armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Անտոնիո Բալեստրա

Անտոնիո Բալեստրա (անգլ.՝ Antonio Balestra, օգոստոսի 12, 1666(1666-08-12)[…], Վերոնա, Վենետո, Իտալիա - ապրիլի 21, 1740(1740-04-21)[…], Վերոնա, Վենետո, Իտալիա), ռոկոկոյի ժամանակշրջանի իտալացի նկարիչ։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է Վերոնայում, առաջինն աշակերտել է Ջիովանի Զեֆոյի մոտ։ 1690 թվականին տեղափոխվել է Վենետիկ, որտեղ նա աշխատել է Անտոնիո Բելուչիի ղեկավարությամբ, այնուհետև տեղափոխվել է Բոլոնիա, այնուհետև աշխատել է Կարլո Մարատայի ստուդիայում, Հռոմում։ 1694 թվականին նա արժանացել է Սան Լուկայի ակադեմիայի մրցանակին։ Ավելի ուշ աշխատել է Վերոնայում և Վենետիկում, չնայած նրա ազդեցությունը ավելի ուժեղ էր մեծ կղզում։ Վերոնայում նրա աշակերտներն էին Պիետրո Ռոտարին և Ջիամբետինո Չինարոլին։ Վենետիկում նա նկարազարդել է Գեսուիտի I-ի, Սան Զաքարիայի եկեղեցիները և Կարիտայի դպրոցը։ Պիետրո Լոնգին կարճ ժամանակով աշխատել է Բալեստրայի ղեկավարությամբ։ Վենետիկում նրա ազդեցությունը կրած աշակերտներից և նկարիչներից են Մարիոտին, Ջուզեպպե Նոգարին, Մատիա Բորտոլոնի և Անջելո Տրևիսանին։ Նրա ազդեցությունն է կրել նաև երիտասարդ Ջիամբատիստա Պիտոնին։ Վերոնայում նրա աշակերտներից էին Դոմենիկո Պեկիոն, Դոմենիկո Բերտինին և Կարլո Սալիսը։  
Նկարչության մեջ Բալեստրան լուրջ և հակադարձող էր։ Վիթքովերը մեջբերում է Բալեստրայի դժգոհությունը 1733 թվականին` այն ժամանակվա նկարիչների հակվածության վերաբերյալ, որոնք շեղվում էին ակադեմիական նկարչության սրբորեն պահվող չափանիշներից։ 
Նա նկարել է «Աստվածամայրը և մանուկը սրբեր Իգնատուիսի և Ստանիսլաուս Կոստկայի հետ» նկարը Բոլոնիայի Սուրբ Իգնացիո եկեղեցու համար։ Նա նկարել է նաև Վենետիկի, Վիչենցայի, Պադովայի, Բրեշիայի և Վերոնայի եկեղեցիների համար։ Նկարներում նա փորագրել է «Զինվորի գլուխը», «Կույս Մարիամը և մանուկ Հիսուսը ամպերում», «Երկու զինվորների հետ», «Վերոնայի դրոշը պահած երկու կերպարներ» և «Ճարտարապետի դիմանկարը» աշխատանքները։ 


== Աշխատանքներ ==
Սուրբ Երրորդություն, Կաստելվեկկո
La ricchezza della terra, Տրենտո
Դավիթը և Գոլիաֆը, Կարրարա ակադեմիա, Բերգամո
Սուրբ Նիկոլասի հրաշքը, Քաղաքային Թանգարան, Բուսետո
Աբելի մահը (1701-1704 թվական)
Սուրբ ընտանիքը, Պրահայի ազգային պատկերասրահ
Դոժ Ալվիզե III-ի դիմանկարը, Դոժերի պալատ
Մագիի երկրպագությունը (1707 թվական), Jalinch Collection, Զագրեբ
Ավետումը, Սան Տոմասո եկեղեցի, Վերոնա
Մադոնան և Սրբերը, Սանտա Մարիա եկեղեցին Օրգանոյում, Վերոնայում
A replica, Ֆորլիի քաղաքային պինակոտեկ
Սուրբ Օսվալդը, Սան Սթաե եկեղեցի, Վենետիկ
Ապոլլոնը և Միդասը, Պիցցինի պալատ, Ռովերետո
Սանտա Ջիուստինա (Սուրբ Ջուստինե) եկեղեցի, Պադովա
Հովիվի երկրպագությունը
Սուրբ Կոսմասի և Դամիանի նահատակը (1717-1718 թվական)
Թեսևսը հայտնաբերում է իր հոր թուրը
Աստվածամոր տեսիլքը, Վիչենցա
San Luigi Gonzaga in preghiera davanti alla Vergine (1745), San Luigi Gonzaga Basilica, Castiglione delle Stiviere
Սուրբ Դոմինիկի հրաշքը
Իսայի մարգարեն
Սուրբ Ֆրանչիսը զմայլանքում, Կաստելվեկկոյի թանգարան, Վերոնա
Մադոնան Սրբեր Անդրեյի և Գրիգորի հետ (1734 թվական), San Gregorio al Celio, Հռոմ
Ալեսսանդրո Պոմպեի վիլլայի որմնանկարները
		


== Նկարչություն ==
The Sacrifice of Isaac, sanguine on blue paper, LACMA, Los Angeles County Fund (54 12.7)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Image of the Death of Abel(չաշխատող հղում)
Ստևնս (կոմունա)

Ստևնս (դան․՝ Stevns Kommune), դանիական կոմունա Զելանդիա մարզի կազմի մեջ։ Տարածքը՝ 250,19 կմ², ինչը կազմում է Դանիայի ողջ տարածքի 0,58 %-ը՝ առանց Գրենլանդիայի և Ֆարերյան կղզիների։ 2008 թվականի հունվարի 1-ի տվյալներով՝ բնակչությունը 21892 մարդ է (տղամարդիկ՝ 11010, կանայք՝ 10882, օտարերկրացիներ՝ 610)։


== Պատմություն ==
Կոմունան ձևավորվել է 2007 թվականին հետևյալ կոմունաներից.

Վալյո (Vallø)
Ստևնս (Stevns)։


== Երկաթուղային կայարաններ ==


== Պատկերասրահ ==

		


== Արտաքին հղումներ ==
Ստևնսը borger.dk կայքում(չաշխատող հղում)(դան.)
Պաշտոնական կայք
Մատնախոսության այբուբեն

Մատնախոսության այբուբեն, նշանների այն համակարգը, որն օգտագործվում է խուլերի հետ հաղորդակցվելիս։
Մատնախոսության այբուբենում կա այնքան նշան, որքան տառ՝տվյալ լեզվում։ Յուրաքանչյուր տառ արտահայտելու համար մատներին տրվում է որոշակի դիրք, որը լրիվ կամ մասնակիորեն նմանվում է տառի պատկերին։ Կան նշաններ, որոնք ուղեկցվում են շարժումներով, կամ օդում գծագրում են տառի պատկերը։ Որոշ նշաններ ունեն ընդհանուր ուրվագիծ (օր.`մ,շ)։ Տարբերվում են միայն մատների ուղղությամբ և դաստակի շարժումով։ Մենք մատնախոսում ենք այնպես, ինչպես գրում ենք։
Անհրաժեշտ է պահպանել մատնախոսության որոշակի կանոններ.

Մատնախոսել աջ ձեռքով
Ձեռքը պահել կրծքավանդակի առջև, ուսից մի քիչ ցած, ափով դեպի զրուցակիցը
Մատնախոսությունն ուղեկցել համապատասխան բառերի ու արտահայտությունների պարզ արտասանմամբ
Մատնախոսելիս նայել զրուցակցին
Բառերի, նախադասությունների մեջ կարճ դադարներ տալ
Չհասկացվելու դեպքում կրկին մատնախոսել ամբողջ բառը։Մատնախոսության այբուբենն արագ է յուրացվում և խուլերի հետ հաղորդակցվելու հնարավորություն է տալիս։
Հաճախ մատնախոսությունը շփոթում կամ նույնացնում են ժեստերի լեզվի հետ, սակայն դրանք ոչ մի ընդհանրություն չունեն։
Կան բառեր և հասկացություններ (օր.` հատուկ անուններ), որոնք չունեն իրենց ժեստային արտահայտությունը, և դա լրացվում է մատնախոսությամբ։ Մատնախոսության առաջին այբուբենը ստեղծվել է 1620 թ., Իսպանիայում։


== Մատնախոսության հայերեն այբուբեն ==

Մատնախոսության հայերեն հայկական տարբերակը՝ 1961-ին, սուդոմանկավարժ Վ.Գ.Խալաթյանի կողմից։  Հայերեն մատնախոսության այբուբենի 1-ին տարբերակը ստեղծվել էր նմանակման սկզբունքով, ըստ որի՝ մատնանշանները նմանվել էին հայերեն գրույթներին։ Նման սկզբունքով կառուցված մատնատառերի մոտ 56%-ը ամբողջովին և 31%-ը մոտավոր նման էին հայկական գրույթներին։
Սակայն, փորձարարության ժամանակ պարզվեց, որ այդ մատնախոսության այբուբենով երեխաները դժվարանում են հաղորդակցվել, քանի որ հայերեն տառերի գրությունները շատ բարդ են, ինքնատիպ և քիչ տարբերակվող (ս-ա, ր-ի, տ-փ, ջ-չ և այլն) և դրանց կատարման ժամանակ առաջանում էր մկանային լարվածություն, ինչը բացասաբար էր անդրադառնում մատնախոսելուև ընթերցելու ընթացքի վրա։ Ուսումնասիրելով 13 ազգային մատնախոսության այբուբեններ Խալաթյանը հայկական մատնատառերը կառուցեց՝ հիմք ընդունելով հայերեն լեզվի հնչյունային կազմը։ Երկրորդ տարբերակում այն մատնատառերի համար, որոնց հնչյունները հանդիպում են և ռուսերենում և հայերենում, տրվում են ռուսերեն մատնանշանների միջոցով, իսկ զուտ հայերեն հնչյունների համար ստեղծվեցին նոր մատնատառեր։ Մատնախոսության այբուբենի այդ տարբերակը հաջողությամբ կիրառվում է մինչ այսօր հատուկ կրթության համակարգում։


== Տես նաև ==
Ժեստերի լեզու
Հայերեն ժեստերի լեզու
Վաչագան Խալաթյան


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Մատնախոսության հայերեն այբուբենը Վիքիբառարանի ժեստերի լեզվի բառարանում
Սոխուելա

Սոխուելա  (իսպ.՝ Sojuela), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում, գտնվում է Ռիոխա պրովինցիայում՝ Ռիոխա (Լոգրոնիո) ինքնավար համայնքի կազմում։ Մտնում է Արո շրջանի (կոմարկայի) կազմի մեջ։ Զբաղեցնում է 15,15 կմ2 տարածք։ Բնակչությունը կազմում է 227 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Գտնվում է պրովինցիայի վարչական կենտրոնից 15 կմ հեռավորության վրա։
Այլախոհ

Այլախոհ, դիսիդենտ, լայն իմաստով՝ տվյալ հասարակությունում ընդունված հայացքներին, վարդապետությանը, քաղաքականությանը մարտահրավեր նետող անձ։ Երբ այլախոհները միանում և գործում են մեկ նպատակի շուրջ՝ առաջանում է այլախոհական շարժումը։ Երբեմն անձնական համոզմունքների հասարակությունում տիրող վարդապետության հետ այդ հակամարտությունը պատճառ է դառնում պաշտոնական իշխանության կողմից հալածանքների, հետապնդումների և ռեպրեսիաների։ Այլախոհները և այլախոհությունը ի հայտ են գալիս որպես բռնատիրության պատասխան, որպես դրա արդյունք։ Ընդ որում պետք է տարբեր բռնադատված և այլախոհ հասկացությունները։ Առաջինի դեպքում զոհ են դառնում բացարձակապես անմեղ, երկրում տիրող կարգերին բացարձակապես չընդվզող, շատ դեպքերում նույնիսկ այդ կարգերին հավատարիմ մարդիկ, ովքեր կարող են տեղյակ չլինել անգամ, որ կդատապարտվեն, մյուս դեպքում՝ մարդիկ գիտակցաբար դատապարտվում են իրենց երկրի անկախության համար պայքարելու կամ մարդու իրավունքների պաշտպանությամբ զբաղվելու համար՝ իմանալով հանդերձ, որ այդ գործողությունները չեն ներվելու երկրի իշխանությունների կողմից և ազատազրկման պատճառ են դառնալու։ Խորհրդային տարիներին այս երկու եզրույթները նույնականացվում էին և օրենքի միևնույն դրույթներով էին պատիժ սահմանում, ինչը այլախոհների համար վիրավորական և անընդունելի էր ։
Առաջին անգամ «այլախոհ» եզրը կիրառվել է 16-րդ դարում կրոնական համատեքստում։ «Այլախոհ» սահմանումը նաև քաղաքական երանգ է ստացել 1940 թվականին՝ Խորհրդային Միությունում բռնապետական համակարգի ծավալման ընթացքում։


== Կրոնական այլախոհներ ==


== Արևելյան բլոկի այլախոհներ ==

ԽՍՀՄ-ում և Սոցիալիստական ճամբարի երկրներում այլախոհության պատմությունն ընդունված է սկսել 1960-ականների սկզբների, սակայն դա չի նշանակում, թե մինչ այդ ԽՍՀՄ-ում այլախոհներ չեն եղել, քանի որ բռնատիրական ուղիով ընթացող ցանկացած երկրում այլախոհությունն ինքնաբերաբար ծնվում ու այդ բռնատիրության ողջ ընթացքում ուղեկցում է նրանց։ 1960-ականներն «այլախոհ» են սկսել անվանել ԽՍՀՄ-ի ընդդիմադիր շարժման ներկայացուցիչներին (ի հակադրություն անցած ժամանակաշրջանի հակախորհրդային և հակահամայնավարական շարժումների), որոնք չէին փորձում պայքարել խորհրդային կարգերի և մարքսիստական-լենինյան գաղափարախոսության դեմ բռնի ուժով, այլ անդրադառնում էին խորհրդային օրենքներին և պաշտոնապես հայտարարված արժեքներին։ Եզրը սկզբում կիրառվում էր Արևմուտքում, իսկ հետո էլ մտավ շրջանառության մեջ անմիջապես խորհրդային այլխոհների մոտ։


== Ամերիկյան այլախոհներ ==
«Այլախոհ» եզրը Միացյալ Նահանգների համատեքստում կիրառվում է ԱՄՆ կառավարության գաղտնիքները լուսաբանող մարդկանց նկարագրման համար, ինչպես Չելսի Մենինգի դեպքում, ով Վիքիլիքսի միջոցով հրապարակել է Բաղդադում օդային հրթիռակոծությունների տեսագրությունը։ Այլախոհ է համարվում նաև Էդվարդ Սնոուդենը, ով մեղադրել է ԱՄՆ կառավարությանը սեփական քաղաքացիների և օտարերկրյա պաշտոնյաների դեմ լրտեսական գործունեության ծավալման, այդ թվում նաև PRISM և XKeyScore ծրագրերի միջոցով նրանց համացանցային ակտիվության արձանագրման և այդ տեղեկությունների օգտագործման, մեջ։


== Ծանոթագրություններ ==
Ստորին Կուզ Յու (Փոքր Վիզինգայի վտակ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ստորին Կուզ Յու (այլ կիրառումներ)Ստորին Կուզ Յու (ռուս.՝ Нижняя Кузь-Ю), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Փոքր Վիզինգա գետի ձախ ափին՝ 108 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 9 կմ։


== Ջրագրության տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վիչեգդա գետն է, սկսած Սիկտիվկար քաղաքից մինչև ակունք, գետի ենթաավազանը՝ Վիչեգդա, գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների՝

Ջրային օբյեկտի կոդը հանրային գրանցմամբ — 03020200112103000019652
Կոդը ըստ հիդրոլոգիական հետազոտության (ՌԴ) — 103001965
Ավազանի կոդը — 03.02.02.001
Ծավալի համարը ըստ ՌԴ-ի — 03
Թողարկումը ըստ ՌԴ-ի — 0


== Ծանոթագրություններ ==
Սուրբ Անանիա առաքյալի մատուռ (Երևան)

Սուրբ Անանիա առաքյալի մատուռ, Հայ Առաքելական եկեղեցու մատուռ Երևանում։ Գտնվում է Սուրբ Զորավոր Աստվածածին եկեղեցու անմիջական հարևանությամբ՝ զբաղեցնելով եկեղեցու մուտքի արևմտյան տարածքը։ Այստեղ է գործել միջնադարյան Անանիա առաքյալի անապատի դպրոցը։


== Պատմություն ==
Հիմնականում, մատուռը եղել է 9-13-րդ դարերում բարձրացած քարաշեն կառույց։ Այն հիմնվել է Անանիա առաքյալի գերեզմանին վրա։ Այս դամբարանը համարվում է Սուրբ Անանիա առաքյալին վերաբերող ամենանշանավոր սրբավայրը։
Ըստ պատմական աղբյուրների, 16-րդ դարի վերջում խուսափելով Աղվանից կաթողիկոս Մելքիսեթ Արաշեցու հալածանքներից, Մովսես Սյունեցի վարդապետն Գանձասարից եկել էր Երևան՝ Կարին տեղափոխվելու և այնտեղ քարոզչական գործունեությամբ զբաղվելու նպատակով։ Սակայն, նա Երևանում ծանոթացել էր Ամիրգունա խանի հետ և օգտվելով նրա բարյացակամ վերաբերմունքից՝ ապաստանել Անանիա առաքյալի մատուռի շրջակայքում, որտեղ և 17-րդ դ. սկզբին վանք է հիմնել։ Մովսեսը կառուցել է եկեղեցի, ժամատուն, առաջնորդարան և միաբանների համար խցեր։ Ամբողջ տարածքը պարսպապատել և վանական դպրոց է հիմնել։ Ծաղկուն ու լայն գործունեություն ծավալող վանքի համբավն այդ տարիներին հայտնի էր անգամ Հայաստանի սահմաններից դուրս։
Բացի Անանիա առաքյալի մատուռից՝ հիշյալ բոլոր կառույցները փայտակերտ էին և հրո ճարակ դարձան 1635-36 թթ. թուրք-պարսկական պատերազմների ընթացքում։ Ըստ դեպքերի ականատես Առաքել Դավրիժեցու, այդ կառույցները վերստին քարից կառուցեց Փիլիպոս կաթողիկոսը (1632-55 թթ.)։ 1679 թ. երկրաշարժն ավերակների վերածեց վանքն ու կից բոլոր կառույցները։
Այնուամենայնիվ, նույն տարածքում վեր խոյացած ներկայիս Սուրբ Զորավոր Աստվածածին եկեղեցին կառուցվել է 1693 թվականին՝ Խոջա-Փանոսի նվիրատվությամբ։


== Պատկերասրահ ==

		
		


== Տես նաև ==
Երևանի եկեղեցիների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==
Օրյոլ (գյուղ, Ուսոլսկի շրջան)

Օրյոլ (ռուս.՝ Орёл), գյուղ Ռուսաստանի Պերմի երկրամասի Ուսոլսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1719 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Վիլիարեխո

Վիլիարեխո (իսպ.՝ Villarejo), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում, գտնվում է Ռիոխա պրովինցիայում՝ Ռիոխա (Լոգրոնիո) ինքնավար համայնքի կազմում։ Մտնում է Նախերա շրջանի (կոմարկայի) կազմի մեջ։ Զբաղեցնում է 6,38 կմ2 տարածք։ Բնակչությունը կազմում է 35 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Գտնվում է պրովինցիայի վարչական կենտրոնից 17 կմ հեռավորության վրա։


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք
Քերեմքերի

Քերեմքերի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Եվդոկիայի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Սեբաստիայի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Եզ

Եզ, տավարի, երկու տարեկանից մեծ, ամորձատված արու։ Օգտագործվում է որպես բանող և մսատու կենդանի։ Ամորձատում են սովորաբար տոհմային արժեք չունեցող ցլիկներին։ Հայկական մատենագիտական շատ աղբյուրներում «Եզ» տերմինը օգտագործվում է նաև որպես տավարի հոմանիշ։ Մինչև գյուղատնտեսության մեքենայացումը եզ աշխատեցնում էին երկրագործության մեջ՝ վարելու, կալսելու, բեռներ տեղափոխելու նպատակով (օրինակ, միջնադարյան Հայաստանում վեցկին՝ երկաթե ծանր գութանին, լծում էին երեք զույգ եզ)։ Հեթանոս հայերի համար եզը պաշտամունքի առարկա էր։ Այդ են վկայում Գեղարքունիքի, Այրումի, Բանանցի տարբեր դարաշրջանների դամբարաննևրում և գերեզմանոցներում հայտնաբերված եզների կմախքները, Արճեշի շրջանում՝ եզի բրոնզե արձանը, Ղուշչիի ավերակներում՝ պատվանդանին ամրացված եզի գլուխը, մեզ հասած Եզնիկ, Եզնակ, Եզյան անձնանունները, Եզնաձոր, Եզնոտ, Եզանցբերդ տեղանունները։ Եզի պաշտամունքը պահպանվել է նաև քրիստոնեության շրջանում, քրիստոնյա հայերը համբարձման տոնին եզը զարդարում էին ծաղիկներով, շրջևցնում և ապա մատաղ անում։ Փաստերը վկայում են, որ հայերի տնտեսության համար եզը ունեցել է բացառիկ նշանակություն։
Սրտաբանությունը Հայաստանում

Սրտաբանություն՝ սրտաբանության բնագավառի գիտական հետազոտություններն սկսվել են 1940-1950-ական թվականներից ուսումնասիրվել են սրտի աղմուկների ծագման (Լ. Հովհաննիսյան), սիրտանոթային համակարգի գործիքային հետազոտման (Վ. Աղեկյան, Ա. Սիմոնյան, Ա. Ֆարմանյան, Ա. Քաթանյան), սրտամկանի ինֆարկտի, հիպերտոնիկ հիվանդության (Վ. Ավագյան) հարցերը։ Այնուհետև նախադրյալներ են ստեղծվել էլեկտրասրտագրության զարգացման համար (Ռ. Ստամբոլցյան, Զ. Դոլաբչյան)։ Առաջարկվել է էլեկտրասրտագրության քանակ, վերլուծության մակերեսաչափական եղանակ (Ռաֆայել Ստամբոլցյան, Լ. Միխայելյանց, «էլեկտրասրտագրի քանակական վերլուծության մակերեսաչափական մեթոդը», ռուսումնական, 1981), մշակվել է սրտամկանի ինֆարկտի նոր օջախների առաջացման տեսություն։ Ներդրվել է նաև դինամիկ էլեկտրասրտագրության եղանակը, որի կատարելագործման հարցերով զբաղվում է Երևանի տեխնոլոգ, միկրոէլեկտրոնիկայի ինստիտուտի բժշկական էլեկտրոնիկայի բաժինը, որտեղ մշակվել և ստեղծվել են սրտի գործունեությանը հետևող նոր սարքեր ու համակարգեր։ Դրանով դրվել սրտաբանության նոր ուղղության՝ մոնիտորահամակարգչային դինամիկ էլեկտրասրտագրության զարգացման հիմքը (Ռաֆայել Ստամբոլցյան, «Կլինիկական էլեկտրասրտագրություն», 1978, ՀԽՍՀ Պետական մրցանակ՝1980)։ Հետազոտվել են սիրտանոթային համակարգի բնականոն և ախտաբան, ֆիզիոլոգիայի (Ս. Բադալյան, Ա. Ալեքսանյան, Ա. Ալավերդյան և ուրիշներ), դեղաբանության (Ս. Միրզոյան) հարցեր։ Գ. Բադալյանի ղեկավարությամբ զբաղվել են սրտային գլիկոզիդների ազդեցության ուսումնասիրությամբ՝ սրտային անբավարարության ժամանակ։ Պարզվել է, որ սրտի ձախ փորոքային անբավարարության դեպքում տեղի են ունենում բրոնխային անցանելիության խանգարումներ, բարդանում է արյան փոքր շրջանառությունը, առաջարկվել են բուժման նոր եղանակներ։ Մշակվել են սրտային հեղձուկի բուժման, սրտի իշեմիկ հիվանդության առաջացման և զարգացման ընթացքում ժառանգականության դերի, արևի ակտիվության ու սրտամկանի ինֆարկտի առաջացման միջև կապի հարցերը, արտաքին շնչառության մեկ ցուցանիշ հայտնի է որպես «Բադալյանի ցուցանիշ» (Գ. Բադալյան, «Սրտային ասթմա», 1978, «Բրոնխիալ անցանելիությունը սրտային անբավարարության դեպքում», ռուսումնական, 1981)։ Կիրառվել են սիրտանոթային համակարգի ռենտգենաբան, հետազոտման եղանակներ (Բ. Ֆանարջյան, Տ. Գրիգորյան, Կ. Տիխոնով, Կ. Քյանդարյան, Ա. ճաղարյան), զբաղվել ճառագայթային հիվանդության ժամանակ սրտի փոփոխությունների հարցերով (Կ. Քյանդարյան, Ս. Պապոյան)։ Սրտաբանության բնագավառի գիտական աշխատանքների հետագա զարգացումը պայմանավորված է 1961 թվականին Լ. Հովհաննիսյանի նախաձեռնությամբ Սրտաբանության ԳՀհ-ի հիմնադրմամբ։ Ուսումնասիրվել են սրտամկանի անբավարարության և դրա հետզարգացման շարժընթացները՝ սրտի իշեմիկ հիվանդության (Կ. Ադամյան, Անդրանիկ Ճաղարյան 1916-1985 թվականներ, Ռաֆայել Ստամբոլցյան 1922-2012 թվականներ, Գուրգեն Բադալյան 1923-1990 թվականներ։
Վելիկայա Չերնիգովկա (գյուղ, Օվրուչի շրջան)

Վելիկայա Չերնիգովկա (ուկրաիներեն՝ Велика Чернігівка), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Օվրուչի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Վելիկայա Չերնիգովկա գյուղում բնակվում էր 461 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1651 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 279,22 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ադալեթ Աղաօղլու

Ադալեթ Աղաօղլու (ի ծնե Սյումեր, հոկտեմբերի 13, 1929(1929-10-13), Նալլըհան, Անկարայի մարզ, Թուրքիա - հուլիսի 14, 2020(2020-07-14), Ստամբուլ, Թուրքիա), թուրք գրող և դրամատուրգ։ Համարվում է 20-րդ դարի թուրքական գրականության ամենահայտնի վիպասաններից մեկը։ Նա նաև գրել է էսսեներ, հիշողություններ և պատմվածքներ։


== Կենսագրություն ==
Ֆաթմա Ինայթ («Ադալեթ») Սումերը ծնվել է Անկարայի նահանգի Նալլըհան գյուղում, որտեղ հաճախել է տեղի տարրական դպրոցը։ Ընտանիքի հետ միասին տեղափոխվել է Անկարա, որտեղ ստացել է միջնակարգ կրթություն և հաճախել գիմնազիա։ Երիտասարդ տարիքում նրա վրա մեծ ազդեցություն է ունեցել Ռեշատ Նուրի Գյունթեքինի «Ցախասարյակ` երգող թռչուն» վեպը։ Անկարայի համալսարանում սովորել է ֆրանսերեն լեզու և գրականություն։ Մասնակցություն է ունեցել քաղաքի գրական կյանքին, հաճախել է Յահա Քեմալ Բեյաթլիի, Ահմեդ Համդի Տանպընարի և Օրհան Վելիի ցերեկույթներին։
1951 թվականին Ադալեթը աշխատանքի է անցել Անկարայի պետական ռադիոյում (TRT-ի նախորդը)։ Այնտեղ աշխատել է որպես դրամատուրգ և թարգմանիչ։ Այս ժամանակաշրջանում նա գրել է իր գրական առաջին ստեղծագործությունները։ 1955 թվականին ամուսնացել է ինժեներ Հալիմ Աղաօղլուի հետ, որի հետ երկու տարի բնակվել է Միացյալ Նահանգներում։ Բացի ռադիոյի աշխատանքից, 1961 թվականին ընկերների հետ միասին հիմնել է Անկարայի առաջին մասնավոր թատրոնը՝ «Meydan Sahnesi»: Չնայած դրան, նրա առաջին բեմադրությունը մեծ հաջողություն չի ունեցել։
1970 թվականին նա թողել է ռադիոյի իր աշխատանքը և գրել իր առաջին «Պառկել և մահանալ» վեպը, որը 1973 թվականին տպագրվել է Ստամբուլում։ Դրան հաջորդել են փոքր ծավալի պատմվածքների 4 հատորներ և ևս 8 վեպեր, որոնք արժանացել են գրական տարբեր մրցանակների։ 1975 թվականին նրա «Բարձր լարվածություն» պատմվածքների ժողովածուն (թուրքերեն՝ Yüksek Gerilim) ստացել է Սաիտ Ֆաիքի գրական մրցանակ, իսկ նրա «Իմ կարոտի փափուկ վարդը» (թուրքերեն՝ Fikrimin Ince Gülü) վեպը ստացել է Մադարալիի մրցանակ։ 1980 թվականին ստացել է Օրհան Քեմալի գրական մրցանակ։ 1983 թվականին գրողը Անկարայից տեղափոխվել է Ստամբուլ։
1998 թվականին Աղաօղլուն ստացել է Անատոլիայի և Օհայոյի համալսարանների պատվավոր դոկտորի գիտական աստիճան։


== Ծանոթագրություններ ==
Իքինչի Շիխլի

Իքինչի Շիխլի, կամ Երկրորդ Շիխլի (ադրբ.՝ İkinci Şıxlı), գյուղ ներկայիս Ադրբեջանական Հանրապետության Ղազախի շրջանում։ Շրջկենտրոն Ղազախից գտնվում է 34 կմ հեռավորության վրա։


== Պատմություն ==
Իքինչի Շիխլին մտնում էր Ելիզավետպոլի նահանգի Ղազախի գավառաի կազմի մեջ։ 1929 թվականին Ղազախի գավառը կազմալուծվել է, որից հետո գյուղը ընդգրկվել է նորաստեղծ Ղազախի շրջանի կազմի մեջ։
2000-ականների սկզբին Գանձակի հնագիտական արշավախմբի կողմից կատարված պեղումների արդյունքում գյուղի տարածքում բացահայտվել է միջնադարյան քաղաքի ավերակները։ Ադրբեջանցի հնագետների եզրահանգմամբ, միջնադարյան բնակավայրի ավերակները պատկանում են Հնարակերտ քաղաքին, որն ըստ ադրբեջանցի և վրացի հնագետների նախորդ ենթադրության գտնվում էր Թովուզի շրջանում։


== Տես նաև ==
Ղազախի շրջան


== Ծանոթագրություններ ==
Սալևկա

Սալևկա (ռուս.՝ Сальевка, բաշկիրերեն՝ Салғыя), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Դուվանսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2002 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 940 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
(21728) Ժուժիրուի

(21728) Ժուժիրուի , աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Այս աստերոիդը հայտնաբերվել է 1999 թվականի սեպտեմբերի 9-ին ԼԻՆԵԱՐ ծրագրի կողմից Սոկոռոյում։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(21728) Ժուժիրուի աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Մանտենե Մոնլեն

Մանտենե Մոնլեն (ֆր.՝ Mantenay-Montlin)), կոմունա Ֆրանսիայում, մտնում է Ռոն Ալպեր մարզի կազմի մեջ։ Մտնում է Վիրյո լե Գրան կանտոնի կազմի մեջ։ Կոմունայի օկրուգը Բելլեն է։
Կոմունայի կոդը՝ 01230։


== Աշխարհագրություն ==
Կոմունան Փարիզ քաղաքից գտնվում է 340 կմ հարավ-արևելք, դեպի արևելք՝ Լիոն քաղաք, 80 կմ է և 27 կմ հարավ-արևելք Բուրկ ան Բրեսից։
Կոմունայի հարավից ձգվում է Ռեսուզ գետը։


== Բնակչություն ==
Կոմունայի բնակչությունը 2010 թվականին կազմել է 288 մարդ։


== Քաղաքապետեր ==


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին աշխատունակ տարիքի (15-64 տարեկան) ունեցող 169 մարդկանցից 118-ը տնտեսապես ակտիվ են եղել, 51-ը՝ պասիվ (ակտիվության ցուցանիշը` 69,8 է, 1999 թվականին՝ 72,3%)։ 118 ակտիվ բնակիչներից աշխատել են 114-ը (58 տղամարդ, 56 կին), գործազուրկ է եղել 4 մարդ (2 տղամարդ և 2 կին)։ 51 պասիվներից 14 հոգի եղել են աշակերտ կամ ուսանող, 24-ը՝ թոշակառու, 13 մարդ պասիվ են եղել այլ պատճառներով։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Մանտենե Մոնլեն» (ֆրանսերեն)։ Ֆրանսիայի տնտեսական հետազոտությունների և վիճակագրության ազգային ինստիտուտ։ Վերցված է 2014-03-25 
«Մանտենե Մոնլեն» (ֆրանսերեն)։ cassini.ehess.fr։ Վերցված է 2014-03-25
Կորդիքան

Կորդիքան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Դիարբեքիրի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Դիարբեքիրի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Ելենա Սողոմոնյան

Ելենա Միհրանի Սողոմոնյան (մարտի 30, 1953(1953-03-30), Անիպեմզա ավան), հայ իրավաբան, ՀՀ վճռաբեկ դատարանի քաղաքացիական և վարչական պալատի դատավոր։


== Կրթություն ==
1973-1978 թթ. սովորել և հեռակա ուսուցմամբ ավարտել է ԵՊՀ իրավաբանական ֆակուլտետի երեկոյան բաժինը։


== Աշխատանքային գործունեությունը ==
1971-1982 թթ. - աշխատել է ՀԽՍՀ Գերագույն դատարանում որպես մեքենագրուհի, ապա՝ դատական նիստերի քարտուղար, ավագ խորհրդատու։
1982-1988 թթ. - Երևանի 26 կոմիսարների անվան շրջանի ժողովրդական դատարանի դատավոր։
1989 թ. - ՀԽՍՀ Արդարադատության մինիստրության օրենքների նախագծերի պատրաստման և օրենսդրության համակարգման բաժնի խորհրդատու։
1989-1999 թթ. - Երևանի Շահումյան շրջանի պետական նոտար։
1999-2001 թթ. - ՀՀ Տնտեսական գործերով վերաքննիչ դատարանի դատավոր։
2001-2008 թթ. - ՀՀ Տնտեսական դատարանի դատավոր։
2008-2009 թթ. - ՀՀ վարչական դատարանի դատավոր։
ՀՀ Նախագահի 2009 թվականի հունվարի 15-ի հրամանագրով նշանակվել է Հայաստանի Հանրապետության վճռաբեկ դատարանի քաղաքացիական և վարչական պալատի դատավոր՝ դադարեցնելով ՀՀ վարչական դատարանի դատավորի լիազորությունները։


== Պարգևներ ==
Մխիթար Գոշի մեդալ (2006)։


== Ծանոթագրություններ ==
Պեպինո (Տոլեդո)

Պեպինո (Տոլեդո) (իսպ.՝ Pepino) մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Տոլեդո պրովինցիայի Կաստիլիա լա Մանչա ինքնավար համայնքի կազմում։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է թվականի Կաստալիա-Լա-Մանչա շրջանում։ Տարածքը կազմում է 46 կմ2, բնակչությունը՝ 2429 մարդ (2010 տվյալներով)։ Պրովինցիայի վարչական կենտրոնից գտնվում է 84 հեռավորության վրա։


== Բնակչություն ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական էջ Archived 2008-10-11 at the Wayback Machine.
PepinOnline Web no oficial Archived 2012-06-11 at the Wayback Machine.
Հայնրիխ Գելցեր

Հայնրիխ Գելցեր (գերմ.՝ Heinrich Gelzer, հուլիսի 1, 1847(1847-07-01), Բեռլին, Պրուսիայի թագավորություն - հուլիսի 11, 1906(1906-07-11), Ենա, Verwaltungsbezirk Apolda, Սաքսեն-Վեյմար-Էյզենախ, Գերմանական կայսրություն), գերմանացի պատմաբան, բանասեր, հայագետ։ Ուսումնասիրու թյունները վերաբերում են Հայաստանում քրիստոնեության տարածման, հայ դիցաբանության, հայ ժողովրդի պատմությանը։ «Արմենիեն» (գերմ.՝ Armenien) (համահեղինակ՝ Հ. Պետերման) հոդվածում տեղեկություններ են տրվում Հայաստանի պատմության, մատենագիտության և եկեղեցու մասին։ Գելցերը բազմիցս նշել է հայերի դերը ընդհանուր քաղաքակրթության և մշակույթի պատմության մեջ։
1900 թ.-ին Լայպցիգում լույս տեսած «Թուրք-հունական Արևելքի հոգևոր ու աշխարհիկ կյանքից» աշխատության մեջ նկարագրել է Օսմանյան կայսրությունում ապրող հայերի, բուլղարների, հույների վատթար կացությունը, քննադատել Աբդուլ Համիդ ll-ի հայասպան քաղաքականությունն ու գերմանական կառավարության անտարբերությունն այդ հարցում և որակել այն որպես բարոյական անկում։


== Աշխատություններ ==
H. Gelzer։ Sextus Iulius Africanus und die byzantinische Chronographie. Hinrichs, Leipzig 1880, Bd. 1 (Nachdr. Gerstenberg, Hildesheim 1978, ISBN 3-8067-0748-0).
Georgii Cyprii Descriptio orbis romani (1890)
Index lectionum Ienae (1892)
Leontios' von Neapolis Leben des heiligen Johannes des Barmherzigen, Erzbischofs von Alexandrien (1893)
Geistliches und Weltliches aus dem türkisch-griechischen Orient (1900)
Ungedruckte und ungenügend veröffentlichte Texte der Nottiae episcopatuum. Ein Beitrag zur byzantinischen Kirchen- und Verwaltungsgeschichte (1901)
Vom heiligen Berge und aus Makedonien. Reisebilder aus den Athosklöstern und dem Insurrektionsgebiet (1904)
Scriptores sacri et profani ... Bd. 4. Des Stephanos von Taron armenische Geschichte (1907) translation with Aug. Burckhardt
Byzantinische Kulturgeschichte (1909)
Patrum nicaenorum nomina, with Heinrich Hilgenfeld and Otto Cuntz
Ausgewahlte kleine Schriften
Der altfranzösische Yderroman (1913) editor


== Ծանոթագրություններ ==
Յամագուտի

Յամագուտի (ճապ.՝ 山口市 Yamaguchi-shi), քաղաք Ճապոնիայում, Յամագուտի պրեֆեկտուրայի վարչական կենտրոնը։ Հիմնադրվել է 1929 թվականի ապրիլի 10-ին։
2010 թվականի փետրվարի 1-ի տվյալների համաձայն, քաղաքի բնակչությունը կազմում է 198 971, իսկ բնակչության խտությունը՝ 194,44 մարդ/կմ²։ Քաղաքը զբաղեցնում է 1 023,21 կմ² տարածք։
Յամագուտիում գտնվում են երկու հայտնի կրոնական կառույցներ։
Յամագուտին սպասարկում է Յամագուտի Ուբե օդանավակայանը։


== Կլիմա ==
Յամագուտիի կլիման մերձարևադարձային մուսսոնային (Կյոպպենի կլիմաների դասակարգում Cfa) է։ Բնութագրվում է շոգ ամառներով և զով ձմեռներով։ Տեղումները նկատվում են ողջ տարվա ընթացքում, իսկ առավելագույն քանակի են հասնում ամռան ամիսներին։


== Մեդիա ==


=== Թերթ ===
Յամագուտի Սիմբուն


=== Հեռուստատեսություն ===
YAB TV (ԲԼՀՑ)
KRY TV (ՆԼՀՑ)
TYS TV (ՃԼՀՑ)
NHK TV


== Կրթություն ==
Յամագուտիի համալսարան (պետական)
Յամագուտի պրեֆեկտուրական համալսարան


== Քույր քաղաքներ ==
 Պամպլոնա, Իսպանիա
 Ցզինան, Շանդուն, Չինաստան
 Կոնջու, Հարավային Կորեա
 Ցզոուպին, Շանդուն, Չինաստան
 Չհանվոն, Հարավային Գյոնգսանգ, Հարավային Կորեա
 Սինկավանգ, Ինդոնեզիա


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Յամագուտի քաղաքի պաշտոնական կայք (ճապոներեն)
Բառա դու Շոսա

Բառա դու Շոսա (պորտ.՝ Barra do Choça), համայնք Բրազիլիայում՝ Բաիա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Բաիա նահանգի հարավկենտրոնական մասի մարզում։ Մտնում է Վիկտորիա դա Կոնկիստայի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 52 583 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 778,335 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 67,4 մարդ/կմ²։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 89 773 367,00 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 1.905,33 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է 0,603 (տվյալները՝ ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)։
Թայաս

Թայաս  (ռուս.՝ Таяс), գետ Ռուսաստանում, Կամչատկայի հյուսիս-արևմուտքում։ Հոսում է Կարագինսկի շրջանում, Կամչատկայի երկրամասում։ Գետի երկարությունը 20 կմ է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիրո-Կոլիմսկի ավազանային շրջանին։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Քալմուքա

Քալմուքա, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Ակնի գավառակում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Խարբերդի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Սևաստապոլ (գինի)

Սևաստապոլ, սպիտակ տեսակավոր թունդ գինի։ Միակ արտադրողը Ղրիմի «Տեսակավոր գինիների ինկերմանական գործարանն» է։
Գինու արտադրման մեջ օգտագործում են Սպիտակ կոկուր, Սովինյոն Բլան, Ռիսլինգ և Ռքածիթելի խաղողի տեսակները։ Խաղողի տվյալ սորտերը աճում են Ղրիմի թերակղզու հարավ-արևմտյան մասում գտնվող «Տեսակավոր գինիների ինկերմանական գործարանի» խաղաողագործական տնտեսության տարածքում։
Գինին սաթեոսկեգույն է, համն ունի հնեցմանը բնորոշ առանձնահատկություններ և աչքի է ընկնում փափկությամբ։ Փունջն ունի բոված ընկույզի, սերկևիլի և սեխի նրբերանգ։ Գինու առանձնահատկություններից է 16,5 % սպիրտի և 95գ/դմ3 շաքարի պարունակությունը։ «Սևաստապոլը» երկար հնեցմամբ գինի է։ Այն կաղնուց պատրաստված տակառներում հնեցնում են 5 տարի։
1994 թվականի բերքից պատրաստված գինին մտել է 2008 թվականին ստեղծված Grand Reserve հավաքածուի մեջ։ Հավաքածուի մեջ են մտել նաև «Տեսակավոր գինիների ինկերմանական գործարանի» ավելի քան 3 տարի հնեցմամբ լավագույն գինիները։ Այս գինին 2009 թվականին Գինու և սպիրտային խմիչքների համտեսման «Grand Collections-2009» միջազգային մրցույթում ճանաչվել է լավագույն գինի և արժանացել է ոսկե մեդալի։
Միջազգային մրցույթներում գինին արժանացել է Գրան պրի գավաթի, 7 ոսկե և 2 արծաթե մեդալների։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Акчурин Р.К, Шольц-Куликов Е.П, Павленко Н.М, Костюкевич В.Б, Яланецкий А.Я Атлас крымских вин и коньяков. — Симферополь: ЧерноморПресс, 2003. — 320 с. — ISBN 5-89501-046-6, ISBN 966-572-366-9
Крымское виноделие (путеводитель). — Симферополь: Світ, 2006. — С. 33. — 40 с.
Русанов И.В Винный туризм в Крыму. — Севастополь: Библекс, 2008. — С. 184. — 216 с. — ISBN 978-966-2950-16-8


== Արտաքին հղումներ ==
«Սևաստապոլը» «Տեսակավոր գինիների ինկերմանական գործարանի» պաշտոնական կայքում Archived 2019-12-06 at the Wayback Machine.
Տելիո Վենետո

Տելիո Վենետո (իտալերեն՝ Teglio Veneto), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Վենետո մարզում՝ Վենետիկ գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1979 մարդ։ Խտությունը կազմում է 180 մարդ/կմ²։ Տարածքը գրավում է 11 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 30020։ Հեռախոսային կոդ՝ 0421։
Սուրբ Մինաս եկեղեցի (Նոր Ջուղա)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Սուրբ Մինաս եկեղեցի (այլ կիրառումներ)Սուրբ Մինաս , հահ առաքելական եկեղեցի Իրանի Սպահանի նահանգում՝ Նոր Ջուղա քաղաքում։ Պատկանում է Մեծի Տանն Կիլիկիո կաթողիկոսութհան Սպահանի թեմին։ Գտնվում է Թավրիզ (Դավրեժ) թաղում։


== Պատմություն ==
Եկեղեցին կառուցվել է 1659 թվականին՝ չորս տարի անց այն բանից հետո, մայրաքաղաք Սպահանի Շամսաբադ թաղից տեղափոխվել են Նոր Ջուղայի հարավարևմտյան հատվածներ։ Նրանք այդտեղ ունեցել են իրենց սուրբ Աստվածածին եկեղեցին։ Այդ պատճառով այս կրոնական կառույցը նույնպես կոչվել է սուրբ Աստվածածին, ինչպես և ի սկզբանե Հովհաննես Մկրտիչ և սուրբ Նիկողայոս եկեղեցիները։ Հետագայում սուրբ Մինասի (285-309) մասունքը նվիրվել է եկեղեցուն, կոչվել է սրբի անունով։
Բակի արևելյան մասում կա նաև մի մատուռ (ամռան եկեղեցի), որը կառուցվել է 1713 թվականին և դարձյալ կոչվել է «սուրբ Աստվածածին»։ Մատուռի հյուսիսահին ու հարավային պատերին կան հախճապակիներ։ Մատուռի կառուցումից հետո այստեղ դրվել են մի քանի տապանաքարեր։
Սուրբ Մինասի արևմտյան և հարավային կողմերում կան սենյակներ։ Դրանցից մի քանիսը անցյալում ծառայել են որպես դպրոց։ Եկեղեցին բերանորոգվել է 1909 թվականին։


== Ճարտարապետություն ==
Շինությունը կառուցված է աղյուսով ու կավով, ունի երեք մուտք։ Հարավային՝ գլխավոր մուտքի առջև, ունի երկսյունով ծածկված գավիթ։ Կառուցվել է չորս հիմնասհուների վրա, կամարակապ ձևով։ Գլխավոր գմբեթն ունի ութ պատուհան։ Տանիքի հարավարևմտյան կողմում գտնվում է եկեղեցու զանգակատունը։
Որմախորշերն ուսյունեզրերը հարուստ են գունավոր զարդանկարներով։ Խորանն ամբողջովին նկարազարդված ու ծաղկազարդված է, կամարի մասում նկարված են դրախտն ու դժոխքը։ Պատի ցածր մասերը պատված են հախճապակիով։


== Տես նաև ==
Սուրբ Մինաս եկեղեցի, (Թեհրան)


== Ծանոթագրութհուններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Սուրբ Մինաս եկեղեցի, վիդեո
Ալբեպիեռ Բրեդոն

Ալբեպիեռ Բրեդոն (ֆր.՝ Albepierre-Bredons), համայնք Ֆրանսիայի Օվերն մարզի Կանտալ գավառում։
Բնակչությունը 2014 թվականի դրությամբ կազմում է 236 մարդ, բնակչության խտությունը` 6.86 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 34.42 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 430 կմ հարավ, Կլերմոն Ֆերան քաղաքից` 85 կմ հարավ, Օրիյակ քաղաքից` 36 կմ հյուսիս-արևելք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 148 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 105-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 43։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 70,9 %։ 105 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 101 անձ (54 տղամարդ և 47 կին)։ Գործազուրկ են եղել 4 անձ (2 տղամարդ և 2 կին)։ 43 անաշխատունակներից 10-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 24-ը` թոշակառուներ, իսկ 9-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Կանտալ գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Տաջիկստանի դրոշ

Տաջիկստանի դրոշը (տաջիկերեն՝ Парчами Тоҷикистон / پرچم تاجیکستان), Տաջիկստանի պետական խորհրդանիշներից մեկը։ Տաջիկստանի դրոշն ուղղանկյուն պաստառ է կարմիր, սպիտակ և կանաչ գույնի հորիզոնական շերտերով, լայնքի և երկայնքի 1։2 հարաբերակցությամբ։ Այն սահմանված է Տաջիկստանի Սահմանադրությամբ և դրոշի մասին օրենքով։ Ընդունվել է 1992 թվականի նոյեմբերի 24-ին։
Ֆաիզա Ռոֆ

Ֆաիզա Ֆուադ Ռաուֆ (արաբ․՝ الأميرة فايزة بنت فؤاد الأول‎‎) (նոյեմբերի 8, 1923(1923-11-08), Պալատ Աբդին, Կահիրե, Եգիպտոս - հունիսի 6, 1994(1994-06-06), Westwood, Լոս Անջելես, Կալիֆոռնիա, ԱՄՆ), եգիպտացի արքայադուստր, Եգիպտոսի ալբանական գահատոհմի ներկայացուցիչ։


== Վաղ կյանք ==
Ֆաիզա արքայադուստրը ծնվել է 1923 թվականի նոյեմբերի 8-ին Կահիրեի Աբդեն ապարանքում: Նա Ֆուադ թագավորի և Նազլի Սաբրիի երրորդ երեխան էր: Ֆաիզա արքայադուսրը Ֆարուկ թագավորի, Ֆավզիա արքայադստեր, Ֆաիկա արքայադստեր և Ֆաթիա արքայազնի քույրն է: Նրա մոր պապին եղել է գեներալ-մայոր Մուհամեդ Շարիֆ Փաշան, վարչապետ և արտաքին գործերի նախագահ, ով ունեցել է թուրքական ծագում։


== Ամուսնություն և գործունեություն ==
Ֆաիզա արքայադուստրը չի ցանակցել ամուսնանալ Մերձավոր Արևելքի թագավորական ընտանիքի անդամի հետ: Փոխարենը, նա 1945 թվականի մայիսի 17-ին Կահիրեում ամուսնանում է իր թուրք զարմիկ Մուհամեդ Ալի Բուլենտ Ռաուֆի հետ, ով 34 տարեկան էր: Նրանց ամուսնությունը կազմակերպվել էր ընտանեկան հարաբերությունների միջոցով: Նա սովորել է Արևմուտքում, ով Իսմաիլ Փաշայի թոռն էր: Ֆարուկ թագավորը չէր աջակցում նրանց ամուսնությունը, բայց դիմադրությունը հաղթեց: Ֆաիզա թագուհին և իր ամուսինը  ասունությունից հետո ապրեցին Գեզիրա կղզում գտնվող Զոհրիա պալատում:
Արքայադուստր Ֆաիզան նպաստել է արքայադուստր Ֆավզիայի ապաքինմանը Եգիպտոսում Իրանի շահի 1948 թվականի բաժանումից հետո: Ֆավզիան Կարմիր մահիկի միության առաջատար դեմքերից մեկը Եգիպտոսում Ֆարուկ թագավորի օրոք: Ֆարուկ թագավորը իրեն և  ամուսնուն հետ իր տնային կալանքի ենթարկեց իր կասկածի պատճառով: Նա և իր ամուսինը 1952 թվականի դեպքերից 6 շաբաթ առաջ նկարահանել են ֆիլմ ռազմական հեղափոխության մասին: Նրան ունեցան տարաձայնություն և բաժանվեցին 1962 թվականին:


== Ուշ կյանք ==
1952 թվականին Եգիպտոսում տեղի ունացած հեղափոխության արդյունքում Ֆարուկ թագավորը հրաժարական տվեց, իսկ 1954 թվականին Ֆաիզա արքայադուստրը տեղափոխվեց Ստամբուլ: Այնուհետև նա և իր ամուսինը գնացին Իսպանիա և Ֆրանսիա: Հաջորդիվ, նա գնաց Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներ և բնակություն հաստատեց Բևերլի Հիլսում, իր ամունուն թողնելով Փարիզում: Այնտեղ նա ապրեց մինչև իր մահը:


== Մահ ==
Արքայադուստր Ֆաիզան մահացել է 1994 թվականի հունիս 9-ին Լոս Անջելեսում, 70 տարեկան հասակում


== Տոհմաբանություն ==


== Ծանոթագրություններ ==
Իտատիբա դու Սուլ

Իտատիբա դու Սուլ  (պորտ.՝ Itatiba do Sul), համայնք Բրազիլիայում, մտնում է Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի մեջ։ Մի մաս է կազմում Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի հյուսիսարևելյան մարզը։ Մտնում է տնտեսական կարգավիճակ ունեցող Էրեշինի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 4241 մարդ, ըստ 2006 թվականի տվյալների։ Տարածքը կազմում է 212.121 կմ2։ Բնակչության խտությունը՝ 19,9 մարդ/կմ²։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արտադրանքը կազմել է 34 443 756,00 (ըստ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի տվյալների)։
Համախառն ներքին արտադրանքը մեկ շնչի հաշվով 2003 թվականին կազմում է 7 344,08 ռեալ (ըստ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի տվյալների)։
Մարդկային զարգացման ինդեքսի պոտենցիալը 2000 թվականին կազմել է 0,775։


== Պատմություն ==
Քաղաքը հիմնադրվել է 1995 թվականի ապրիլի 10-ին։
Զամմարի շրջան

Զամմարի շրջան (արաբ․՝ ناحية زمار‎‎), Սիրիայի Արաբական Հանրապետության շրջանի կարգավիճակ ունեցող վարչական միավոր, որը հանդիսանում է Սիմեոն լեռան գավառի 7 շրջաններից մեկը։ Վարչական կենտրոնն է Զամմար քաղաքը։
Տարիել Բարսեղյան

Տարիել Կարապետի Բարսեղյան (հոկտեմբերի 28, 1939(1939-10-28), Վաղարշապատ, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), ՀՀ պետական գործիչ, իրավաբան։


== Կրթություն ==
1959-1962 թթ. ծառայել է խորհրդային բանակում։
1967 թ. ավարտել է ԵՊՀ իրավաբանական ֆակուլտետը։
1970 թ. ավարտել է ԵՊՀ իրավաբանական ֆակուլտետ ասպիրանտուրան։


== Աշխատանքային գործունեությունը ==
1969-1989 թթ. - ԵՊՀ իրավաբանական ֆակուլտետի դասախոս,
1989-2000 թթ. - ԵՊՀ իրավաբանական ֆակուլտետի քաղաքացիական իրավունքի և դատավարության ամբիոնի վարիչ։
2000 թվականից - ԵՊՀ իրավաբանական ֆակուլտետի քաղաքացիական իրավունքի ամբիոնի վարիչ։
1990-1998 թթ. - ՀՀ Գերագույն դատարանի նախագահ։
2008 թ. մայիսի 24-ին ՀՀ Նախագահի հրամանգրով նշանակվել ՀՀ Արդարադատության խորհրդի իրավաբան գիտնական անդամ՝ հինգ տարի ժամկետով։
Երկար տարիներ հայկական հեռուստատեսությամբ հեղինակել և վարել է «Մարդը և օրենքը» հաղորդաշարը։


== Կոչումներ ==
Իրավաբանական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր։
Հայաստանի Հանրապետության վաստակավոր իրավաբան (2009)։


== Ընտանիք ==
Որդին՝ Տիգրան Բարսեղյանը, զբաղեցնում է ՀՀ ԿԱ Պետական եկամուտների կոմիտեի նախագահի տեղակալի պաշտոնը, դուստրը՝ Նարինե Բարսեղյանը, դատավոր է։


== Ծանոթագրություններ ==
Լավիս

Լավիս (իտալերեն՝ Lavis), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Տրենտինո Ալտո Ադիջե մարզի Տրենտո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 8123 մարդ, բնակչության խտություն՝ 633 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 12 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 38015։ Հեռախոսային կոդ՝ (+39) 0461։ Կոմունայի տոնը նշվում է ամեն տարվա սեպտեմբերի 8-ին։
Հովանավոր պաշտպանը Սենտ Ուդարնիկոն է։


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք (իտալ.)


== Ծանոթագրություններ ==
Եվրոպական Ռուսաստան

Եվրոպական Ռուսաստան, (ռուս.՝ Европейская часть России) Նախկին Ռուսական Կայսրության Արևելյան սլավոնական հողերը (Բելառուս, Ուկրաինա) և այժմյա Ռուսաստանի Դաշնության Արևմտյան զարգացած հատվածի անվանումը։
Ռուսաստանը համաչափ բնակեցված չէ։ Առավել խիտ է բնակեցված Ռուսաստանի Դաշնության Արևմտյան փոքր հատվածը, քան կենտրոնական, հարավային և արևելյան տարածքները։ Եվրոպական Ռուսաստանում ապրում են Ռուսաստանի ընդհանուր բնակչության 77%-ը։ Եվրոպական Ռուսաստանի տարածքը կազմում է 3.960.000 քառակուսի կիլոմետր։ Եվրոպայի ռուսական տարածքները կազմւոմ են ամբողջ Եվրոպայի տարածքի մոտ 38 %-ը։ Չափսերով գրեթե հավասար են Գերմանիայի, Ֆրանսիայի, Մեծ Բրիտանիայի, Իտալիայի, Հունաստանի, Ուկրաինայի, Իսպանիայի, Շվեդիայի և Ավստրիայի տարածքները միասին վերցված։
Սահմանակցում է Ֆինլանդիային, Նորվեգիային, Էստոնիային, Լիտվային, Լատվիային, Լեհաստանին, Բելառուսին, Ուկրաինային, Ղազախստանին, Վրաստանին և Ադրբեջանին։ Տարածքում գտնվում են Սանկտ Պետերբուրգ և Մոսկվա քաղաքները։


== Ծանոթագրություններ ==
Կղարսիմաանթկարի

Կղարսիմաանթկարի (վրաց.՝ ყარსიმაანთკარი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Մցխեթ-Մթիանեթ մարզի Դուշեթի շրջանում։


== Դիրք ==
Գտնվում է ծովի մակարդակից 840 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Դուշեթից հեռու է 7 կմ։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 53 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
…Ready for It?

«…Ready for It?» (հայերեն՝ Պատրաստ ե՞ք դրան), երգ ամերիկյան երգչուհի Թեյլոր Սվիֆթի վեցերորդ՝ Reputation ստուդիական ալբոմից։ Թողարկվել է 2017 թվականի սեպտեմբերի 3-ին Big Machine Records լեյբլում։


== Պատմություն ==
Թեյլոր Սվիֆթը 2017 թվականի սեպտեմբերի 2-ին տեղադրել է սինգլի առաջին թիզերը ABC ալիքում Saturday Night Football հաղորդման ժամանակ, երբ ցուցադրվում էր Florida State և Alabama ամերիկյան ֆուտբոլային ակումբների խաղը։ Այդ նույն օրը երգչուհին խոսք է տվել, որ ստեղծագործությունը կլինի Reputation ալբոմի առաջին սինգլը և կթողարկվի որպես պրոմո-սինգլ։ Սինգլը՝ որպես ալբոմի նախապատվերի մաս, թվային ներբեռման համար հասանելի է եղել 2017 թվականի սեպտեմբերի 3-ին։
«…Ready for It?» երգը ներառում է Էլեկտրոփոփի, փոփի, ինդասթրիալ փոփի և էլեկտրոնային երաժշտության և թրոփիքալ հաուսի ու դաբսթեփի տարրեր․ օգտագործվել են նաև սինթեզատոր, bass drop, ռեփ ու դռամ-մեքենա։
Երաժշտական մթնոլորտը համեմատում են Ռիհաննայի ստեղծագործությունների հետ և ռեփեր Քանյե Ուեսթի Yeezus ալբոմի հետ։ Երգը կատարվում է մի մինոր բանալիով, 80 զարկ րոպեում և Սվիֆթի վոկալի` G3-ից մինչև D5 դիապազոնով։
Երգի տեքստը Սվիֆթի համբավի ու սիրո մասին է, ինչպես նաև հղում է կատարվում Էլիզաբեթ Թեյլորի և Ռիչառդ Բարթոնի հարաբերություններին։ Երգում խոսվում է սեքսուալության մասին։ Ըստ տարբեր տվյալների՝ երգը կարող է վերաբերել Թոմ Հիդլսթոնին, Ջո Էլվինին կամ երգիչ Հարի Սթայլզին։


== Արձագանքներ ==
«…Ready for It?» երգն ստացել է դրական արձագանքներ երաժշտական քննադատներից և համացանցային հրատարակչությունների կողմից, որոնցից են՝ Vulture, Stereogum, USA Today, Billboard։


== Առևտրային հաջողություններ ==
ԱՄՆ-ում երգը դեբյուտացվել է № 4 հորիզոնականում Billboard Hot 100-ի հիթ շքերթում՝ ունենալով 135,000 վաճառված օրինակ թողարկման առաջին շաբաթվա ընթացքում։ Այն դարձել է Սվիֆթի ռեկորդային 14-րդ հիթը, որ միանգամից դեբյուտացվել է լավագույն տասնյակում։ top-10-ում կանանց շարքում ավելի շատ հիթեր ունեն Մադոննան (38), Ռիհաննան (31), Մրայա Քերին (27), Ջանեթ Ջեքսոնը (27) և Ուիթնի Հյուսթոնը (23)։


== Հիթ-շքերթներ ==


== Սերտիֆիկացիա ==


== Թողարկման պատմություն ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
 «…Ready For It?» (Lyric Video)
Երգի տեքստը MetroLyrics կայքում
Գիլյեն դե Կաստրո

Գիլյեն դե Կաստրո (իսպ.՝ Guillén de Castro, նոյեմբերի 14, 1569, Վալենսիա, Իսպանիա - հուլիսի 28, 1631(1631-07-28)[…], Մադրիդ, Իսպանիա), իսպանացի դրամատուրգ, Լոպե դե Վեգայի հետևորդներից։ Գիլյեն դե Կաստրոն Լոպե դե Վեգայի գեղարվեստական համակարգի ոգով օգտագործել է ազգային բանաստեղծական ավանդույթները և փառաբանել ժողովրդական հերոսական ավանդույթները։


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==
Ս. Դ. Արտամանով, XVII-XVIII դդ. արտասահմանյան գրականության պատմություն, Երևան, Երևանի համալսարանի հրատարակչություն, 1986, էջ 60-62։
Մետաքսյա գործվածքների արդյունաբերություն

Մետաքսյա գործվածքների արդյունաբերություն, տեքստիլ արդյունաբերության ճյուղ, որը զուտ մետաքսյա, բնական ու սինթետիկ, ինչպես նաև խառը մանրաթելերից գործվածքներ է արտադրում։ Մետաքսագործության հայրենիքը համարվում է Չինաստանը։ 
Հայկական լեռնաշխարհում շերամապահությամբ և մետաքսագործությամբ զբաղվել են հեռավոր ժամանակներից։ Ավատատիրական կալվածքներում և հատուկ «գործատներում» պատրաստվում էին մետաքսաթել, գործվածքներ և «Մետաքսի ճանապարհով» արտահանվում հարևան ու հեռավոր երկրներ։ Արևելյան Հայաստանը Ռուսաստանին անցնելուց հետո մուտք գործեց ռուսական մետաքսյա գործվածքը, որն աստիճանաբար դուրս մղեց տեղական տնայնագործական արտադրանքը։ Այնուամենայնիվ, բոժոժից մետաքսաթելերի ստացումն ու գործվածքների արտադրությունը պահպանվեց և 1860-ական թվականներին ստացավ մանուֆակտուրային բնույթ։ Դարավերջին Հայաստանում գործում էր տարեկան 350—400 փութ մետաքսաթել արտադրող 32, նաև տնայնագործական սեզոնային 7 արհեստանոց, որոնք հիմնականում կենտրոնացված էին Երևանի նահանգում ու Մեղրու շրջանում։ Ընդ որում, գործվածք թողարկելու համար մետաքսաթելի մոտ 70%-ը առաքվում էր Ռուսաստան։ 1921 թվականին մետաքսաթելի ու գործվածքների ձեռնարկություններն ազգայնացվեցին, այնուհետև վերացվեցին մետաքսաթելի մանր արհեստանոցները։ 1928 թվականին գործարկվեց Երևանի Մարտի 8-ի անվան մետաքսաթելի ֆաբրիկան, որին 1931 թվականին հանձնվեց Ղափանի մետաքսաթելի ֆաբրիկայի ամբողջ սարքավորումը։ 1940 թվականին արհեստագործական կոոպերացիայի Երևանի ու Շահումյանի մետաքսյա գործվածքների արտելները միավորվեցին և ընդգրկվեցին թեթև արդյունաբերության համակարգի մեջ։ 1953 թվականին դրանց բազայի վրա ստեղծվեց Երևանի մետաքսի կոմբինատը, որին միավորվեց նաև Մարտի 8-ի անվ․ մետաքսաթելի ֆաբրիկան (1958 թվականին)։ Մետաքսյա գործվածքների արդյունաբերության ձեռնարկությունների սարքավորումների նորացման, քիմ․ մանրաթելերի արտադրության զարգացման շնորհիվ աճել էր արտադրության ծավալը, ընդլայնվել թողարկվող գործվածքների տեսականին։ 1979 թվականին արտադրվել է 21, 7 միլիոն մ² մետաքսյա գործվածք։ Ճյուղի տեխնիկական զարգացման գիտահետազոտական ու կոնստրուկտորափորձարարական աշխատանքներով զբաղվում էր թեթև և տեքստիլ մեքենաշինության համամիութենական ԳՀԻ-ի Երևանի մասնաճյուղը։
Պովոլեդա

Պովոլեդա (կատ.՝  Poboleda), մունիցիպալիտետ Իսպանիաում, գտնվում է Տառագոնա պրովինցիայում (Կատալոնիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Պրիորատ շրջանում։ Տարածքը կազմում է 14 կմ2։ Բնակչությունը՝ 382 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ 


== Արտաքին հղումներ ==
պաշտոնական կայք Archived 2015-01-22 at the Wayback Machine.
Página oficial del Ayuntamiento Archived 2008-03-16 at the Wayback Machine.
Información de la Generalitat de Catalunya Archived 2007-09-29 at the Wayback Machine.
Información del Institut d'Estadística de Catalunya
Información general Archived 2008-05-13 at the Wayback Machine.
Քնարիկ (դերասանուհի)

Քնարիկ (իսկական անուն՝ Մարգարիտ Գերասիմի Բաբալյան, հունվարի 22, 1880(1880-01-22), Աստրախան, Ռուսական կայսրություն - դեկտեմբերի 26, 1907(1907-12-26), Բաքու, Ռուսական կայսրություն), հայ դերասանուհի։


== Կենսագրություն ==
Աստրախանի հայկական դպրոցում ստացել է նախնական կրթությունը։ Հոր մահից հետո ընտանիքով տեղափոխվել են Բաքու։ 1898 թվականին մեկնել է Պետերբուրգ, հաջողությամբ ավարտել դրամատիկական երկամյա կուրսերը։ Վերադառնալով Բաքու՝ աշխատել է հայկական դրամատիկ թատերախմբում։ 1901 թվականից Բաքվի հայկական դերասանական խմբի դերասանուհի էր։ Քնարիկ բեմական անունը տվել է Սիրանույշը։ Հովհաննես Աբելյանի և Սիրանույշի խմբերի հետ ելույթներ է ունեցել Նոր Նախիջևանում, Աստրախանում, Շուշիում, Միջին Ասիայում։ Քնարիկի գործունեության ամենանշանակալից շրջանը եղել է 1904-1905 թվականների թատերաշրջանը։ Հայ թատրոնում առաջինն է մարմնավորել Մարգարիտի (Ա. Շիրվանզադեի «Պատվի համար») և Ռուքայայի (Բ. Յուժին-Սումբատովի «Դավաճանություն») դերերը։ Թարգմանել ու բեմադրել է Ա. Չեխովի «Ճայը» (1905, նաև խաղացել է Նինա Զարեզնայայի դերը)։ Նշանավոր դերերից են նաև՝ Արշալույս (Ս. Թառայանի «Արշալույս»), Դեզդեմոնա, Օֆելյա, Կորդելիա, Ջեսիկա (Շեքսպիրի «Օթելլո», «Համլետ», «Արքա Լիր», «Վենետիկի վաճառականը»)։ 1907 թվականին Բաքվում 27 տարեկանում՝ հոգեկան ծանր իրավիճակում թույն ընդունելով ինքնասպան է եղել։


== Ծանոթագրություններ ==
Իվանովկա (գյուղ, Բոգոդուխովի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԻվանովկաԻվանովկա (ուկրաիներեն՝ Іванівка), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բոգոդուխովի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1997 թվականին։
Չճշտված տվյալներով Իվանովկա գյուղում բնակվում էր 192 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)