armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Բերնիեռ լը Պատրի

Բերնիեռ լը Պատրի (ֆր.՝ Bernières-le-Patry), համայնք Ֆրանսիայի Ստորին Նորմանդիա մարզի Կալվադոս գավառում։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 559 մարդ, բնակչության խտությունը` 35.67 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 15.67 կմ² տարածք։
2016 թվականի հունվարից Վասի, Բյուրսի, Շենդոլե, Լը Դեզեր, Էստրի, Մոնշամ, Պիեռ, Պրել, Լա Ռոք, Ռյուլի, Սեն Շառլ դը Պերսի, Լը Թեյ Բոկաժ և Վիեսուա համայնքների հետ միասին հանդիսանում է Վալդալիեռ համայնքի մաս։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 230 կմ արևմուտք, Կան քաղաքից` 50 կմ հարավ-արևմուտք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 353 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 271-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 82։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 76,8 %։ 271 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 240 անձ (132 տղամարդ և 108 կին)։ Գործազուրկ են եղել 31 անձ (19 տղամարդ և 12 կին)։ 82 անաշխատունակներից 26-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 32-ը` թոշակառուներ, իսկ 24-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Կալվադոս գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Սուբորովկա (գյուղ, Գլինկովսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՍուբորովկաՍուբորովկա (ռուս.՝ Суборовка), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Գլինկովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 15 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Կարլովկա (գյուղ, Մարյինի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԿարլովկաԿարլովկա (ուկրաիներեն՝ Карлівка), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Մարյինի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Կարլովկա գյուղում բնակվում էր 414 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ալեքսանդրովկայի շրջան (Կիրովոգրադի մարզ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ալեքսանդրովկայի շրջան (այլ կիրառումներ)Ալեքսանդրովկայի շրջան (ուկրաիներեն՝ Олександрівський район), շրջան Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզում։
Ստեղծվել է 1932 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Ալեկսանդրովկա։


== Աշխարհագրություն ==
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1159 կմ²։


== Բնակչություն ==
2013 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 28413 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 24,52 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ուկրաինայի Պետական վիճակագրական ծառայության կայքը (ուկր.)
Ռոմկա, Ֆոմկա, Արտոս

«Ռոմկա, Ֆոմկա, Արտոս» (ռուս.՝ Ромка, Фомка и Артос), սովետական երեք սերիայով մուլտֆիլմ, նկարահանված Կ. Լագունովի «Ռոմկա ռամազան» երեք շների արկածների մասին պատմվածք-հեքիաթի մոտիվներով։ 
Մակագրում գրված է, ԽՍՀՄ Պետհետուստատեսություն ռադիոյի Սվերդլովի կինոստուդիա։

Ֆիլմ 1 — 1987 — 10 ր. 02 վրկ. — սցենարիստ Ա. Մինաև
Ֆիլմ 2 — 1988 — 9 ր. 58 վրկ. — սցենարիստ Միխայիլ Լիպսկերով
Ֆիլմ 3 — 1989 — 10 ր. 00 վրկ. — սցենարիստ Ալեքսանդր Ռոզին


== Սյուժե ==
Մուլտֆիլմը պատմում է այն մասին թե ինչպես Ռոմկա, Ֆոմկա, Արտոս մականունով երեք շներ, ճանապարհվել էին փնտրելու Ռոմկայի տիրոջը։


=== Առաջին ֆիլմը ===
Մի քաղաքում ապրում էր երկրաբան Ստեփան Իվանովիչը։ Նա ուներ մի երիտասարդ շուն` Ռոմկա անունով։ Ռոմկան շատ էր սիրում իր տիրոջը և նա նույն ձևով էր նրան հատուցում։ Ստեփան Իվանովիչը պատրաստվում է դեպի հյուսիս հերթական էքսպեդիցիային և Ռոմկային թողնում է տանը։ Ռոմկան որոշում է տիրոջ հետևից գնալ, իսկ նրա ընկերները՝ Ֆոմկան և Արտոսը, հետևում են Ռոմկային։ Չհասցնելով հեռանալ շնիկները բախվում են սարսափելի հրեշի՝ Ժանիք-Ժանիք Գրումբումբեսոնի հետ, բայց կարողանում են փախչել նրանից։


=== Երկրորդ ֆիլմ ===
Շնիկները լսում են` ինչ-որ մեկն աղեկտուր վնգստում է։ Պարզվում է, որ Գրումբումբեսոն է, որն ուզում է շներին հրապուրելով` իր մոտ` կղզի տանել։ Ճիշտ հաշվարկել էր, որ Ռոմկան Ֆոմկայի և Արտոսի հետ անպայման կարձագանքեն ուրիշի դժբախտությանը` լսելով աղերսական ոռնոցը։ Այդպես էլ լինում է։ Անբաժան եռյակը գնում է ձայնի ուղղությամբ և հայտնվում է կղզում, որը կոչվում էր «Կե'ր, խմի'ր, քնի'ր».


=== Երրորդ ֆիլմ ===
Կղզին, որտեղ մեր շնիկներին հրապուրելով բերել էր հրեշ Գրումբումբեսոն, կազմում է չար Կատվի ծառայություն, պարզվում է կախարդական է, կախարդված։ Կատուն ուներ ամբողջ շնային ցեղի մեծ «ատամը» նրա համար, որ շները մի ժամանակ հետապնդել են և տանջել։ Եվ ահա այժմ, դառնալով կախարդված կղզու միանձնյա սեփականատերը, Կատուն հրապուրել է շներին և նրանց զրկել շնային գլխավոր բնութագրից՝ հավատարմություն, նվիրվածություն, ճարպկություն, արագություն և քաջություն։


== Նկարահանող խումբ ==


== DVD հրատարակություն ==
Մուլտֆիլմը թողարկվեց DVD-ով ռեժիսոր Գալինա Տուրգենևի «Ռոմկա, Ֆոմկա և Արտոս» մուլտֆիլմերի ժողովածուում։ Մուլտֆիլմերի սկավառակ «Ռոմկա, Ֆոմկա և Արտոս» (Ֆիլմ 1, 2, 3), «Տատիկի դասը» (1986), «Սպիտակ թիթեռնիկ» (1981), «Փոքրիկ իշուկի երազանքը» (1984), «Կուղխը և աղվեսը» (1982), «Քամիների տերը» (1984), «Բռնիր, ձուկը» (1983)։


== Հղումներ ==
Энциклопедия отечественной мультипликации (авт. Сергей Капков, «Алгоритм», 2006)
Վոլոշնովսկի գյուղական խորհուրդ (Ռոմենսկի շրջան)

Վոլոշնովսկի գյուղական խորհուրդ  (ուկրաիներեն՝ Волошнівська сільська рада), Ուկրաինայի Սումիի մարզի Ռոմենսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Վոլոշնովսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 728 մարդ։ Խորհրդում կա 1 բնակավայր։ 


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում բնակավայրերի ամբողջական ցանկ։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
AU:AUՈւկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)
Մունդու Նովու (Գոյաս)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Մունդու Նովու (այլ կիրառումներ)Մունդու Նովու (պորտ.՝ Mundo Novo), համայնք Բրազիլիայում՝ Գոյաս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Գոյաս նահանգի հյուսիսարևմտյան մարզում։ Մտնում է Սան Միգել դու Արագուայայի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 10 055 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 1 386,910 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 4,7 մարդ/կմ²։
Քաղաքի տոնը նշվում է հունիսի 10-ին։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը 2003 թվականի դրությամբ կազմում է 45 807 734,00 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով 2003 թվականի դրությամբ կազմում է 4 999,21 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը 2000 թվականի դրությամբ կազմում է 0,692 (տվյալները՝ ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)


== Աշխարհագրություն ==
Կլիման չորային է։
Թուդոր Արգեզի

Թուդոր Արգեզի (ռումիներեն՝ Tudor Arghezi, իսկական անունը՝ Յոն Թեոդորեսկու, մայիսի 21, 1880(1880-05-21), Բուխարեստ, Վալախիայի և Մոլդովայի միացյալ իշխանություն - հուլիսի 14, 1967(1967-07-14)[…], Բուխարեստ, Ռումինիայի Սոցիալիստական Հանրապետություն), ռումին բանաստեղծ, արձակագիր, հրապարակախոս, Ռումինիայի ԳԱ անդամ, պետական մրցանակի դափնեկիր։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է մայիսի 21-ին, Բուխարեստում։ Հրատարակել և խմբագրել է գրական մի շարք հանդեսներ։ Պայքարել է ֆաշիզմի դեմ, որի համար նետվել է համակենտրոնացման ճամբար։ Բանաստեղծական ժողովածուներից նշանավոր են «Հարմար խոսքեր» (1927), «Բորբոսածաղիկներ» (1931), «Երեկոյան գրքույկ» (1935), «Յոթ երգ փակ բերանով» (1939), «Երգ մարդուն» (1955), «1907» (1955)։ Արգեզի նորարար է ռումինական բանաստեղծական արվեստի մեջ. քնարերգության դասական ձևերը հարստացրել է ռիթմի, լեզվի, արտահայտչամիջոցների ու խոսքի պատկերավորման նոր հնարավորություններով։ Արգեզիի արձակ երկերից են «Աստվածամոր աչքերը» (1934), «Բունա վեստիրե գերեզմանատունը» (1936) վեպերը և բազմաթիվ պամֆլետներ։ Մահացել է հուլիսի 14-ին, Բուխարեստում։


== Հայերեն հրապարակումները ==
Բանաստեղծություններ։ «Գարուն», 2000, թիվ 12, էջ 84։


== Ծանոթագրություններ ==
Դալիդաղ (լեռնաշղթա)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Դալիդաղ (այլ կիրառումներ)Դալիդաղ, լեռնաշղթա Փոքր Կովկաս լեռնահամակարգում, Գուգարաց լեռներում, Հայաստանի Հանրապետությունում։


== Ծանոթագրություններ ==
Մատերիալիզմ և էմպիրիոկրիտիցիզմ

«Մատերիալիզմ և Էմպիրիոկրիտիցիզմ» (ռուս.՝ Материализм и эмпириокритицизм), խորհրդային առաջնորդ Վլադիմիր Իլյիչ Լենինի գլխավոր փիլիսոփայական երկը։ Գրվել է 1905-1907 թվականների հեղափոխության պարտությունից հետո, ռեակցիայի տարիներին, հրատարակվել 1909 թ.-ի մայիսին։ Երկում Լենինը մշակել է մարքսիստական կուսակցության փիլիսոփայական, տեսական հիմքերը։ Զարգացնելով մատերիալիզմի դրույթները, փորձել է տալ մատերիայի դասական սահմանումը, որը իդեալիզմի դեմ պայքարի ողջ պատմության ու բնագիտական նվաճումների ընդհանրացումը եղավ։ «Մատերիալիզմ և Էմպիրիոկրիտիցիզմ» երկում հետագա զարգացում ստացավ փիլիսոփայության հիմնական հարցը։
Լենինը, ընդգծելով մատերիայի առաջնայնությունը, պնդեց, որ կեցության ու մտածողության հակադրությունը սահմանափակվում է «հիմնական իմացաբանական հարցի» շրջանակներով, որ այդ սահմաններից դուրս «... տվյալ հակադրության հարաբերականությունն անտարակուսելի է»։ «Մատերիալիզմ և Էմպիրիոկրիտիցիզմ» երկում որակական նոր աստիճանի էր փորձում բարձրացնել մարքսիստական իմացաբանությունը։ Նա փիլիսոփայության ոլորտ փորձեց ներմուծել արտացոլման հասկացությունը, ընդգծելով, որ մատերիայի հիմքում ընկած է «զգայության նման հատկություն, արտացոլման հատկություն», նշելով հոգեկանի, գիտակցության երկրորդայնությունը, ընդգծել, որ մտածողությունը, գիտակցությունը իրականության արտացոլումն է։ Լենինը փորձեց նաև զարգացնել ճշմարտության մասին մարքսիստական ուսմունքը։
«Մատերիալիզմ և Էմպիրիոկրիտիցիզմ» երկում Լենինը համակողմանիորեն քննարկում է մատերիայի ու նրա շարժման ձևերի բազմազանության հարցը, տարածության և ժամանակի կատեգորիաները, պատճառականության սկզբունքն են։ Երկու զարգացվում է նաև պատմական մատերիալիզմը։
Հայերեն առաջին անգամ առանձին գրքով հրատարակվել է 1939 թվականին։ Առ 1981 թվականի հունվարի 1-ը հրատարակվել է ևս 5 անգամ։
Տաբարկա կղզի

Տաբարկա (իսպ.՝ Isla Plana o Nueva Tabarca) և (լատ.՝ Nova Tabarca), փոքրիկ կղզի, որը ընդգրկում է 0.3 կմ²։ Աշխարհագրական դիրքը՝ Միջերկրական ծովի արևելյան մասում, Իսպանական Թագավորության տարածքում։ Այն գտնվում է Ալիկանտե քաղաքից 22 կմ հարավ։ Մոտավոր երկարությունը 1750 մետր․ լայնությունը՝ 300 մետր։ Այս կղզին ամենաքիչ բնակեցված կղզին է Իսպանիայի թագավորության մեջ, ըստ 2013 տվյալների 59 մարդ։ Կղզին հանդիսանում է բարձր բարձրավանդակ։ Շրջապատված է փոքր կղզիներով՝ Լա Նաու (la Nau)Լա Գարելա (la Galera) Լա Կանթերա (la Cantera)։


== Պատմություն ==
Քրիստոնյաները դեռևս 1337 թվականին ցանկանում էին հենակետ ստեղծել այս կղզու վրա, քանի որ այդ ժամանակ քրիստոնյաները տարածված էին ամբողջ Իսպանիայով։


== Արտաքին հղումներ ==
Official site of the Spanish Marine Reservations, including Tabarca (in Spanish).
Tabarca insights, including details about the local food.
Detailed site from the Alicante city council about Tabarca (in Spanish) Archived 2005-06-13 at the Wayback Machine..
Visit Tabarca Archived 2012-10-07 at the Wayback Machine.
Վարսենիկ Աղասյան

Վարսենիկ Գրիգորի Աղասյան (հուլիսի 15, 1898(1898-07-15), Ճահուկ, Նախիջևանի գավառ, Երևանի նահանգ, Կովկասի փոխարքայություն, Ռուսական կայսրություն - հոկտեմբերի 17, 1974(1974-10-17), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ բանաստեղծուհի, դրամատուրգ, մանկագիր, թարգմանիչ, ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1934 թվականից։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է Նախիջևանի գավառի Ճահուկ գյուղում։ 1905 թվականին ընտանիքով տեղափոխվել է Թիֆլիս։ Ավարտել է Թիֆլիսի Հայուհյաց բարեգործական ընկերության միջնակարգ դպրոցը։ Նրա առաջին բանաստեղծությունը տպագրվել է 1912 թվականին «Պատանի» հանդեսում։ 1928-1929 թվականներին աշխատել է Բաքվի հայալեզու «Կոմունիստ» թերթի խմբագրությունում՝ որպես գեղարվեստական գրականության բաժնի վարիչ, հետագայում՝ Բաքվի ռադիոկոմիտեում որպես ասմունքող-հաղորդավարուհի։ Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին Բաքվի, Ստեփանակերտի և Գանձակի (Կիրովաբադի) թատրոնները բեմադրել են նրա «Փոթորկված անտառը» դրաման։ Մահացել է Երևանում։


== Ստեղծագործություններ ==
Բանաստեղծություններ, Թիֆլիս,1926, 46 էջ։
Օրերի երգը, Բաքու, Ազերնեշր, 1933, 88 էջ։
Մայրական հույզեր, Բաքու, Ազերնեշր, 1937, 51 էջ։
Երջանիկ մանկություն, Բաքու, Ազերնեշր, 1938, 50 էջ։
Ծիտիկի խինդը, Երևան, Հայպետհրատ, 1940, 8 էջ։
Տոնածառ, Երևան, Հայպետհրատ, 1941, 5 էջ։
Բանաստեղծություններ, Բաքու, Ազերնեշր, 1947, 86 էջ։
Բանաստեղծություններ, Երևան, Հայպետհրատ, 1948, 140 էջ։
Գարուն, Երևան, Հայպետհրատ, 1952, 19 էջ։
Հատընտիր, Բաքու, Ազերնեշր, 1955, 134 էջ։
Ժպիտներ, Բաքու, Ազերնեշր, 1957, 56 էջ։
Նվեր երեխաններին, Երևան, Հայպետհրատ, 1958, 26 էջ։
Բանաստեղություններ, Երևան, Հայպետհրատ, 1959, 254 էջ։
Սովետահայ գրականության ընտիր էջեր։ Պոեզիա (գրքում տեղ է գտել նաև Վ. Աղասյանի գործերից մի քանիսը), Երևան, Հայպետհրատ, 1960, 480 էջ։
Լիրիկա, Բաքու, Ազերնեշր, 1964, 125 էջ։
Մայրամուտի շողերով, Երևան, «Հայաստան», 1971, 119 էջ։
Զանգակ (ժողովածուում տեղ են գտել նաև Վ. Աղասյանի մի քանի գործեր), Երևան, «Հայաստան», 1974, 160 էջ։


== Թարգմանություններ (ռուսերենից) ==
Մեհտի Սեիզադե, Նարգիզ (պոեմ), Բաքու, Ազերնեշր, 1935, 41 էջ։
Ալեքսեյ Տոլստոյ, Առյուծը, ձուկն ու մարդը (ռուսական ժողովրդական հեքիաթ), Երևան, Հայպետհրատ, 1941, 8 էջ։
Ծիլի-վիլի, Երևան, Հայպետհրատ, 1941, 7 էջ։
Գյոզալով Ջ., Գյուլլու թեյը (պատմվածք), Երևան, Հայպետհրատ, 1941, 10 էջ։
Սերգեյ Միխալկով, Կոլյա Կուզնեցով, Երևան, Հայպետհրատ, 1941, 15 էջ։
Նիզամի Գյանջևի, Իսկյանդարն ու հովիվը, Երևան, Հայպեհրատ, 1941, 8 էջ։
Ի. Նազարով, Լյուբա Կուզնեցովա, Երևան, հայպետհրատ, 1941, 12 էջ։
Յա. Տայց, Խորանարդիկներ, Երևան, Հայպետհրատ, 1941, 14 էջ։
Կ. Ուշինսկի, Կատվի մայրական սերը, Երևան, Հայպետհրատ, 1941, 4 էջ։
Արջն ու շունը (ռուսական հեքիաթ), Երևան, Հայպետհրատ, 1944, 12 էջ։
Նիկոլայ Նեկրասով, Բանաստեղծություններ (ժողովածուի բանաստեղծություններից մի քանիսը թարգմանել է Վարսենիկ Աղասյանը), Երևան, Հայպետհրատ, 1953, 44 էջ։
Նիկոլայ Նեկրասով, Բանաստեղծություններ (ժողովածուի բանաստեղծություններից մի քանիսը թարգմանել է Վարսենիկ Աղասյանը), Երևան, Հայպետհրատ, 1962, 108 էջ։
Նիկոլայ Նեկրասով, Բանաստեղծություններ (ժողովածուի բանաստեղծություններից մի քանիսը թարգմանել է Վարսենիկ Աղասյանը), Երևան, «Հայաստան», 1971, 128 էջ։
«Թարգմանչաց արվեստ» շտեմարան։


== Ծանոթագրություններ ==
Իվան Բուրեշ

Իվան Բուրեշ (բուլղար․՝ Иван Буреш, դեկտեմբերի 27, 1885(1885-12-27), Սոֆիա, Բուլղարիայի իշխանություն - օգոստոսի 8, 1980(1980-08-08), Սոֆիա, Բուլղարիայի Ժողովրդական Հանրապետություն), բուլղարացի կենդանաբան, Բուլղարիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամ (1929-1980 )։


== Կենսագրություն ==
Իվան Բուրեշը ծնվել է 1885 թվականին Սոֆիայում։ 1904-1909 թվականներին սովորել է Սոֆիայի համալսարանում։ Համալսարանում սովորելու տարիներին ուսումնական պրակտիկան անցկացրել է Պրահայի և Մյունխենի համալսարաններում, ինչպես նաև Սոֆիայի համալսարանում ուսանելու տարիներին հիմնադրել է միջատաբանական կայան։ 1927 թվականին հիմնադրել է Բուլղարիայի թռչնաբանական կենտրոնը։ 1914 թվականին ընտրվել է Սոֆիայի Գիտական և բնական պատմության թանգարանի  տնօրեն և պաշտոնավորել 33 տարի։ 1947-1959 թվականներին եղել է Կենդանաբանության ինստիտուտի և Սոֆիայի կենդանաբանական այգու տնօրեն։  1959 թվականից անցել է թոշակի։
Մահացել է Սոֆիայում 1980 թվականի օգոստոսի 8-ին՝ 94 տարեկան հասակում։


== Գիտական աշխատանքներ ==
Հիմնական գիտական աշխատանքները նվիրված են միջատների, հնէակենդանաբանության և բնական պատմության ուսումնասիրությանը։ 

1924-1926 թվականներին՝ Ժայռափոր կենդանական աշխարհի մասին մենագրություններ
1929-1943 թվականներին՝ Թեփուկաթևավորների կենդանական աշխարհի մասին մենագրություններ
1933-1942 թվականներին՝ Հերպետոլոգիայի կենդանական աշխարհի մասին մենագրություններ
1956 թվականին՝ միջատների՝ Բուլղարիայի անտառային տնտեսության և գյուղատնտեսության վնասատուների մասին մենագրություններՆկարագրել է Բուլղարիայի կենդանական միջատների 5 նոր ցեղ և 107 տեսակ


== Անդամակցություն ==
Ռուսաստանի միջատաբանական ընկերության պատվավոր անդամ
Չեխոսլովակիայի կենդանաբանական ընկերության պատվավոր անդամ
Չեխոսլովակիայի միջատաբանական ընկերության պատվավոր անդամ
Մի քանի այլ գիտական ընկերությունների պատվավոր անդամ


== Գրականություն ==
Биологи. Биографический справочник.- Киев.: Наукова думка, 1984.- 816 с.: ил.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Կենսագրական տվյալներ Archived 2020-09-27 at the Wayback Machine.
Дата рождения с биографией на Liveinternet (Kakula)
Անդրիա Շտամպար

Անդրիա Շտամպար (խորվ.՝ Andrija Štampar, սեպտեմբերի 1, 1888(1888-09-01), Brodski Drenovac, Požega-Slavonia County, Խորվաթիա - հունիսի 26, 1958(1958-06-26), Զագրեբ, Խորվաթիայի Սոցիալիստական Հանրապետություն, ՀՍՖՀ), խորվաթ բժիշկ, հիգիենաբան, սոցիալական բժշկության ոլորտի գիտնական, Զագրեբի համալսարանի ռեկտոր (1945-1946)։ Եղել է բժշկության դոկտոր (1911), Խորվաթիայի գիտությունների ու արվեստի ազգային ակադեմիայի նախագահ (1947-1958)։
Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության հիմնադիրներից է, նրա առաջին ասամբլեայի նախագահը։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1888 թվականի սեպտեմբերի 1-ին։ 1906 թվականին բժշկություն է ուսանել Վիեննայում։ 1909 թվականին սկսել է «Հասարակական առողջապահության գրադարան» մատենաշարով գրքույկների լույսընծայումը, որոնցում քննարկվել են առողջության ու հիվանդությունների կանխարգելման վերաբերյալ բազմաթիվ հարցեր։ 1911 թվականի դեկտեմբերին նա ստացել է բժշկության դոկտորի կոչում։
1919-1931 թվականներին հանդիսացել է Հասարակական առողջապահության նախարարության առաջին ղեկավարը։ 1920-ական թվականներին առաջ է քաշել առողջապահության առաջադեմ գաղափարներ, որոնց իրականացումը, սակայն, կտրուկ նվազել է՝ 1929-1934 թվականների տնտեսական ճգնաժամով պայմանավորված։
Հիմնադրել է Հարավսլավիայում հասարակության առողջապահության ծառայությունը և ստեղծել սոցիալական ու բժշկական մի շարք հաստատություններ։
Հենվելով աշխարհի առաջադեմ փորձին՝ կոնֆլիկտի մեջ է մտել բժշկության կոմերցիականացման հետ։ Ունենալով սոցիալ-դեմոկրատական հայացքներ՝ երկրի իշխող շրջանակների կողմից հալածանքների է ենթարկվել։ 1931 թվականին ստիպված է եղել լքել պաշտոնը։
Որպես Ազգերի լիգայի դեսպան-փորձագետ առողջապահության պահպանման հարցերով աշխատել է Չինաստանում։
Շտամպարը մեկ տարվա ընթացքում այցելել է չինական 16 նահանգ՝ ամենուր զբաղվելով առողջապահական մարմինների ստեղծմամբ։ «Չինաստանում անթիվ օտար մասնագետների մեջ շատ քիչ են, գուցե ընդհանրապես չկան այնպիսի մարդիկ, որոնք այդքան ջանքեր են գործադրում»։
Հարավսլավիայում կոմունիստական կառավարության հաստատվելու հետ Շտամպարը մասնակցել է երկրում առողջապահության զարգացմանը։ Լայն ճանաչում է ստացել նրա գործունեությունը՝ կապված հիգիենաբանության խոշոր դպրոցի հիմնադրման հետ։
Պատասխանատվություն է ստանձնել Զագրեբի համալսարանի բժշկական ֆակուլտետում կատարվող բարեփոխումների, բուժքույրերի քոլեջի հիմնադրման, Ռիեկայում բժշկական դպրոցի ստեղծման համար։
Խորվաթիայում հասարակության առողջապահության արդյունավետ համակարգ է հիմնադրել և առանցքային դեր կատարել «Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության» հիմնադրման գործում։
1948 թվականին իր երդմնակալության ճառի ժամանակ Շտամպարը հստակ հայտարարել է, որ «Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունը» պետք է աշխարհում խաղաղության ու ազգերի փոխըմբռնման ամրացման առաջնագծում լինի։
Եղել է ՄԱԿ-ի Տնտեսական ու սոցիալական խորհրդի առաջին փոխնագահը։
1947-1958 թվականներին գլխավորել է Խորվաթիայի գիտությունների ու արվեստի ազգային ակադեմիան։
Մահացել է 1958 թվականին։ Թաղված է Միրոհոյ գերեզմանատանը։


== Հիշատակ ==
Խորվաթիայի մայրաքաղաք Զագրեբում հիմնադրվել է Հասարակության առողջապահության դպրոց, որը կրում է Անդրիա Շտամպարի անունըՇտամապարի անունով է կոչվել Զագրեբի գրադարանը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Անդրիա Շտամպար(անգլ.)
Ռադգոսպնոե (ավան, Նիկոլաևի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՌադգոսպնոեՌադգոսպնոե (ուկրաիներեն՝ Радгоспне), ավան Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Նիկոլաևի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ռադգոսպնոե ավանում բնակվում էր 232 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)
Օ՜, սպո՛րտ, դու խաղաղություն ես

«Օ՜, սպո՛րտ, դու՝ խաղաղություն ես», 1981 թվականի գեղարվեստա-վավերագրական ֆիլմ։ Ռեժիսորներ են Յուրի Օզերովը, Բորիս Ռիչկովը և Ֆյոդր Խիտրուկը։ Նկարահանվել է Միջազգային օլիմպիական կոմիտեի պատվերով։


== Բովանդակություն ==
Ֆիլմի անվանումը փոխառված է «Սպորտի հետք» բանաստեղծությունից, որի հեղինակն է ժամանակակից Օլիմպիական խաղերի հիմնադիր Պիեր դե Կուբերտենը։ Ֆիլմը պատմում է 1980 թվականի Մոսկվայում կայացած ամառային օլիմպիական խաղերի մասին՝ մանրամասնելով նրա բացման ու փակման արարողությունը։ Ֆիլմի տեքստը կարդում է Նիկոլայ Օզերովը։


== Երաժշտություն ==
Ֆիլմում հնչում է Ալեքսանդրա Պախմուտովայի «Օ՜, սպորտ, դու՝ խաղաղություն ես» կինոնկարից, որը 1981 թվականին թողարկվել է «Երջանկության թռչուն» սկավառակի վրա։

Առավոտը մեծ քաղաքում
Երջանկության թռչուն
Դիալոգ
Կիզիչ ճանապարհ
Ցտեսություն, Մոսկվա
Երթ
Մենք չենք ապրում առանց ընկեր
Հաջողության ակնթարթ
Տխրություն
Առավոտը մեծ քաղաքում
Իմ երազանքի մարզադաշտը


== Կարծիքներ ==
Ֆիլմն արտահայտում էր պաշտոնական տեսակետ սպորտային տոնի վերաբերյալ և իրենից ներկայացնում էր որոշակի քարոզչություն։ Նրանում վառ արտահայտվում է խորհրդային պատկերացումները սպորտի մասին, ինչպես՝ «խաղաղության բանբերներ և  ընկերություն ժողովուրդների միջև», ինչպես նաև «սոցիալիստական դարաշրջանում առողջ և ներդաշնակ զարգացած անձ դաստիարակելու» միջոց։


== Մրցանակ ==
1982 թվականին ֆիլմի ստեղծողներն արժանացել են ԽՍՀՄ պետական մրցանակի։


== Հետաքրքիր փաստեր ==
2008 թվականին «Սպորտ» հեռուստաալիքում ցուցադրվել է նույնանուն հեռուստասերիալ՝ նվիրված Օլիմպիական խաղերի պատմությանը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«О спорт, ты — мир!»(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում
«О спорт, ты — мир!»(անգլ.) ֆիլմը allmovie կայքում:
Ֆիլմ «О спорт, ты — мир!»  YouTube֊ում — Первая և Вторая
Աֆրիկյան պլատֆորմ

Աֆրիկյան պլատֆորմ, Աֆրիկա-արաբական, մինչքեմբրյան պլատֆորմ, ընդգրկում է Աֆրիկա մայրցամաքը (առանց Ատլասի և Կապի լեռների), Արաբական թերակղզին (առանց Օմանի լեռների) և Մադագասկար կղզին։ Հիմքը կազմված է մետամորֆացած ինտենսիվ ծալքավորված ապարներից, որոնք մեծ մասամբ ծածկված են պալեոզոյան, մեզոզոյան ու կայնոզոյան նստվածքների համարյա հորիզոնական շերտերով։ Շատ երկրաբաններ Աֆրիկյան պլատֆորմ դիտում են ենթադրյալ Գոնդվանա մայրցամաքի մի մասը։
Աֆրիկյան պլատֆորմը զբաղեցրել է գրեթե ողջ Աֆրիկայի տարածքը, բացառությամբ՝ հարավային և հյուսիսարևմտյան մասերից։ Ձևավորվել է կոնգոլեզյան, կենտրոնա-աֆրիկյան և արևմտա-աֆրիկյան պլատֆորմաների միավորման արդյունքում։


== Օգտակար հանածոներ ==
Աֆրիկյան պլատֆորմը հարուստ է զանազան օգտակար հանածոներով՝

նավթ և գազ՝ Ալժիրում, Եգիպտոսում, Լիբիաում, Նիգերիաում, Անգոլաում և այլն։
ադամանդ՝ Հարավաֆրիկյան հանրապետությունում, Անգոլաում, Լիբերիայում, Սիերա Լեոնեում և այլն։
ոսկի՝ Հարավաֆրիկյան Հանրապետությունում։
ածուխ՝ Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետությունում, Զամբիաում և այլն։
բոքսիտներ՝ Արևմտյան Սահարաում, Գվինեաում և այլն։
MPL 75

MPL 75 գնացք Լիոնի մետրոպոլիտենում։ Կառուցվել է 1975-1980 թվականներին։ Ընդամենը կառուցվել է 32 նմանատիպ գնացքներ։ MPL 75-ը հանդես է գալիս Pneus Lyon-ի մետրո։ 1975 թվականին նրա նախատիպը դուրս է մղվել շուկայից։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
[1] Archived 2014-11-29 at the Wayback Machine.
[2] Archived 2014-10-08 at the Wayback Machine.
[3](չաշխատող հղում)
Բախեստան

Բախեստան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Մարդինի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Դիարբեքիրի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Չմիացած երկրների շարժում

Չմիացած երկրների շարժում, ՉՄՇ (անգլ.՝ Non-Aligned Movement, NAM), 120 զարգացող երկրների ֆորում, որտեղ պետությունները վարում են ռազմաքաղաքական խմբավորումներին չմասնակցելու արտաքին քաղաքականություն։ 
Չմիացման շարժման հիմքը դրվել է Բանդունգի կոնֆերանսում (1955)։ Երկրները ՉՄՇ մեջ ներքաշվում էին սովորաբար խուսափելու Սառը պատերազմի այս կամ այն բևեռին՝ Վարշավյան պայմանագրի կազմակերպության պրոխորհրդային կոմունիստական ռեժիմներին և ՆԱՏՕ-ի պրոամերիկյան կապիտալիստական երկրներին սատարելուց։
Չմիացած երկրների շարժումը կազմակերպորեն ձևավորվել է Բելգրադի կոնֆերանսում (1961), որտեղ ստեղծվել է մշտական գործող բյուրո։ Չմիացած երկրների պայքարի ազդեցությամբ լուծարվել են ՍԵԱՏՕ և ՍԵՆՏՕ ռազմական խմբավորումները։
1296

1296 թվական,  նահանջ տարի, ըստ Գրիգորյան օրացույցի սկսում է կիրակի օրը։ Սա մեր թվարկության 1296 թվականն է, 
XIII դարի 96-րդ տարին։


== Դեպքեր ==


== Ծնունդներ ==


== Մահեր ==
Յոզեֆ Կլիբեր

Յոզեֆ Կլիբեր (գերմ.՝ Josef Klieber, նոյեմբերի 1, 1773(1773-11-01)[…], Ինսբրուք - հունվարի 11, 1850(1850-01-11), Վիեննա, Ավստրիական կայսրություն), ավստրիացի քանդակագործ և նկարիչ։


== Կյանք և գործունեություն ==
Յոզեֆը քանդակագործ Ուրբան Քլիվերի որդին էր։ 1785 թվականին ընդունվել է տեղական (Ինսբրուկում) նկարչական դպրոցը։ 1792 թվականին մեկնել է Վիեննա։ Սկզբում նա Վիեննայում ապրում է աղքատության մեջ, մինչև որ դառնում է քանդակագործ Յոհան Բապտիստ Շտրաուբի աշակերտը։ Իր մեկ այլ ուսուցչի՝ Յոհան Մարտին Ֆիշերի հետ նա ուսումնասիրում է ձուլման տեխնիկան։ 19-րդ դարի առաջին տասնամյակում նա Լիխտենշտեյնի արքայազն Յոհանի համար, Վիեննայում նրա պալատների և Ավստրիայի մայրաքաղաքի շրջակայքում փոքր պլաստիկ արվեստի բազմաթիվ պատվերներ է կատարել։ Այս պատվերների շնորհիվ նա փառք է ձեռք բերել որպես քանդակագործ և 1814 թվականին ստացել է գաղտնի խորհրդականի կոչում, ինչպես նաև ղեկավարել է Վիեննայի գեղարվեստի ակադեմիայի փորագրության և հանքաքարի արդյունահանման դպրոցը՝ սկզբում որպես ժամանակավոր, իսկ 1815-1845 թվականներին՝ նրա մշտական ​​տնօրենը։ Պարգևատրվել է մեծ ոսկե մեդալով քաղաքացիական գործունեության և այլ արժանիքների համար։ Վիեննայում նրա անունը կրում է մի փողոց (Kliebergasse) և այգի (Klieberpark):
Յոզեֆ Կլիբերը 19-րդ դարի առաջին կեսի ավստրիացի ամենակարևոր քանդակագործներից էր։ Նա պատկանում էր ռեալիստական ​​դպրոցին՝ նրա քանդակագործական կոմպոզիցիաները, որոնք զարդարում էին շենքերի ճակատները, շատրվանները, նրա պլաստիկ գործերը Ավստրիայի մայրաքաղաքի դեմքն էին 19-րդ դարի այսպես կոչված «նախամարտյան ժամանակաշրջանում»։ Իր քանդակի համար նա նախընտրել է օգտագործել ավազաքար։
Յոզեֆի որդին՝ Էդուարդ Կլիբերը (1805-1079) նույնպես նկարիչ և գծանկարիչ էր, ինչպես նաև նրա թոռը՝ Կարլ Գյոբելը (1824-1899)։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		


== Գրականություն ==
Klieber Josef. In: Österreichisches Biographisches Lexikon 1815–1950 (ÖBL). Band 3, Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften, Wien 1965, стр. 402 f. (Прямая ссылка на стр. 402, стр. 403).
Karl Weiß: Klieber, Josef. в: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 16,
Duncker & Humblot, Leipzig 1882, стр. 182 f. Neuigkeits-Welt-Blatt от 25. 10. 1910 Nr. 117, стр. 9.


== Ծանոթագրություններ ==
Հակոբ Հարքացի

Հակոբ Հարքացի կամ Հակոբոս եպիսկոպոս (ծննդյան և մահվան թթ. անհայտ), Թոնդրակյան շարժման առաջնորդ X դարի վերջին - XI դարի սկզբին։ Մեծ Հայքի Տուրուբերան նահանգի Հարք գավառի եպիսկոպոս։ Հակոբ Հարքացին ժխտել է Աստծու ու հավատացյալի միջև եկեղեցու և հոգևորականության միջնորդության անհրաժեշտությունը, քարոզել պարզ կենցաղավարություն։ Հայոց կաթողիկոս Սարգիս Ա Սևանցին նրան կարգալուծ է արել, աղվեսադրոշմել և բանտարկել։ Բանտից փախած Հակոբ Հարքացին Կոստանդնուպոլսում ապարդյուն փորձել է հունադավանություն ընդունել, այնուհետև առժամանակ ապրել է Թոնդրակում, ապա՝ Խլաթում (բնակվել է տեղի թոնդրակյան համայնքում)։ Վախճանվել է Նփրկերտում։


== Գրականություն ==
Արիստակես Լաստիվերցի, Պատմություն, Ե., 1971։
Հովհաննիսյան Ա., Դրվագներ հայ ազատագրական մտքի պատմության, գիրք 1, Ե., 1957։
Տեր–Մինասյան Ե. Գ. Միջնադարյան աղանդների ծագման և զարգացման պատմությունից, Ե., 1968
Միկելոցո դի Բարտոլոմեո

Միկելոցո դի Բարտոլոմեո (իտալերեն՝ Michelozzo di Bartolomeo, 1396[…], Ֆլորենցիա - 1472[…] կամ հոկտեմբերի 7, 1472, Ֆլորենցիա), Վերածննդի իտալացի ճարտարապետ և քանդակագործ։ Միկելոցոն Մազոլինո դա Պանիկալեի և Կորենցո Գիբերտի հետ միասին նշանակալի դեր է խաղացել վերածննդի գեղարվեստական լեզվի տարածման մեջ։


== Կենսագրություն ==
Բուրգունդիայի ներգաղթյալների որդի։ 1417 թվականից 1924 թվականը որպես ձուլման և դաջման վարպետ եղել է Լորենցո Գիբերտիի օգնականը, 1425-1438 թվականներին ընդհանուր արհեստանոցում աշխատել է Դոնատելլոյի հետ։ Միկելոցոն և Դոնատելլոն ստեղծել են հակապապ Հովհաննես XXIII-ի գերեզմանաքարը (շուրջ 1422-1428 թվականներ) և Պրատոյում տաճարի խորանը (1428-1438 թվականներ)։
1920-1927 թվականների ընթացքում Միկելոցոն կառուցել է Սան-Ֆրանչեսկո-ալ-Բորսկո-այ-Ֆրատի եկեղեցին Սան Պիեռո ա Սիևեում։
1433 թվականին Միկելոցոն աքսորում ուղեկցում է իր հովանավոր Կոզիմո Մեդիչիին։ Վերջինս, վերդառնալով Ֆլորենցիա, 1444 թվականին ճարտարապետին հանձնարարում է կառուցել պալատ, որը ներկայումս հայտնի է Մեդիչի-Ռիկարդի պալատ անվանմամբ։ Ինչպես նաև Միկելոցոյին վստահվեց Ֆլորենցիայի Սան Մարկո վանքի կառուցումը (1436-1443 թվականներ)։ 1454 թվականին ավարտվեց վանքի գրադարանի շինարարությունը։ Վերջինիս տարածքը ճարտարապետը բաժանեց երեք նավերի՝ իոնիական սյունակարգերի և ավազքարից կամարների, տարածքը լուսավորվում է կողմային պատուհանների միջոցով. այն Վերածննդի համար դարձավ տրպիկ գրադարան։ 1458-1461 թվականներին Միկելոցոն ղեկավարում էր Ֆլորենցիայի մերձակայքում՝ Ֆիեզոլեում գտնվող Մեդիչի վիլլայի կառուցումը։ 1462 թվականին ճարտարապետը աշխատել է Միլանում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Giorgio Vasari, Le vite de' più eccellenti pittori, scultori e architettori, 1560, 1568.
Ottavio Morisani, Michelozzo architetto, Torino, Einaudi, 1951 («Collana storica di architettura», 1).
Harriet McNeal Caplow, Michelozzo, New York-London, Garland, 1977 («Outstanding Dissertations in the Fine Arts»).
Miranda Ferrara, Francesco Quinterio, Michelozzo di Bartolomeo, prefazione di Franco Borsi, Firenze, Salimbeni, 1984.
Gabriele Morolli Michelozzo scultore e architetto, 1396—1472, Atti del Convegno tenuto a Firenze e a San Piero a Sieve nel 1996, Firenze, Centro Di, 1998 («ADSI, Associazione dimore storiche italiane, Sezione Toscana»).
Բաբկեն Մավիսակալյան

Բաբկեն Մելքոնի Մավիսակալյան (փետրվարի 12, 1910(1910-02-12), Իզմիր, Զմյուռնիայի սանջակ, Այդինի վիլայեթ, Օսմանյան կայսրություն - օգոստոսի 15, 1994(1994-08-15), Երևան, Հայաստան), հայ երաժիշտ, լուսանկարիչ։ ԽՍՀՄ ժուռնալիստների միության անդամ (1961)։


== Կենսագրություն ==
Բաբկեն Մավիսակալյանը ծնվել է 1910 թվականին Իզմիրում։ 1922 թվականին Իզմիրի ջարդերից հետո ընտանիքով գաղթել են Հունաստան, 1925 թվականին հաստատվել Լիոնում, որտեղ Բաբկեն Մավիսակալյանն աշխատանքի է անցել տեքստիլ ֆաբրիկայում։ Դարձել է Հայ օգնության կոմիտեի ակտիվ անդամ,1933 թվականին ընդունվել է Ֆրանսիայի կոմկուսի շարքերը։ 1936 թվականին 1800 ներգաղթողների հետ Ֆրանսիայից «Դինայա» նավով վերադարձել է հայրենիք, ներգրավվել Ցոլակ Վարդազարյանի կազմակերպած երաժշտախմբում որպես ակորդեոնահար և մասնակցել է Մոսկվա կինոթատրոնի բացմանը և շարունակել աշխատել այնտեղ։
Մոսկվա կինոթատրոնի երաժիշտների հետ տեղափոխվել է աշխատելու Արտեմի Այվազյանի 1938 թվականին ստեղծած հայկական պետական ջազային անսամբլում։ 1939 թվականին անսամբլի հետ հանդես է եկել Մոսկվայի Մեծ թատրոնում։ Մասնակցել է Հայրենական մեծ պատերազմին, հաղթանակը դիմավորել Պրահայում։ 1945 թվականին զորացրվել է և վերադարձել Երևան, նվագել Մոսկվա կինոթատրոնում, «Սևան», «Մոսկվա» ռեստորաններում։
1948-1950 թվականներին Մավիսակալյանը և Ռ. Համբարձումյանը լուսանկարչության դասեր են առել Թորգոմ Բոյաջյանի մոտ։ 1951 թվականին Մավիսակալյանն Արտաշատի հին փոստի շենքում` Մշակույթի տանը կից բացել է իր ֆոտոտաղավարը և սպասարկել Զանգիբասարի և Արտաշատի շրջանները։ 1952 թվականին եղել է Ծաղկաձորի հանգստյան տան, 1953-1956 թվականներին` Սևանի հանգստյան տան, 1956-1959 թվականներին` Մարքսիզմ-Լենինիզմի ինստիտուտի, 1961-1973 թվականներին` Հայաստանի պատմության և Եղիշե Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանների, ապա Հայաստանի պետական պատկերասրահի լուսանկարիչ։


== Ցուցահանդեսներ ==
Մասնակցել է համամիութենական և հանրապետական ցուցահանդեսներին։

«Մարդիկ և տարիներ» խորագիրը կրող լուսանկարչական գործերի ցուցահանդես Արվեստի աշխատողի տանը, 1980 թ.
Անհատական ցուցահանդես Մարտիրոս Սարյանի տուն-թանգարանում, 1983 թ.


== Պարգևներ, մրցանակներ ==
Հայրենական մեծ պատերազմի 2-րդ կարգի շքանշան
15 մեդալներ


== Երկեր ==
Հայաստանի արդի արվեստի թանգարան, Հենրիկ Իգիթյան |Անդրանիկ Քոչար (լուսանկարիչ) |Բաբկեն Մավիսակալյան (լուսանկարիչ) |Պողոս Պողոսյան (լուսանկարիչ), Երևան։ Տիգրան Մեծ, 1998 թ.:
Երվանդ Քոչար։ Գեղանկար, քանդակ, գրաֆիկա, գեղանկար տարածության մեջ, Հենրիկ Իգիթյան | Անդրանիկ Քոչար (լուսանկարիչ)] | Մավիսակալյան, Բաբկեն (լուսանկարիչ)] | Պողոս Պողոսյան (լուսանկարիչ) |Վահան Քոչար (լուսանկարիչ) | Գրիգոր Ջանիկյան (թարգմանիչ)։ Երևան։ Տիգրան Մեծ, 2000 թ.:


== Ծանոթագրություններ ==
Էլկեսոն

Էլկեսոն դե Օլիվեյրա Կարդոզու (պորտ.-բրազ.՝ Elkeson de Oliveira Cardoso, հուլիսի 13, 1989(1989-07-13), Կուելիու Նետու, Մարանյան, Բրազիլիա), առավել հայտնի՝ Էլկեսոն (պորտ.-բրազ. Elkeson), բրազիլացի ֆուտբոլիստ։ Հարձակողական ոճի կիսապաշտպան։ Չինական «Գուանչժոու Էվերգրանդ» ակումբի ֆուտբոլիստ։ Պրոֆեսիոնալ կարիերայում նա իր առաջին գնդակը խփել է հունիսի 28-ին, ըննդեմ «Սանտու Անդրե» թիմի։


== Ծանոթագրություններ ==
Հայոց ցեղասպանության հուշարձան (Քեսաբ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Հայոց ցեղասպանության հուշարձան (այլ կիրառումներ)Հայոց ցեղասպանության հուշարձան, խաչքար-հուշակոթող Սիրիայի Քեսաբ քաղաքի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցու բակում։


== Պատմություն ==
Մարմարյա խաչքար-հուշակոթողը տեղադրվել է ի հիշատակ Հայոց մեծ եղեռնի զոհերի՝ 2009 թվականին։ Կառուցվել է Էպլիղաթյան ընտանիքի նախաձեռնությամբ։ Հուշակոթողի վրա մակագրված է.


== Հեղինակներ ==
Հեղինակ՝ Ս. Գյուլնազարյան
Նախաձեռնությունը՝ Ն. Թորոսյանի


== Ծանոթագրություններ ==
Իրուն

Իրուն (իսպ.՝ Irún, բասկ.՝ Irun), քաղաք Իսպանիայի հյուսիսում, Բասկերի երկրում, Գիպուսկոա գավառում, մունիցիպալիտետը գտնվում է Բախո-Բիդասոա շրջանում։ Տարածքը կազմում է 42,40 կմ2, բնակչությունը՝ 60 261 (2006)։ Գտնվում է Ֆրանսիայի հետ սահմանի մոտ, քաղաքի ձախ կողմում գտնվում է Բիդասոա գետը, այն Ֆրանսիայի Անդայ քաղաքի հետ կապված է կամուրջով։


== Տնտեսություն ==
Իրունը Գիպուսկոա գավառի խոշորագույն քաղաքներից է։ Շնորհիվ իր սահմանային դիրքի դարձել է կարևոր առևտրային և տրանսպորտային կենտրոն, որտեղ ֆրանսիական երկաթուղային SNCF մասնաճյուղը միանում է Իսպանիայի երկաթուղային RENFE ցանցին։
Տնտեսության ճյուղերն են՝ տրանսպորտային և էլեկտրական տեխնիկա, գունավոր մետալուրգիա, խեցեղենի արտադրություն, կաշեգործություն։


== Բնակչություն ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք
Ռոմանոս Կուրկուաս II

Ռոմանոս Կուրկուաս (ծն. և մահ. թթ. անհայտ), բյուզանդացի զորավար, Թեոփիլոս Կուրկուասի որդին։ Ստացել է պատրիկի պատվաստիճան և հաջորդաբար նշանակվել մի շարք բանակաթեմերի զորավար։


== Տես նաև ==
Կուրկուասներ
Ծխական ուսումնարանի շենք (Նովոչերկասկ)

Ծխական ուսումնարանի շենք (ռուս.՝ Здание приходского училища), տեսարժանություն և մշակութային ժառանգության տարածաշրջանային նշանակության օբյեկտ ՌԴ Ռոստովի մարզի Նովոչերկասկ քաղաքում։ Գտնվում է Պուշկինի, 26 հասցեում։ Տունը կառուցվել է XIX դարի վերջին և պահպանվել մինչև մեր ժամանակները։ Պահպանվող օբյեկտի կարգավիճակ շենքին շնորհվել է ժողովրդական պատգամավորների Ռոստովի շրջանային խորհրդի 17.12.1992 թվականի թիվ 325 որոշմամբ։


== Պատմություն ==
1885 թվականին Նովոչերկասկ քաղաքում կառուցվել է մի առանձնատուն, որը հետագայում հայտնի դարձավ որպես ծխական ուսումնարանի շենք։ Սկզբում տունը եղել է կազակի այրի Աննա Նիկիֆորովնա Բորիսովայի սեփականությունը։ Հետագայում այն անցել է կազակուհի Աննա Միխայլովնա Պոխլեբինային։ Շենքն օգտագործվում էր ուսումնական հաստատությունների կարիքների համար` հանձնվելով վարձակալության։ Առաջին հաստատությունը, որը վարձակալեց այս տունը, դարձավ ծխական ուսումնարանը, որը քաղաքի առաջին տարրական ուսումնարանն էր։ Քաղաքում այլ կրթական հաստատությունների հայտնվելուն պես ծխական ուսումնարանը սկսեց փոխել իր անվանումները։ Սկզբում այն կոչվում էր Վերին Նովոչերկասկի, հետո դարձավ ծխական առաջին ուսումնարան։ Այս հաստատությունում սովորում էին Նիկոլաևյան եկեղեցու ծխի երեխաները։ Ուսումնարանն ընդունում էր տարեկան մինչև 150 աշակերտ, որոնք գիտելիքներն ստանում էին անվճար։ Ամեն տարի դպրոցի կարիքների համար պահանջվում էր 2450 ռուբլի, որոնք հատկացվում էին պատվավոր հոգաբարձուի, Դոնի զորքի և Նովոչերկասկայա ստանիցայի միջոցներից։
XX դարի սկզբին այդ շենքում բացվեց օրիորդաց երկրորդ պրոգիմնազիան, իսկ ուսումնարանը տեղափոխվեց այլ շենք։ 1912 թվականին շենքը հարմարեցվեց Երկրորդ օրիորդաց բարձրագույն ուսումնարանի կարիքներին։ Այնտեղ կարող էին հայտնվել տարրական դպրոցում սովորած աղջիկները` թվաբանություն, բանահյուսություն, ռուսաց լեզու, ասեղնագործություն, գծագրություն, նկարչություն և այլ առարկաներ սովորելու համար։
Այնուհետև շենքում հաստատվեց առաջին աստիճանի խորհրդային երրորդ աշխատանքային դպրոցը (տարրական)։ 1930-ական թվականներին այս դպրոցը դարձավ ֆաբրիկա-գործարանային յոթնամյա թիվ 15 դպրոց։ 1933 թվականին շենքում սկսեց գործել թերի միջնակարգ դպրոցը, որտեղ նույնպես սովորում էին 7 տարի։ Սկսած 1944 թվականից, երեկոյան ժամերին, այդ շենքում ընթացել են աշխատանքային երիտասարդության թիվ 1 դպրոցի պարապմունքները, իսկ 1949 թվականից այս շենքն օգտագործվել է միայն այդ դպրոցի կարիքների համար։
Մինչև 2011 թվականը ծխական ուսումնարանի շենքում գործել է երեկոյան հանրակրթական № 1 դպրոցը, այնուհետև այն տեղափոխվել է այլ շենք, և 4 տարի տարածքը չի օգտագործվել։ 2015 թվականին այստեղ տեղավորվեց «Հարմոնիա» հոգեբանամանկավարժական, բժշկական և սոցիալական օգնության կենտրոնը։


== Նկարագրություն ==
Շենքը ստեղծվել է աղյուսային ոճով։ Առաջին հարկը և մասամբ երկրորդ հարկը կոպտատաշ քարից են։ Միջհարկային գոտին բաժանում է առաջին և երկրորդ հարկերը։ Երկրորդ հարկում պատուհաններն ավարտվում են կիսաշրջանաձև բարավորներով, առաջին հարկում` աղեղաձև կամարային բարավորներով։


== Ծանոթագրություններ ==
Ալիտերացիոն ոտանավոր

Ալիտերացիոն ոտանավոր, բաղաձայնութային ոտանավոր, շեշտային ոտանավոր հին գերմանական («Երգ Հիլդեբրանտի մասին»), սկանդինավյան («Ավագ Էդդա»), հին անգլիական («Բեովուլֆ») և կելտական պոեզիայում։
Ամեն տողի մեջ առնվազն երկու բառ պիտի սկսվեին նույն հնչյունով։ Գերմանական ալիտերացիոն ոտանավորում այդ ալիտերացիան կապում է չորսբառանոց կիսատողերը (անդամները), իսկ կելտականում՝ ամբողջ բանատողերը։ Միջինասիական ժողովուրդների՝ ղազախների, ղրղզների, բուրյաթների պոեզիայում տարածված է «ուղղահայաց» ալիտերացիոն ոտանավորը, հատկապես բանատողերի սկզբնական վանկերում (անաֆորիկ ալիտերացիա)։


== Ծանոթագրություններ ==
Կլարա Բուդա

Կլարա Բուդա (ֆր.՝ Klara Buda, մայիսի 13, 1964(1964-05-13), Էլբասան, Elbasan municipality), ֆրանսիական ծագմամբ ալբանացի վիպասան, էսսեիստ, լրագրող։ Ղեկավարել է Ֆրանսիական միջազգային ռադիոյի (RFI) ալբանական բաժինը, աշխատել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ում,  BBC-ում։ Հեղինակ  է արձակ, պոեզիա, արկածային ստեղծագործությունների և հեռուստապիեսների։


== Կենսագրություն ==
Կլարա Բուդան ծնվել է Ալբանիայի Էլբասան քաղաքում։ Սորբոնում ուսանել է ժամանակակից գրականություն, այնուհետև Բարձրագույն հետազոտությունների գործնական դպրոցում սովորել է արվեստի պատմություն։ Նախքան Ֆրանսիական միջազգային ռադիոյին միանալը, 1997 թվականին կարիերան սկսել է որպես BBC-ի ազատ լրագրող։ 1998 թվականին աշխատել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի հաղորդակցության բաժնում, սակայն 1999 թվականին վերադարձել է Ֆրանսիական միջազգային ռադիո (RFI) նախ որպես մասնագետ-լրագրող, 2005 թվականից՝ որպես խմբագիր, 2006 թվականից գլխավոր խմբագիր և ղեկավարել է Ֆրանսիական միջազգային ռադիոյի (RFI) ալբանական բաժինը մինչև 2010 թվականը։
2011 թվականին Նյու Յորքում հիմնադրել է հեռուստատեսության և կինոյի արտադրության «Beratinus Media» ընկերությունը, 2013 թվականին՝ Klarabudapost.com առցանց կայքը՝ խթանելով համաշխարհային քաղաքացիական լրագրությունը։ 2013  թվականին Ֆրանկոֆոնիայի միջազգային կազմակերպության կողմից արժանացել է Ֆրանկոֆոնիայի տարվա անձ մրցանակին։ 2014 թվականին ստեղծել և ղեկավարել է  «Ալբանիա, ես սիրում եմ քեզ» հեռուստահաղորդումը, որը հայտնի գործիչների դիմանկարով ուսումնասիրում է ավանդական ալբանական ծեսերի և սովորույթների զարգացումը քաղաքական անցումային շրջանի ընթացքում, ինչպես Ալբանիայում, այնպես էլ միջազգային հարթակում։ 2012 թվականին եղել է Ալբանիայի արտաքին գործերի նախարարության արտաքին խորհրդատու, 2015 թվականին ստեղծել է Նյու-Յորք-Ալբանիա մշակութային դիվանագիտության կորպորացիան` նպատակ ունենալով խթանել ալբանական մշակույթը Միացյալ Նահանգներում։


== Մատենագիտություն ==
Kloroform: roman։ Botimet "Dudaj"։ 2009։ ISBN 978-99943-0-139-3 


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք
Քառյակ (մուլտֆիլմ, 1935)

«Քառյակ», 1935 թվականի խորհրդային նկարված մուլտֆիլմ՝ ստեղծված  Ի. Ա. Կռիլովի առակի հիման վրա։ Ֆիլմը չի պահպանվել։ 1947 թվականին նկարահանվել է նույնանուն մուլտֆիլմի գունավոր վերամշակված տարբերակը։


== Սյուժե ==
Նկարահանվել է Իվան Կռիլովի համանուն առակի մոտիվներով։ Արջը, Էշը, Այծը և Կապիկը որոշել էին ստեղծել երաժշտական քառյակ։ Սակայն, ինչքան էլ փորձում էին, նրանց մոտ երաժշտությունը չէր ստացվում։ Ֆիլմում, ի տարբերություն առակի, հերոսները գնում են կոնսերվատորիայում սովորելու։ Սովորելուց հետո հաշվետու համերգում ելույթ են ունենում չորս կենդանի։ 


== Մուլտֆիլմի մասին ==
Կինոմատոգրաֆիայի պատմաբան Ս. Գինցբուրգը «Քառյակը» անվանել է 1930-ականների ամենատարածված սովետական անիմացիոն ֆիլմ և այն դասել «իրական գեղարվեստական հաջողությունների շարքին»։

«Մեր մուլտֆիլմերը» գրքում հայտնի սովետական անիմատոր Եվգենի Միգունովը խորհրդային մուլտիպլիկացիայի համար ֆիլմն անվանել է փուլային։ 

Առակի էկրանավորումը եղել է այն ժամանակ ռուսական մուլտիպլիկացիայի համար նոր «դիսնեյական» ոճով։
Մի շարք արձագանքներում ֆիլմի հեղինակներին նախատել են դրա համար։ 

Կինոքնադատ Լ. Մալյուկովան «СВЕРХ/КИНО» գրքում (2013) այլ գնահատական է տալիս․ 


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Советские художественные фильмы. Том 2. Звуковые фильмы. 1930-1957 / Под ред. А.В. Мачерета (рук.), Л.А Парфёнова, О.В. Якубовича и М.Х Зака. — М.: Искусство, 1961. — С. 78—79. — 784 с.
Краткая история советского кино: 1917-1967 / Под ред. В. Ждана. — М.: Искусство, 1969. — С. 296. — 615 с.
Энциклопедия отечественной мультипликации / Капков С.В. (составление). — М.: Алгоритм, 2006. — С. 16. — 816 с. — ISBN 5-91105-007-2
Наши мультфильмы: лица, кадры, эскизы, герои, воспоминания, интервью, статьи, эссе / Марголина И., Лозинская Н., Трофимов А. (составители). — М.: ИНТЕРРОСА, 2006. — С. 84—85. — 352 с. — ISBN 5-91105-007-2
Малюкова Л. Л. «СВЕРХ/КИНО» (Современная российская анимация. Девяностые / нулевые). — СПб: Ассоциация анимационного кино/Умная Маша, 2013. — С. 267. — 366 с. — ISBN 978-5-990-41931-5


== Արտաքին հղումներ ==
«Квартет» մուլտֆիլմը «Անիմատոր.ռու» կայքում
«Квартет» «Հայրենական կինոյի հանրագիտարան» կայքում
Հարսնացու հյուսիսից

«Հարսնացու հյուսիսից», երաժշտական-քնարական կատակերգություն այն մասին, թե ինչպես հայկական գյուղի բնակիչները հարսնացու բերելու համար մեկնում են ռուսական մի հեռու գյուղ։


== Դերերում ==
Նատալյա Բեսպալովա - Վալյա
Արա Բաբաջանյան - Արտակ
Իննա Մակարովա - Նատալյա Սեմյոնովնա Գրեբեշկովա, Վալյայի մայրը
Յուրի Մեդվեդև - Նիկոլայ Պետրովիչ Գրեբեշկով, Վալյայի հայրը
Վերջալույս Միրիջանյան - Արուսյակ Վարդանյան, Արտակի մայրը
Մուրադ Կոստանյան - Մուրադ Վարդանյան, Արտակի հայրը
Ստանիսլավ Չեկան - Իվան, Վալյայի քեռին
Արմեն Ջիգարխանյան - Սերոբ
Լարիսա Կրոնբերգ (Սոբոլևսկայա) - Մարֆա, ֆրանսերենի ուսուցչուհի
Երվանդ Մանարյան - Երվանդ
Աշոտ Ներսիսյան - Ազատ
Ժան Էլոյան - Գուրգեն


== Դրվագներում ==
Վալենտին Բրիլեև - մատուցող
Ալեքսանդր Վոևոդին - Արտակի ընկերը
Յուրի Զախարենկո - Արտակի ընկերը
Ալեքսանդր Սոլովյով - Արտակի ընկերը
Նինա Դոբերո - հաճախորդ վարսավիրանոցում
Վլադիմիր Եմելյանով - Իվան Իգնատևիչ
Լուբով Կալյուժնայա - ծեր կին այգում
Ելիզավետա Կուզյուրինա - հերթապահ հյուրանոցում
Տատյանա Լեյբել - պարուհի, Վ. Նիկոլսկու հետ
Վլադիմիր Նիկոլսկի - պարող, Տ. Լեյբելի հետ
Իվան Տուրչենկո - գյուղացի, վաղուց Արտակի երգերը չեմ լսել
Նատալյա Կրաչկովսկայա - ռեստորանի այցելու, բերել է շամպայն (տիտրներում նշված չէ)
Ալեքսանդր Տկաչենկո - - խոհարար (տիտրներում նշված չէ)
Ալեքսեյ Բախար - հյուրը հարսանիքում (տիտրներում նշված չէ)
Կլաուդիա Գրիշենկովա - տատիկ (տիտրներում նշված չէ)
Ե. Ռիժով - գյուղացի, Հայաստանուն ջուրը համով է
Լևոն Բատիկյան, Ս. Դմոխովսկայա, Ալեքսանդրա Դորոխինա, Պ. Կլեմենտև, Ա. Միքայելյան, Ա.Լազարև, Գեորգի Կստելցև, Ալեքսանդր Պոդբոլոտով


== Ստեղծագործական խումբ ==
Սցենարի հեղինակ՝ Ժորա Հարությունյան
Բեմադրող նկարիչ - Ռաֆայել Բաբայան
Բեմադրող ռեժիսոր՝ Ներսես Հովհաննիսյան
Բեմադրող օպերատոր՝ Ստեփան Մարտիրոսյան
Հնչյունային օպերատոր - Ռ. Ղազարյան
Ռեժիսոր - Նադեժդա Գրոյսման
Երգերի երաժշտության հեղինակ - Առնո Բաբաջանյան
Երգերի տեքստի հեղինակ - Անդրեյ Վոզնեսենսկի
Ռեժիսորի ասիստենտներ - Ա. Դավթյան, Լ. Հակոբյան, Ս. Զեյթունցյան
Օպերստորի ասիստենտներ - Ա. Մովսիսյան, Գ. Բարսեղյան
Նկարիչի ասիստենտ - Ս. Մարկոսյան
Նկարիչ-դիմահարդար - Գ. Պրիգոժինա
Խմբագիրներ - Ս. Առուստամյան, Պերճ Զեյթունցյան
Մոնտաժ - Ա. Սիմոնյան
Տնօրեն - Լ. Մուրադյան


== Հետաքրքիր փաստեր ==
Պրեմիերան տեղի է ունեցել 1975 թ. նոյեմբերի 19-ին հեռուստատեսությամբ։
Միայն մեկ դրվագ նկարահանվել է Հայաստանում` Գորիսում, մնացածը նկարահանվել է Ռուսաստանում` Մոսկվայում և Պերեդելկինոյում։
Ֆիլմի մոտ 80%-ը ռուսերենն է, 20%-ը՝ հայերեն։


== Ֆիլմի երգեր ==
«Год любви» (Սիրո տարի) - կատարում է Արա Բաբաջանյանը
«Любовь можно потерять» (Սերը հնարավոր է կորցրել) - հայտնի է նաև "Кружит голову мимоза" անունով։ Կատարում է Արա Բաբաջանյանը
«Пушинка белая (Ах, тополиный пух)» (Սպիտակ բմբուլ (Վախ, կաղամախի բմբուլ)) - կատարում է Վալենտինա Տոլկունովան


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Հարսնացու հյուսիսից» ֆիլմը youtube.com կայքում
Հենց այսպես էլ ապրում ենք. «Հարսնացուն հյուսիսից» ֆիլմի պատմությունը
Յուվաջիկ

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Յուվաջիկ (այլ կիրառումներ)Յուվաջիկ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Դիարբեքիրի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Դիարբեքիրի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Բերձենաուլի

Բերձենաուլի (վրաց.՝ ბერძენაული), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Շիդա Քարթլի մարզի Քարելի շրջանում։


== Դիրք ==
Գտնվում է ծովի մակարդակից 640 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Քարելից հեռու է 20 կմ։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 511 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Էլդանիզ Զեյնալով

Զեյնալով էլդանիզ Մամեդ օղլի (ադրբ.՝ Zeynalov Eldəniz Məmməd oğlu, հունվարի 1, 1937(1937-01-01), Բաքու, Ադրբեջանական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - նոյեմբերի 5, 2001(2001-11-05), Բաքու, Ադրբեջան), թատրոնի և կինոյի ադրբեջանցի դերասան,  Ադրբեջանի ժողովրդական արտիստ (2000); 1999 թվականին նա արժանացել է Հումայ մրցանակի։


== Կենսագրություն ==
Էլդանիզ Զեյնալովը ծնվել է 1937 թվականի հունվարի 1-ին։ Միջնակարգ դպրոցում սովորելիս նա հանդես է եկել Ադրբեջանի պետական դրամատիկական թատրոնում մանկական դերերով։ Նա բարձրագույն կրթությունն է ստացել թատերական ինստիտուտում (1956-1962)։ Երբ նա ուսանող էր, նա գլխավոր դեր է խաղացել «Մեկ Հարավային քաղաքում» ֆիլմում։ Ավարտելուց հետո սկսել է աշխատել ակադեմիական դրամատիկական թատրոնում։ Առաջին անգամ նա հանդես է եկել «Գունդյուզ» դերը `« Սևիլ»ում։ Հետագայում թատրոնում և կինոյում նա ստեղծեց անմոռանալի կերպարներ։
Էլդանիզ Զեյնալովը բնորոշ էին դասական և ժամանակակից ադրբեջանական դրամատուրգների, համաշխարհային գրողների, հիմնականում դրամա ստեղծագործություններում և որոշ կոմեդիաներում մի շատ դերերը։ Լավագույններից են՝ «Սևիլ», «Դու միշտ ինձ հետ ես», «Օտելլո», «Խաբեություն և սերը» և այլն։
Էլդանիզ Զեյնալովը արժանացել է 1974 թվականին Ադրբեջանի վաստակավոր արտիստ և 2000 թվականին Ադրբեջանի ժողովրդական արտիստի պատվավոր կոչման։
Էլդանիզ Զեյնալովը մահացել է 2001 թվականի նոյեմբերի 5-ին։


== Ծանոթագրություններ ==
Լեյ Ցզյուն

Լեյ Ցզյուն (չինարեն՝ 雷军, դեկտեմբերի 16, 1969(1969-12-16), Xiantao City, Q15955957?, Հուբեյ, Չինաստան), չինացի ձեռնարկատեր, «Xiaomi» ընկերության հիմնադիր և գլխավոր տնօրեն։ Միլիարդատեր է, 2015 թվականին Ֆորբս ամսագրի վարկանիշում չինացի միլիարդատերների ցանկում զբաղեցրել է 6-րդ հորիզոնականը՝ 13,2 միլիարդ ԱՄՆ դոլար ունեցվածքով։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1969 թվականին Սյանտաո քաղաքում։
1991 թվականին Ուխանի համալսարանում ստացել է ինֆորմատիկայի բակալավրի աստիճան, այժմ այդ համալսարանի պատվավոր պրոֆեսոր է։
Սկսել է աշխատել «Kingsoft» ընկերությունում որպես ծրագրային ապահովման մասնագետ։ 1998 թվականին ընտրվել է «Kingsoft»-ի գլխավոր տնօրեն։ Զուգահեռաբար 2000 թվականին ստեղծել է Joyo.com կայքը, որից օգտատերերը ներբեռնում են գրքեր և մեդիաֆայլեր։ 2004 թվականին Լեյ Ցզյունը 75 միլիոն ԱՄՆ դոլարով վաճառել է Joyo.com-ն Ամազոն ընկերությանը։
2007 թվականին Հոնկոնգի ֆոնդային բորսայում Kingsoft-ի IPO-ից հետո դարձել է վենչուրային ներդրող. ներդրումներ է կատարել 20 ստարտափերում, օրինակ՝ «Lakala» վճարային ծառայությունում և «Vancl» հագուստի առցանց խանութում։
2010 թվականի ապրիլին հիմնադրել է «Xiaomi Inc.» ընկերությունը, որը 2011 թվականի օգոստոսին 313 ԱՄՆ դոլարով թողարկել է իր առաջին սմարթֆոնը։ 4 տարվա ընթացքում «Xiaomi»-ն դարձել է սմարթֆոն արտադրող լավագույն ընկերություններից մեկը։ Ընկերության արտադրած գաջեթները համանման են Էփլի և Սամսունգի արտադրանքներին, բայց շատ ավելի էժանագին են։
2011 թվականի օգոստոսին հրաժարական է տվել և դուրս եկել «Kingsoft»-ի գլխավոր տնօրենի պաշտոնից։
2015 թվականի առաջին կեսին Լեյ Ցզյունը հիմնադրել է «Mi.com» աքսեսուարների առցանց խանութն ԱՄՆ-ում։ Դա «Xiaomi»-ի առաջին լուրջ քայլն էր դեպի համաշխարհային շուկա։


=== Անձնական կյանք ===
Ամուսնացած է, ունի երկու երեխա։


== Հետաքրքիր փաստ ==
2019 թվականին Լեյ Ցզյունը 1 միլիարդ յուան ​​(148,4 միլիոն ԱՄՆ դոլար) գնով գրազ է եկել Չինաստանի՝ օդորակիչներ արտադրող խոշորագույն կազմակերպություններից մեկի՝  «Gree Electric Applications Inc.»-ի ղեկավար Դուն Մինչժուի հետ։ Ձեռնարկատերերը գրազ են եկել 2013 թվականին, երբ չինական հեռուստաալիքներից մեկի եթերում Լեյն ասել է, որ հինգ տարի անց սմարթֆոն արտադրողի եկամուտը կգերազանցի «Gree Electric»-ի եկամուտը, բայց պարզվել է, որ նա սխալվել է։


== Ծանոթագրություններ ==
Դանգ

Դանգ, Կիլիկիայի թագավորության պետական պետական մետաղադրամներից մեկը։
Թագավորության ժամանակաշրջանի մետաղադրամները բավականին շատ են և հասել են մեզ համեմատաբար մեծ քանակով։ Կիլիկյան Հայաստանի պետության թողարկումներից հայտնի են արծաթե, բիլոնե, պղնձե և սահմանափակ քանակով ոսկե դրամներ։ Ոսկե դրամները կոչվել են դահեկան, արծաթե դրամները՝ դրամ, թագվորին, իսկ պղնձե դրամները՝ դանգ, քարտեզ, փող։


== Ծանոթագրություններ ==