Ելենա Մասյուկ

Ելենա Վասիլևնա Մասյուկ (ռուս.՝ Еле́на Васи́льевна Масю́к, հունվարի 24, 1966(1966-01-24), Ալմաթի, Ղազախական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), ռուս լրագրող և հեռուստահաղորդավար։ Ռուսաստանի ժուռնալիստների և լրագրողների միության, հեռուստատեսության ակադեմիայի, Մոսկվայի հասարակական դիտորդական հանձնաժողովի (POC) անդամ՝ կալանքի վայրերում մարդու իրավունքների պահպանման նկատմամբ հասարակական վերահսկողություն իրականացնելու և անձանց օգնություն ցուցաբերելու համար։


== Կենսագրություն ==
Ելենա Մասյուկը ծնվել է 1966 թվականի հունվարի 24-ին Ալմա-Աթայում։ 1993 թվականին ավարտել է Մոսկվայի պետական ​​համալսարանի ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետի հեռուստատեսության բաժինը։ 1995 թվականին նա վերապատրաստվել է Դյուկի համալսարանում ԱՄՆ և CNN


=== 1988-2000 ===
Մասյուկը 1988-1993 թվականներին աշխատել է Վզգլյադ ծրագրում, ինչպես նաև «Թոփ գաղտնի» թերթի և «Բարի երեկո, Մոսկվա՛» տեսահոլովակներում։ 1993 թվականի հոկտեմբերից մինչև 2000 թվականի մայիս նա աշխատել է ՆՏՎ հեռուստաալիքում՝ սկզբում «Նամեդնի» ծրագրում, ապա՝ որպես հեռուստատեսային ընկերության հատուկ թղթակից։ Նա լայնորեն հայտնի է դարձել ռազմական գործողությունների շրջաններից՝ Աֆղանստանից, Կոսովոյից, Տաջիկստանից, Չեչնիայից իր ռեպորտաժներով։ 1998 թվականի հուլիսի 22-ին և 23-ին ՆՏՎ-ով այս երկրից Մասյուկի ռեպորտաժների հերարձակումից հետո նա այնտեղ հայտարարվեց պերսոնա նոն գրատա։  ՆՏՎ-ում իր աշխատանքի վերջին տարիներին նա հիմնականում զբաղվում էր վավերագրական ֆիլմերով, որոնք ցուցադրվում էին տարբեր ընդմիջումներով։ 
1995 թվականի ամռանը Մասյուկին հաջողվեց հարցազրույց վերցնել Շամիլ Բասաևից Չեչնիայի տարածքում, որը, ըստ դաշնային իշխանությունների հավաստիացումների, այդ պահին գտնվում էր Ռուսաստանի սահմաններից դուրս։ Այս հարցազրույցից հետո Ռուսաստանի Դաշնության գլխավոր դատախազությունը գործեր է հարուցել ՆՏՎ հեռուստաալիքի և անձամբ Մասյուկի վերաբերյալ։ 
1997 թվականի մայիսի 10-ին Չեչնիայում առևանգել են Ելենա Մասյուկին՝ օպերատոր Իլյա Մորդյուկովի և ձայնային ինժեներ Դմիտրի Օլչևի հետ միասին։ Մեկ ամիս անց, Չեչնիայում, առևանգվեցին Վզգլյադ հեռուստածրագրի լրագրողներ՝ Վլադիսլավ Չերնյաևին և Իլյաս Բոգատիրևին ովքեր եկել էին հանրապետություն՝ Մարդու շահագործում ֆիլմը նկարահանելու համար։ Հինգն էլ ազատ են արձակվել 1997 թվականի օգոստոսի 17-ին։ Մասյուկ թիմի համար 1,5 միլիոն ԱՄՆ դոլարի չափով փրկագինը վճարել է Վլադիմիր Գուսինսկո Մոստբանկը։ НТВ- ի նախագահ Իգոր Մալաշենկոն հայտարարել է, որ հանրապետության փոխնախագահ Վախա Արսանովը կանգնած է Չեչնիայում կատարված բոլոր առևանգումների հետևում, իսկ նա իր հերթին, մեղադրեց Բորիս Բերեզովսկուն և Մուհամեդ Տոլբոևին։
Ազատվելուց հետո կայացած մամուլի ասուլիսում Մասյուկը հայտարարել է.

Ելենա Մասյուկը չեչենական կողմում իր ներկայությունը բացատրեց հետևյալ պատճառներով.

2004 թվականի հունիսի 26-ին լրագրող Յուլիա Լատինինան Էխո Մոսկվի ռադիոկայանի ուղիղ եթերում ասաց, որ Մասյուկի առևանգումը բացահայտեց «մի քանի տհաճ բան մեր ազատական ​​մտավորականության համար, որոնք չեչեններին տեսնում էին որպես ռեժիմի դեմ պայքարողներ»։ Ով չեչենական պատերազմը դարձրեց այդպիսի պատերազմ ազատության համար, նրա չեչեն ընկերներից ոչ ոք չսկսեց փրկել, քանի որ առևանգումը օրինական բիզնես է Չեչնիայում։


=== 2000-2005 ===
2000 թվականի մայիսին Մասյուկը НТВ- ի թղթակից Արկադի Մամոնտովի հետ միասին անցավ Ռոսիա-1 անգլ.՝ RTR  և այդ հեռուստաալիքի նախկին գլխավոր տնօրեն Օլեգ Դոբրոդեևին այնտեղ տեղափոխելուց մի քանի ամիս անց։ Նա աշխատել է որպես Համառուսաստանյան պետական ​​հեռուստառադիոհեռարձակման ընկերության նախագահի խորհրդական և Ելենա Մասյուկի հեղինակային հաղորդաշար ստուդիայի ղեկավար։


=== 2006-2021 ===
2006-2009 թվականներին աշխատել է Մոսկվայի պետական ​​համալսարանի ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետի դասախոս։ Մ.Վ. Լոմոնոսով, 2008 թվականի մարտից մինչև 2012 թվականի հունիսը եղել է անգլ.՝ The New Times Նոր ժամանակներ -ի մի շարք հոդվածների հեղինակ։
2009-2010 թվականներում եղել է Մոսկվայի հեռուստատեսության և ռադիոյի հեռարձակման ինստիտուտի Օստանկինո (MITRO) ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետի դեկան։ 2010 թվականին հանդես է եկել որպես Ռուսական կյանք («STREAM» ընկերություն) հեռուստաընկերության Անհատականություն հաղորդաշարի հեղինակ և հաղորդավար, նույն տարվա մարտից օգոստոս՝ Մոսկովսկի կոմսոմոլետների սյունակագիր։ 2011 թվականին Ժամանակ հեռուստաընկերության Սեփական տեսակետը Ելենա Մասյուկի հետ հաղորդաշարի հեղինակ և վարող («Առաջին ալիք, Համաշխարհային ցանցից»)։ 2012 թվականի հուլիսից մինչև 2019 թվականի մարտը աշխատել է  Նովայա գազետա -յի սյունակագիր։ 2012 թվականից մինչ 2018 թվականը  եղել է Ռուսաստանի Դաշնության Նախագահին առընթեր Խորհրդի անդամ քաղաքացիական հասարակության և մարդու իրավունքների զարգացման համար։ 2019 թվականի հունիսի 17-ին znak.com պորտալում հրապարակվեց Մասյուկի միակ հետաքննությունը։ 2019 թվականի դեկտեմբերի 11-ին հայտնի դարձավ, որ Ելենա Մասյուկը միանալու է RTD հեռուստաալիքի թիմին, որտեղ պատրաստվում է նկարահանել սոցիալական նախագծեր և վավերագրական ֆիլմեր։


== Ֆիլմագրություն ==


== Մրցանակներ և պարգևներ ==
1995-1998 թվականներ, TEFI մրցանակ, Արիության և արհեստավարժության համար
1995-1998 թվականներ, TEFI մրցանակ՝ համարձակության և արհեստավարժության համար անվանակարգում
1995 թվական, Մրցանակ՝ Դմիտրի Խոլոդովը Չեչնիայից զեկուցելու համար
1995 թվական, Մոսկվայի ժուռնալիստների միության մրցանակ Չեչնիայից ռեպորտաժի համար
1996 թվական, Միջազգային մրցանակ ՄԱՆ Չեչնիայից ռեպորտաժների համար
1997 թվական, Լրագրողների պաշտպանության միջազգային հանձնաժողովի մամուլի ազատության մրցանակ
1998 թվական, Ջոնս Հոփքինսի համալսարանի լրագրության միջազգային մրցանակ
2001, 2002, 2004 թվականներ, TEFI մրցանակ Հետաքննող լրագրություն անվանակարգում
2001, 2002 թվականներ, Ռուսաստանի բիզնեսի և ձեռներեցության ակադեմիայի կանանց նվաճումները Օլիմպիա հասարակական նվաճումների հանրային ճանաչման ազգային մրցանակի երկու անգամ դափնեկիր
2005 թվական, Կինոյի և վիդեոյի միջազգային փառատոնի ոսկե մրցանակ (Հյուսթոն, ԱՄՆ)
2005 թվական, Նյու Յորքի հեռուստատեսային փառատոնի մրցանակ
2016 թվական, Մարդու իրավունքների արժեքները խթանելու լրագրողական գործունեության համար անվանակարգում Մարդու իրավունքների պաշտպանության ոլորտում Մոսկվայի 2016 թվական, Հելսինկյան խմբի մրցանակ
2018 թվական, Մրցանակ  Ա. Սախարով Լրագրության համար որպես գործ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Ежедневный Журнал: Наше застолье»։ web.archive.org։ 2011-10-28։ Արխիվացված է օրիգինալից 2011-10-28-ին։ Վերցված է 2021-05-13 
Елена Масюк։ «Елена Масюк — Елена Масюк — Без дураков — Эхо Москвы, 17.05.2007»։ Эхо Москвы (ռուսերեն)։ Վերցված է 2021-05-13 
«Масюк Елена — The New Times»։ newtimes.ru։ Վերցված է 2021-05-13 
«Елена Масюк - Об авторе МК»։ web.archive.org։ 2011-09-15։ Արխիվացված է օրիգինալից 2011-09-15-ին։ Վերցված է 2021-05-13 
«Елена Масюк — Блоги»։ Эхо Москвы (ռուսերեն)։ Վերցված է 2021-05-13 
Stanley Alessandra (1997-08-19)։ «As Chechens Free 3, Leader And Yeltsin Discuss Future» (en-US)։ Վերցված է 2021-05-13 
«Document»։ www.amnesty.org (ֆրանսերեն)։ Վերցված է 2021-05-13 
«War Reports Limited on Russian TV»։ www.washingtonpost.com։ Վերցված է 2021-05-13 
«BBC News»։ news.bbc.co.uk։ Վերցված է 2021-05-13  
Zhao Suisheng (2008-09-15)։ «China and the United States: Cooperation and Competition in Northeast Asia» (անգլերեն)։ Palgrave Macmillan։ Վերցված է 2021-05-13