armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Ալա դի Ստուրա

Ալա դի Ստուրա (իտալերեն՝ Ala di Stura, պիեմ.՝ Ala)՝ կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Թուրին գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 477 մարդ (2008 թվականի տվյալներով), Բնակչության խտությունը՝ 11 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 46 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 10070։ Հեռախոսային կոդ՝ 0123։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում սուրբ Սան Գրատոն։ Տոնը նշվում է սեպտեմբերի 4-ին։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Կոմունայի վարչակազմ ==
Հեռախոսահամար։ 0123 55102
Պաշտոնական կայք։ http://www.comunealadistura.it/


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրի պաշտոնական կայք (իտալ.)
Ազգային վիճակագրության ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.
Սթենլի Ռոուզ

Սթենլի Ռոուզ, Պարոն Սթենլի Ֆորդ Ռոուզ (անգլ.՝ Stanley Ford Rous, ապրիլի 25, 1895(1895-04-25), Ուոթֆորդ, Միացյալ Թագավորություն - հուլիսի 18, 1986(1986-07-18), Լոնդոն, Միացյալ Թագավորություն), բրիտանացի ֆուտբոլային մրցավար, ՖԻՖԱ-ի 6-րդ նախագահ։ Նախագահել է 1961-1974 թվականներին։


== Կարիերա ==
Պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ չի եղել, մրցավարի պրակտիկան սկսել է 1927 թվականին՝ համապատասխան ծառայության անցնելով Անգլիայի չեմպիոնատի ցածր լիգաներում։ Մրցավարի կարիերայի ընթացքում դատել է միջազգային 36 ֆուտբոլային հանդիպումներ։ 1934 թվականին եղել է Անգլիական Գավաթի եզրափակչի մրցավարը, որում «Մանչեսթեր Սիթի»-ն 2։1 հաշվով հաղթել է «Պորտսմուտ»-ին։ Դա Ռուզի մրցավարի կարիերայի վերջին խաղն էր։
1934-1962 թվականներին հանդիսացել է Անգլիայի ֆուտբոլային ասոցիացիայի նախագահ։ 1961-1974 թվականներին որպես նախագահ գլխավորել է ՖԻՖԱ-ն։
Լինելով ՖԻՖԱ-ի նախագահ՝ նա հիմնական աշխատանքը կենտրոնացրել է աշխարհի ֆուտբոլի դաշտում կոպիտ խաղի վերացմանը, աշխատանքներ տանելով ինչպես մրցավարների այնպես էլ ֆուտբոլի ազգային ֆեդերացիաների հետ։ 1970 թվականին ֆուտբոլի կանոնների մեջ ներմուծվեց դեղին քարտը, որի շնորհիվ մրցավարներն ավելի հեշտ էին դատում խաղում ցուցաբերված կոպտությունը։ Հարկ է նշել, որ 1970 թվականի աշխարհի առաջնությունը միակն էր, որի ժամանակ ֆուտբոլիստները չեն հեռացվել խաղադաշտից։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ничего не слышу, ничего не вижу Archived 2014-09-06 at the Wayback Machine.
Գրիգոր Սահյան

Գրիգոր Սահյան (Սայեան) (մոտ 1870, Կոստանդնուպոլիս, Օսմանյան կայսրություն - հունվարի 27, 1921(1921-01-27), Ռուսե, Բուլղարիա), հայ բժիշկ, ազգային և հասարակական գործիչ։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է մոտավորապես 1870 թվականին Կոստանդնուպոլսում։ 1894 թ. ավարտել է Փարիզի համալսարանի բժշկական ֆակուլտետը։ 1896-1900 թվականներին ապրել և բժիշկ է աշխատել Բուլղարիայում։
1900 թվականին վերադարձել է Կ. Պոլիս։ Կ. Պոլսում հետապնդումների ենթարկվելու պատճառով փախել է Օդեսա, որտեղից էլ՝ Կովկաս, ապա՝ Մոսկվա։ 1902 թվականին տեղափոխվել և հաստատվել է Բուլղարիայի Ռուսջուք քաղաքում։ Զբաղվել է դեպի երկիր զենք տեղափոխելու աշխատանքով։ 1906 թվականին եղել է Կ. Պոլսում «Յըլ­դը­զի Պոմ­պա­յի» մահափորձի կազմակերպիչներից մեկը։ 1919 թվականին մասնակցել է Փարիզի Ազգային համագումարին։ Եղել է գերազանցապես գաղափարապաշտ ու անձնվեր գործիչ։ Ունեցել է նաև ազգային-հասարակական ակտիվ գործունեություն։ 1919 թվականին եղել է Փարիզի Ազգային համագումարին մասնակցած բուլղարահայ գաղութի երկու պատգամավորներից մեկը։
Մահացել է 1921 թվականին հունվարի 27-ին, Ռուսջուք քաղաքում, արյան թունավորումից։


== Գրականություն ==
Թէոդիկ, Անդարձ մեկնողք, Կ. Պոլիս, 1922։
Գէորգեան Կարօ, Ամէնուն Տարեգիրքը, Պէյրութ, 1962։


== Աղբյուր ==
Հարություն Մինասյան,  Օսմանյան կայսրությունում և Թուրքիայի Հանրապետությունում բռնաճնշումների և ցեղասպանության ենթարկված հայ բժիշկներ, Երևան, «Լուսաբաց», 2014 — 520 էջ։
Յոնա (գյուղ, Կովդորսկի շրջան)

Յոնա (ռուս.՝ Ёна), գյուղ Ռուսաստանի Մուրմանսկի մարզի Կովդորսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 314 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Վարզոլովո

Վարզոլովո (ռուս.՝ Варзолово), գյուղ Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Վսևոլոժսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 9 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Ալեքսեյ Դրեև

Ալեքսեյ Սերգեևիչ Դրեև (ռուս.՝ Алексей Сергеевич Дреев, հունվարի 30, 1969(1969-01-30), Ստավրոպոլ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), ԽԱՀՄ և Ռուսաստանի շախմատիստ, 1989 թվականի գրոսմայստեր։ Ռուսաստանի սպորտի վաստակավոր գործիչ։ Համաշխարհային շախմատի օլիմպիադայի եռակի չեմպիոն (1992, 1994, 1996) և Աշխարհի թիմային առաջնությունների երկակի չեմպիոն (1997, 2005)։ Արագ շախմատի Եվրոպայի չեմպիոն (2012)։


== Կենսագրություն ==
Մայրը՝ Նինա Միխայլովնա, հայրը՝ Սերգեյ Սերգեևիչ (մասնագիտությամբ ինժեներ), ավագ քույրը՝ Տատյանա։
Դրեևը շախմատ խաղալ սովորել է իր հորից, 6 տարեկանում։ 8 տարեկանից շախմատով զբաղվել է շախմատի վարպետ Վլադիմիր Սայգանի, իսկ 11 տարեկանից՝ Մարկ Դվորեցկիի մոտ։ 1985 թվականից Դրեևի մշտական մարզիչն է շախմատի միջազգային վարպետ Ալեքսանդր Ֆիլիպենկոն։
1983, 1984 թվականներին Դրեևը 2 անգամ հաղթել է մինչև 16 տարեկան պատանիների շախմատի Աշխարհի առաջնությունում։
1984 թվականին Դրեևը մինչև 20 տարեկան պատանիների Աշխարհի առաջնությունում զբաղեցրել է 2 հորիզոնականը։
1986 թվականին Թալինում անց կացված շախմատի երիտասարդ խորհրդային վարպետներ մրցախաղում Դրեևը զբաղեցրել է 2 հորիզոնականը՝ Վասիլի Իվանչուկից հետո։
1988 թվականին Դրեևը Բորիս Գելֆանդի հետ միասին ստացավ Եվրոպայի չեմպիոնի կոչումը։

20 տարեկանում Դրեևին շնորհել են միջազգային գրոսմայստերի կոչում։
1990 թվականին Լվովում Դրեևը Ալեքսեյ Շիրովի, Լեոնիդ Յուդասի և Սմբատ Լպուտյանի հետ միասին հաղթեցին դեպի Աշխարհի առաջնություն տանող առաջին փուլը։ Միջգոտիական փուլում Դրեևը զբաղեցրեց 5-րդ հորիզոնականը և իրավունք ստացավ խաղալ հավակնորդի խաղում։
Հավակնորդների առաջին խաղում նա խաղացել է Վիշվանատա Անանդա հետ, և պարտվեց 1։4 հաշվով։
Դրեևը մասնակցել է ՖԻԴԵ նոկաուտ առաջնությանը։ 1997 թվականին Գրոնինգենում Դրեևն անցել է 1/4-րդ եզրափակիչ, որտեղ Բորիս Գելֆնդի հետ խաղում պարտություն է կրել։ 1999 թվականին Լաս Վեգասում Դրեևը հասել է 1/8-րդ եզրափակիչ փուլ, որում պարտվել է Մայքլ Ադամսին։ 2000 թվականին Նյու Դելիում 1/8-րդ եզրափակչում պարտվել է Վիշվանտան Անանդին։ 2004 թվականին Տրիպոլիում 1/8-րդ եզրափակիչում Դրեևը պարտվել է Կուբացի շախմատիստ Դոմինգես Պերեսին։
Դրեևը համարվում է դեբյուտների գիտակ և ունի պոզիցիոնալ խաղի դիրք։
Դրեևը միշտ խաղում է Ռուսաստանի թիմից և մասնակցել է 1996 թվականին Երևանում, 1994 թվականին Մոսկվայում և 2004 թվականին Կալվիում անց կացված շախմատի օլիմպիադաներին։
Դրեևին ավելի նշանավոր հաղթանակ բերեց 1995 թվականին Բիլեյում (Շվեյցարիա) Վեյկ ան Զեեի (Նիդերնլնդներ), Դոս Էրմանասի շախմատի տուրնիրները։
2004 թվականի Ռուսաստանի օլիմպիադայի ժամանակ Դրեևը զբաղեցրել է 3-րդ հորիզոնականը. 5½ (+3-2=5)։


== Մարզական նվաճումներ ==


== Վարկանիշի փոփոխության գծապատկեր ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Դրեև Ա. 100 ընտրված կուսակցություն. Սանկտ Պետերբուրգ։ Ս. Սոլովյով, 2007. 270, [1] с. ISBN 978-5-903609-01-7, 1000 экз.


== Գրքեր ==
Կոցիոյի պաշտպանություն, Սանկտ Պետերբուրգ, Սոլովյով Սերգյ Նիկոլաևիչ 2014. 208 с., ISBN 978-5-903609-31-4, 1500 экз
Ցանկությունների իրականացում

«Ցանկությունների իրականացում» (ռուս.՝ «Исполнение желаний»), 1957 թվականի խորհրդային նկարված մուլտֆիլմ։ Նկարահանել են Վալենտինա և Զինաիդա Բրումբերգները՝ ըստ Էդուար Ռենե դե Լաբուլեի «Մարդախույս Զերբինոն» հեքիաթի։


== Սյուժե ==
Փայտագործների մեջ Զերբինոն չուներ ո՛չ բարեկամներ, ո՛չ ընկերներ։ Նրան անվանում էին «Մարդախույս Զերբինո»։ Մի անգամ նա անտառում օձից փրկում է փերուն և որպես պարգև ստանում իր բոլոր ցանկությունները կատարվելու հնարավորություն։ Այժմ և՛ կացինն էր մտնում ծառի մեջ, ինչպես յուղի մեջ, և՛ փայտի կապուկն էր ինքն իրեն անտառից տուն հասնում։ Այնպես է ստացվում, որ Զերբինոն ցանկանում է՝ արքայադուստր Ալելին սիրահարվի իրեն ծիծաղեցնող երիտասարդին, և ինքն էլ նրան ծիծաղեցնում է։ Բազմաթիվ արկածներից հետո, որոնք նրանք ստիպված էին անցնել միասին, Մարդախույս Զերբինոն վերջապես պատասխանում է իրեն սիրահարված արքայադստեր զգացմունքներին։


== Ֆիլմի վրա աշխատել են ==
Սցենարի հեղինակ – Թամարա Գաբբե՝ ըստ Էդուարդ Լաբուլեի հեքիաթի
Ռեժիսորներ – Վալենտինա և Զինաիդա Բրումբերգներ
Բեմադրող նկարիչներ – Լանա Ազարխ, Լև Միլչին, Գրաժինա Բրաշիշկիտե
Կոմպոզիտորներ – Անդրեյ Վոլկոնսկի, Նիկոլայ Սիդելնիկով
Օպերատոր – Ելենա Պետրովա
Հնչյունային օպերատոր – Նիկոլայ Պրիլուցկի
Նկարիչ-մուլտիպլիկատոներ – Ֆաինա Եպիֆանովա, Նիկոլայ Ֆյոդորով, Լև Պոպով, Բորիս Բուտակով, Ելիզավետա Կոմովա, Մարիա Մոտրուկ, Իգոր Պոդգորսկի, Ելենա Խլուդովա, Վադիմ Դոլգիխ, Վլադիմիր Բալաշով
Բեմական նկարիչներ – Օլգա Գեմմերլինգ, Ելենա Տաննենբերգ
Դերերը հնչյունավորել են.


== Տարբերություններ բնօրինակից ==
Ֆիլմի սյուժեն զգալիորեն կրճատվել։

Չի ցուցադրվում պալատական օրիորդի չդադարող ծիծաղը և հսկող պահնորդի ձերբակալությունը, բայց դրանց փոխարեն ներկայացված են Միստիգրիսի արկածները ծովի հատակում։
Բնօրինակում ջրերի փերին, որ Զերբինոյին կախարդական պարգև է տալիս, նկարագրված է որպես «գեղեցկուհի՝ կարապի փետուրներից զգեստով»։ Մուլտֆիլմում նա կանաչ զգեստով, կանաչ գլխադիրով ու թևիկներով փոքրիկ ու նրբագեղ աղջիկ է։ Նաև չի հիշատակվում կախարդը, որը բնօրինակում փայտագործի կողմից սպանված օձ է։


== Պարգևներ և մրցանակներ ==
1960 – Անսիի (Ֆրանսիա) Անիմացիոն ֆիլմերի միջազգային III փառատոնի դիպլոմ։


== Վիդեո ==
1990-ական թվականների կեսերին մուլտֆիլմը տեսասկավառակներով թողարկվել է Studio PRO Video ստուդիայի՝ խորհրդային լավագույն մուլտֆիլմերի հավաքածուում և «Союз» ստուդիայի՝ «Սոյուզմուլտֆիլմ» կինոստուդիայի մուլտֆիլմերի հավաքածուում։
DVDով մուլտֆիլմը բազմիցս թողարկվել է մուլտֆիլմերի հավաքածուներում, օրինակ՝ «Հրաշք ջրաղացը»։ Մաս 2, «Սոյուզմուլտֆիլմ» (տարածող՝ «Союз»):


== Ծանոթագրություններ ==


== Литература ==
Фильмы-сказки. Сценарии рисованных фильмов. Выпуск 5.. — М.: Искусство, 1958. — 290 с. Т. Габбе «Исполнение желаний» — стр. 103.
Иванов-Вано И. П. Советское мультипликационное кино. М.: Знание, 1962.
Венжер Н. Мультфильм вчера, сегодня и всегда. М.: Союзинформкино, 1979.
Наши мультфильмы. Составители: И. Марголина, Н. Лозинская. М.: Интеррос, 2006.
Сергей Капков Энциклопедия отечественной мультипликации. — М.: Алгоритм, 2006. — 816 с. — 3000 экз. — ISBN 5-9265-0319-4


== Արտաքին հղումներ ==
myltik.ru
Բոցասնկեր

Բոցասնկեր (լատ.՝ Pholiota), թեփուկասնկեր, բազիդիավոր սնկերի ցեղ։
Գլխարկը (տրամագիծը՝ 5-18 սմ) մսոտ է, զանգակակլորաձև, ոսկեգույն կամ ժանգադեղնավուն՝ կարմրավուն թեփուկներով, կպչուն, չորացած վիճակում՝ փայլուն։ Պտղամիսը սպիտակավուն է կամ բաց դեղին։ Թիթեղները լայն են, սկզբում՝ դեղնավուն, հասունանալուց հետո՝ գորշ շագանակագույն։ Ոտիկը օղակով է, դեղնագորշավուն՝ պատված շագանակագույն թեփուկներով։ Ուտելի է։
ՀՀ-ում տարածված է 16 տեսակ, առավել հաճախ հանդիպում է բոցասունկ ոսկեգույնը (Ph. aurivella)՝ Արագածոտնի, Շիրակի՝ , Կոտայքի, Վայոց ձորի մարզերում, Երևանի շրջակայքում։ Աճում է ամռանը և աշնանը՝ սաղարթավոր անտառներում, այգիներում՝ կենդանի ու փտած ծառերի վրա (1200-1800 բարձրություններում)։
Կյուրիոն Ա

Կյուրիոն Ա (վրաց.՝ კათოლიკოს-პატრიარქი კირიონ I) — վրաց կաթողիկոս-պատրիարք (599-614 կամ 616 թթ.)։ Ծնվ. Մեծ Հայքի Գուգարք աշխարհի Ջավախք գավառում՝ գ. Սկյուտրի (Սկիւտրի)։ Ստացել է վրացերեն ու հայերեն կրթություն, այնուհետև անցել է Փոքր Հայք՝ 15 տարի բնակվել Կողոնիա (քաղաք-ամրոց Գայլ գետի ափին), այնուհետև՝  Նիկոպոլիս քաղաքներում։
Վերադառնալով Հայաստան՝ Հայոց Մովսես Բ կաթողիկոսի կողմից նշանակվել է Դվինի Սուրբ կթողիկե եկեղեցու վանացերեց, նաև՝ քորեպիսկոպոս։ Նրան վիճակաթեմ է տրվել Արարատյան գավառը։ Կյուրիոնը Հայաստանում է մնացել 5 տարի։
Վրաց կաթողիկոս է ձեռնադրվել հայոց Մովսես Բ կաթողիկոսի կողմից 599 թ.։ Վերջինիս մահից հետո, անտեսելով Հայ եկեղեցու հորդորները՝ 608 թ. ընդունել է Քաղկեդոնի ժողովի որոշումները՝ դառնալով հունադավան։ Դրանով սկիզբ է դրվել հայ և վրաց եկեղեցիների պառակտմանը և վերջնական բաժանմանը։


== Աղբյուրներ ==
Հայ եկեղեցու պատմություն, Էջմիածին, 2002։
Ուխտանես եպիսկոպոս, Հայոց պատմություն, Թարգմանությունը, առաջաբանը և ծանոթությունները Վ. Առաքելյանի, Երևան, 2006 թ։
Թունատամներ

Թունատամներ (լատ.՝ Helodermatidae), թունավոր մողեսների ընտանիք։ Մարմինր վերևից պատված է թմբիկներով, որոնց միջև գտնվում են ոսկրային վահանիկներ, իսկ ներքևից՝ փոքրիկ թիթեղիկներով։ Թունատամների երկարությունը մինչև 60 սմ է։ Պոչը հաստ է, ատամներն ակոսավոր են։ Թույնը մահացու է մանր կենդանիների համար։ Դնում են 5–13 ձու։ Ձագերը դուրս են գալիս մոտ 1 ամիս հետո։ 
Տարածված են ԱՄՆ–ի հարավ–արևմուտքից մինչև Հարավային Մեքսիկա, անապատային և նախալեռնային շրջաններում։ Ապրում են մինչև 19 տարի։
Ժովտնևոե (գյուղ, Նովոմիրգորոդի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԺովտնևոեԺովտնևոե (ուկրաիներեն՝ Жовтневе), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Նովոմիրգորոդի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ժովտնևոե գյուղում բնակվում էր 452 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Գեդեմիշ

Գեդեմիշ (ադրբ.՝ Gedəmiş), գյուղ ներկայիս Ադրբեջանական Հանրապետության Դաշկեսանի շրջանում։


== Պատմություն ==


== Աշխարհագրություն ==


== Արտաքին հղումներ ==
Գեդեմիշ բնակավայրը «GEOnet Names Server» կայքում։
Դրախտի բանալիները

«Դրախտի բանալիները» (լատիշ․՝ Paradīzes atslēgas), խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, որը Վլադիմիր Կուզնեցովի և Սերգեյ Ալեքսանդրովի սցենարով նկարահանել է ռեժիսոր Ալոիզ Բրենչը 1975 թվականին Ռիգայի կինոստուդիայում։
Կինոդիլոգիայի երկրորդ ֆիլմն է, որը միավորված է նույն կերպարներով (ոստիկաններ Յանիս Կրաստինշ, Լաուկս, Յազեպ Կարլովիչ, հանցագործներ Էվալդ Ապսե, Պավել Նասոնով)։ Առաջին ֆիլմը կոչվում է «Լույս թունելի վերջում» (1974)։


== Սյուժե ==
Պարզվում է, որ ատամնաբույժ Յակով Բելսկու մահը սպանության արդյունք է։ Կասկածվում է մոդելավորող Ռեգինա Դեմբովսկայն, որի հետ հանգուցյալը մտերիմ էր։
Ոստիկանության կապիտան Յանիս Կրաստինշը, որը մասնակցում է հետաքննությանը, կապ է գտնում սպանության և արժույթների մեքենայություններով զբաղվողների միջև, որոնք արտասահմանից ներկրվող ադամանդները փոխանակում են ոսկու հետ։ Քաջությունը, հնարամտությունը և հոգեբանության իմացությունը թույլ են տալիս նրան ճիշտ եզրակացություններ անել։


== Դերերում ==


=== Էպիզոդներում ===


== Նկարահանող խումբ ==
Սցենարի հեղինակներ՝ Վլադիմիր Կուզնեցով, Սերգեյ Ալեքսանդրովիչ
Բեմադրող ռեժիսոր՝ Ալոիզ Բրենչ
Բեմադրող օպերատոր՝ Ռիխարդ Պիկս
Կոմպոզիտոր՝ Իվարս Վիգներս
Բեմադրող նկարիչ՝ Գունարս Բալոդիս
Հնչյունային օպերատոր՝ Վ. Միլնիկով
Ռեժիսոր՝ Ի. Էսենբերգ
Օպերատոր՝ Ու. Էգլե
Կոստյումների նկարիչ՝ Վ. Վարսլավանե
Նկարիչ-գրիմարար՝ Յա․ Ռիբա, Ռ. Ուբարե
Մոնտաժող՝ Տ․ Մաս
Խմբագիր՝ Յա․ Ռոկպելնիս
Խորհրդատուներ՝ Ա. Կավալիերիս, Ա. Բլոնսկի
Տնօրեն՝ Վ. Ռիեպշա


== Ծանոթագրություններ ==
Քրիստիան Բոլտանսկի

Քրիստիան Բոլտանսկի (ֆր.՝ Christian Boltanski, սեպտեմբերի 6, 1944(1944-09-06)[…], Փարիզի 7-րդ շրջան, Փարիզ և Փարիզ - հուլիսի 14, 2021(2021-07-14), Փարիզի 14-րդ շրջան, Փարիզ և Փարիզ), ֆրանսիացի նկարիչ, քանդակագործ, լուսանկարիչ։


== Կենսագրություն ==
Ծնողները հրեա ներգաղթյալներ են։ 12 տարեկանում թողնել է դպրոցը։ Նկարչական կրթություն նույնպես չի ստացել։ Պատկերային գեղանկարչությամբ սկսել է զբաղվել 1958 թվականից, բայց 1967 թվականին դա էլ է թողնել։ Նա նախընտրեց զբաղվել ինստալյացիայով և Մարիոնետների թատրոնով։ 1969 թվականին դուրս եկավ նրա առաջին՝ «Իմ մանկությունից մնացած հետազոտությունները և ներկայացումները» ալբոմը։ 1984 թվականին Փարիզի Ժամանակակից արվեստի պետական թանգարանում տեղի ունեցավ Բոլտանսկիի աշխատանքների հետադարձ ցուցահանդեսը։
Մեծ եղբայրը՝ սոցիոլոգ Լյուկ Բոլտանսկիյ (Ծնվ. 1940), Կինը՝ նկարչուհի Աննետ Մեսսաժե։


== Ճանաչում ==
Ֆրանսիացի ռեժիսոր, լուսանկարիչ և գրող Ալենա Ֆլեշերը նրա մասին փաստագրական ֆիլմ է նկարահանել՝ «La Recherche de Christian B» («Կրիսիան Բոլտանսկիի որոնումները»)։


== Ցուցահանդեսի ընտրված կատալոգներ ==
Compositions. ARC-Musée d’art moderne de la Ville de Paris, 1981.
Boltanski. Centre Pompidou, 1984.
Les Suisses morts. Musée cantonal des beaux-arts de Lausanne, 1993.
Kaddish. München; London; New York: Kehayoff; Paris: Paris Musées, 1998.
Dernières années. Musée d’art moderne de la Ville de Paris, 1998.
La vie impossible/ Michels N., Hrsg. Köln: König, 2001.
Signal/ Hrsg. und eingeleitet von Bernhard Jussen. Göttingen: Wallstein-Verlag, 2004.


== Նկարչի մասին գրականություն ==
Semin D. Christian Boltanski. Paris: Editions Art Press, 1989.
Metken G. Christian Boltanski: Memento mori und Schattenspiel. Frankfurt am Main: Museum für Moderne Kunst, 1991.
Gumpert L. Christian Boltanski. Paris: Flammarion, 1992.
Po G. Perec et Boltanski: deux interrogations sur la disparition// L’Oeil, d’abord… Georges Perec et la peinture. Paris: Editions du Seuil, 1996, p. 207-213.
Christian Boltanski (Contemporary Artists). Phaidon Press, 1997.
Van Alphen E. Caught by History: Holocaust Effects in Contemporary Art. Palo Alto: Stanford UP, 1997, p. 93-122.
Lascault G. Boltanski: Souvenance. Paris: L’Echoppe, 1998.
Janhsen A. Kunst sehen ist sich selbst sehen: Christian Boltanski, Bill Viola. Berlin: Reimer, 2005.
Kampmann S. Künstler sein: Systemtheoretische Beobachtungen von Autorschaft. Paderborn; München: Fink, 2006.
Grenier C., Mendelsohn D. Christian Boltanski (Flammarion Contemporary). Flammarion, 2010.


== Աղբյուրներ ==
Кристиан Болтанский на сайте Центра Помпиду Archived 2012-06-22 at the Wayback Machine. (ֆր.)
Документальный фильм о Болтанском на UbuWeb(անգլ.)
Болтанский в музеях мира
Инсталляция «Призраки Одессы» в Москве, 2005 Archived 2006-10-13 at the Wayback Machine. (ռուս.)
Выставки 1998—2008 Archived 2006-10-04 at the Wayback Machine.
Болтанский в кино (ֆր.)
Лекция Ирины Кулик в Музее «Гараж». Кристиан Болтанский — Ансельм Кифер
Մ.թ.ա. 629


== Դեպքեր ==


== Ծնունդներ ==


== Մահեր ==
Գարեգին Սիմոնյան

Գարեգին Հարությունի Սիմոնյան (մարտի 10, 1904(1904-03-10), Քյուրուկդարա - դեկտեմբերի 21, 1984(1984-12-21)), հայ խորհրդային փիլիսոփա։ Փիլիսոփայական գիտությունների դոկտոր (1963), պրոֆեսոր (1965)։
Ավարտել է Մոսկվայի Վ․ Ի․ Լենինի անվան մանկավարժական ինստիտուտի փիլիսոփայության ֆակուլտետը (1932)։ Եղել է Ադրբեջանի կոմկուսի ԿԿ դասախոսական խմբի ղեկավար (1944-1946)։ 1943-1946 թվականներին և 1950-1966 թվականներին՝ Բաքվի Վ․ Ի․ Լենինի անվան մանկավարժական ինստիտուտի, 1946-1950 թվականներին Բաքվի ժողովրդական տնտեսության ինստիտուտի փիլիսոփայության ամբիոնի վարիչ։ 1949-1952 թվականներին Ադրբեջանի ԽՍՀ լուսավորության մինիստրի տեղակալ։ 1970-1974 թվականներին Երևանի Կ․ Մարքսի անվան պոլիտեխնիկական ինստիտուտի փիլիսոփայության ամբիոնի վարիչ։ 1974 թվականից դասավանդում է Երևանի Խաչատուր Աբովյանի անվան մանկավարժական ինստիտուտում։ Զբաղվել է մտավոր և ֆիզիկական, աշխատանքի փոխհարաբերության, անձի բազմակողմանի զարգացման պրոբլեմներով։
Ռակիտա (գյուղ, Սերբիա)

Ռակիտա, գյուղ Սերբիայի Հանրապետության Բաբասնիցա երկրամասում։ Ըստ 2002 թվականի մարդահամարի տվյալների բնակչությունը կազմում է 340 մարդ։


== Ծանոթագրություներ ==
Օլգա Շապիր

Օլգա Շապիր (ռուս.՝ О́льга Андре́евна Шапи́р, ծնն. Կիսլյակովա, հոկտեմբերի 9, 1850(1850-10-09) կամ 1850, Լոմոնոսով, Պետերգոֆյան գավառ, Սանկտ Պետերբուրգի նահանգ, Ռուսական կայսրություն - հուլիսի 13, 1916(1916-07-13) կամ 1916, Սարատովի նահանգ, Ռուսական կայսրություն), ռուս գրող, ֆեմինիստ։


== Կենսագրություն ==
Օլգա Շապիրը ծնվել է Օրանիենբաումում (այժմ` Լոմոնոսով), ռազմական գրագիր Ա. Պ. Կիսլյակովի ընտանիքում։ Նա ընտանիքի ինը երեխաներից վերջինն էր։ 1866 թվականին հաջողությամբ ավարտել է Սանկտ Պետերբուրգի Ալեքսանդրովյան կանանց վարժարանը։
1872 թվականին նա ամուսնացել է բժշկական ակադեմիայի ուսանող Լ. Մ. Շապիրի հետ, որը վերադարձել էր աքսորից Նովգորոդ (աքսորվել էր հեղափոխական շարժման հետ կապի համար)։ Վերադառնալուց հետո ամուսինը ավարտել է բժշկական կրթությունը, իսկ նա գումար է վաստակել «Բորսայական հայտարարություններ» և «Նոր ժամանակ» թերթերում կատարած թարգմանություններով։
Սկսել է տպագրվել 1879 թվականին` ներկայանալով «Կյանքի շեմին» պատմվածքով` զետեղված «Շաբաթվա գրքույկներում»։ «Հայրենական գրառումներ»-ում, «Եվրոպայի բանբեր»-ում և այլ հրատարակություններում տպագրել է բազմաթիվ ստեղծագործություններ։ Նրա գրչին են պատկանում «Շատերից մեկը» («Հայրենական գրառումներ», 1879 (առաջին երկու մասերը)), «Հակոտնյաներ» («Հայրենական գրառումներ», 1880), «Առանց սիրո» («Եվրոպայի բանբեր», 1886), «Միրաժներ» (1889), «Սեր» («Հյուսիսային բանբեր», 1896) վեպերը։ Բացի այդ` նա գրել է բազմաթիվ գործեր, որոնք լույս են տեսել նաև առանձին հրատարակություններով. «Պատմություններ և պատմվածքներ» (1889), «Նորին գերազանցություն» (1891, 1903, 1905), «Վերադարձավ!, Արվարձանում, Երեխաները մերժեցին» (1894, 1896, 1903),«Ամուսնու գրառումները» (1896, 1904, 1905), «Հին երգեր» (1900, 1903), «Ավդոտիայի դուստրերը» (1901, 1905), «Մանկության ընկերը» (1903, 1905) և այլ գործեր։ Կայսերական թատրոններում բեմադրվել են Շապիրի երկու դրամաներ` «Խուլ պատը» և «Երկու տաղանդ»։ Առավել նշանակալի է «Անհանգիստ տարիներին (1866-1877 թթ.)» վեպը, որը լույս է տեսել միայն 1906 թվականին։ Խորհրդային տարիներին նրա երկերը տպագրվել են ժողովածուներում։

Ծավալել է հասարակական գործունեություն, անդամակցել ֆեմինիստական կազմակերպություններին` Ռուս կանանց փոխադարձ բարեգործական ընկերակցությանը, Համառուսաստանյան կանանց իրավահավասարությանը (Կանանց իրավահավասարության միություն)։ Եղել է Համառուսաստանյան կանանց համագումարի կազմակերպիչներից մեկը 1908 թվականին։
Օլգա Շապիրը մահացել է 1916 թվականի հոկտեմբերի 9-ին։ Թաղված է Վոլկովսկի գերեզմանատան Գրական կամուրջներում։


== Գրականություն ==
«Օլգա Շապիր»։ Բրոքհաուզի և Եֆրոնի հանրագիտական բառարան: 86 հատոր (82 հատոր և 4 լրացուցիչ հատորներ)։ Սանկտ Պետերբուրգ։ 1890–1907 
Վ. Ա. Պարախուդա, «Նա ապրում էր ընթերցանության հանդեպ իր կրքով…». Մոռացված անուն. Օլգա Շապիր // Պետերբուրգի պատմություն 2006. № 4 (32), էջ 25—29
Դ. Վ. Կոզլով, «Նրա ստեղծագործությունները միշտ պատկանել են ընթերցվողների շարքին»։ Օլգա Շապիրի մահվան 100-ամյա հոբելյանին // Балтийский край: историко-краеведч. альм. 2018. Вып. 5. С. 69—85.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Օլգա Շապիր (1850—1916) Archived 2021-05-10 at the Wayback Machine.
Собраніе сочиненій
Սենտ Աման դը Բոնիեռ

Սենտ Աման դը Բոնիեռ (ֆր.՝ Saint-Amant-de-Bonnieure), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 346 մարդ, բնակչության խտությունը` 32.43 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 10.67 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 370 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 85 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 25 կմ հյուսիս-արևելք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 186 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 134-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 52։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 72,0 %։ 134 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 121 անձ (63 տղամարդ և 58 կին)։ Գործազուրկ են եղել 13 անձ (4 տղամարդ և 9 կին)։ 52 անաշխատունակներից 9-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 26-ը` թոշակառուներ, իսկ 17-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Շարանտ գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
1626

1626 թվական, ոչ նահանջ տարի, ըստ Գրիգորյան օրացույցի սկսում է հինգշաբթի օրը։ Սա մեր թվարկության 1626 թվականն է, 
XVII դարի 26-րդ տարին։


== Դեպքեր ==


== Ծնունդներ ==
մարտի 21 - Պեդրո դե Սան Խոսե Բետանկուր, սուրբ, միսիոներ.


== Մահեր ==
Բուրոնցո

Բուրոնցո  (իտալերեն՝ Buronzo), կոմունա Իտալիայում, Պիեմոնտ մարզում։ Մտնում է Վերչելի գավառի կազմի մեջ։ Զբաղեցնում է 25 կմ² տարածք։ Բնակչությունը 2008 թվականի տվյալներով 950 մարդ է։ Հեռախոսային կոդը՝ +39 0161։ Փոստային ինդեքս 13040։ Խտությունը՝ 35 մարդ/կմ²։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության աճ.


== Պատկերասրահ ==

		
		
		


== Արտաքին հղումներ ==
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.
Հալվորակ

Հալվորակ, հայկական արական անուն։ Հալվոր անվան փաղաքշական ձևն է։ Հիշատակվել է մեկ անգամ։


== Գործածություններ ==
Հալվորակ, հայր մահտեսի Կիրակոսի՝ ստացողի (16-17-րդ դարեր)։


== Ծանոթագրություններ ==
Յարոսլավնան՝ Ֆրանսիայի թագուհին

«Յարոսլավնան՝ Ֆրանսիայի թագուհին» (ռուս.՝ «Ярославна, королева Франции»), խորհրդային լայնէկրան գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել է  ռեժիսոր Իգոր Մասլեննիկովը Անտոնին Լադինսկու  «Աննա Յարոսլավնան՝ Ֆրանսիայի թագուհին» վեպի հիման վրա։


== Սյուժե ==
Ֆիլմի գործողությունները տեղի է ունենում 1048 թվականին Ռուսաստանում և Կենտրոնական Եվրոպայում։ Կիև են ժամանում Ֆրանսիայի թագավոր Հենրի I-ի դեսպանները՝ իշխան Յարոսլավ Իմաստունից խնդրելով նրա կրտսեր դստեր՝ Աննայի ձեռքը ։
Դեսպանների, ռուս և ֆրանսիացի զինվորների ուղեկցությամբ Աննա Յարոսլավնան՝ Ֆրանսիայի ապագա թագուհին, ճանապարհ է ընկնում։
Ճամփորդության ընթացքում տեղի են ունենում բազմաթիվ արկածներ, որոնք կապված են վարյագների, լեհերի, բյուզանդացիների հետ։ Աննա Յարոսլավնան շատ վտանգների է ենթարկվում, բայց հասնում է Ֆրանսիա միայն մեկ թիկնապահի (Զլատ) ուղեկցությամբ․ մյուսները կամ մահացել են, կամ էլ փախել, ինչպես ֆրանսիական զինվորները։


== Դերերում ==
Կիրիլ Լավրով – Մեծ իշխան Յարոսլավ Իմաստուն
Ելենա Կորենևա – Աննա Յարոսլավնա, Յարոսլավի դուստրը
Վիկտոր Եվգրաֆով – Դանիել, դպիր վանական
Հաննա Միկուց – Յանկա
Նիկոլայ Կարաչենցով – Զլատ
Սերգեյ Մարտինսոն – եպիսկոպոս Ռոժե
Վասիլի Լիվանով – Բենեդիկտուս (երգում է Միխայիլ Բոյարսկին)
Վլադիմիր Իզոտով – Ռոմուալդ
Իգոր Դմիտրիև – Խալցեդոնի
Արմեն Ջիգարխանյան – մետրոպոլիտ Ֆեոպեմպտ (հնչյունավորել է Իգոր Եֆիմովը)
Վեսլավ Գոլաս – լեհական Իշխան Կազիմիր
Բոժենա Դիկել – լեհական իշխանուհի Դաբրոգնևա , Աննայի մորաքույրը (Յարոսլավի քույրը)
Ալեքսանդր Սուսնին – յարլ Ռագնվալդ
Մարեկ Դովմունտ – Սև ասպետ
Գեորգի Տեյխ


== Փորձեր դերի համար ==
Դանիելի դերի համար կինոփորձերի է մասնակցել Սերգեյ Շակուրովը։
Ռոմուալդի դերի համար՝ Օլեգ Յանկովսկին և Վիտալի Բագանովը։
Խալցեդոնիայի դերի համար՝ Նիկոլայ Կարաչենցովը։


== Նկարահանող խումբ ==
Ռեժիսոր՝ Իգոր Մասլեննիկով
Օպերատոր՝ Վալերի Ֆեդոսով
Սցենարիստ՝ Վլադիմիր Վալուցկի
Նկարիչ՝ Եվգենի Գուկով
Կոստյումների նկարիչ՝ Նատալյա Վասիլևա
Կոմպոզիտոր՝ Վլադիմիր Դաշկևիչ
Հնչյունային օպերատորներ՝ Ասյա Զվերևա, Բորիս Անդրեև
Երգերի տեքստի հեղինակ՝ Յու․ Միխայլով (Յուլի Կիմ)
Երգերը կատարում են՝ Ելենա Կամբուրովա, Վալերի Զոլոտուխին, Միխայիլ Բոյարսկի


== Նկարահանումներ ==
Ֆիլմի նկարահանումները տեղի են ունեցել 1977 թվականի աշնանը և ավարտվել են 1978 թվականի ձմռան սկզբին։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին  հղումներ ==
«Յարոսլավնան՝ Ֆրանսիայի թագուհին»(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում
Կադր ֆիլմից
Ֆիլմը Youtube-ում
Նատայ (ազգային պարկ)

Նատայ, (անգլ.՝ Nattai National Park), բնապահպանական տարածք է Ավստրալիայի Նոր Հարավային Ուելս նահանգի Կապույտ լեռներ տարածաշրջանում։


== Աշխարհագրական դիրք ==
Նատայ ազգայի պարկը գտնվում է Կապույտ լեռների շրջանում։ 2000 թվականից համարվել է Համաշխարհային ժառանգություն ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի կողմից։ Գտնվում է Սիդնեյ քաղաքից 100 կմ հարավ-արևմուտք։ Ազգային պարկի հարավ-արևմուտքում ձգվում է Կապույտ լեռները։ Ամենամոտը Կեմդեն քաղաքն է, որը պարկից գտնվում է 15 կմ հեռավորության վրա։ Քաղաքից կարելի է բարձրանալ Նատայ միայն գրուտային ճանապարհով։
Պարկը հիմնադրվել է 1991 թվականին որպեսզի պահպանեն եզակի ավազաքարերով զարդարված ժայռոտ բնական լանդշաֆտները, որը ձգվում է Նատայ գետի երկու կողմերում։ Այն գտնվում է նաև Բուրագորանգ լճի գոտում, որը Սիդնեյ քաղաքային ագլոմերացիայի խմելու ջրի աղբյուրն է։
Պուրակի տարածքում շատ են ցրված անտառները` հիմնական ծառի տեսակը ամուր տերևներով էվկալիպտն է, իսկ ավելի բարձրադիր գոտիները ծածակված են արևադարձային անառներով։
Նատայ ազգային պարկը հարուստ է բուսկան աշխարհով, հարուստ է նաև կենդանականիների հազվագյուտ տեսակներով՝ ոսկեգույն լիտորիան, բուռագոլյան կարկադու, կենգուրու, կզաքիս, կոալա և այլ տեսակներ։
Ավտոկայանատեղեր և հանգստյան տարածքներ կան միայն Նատայ պարկի—Wollondilly Lookout տարածքում, որտեղ զբոսաշրջիկներին թույլատրվում է ամրացնել վրաններ, բացառությամբ Բուրագորանգ լճի երկայնքով՝ մինչև 3 կմ։


== Գրականություն ==
"Nattai National Park: Park management". Office of Environment and Heritage. Government of New South Wales. Retrieved 4 October 2014.
Նովոինգուլկա

Նովոինգուլկա (ուկրաիներեն՝ Новоінгулка), գյուղ Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Նովայա Օդեսայի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1815 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Նովոինգուլկա գյուղում բնակվում էր 704 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1214 կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Կնյուն

Կնյուն (լատ.՝ Juncus), դոզա, ճղեմ, ագռավի ծաղիկ, կնյունազգիների ընտանիքի միամյա և բազմամյա խոտաբույսերի ցեղ։ Հայտնի է մոտ 250։


== Կենսաբանական նկարագիր ==

Կնյունի տեսակները հիմնականում ունեն կոճղարմատներ, իսկ որոշներն առաջացնում են խոշոր (մինչև 1,5 մ տրամագծով) գուղձեր (օրինակ՝ սուր Կնյուն)։ Ցողունը կանգուն է, նեղ գծաձև, բարձրանում՝ 10-150 սմ։ Տերևները տափակ են, ակոսավոր, խողովակաձև։ Ծաղկաբույլը հուրան է, ծաղիկները՝ կանաչավուն։ Ծաղկում է մայիս-հուլիսին։ Պտուղը եռանիստ տուփիկ է։ Կնյուն բարալիկը (J. tenuis) հազվադեպ հանդիպում է Գետավան գյուղի (Լոռու մարզ) շրջակայքի գերխոնավ հողերում. գրանցված է Հայաստանի Կարմիր գրքում։


== Տեսակները Հայաստանում ==

Հայաստանում՝ 12 տեսակ՝

Կնյուն դոդոշակնյուն (J. bufonius),
Կնյուն թելանման (J. filiformis),
Կնյուն սեղմված (J. compressus),
Կնյուն փայլուն (J. articulatus),
Կնյուն սուր (J. acutus) և այլն։


== Տարածում ==
Տարածված է Արարատի, Շիրակի, Լոռու, Գեղարքունիքի, Վայոց ձորի, Սյունիքի և այլ մարզերում։ Աճում է ճահճոտ, գերխոնավ վայրերում, ճահիճներում, գետերի, լճերի, ջրամբարների ափերին։ Բույսը տարածված է նաև խոնավ վայրերում, տունդրայում և տրոպիկներում։.
Հիմնականում կոսմոպոլիտ է, սակայն որոշ տեսակներ, օրինակ՝ 

Կնյուն թելանմանը (J. filiformis),
Կնյուն ալպիականը (J. alpigenus),
Կնյուն թուրքմենականը (J. tur- kestanicus) և այլն, բարձրլեռներում ճահճուտներում հազվադեպ են հանդիպում։


== Տեսակներ ==
Համաձայն Կյուիի Թագավորական բուսաբանական այգու տվյալների դասը ընդգրկում է 344 տեսակ


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Кречетович В. И., Гончаров Н. Ф. Род 259. Ситник — Juncus L. // Флора СССР. В 30 т. / Гл. ред. акад. В. Л. Комаров; Ред. тома Б. К. Шишкин. — М.—Л.։ Изд-во АН СССР, 1935. — Т. III. — С. 504—560. — 636 + XXV с. — 5175 экз.
Губанов И. А., Киселёва К. В., Новиков В. С., Тихомиров В. Н. Иллюстрированный определитель растений Средней России. — М.։ Т-во научных изданий КМК, Ин-т технологических исследований, 2002. — Т. 1. Папоротники, хвощи, плауны, голосеменные, покрытосеменные (однодольные). — С. 320—322, 412—427. — ISBN 8-87317-091-6.


== Արտաքին հղումներ ==
Ситник в Биологическом энциклопедическом словаре
Վենիամին Ժեխովսկի

Վենիամին Ժեխովսկի (ռուս.՝ Вениамин Павлович Жеховский, 1881, Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն - 1975, Անկոս-լե-Տերմ), ֆրանսիացի և ռուս աստղագետ, աշխատել է Փարիզի և Ալժիրի աստղադիտարաններում։
Ծագումով մեծ ազնվական ընտանիքից է, նրա հայրը Պավել Վասիլևիչ Ժեխովսկին ծառայել է Վարշավյան երկաթգծում որպես չինովնիկ։
Մոսկվայի համալսարանը ավարտելուց հետո 1912 թվականից աշխատել է Փարիզի աստղադիտարանում։ 1934 թվականից հետո իր հեղինակած հոդվածները ստորագրում էր Benjamin de Jekhowsky: Փոքր մոլորակների կենտրոնը հրատարակում էր նրա հայտնագործությունները «B. Jekhovsky» անվան տակ։
Ավելի ուշ աշխատել է Ալժիրի աստղադիտարանում, որտեղ նա հայտնի է դարձել որպես աստղագիտական մեխանիկայի մասնագետ։ Հայտնաբերել է բազմաթիվ աստերոիդներ, հրատարակել է մոտ 190 գիտական աշխատանքներ։ Ժեխովսկու պատվին է անվանվել (1606) Ժեխովսկի աստերոիդը։
Իր հայտնաբերած աստերոիդներից (976) Բենջամինան նա անվանել է որդու, իսկ (1017) Ժակլինը աշակերտուհու պատվին։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Русские в Северной Африке. Глава 4 (ռուս.)
Հեռու լեռներում

«Հեռու լեռներում» (ռուս.՝ «Далеко в горах»), խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Ալեքսանդր Կարպովը 1958 թվականին Ֆրունզեի և Ալմա Աթայի ստուդիաներում։
Ֆիլմի պրեմիերան տեղի է ունեցել 1958 թվականի սեպտեմբերին Ալմա Աթայում։


== Սյուժե ==
Ֆիլմի գործողությունները տեղի են ունենում Խորհրդային Միության հարավային ծայրամասերում՝ Ղրղզստանի լեռներում։ Ֆիլմը պատմում է մեծահարուստ բայերի և բասմաչների դեմ բոլշևիկների ու ղրղզ գյուղացիների պայքարի մասին, որ նրանք մղում են հանուն ավելի լավ, արդար կյանքի։


== Դերերում ==
Մուխտար Բախտիգերեև – Կուլտեմիր
Ջամալ Սեյդակմատովա – Զիյագուլ
Մուրատբեկ Ռիսկուլով – բայ Սարիգուլ
Ասանբեկ Ումուրալիև – Նազարկուլ, երամակապան
Շամշի Տյումենբաև – Աբիլ-Մուլլա
Քեմել Ալբանով – միականջանի
Ա. Իսաբեկով – Սուլթանբեկ
Ս. Կեդրալին – Իսկանդեր, բոլշևիկ
Աշիրալի Բոտալիև – Մայլիշ
Կիրեյ Ժարկիմբաև – Սուլեյմանկուլ
Խ. Քարիմով – էպիզոդ
Բակերը Օմուրալիև – «Սև»
Մարատ Սիզդիկով – Երկարաբեղ
Եվգենի Պոպով – էպիզոդ


== Նկարահանող խումբ ==
Ռեժիսոր՝ Ալեքսանդր Կարպով
Սցենար՝ Տ. Աբդիմոմունով
Գլխավոր օպերատոր՝ Օսման Զեկկի, Բորիս Սիգով
Բեմադրող նկարիչ՝ Յուրի Վայնշտոկ
Հնչյունային օպերատոր՝ Բ. Լևկովիչ
Երկրորդ ռեժիսոր՝ Դ. Տնալինա
Մոնտաժողի օգնական՝ Ռ. Ջանգազինա
Երգերի տեքստի հեղինակ՝ Կ. Ակաևա
Խմբագիր՝ Օ. Բոնդարենկո
Դիրիժոր՝ Գ. Դուգաշև
Աբայի անվան օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոն
Ֆիլմի տնօրեն՝ Ա. Շևելև


== Ծանոթագրություններ ==
Հավատարմագիր

Հավատարմագիր, պաշտոնական փաստաթուղթ, որով հավաստվում է դիվանագիտական ներկայացուցչի լիազորությունը մեկնած երկրում։ Հավատարմագիր ստորագրում և հանձնում է պետության գլուխը և սովորաբար ամրապնդվում է արտաքին գործերի մինիստրի ստորագրությամբ։ Հավատարմագիր տրվում է դեսպաններին ու դեսպանորդներին։ Գործերի հավատարմատարներին արտաքին գործերի նախարարի պաշտոնակատարը հանձնում է հավատարմատվական նամակ։ Հավատարմագրում նշվում է ուղարկողի և ստացողի անունն ու տիտղոսը, մեկնողի անունն ու աստիճանը, հավատարմագրվածին հավատ ընծայելու խնդրանքը։ Հավատարմագրվածը տվյալ պետություն մեկնելուց հետո առաջին աուդիենցիայի (ունկնդրման) ժամանակ հավատարմագիր հանձնում է պետության գլխին, որի հաստատված պատճենը առաքվում է արտաքին գործերի մինիստրին։ Հավատարմագրի ընդունումից հետո դիվանագիտական ներկայացուցիչը իր գործունեությունն իրականացնում է առանց լրացուցիչ լիազորությունների, սակայն նրան արգելվում է կնքել միջազգային համաձայնագրեր։ Պետության գլխի մահվան (որը հանձնել է կամ որի օրոք հանձնվել է հավատարմագիր), մեկնած երկրում կամ տվյալ ներկայացուցչի երկրում կառավարման ձևի, դիվանագիտական ներկայացուցիչի աստիճանի փոփոխության դեպքում հավատարմագիրը ուժը կորցնում է։
Օրլովսկոե (այլ կիրառումներ)

Օրլովսկոե, կարող է վերաբերել՝

Օրլովսկոե - գյուղ, Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Թելմանովսկի շրջանում
Օրլովսկոե - գյուղ, Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Կրասնոպերեկոպսկի շրջանում
Կիիխլի

Կիիխլի, գյուղ Արևելյան Հայաստանի Ելիզավետպոլի նահանգի Ելիզավետպոլի գավառում։


== Բնակչություն ==
1908 թվականին գյուղն ունեցել է 552 կովկասի թաթար բնակիչ։


== Տես նաև ==
Ելիզավետպոլի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Նիկոլայ Սադչիկով

Նիկոլայ Սադչիկով (ռուս.՝ Николай Иванович Садчиков, մարտի 20, 1946(1946-03-20), Մոսկվա, ԽՍՀՄ - դեկտեմբերի 23, 2015(2015-12-23), Մոսկվա, Ռուսաստան), խորհրդային և ռուս դիվանագետ։


== Կենսագրություն ==
1969 թվականին ավարտել է Մոսկվայի Լոմոնոսովի անվան պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը։ Տիրապետել է ֆրանսերենին, արաբերենին և անգլերենին։
1972 թվականից զբաղվել է դիվանագիտական գործունեությամբ։

1990 թվականից մինչև 1995 թվականը զբաղեեցրել է ԽՍՀՄ, իսկ 1991 թվականից հետո՝ Ռուսաստանի Դաշնության միջազգային ծովային կազմակերպության մշտական ներկայացուցչի պաշտոնը։
1995-ից մինչև 1997 թվականը եղել է Ռուսաստանի Դաշնության արտաքին գործերի նախարարության հյուպատոսական ծառայության դեպարտամենտի տնօրենի տեղակալ։
1997-1999 թվականներին Նյու Յորքում եղել է Ռուսաստանի Դաշնության գլխավոր հյուպատոս։
1999 թվականի հունիս-օգոստոս ամիսներին եղել է Ռուսաստանի Դաշնության արտաքին գործերի նախարարության հյուպատոսական ծառայության դեպարտամենտի տնօրենի պաշտոնակատար։
1999 թվականի օգոստոսից մինչև 2001 թվականի հունիսը եղել է Ռուսաստանի Դաշնության արտաքին գործերի նախարարության հյուպատոսական ծառայության դեպարտամենտի տնօրեն, Ռուսաստանի Դաշնության արտաքին գործերի նախարարության կոլեգիայի անդամ։
2001 թվականի մայիսի 31-ից մինչև 2005 թվականի օգոստոսի 5-ը Շվեդիայում եղել է Ռուսաստանի Դաշնության արտակարգ և լիազոր դեսպան։
2005 թվականի օգոստոսի 26-ից մինչև 2010 թվականի մայիսի 31-ը հանդիսացել է Վատիկանի և Մալթայի շքանշանի Ռուսաստանի Դաշնության ներկայացուցիչ։
2010 թվականի մայիսի 31-ից մինչև 2013 թվականի հունվարի 11-ը Վատիկանում եղել է Ռուսաստանի Դաշնության արտակարգ և լիազոր դեսպան, ինչպես նաև Ինքնիշխան Մալթայի շքանշանի Ռուսաստանի Դաշնության ներկայացուցիչ։


== Անձնական կյանք ==
Ամուսնացած է, ունի երկու որդի։


== Դիվանագիտական աստիճան ==
2-րդ դասի արտակարգ և լիազոր դեսպանորդ (1995 թվականի հուլիսի 18)
1-ին դասի արտակարգ և լիազոր դեսպանորդ (1998 թվականի հունիսի 2)
Արտակարգ և լիազոր դեսպան (2003 թվականի սեպտեմբերի 20)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Биография на сайте c-society.ru
Глава консульской службы российского МИДа Николай Садчиков о защите соотечественников за рубежом
Биография на сайте biografija.ru
Նիկիտինո (գյուղ, Սաֆոնովսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՆիկիտինոՆիկիտինո (ռուս.՝ Никитино), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սաֆոնովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 3 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Արտեմ Սարգսյան (այլ կիրառումներ)

Արտեմ Սարգսյան անունը կարող է վերաբերել հետևյալ անձանց.

Արտեմ Սարգսյան (լեզվաբան)
Արտեմ Սարգսյան (օվկիանոսագետ)
Աստերոիդների ցանկ (165001-165100)

Աստերոիդների ցանկ (164901-165000)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (165101-165200)
 Աստերոիդների ցանկ (164901-165000)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (165101-165200)
Կլոոգա (ճամբար)

Կլոոգա (էստ․՝ Klooga), համակենտրոնացման ճամբար կամ այսպես կոչված «աշխատանքային ճամբար», որը կառուցել են նացիստները օկուպացրած Էստոնիայի տարածքում՝ Կլոոգա գյուղական ավանի հարևանությամբ՝ մայրաքաղաք Տալլինից 38 կմ արևմուտք։


== Պատմություն ==
Կլոոգա համակենտրոնացման ճամբարը ձևավորվել ու սկսել է գործել 1943 թվականի սեպտեմբերից մինչև խորհրդային բանակի կողմից Էստոնիայի ազատագրումը՝ 1944 թվականը։ Այն Էստոնիայի տարածքում գոյություն ունեցող 20 ճամբարների համակարգի մեջ էր մտնում, որոնցից գլխավորը Վայվառան էր։
Կլոոգայի ներքին պաշտպանությունն իրականացնում էին 287-րդ էստոնական ոստիկանական գումարտակը։
Ճամբարով են անցել շատ ֆինն ինգերմանլանդցիներ, ովքեր Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Լենինգրադի մարզից տեղափոխվում էին Էստոնիայի տարածքով դեպի Ֆինլանդիա։


== Գործունեություն ==
1943-1944 թվականներին ճամբար տեղափոխվեցին մի քանի հազար հրեաներ Կաունասի գետտոյից, Վիլնյուսից և Լատվիայի Սալասպիլս համակենտրոնացման ճամբարից։ Կալանավորներին հիմնականում օգտագործում էին տորֆի վերամշակման կենտրոնում, շինարարությունում և արտադրությունում։ Բացառիկ դեպքերում կալանավորներին հաջողվում էր դուրս գալ ճամբարի սահմաններից, որպեսզի պարենմթերք կարողանան հարակից գյուղակների բնակիչներից սնունդ վերցնել։ 1944 թվականի սեպտեմբերի 19-ին Կարմիր բանակը, վերմախտի համար անսպասելի, հասավ ընդհուպ Կլոոգա։ Այդ ամենի արդյունքում հրաման տրվեց գնդակահարել բոլոր 2000 կալանավորներին։
Հրեաներին կոտորելու օրը նրանց քշեցին Կլոոգայի մոտակա երկաթուղային կայարան, որտեղ նախօրեին բերվել էին գերաններ։ Կալանավորներին հրամայվեց վերցնել մեկական գերան ու տեղափոխել դեպի գնդակահարման վայր։ Կոտորածն իրականացնելուց հետո մարմիններն այրեցին այդ գերաններով։


== Պատերազմից հետո ==
Համաձայն Նյուրնբերգյան դատավարության փաստաթղթերի, այդ նախճիրն իրականացրել են Շվարցե մահվան ճամբարի ունտերշարֆյուրերն ու նույնի ղեկավար հաուպտշարֆյուրեր Մաքս Դալմանը։
Սակայն ցայսօր էլ անհայտ է մնացել, թե կոնկրետ ովքեր են իրականացրել կոտորածը՝ ՍՍ-ի անդամները, ՍՍ-ի 20-րդ էստոնական դիվիզիայի անդամները, թե 287-րդ էստոնական ոստիկանական գումարտակը։ Ապացուցվել է այն հանգամանքը, որ վերջինս ակտիվորեն մասնակցել է կալանավորների հավաքագրմանը, պահակությանը, նույնիսկ կրակելու վայր ուղեկցմանը։ Գերմանացիները ճամբարը լքեցին 1944 թվականի սեպտեմբերի 20-ի գիշերը։ Էստոնացի պահակախմբայինները փախուստի դիմեցին ավելի ուշ։ Նրանցից ոմանք ավելի ուշ բռնվեցին և դատապարտվեցին ազատազրկության։ Մոտավորապես 80 կալանավորներին հաջողվեց ողջ մնալ Կլոոգայում, քանի որ նրանք թաքնվել էին նկուղներում և տանիքում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Клоога: чудовищные злодеяния гитлеровских захватчиков у станции Клоога в ЭССР. — Ленинград : Воениздат 1944.


== Արտաքին հղումներ ==
Энциклопедия Холокоста Archived 2008-05-14 at the Wayback Machine.
И.Эренбург, В.Гроссман, ЧЕРНАЯ КНИГА. Глава «Лагерь в Клоога» (воспоминания выживших узников)
Эстония. Кровавый след нацизма: 1941—1944 годы. — М.: Европа, 2006 (вкл. свидетельства выживших узников лагеря Клоога)
«DELFI В ИЗРАИЛЕ: Мемориал памяти жертв Холокоста: ”во первых строках” — фотография из концлагеря Клоога - Delfi»։ // rus.delfi.ee։ Վերցված է 2014-2-12
ԳԱԶ-69

ԳԱԶ-69 (ռուս.՝ ГАЗ-69), խորհրդային թեթև մարդատար ավտոմեքենա` բարձր անցանելիությամբ։ Թողարկվել է 1952 թվականից մինչև 1972 թվականը, իսկ Ռումինիայում` մինչև 1975 թվականը։


== Պատմությունը ==
ԳԱԶ-69 ավտոմեքենան ստեղծվել է Գորկու ավտոմոբիլային գործարանի կոնստրուկտորների կողմից, որը փոխարինելու էր ԳԱԶ-67Բ մոդելին։ Ավտոմեքենան նախագծվել էր դեռևս 1946 թվականին, իսկ փորձնական նմուշներն արդեն պատրաստ էին 1948 թվականից։ Սերիական արտադրությունն սկսվել է 1953 թվականի օգոստոսից։ Այն Գորկու ավտոմոբիլային գործարանում թողարկվել է մինչև 1956 թվականը, որից հետո արտադրությունը ամբողջովին փոխանցվել է ՈւԱԶ-ին (Ուլյանովսկի ավտոմոբիլային գործարան)։
Ի սկզբանե, այս ավտոմեքենան թողարկվել է երկու մոդիֆիկացիաներով` ԳԱԶ-69 (երկու դռներով և ութ նստատեղ ունեցող թափքով) և ԳԱԶ-69Ա (չորս դռներով և հինգ նստատեղով)։ Վերջին տարբերակը նախատեսված էր գյուղատնտեսության համար և ժողովրդի մեջ հայտնի էր «հրամանատարական» (командирский) անունով։
Արտադրման երկու տասնամյակների ընթացքում թողարկվել է ավելի քան 600 հազար ԳԱԶ-69 և ԳԱԶ-69Ա ավտոմեքենա։ Այն արտահանվում էր նաև աշխարհի 56 երկրներ։ Բացի այդ, 1957 թվականից այդ ավտոմեքենայի զանգվածային արտադրություն սկսվեց նաև Ռումինիայում, իսկ 1962 թվականից` Հյուսիսային Կորեայում։


== Տեխնիկական բնութագիր ==
Երկարությունը - 3850 մմ
Լայնությունը - 1750 մմ
Բարձրությունը - 2030 մմ (ԳԱԶ-69Ա - 1920 մմ)
Առջևի անվածիրը - 1440 մմ
Հետին անվածիրը - 1440 մմ
Բեռնատարողությունը - 500 կգ
Բենզաբակի տարողությունը - 48+27 լ (ԳԱԶ-69Ա - 60 լ)
Զանգվածը - 1525 կգ


== Գրականություն ==
Автомобили ГАЗ-69 и ГАЗ-69А. Инструкция по эксплуатации. Издание одиннадцатое. г. Ульяновск, 1962 г.


== Ծանոթագրություններ ==
Կրեսի լա Շապել

Կրեսի լա Շապել (ֆր.՝ Crécy-la-Chapelle), կոմունա Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Իլ դը Ֆրանս շրջանում, Սեն է Մարն դեպարտամենտում։ Ներառված է Սերիս կանտոնի կազմում։


== Աշխարհագրություն ==
Համայնքը գտնվում է Փարիզից 45 կմ արևելք, Մելյոն քաղաքից՝ 40 կմ հյուսիս-արևելք։
Կրեսի լա Շապել կոմունայի արևմուտքում հոսում է Գրան-Մորեն գետը։


== Բնակչություն ==
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմել է 4225 մարդ։


== Վարչակազմ ==


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին 2845 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակչության 2241-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 604-ը` ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը 78.8%, 1999-ին` 76.4%): 2241 ակտիվ բնակչության 2097-ը աշխատողներ են (1057 տղամարդ և 990 կին), 144-ը (60 տղամարդ և 84 կին)՝ գործազուրկ։ 604 ոչ ակտիվ բնակիչների 221-ը ուսանողներ են, 234-ը` թոշակառուներ, 149-ը` չեն աշխատում այլ պատճառներով։


== Տեսարժան վայրեր ==
Սուրբ Աստվածամոր վերափոխման եկեղեցի (13-րդ դար)։ 1846 թվականից պատմական հուշարձան է։
Սուրբ Գեորգիայի եկեղեցի
Գրան-Ժան-դե-Լյումեր հյուրանոց (18-րդ դար)։ 1984 թվականից պատմական հուշարձան է։


== Քույր քաղաքներ ==
Պիլենհոֆեն (Գերմանիա)


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք
«Креси-ла-Шапель» (ֆրանսերեն)։ Ֆրանսիայի վիճակագրության և տնտեսական հետազոտությունների ազգային ինստիտուտ։ Վերցված է 2016-01-12 
«Креси-ла-Шапель» (ֆրանսերեն)։ www.linternaute.com։ Վերցված է 2016-01-12 
«Креси-ла-Шапель» (ֆրանսերեն)։ cassini.ehess.fr։ Վերցված է 2016-01-12
Սուրբ Հովհաննես եկեղեցի (Ոսկեվազ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Սուրբ Հովհաննես եկեղեցի (այլ կիրառումներ)Սուրբ Հովհաննես եկեղեցի, կանգուն հայկական եկեղեցի է Հայաստանի Արագածոտնի մարզի Ոսկեվազ գյուղում։ Պատկանում է անգմբեթ բազիլիկա տեսակին։ Ներկայումս կատարվում են վերականգնողական աշխատանքներ։
Կոստիլևկա (Սեմիկարակորսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Կոստիլևկա (այլ կիրառումներ)Կոստիլևկա (ռուս.՝ Костылевка), գյուղ Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Սեմիկարակորսկի շրջանում։ Մտնում է Սուսատսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Կասառուբիոս դել Մոնտե

Կասառուբիոս դել Մոնտե (իսպ.՝ Casarrubios del Monte), քաղաք և համայնք Իսպանիայում, գտնվում է Տոլեդո նահանգում, Կաստիլյա-Լա-Մանչա ինքնավար մարզի կազմում։ համայնքնը գտնվում է Լա Սագրա շրջանի կազմում։ Տարածքը զբաղեցնում է 96 կմ²։ Բնակչությունը 5193 մարդ (ըստ 2010 թվականի)։ Պրովիցիայի վարչական կենտրոնից հեռու է 49 կմ։


== Բնակչություն ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական էջ Archived 2013-01-18 at the Wayback Machine.
Պետրոպավլովկա (գյուղ, Կուպյանսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՊետրոպավլովկաՊետրոպավլովկա (ուկրաիներեն՝ Петропавлівка), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կուպյանսկի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Գնիլիցկոգո։ Հիմնադրվել է 1872 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Պետրոպավլովկա գյուղում բնակվում էր 2 486 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 9121 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 272,56 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Դունկան Լոուրենս

Դունկան դե Մուր (հոլ.՝ Duncan De Moor), ինչպես նաև հայտնի որպես Դունկան Լոուրենս (անգլ.՝ Duncan Laurence, ապրիլի 11, 1994(1994-04-11), Սպեյկենիսե, Հարավային Հոլանդիա, Նիդերլանդներ), հոլանդացի փոփ երգիչ, Իսրայելի մայրաքաղաք Թել Ավիվում անցկացվող Եվրատեսիլ 2019 երգի մրցույթի հաղթող։ Մրցույթում հաղթել է՝ կատարելով «Arcade» երգը։


== Կենսագրություն ==
2012 թվականին հաղթել է Բրիլե քաղաքում անցկացվող տաղանդների քաղաքային մրցույթում։ Հաղթանակից մեկ տարի անց՝ 2013 թվականին, հիմնել է սեփական խումբը՝ «The Slick and Suited»-ը։ Խմբի հետ միասին նա սկսեց իր երաժշտական կարիերան Թիլբուրգում գտնվող Ռոք ակադեմիայում և 2013 թվականին ելույթ ունեցավ Գրոնինգենի «Eurosonic Noorderslag» փառատոնում։ Ելույթներով հանդես է եկել նաև ակադեմիայի մի քանի այլ կոլեկտիվների հետ։ Ակադեմիան ավարտել է 2017 թվականին։ Դունկանը Իլզե դե Լանգեի ղեկավարությամբ մասնակցել է «The Voice of Holland» երաժշտական մրցույթի հինգերորդ սեզոնին։ 2018 թվականին Ջիհադ Ռահմունիի հետ միասին գրեց «Closer» երգը, որը նախատեսված էր կորեական «Dong Bang Shin Ki» խմբի «New Chapter #1: The Chance of Love» ալբոմի համար։


== Եվրատեսիլ 2019 ==
2019 թվականի մայիսի 19-ին հաղթել է Իսրայելի մայրաքաղաք Թել Ավիվում անցկացվող Եվրատեսիլ երգի մրցույթում՝ ստանալով ընդհանուր առմամբ 498 միավոր։ Քվեարկությանը մասնակցել են 41 երկրի միջազգային ժյուրիները և հանրությունը, ինչի արդյունքում ժյուրիները Դունկանին տվել են 237, իսկ հանրությունը՝ 261 միավոր։ Նրա միավորները երկրորդ հորիզոնականում հայտնված Իտալիայի ներկայացուցչի միավորներից 27-ով ավելին են եղել։


== Անձնական կյանք ==
Եվրատեսիլ 2019 երգի մրցույթի նախօրեին տեղի ունեցած մամլո ասուլիսի ժամանակ Դունկանը հանդես է եկել այսպիսի հայտարարությամբ. «Ես ավելին եմ, քան ուղղակի արտիստը. ես անհատականություն եմ, ես կենդանի արարած եմ, ես բիսեքսուալ եմ, ես երաժիշտ եմ։ Ես հպարտ եմ, որ հնարավորություն ունեմ ի ցույց դնելու, թե ով եմ և ինչպիսին եմ ես»: Սակայն երգիչն իր պրոդյուսերներին խստիվ արգելել է խոսել թեմայի մասին։ Նա նշել է, որ այս մասին բացահայտ կխոսի մրցույթի ավարտից հետո։


== Տես նաև ==
Եվրատեսիլ 2019 երգի մրցույթ


== Ծանոթագրություններ ==
Կելտական դիցաբանություն

Կելտական դիցաբանություն, կելտերի բազմաաստվածային կրոնը, որը հիմնականում տարածված էր նրանց մոտ Երկաթե դարում։ Ինչպես երկաթեդարյան Եվրոպայի այլ բնակիչները, վաղ կելտերի դիցաբանությունում և կրոնում առկա էին բազմաթիվ աստվածներ։ Հին Հռոմի հետ սերտ կապեր ունեցող կելտերը, ինչպես գալերը կամ կելտիբերները, չեն կարողացել պահպանել իրենց կրոնադիցաբանական ժառանգությունը, հետագայում դավանափոխ են եղել և դարձել քրիստոնյա, մոռանալով սեփական կելտական լեզուները։ Այդ ազգերի մասին որոշ տեղեկություններ հասել են մինչև մեր օրերը հիմնականում միայն հռոմեական և քրիստոնեական աղբյուրների միջոցով։ Իսկ իրենց քաղաքական կամ լեզվային ինքնությունը պահպանած կելտերը, ինչպես գելերը (այսինքն շոտլանդացիները) պիկտերը, Մեծ Բրիտանիայի և Իռլանդիայի բրիտական ցեղերը, կարողացել են զգալի տեղեկություններ թողնել իրենց անհետացող դիցաբանության և մշակույթի մասին։
Յիետագուսե (այլ կիրառումներ)

Յիետագուսե անունը կամ տերմինը կարող է վերաբերել հետևյալ հոդվածներին․

Յիետագուսե - գյուղ Էստոնիայի Մյաետագուսե շրջանի կազմում։
Յիետագուսե - գյուղ Էստոնիայի Կադռինա շրջանի կազմում։
Չարիշսկոե (գյուղ, Չարիշսկի շրջան)

Չարիշսկոե (ռուս.՝ Чарышское), գյուղ Ռուսաստանի Ալթայի երկրամասի Չարիշսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2003 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 3400 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Լա Ռոնդ

Լա Ռոնդ (ֆր.՝ La Ronde), համայնք Ֆրանսիայում, Պուատու Շարանտա մարզի Ծովափնյա Շարանտի գավառում։ Մտնում է Կուրսոն կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Լա Ռոշել շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17303։


== Բնակչություն ==
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 1078 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Տես նաև ==
Ֆրանսիայի շրջանների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ. Լա Ռոնդ (ֆր.)
Կուրյաչի (Զիմովնիկի շրջան)

Կուրյաչի (ռուս.՝ Курячий), գյուղակ (խուտոր) Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Զիմովնիկի շրջանում։ Մտնում է Սավոսկինսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։