Իսրայելի արտաքին քաղաքականություն

Իսրայելի արտաքին քաղաքականություն, Իսրայելի պետության ընդհանուր ընթացքը միջազգային գործերում։ Արտաքին քաղաքականությունը կարգավորում է Իսրայելի հարաբերությունները այլ պետությունների հետ։ Այդ քաղաքականության իրականացմամբ զբաղվում է Իսրայելի արտաքին գործերի նախարարությունը։
2014 թվականին Իսրայելը դիվանագիտական հարաբերություններ է պահպանում 159 երկրների հետ և ունի 101 դիվանագիտական առաքելություն։


== Պատմություն ==

Մինչև Իսրայելի սստեղծումը Պաղեստինի հրեա բնակչության ներկայացուցչի գործառույթն իրականացնում էր հրեական գործակալությունը։ Նրա կազմում գործում էր քաղաքական բաժին, որը ղեկավարում էր Մոշե Շարեթը և որը հետագայում հիմք հանդիսացավ Իսրայելի արտաքին գործերի նախարարության ստեղծման համար։ Հրեական գործակալության քաղաքական բաժինը և ղեկավարությունը, ընդհանուր առմամբ, մեծ ջանքեր են գործադրել Պաղեստինը երկու պետությունների՝ հրեական և արաբական, և Իսրայելի հետագա ճանաչման մասին ՄԱԿ-ի որոշման ընդունման համար։ Իսրայելի ստեղծման և միջազգային ճանաչման գործում զգալի ներդրում է ունեցել համաշխարհային սիոնիստական կազմակերպությունը։


=== 1948-1956 ===
1948 թվականի մայիսի 14-ին հռչակվեց Իսրայելի անկախությունը, իսկ մայիսի 15-ին նրա տարածք ներխուժեցին հարևան արաբական երկրների զորքերը՝ հրեական պետության վերացման նպատակով։ Սակայն Իսրայելը հաղթեց պատերազմում և պաշտպանեց իր անկախությունը։ 1949 թվականի մայիսի 11-ին Իսրայելը դարձավ ՄԱԿ-ի անդամ։
Իսրայելի անկախության համար պատերազմի ավարտից հետո կառավարության կարևորագույն խնդիրներից մեկը հարաբերությունների կարգավորումն էր այլ երկրների հետ։ Արաբական երկրները, որոնք չեն ճանաչել Պաղեստինի բաժանումը, հրաժարվել են ճանաչել հրեական պետությունը։ Նրանցից ոմանք մինչ օրս չեն ճանաչում Իսրայելին։ Հաշվի առնելով շրջակա արաբական երկրների թշնամական վերաբերմունքը՝ Իսրայելում մշակվել է այսպես կոչված «ծայրամասային ռազմավարություն», որը կարգավորում էր այդ երկրներում կրոնա-էթնիկ փոքրամասնությունների հետ հարաբերությունները։
1949 թվականի դեկտեմբերի 13-ին Իսրայելի կառավարության առաջին ղեկավար Դավիթ Բեն Գուրիոնը Քնեսեթում հայտարարեց բոլոր կառավարական հաստատությունները պետության մայրաքաղաք Երուսաղեմ տեղափոխելու մասին։ 1950 թվականի ապրիլին Տրանսիորդանիան հայտարարեց Հորդանան գետի Արևմտյան ափի անեքսիայի մասին՝ ավելի ուշ դրա մեջ մտնող Արևելյան Երուսաղեմը հայտարարելով այլընտրանքային մայրաքաղաք և Հորդանանի ամենաանվանափոխված մասը։
Իսրայելի ղեկավարների թվում Բեն Գուրիոնը ակտիվիստական արտաքին քաղաքական գծի առավել հետևողական կողմնակիցն էր՝ առանց հաշվի առնելու արտաքին սահմանափակումները։ Նա միշտ պնդել է, որ իսրայելական խնդիրների լուծումը պետք է հենվի ներքին ուժի և իրականության ստեղծման վրա, որի հետ բոլորը ստիպված կլինեն հաշվի նստել։ Իսրայելի դիվանագիտական ներկայացուցիչների առաջին համաժողովին, որը տեղի է ունեցել Թել Ավիվում 1950 թվականի հուլիսին, նա ասել է․

Իսրայելը առարկել է Գերմանիայի վերադարձի դեմ, «ում գարշելի անցյալը կենդանի չէ, ում մեղքը փրկագնված չէ և ում բնավորությունը մնացել է նույնը», միջազգային հանրություն։ Իսրայելը բողոքի նոտա է հղել բոլոր օկուպացիոն տերություններին՝ ԽՍՀՄ-ին, ԱՄՆ-ին, Ֆրանսիային և Մեծ Բրիտանիային։ Իսրայելը ֆաշիզմի և փոխհատուցումների զոհերին 1,5 միլիարդ դոլարի չափով փոխհատուցում է պահանջել Գերմանիայի կողմից գրավված տարածքներից հրեաների բարեկարգման համար Իսրայելի ծախսած գումարի չափով։ ԽՍՀՄ կառավարությունը անուշադրության է մատնել իսրայելական բողոքի նոտան, սակայն այլ երկրներ Իսրայելի և Գերմանիայի միջև ուղիղ բանակցությունների առաջարկ են ներկայացրել։ Արևմտյան Գերմանիան համաձայնել է մեկ միլիարդ դոլարի (պահանջվող մեկուկես միլիարդից) փոխհատուցման շուրջ բանակցություններ վարել։ Իսրայելը շեշտել է, որ այդ վճարումները զուտ խորհրդանշական և նվազագույն արդյունք են 1952 թվականի սեպտեմբերի 10-ին Հաագայում ստորագրվել է համաձայնագիր՝ 12 տարվա ընթացքում փոխհատուցումների վճարման մասին։
Կոմունիստական դաշինքի երկրներում իսրայելցի դիվանագետների գործունեության հենց սկզբից նրանց ամբողջ գործունեությունն ուղղված էր այդ երկրներից հրեաների՝ Իսրայել ներգաղթելու թույլտվությանը։ Սակայն այդ ջանքերն արդյունք չտվեցին։ Ավելին, ԽՍՀՄ-ում և Չեխոսլովակիայում տեղի են ունեցել մի շարք դատավարություններ, որոնք արտերկրում գնահատվել են որպես հակասեմական։ 1953 թվականին Թել Ավիվում խորհրդային ներկայացուցչության բակում տեղի ունեցած ահաբեկչությունից հետո ԽՍՀՄ-ը լիովին խզեց դիվանագիտական հարաբերություններն Իսրայելի հետ։
Հետագայում Իսրայելի և Արևելյան դաշինքի երկրների միջև հարաբերությունները սկսել են կարգավորվել։ Բայց հայրենադարձության հարցը մնացել է առանց թույլտվության։ 1955 թվականին ԽՍՀՄ-ի և Իսրայելի միջև հարաբերությունները վատթարացել են հարևան արաբական երկրներ (մասնավորապես՝ Եգիպտոս) զենքի մատակարարումների պատճառով։


=== 1956-1967 ===
1956-1957 թվականներին տեղի է ունեցել արաբա-իսրայելական երկրորդ պատերազմը, որի հետևանքներից մեկը դարձել Է Իսրայելի և ԱՄՆ-ի միջև հարաբերությունների վատթարացումը։ Սակայն հետագա երկու տարիներին հարաբերությունները վերականգնվել են, ԱՄՆ-ն սկսեց Իսրայելին պաշտպանական զենք մատակարարել, 1964 թվականին Իսրայելի վարչապետ Լևին Էշքոլը պաշտոնական այցով այցելեց ԱՄՆ։ Այդ նույն ժամանակահատվածում սկսվել է ֆրանս-իսրայելական հարաբերությունների ինտենսիվացումը։ 1957 թվականին Իսրայելի և Ֆրանսիայի միջև պայմանագիր կնքվեց ժամանակակից զենքի, ինքնաթիռների և հրթիռների մատակարարման մասին։
Այդ նույն ժամանակահատվածում արաբական երկրները ՄԱԿ-ում դրել են արաբ փախստականների հարցը։ Իսրայելի դիրքորոշումն անփոփոխ էր. փախստականների արմատավորումը նրանց ներկայիս բնակության երկրներում։ Իսրայելը ֆինանսական փոխհատուցում էր առաջարկում արաբական երկրներին, սակայն հաշվի առնելով այն նյութական միջոցները, որոնք նետել են արաբական հրեաները, երբ փախել են իրենց երկրներից։
1950-ական թվականների սկզբին Եվրոպայի մի քանի երկրներում տեղի ունեցան հակասեմիտիզմի բռնկումներ, Իսրայելը բողոքի նոտա հայտնեց այդ երկրներին, պատասխանում այդ երկրները համերաշխություն հայտնեցին Իսրայելի հետ և կարգուկանոն հաստատելու միջոցներ ձեռնարկելու պատրաստակամություն հայտնեցին։ Մարդու իրավունքների հանձնաժողովն ընդունել է մի շարք բանաձևեր, որոնք դատապարտել են հակասեմիթների գործողությունները և պահանջել այդ պետությունների կառավարություններից պատժել մեղավորներին։
1959 թվականի մարտին Եգիպտոսի իշխանությունները սկսեցին առգրավել այն նավերը, որոնք Սուեզի ջրանցքով անցնում էին Իսրայելի հասցեին։ Ի պատասխան Իսրայելը ՄԱԿ-ից և կարևորագույն ծովային տերություններից պահանջել է ապահովել միջազգային ջրերում ազատ նավագնացության իր իրավունքը։ Սիրիայի կողմից Հորդանանի ջրերն իրենց մոտ տանելու փորձեր են եղել՝ դրանով իսկ զրկելով Իսրայելի հյուսիսում գտնվող գյուղատնտեսական բնակավայրերը խոնավությունից։ Հորդանանը նաև խոչընդոտել է հրեաների այցելությունը Երուսաղեմի սրբավայրեր։
ԽՍՀՄ-ի կողմից աջակցվող արաբական երկրների հետ հարաբերություններում լարվածության աճը հանգեցրել է Վեցօրյա պատերազմի։


=== 1967-1973 ===

Վեցօրյա պատերազմի ընթացքում Իսրայելը կռվել է Սիրիայի, Հորդանանի և Եգիպտոսի հետ միաժամանակ։ Մարտերի ընթացքում իսրայելական բանակը գրավել է Սինայի թերակղզին, Սամարիան, Գոլանի բարձունքները և Գազայի հատվածը։ Քնեսեթն ընդունել է «սուրբ վայրերի պահպանության մասին» օրենքը, որը երաշխավորում է սուրբ վայրերի անվտանգությունը և պաշտամունքի ազատությունը բոլոր կրոնների ներկայացուցիչների համար։
1967 թվականի հունիսի 10-ին Խորհրդային Միությունը և նրա արբանյակները խզեցին դիվանագիտական հարաբերությունները Իսրայելի հետ։ ԽՍՀՄ-ը ՄԱԿ-ում մի քանի առաջարկ է ներկայացրել Իսրայելին որպես ագրեսոր ճանաչելու մասին, սակայն ձայների մեծամասնությամբ այդ առաջարկները մերժվել են։ ՄԱԿ-ի արտակարգ վեհաժողովում, որը ստեղծվել է հատուկ հակամարտության լուծման համար, պատվիրակներն այդպես էլ ընդհանուր լուծման չեն եկել, սակայն որոշում է կայացվել հարցը փոխանցել ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդին։ Անվտանգության խորհրդի 1967 թվականի նոյեմբերի 22-ի № 242 բանաձևը պահանջել է իսրայելական զորքերի դուրսբերումը գրավյալ տարածքներից և փախստականների խնդրի կարգավորումը բոլոր փոխադարձ պահանջների դադարեցման դեպքում և տարածաշրջանում բոլոր պետությունների գոյության և տարածքային ամբողջականության իրավունքի ճանաչումը։ Եգիպտոսն ու Հորդանանը որոշ ժամանակ անց բանաձև են ընդունել, սակայն Սիրիան այն մերժել է։
1967 թվականի սեպտեմբերին Սուդանի մայրաքաղաքում տեղի ունեցավ արաբական պետությունների լիգայի համաժողովը, որի մասնակիցները Իսրայելից պահանջեցին վերադառնալ 1967 թվականի սահմաններին։ Նրանց քաղաքականության մեջ կար «երեք չկա»․ «չկա խաղաղություն Իսրայելի հետ, չկա Իսրայելի ճանաչում, չկա բանակցություններ Իսրայելի հետ»։ 1970-ական թվականներին Իսրայելը աջակցություն էր ստանում եվրոպական պետությունների մեծամասնությունից, բացառությամբ Ֆրանսիայի, որի հետ հարաբերությունները փչացել էին Հյուսիսային Աֆրիկայում ազդեցություն ունենալու ֆրանսիական ցանկության պատճառով։


=== 1973-1979 ===
1973 թվականի հոկտեմբերի 6-ին Եգիպտոսն ու Սիրիան Իրաքի ու Հորդանանի աջակցությամբ հանկարծակի հարձակվեցին Իսրայելի վրա։  Պատերազմի առաջին օրերին Իսրայելը մեծ կորուստներ է կրել, սակայն իրավիճակը փոխվել է, երբ Իսրայելը զորահավաք է անցկացրել։ Մեկ շաբաթվա ընթացքում Իսրայելը վերականգնել է իրավիճակը և անցել ակտիվ հարձակման։ Հոկտեմբերի 23-ին ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհուրդն ընդունել է ԽՍՀՄ-ի և ԱՄՆ-ի պատրաստած № 338 բանաձևը։ Նա պահանջում էր անհապաղ զինադադար, բանակցություններ սկսել և ՄԱԿ-ի ուժերի կազմավորում, որոնք կոչված են դիրքեր գրավել պատերազմող բանակների միջև։ ԱՄՆ-ն միջնորդ է դարձել արաբա-իսրայելական բանակցություններում։ Իսրայելը համաձայնել է մասնակցել արաբա-իսրայելական հակամարտության կարգավորմանը նվիրված միջազգային խորհրդաժողովին, որը բացվել է Ժնևում 1973 թվականի դեկտեմբերին ԱՄՆ-ի և ԽՍՀՄ-ի հովանու ներքո։
Արաբական երկրները փորձում էին ճնշում գործադրել Իսրայելի դաշնակիցների վրա, էմբարգո սահմանվեց նավթի վաճառքի համար, սակայն նման քաղաքականությունից նրանք շուտով ստիպված եղան հրաժարվել, քանի որ դա մեծ վնաս էր հասցնում նավթի արտահանումից կախված արաբական երկրների տնտեսություններին։ Արաբական ազդեցիկ երկրները ճնշում էին գործադրում աֆրիկյան պետությունների վրա, ինչի արդյունքում նրանցից շատերը պաշտոնապես խզեցին պաշտոնական հարաբերություններն Իսրայելի հետ, սակայն իրականում այդ երկրներում աշխատում էին ոչ պաշտոնական իսրայելական դեսպանատներն ու հյուպատոսությունները։

Ծանր իրավիճակ էր նաև ՄԱԿ-ի հետ հարաբերություններում, քանի որ ՄԱԿ-ի երկրների մեծ մասը պատկանել է երրորդ աշխարհի երկրներին, և դրանց վրա մեծ ազդեցություն են ունեցել արաբական երկրներն ու կոմունիստական դաշինքի երկրները։ 1975 թվականի նոյեմբերին Արաբական ազդեցությունը ՄԱԿ-ում հասել է ամենաբարձր կետին, երբ Գլխավոր ասամբլեան բանաձև ընդունեց, որը սատարում էր Խորհրդային Միությունը և Արևելյան Եվրոպայի երկրները, որը սիոնիզմը որակեց որպես «ռասիզմի և ռասայական խտրականության ձև», ինչը վրդովմունք առաջացրեց արևմտյան երկրներում։ ՄԱԿ-ի հաջորդ հակաիսրայելական քայլը դարձավ Պաղեստինի ազատագրման կազմակերպության ճանաչումը որպես Պաղեստինի արաբների օրինական ներկայացուցիչ, չնայած այն բանին, որ Իսրայելը միջազգային հանրությանը մշտապես հիշեցնում էր այդ կազմակերպության ահաբեկչական բնույթի մասին։
1977 թվականին հաշտության համաձայնություն է ձեռք բերվել Իսրայելի և Եգիպտոսի միջև։ 1978 թվականի սեպտեմբերի 5-ին ամերիկյան Քեմփ Դևիդ քաղաքում համաձայնություն ձեռք բերվեց Իսրայելի և Եգիպտոսի միջև, որոնք ստացել էին Քեմփ Դևիդյան համաձայնագրեր։ 1977 թվականի նոյեմբերին տեղի ունեցավ Եգիպտոսի նախագահ Անվար Սադաթի պատմական այցը Իսրայել, որտեղ նա ելույթ ունեցավ Քնեսեթի առջև Երուսաղեմում՝ ճանաչելով հրեական պետության գոյության իրավունքը։


=== 1979-1987 ===
1980 թվականի հունիսի 30-ին Իսրայելի խորհրդարանն օրենք ընդունեց Երուսաղեմի մասին, որի համաձայն այսուհետ Երուսաղեմը Իսրայելի պետության միասնական և անբաժանելի մայրաքաղաքն է։
Եգիպտոսի նախագահ Անվար Սադաթի սպանությունից հետո Եգիպտոսի նոր նախագահ Մուբարաքը հայտարարել է, որ Եգիպտոսը կկատարի ավելի վաղ ընդունված համաձայնագրերը, Իսրայելը դուրս է բերել իր բոլոր զորքերն ու նորաբնակներին Սինայից։ Եգիպտոսի նոր ղեկավարությունը խաղաղության պայմանագիրը մեկնաբանել է որպես քաղաքական համաձայնագիր, որը երկու ազգերին պարտավորեցնում է խաղաղ գոյակցության, սակայն նրանց միջև բարեկամություն և սերտ համագործակցություն չի պահանջում։ Աշխարհը չխախտելու համար Եգիպտոսը այլևս չի բարձրացրել հրեաների, Սամարիայի և Գազայի հատվածի արաբների ինքնավարության հարցը։ Էյլաթի մերձակա Տաբայի շրջանում սահմանի հարցերում տարաձայնությունները Եգիպտոսում ընկալվել են որպես խոշորագույն ազգային խնդիր, 1982 թվականին Իսրայելը գործողություն է սկսել Լիբանանում ՊԱԿ-ի բազաների դեմ, ինչի հետևանքով Եգիպտոսը հետ է կանչել Իսրայելում իր դեսպանին։
Եվրոպական տնտեսական հանրությունը, որը իսրայելական արտադրանքի իրացման հիմնական շուկան է, 1983 թվականի հունիսին Շտուտգարտում կայացած արտաքին գործերի նախարարների խորհրդաժողովում Իսրայելի հետ հարաբերությունների կարգավորման կուրս է ընդունել, որը խախտվել է լիբանանյան արշավի արդյունքում։ 1985 թվականին Հունգարիայի և Լեհաստանի հետ հարաբերությունների բարելավում է նկատվում, այդ երկրների հետ պայմանավորվածություն է ձեռք բերվել ոչ պաշտոնական ներկայացուցիչների փոխանակման մասին։
Ընտրություններում Ավոդի կուսակցությունը հանդես է եկել այսպես կոչված «տարածքային փոխզիջման» օգտին։ «Տարածքային փոխզիջումը» նախատեսում էր հրեաների և Սամարիայի մի մասի, ինչպես նաև Հորդանանի Գազայի հատվածի փոխանցումը։ 1987 թվականի ապրիլի 11-ին Իսրայելի արտաքին գործերի նախարար Շիմոն Պերեսը ոչ պաշտոնական հանդիպում անցկացրեց Հորդանանի թագավոր Հուսեյնի հետ, այդ բանակցություններում պայմանավորվածություն ձեռք բերվեց, որ իսրայելա-հորդանանյան խաղաղ բանակցությունները կիրականացվեն միջազգային խորհրդաժողովի շրջանակներում՝ ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի մշտական անդամ տերությունների մասնակցությամբ։ Պերեսը կարծում էր, որ բանակցությունների նման ձևն ամենահարմարն է լինելու հորդանանյան կողմի համար, դա չի առաջացնի Հորդանանի դատապարտումը արաբական աշխարհում և հորդանանյան հասարակության մեջ։ Խորհրդային միությունը հայտարարել է, որ իր շահերից չի բխում սահմանափակվել միայն արաբա-իսրայելական հակամարտության կարգավորման գործում արարողակարգային դերով։
Հորդանանի թագավոր Հուսեյնի հանդիպումը Շիմոն Պերեսի հետ չի համաձայնեցվել Իսրայելի վարչապետ Իցհակ Շամիրի հետ, որը Լիկուդ կուսակցության առաջնորդն էր, և դեմ է հանդես եկել միջազգային կոնֆերանսի հայեցակարգին, որին կմասնակցեն արաբամետ տրամադրված Խորհրդային Միությունն ու Չինաստանը։ «Լոնդոնյան համաձայնագրերի» կողմնակիցների և հակառակորդների միջև վեճերը միայն դժվարացրել են առանց այդ էլ թույլ համագործակցությունը Լիկուդի և Ավոդայի միջև. կառավարությունը պառակտվել է երկու պատերազմող դաշինքով։

1987 թվականից սկսած առաջին ինտիֆադայի հետևանքով Գազայի հատվածում, որն անմիջապես տարածվեց Հրեաստանի և Սամարիայի վրա, և այդ պատճառով քաղաքական գործընթացները լիովին անհնարին դարձրին Իսրայելի և Հորդանանի միջև բանակցությունները։ Միևնույն ժամանակ, զգալիորեն բարելավվել են հարաբերությունները Իսրայելի հետ ԽՍՀՄ-ի և ԱՄՆ-ում։ Քանի որ սկզբից ճշգրտման փոխվել վերաբերմունքը խորհրդային հասարակության Իսրայելի, ավելի ու ավելի շատ խորհրդային հրեաներ մեկնել մշտական բնակության Իսրայելի։
Իրաքի և Իրանի միջև պատերազմը հանել է Իսրայելի համար Իրաքի կողմից սպառնալիքը, որը վերջին տասը տարում միայն իր ռազմական հզորությունը և տարածաշրջանում ռազմական առումով առավել ազդեցիկ արաբական երկիրը հավաքել է, խորացել է Իրաքի և Իրանին աջակցող Սիրիայի միջև հակամարտությունը, ինչը խանգարել է հյուսիսում հակաիսրայելական հզոր ռազմական կոալիցիայի ստեղծմանը։
Պաղեստինի ազատագրման կազմակերպությունը հայտնվել է ծանր վիճակում։ Յասեր Արաֆաթը, որը ստիպված էր հաստատվել Ամմանում, ստիպված էր համաձայնություն տալ Հուսեյն թագավորին այն բանի համար, որ արաբա-իսրայելական բանակցությունների դեպքում Հորդանանը պաղեստինցիներին ներկայացնում էր Իսրայելի հետ հնարավոր բանակցություններում, Այդ համաձայնությունը փաստացի անտեսում էր Ռաբաթում (1974 թվական) խորհրդաժողովի որոշումը, որը մերժել էր Հորդանանը պաղեստինցիների անունից հանդես գալու իրավունքը։ Միաժամանակ, ՊԱԿ-ն իր գործունեությունը տարածել է եվրոպական երկրների վրա, ինչը վրդովմունք է առաջացրել եվրոպական հասարակությունում, Այդ կապակցությամբ փոխվել է այն պետությունների դիրքորոշումը, որոնք նախկինում համակրում էին Արաֆաթին և նրա կազմակերպությանը։
Լիբանանի հետ սահմանակից տարածքում իսրայելական զորքերի դուրսբերումից հետո ստեղծվել է անվտանգության գոտի, որն իր մեջ ներառում էր Լիբանանի տարածքի մոտ 10 տոկոսը, այդ տարածքներում բնակվում էր 250 հազար շիա մուսուլման և ոչ մեծ քրիստոնյա փոքրամասնություն։ Անվտանգության գոտու կարգուկանոնին աջակցում էին տեղական զինվորական կազմավորումները (Հարավային Լիբանանի բանակ)։
Իսրայելի քաղաքացիական բնակչության շրջանում Լիբանանից իսրայելական ուժերի դուրսբերումից հետո զոհեր չեն եղել, ընդհուպ մինչև 1992 թվականի գարնանը հրթիռային գնդակոծություն, որի հետևանքով զոհվել է փոքր երեխա և մի քանի մարդ հեշտությամբ վիրավորվել է։


=== 1980-ական թվականների վերջ 1990-ական թվականների վերջ ===
Այդ ընթացքում Իսրայելի արտաքին քաղաքական գերատեսչության առջև երեք գլխավոր խնդիր էր դրված․

այն երկրների հետ բարեկամական և գործընկերային հարաբերությունների ընդլայնում, որոնց հետ հաստատվել են դիվանագիտական հարաբերություններ
դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատում այն երկրների հետ, որոնց հետ մինչ այդ պաշտոնական հարաբերություններ չեն եղել
արաբական երկրների հետ խաղաղ պայմանագրերի կնքումԱյդ ժամանակ Ավստրիայում իշխանության եկավ Կուրտ Վալդհայմը, ընդ որում՝ Ավստրիայի նոր նախագահի անցյալը մանրակրկիտ թաքցվում էր. Վալդհայմը ծառայել է գերմանական բանակում Երկրորդ աշխարհամարտի ժամանակ։ Նման անցյալ քաղաքականությունը չէր կարող չվատթարացնել Ավստրիայի և Իսրայելի հարաբերությունները, և արդյունքում Իսրայելը Ավստրիայից հետ կանչեց իր դեսպանին։
Այդ նույն տարիներին նվազել է ՀԱՀ-ի հետ համագործակցությունը, դա միջազգային ճնշման հետևանք էր, որը ցուցաբերեց ԱՄՆ-ը. Ամերիկան պահանջում էր դատապարտել ՀԱՀ-ին և մասնակցել այդ երկրում հաստատված ռասիստական ռեժիմի դեմ միջազգային պատժամիջոցներին։
Իսրայելի հետ դիվանագիտական հարաբերությունները սկսել են վերականգնել աֆրիկյան երկրները՝ 1982 թվականին՝ Զաիրը, 1983 թվականին՝ Լիբերիան, իսկ դրանից հետո՝ Աֆրիկայի շատ այլ երկրներ, այդ թվում՝ Կոտ Դիվուարը, Կամերունը և Եթովպիան։
Եթովպիայի հետ հարաբերությունների վերականգնումը հատկապես կարևոր էր Իսրայելի համար։ Եթովպիան միակ ոչ իսլամադավան երկիրն է Կարմիր ծովի ափին, Բացի այդ Եթովպիան հաճախ կռվել է իր մուսուլմանական հարևանների հետ։ 1970-ական թվականների վերջից Իսրայելը հասավ եթովպացի հրեաների հայրենադարձության, որոնց վիճակը Մենգիստ Հայլե Մարիամի ռեժիմի օրոք և չդադարող քաղաքացիական պատերազմի պայմաններում գնալով ավելի էր ծանրանում։ Եթովպիայի հետ դիվանագիտական հարաբերությունների վերականգնումն օգնեց տեղի հրեաների հայրենադարձությանը, սակայն դրա դիմաց Իսրայելը ստիպված եղավ համագործակցել այդ երկրում բռնապետական ռեժիմի հետ, ինչը չէր կարող չառաջացնել միջազգային հանրության վրդովմունքը։
1992 թվականի մայիսին դիվանագիտական հարաբերությունները վերականգնվեցին Աֆրիկայի բնակչության թվով խոշորագույն երկրի՝ Նիգերիայի հետ։ Միևնույն ժամանակ Հունգարիան, Լեհաստանը, Չեխոսլովակիան և Բուլղարիան վերականգնել են դիվանագիտական հարաբերությունները Իսրայելի հետ։
ԽՍՀՄ-ի հետ հարաբերությունների բարելավումը, որը պայմանավորված էր վերակառուցման սկսմամբ, աստիճանաբար տեղափոխվեց իսկական դիվանագիտական հարաբերություններ, Այդ ընթացքում հաստատվում են Իսրայելի և ԽՍՀՄ-ի մշակութային, առևտրային և զբոսաշրջային կապերը։ Խորհրդային Միությունն աստիճանաբար հեռացավ Մերձավոր Արևելքի նկատմամբ արդեն կայացած արտաքին քաղաքական կուրսից, դա էլ Իսրայելի հետ հարաբերությունների նորմալացում առաջացրեց։ 1991 թվականին ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նախարար Բորիս Պանկինն այցելեց Երուսաղեմ, ԽՍՀՄ-ի և Իսրայելի միջև հարաբերությունները վերադարձան 1967 թվականի մակարդակին։ Իսրայելում ԽՍՀՄ նոր դեսպան Է դարձել Ալեքսանդր Բովինը։ Խորհրդային Միության փլուզումից հետո Իսրայելը դիվանագիտական հարաբերություններ է հաստատել նորաստեղծ պետությունների մեծամասնության հետ։

Հատուկ դիվանագիտական հարաբերություններ են ստեղծվել այդ ընթացքում Իսրայելի և ԱՄՆ-ի միջև։ 1984 թվականից մինչև 1988 թվականն ընկած ժամանակաշրջանում Ամերիկան Իսրայելին 13,25 միլիարդ դոլարի չափով ֆինանսական օգնություն է ցուցաբերել անհատույց։ 1985 թվականին երկու երկրների միջև ստորագրվել է անմաքս առևտրի մասին համաձայնագիր։ «ՆԱՏՕ-ի անդամ չհանդիսացող ԱՄՆ-ի դաշնակցի» կարգավիճակը։ ԽՍՀՄ փլուզումից և սառը պատերազմի ավարտից հետո Իսրայելի՝ որպես Մերձավոր Արևելքում աշխարհաքաղաքական և տնտեսական դաշնակցի, անհրաժեշտությունը գնում է դեպի անցյալը, այժմ երկու երկրների համագործակցությունը հիմնված է եղել բարոյական պարտավորությունների վրա։
Ամերիկյան հասարակության աչքում Իսրայելի հեղինակության վատթարացումը քաղաքական սկանդալի պատճառ է դարձել, Իսրայելը ներգրավված է եղել Իրանին զենք վաճառելու մեջ, որն այդ ժամանակ կռվել է Իրաքի հետ՝ տարածաշրջանում Իսրայելի ամենաազդեցիկ հակառակորդներից մեկը։ Հետաքննությունը այդպես էլ չի հաստատել Իսրայելի կառավարության դերը այդ գործարքներում, Իսրայելի կառավարությունը հերքել է իր մասնակցությունը։ Իսրայելի հեղինակությանը ևս մեկ հարված է հասցրել Փոլարդի գործը՝ ամերիկացի հրեա, ով դատապարտվել է Իսրայելի օգտին լրտեսության համար։ 1987 թվականին Պոլարդը դատապարտվել է ցմահ ազատազրկման, նրա կինը՝ Էնն Հենդերսոնը, դատապարտվել է 5 տարվա ազատազրկման։
ԱՄՆ-ի և Իսրայելի միջև հարաբերությունների հաջորդ կարևոր փուլն էր Իվան Դեմյանյուկի արտահանձնումը Իսրայել, որը կասկածվում էր Տրեբլինկայի և Սոբիբորի մահվան ճամբարներում հրեաների զանգվածային ոչնչացման մեջ, Դեմենյուկի տրամադրման պահանջներով նույնպես հանդես էր գալիս Խորհրդային Միությունը։ Սակայն ԱՄՆ-ն հանցագործին հենց Իսրայելին է հանձնել՝ դրանով իսկ Իսրայելը ճանաչելով հրեա ժողովրդի պաշտոնական ներկայացուցիչ։

1980-ականների վերջին աշխարհում աշխարհաքաղաքական իրավիճակը փոխվեց, ԽՍՀՄ փլուզումը ԱՄՆ-ին դարձրեց միակ գերտերությունը։ ԱՄՆ-ում իշխանության եկավ Ջորջ Բուշը (ավագը), նա այդ պաշտոնում փոխարինեց Ռեյգանին, որի օրոք երկու երկրների միջև բարեկամական հարաբերություններ են ձևավորվել։
1988 թվականին Իսրայելը Եգիպտոսին է փոխանցել ռազմական հակամարտությունների ընթացքում գրավված վերջին տարածքները, դա երկու երկրների սահմանին գտնվող մի փոքր առողջարանային քաղաք էր։ Քո մասին վեճը լուծելուց հետո իսրայելա-եգիպտական հարաբերությունները շարունակում էին «սառը» մնալ։
Իսրայելի արտաքին քաղաքականության մեջ բոլորովին նոր փուլ է սկսվել Իցհակ Ռաբինի իշխանության գալով, իր նախընտրական արշավում Ռաբինը խոստացել է դադարեցնել Գազայում, Հրեաստանում և Սամարիայում պետության համար տնտեսապես ոչ շահավետ բնակավայրերի կառուցումը։ Ռաբինի՝ պետության ղեկավար ընտրվելուց մի քանի ժամ անց ԱՄՆ նախագահը նրան հրավիրել է այցելել իր երկիր։ Ջորջ Բուշը համաձայնություն է տվել հրեական պետությանը ամերիկյան նորագույն կործանիչների խմբաքանակ վաճառել։
1993 թվականի հունվարի 20-ին ԱՄՆ-ում նախագահական պարտականությունների կատարմանը ձեռնամուխ է եղել Բիլ Քլինթոնը, նրա պաշտոնավարման շրջանը ամերիկա-իսրայելական հարաբերությունների ամենաարդյունավետ ժամանակահատվածներից մեկն էր։
Ըստ Ռաբինի ծրագրի, ամերիկյան զորքերը պետք է վերահսկեն Սիրիայի և Իսրայելի միջև նոր սահմանը, Գոլանի բարձունքները պետք է փոխանցվեն Սիրիային։ Ռաբինն ավելի քիչ դեր էր հատկացնում ԱՄՆ-ին պաղեստինյան արաբների հետ բանակցություններում, քանի որ այն ազդեցությունը, որը ամերիկյան վարչակազմը կարող էր ունենալ այստեղ, շատ սահմանափակ էր։


== Իսրայելի հարաբերությունները այլ երկրների հետ ==
2008 թվականին Իսրայելը ճանաչվել է 166 պետություն։ 26 երկրներ չեն ճանաչում Իսրայելը, նրանց մեծ մասը արաբական երկրներ են, Իսլամական կոնֆերանս կազմակերպության անդամներ։ Դիվանագիտական հարաբերությունները հաստատվել են 159 երկրների հետ։ ՄԱԿ-ի 36 անդամ պետություններ Իսրայելի հետ դիվանագիտական հարաբերություններ չունեն, այդ թվում արաբական լիգայի 22 անդամից 20 պետություն։
2012 թվականին 36 երկիր Իսրայելի հետ դիվանագիտական հարաբերություններ չունի, որոնցից 21-ը չի ճանաչում։


=== Դաշնակիցներ ===

Իսրայելի հիմնական դաշնակիցներն են ԱՄՆ-ը, Մեծ Բրիտանիան, Գերմանիան և Հնդկաստանը։
ԱՄՆ-ն երկրորդ պետությունն էր ԽՍՀՄ-ից հետո, որը ճանաչեց Իսրայելը։  ԱՄՆ նախագահ Հարրի Տրումենը անձամբ գործադրել է մեծ ջանքեր է գործադրում աջակցելու համար ծրագրի ՄԱԿ-ում Պաղեստինի բաժանման մասին։ Իսրայելը ՆԱՏՕ-ից դուրս ԱՄՆ-ի հիմնական դաշնակցի կարգավիճակ է ստացել։ ԱՄՆ-ն Իսրայելի հիմնական ռազմավարական գործընկերն է։
Իսրայելի և Գերմանիայի միջև սերտ կապերը ներառում են փոխգործակցությունը գիտության, կրթության, ռազմական գործընկերության և տնտեսության մեջ։ Հնդկաստանը լիարժեք դիվանագիտական հարաբերություններ է սկսել 1992 թվականին և այդ ժամանակից ի վեր խրախուսում է Իսրայելի հետ ռազմական և մշակութային համագործակցությունը։ Մեծ Բրիտանիան լիարժեք դիվանագիտական հարաբերություններ է պահպանում Իսրայելի հետ իր կազմավորումից ի վեր, ինչպես նաև ուժեղ առևտրային կապեր ունի։ Իսրայելը հանդիսանում է Մեծ Բրիտանիայի 23-րդ խոշորագույն առևտրային գործընկերը։


=== Հարաբերություններ արաբական և մուսուլմանական երկրների հետ ===
Արաբական Պետությունների Լիգայի միայն երկու անդամ ունեն կարգավորվող հարաբերություններ Իսրայելի հետ։ Եգիպտոսը առաջինը ստորագրել է խաղաղության պայմանագիր 1979 թվականին։ 2009 թվականի հունվարին Մավրիտանիան հայտարարել էր Գազայի հատվածում իսրայելական գործողությունների կապակցությամբ Իսրայելի հետ քաղաքական և տնտեսական հարաբերությունների սառեցման մասին, իսկ մարտի 6-ին երկրի իշխանությունները Նուակշոթում Իսրայելի դեսպանատան աշխատակիցներին 48 ժամ են տրամադրել երկիրը լքելու համար։ Արաբական պետությունների լիգայի մյուս երկու անդամները, Մարոկկոն և Թունիսը դիվանագիտական հարաբերություններ են ունեցել Իսրայելի հետ մինչև 2000 թվականը, սակայն երկրորդ ինտիֆադայի սկսվելուց հետո դրանք ժամանակավորապես դադարեցվել են։ Սակայն արդեն 2003 թվականից Մարոկկոյի հետ կապերը սկսել են բարելավվել, և Իսրայելի արտգործնախարարն այցելել է այդ երկիր։
Իրանը ոչ պաշտոնական դիվանագիտական հարաբերություններ է ունեցել Իսրայելի հետ Փեհլևի դինաստիայի օրոք, սակայն իրանական հեղափոխությունից հետո խզել է բոլոր կապերը։
Թուրքիան և Իսրայելը դիվանագիտական լիարժեք հարաբերություններ չեն պահպանել ընդհուպ մինչև 1991 թվականը, թեև ամեն կերպ փոխգործակցել են 1949 թվականից՝ Թուրքիայի կողմից Իսրայելի ճանաչման պահից ի վեր։ Սակայն Թուրքիան սերտորեն կապված է ընդհանուր կրոնի իսլամադավան երկրների հետ, ինչն, անկասկած, ազդում է Իսրայելի նկատմամբ նրա վերաբերմունքի վրա։ 2009 թվականին իսրայելական գործողությունից և 2010 թվականին «Ազատության նավատորմի» զավթման հետ կապված հակամարտությունից հետո Իսրայելի և Թուրքիայի հարաբերությունները կտրուկ վատացել են և գտնվում են խզման եզրին։
Իսրայելի հետ զարգացած քաղաքական և տնտեսական հարաբերություններ ունեցող իսլամադավան քիչ երկրներից մեկը Ադրբեջանն է։
2019 թվականի հունվարին պաշտոնական այցով Չադ է ժամանել Իսրայելի վարչապետ Բենիամին Նեթանյահուն։ Այցի ընթացքում հայտարարվել է երկու երկրների միջև դիվանագիտական հարաբերությունների վերականգնման մասին, որոնք խզվել են 1972 թվականին։


=== Հարաբերություններ Եվրամիության հետ ===
Իր աշխարհագրական դիրքի և քաղաքական կառուցվածքի կապակցությամբ Իսրայելը Միջերկրածովյան միության նախագծում կարևորագույն գործընկերն է և եվրո-միջերկրածովյան համագործակցության Բարսելոնայի գործընթացի մասնակիցը։ Իսրայելը ԵՄ-ում հյուսիսաֆրիկյան բնական գազի հեռանկարային գազատարի ապագայի ամենակարևոր մասն է։
1995 թվականից Իսրայելը Միջերկրածովյան երկխոսության անդամ է, որը խթանում է փոխգործակցությունը Միջերկրածովյան ավազանի յոթ երկրների և ՆԱՏՕ-ի անդամների միջև։


=== Հայ-իսրայելական հարաբերություններ ===

Իսրայելը և Հայաստանը դիվանագիտական ​​հարաբերություններ են հաստատել այն պահից, երբ Հայաստանը 1991 թվականին անկախացել է` դուրս գալով Խորհրդային Միության կազմից։ 1993 թվականից մինչև 2007 թվականը Իսրայելում Հայաստանի դեսպանն աշխատել է Վրաստանից` չնայած, որ Ցոլակ Մոմջյանը 1996 թվականին նշանակվել է Երուսաղեմում Հայաստանի պատվավոր հյուպատոս։ Այնուհետև դեսպանատունը տեղափոխվել է Երուսաղեմ։
2014 թվականին Հայաստանում Իսրայելի դեսպան (նստավայրը՝ Երուսաղեմ) Շմուել Մեյրոմն ասել է, որ Իսրայելը ցանկանում է շուտով առանց վիզայի ռեժիմ սահմանել Հայաստանի հետ, ինչը կվերաբերի դիվանագիտական ​​անձնագրեր ունեցողներին։
2017 թվականի սեպտեմբերին հայ-իսրայելական խորհրդարանական բարեկամության խումբը, Քնեսեթի փոխխոսնակ Թալի Պլոսկովայի (Կուլանու) ղեկավարությամբ, այցելել է Հայաստան։ Խումբը հանդիպել է Հայաստանի արտաքին գործերի նախկին նախարար Էդվարդ Նալբանդյանի հետ և քննարկել երկկողմ հարաբերությունների, գործնական կապերի զարգացման և երկկողմ համաձայնագրերի կնքման հետ կապված հարցեր։ Բացի այդ, քննարկվել է երկու երկրների համաքաղաքացիական անձնագրեր ունեցողների համար առանց վիզայի ռեժիմ սահմանելու հարցը (ներկայումս վիզա կարելի է ձևակերպել ժամանելիս կամ առցանց կերպով՝ էլեկտրոնային վիզա)։ Քննարկվել է նաև Հայոց ցեղասպանության` Իսրայելի ճանաչման հարցը։
2019 թվականի սեպտեմբերին հայտնի է դարձել Հայաստանի՝ Երուսաղեմում իր դեսպանատունը բացելու մտադրության մասին։


=== ՄԱԿ-ի անդամ երկրները, որոնք չեն ճանաչում Իսրայել պետությունը, կամ չունեն/խզել են նրա հետ հարաբերությունները ===


==== Չեն ճանաչում Իսրայելի պետությունը ====

2015 թվականին Իսրայելը 15 երկրների կողմից ճանաչում չի ստացել․
 Ալժիր Աֆղանստան
 Բանգլադեշ
 Բրունեյ
 Իրաք
 Եմեն
 Հյուսիսային Կորեա
 Քուվեյթ
 Լիբանան
 Լիբիա Պակիստան
 Սաուդյան Արաբիա
 Սիրիա
 Սոմալի Սուդան.
2019 թվականին հաշվվում է 1 պետություն, որը խզել է հարաբերությունները և հրաժարվել Իսրայելի ճանաչումից (փակագծերում նշված է դիվանագիտական հարաբերությունների ժամանակաշրջանը)․
 Իրան (1948-1951, 1953-1979)


==== Ներկայումս դիվանագիտական հարաբերություններ չունեն ====
2016 թվականին 18 երկրներ, ճանաչելով Իսրայելը, դիվանագիտական հարաբերություններ չունեն նրա հետ (փակագծերում նշված է դիվանագիտական հարաբերությունների ժամանակաշրջանը)․
 Բոլիվիա (1950-2009) Բութան
 Վենեսուելա (1950-2009) Ջիբութի
 Բահրեյն
 Ինդոնեզիա
 Կատար (1996-2009)
 Կոմորյան Կղզիներ Կուբա (1950-1973) Մավրիտանիա (2000-2009)
 Մալայզիա
 Մալի (1960-1973)
 Մարոկկո (1994-2000)
 Նիգեր (1960-1973, 1996-2002)
 Նիկարագուա (1948-1982, 1992-2010, հարաբերությունները սառեցված են, բայց չեն խզվել) ԱՄԷ
 Օման (1996-2000)
 Թունիս (1996-2000)


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Abadi, Jacob (2004), Israel’s Quest for Recognition and Acceptance in Asia: Garrison State Diplomacy, Routledge, ISBN 0714655767 


== Արտաքին հղումներ ==
Իսրայելի արտաքին գործերի նախարարություն
Efraim Inbar.։ «Jerusalem's Decreasing Isolation. Israel in the World» (անգլերեն)։ Middle East Quarterly։ Արխիվացված է օրիգինալից 2013-06-14-ին։ Վերցված է 2013-06-13 
Рыжов И. В.։ «Государство Израиль в системе международных отношений второй половины XX века»։ dissercat.com։ Վերցված է 2013-10-01