Մոնտինյակ (Դորդոն)

Մոնտինյակ (ֆր.՝ Montignac), համայնք Ֆրանսիայի հարավ-արևելքում՝ Աքվիտանյա երկրամասի Դորդոն գավառում։ Այն Վալլե դե-Լոմե շրջանի վարչական կենտրոնն է


== Աշխարհագրություն ==
Մոնտինյակ համայնքը գտնվում է Դորդոն գավառի արևելքում և Սև Պերիգոր տուրիստական կազմակերպության հյուսիսում։ Համայնքի միջով անցնում է Վեզեր գետը, որի մեջ է թափվում Լարանս վտակը։
Տեղանքի մինիմալ բարձրությունը գտնվում է համայնքի հարավ-արևմուտքում՝ վեզերի ափում, իսկ մաքսիմալ բարձրությունը՝ հյուսիս-արևմուտքում՝ les Quatre Bornes-ի տարածքում։


== Պատմություն ==

Մոնտինյակում հայտնաբերված մարդկային ներկայության հետքերը վերաբերում են պալեոլիթյան դարաշրջանին։ Համայնքի տարածքում է գտնվում Լասկո պալեոլիթյան քարանձավը, ինչպես նաև Ռեգուրդու (նեանդերթալ) քարանձավային կացարանը։ Բնակավայրը հիշատակվել է Գալլիայի հռոմեական գաղութացման ժամանակաշրջանում։ Հայտնի է, որ այս վայրում գոյություն ունի երկու առանձնատուն։ Օլիվիա առանձնատուն (ֆր.՝ villa des Olivoux) (Շամբոն շրջան՝ Մոնտինյակի հյուսիսում) և Բրենակ առանձնատուն (ֆր.՝ villa de Brenac)։
Միջնադարում այս վայրը եղել է կարևոր ամրոց, որը ձեռքից ձեռք է անցել ամուսնության, վաճառքի, ժառանգության, վերջապես Ալբրե ընտանիքի տիրապետության տակ անցնելու արդյունքում։ 1603 թվականին Ֆրանսիայի թագավոր Հենրի IV-ը ամրոցը վաճառեց Ֆրանսուա դե Օտֆորին՝ Տենոնի տիրակալին։
Համայնքի ամրոցը ավերվել է 1825 թվականին։ Ներկայումս ամրոցից մնացել է միայն մեկ աշտարակ և նրա ամրությունների մի մասը։ Համայնքը ի սկզբանե կառուցվել է մի գետանցում, ինչը հնարավորություն է տվել անցնել Վեզեր գետը, իսկ 1766-1767 թվականներին նրա վրայով կառուցվել է կամուրջ, որը գոյություն ունի մինչ օրս։
Համայնքի հետաքրքիր պատմության վկայությունները մնացել են գետի երկու ափերին։ Աջ ափին կան մի քանի նեղ միջնադարյան փողոցներ, որտեղ կարելի է գտնել XIV-XVI դարերի ճարտարապետական ​​առարկաներ․ տներ գավազանների վրա, կիսափայտե տներ, լվացքատներ, շատրվաններ։ Ձախ ափին կար քաղաքային արվարձան (ֆոբուրգ), որտեղ կար վանք, առաջնահերթություն և թմբուկներ, ինչը վկայում է քաղաքի կրոնական և առևտրային անցյալի (առևտրային նավագնացության) մասին նախահեղափոխական Ֆրանսիայում։
1790-1795 թվականներին Մոնտինյակը եղել է գավառային կենտրոն։


== Տեսարժան վայրեր ==
Շատո Կուլոնժ (ֆր.՝ Château de Coulonges), XIV-XVI դդ., օբյեկտը 1948 թվականին ներառվել է պատմական հուշարձանների լրացուցիչ ցանկում։
Մոնտինյակ ամրոց, Պերիգոր կոմսների հնագույն կալվածք։
Լասկո քարանձավ, որը ներառված է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգության ցանկում՝ ի թիվս այլ նախապատմական վայրերի և Վեզեր հովտում գտնվող ժայռային արվեստով քարանձավների՝ գտնվում է Ազգային պատմական հուշարձանների ցանկում։ 20-րդ դարի երկրորդ կեսին քարանձավը փակ էր հանրության համար, սակայն 1983 թվականին նրա ճշգրիտ արհեստական ​​պատճենը, այսպես կոչված, Լասկո 2 քարանձավը բացվեց զբոսաշրջիկների համար։
Ռեգուրդու նախապատմական վայր, 1959 թվականին ներառվել է պատմական հուշարձանների ցանկում։
Նախապատմական վայր Լա Բալյուտիում։
Եկեղեցին Մոնտինյակում, որի զանգակատունը ներառված է պատմական հուշարձանների լրացուցիչ ցանկում։
Եկեղեցուց ուղիղ դեպի արևմուտք գտնվում է «porte du Plô»-ն՝ Պլոնի հնագույն եկեղեցու պորտալի մնացորդները
Hôtel de Bouilhac, որը կառուցվել է 17-րդ դարում։
Սեն-Ժանի հին հիվանդանոցը և նախկին մատուռը (նաև կոչվում է «Սեն Ժորժի եկեղեցի»)
Վեզերի աջ ափին, quai Merilhou ամբարտակի վրա, կան հին տներ, որոնցից հինգը ներառված են պատմական հուշարձանների լրացուցիչ ցանկում։
Դյուշենի տուն (ֆր.՝ maison Duchêne), կառուցված 19-րդ դարում։
Ժոզեֆ Ժուբերի հուշարձան։


== Մշակութային միջոցառումներ ==
1980-ականների սկզբին Մոնտինյակի աշխարհիկ ընկերակցությունն առաջին անգամ կազմակերպեց «Աշխարհի պարերի և երաժշտության փառատոնը»; 2012 թվականին այն անցկացվել է 32-րդ անգամ՝ «Հոգու մշակույթ» կարգախոսով։ Հուլիսի վերջին մեկ շաբաթ շարունակ փառատոնը համախմբում է պարողների տարբեր երկրներից և մարզերից։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Կոմունայի պաշտոնական կայքէջ
Վեզերի հովտի զբոսաշրջային գրասենյակի կայքէջ