Մարիո Պրասինոս

Մարիո Պրասինոս (ֆր.՝ Mario Prassinos, հուն․՝ Μάριος Πράσινος, օգոստոսի 12, 1916(1916-08-12)[…], Կոստանդնուպոլիս, Օսմանյան կայսրություն - հոկտեմբերի 23, 1985(1985-10-23)[…], Փարիզ), հունա-իտալական ծագմամբ ֆրանսիացի նկարիչ և գրող, Փարիզյան դպրոցի ներկայացուցիչ։


== Կենսագրություն ==
Մարիո Պրասիոնսը ծնվել է 1916 թվականին Victorine և Lysandre Պրասինոսների ընտանիքում, որ ապրում էին Օսմանյան կայսրության մայրաքաղաքում։ Հայրը եղել է ֆրանսերենի ուսուցիչ և հրատարակիչ։ 1922 թվականին, փրկվելով ցեղասպանությունից, ընտանիքը տեղափոխվել է Ֆրանսիա։ Նախնական կրթությունը Մարիո Պրասինոսն ստացել է Պյուտոյում և Նանտերում։
1927 թվականին մահացել է մայրը։ Մարիոն ընդունվել է փարիզյան Կոնդորսե լիցեյ։
1932 թվականից սովորել է Արևելյան լեզուների ինքստիտուտ։ Նրա ուսուցիչներից մեկը եղել է Կլեմենտ Սերվոն։ Այդտեղ էլ ստեղծել է իր առաջին նկարները սյուրռեալիզմի ոճով։ Եղել է Շառլ Դյուլլենի «Ատելիե» թատրոնի մշտական այցելու։
1934 թվականից սովորել է Սորբոնի համալսարանւմ։ Մտերմացել է Ման Ռեյի, Անդրե Բրետոնի, Պոլ Էլուարի, Ռենե Շարի, Բենժամեն Պերեի, Մաքս Էռնստի, Սալվադոր Դալիի, Ժան Արպի, Մարսել Դյուշանի հետ։
1936 թվականին մահացել է հայրը։ Պրասինոսը վերջնականապես տեղափոխվել է Փարիզ, որտեղ Bérite փողոցում վարձել է բնակարան։ Նա հեռացել է սյուրռեալիզմից, սակայն շարունակել է կենցաղային տեսարաններում արտասովորի որոնումները։
1938 թվականին տեղի է ունեցել Մարիո Պրասինոսի առաջին անհատական ցուցահանդեսը Փարիզում։ Առաջին այցելուն եղել է Պաբլո Պիկասոն։ Պրասինոսը ոգեշնչվել է Էդիթ Պիաֆի արվեստով։
1939-1940 թվականներին որպես կամավոր մասնակցել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին, ծանր վիրավորվել է։ Պարգևատրվել է Մարտական խաչով։ Համագործակցել է Դիմադրության շարժման հետ։
1940-1950-ական թվականներին շատ է զբաղվել գրքային գրաֆիկայով, աշխատել է Գալլիմարի հրատարակչության և «La Nouvelle Revue française» հետ, նկարազարդել Մատտեո Բանդելլոյի, Էդգար Ալլան Պոյի, Արթյուր Ռեմբոյի, Գիյոմ Ապոլիների, Ալբեր Կամյուի, Ռայմոն Կենոյի, Ժան Պոլ Սարտրի գրքերը։ Որպես թատերական նկարիչ՝ համագործակցել է Ժան Վիլարի հետ։ Զբաղվել է գոբելենային արվեստով։ Հեղինակել է մի քանի կենսագրական գրքեր։ Վերջին աշխատանքը եղել է տասնմեկ «Չարչարանքների կերպարները» Սեն Ռեմի դը Պրովանսի Աստվածամոր մատուռի համար։
1949 թվականին ստացել է Ֆրանսիայի քաղաքացիություն։
Մարիո Պրասինոսը մահացել է 1985 թվականի հոկտեմբերի 23-ին Ավինյոնում։


== Ընտանիք ==
Կրտսեր քույրը՝ գրող Ժիզել Պրասինոս (ֆր.՝ Gisèle Prassinos, ծնվ.՝ 1920), մոտ է եղել սյուրռեալիզմին։ 1934 թվականին Մարիո Պրասինոսը նկարազարդել է նրա առաջին գիրքը։
1938 թվականին ակուղնացել է Yolande Borelly-ի հետ։
Երեխաները՝ Catherine (ծնվ.՝ 1946), Emmanuelle (ծնվ.՝ 1967 ?)։


== Պարգևներ ==
Արվեստի և գրականության շքանշանի ասպետ (1961)
Պատվավոր լեգեոնի շքանշան (1966)
Արվեստի և գրականության շքանշանի սպա (1981)


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Ferrier J.-L. Prassinos. Paris: Éditions Georges Fall, 1962
Mario Prassinos, peintures et dessins récents. Paris: Galerie Nationale du Grand Palais, 1980.
Parmelin H. Les Peintres de Jean Vilar. Avignon: Fondation Jean Vilar, 1984
La Donation Mario Prassinos/ Pierre Cabanne, ed. Saint-Rémy de Provence: FMP Donation Mario Prassinos, 1990
Harambourg L. Mario Prassinos// Harambourg L. L'École de Paris 1945—1965, Dictionnaire des peintres. Neuchâtel: Ides et Calendes, 1993
Nourissier F. Mario Prassinos. Arles: Actes Sud, 2005.


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք (ֆր.)