Պոլ Ժինիստի

Պոլ Ժինիստի (ֆր.՝ Paul Ginisty, ապրիլի 4, 1855(1855-04-04) կամ 1858, Փարիզ - մարտի 5, 1932(1932-03-05) կամ 1932, Փարիզ, Ֆրանսիա), ֆրանսիացի բանաստեղծ, մատենագետ, լրագրող, գրական և թատերական քննադատ։


== Կենսագրություն ==
Նրա մատենագիտական ակնարկները և պատմական հետազոտությունները, որոնք տպագրվել են տարբեր հանդեսներում, հրատարակվել են ամեն տարի և կրել են «Année littéraire» (1885—1893) անունը։ Տպագրել է բանաստեղծությունների մի քանի գրքեր (Փարիզյան հովվերգություններ, 1881), նովելների ժողովածուներ (Սերն անցնում է, ամեն ինչ անցնում է, 1885), դրամաներ և թատերգություններ, ինչպես նաև վեպեր, որոնցից շատերը թատերական կյանքից են։ Հրատարակել է թատրոնի և կինոյի դերասանուհիներ Ռոզալի Դյուտեի, տիկին Սակի և այլոց հիշատակարանները։ Ինքը ևս թողել է մի քանի հուշագրական գրքեր։ Նրա պատմվածքների «Երեքով սեր» գրքի առաջաբանը 1884 թվականին գրել է Մոպասանը։ Մոպասանը նաև Ժինտիստիին է նվիրել «Իմ հորեղբայր Սոստեն» նովելը։
1883 թվականին Մոսկվայի Կրեմլում Ալեքսանդր III թագադրության ժամանակ Ժինիստին ներկա էր որպես «Gil Blas»-ի թղթակից։ Ավելի ուշ ևս եղել է Ռուսաստանում։
1896-1906 թվականներին ղեկավարել է Օդեոն թատրոնը, մի քանի ամիս՝ Անդրե Անտուանի հետ։
1919 թվականին ղեկավարել է Ժողովրդական կրթության և արվեստի նախարարության ֆիլմարտադրության հսկողության բաժինը, նրա գործունեության այս ոլորտը (Ժորժ Սադուլը դրա մասին պատմել է իր «Կինոյի պատմության» մեջ) բողոք է առաջացրել մշակույթի բազմաթիվ ներկայացուցիչների մոտ։


== Բեմադրություն ==
1888 թվականին Ժինիստին լրագրող Հյուգ Լե Ռուի (ֆր.՝ Hugues Le Roux) հետ փարիզյան Օդեոն թատրոնում բեմադրել է 5 գործողություններով «Crime et Châtiment» դրաման, որը Դոստոևսկու «Ոճիր և պատիժ» վեպի վերափոխված տարբերակն էր։ Հետագայում նա վերափոխել է Ստենդալի «Պարմի մենաստանը» սիրավեպը (1919): Ժինիստիի պիեսները բեմադրել են Անդրե Անտուանը, Օրելյեն Լյունե Պոն և այլք։


== Հետաքրքիր փաստեր ==
Ժինիստիի «Սլավոնական» բանաստեղծության համար երաժշտություն է գրել Սեսիլ Շամինադը։


== Ընտրյալ երկեր ==
Les Idylles parisiennes. Paris: P. Ollendorff, 1881
La Marquise de Sade. Paris: Charpentier, 1901
Paris intime en Révolution: ouvrage orné de gravures et de documents de l’epoque. Paris: Librairie Charpentier et Fasquelle, 1904
La vie d’un théâtre. Paris: C. Delagrave, 1906
Mémoires d’anonymes et d’inconnus (1814—1850). Paris: C. Delagrave, 1907
Lucinde: roman de théâtre. Paris: Éd. du «Monde illustré», 1907
Francine, actrice de drame: roman de la vie théâtrale. Paris: E. Fasquelle, 1909
Mémoires et souvenirs de comédiennes (XVIIIe siècle). Paris: Louis-Michaud, 1914
Anthologie du journalisme du XVIIe siècle à nos jours. Paris: Delagrave, 1917 (վերահր. 1920, 1933)
Au seuil du bonheur: roman. Paris: E. Flammarion, 1923.
Les Nids d’aigles: roman. Paris: E. Flammarion, 1924
Les anciens boulevards. Paris: Hachette, 1925
Tiberge: roman. Paris: E. Flammarion, 1927
Eugène Sue. Paris: Berger-Levrault, 1929
Le Crime des deux comédiens: roman. Paris: les Éditions de France, 1929
Souvenirs de journalisme et de théâtre. Paris: les Éd. de France, 1930


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Боринский К., Жинисти. Театр, его задачи, история и представители. Современная театральная жизнь. СПб: Издание В. В. Битнера, 1903
Жинисти, Поль // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907