Եվգենյա Անտիպովա

Եվգենյա Պետրովնա Անտիպովա (ռուս.՝ Евгения Петровна Антипова, հոկտեմբերի 19, 1917(1917-10-19), Տորոպեց, Տորոպեցկիի գավառ, Պսկովի նահանգ, Ռուսական հանրապետություն - հունվարի 27, 2009(2009-01-27), Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսաստան), խորհրդային ռուս նկարիչ, գեղանկարիչ, գծանկարիչ, Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության անդամ (մինչև 1992 թվականը՝ ՌՍՖՍՀ Նկարիչների միության Լենինգրադի կազմակերպություն)։


== Կենսագրություն ==
Եվգենյա Պետրովնա Անտիպովան ծնվել է 1917 թվականի հոկտեմբերի 19-ին, Տվերի նահանգի Տորոպեց քաղաքում, երկաթուղային ծառայողի ընտանիքում։ 1928 թվականին ծնողների հետ տեղափոխվել է Սամարա։ Նկարչության նկատմամբ հետաքրքրությունը 1934 թվականին նրան տարավ Պ. Կրասնովի գեղարվեստի ստուդիա։
1935 թվականին` միջնակարգ  դպրոցի 10-րդ դասարանն ավարտելուց հետո, Անտիպովան մեկնեց Լենինգրադ` համառուսաստանյան գեղարվեստի ակադեմիայի նախապատրաստական դասընթացներին մասնակցելու համար, բայց մրցույթով չանցավ։ Մեկ տարի անց նա մասնակցեց Գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտի ընդունելության քննություններին, բայց իր իսկ խոստովանությամբ, պատշաճ պատրաստված չլինելով («Քննությանը պետք է նկարեի մերկ մոդել, բայց այդպես էլ չկարողացա»), քննությունները չհանձնեց, սահմանափակվելով նախապատրաստական դասընթացների քննություններով։ Քննությունները հանձնելուց հետո ընդունվեց Գեղարվեստի միջնակարգ դպրոցի 5-րդ դասարան, որտեղ սովորեց երեք տարի։
1939 թվականին Անտիպովան ընդունվեց Գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտի գեղանկարչության առաջին կուրս՝ առանց քննությունների, որտեղ ուսանում էր ուսուցիչներ Սեմյոն Աբուգովի, Պյոտր Բելոուսովի, Ալեքսանդր Զայցևի, Հենրիխ Պավլովսկու, Ալեքսանդր Օսմյորկինի, Վլադիմիր Մալագիսի, Ալեքսանդր Սեգալի, Իվան Ստեպաշկինի, Բորիս Ֆոգելի, Գլեբ Սավինովի մոտ։ 1939 թվականին Եվգենյան առաջին անգամ մասնակցեց Մոսկվայում բացված Համամիութենական երիտասարդական արվեստի ցուցահանդեսին՝ ցուցադրելով իր «Վալերի Չկալովը երիտասարդության շրջանում» աշխատանքի ուրվագիծը։ Էսքիզը տպագրվել է «Երիտասարդ նկարիչ» ամսագրի 1939 թվականի յոթերորդ համարում։ Երբ պատերազմը սկսվեց Եվգենյա Անտիպովան գտնվում էր ամառային պրակտիկայում Անդրկարպատներում, որտեղից Լենինգրադ վերադարձավ վերջին էշելոններով։ Շուտով, 1941 թվականի հուլիսի 28-ին, Եվգենյա Անտիպովան ամուսնացավ ինստիտուտի մոնումենտալ բաժնի չորրորդ կուրսի ուսանող Յակով Լուկաշի հետ։ Զորակոչվելով Կարմիր բանակ՝ նա մահացավ ռազմաճակատում 1942 թվականի մայիսին։
Եվգենյա Անտիպովան մնաց պաշարված Լենինգրադում մինչև 1942 թվականի փետրվարի վերջը։ Նա ՏՀՕՊ-ի ջոկատի անդամ էր և պարգևատրվեց «Լենինգրադի պաշտպանության համար» մեդալով։ 1942 թվականի փետրվարի 20-ին, Արվեստի ակադեմիայի հետ միասին, նա տարհանվեց Լադոգայի Կյանքի ճանապարհով՝ պաշարված քաղաքից դեպի Մեծ երկիր, այնուհետև՝ Նովոսիբիրսկ։ Աշխատել է տորֆի  արդյունահանման ոլորտում, գործարանում տնաաշխատ արհեստավորուհի, քաղաքային գործադիր կոմիտեի արվեստի բաժնի տեսուչ և ժողովրդական ստեղծագործության տան տնօրեն։ Մասնակցել է Նովոսիբիրսկի նկարիչների ցուցահանդեսներին, 1944 թվականին դարձել է Խորհրդային նկարիչների միության Նովոսիբիրսկի մասնաճյուղի անդամ։
1945 թվականին Անտիպովան վերադառնում է Լենինգրադ, իսկ 1950 թվականին՝ Բ. Հոհանսոնի արհեստանոցում, ավարտում է Ի. Ռեպինի անվան Լենինգրադի գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտի Բորիս Իոգանսոնի արհեստանոցը։ Նրա դիպլոմային աշխատանքը եղել է «Անդրեյ Ժդանովը Լենինգրադի Պիոներների պալատում» նկարը։ 1950 թվականին նա ընդունվեց Խորհրդային նկարիչների Լենինգրադի միության անդամության թեկնածու, իսկ 1953 թվականին, Վիկտոր Օրեշնիկովի, Բորիս Իոգանսոնի և Ալեքսանդր Զայցևի երաշխավորությամբ, նա թեկնածությունից տեղափոխվեց Նկարիչների միության անդամ։


== Ստեղծագործական ուղի ==
1950-1956 թվականներին, ինստիտուտն ավարտելուց հետո, Եվգենյա Անտիպովան գեղանկարչություն և կոմպոզիցիա է դասավանդում Լենինգրադի Տավրիկյան փողոցում գտնվող Գեղարվեստի և մանկավարժական ուսումնարանում։ Միևնույն ժամանակ, նա ստեղծագործական  աշխատանք է սկսում  յուղաներկերի և ջրաներկների տեխնիկայի զարգացման բնագավառում, նկարում է բնանկարներ, կենցաղային և ժանրային կոմպոզիցիաներ։ 1950 թվականից սկսած նա մշտապես մասնակցում է ցուցահանդեսների՝ ցուցադրելով իր ստեղծագործությունները  Լենինգրադի կերպարվեստի առաջատար վարպետների աշխատանքների հետ միասին։ Նրա ամենասիրելի թեմաներից են ծաղկող խնձորենու  այգին, Ղրիմի բնապատկերները, ներքին և արտաքին նատյուրմորտները։ ցուցահանդեսներում ցուցադրված 1950-ականների սկզբի և 1960-ականների հայտնի գործերից են ցուցահանդեսներում ցուցադրված «Գործնական աշխատանքները» (1953), «Գուրզուֆը առավոտյան», «Ծովը Գուրզուֆում» (երկուսն էլ՝ 1954), «Նատյուրմորտ» (1957), «Ամառանոցում» (1958), «Ծխախոտ» (1959), «Պետրոպավլովյան ամրոցում» (1960), «Հիրիկներ», «Դաշտային ծաղկեփնջ» (1960), «Մրգերը Վերանդայում» (1960) և «Դաշտային  ծաղիկներ» (1961), «Ծաղիկներ և մրգեր» (1960), «Խնձորենի» (1962), «Նախաճաշը խոտի վրա» (1963), «Առավոտյան նախաճաշ» (1963), (1964), «Աղջիկը պարտեզում»(1964) և այլն։
Նրանք պատկերացում են տալիս նկարչուհու հնարավորությունների շրջանակի և ստեղծագործական որոնման ուղղությունների մասին՝ գրավիչ դարձնելով նրա անհատական աշխարհայացքն այն թեմաներով, որոնք չեն հավակնում սպառիչ ձևով լուսաբանել երևույթները։ Առաջին անգամ Եվգենյա Անտիպովայի ստեղծագործությունները լայնորեն ցուցադրվեցին 1967 թվականին նկարիչ Վիկտոր Տետերինի (Եվգենյա Անտիպովայի ամուսին) և քանդակագործ Կիրա Սուվորովայի հետ համատեղ ցուցահանդեսում Լենինգրադի Նկարիչների միության սրահներում։ 1988 և 1999 թվականներին Վ. Տետրինի հետ համատեղ ցուցահանդեսներ անցկացվեցին ԼՆՄԿ-ի և «Մանեժի» կենտրոնական ցուցասրահում։ Անտիպովան մասնակցել է Լենինգրադի «տասնմեկ» (1972) և «ինը» (1976) նկարիչների հայտնի ցուցահանդեսներին, ինչպես նաև Լենինգրադի և մոսկովյան 26 նկարիչների ցուցահանդեսներին (1989)։ 1989-1992 թվականներին Անտիպովայի գործերը ներկայացվել են Ֆրանսիայում L'Ecole de Leningrad-ի ռուսական գեղանկարչության ցուցահանդեսներում և աճուրդներում։
1960-ականներին Եվգենյա Անտիպովան փորձեց իրեն դրսևորել դիմանկարների ոլորտում, որոնցից առավել հաջողակ էին «Աղջիկը Պերեսլավլից» և «Մատուցողուհին» (երկուսն էլ 1964)։ Դրանցում յուրովի դրսևորվեց նկարչուհու լավագույն գործերին բնորոշ մտորումների մշակույթը։
1960-ականների վերջին Անտիպովայի ստեղծագործությունների առաջատար ժանրերից էին  ներքին և արտաքին ինտերերի, ինչպես նաև բնանկարի պատկերները։ Նրա որոշ ստեղծագործություններում նկատելի է Ալեքսանդր Օսմյորկինի սան, նկարիչ Վիկտոր Տետերինի ազդեցությունը։ Ցուցահանդեսներում ներկայացված այդ ժամանակաշրջանի ամենահայտնի գործերից են՝ «Բակ Հավանայում» [22], «Հարավային նատյուրմորտ» (երկուսն էլ՝ 1968) [23], «Խաղողի տաղավար» (1968), «Պատուհան։ Ջրկոտեմ», «Ռոմանտիկ բնանկար» (երկուսն էլ 1968), «Ձիթապտուղ» (1969), «Կակաչներ պատուհանի վրա» (1970), «Կեչիներ», «Վասիլևսկու կղզու ծայրամասերը» (երկուսն էլ 1973), «Նատյուրմորտ պարտեզում։ Գարուն» (1974), «Նատյուրմորտ՝ եգիպտացորենով և հացով» (1975), «Պատշգամբ» (1977), «Նատյուրմորտ կարմիր շշով» (1979), «Արևոտ օր» (1982), «Նատյուրմորտ իսպանական կժով» (1985), «Ծաղկած թխենին» (1989), «Ծաղկած խնձորի ծառը» (1997) և այլն։
Նատյուրմորտներում Եվգենյա Անտիպովան ավելի շատ գերադասում էր բաց կոմպոզիցիան՝ ծաղկեփունջը սեղանին դդրված, կամ գիրքը պարտեզի մի անկյունում՝ ծաղկող խնձորենու կամ թխենու տակ։ Նրա այս ժանրի լավագույն առանձնահատուկ քնարական գործերից` «Կեսօր» (1982), «Նատյուրմորտ։ Ծաղկած ուռենին, կակաչները և նարգիզները» (1984) - ընկալվում են որպես  աշխարհի կատարյալ պատկերներ, որոնցում մարդը ներդաշնակություն է գտնում բնության և իր հոգու հետ։ Նկարիչը շարունակեց իր ստեղծագործության այս հիմնական թեման մինչև իր  կյանքի վերջը։
Անտիպովան մահացել է 2009 թվականի հունվարի 27-ին Սանկտ Պետերբուրգում` կյանքի 92-րդ տարում։ Թաղված է Սանկտ Պետերբուրգի մոտակայքում գտնվող Վսեվոլոժսկում, ամուսնու՝ Վ. Տետերինի գերեզմանի մոտ։
Անտիպովայի ստեղծագործությունները գտնվում են Ռուսական պետական ​​թանգարանում, Տրետյակովյան պետական պատկերասրահի հավաքածուներում, ինչպես նաև Ռուսաստանի, Ֆրանսիայի, Գերմանիայի, Իտալիայի, ԱՄՆ-ի և այլ երկրների թանգարաններում ու մասնավոր հավաքածուներում։


== Ցուցահանդեսներ ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Евгения Петровна Антипова на сайте «Неизвестный соцреализм. Поиски и открытия»
Евгения Антипова. Биография и творчество
Ленинградская школа живописи. Очерк истории.
Хронология Ленинградской школы живописи.