Վանիլ (համեմունք)

Վանիլ, սննդային հավելում, որը ստացվում է վանիլի խոլորձներից, հիմնականում ՝ մեքսիկական տեսակներից, հարթատերև վանիլից։ Վանիլա (vanilla) բառը, որն առաջացել է վայնիլայից (vainilla), իսպաներեն վայնա (vaina) բառի նվազական ձևն է (vaina նշանակում է ծածկոց կամ պատիճ) և թարգմանվում է որպես «փոքր պատիճ»։ Մինչկոլումբոսյան Ամերիկայի մեզոամերիկացիները մշակել են վանիլի խոլորձի որթը, որը ացտեկները կոչում էին tlīlxochitl: Վանիլը, ինչպես նաև շոկոլադը առաջին անգամ Եվրոպա է բերվել իսպանացի կոնկիստադոր Էռնան Կորտեսի կողմից 1520-ական թվականներին։
Վանիլի միրգը, որից էլ ստացվում է բուրավետիչը, աճեցնելու համար անհրաժեշտ է իրականացնել փոշոտում։ 1837 թվականին բելգիացի բուսաբան Շառլ Ֆրանսուա Անտուան Մորենը հայտնաբերել է այս փաստը և առաջադրել բույսի արհեստական փոշոտման մեթոդ։ Մեթոդը համարվել է ֆինանսապես անշահավետ և չի գործածվել։ 1841 թվականին  Էդմոնդ Ալբիուսը, ով Հնդկական օվկիանոսի ֆրանսիական Ռեյունյոն կղզում բնակվող ստրուկ էր, 12 տարեկան հասակում հայտնաբերել է, որ բույսը հնարավոր է ձեռքով փոշոտել։ Ձեռքով փոշոտման շնորհիվ բույսի մշակումը հնարավոր է դարձել ողջ աշխարհում ։
Ներկայումս վանիլի երեք հիմնական տեսակները աճեցվում են ամբողջ աշխարհում և առաջացել են Մեզոամերիկայում, ինչպես նաև ժամանակակից Մեքսիկայի որոշ հատվածներում աճող տեսակներից։ Այս երեք տեսակներն են V. planifolia-ն (հոմ․ V. fragrans), որն աճեցվում է Մադագասկարում, Ռեյունյոնում և Հնդկական օվկիանոսի երկայնքով արևադարձային այլ վայրերում, V. tahitensis-ը, որն աճեցվում է Խաղաղ օվկիանոսի հարավային հատվածներում և V. pompona-ն, որն աճեցվում է Կարիբյան կղզիներում, Կենտրոնական և Հարավային Ամերիկայում։ Աշխարհում տարածված վանիլի մեծ մասը V. planifolia տեսակի վանիլն է, որն ավելի հաճախ հայտնի է որպես բուրբոն վանիլ (առաջացել է Ռեյունյոն կղզու հին անվանումից՝ Île Bourbon) կամ մադագասկարյան վանիլ և արտադրվում է Մադագասկարում, Հնդկական օվկիանոսի հարավամերիկյան հատվածների կղզիներում և Ինդոնեզիայում։ Մադագասկարի և Ինդոնեզիայի մշակատարածքներում աճեցվում է աշխարհի վանիլի պաշարի երկու երրորդը։
Վանիլը զաֆրանից հետո երկրորդ ամենաթանկ համեմունքն է աշխարհում, քանի որ վանիլի սերմնապատիճներ աճեցնելն աշխատատար է։ Չնայած գնին, վանիլը բարձր է գնահատվում իր համի համար։ Վանիլը լայնորեն օգտագործվում է ինչպես առևտրային, այնպես էլ սիրողական խոհանոցում, օծանելիքի արտադրության և արոմաթերապիայի մեջ։


== Պատմություն ==

Համաձայն ժողովրդական համոզմունքի՝ տոտոնակ ացտեկների դարաշրջանի մարդիկ, ովքեր բնակվում են Մեքսիկայի արևելյան ափի շրջակայքում՝ ներկայիս Վերակրուզ նահանգում, 15-րդ դարում առաջիններից էին, որ սկսել են զբաղվել վանիլի մշակությամբ։ Մեքսիկայի կենտրոնական բարձրավանդակից արշաված ացտեկները նվաճել են տոտոնակներին և հավանել վանիլի համը այն առաջին անգամ փորձելուց հետո։ Ացտեկները պտուղն անվանել են tlilxochitl կամ «սև ծաղիկ», քանի որ հասունացած պտուղը քաղելուց քիչ անց չորանում և սևանում է։
Մինչև 19-րդ դարի կեսերը Մեքսիկան եղել է վանիլի գլխավոր արտադրողը։ 1819 թվականին ֆրանսիացի ձեռներեցները վանիլի մրգեր են տեղափոխել Ռեյունյոն և Մավրիկիոս կղզիներ՝ այնտեղ վանիլ արտադրելու հույսով։ Այն բանից հետո, երբ Էդմոնդ Ալբիուսը հայտնաբերել է ծաղիկները ձեռքով արագ փոշոտելու մեթոդը, պատիճները սկսել են տարածվել և փարթամանալ։ Շուտով արևադարձային խոլորձները և դրանց փոշոտման հրահանգները Ռեյունյոնից ուղարկվել են Կոմորյան կղզիներ, Սեյշելյան կղզիներ և Մադագասկար։ Մինչև 1898 թվականը Մադագասկարը, Ռեյունյոնը և Կոմորոսյան կղզիներն արտադրել են 200 տոննա վանիլի պատիճ, որը կազմել է համաշխարհային արտադրության մոտ 80%-ը։ Համաձայն ՄԱԿ-ի Պարենի և գյուղատնտեսության կազմակերպության, Ինդոնեզիան ներկայումս պատասխանատու է աշխարհի բուրբոն վանիլի արտադրության ճնշող մեծամասնության և ամբողջ աշխարհում վանիլի մրգի արտադրության 58%-ի համար։
Վանիլի շուկայական գինը 1970-ականների վերջին կտրուկ բարձրացել է՝ հիմնական մշակաբույսերի՝ արևադարձային ցիկլոնի կողմից ավերման պատճառով։ Մինչև 1980-ականների սկիզբը վանիլի գինը բարձր է մնացել, չնայած ինդոնեզիական վանիլի ի հայտ գալուն։ 1930 թվականին ստեղծված կարտելը, որը ղեկավարում էր վանիլի գինը և բաշխումը, 1980-ականների կեսերին լուծարվել է ։ Հետագա մի քանի տարիների ընթացքում վանիլի գները նվազել են 70%-ով՝ հասնելով 20 ԱՄՆ դոլարի մեկ կիլոգրամի դիմաց։ Գները կրկին կտրուկ աճել են այն բանից հետո, երբ 2000 թվականի ապրիլին արևադարձային ցիկլոն Հուդահը հարվածել է Մադագասկարին։ Ցիկլոնը, քաղաքական անկայունությունը և երրորդ տարվա անբարենպաստ եղանակը վանիլի գները 2004 թվականին հասցրել են ապշեցուցիչ 500 ԱՄՆ դոլարի մեկ կիլոգրամի դիմաց, որի արդյունքում վանիլի արտադրության մրցակցությանը միացել են նոր երկրներ։ Լավ բերքը, զուգորդվելով արհեստական վանիլի արտադրության հետևանքով առաջացած պահանջարկի հետ, 2005 թվականի կեսին շուկայական գինը հասցրեց մինչև 40 ԱՄՆ դոլարի։ Մինչև 2010 թվականը գները իջան մինչև 20 ԱՄՆ դոլար/կգ։ Էնավո ցիկլոնը 2017 թվականին վանիլի գինը կրկին կտրուկ բարձրացրեց մինչև 500 ԱՄՆ դոլար/կգ։
Մադագասկարին (հատկապես պարարտ Սավայի շրջանը) բաժին է ընկնում վանիլի համաշխարհային արտադրության մեծ մասը։ Մեքսիկան, որը ժամանակին բնական վանիլի արտադրությամբ զբաղվող առաջատար երկիրն էր համարվում՝ տարեկան 500 տոննա վանիլի պատիճների բերքատվությամբ, 2006 թվականին արտադրել է ընդամենը 10 տոննա։ «Վանիլային» արտադրանքի մոտ 95%-ը վանիլի մրգի փոխարեն արհեստականորեն համեմված է լիգնինից ստացված վանիլինով։


== Ստուգաբանություն ==
Նախքան Կորտեսի Մեքսիկա ժամանելը, վանիլը Հին աշխարհում ամբողջովին անհայտ էր։ 16-րդ դարի սկզբին Մեքսիկայի Ծոց ժամանած իսպանացի հետախույզներն են վանիլին տվել ներկայիս անունը։ Նույն դարում ավելի ուշ պորտուգալացի նավաստիները և ճանապարհորդները վանիլը տարել են Աֆրիկա և Ասիա։ Նրանք այն անվանում էին վայնիլա (vainilla) կամ «փոքրիկ պատիճ»։ Վանիլա բառը անգլերենում գործածության է դրվել 1754 թվականից, երբ բուսաբան Ֆիլիպ Միլերը իր «Այգեգործի բառարան» գրքում գրառում է կատարել այդ տեսակի մասին։ Վանիլա (vanilla) բառը վայնա (vaina) բառի նվազական ձևն է, որն էլ առաջացել է լատիներեն վագինա (vagina, ծածկոց) բառից և նկարագրում է պատիճների ձևը։


== Կենսաբանություն ==


=== Վանիլային խոլորձ ===

Վանիլը հիմնականում ստացում է V. planifolia տեսակից, որը բնիկ աճում է Մեքսիկայում, սակայն այժմ լայնորեն աճեցվում է նաև արևադարձային տարածքներում։ Ինդոնեզիան և Մադագասկարը վանիլի աշխարհի խոշորագույն արտադրողներն են։ Վանիլի աղբյուր են նաև V. pompona-ը և V. tahitiensis-ը (աճում են Նյուեյում և Տահիտիում), սակայն այս տեսակների մեջ վանիլինի պարունակությունը զգալիորեն ավելի քիչ է քան V. planifolia-ի մեջ։
Վանիլը աճում է որպես որթատունկ, բարձրանում է ծառերի, սյուների կամ այլ հենարանների վրա։ Այն կարող է աճեցվել անտառային վայրերում (ծառերի վրա), տնկարկներում (ծառերի կամ սյուների վրա) կամ ջերմոցներում։ Վանիլի աճի միջավայրի համար հաշվի են առնվում ոչ միայն հարակից բույսերը, այլ նաև տարածքի կլիման, աշխարհագրությունը և երկրաբանությունը։ Չմիջամտելու դեպքում այն հենարանի վրա աճում է հնարավորինս բարձր և տալիս է քիչ քանակությամբ ծաղիկներ։ Վանիլ աճեցնողներն ամեն տարի բույսի վերևի հատվածները ծալում են դեպի ներքև, որպեսզի բույսը հասանելի լինի կանգնած աշխատող մարդու համար։ Սա նաև մեծապես խթանում է բույսի ծաղկումը։
Վանիլի պատիճների ներսում կա յուղոտ հեղուկ, որը լցված է փոքրիկ սերմերով։Մեկ ծաղիկ մեկ պտուղ է տալիս։ 5-րդ պլանոֆոնիայի ծաղիկները հերմաֆրոդիտիկ են. Նրանք կրում են ինչպես արական, այնպես էլ իգակաան բջիջներ։ Այնուամենայնիվ, ինքնակառավարվող փոշոտումը արգելափակվում է այդ օրգանները բաժանող մեմբրանով։ Ծաղիկները կարող են փոշոտվել Melipona ( լեռնային մեղու) սեռի մեղուների մեղվաբուծական ցեղից ։Եվրոպայում ծաղկած վանիլային առաջին խոլորձը 1806-ին պատվավոր Չարլզ Գրեյվիլի Լոնդոնի հավաքածուում էր։ Այդ գործարանի սահմանները հասան Հոլանդիա և Փարիզ, որից հետո ֆրանսիացիներն առաջին անգամ խաղողի այգիները փոխպատվաստեցին իրենց արտասահմանյան գաղութներում:Որթերն աճում էին, բայց պտուղ չէին բերելու Մեքսիկայից դուրս։ Նրանք փորձեցին այս մեղունը տանել այլ վայրեր, սակայն անօգուտ:Առանց մեղուների պտուղ արտադրելու միակ ճանապարհը արհեստական ​​փոշոտումն է։ Այսօր նույնիսկ Մեքսիկայում ձեռքի փոշոտումը լայնորեն օգտագործվում է։
1836 թ.-ին բուսաբան Շառլ Ֆրանսուա Անտուան ​​Մորենը,ով սուրճ էր խմում Պապանթլայի իր տան (Մեքսիկայի Վերակրուզ քաղաքում) բակում հանկարծ իր սեղանի կողքին նկատեց սև մեղուներին, որոնք թռչում էին վանիլի ծաղիկների շուրջը։ Նա ուշադիր հետևում էր նրանց գործողություններին, քանի որ նրանք վայրէջք էին կատարում և շարունակում իրենց ճանապարհը դեպի ծաղկի ծաղկի ներսը՝ փոխանցելով փոշին։ Մի քանի ժամ անց ծաղիկները փակվեցին, և հետո Մորենը նկատեց վանիլային պատիճներ, որոնք սկսում են ձևավորվել։ նկատեց վանիլային պատիճներ, որոնք սկսում են ձևավորվել։ Մորենը անմիջապես սկսեց փորձարկել ձեռքի փոշոտումը։ Մի քանի տարի անց ՝ 1841-ին, Ռեյունյոնում 12-ամյա  Էդմոնդ Ալբիուս անունով 12-ամյա ստրուկի կողմից մշակվեց պարզ և արդյունավետ արհեստական ​​ձեռքի փոշոտման մի մեթոդ, մեթոդ, որը մինչ այժմ օգտագործվում է։ Օգտագործելով բամբուկե բշտիկավոր թրթռոց, գյուղատնտեսական աշխատողը բարձրացնում է նիշը և խարանը բաժանող մեմբրանը, այնուհետև, օգտագործելով բութ մատը, փոթորիկից փոթորիկից փոխանցում է ստիգմա:Ծաղիկը ՝ ինքնամաքրվելով, այնուհետև պտուղ է տալիս։ Վանիլը ծաղկում է մոտ մեկ օրվա ընթացքում, երբեմն էլ ավելի քիչ, ուստի աճեցողները ստիպված են ամեն օր ստուգել իրենց տնկարկները բաց ծաղիկների համար, ժամանակատար աշխատանք։
Այլ խոլորձների սերմերի նման, վանիլային սերմերը չեն բուսում առանց որոշակի սնկերի առկայության։ Փոխարենը, աճեցողները վերարտադրում են բույսը կտրելով. Նրանք հեռացնում են որթի հատվածները վեց կամ ավելի տերևային հանգույցներով, յուրաքանչյուր տերևի դիմաց արմատ:Երկու ստորին տերևները հանվում են, թաղվում չամրացված հողի մեջ։ Մնացած վերին արմատները կպչում և աճում են հողի մեջ։ Լավ պայմաններում աճը արագ է։


=== Մշակաբույսեր ===

Բուրբոն վանիլը կամ Բուրբոն-Մադագասկար վանիլը, որը արտադրվել է Ամերիկայից եկած 5-րդ պլանոֆոլիա բույսերից, Հնդկական օվկիանոսի կղզիներից, ինչպիսիք են Մադագասկարը, Կոմորոսը և Ռեյունյոնը, որոնք նախկինում անվանվել էին Île Bourbon:
Մեքսիկական վանիլին, որը պատրաստված է հարազատ 5-րդ պլանոֆոլիայից, արտադրվում է շատ ավելի քիչ քանակությամբ և վաճառվում է որպես վանիլին իր ծագման երկրից։
Թահիտյան վանիլին ֆրանսիական Պոլինեզիայից է, պատրաստված V. tahitiensis- ի հետ։ Գենետիկ վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ այս տեսակը, հավանաբար,5-րդ պլանոֆոլիայի հիբրիդից է։
Տեսակը ֆրանսիական ծովակալ Ֆրանսուա Ալֆոնսի Համելինին ներկայացրեց Ֆիլիպինների ֆրանսիական Պոլինեզիան։
Արևմտյան հնդկական վանիլը պատրաստված է Կարիբյան ավազանում և Կենտրոնական և Հարավային Ամերիկայում աճեցված V. pompona- ի հիբրիդից։


=== Քիմիա ===

Վանիլային կառուցվածքը ինքնին ահագին բարդ է։ Իրական սերմացուի քաղվածքը մի քանի հարյուր տարբեր միացությունների, այդ թվում `վանիլինի, ացետալդեհիդի, քացախաթթվի, ֆուրֆուրալի, հեքսանոնաթթվի, 4-հիդրօքսիբենզալդեհիդի, էգենոլի, մեթիլային ցինամատի և իզոբուտիրաթթվի բարդ խառնուրդ է:Սինթետիկ էությունը բաղկացած է էթանոլում սինթետիկ վանիլինի լուծույթից։ Քիմիական միացությունը վանիլինը (4-հիդրօքսի-3-մետոքսիբենզալդեհիդ) հիմնական վանիլինի բնութագրական համն ու բույրն է և հանդիսանում է բուժված վանիլային պատիճի հիմնական համային բաղադրիչը։


== Մշակում ==

Ընդհանուր առմամբ, որակյալ վանիլ կարելի է ստանալ լավ որթերից և արտադրության զգույշ մեթոդների շնորհիվ։ Առևտրային վանիլի արտադրությունը կարող է իրականացվել բաց դաշտի և «ջերմոցային» գործողությունների պայմաններում։ Արտադրական երկու համակարգերը կիսում են այս նմանությունները։

Բույսերի բարձրությունը և տարիների քանակը առաջին հատիկները արտադրելուց առաջ
Ստվերային անհրաժեշտ տարևածք
Անհրաժեշտ օրգանական նյութերի քանակ
Ծառի կամ շրջանակ որի շուրջը պետք է աճի բույսը (բամբուկ, կոկոս)
Աշխատուժի ինտենսիվություն (փոշոտման և հավաքման աշխատանքներ)Վանիլը լավագույնս աճում է տաք և խոնավ կլիմայում `ծովի մակարդակից մինչև 1,500 մ բարձրություն։ Իդեալական կլիմայի համար անհրաժեշտ է չափավոր անձրև, 1.500-3,000 մմ, հավասարաչափ բաշխված տարվա 10 ամիսների ընթացքում։ Մշակման համար օպտիմալ ջերմաստիճանը օրվա ընթացքում 15–30 °C է (59–86 °F), իսկ գիշերվա ընթացքում ՝ 15–20 °C (59–68 °F): դեալական խոնավությունը մոտ 80% է, և ջերմոցային պայմաններում նորմալ պայմաններում կարելի է հասնել գոլորշիացնող հովացուցիչի միջոցով։ Այնուամենայնիվ, քանի որ ջերմոցային վանիլը աճեցվում է հասարակածի մոտ և պոլիմերային (HDPE) ցանցի տակ (ստվերում է 50%), այս խոնավությունը հնարավոր է հասնել շրջակա միջավայրի կողմից։ Վանիլի առավել հաջող աճեցումն ու վերամշակումը կատարվում են տարածաշրջանում հասարակածի 10-20 ° ջերմաստիճանում։
Վանիլի մշակման համար հողերը պետք է լինեն պարարտ, օրգանական նյութերի բարձր պարունակությամբ և չամրացված հյուսվածքով։ Նրանք պետք է լավ ջրահեռացվեն, և մի փոքր թեքությունը կօգնի այս վիճակում։ Ցանքածածկը շատ կարեւոր է որթատունկի պատշաճ աճի համար


=== Պաշարների տարածում և պատրաստում ===
Վանիլի տարածումը կարող է իրականացվել ցողունի կտրմan կամ հյուսվածքների մշակման ձևով։: Բոլոր բույսերը պետք է աճեն 50% ստվերի տակ, ինչպես նաև մնացած բերքը։ Խրամատները կոկոսի կեղևով և միկրո ոռոգմամբ աճեցնելը ապահովում է իդեալական միկրոկլիմա բուսական աճի համար։Կտորները 60-ից 120 սմ (24-ից 47 սմ) պետք է ընտրվեն դաշտում կամ ջերմոցում տնկելու համար։ 60-ից 120 սմ-ից ցածր (24-ից 47 սանտիմետր) հատումները նախքան տնկելը անհրաժեշտ է արմատավորվել և մեծացնել առանձին տնկարանում։ Բույսերի տնկումը միշտ պետք է բխի խաղողի այգուց չմշակված մասերից։ Մինչև տնկելը հատումների վիլինգը ավելի լավ պայմաններ է ստեղծում արմատների առաջացման և կայացման համար։
Հատվածները տնկելուց առաջ որթերը օժանդակող ծառերը պետք է տնկվեն հատումները ցանելուց առնվազն երեք ամիս առաջ։ 30 × 30 × 30 սմ փոսերը փորված են ծառից հեռու գտնվող 30 սմ (12 դյույմ) հեռավորության վրա և լցված գյուղատնտեսական բակային գոմաղբով (vermicompost), ավազով և վերին հողով լավ խառնված։ Միջին հաշվով 2000 հատ կարելի է տնկել մեկ հեկտարի համար (2,5 ակր)։ Կարևոր նկատառում է այն, որ բազայից հատումները տնկելիս պետք է չորս տերև կտրատել, և կտրատված բազալային կետը պետք է սեղմել հողի մեջ այնպես, որ հանգույցները սերտ կապի մեջ լինեն հողի հետ և տեղադրվեն խորության վրա 15-ից 20 սմ-ով։Կտրման վերին մասը կապում ենք ծառի հետ ՝ օգտագործելով բնական մանրաթելեր, ինչպիսիք են բանանինը կամ կանեփինը։


=== Հյուսվածքների մշակույթ ===
Հյուսվածքների մշակույթը առաջին անգամ օգտագործվել է որպես վանիլային բույսեր ստեղծելու միջոց `1980-ականների ընթացքում Թամիլ Նադուի համալսարանում։ Սա Հնդկաստանում 5-րդ պլանոֆոնիայի աճեցման առաջին նախագծի մասն էր։ Այդ ժամանակ Հնդկաստանում վանիլի տնկման պաշար էր պակասում:Վանիլային հյուսվածքների մշակման համար առաջարկվել են մի քանի մեթոդներ, բայց դրանց բոլորը սկսվում են վանիլային որթատունկից .։


=== Արհեստական վանիլ ===
Արհեստական վանիլային արտադրանքի մեծ մասը պարունակում է վանիլին, որը կարող է արհեստականորեն արտադրվել լիգինից `փայտից հայտնաբերված բնական պոլիմերից։ Սինթետիկ վանիլինի մեծ մասը  մածուցիկությամբ հումք է, որն օգտագործվում է թղթի արտադրությունումում, որի մեջ լինգինը քայքայվում է ՝ օգտագործելով սուլֆատներ։ Այնուամենայնիվ, վանիլինը իրական վանիլային մրգերի հայտնաբերված 171 անուշաբույր բաղադրիչներից մեկն է միայն ։
Leptotes bicolor-ը արխիդեայի տեսակը է,որը օգտագործվում է որպես բնական վանիլին փոխարինող Պարագվայում և Բրազիլիայի հարավում։
1996 թ. ԱՄՆ Սննդի և դեղերի վարչությունը նախազգուշացրեց, որ Մեքսիկայում վաճառված վանիլինի որոշ ապրանքներ պատրաստված են ավելի էժան պատիճից որը, ինչպես նաև վանիլինը, պարունակում է նաև տոքսին կումարին:Նրանք սպառողներին խորհուրդ տվեցին մշտապես ստուգել բաղադրիչների պիտակը և խուսափել կասկածելի էժան արտադրանքներից։


=== Բերքահավաք ===

Վանիլային մրգերի բերքահավաքը նույնքան աշխատատար է, որքան ծաղկում է ծաղիկները։ Հասուն, մուգ կանաչ պատիճները չեն հավաքվում:Պատիճի հասունացումը դատելը դժվար է, քանի որ դրանք փոշիացումից անմիջապես հետո հասնում են լիարժեք չափի։ Գլյուկովիլինը կուտակում է 20 շաբաթից, առավելագույնը ՝ փոշոտումից հետո մոտ 40 շաբաթ:Չոր նյութի և գլուկովիլիլինի կուտակումները խիստ փոխկապակցված են։ Յուրաքանչյուր մրգերից ամենալավ համը ապահովելու համար յուրաքանչյուր անհատական ​​պատիճ պետք է ձեռքով վերցվի այնպես, ինչպես սկսում է պառակտվել վերջում։ Գերադասելի պտուղները, ամենայն հավանականությամբ, թանկանում են, ինչը հանգեցնում է շուկայական արժեքի նվազմանը։ Դրա առևտրային արժեքը ամրագրված է պատիճի երկարության և արտաքին տեսքի հիման վրա։
Եթե պտուղը ավելի քան 15 սմ է (5,9 դյույմ) երկարությամբ, ապա այն դասակարգվում է որպես առաջին որակ։ 16 սմ-ից ավելի մեծ պտուղները (6,3 դյույմ) և մինչև 21 սմ բարձրությունը (8,3 դյույմ) սովորաբար պահվում են վանիլային համեղ շուկայում ՝ լավագույն խոհարարների և ռեստորանների վաճառքի համար։ Եթե պտուղները տևում են 10-ից 15 սմ երկարություն, ապա պատիճները գտնվում են երկրորդ որակի կատեգորիայի տակ, իսկ 10 սմ-ից պակաս (3,9 դյույմ) երկարությամբ պտուղները գտնվում են երրորդ որակի կատեգորիայի մեջ։ Յուրաքանչյուր միրգ պարունակում է հազարավոր մանր սև սերմերի վանիլ։ Վանիլային մրգերի բերքատվությունը կախված է կախովի և պտղատու այգիներից ցուցաբերվող խնամքից և կառավարումից։ Օդային արմատների խթանմանն ուղղված ցանկացած պրակտիկա ուղղակիորեն ազդում է որթատունկի արտադրության վրա։ Հինգ տարեկան պատիճը կարող է արտադրել 1,5-ից 3 կգ (3.3-ից 6.6 lb) պատիճներ, և այս արտադրությունը մի քանի տարի անց կարող է աճել մինչև 6 կգ (13 լբ)։ Բերքահավաք կանաչ պտուղը կարող է առևտրայնացվել որպես այդպիսին կամ բուժվել `ավելի լավ շուկայական գին ստանալու համար։


== Արտադրություն ==
2017 թվականին վանիլի համաշխարհային արտադրությունը 8142 տոննա էր, որը ղեկավարում էր Մադագասկարը ՝ ընդհանուր 39,6% -ով, իսկ Ինդոնեզիան ՝ 29,5% (աղյուսակ)։ Մադագասկարում երաշտի, ցիկլոնների և գյուղատնտեսական անբավարար գործելակերպի պատճառով մտահոգություններ կան 2017 և 2018 թվականներին վանիլի գլոբալ մատակարարման և ծախսերի վերաբերյալ։ Մադագասկարի ֆերմերների նկատմամբ հանցավոր ձեռնարկությունների ինտենսիվությունը բարձր է։


== Օգտագործում ==

Սննդի մեջ վանիլը ուժեղ բույր կարող է ձեռք բերել, եթե պատիճները բաժանվեն երկու մասի ՝ ավելի շատ պատիճի մակերևույթի մակերեսը ենթարկելով հեղուկին։ Այս դեպքում պատիճների սերմերը խառնվում են պատրաստման մեջ։ Բնական վանիլը նման է շագանակագույն կամ դեղին գույն երանգներին՝ կախված կոնցենտրացիայից։ Լավ որակի վանիլին ունի ուժեղ, անուշաբույր համ, բայց փոքր քանակությամբ ցածրորակ վանիլի կամ արհեստական վանիլային նման համեմունքներով սնունդը շատ ավելի տարածված է, քանի որ իսկական վանիլը շատ ավելի թանկ է։
Համարվելով աշխարհի ամենատարածված բույրն ու համը, լայնորեն օգտագործվող բույր և համային բաղադրություն է սննդի, խմիչքների և կոսմետիկայի համար, ինչը ցույց է տալիս իր ժողովրդականությունը որպես պաղպաղակի համը։ Չնայած վանիլին ինքնուրույն թանկարժեք բուրավետիչ միջոց է, այն օգտագործվում է նաև այլ նյութերի համը բարձրացնելու համար, որի համը հաճախ լրացնում են, օրինակ ՝ շոկոլադը, կաթնաշոռը, կարամելը, սուրճըև այլն։ Վանիլը սովորական բաղադրիչ է արևմտյան քաղցր հացաթխման մեջ, ինչպիսիք են բլիթները և տորթերը։
Սննդի արդյունաբերությունը օգտագործում է մեթիլ և էթիլ վանիլին, որպես իսկական վանիլի պակաս թանկ փոխարինողներ:Էթիլ վանիլինը ավելի թանկ է, բայց ունի ավելի ուժեղ կոնցենտրացիա։Վանիլային պատիճներից հանված հեղուկը ժամանակին հավատում էր, որ ունի բժշկական հատկություններ ՝ օգնելով ստամոքսի տարբեր հիվանդություններին։


== Պատկերասրահ ==

		
		


== Ծանոթագրություններ ==