Սարսափի սաղավարտը

«Սարսափի սաղավարտը» (ռուս.՝ «Шлем ужаса: Креатифф о Тесее и Минотавре»), ռուս ժամանակակից գրող Վիկտոր Պելևինի յոթերորդ վեպն է, որը ստեղծվել է բրիտանական «Canongate» հրատարակչության պատվերով «Առասպելներ» միջազգային նախագծի շրջանակներում և տպագրվել է 2005 թվականին հարյուր հազար օրինակ տպաքանակով։


== Պատմություն ==
Դեռևս «Սարսափի սաղավարտը» վեպի տպագիր տարբերակի թողարկումից առաջ վաճառքում էր համանուն աուդիոգիրքը։ Գլխավոր հերոսների դերերը հնչեցրել են հեռուստահաղորդավարուհի Թինա Կանդելակին, թարգմանիչ և հնչունավորման դերասան Լեոնիդ Վոլոդարսկին, դերասանուհի Մարիա Գոլուբկինան, հնչունավորման դերասան Ալեքսեյ Կոլգանը, դերասանուհի Յուլյա Ռուտբերգը, դերասան և հեռուստահաղորդավար Նիկոլայ Ֆոմենկոն, երաժիշտ Ալեքսանդր Ֆ. Սկլյարը և ուրիշներ։ Տպագիր հրատարակությունը փոքր-ինչ տարբերվում է աուդիոգրքից. ձայնային տարբերակի Sartrik գործող անձը վերանվանվել է Sliff_zoSSchitan, և նրա որոշ դիտողություններ հանվել են տեքստից։ Վեպի թողարկումից անմիջապես հետո ստեղծվել է «Shlem.com» թատերական ներկայացումը, որը բեմադրել է մոսկովացի ռեժիսոր Ժիվիլե Մոնտվիլայտեն՝ «Սարսափի սաղավարտի» հիման վրա։
Համացանցային զրույցի տեսքով գրված ստեղծագործության ժանրը տպագիր հրատարակությունում նշված չէ։ Այնուամենայնիվ, Վիկտոր Պելևինի ստեղծագործությունների պաշտոնական կայքում գրքի տեքստը հրապարակված է «Վեպեր» բաժնում, ժանրի այդ սահմանումն առկա է նաև ստեղծագործությանը նվիրված որոշ ակնարկներում ։ Որոշ գրախոսականներում և քննադատական ակնարկներում որպես տեքստի ժանր նշվում են պիեսը, դրամատիկ վիպակը։


== Սյուժե ==
Ութ գործող անձինք հանդիպում են մեկ շատ տարօրինակ զրուցարանում։ Նրանցից յուրաքանչյուրն անհայտ կերպով հայտնվել է մոնիտորով և ստեղնաշարով նույնատիպ սենյակներից մեկում։ Նրանք շուտով գիտակցում են, որ իրենք դարձել են Թեսևսի և Մինոտավրոսի առասպելի մասնակիցները։ Բայց պարզվում է, որ իրավիճակը շատ ավելի բարդ է, քան թվում է առաջին հայացքից։
Կերպարներ.

'M'onstradamus
'I'soldA
'N'utscracker
'O'rganizm(-:
'T'heseus (TheZeus) (միայն մի քանի խոսք)
'A'riadna
'U'GLI 666
'R'omeo-y-Cohiba
'S'artrik (или Sliff_zoSSchitan)Դռնից դուրս կերպարներից յուրաքանչյուրն ունի սեփական լաբիրինթոսը։ Մոնստրադամուսն ունի փակուղի և լիցքավորված ատրճանակ, Իզոլդան և Ռոմեոն՝ զբոսայգի (այդ պատճառով էլ փորձում են հանդիպել այնտեղ), Մարդուկ-ջարդուկը՝ սարքավորումներով և ձայներիզներով սենյակ, Օրգանիզմը՝ Screensaver՝ համակարգչի էկրանը մարելու ծրագիր, Արիադնեն՝ ննջասենյակ, UGLI 666-ը՝ տաճար, Սլիվը՝ «լեղակի սառնարան»։


== Աուդիոգիրք ==
Գրքի թղթային տարբերակի հրատարակությունից երկու շաբաթ առաջ թողարկվել է նրա ձայնային տարբերակը՝ Audio CD և MP3 ձևաչափերով։
Աուդիոգիրքը տպագիր տարբերակից տարբերվում է գործող անձանց կազմով. այնտեղ չկա Sliff_zoSSchitan-ը, որին մասամբ փոխարինում է Sartrik-ը։ Միևնույն ժամանակ հերոսի կարծրատիպային մեկնաբանություններն անհետանում են։
Դերերում

Monstradamus - Լեոնիդ Վոլոդարսկի
Isolda - Մարիա Գոլուբկինա
Nutscracker - Ալեքսեյ Կոլգան
Organizm(-: - Սերգեյ Ֆրոլով
Theseus - Ռաֆայել Սաֆին
Ariadna - Թինա Կանդելակի 
UGLI 666 - Յուլյա Ռատբերգ
Romeo-y-Cohiba - Նիկոլայ Ֆոմենկո
Sartrik - Ալեքսանդր Ֆ. ՍկլյարՏևողությունը՝ 2:41
Հրատարակիչ՝ «Սոյուզ»
Թողարկման ամսաթիվը՝ 2005 թվականի հոկտեմբեր


== Այլ իմաստներ ==
«Սարսափի սաղավարտը» ռունային պաշտպանիչ «էգիսհյալմար» («aegishjalmar») նշանն է՝ Ֆաֆնիր վիշապի նշանը։ Խորհրդանիշը կազմված է չորս հատ կցված ալգիզ (ᛉ) ռունագրերից։


== Հրատարակություններ ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Шлем ужаса: Креатифф о Тесее и Минотавре Archived 2009-03-12 at the Wayback Machine. - վեպի տեքստը Վիկտոր Պելևինի ստեղծագործությունների կայքում
shlem.com - shlem.com ներկայացման պաշտոնական կայքը


=== Հոդվածներ ===
Пелевин В. Шлем ужаса: Креатифф о Тесее и Минотавре — статья Алексея Верницкого, журнал «Новое литературное обозрение»
Мифологическая основа романа В. Пелевина «Шлем Ужаса» Archived 2010-02-24 at the Wayback Machine. — статья Марии Решетняк


=== Գրախոսություններ ===
Шлем ужаса — рецензия Льва Данилкина, журнал «Афиша»
Ужас «Шлема» — рецензия Павла Басинского, «Литературная газета»
Про людей и нелюдей — рецензия Ольги Лебёдушкиной, журнал «Дружба Народов»
Вы слышите их? — рецензия Дмитрия Бавильского, интернет-газета «Взгляд»
Шлем ужаса Archived 2010-11-14 at the Wayback Machine. — рецензия Натальи Курчатовой, журнал «TimeOut»