիլոմետր դեպի արևմուտք, որը ամենահզոր ու ամենախոշոր ամրոցն է Սևանի ավազանում։ Այն կառուցված է խորը կիրճի հյուսիսային, համարյա ուղղաձիգ ու ժայռապատ լանջերով սարահարթի վրա, որը մի ընդարձակ հրվանդանի ձևով մտնում է երեք կողմերից գավահեժ ձորերի մեջ։ Սարահարթը փոքր-ինչ հարմարավետ է իր հյուսիսային և հյուսիս-արևմտյան կողմերից։


== Սանգարի ընդհանուր նկարագրությունը ==
Սարահարթը, որի վրա գտվնում են ամրոցի ավերակները, շրջապատի ձորերի հատակից բարձր է 300-500 մետր։ Այդ բարձունքից երևում են գեղատեսիլ Սևանը և նրան պարփակող լեռները։
Սանգարը պարսպապատված է հրվանդանի եզրերով անցնող գծով։ Նրա պարագիծը հավասար է 650 մետրի։ Երկարությունը 250 մետր է, միջին լայնությունը՝ 160 մետր, շուրջ 40.000 քառակուսի մետր ընդհանուր մակերեսով։
Ամրոցն ունի միջնապարիսպ, որը նրան բաժանում է 2 ոչ հավասար մասի, որից փոքրը՝ ձորաբերանի մասը, հանդիսացել է միջնաբերդը։ Գրավում է մոտ 17000 քառակուսի մետր։


=== Ամրոցի ավերակներում գտնված փաստերը ===
Ամրոցի ներսում կան բնակարանների ավերակների հետքեր՝ առավելապես միջնաբերդում։ Կացարանների հետքեր երևում են նաև նրա պարիսպներից դուրս, հարավ-արևմտյան կողմում։
Միաշար պարսպի կրկնակի հետքեր կան ամրոցի հյուսիսային կողմում, որոնք մերթ հեռանալով գլխավոր պարսպից և մերթ մոտենալով, նրա արևմտյան կողմով գալիս, միանում են հարավարևմտյան աշտարակի հիմքին։ Ամրոցից դեպի հյուսիս կան բոլորաձև դամբարաններ։
Ամրոցի արտաքին պարիսպների վրա երևում են տարբեր մեծության աշտարակներ, միջնապարսպի վրա կան ավելի փոքրերը, որոնք դարձված են դեպի ամրոցի գլխավոր մուտքը։ Աշտարակները միմյանցից համարյա հավասար հեռավորության վրա են դասավորված՝ առաջին աշտարակը գտնվում է ամրոցի հարավ-արևմտյան անկյունում, այնուհետև, մեկը մյուսից 20-30 մետր հեռավորության վրա դասավորված են 3 աշտարակ, երկրորդ խոշոր աշտարակը կանգնած է միջնապարսպի և արտաքին պարսպի կենտրոնն է, հաջորդ աշտարակը միջին մեծությամբ գտնվում է նշված աշտարակի և մուտքի միջև։ Մուտքի երկու կողմերում միջին մեծության աշտարակների ավերակներն են։


== Գրականություն ==
Սևանի կիկլոպյան ամրոցներ էջ 33
Ամիրովո (այլ կիրառումներ)

Ամիրովո, կարող է վերաբերել՝

Ամիրովո - գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ասկինսկի շրջանի կազմում։
Ամիրովո - գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բուզդյակսկի շրջանի կազմում։
Ամիրովո - գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Իգլինսկի շրջանի կազմում։
Ամիրովո - գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ստերլիբաշևսկի շրջանի կազմում։
(1601) Պատրի

(1601) Պատրի (անգլ.՝ Patry), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1942 թվականի մայիսի 18-ին Լուի Բոյերի կողմից Ալժիրում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,233886 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,943 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,5248 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1219,52 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,295197 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 4,94° անկյուն։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է S դասին։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(1601) Պատրի աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Մկրտիչ Պապոյան

Մկրտիչ Հովհաննեսի Պապոյան (սեպտեմբերի 4, 1956(1956-09-04), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ նկարիչ։


== Կենսագրություն ==
Սովորել է Լենինգրադի Ռեպինի անվան արվեստի ակադեմիայում և Քիշնևի գեղարվեստի ակադեմիայում։ 1991 թվականից Հայաստանի նկարիչների միության անդամ է, ՌԴ նկարիչների միության անդամ, «Նորեոն» ստեղծագործական կենտրոնի անդամ։
Մկրտիչ Պապոյանի աշխատանքները գտնվում եմ ԱՄՆ-ի, Կանադայի, Ռուսաստանի, Գերմանիայի, Ֆրանսիայի մասնավոր հավաքածուներում։


== Ցուցահանդեսներ ==
1990 Խմբակային ցուցահանդես, Քիշնև, Մոլդավիա
1994 Տարտու, Էստոնիա
1995 Խմբակային ցուցահանդես, Հայաստանի նկարիչների միություն, Երևան
1996 Բեռլին, Գերմանիա
2000 Աշնանային ցուցահանդես, Հայաստանի նկարիչների միություն, Երևան
2001 Խմբակային ցուցահանդես, Իմ սեր Հայաստան, Հայաստանի նկարիչների միություն, Երևան
2001 Անհատական ցուցահանդես, Երևան
2002 Խմբակային ցուցահանդես, Կանայք հանուն խաղաղության, Երևանում ՄԱԿ-ի գրասենյակ
2002 Խմբակային ցուցահանդես, Արարատը հայ նկարիչների աչքերով, Հայաստանի նկարիչների միություն, Երևան
2003 Աշնանային ցուցահանդես, Հայաստանի նկարիչների միություն, Երևան
2004 Խմբակային ցուցահանդես, Հայաստանի նկարիչների միություն, Երևան


== Ծանոթագրություններ ==
Օկատևո (գյուղ, Դարովսկի շրջան)

Օկատևո (ռուս.՝ Окатьево), գյուղ Ռուսաստանի Կիրովի մարզի Դարովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2004 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 252 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Միխալյովո (այլ կիրառումներ)

Միխալյովո, կարող է վերաբերել՝

Միխալյովո - գյուղ Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Վիբորգսկի շրջանի կազմում։
Միխալյովո - գյուղ Ռուսաստանի Յարոսլավլի մարզի Պերեսլավսկի շրջանի կազմում։
Խորնի

Խորնի կամ Խորոնք, Խորենք, Խորհան (քրդ.՝ Xoronk, թուրքերեն՝ Harman), գյուղ Արևմտյան Հայաստանում` Բիթլիսի վիլայեթի Մշո գավառում։ Գտնվել է պատմական Հայաստանի Տուրուբերան նահանգի Տարոն գավառում։ Գյուղը տեղակայված է Մուշ քաղաքից 8 կմ հյուսիս-արևմուտք, Արածանիի ձախ վտակներից մեկի միջին հոսանքի ձախ կողմում։


== Անվան ստուգաբանություն ==
Ըստ Մ. Օրմանյանի Խորոնք նշանակում է «ծննդավայր»։ Ենթադրաբար անվանումը կապված է եղել գյուղում Մովսես Խորենացու ծնված լինելու հանգամանքի հետ։


== Պատմություն ==
Գյուղի մասին առաջին հիշատակությունը վերաբերվում է IV դարին։ Այն պատկանել է Գլակա վանքին։ Բացի այդ գյուղը նույնացնում են խեթական արձանագրությունների Հորնիյա քաղաքի հետ։
Հովհան Մամիկոնյանը իր VII դարի պատմության ձեռագրերում այն հիշատակել է որպես Խոհնի, Խորհի, Խրտնի (աղավաղված տարբերակ) ձևերով։ Եղել է գյուղ կամ ավան։ Այդ ժամանակ ունեցել է 1900 տուն հայ բնակիչ։
Արշակունիների թագավորության ժամանակ գյուղը հայոց բանակին տվել է 600 հեծյալ և 1700 հետևակ զինվոր։
Ավելի ուշ ժամանակաշրջանում բնակավայրը կրել է Խորոնք անվանումը և հանդիսացել է Բիթլիսի վիլայեթի Մշո գավառի գյուղերից մեկը։
Բնակիչները բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է բռնագաղթի ճանապարհին, փրկվածները տարագրվել են օտար երկրներ։


== Բնակչություն ==
1880 թ.-ին ուներ 20 տուն, 1909 թվականին ուներ 50 տուն հայ և 6 տուն քուրդ բնակիչ։
2000 թվականի դրությամբ գյուղում բնակվում է 830 մարդ, հիմնականում քրդեր։


== Տնտեսություն ==
Հայ բնակչությունը զբաղվում էր երկրագործությամբ և անասնապահությամբ։


== Պատմամշակութային կառույցներ ==
Գյուղում կար Ս. Աստվածածին անունով եկեղեցի և Խորոնք անունով բերդ։


== Կրթություն ==
Խորոնքում գործում էր վարժարան։


== Նշանավոր անձինք ==
Հավանաբար այստեղ է ծնվել պատմահայր Մովսես Խորենացին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Բիթլիսի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Բերգամո (այլ կիրառումներ)

Բերգամո, կարող է վերաբերել՝

Բերգամո - քաղաք Իտալիայի Խորհրդարանական Հանրապետության Լոմբարդիա մարզի Բերգամո քաղաքում՝ նույնանուն պրովինցիայի վարչական կենտրոնը
Բերգամո - նահանգ Իտալիայում