Վալերիա Գնարովսկայա

Վալերիա Օսիպովնա Գնարովսկայա (հոկտեմբերի 18, 1923(1923-10-18), Սանկտ Պետերբուրգի նահանգ, Խորհրդային Ռուսաստան - սեպտեմբերի 23, 1943(1943-09-23), Վոլնյանսկի շրջան, Զապորոժիեի մարզ, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), խորհրդային սանինստրուկտոր Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի Արևելյան ռազմաճակատի («Հայրենական մեծ պատերազմ», 1941-1945) գործողությունների ժամանակ, Խորհրդային Միության հերոս (1944, հետմահու)։
1942 թվականի գարնանը ընդունվել է 229-րդ հրաձգային դիվիզիա, 1942 թվականի հուլիսից կռվել է Ստալինգրադի ռազմաճակատում։ 1943 թվականի սեպտեմբերի 23-ին 244-րդ հրաձգային դիվիզիայի 907-րդ հրաձգային գնդի սանինստրուկտոր շարքային Վալերիա Գնարովսկայան Իվանենկիի (այժմ՝ Գնարովսկոե) գյուղի մոտակայքում տեղի ունեցած մարտերի ժամանակ շալակած դուրս է բերել վիրավորներին և տեղափոխել վիրակապական կետ։ Այդ պահին վիրահատարանի ուղղությամբ երկու գերմանական ծանր «Վագր» տանկ է շարժվում։ Վիրավորներին փրկելով՝ 19-ամյա Վալերիա Գնարովսկայան նռնակների կապոցով նետվում է տանկերից մեկի տակ և պայթեցնում այն, երկրորդը վնասազերծում են վրա հասած կարմիրբանակայինները։


== Կենսագրություն ==


=== Վաղ տարիներ ===
Ծնվել է 1923 թվականի հոկտեմբերի 18-ին Մոդոլիցի գյուղում (ներկայումս Պսկովի մարզի Պլյուսկի շրջանում) փոստային աշխատողի ընտանիքում։ Ազգությամբ ռուս։ Հայրը` Օսիպ Գնարովսկին, աշխատել է որպես Յանդեբայի փոստային բաժանմունքի պետ, մայրը` Եվդոկիա Միխայլովնան զբաղվել է տնային տնտեսությամբ։
1924 թվականին Գնարովսկիների ընտանիքը տեղափոխվել է Յանդեբա գյուղխորհրդի Բարդովսկոե գյուղ (այժմ՝ Լենինգրադի մարզի Պոդորոժսկի շրջանում), որտեղ տեղի տարրական դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվել է Պոդպորոժիեի Ա․ Պուշկինի անվան միջնակարգ դպրոց։ 1941 թվականին ավարտել է 10-րդ դասարանը և ցանկացաել է ընդունվել Հանքարդյունաբերական ինստիտուտ։ Ընդունվել է կոմերիտմիություն։


=== Գերմանա-խորհրդային պատերազմի սկիզբ ===
1941 թվականի հուլիսին, երբ սկսվեց Գերմանա-խորհրդային պատերազմը, Վալերիայի հայրը մեկնեց ռազմաճակատ` Կարմիր բանակի շարքեր, իսկ Վալերիան և նրա մայրը սկսեցին աշխատել փոստային բաժանմունքում հոր փոխարեն։
1941 թվականի սեպտեմբերին, երբ գերմանական և ֆիննական զորքերը մոտեցան Լենինգրադին, Պոդպորոժիեի շրջանը դարձավ ռազմաճակատ։ Ընտանիքը (մայրը, կրտսեր քույր Վիկտորյան, 75-ամյա տատիկը և Վալերիան) տարհանվեցին Սիբիր՝ Օմսկի մարզի (այժմ` Տյումենի) մարզի Իշիմ քաղաք։ Այնտեղից նրանց ուղարկեցին Բերդուժե գյուղ, որտեղ Վալերիան մոր հետ սկսեց աշխատել Իստոշինի կապի բաժանմունքում, որպես հեռախոսավարուհի (այլ տվյալներով՝ Նովայա Զաիմկա գյուղի և Բերդյուժեի կապի բաժանմունքում)։
Վալերիան բազմիցս դիմել է տեղական շրջանային զինկոմիսարիատ՝ պահանջելով, որ իրեն ուղարկեն ռազմաճակատ, բայց ամեն անգամ մերժվում էր։ 1942 թվականի գարնանը Բերդյուժե գյուղի կոմերիտուհիները մեկնեցին Իշիմ կայարան և 1942 թվականի ապրիլի 10-ին կարողացան անդամագրվել այնտեղ նոր ձևավորվող 229-րդ հրաձգային դիվիզիային։ Այսպիսով, Վալերիան իր ընկերուհիների հետ միասին անցավ զինվորական պատրաստություն և ուսումնասիրեց սանիտարական գործը՝ հաջողությամբ ավարտելով բուժքույրական կարճատև դասընթացներ։


=== Ստալինգրադում ===
1942 թվականի հուլիսին դիվիզիային ուղարկեցին Ստալինգրադի ռազմաճակատ՝ 64-րդ բանակի կազմ և անմիջապես սկսեց մասնակցել ծանր մարտերին, որտեղ Վալերիա Գնարովսկայան քաջություն դրսևորեց, վիրավոր զինվորներին շալակած մարտադաշտից դուրս բերելով։ Իսկ երբ իրավիճակը պահանջում էր, նա զենքը ձեռքին պայքարում էր թշնամու դեմ և, իր մարտական ընկերուհի Ե. Դորոնինայի խոսքերով, կարմիրբանակայինններին տանում էր իր հետևից հարձակման։
Հուլիսի 26-ին հակառակորդը ճեղքեց 229-րդ հրաձգային դիվիզիայի պաշտպանությունը նրա աջ թևում՝ Սուրովկինոյի շրջանում, և դուրս եկավ Չիր գետի մոտ․

Դիվիզիան, պահպանելով մարտունակությունը, շարունակում էր զսպել թշնամուն, որը ցանկանում էր Դոն գետով հասնել երկաթուղային կամրջին։ Հուլիսի 31-ին 112-րդ հրաձգային դիվիզիայի հետ միասին 10 տանկերի և ավիացիայի օժանդակությամբ անցան հակահարձակման և հետ շպրտեցին գերմանական զորքերին Չիր գետից այն կողմ։
17 օր դիվիզիան անընդհատ պայքար էր մղում հակառակորդի դեմ․ օգոստոսի 10-ին ընկավ շրջափակման մեջ և մեկ շաբաթ ձգտում էր միանալ յուրայիններին (ընդամենը 700 մարդ 5419-ից, 1942 թվականի օգոստոսի 5-ին կարողացան հասնել Դոնի ձախ ափ և միացան յուրայիններին)։ Այս ամբողջ ընթացքում Վալերիան կատարում էր իր բժշկական պարտքը, բայց շուտով հիվանդացավ որովայնային տիֆով։ Զինվորները, ճեղքելով շրջափակումը, իրենց ձեռքերի վրա դուրս բերեցին հազիվ կենդանի աղջկան։ Նա հաշվառվում էր որպես անհայտ կորած։ Հոսպիտալում բուժվելիս նա պարգևատրվել է «Խիզախության համար» մեդալով։
Զինվորները հիվանդանոց ուղարկած իրենց նամակներում նրան անվանում էին «Լաստոչկա»։


=== 1943 ===
Ապաքինվելուց հետո՝ 1943 թվականի գարնանը, Վալերիա Օսիպովնա Գնարովսկայան կռվել է 3-րդ Ուկրաինական ռազմաճակատի կազմում։
1943 թվականի օգոստոսի 15-21-ը տեղի ունեցած մարտերից հետո նա կրկին ընկավ հոսպիտալ` սալջարդով, բայց շուտով վերադարձավ մարտադաշտ։ Օգոստոսի 22-ին մորն ուղղված նամակում նա հայտնեց, որ սալջարդից հետո վատ է լսում և նկարագրեց ճակատամարտի հանգամանքները․

Միայն Դոնեցկի մարզի Սլավյանսկի շրջանի Գոլայա Դոլինա գյուղի համար մղվող կռվում Սևերսկի Դոնեց գետի մոտ ռազմի դաշտից դուրս բերեց 47 վիրավոր զինվորի և սպայի` իրենց զինամթերքներով։ Անձամբ ոչնչացրեց 28 գերմանացի զինվորի և սպայի։ Ընդհանուր առմամբ, մարտերի ժամանակ Վալերիա Օսիպովնա Գնարովսկայան փրկել է ավելի քան 300 վիրավորի կյանք։


=== Վերջին մարտ ===
1943 թվականի սեպտեմբերի 23-ին Իվանենկի գյուղի մոտ տեղի ունեցած մարտի ժամանակ 244-րդ դիվիզիայի 907-րդ հրաձգային գնդի շարքային (այլ տվյալներով` ավագ) Վալերիա Գնարովսկայան վիրավոր զինվորներին շալակած քարշ էր տալիս և հասցնում էր վիրակապական կետ։ Այդ ժամանակ վիրակապական կետի ուղղությամբ դուրս եկան երկու գերմանական «Վագր» տանկ։ Փրկելով վիրավորներին` Վալերիա Գնարովսկայան նռնակների մի խրձով նետվեց տանկերից մեկի տակ և պայթեցրեց այն․ երկրորդ տանկը վնասազերծեցին վրա հասած կարմիրբանակայինները։

Այս գնով գերմանացիների հակագրոհը հետ մղվեց։ Գնդի շտաբի ոչնչացման վտանգը վերացվեց, իսկ գնդի մարտական խնդիրը կատարվեց։
Վերբովոե գյուղի համար մարտից հետո տեղի բնակիչները գտան Գնարովսկայայի դին և հանձնեցին հողին։ Մեկ տարի անց նրան զինվորական փառքով տեղափոխեցին մշակույթի տան մոտ գտնվող զբոսայգի (Զապորոժիե մարզի Կրասնոարմեյսկի շրջանում)։
Խիզախության, հերոսության և առաջադրանքների օրինակելի կատարման համար ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի նախագահության հրամանով 1944 թվականի հունիսի 2-ին Վալերիա Գնարովսկայան արժանացավ ԽՍՀՄ հերոսի կոչման (հետմահու)։


== Մրցանակներ և կոչումներ ==
Խորհրդային պետական պարգևներ և կոչումներ՝

Խորհրդային Միության հերոս (1944 թվականի հունիսի 2, հետմահու),
Լենինի շքանշան (1944 թվականի հունիսի 2, հետմահու),
«Խիզախության համար» մեդալ (1942 թվական)։


== Հիշատակ ==
Ի պատիվ աղջկան` Իվանենկի գյուղը վերանվանվեց Գնարովսկոե, որտեղ նրա պատվին կանգնեցված է կոթող։ Պոդպորոժե քաղաքում, որտեղ անցել են Վալերիա Օսիպովնա Գնարովսկայայի երիտասարդ տարիները, նրա անունով է կոչվում փողոց, իսկ 1959 թվականին պիոներական զբոսայգում կանգնեցվել է հուշարձան։
Գնարովսկայայի անունով կոչված են փողոցներ Տյումենում, Վոլնյանսկում (Ուկրաինա), Բերդյուժիե գյուղում և Պլյուսա քաղաքատիպ ավանում, որտեղ 2009 թվականին հուշարձան է կանգնեցվել։
Սանինստրուկտոր Վալերիա Գնարովսկայայի կյանքի վերջին րոպեների մասին են պատմում նկարիչներ Ի. Պենտեշինի (1961), Սերաֆիմ Վոլոդինի (1970) և Մարատ Սամսոնովի (1984) կտավները։


== Ընտանիք ==
Պատերազմից հետո Օսիպ Գնարովսկին ճակատից տուն վերադարձավ, բայց շուտով մահացավ։ Մայրը` Եվդոկիա Միխայլովնան, ապրում էր Լենինգրադի մարզի Պոդպորոժե քաղաքում։ 1970-ական թվականների տվյալներով՝ քույրը՝ Վիկտորյան աշխատում էր որպես մանկավարժ։


== Նշումներ ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Հանրագիտարաններ և տեղեկագրերГнаровская Валерия Осиповна // Герои Советского СоюзаԱկնարկներ և հուշերВалерия Осиповна Гнаровская // Гольдберг Р. С., Петрушин А. А. Неизвестные известные герои. — Тюмень: Тюменский курьер, 2015. — 1000 экз.
Малышев В. Подвиг «Ласточки» // Героини: очерки о женщинах — Героях Советского Союза / ред.-сост. Л. Ф. Торопов; предисл.. — Вып. 1. — М.: Политиздат, 1969. — 447 с.
Герои Земли Тюменской / сост. Н. Т. Вокуев, С. Б. Власова. — Тюмень, 1992. — С. 154—155.
Псковичи-Герои Советского Союза, 107—109
Военные медики-Герои Советского Союза, 35—37
Гнаровская Валерия Осиповна // Медики—Герои Советского Союза
Малышев. В. Подвиг «Ласточки» // Героини
Малышев. В. Героини войны
Говорят погибшие герои: предсмертные письма советских борцов против немецко-фашистских захватчиков (1941—1945 гг.) / ред. З. Политов. — 2-е изд., доп. и перераб. — М.: Госполитиздат, 1963. — С. 334. — 511 с.ՀոդվածներПахотин Ю., Некрасова Н. Тюмень — военный город // Аргументы и факты в Западной Сибири. — 2010. — Май (№ 18). — С. 4-5.
Разин С. Не просто Щорс, не просто Осипенко // Тюменская правда. — 2009. — 15 июля. — С. 3.
Гончарова Н. Улицы Тюмени рассказывают // Тюменская область сегодня. — 2007. — 7 февр. — С. 4.
Доронина Е.  Имена их не забудем // Путь к коммунизму. — 1959, 9 мая. — С. 2.
газета «Смена» № 242/9977 от 14 октября 1958ՓաստաթղթերАрхив Военно-медицинского музея МО СССР, ф. КВФ, № 55 684 (9)


== Արտաքին հղումներ ==
Վալերիա Օսիպովնա Գնարովսկայա (ռուս.)