armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Մերի Մաքքարթի

Մերի Թերեզա Մաքքարթի (անգլ.՝ Mary Therese McCarthy, 21, հունիսի 21, 1912(1912-06-21)[…], Սիեթլ, Վաշինգտոն, ԱՄՆ - հոկտեմբերի 25, 1989(1989-10-25)[…], Նյու Յորք, Նյու Յորք, ԱՄՆ), ամերիկացի գրող, հրապարակախոս, քննադատ և սոցիալիստ։
Մերի Մաքքարթին համակրում էր կոմունիստներին, բայց մոսկովյան փորձարկումներից հետո նա համերաշխացավ Լյով Տրոցկիի հետ և դատապարտեց ստալինիզմը։ Դառնալով «Partizan Review» ամսագրի անդամ, նա արժանացավ տաղանդավոր քննադատի հեղինակության, նա  նաև տպագրել է «The Nation», «The New Republic» և «Harper's Magazine and New York Review of Books» ամսագրերում։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո նա քննադատեց և՛ մաքքարթիզմը, և՛ սովետական ​​համակարգը։ Վիետնամի պատերազմի ընթացքում նա մի քանի անգամ այցելել է Վիետնամ և քննադատել արևմտյան ԶԼՄ-ներում (Զանգվածային լրատվության միջոցներ) վիետնամական պարտիզանների բացասական պատկերացումը։
Նա ամուսնացել է չորս անգամ։ 1938 թվականից սկսած նրա ամուսինը հայտնի գրականագետ Էդմունդ Վիլսոնն էր, որին Մերի Մաքքարտին պարգևեց մեկ որդի՝ Ռեուել Վիլսոնին։
Նրա ամենամոտ ընկերուհիներից մեկը Հանա Արենդտ էր։


== Գրքերը ==
The Company She Keeps (1942), Harvest/HBJ, 2003 reprint: ISBN 0-15-602786-0
The Oasis (1949), 1999 edition: ISBN 1-58348-392-6
Cast a Cold Eye (1950), HBJ, 1992 reissue: ISBN 978-0-15-615444-4
The Groves of Academe (1952), Harvest/HBJ, 2002 reprint:ISBN 0-15-602787-9
A Charmed Life (1955), Harvest Books, 1992 reprint: ISBN 0-15-616774-3
Venice Observed (1956), Harvest/HBJ, 1963 edition: ISBN 0-15-693521-X (the 1963 edition lacks the illustrations present in the original book)
The Stones of Florence (1956), Harvest/HBJ, 2002 reprint of 1963 edition: ISBN 0-15-602763-1 (the 1963 edition lacks the illustrations present in the original book)
Memories of a Catholic Girlhood (1957), Harvest/HBJ, 1972 reprint:ISBN 0-15-658650-9 (autobiography)
On the Contrary (1961)
The Group (1962), Harvest/HBJ, 1991 reprint: ISBN 0-15-637208-8, adapted as a 1966 movie of the same name.
Vietnam (1967)
Hanoi (1968)
The Writing on the Wall (1970)
Birds of America (1971), Harcourt 1992 reprint: ISBN 0-15-612630-3
Medina (1972)
The Mask of State: Watergate Portraits (1974)
Cannibals and Missionaries (1979), Harvest/HBJ, 1991 reprint:ISBN 0-15-615386-6 (novel explores the psychology of terrorism)
Ideas and the Novel (1980)
How I Grew (1987), Harvest Books, ISBN 0-15-642185-2 (intellectual autobiography age 13-21)
Intellectual Memoirs (1992), published posthumously (edited and with a foreword by Elizabeth Hardwick)
A Bolt from the Blue and Other Essays (2002), New York Review Books, (compilation of essays and critiques), ISBN 1-59017-010-5


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՄԵՐԻ ՄԱՔՔԱՐԹԻ
Բեգար (այլ կիրառումներ)

Բեգար, կարող է վերաբերել՝

Բեգար - աշխատավճարային ռենտա, հողային ռենտայի մինչկապիտալիստական ձև, որ առավել տարածված էր ֆեոդալիզմի օրոք
Բեգար - Ֆրանսիայի կանտոն է, գտնվում է Բրետան շրջանում
(5884) Դոլեզալ

(5884) Դոլեզալ (անգլ.՝ Dolezal), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1960 թվականի սեպտեմբերի 24-ին Կոռնելիս վան Հաուտենի, Ինգրիդ վան Հաուտեն-Գրունևելդի և Թոմ Գերելսի կողմից Պալոմարում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,769562 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,2237 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,3154 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1683,51 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,213839 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 7,23° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(5884) Դոլեզալ աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Պուդոմյագի

Պուդոմյագի (ռուս.՝ Пудомяги), գյուղ Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Գատչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2218 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Մոսկովսկի գյուղական խորհուրդ (Լիպովոդոլինսկի շրջան)

Մոսկովսկի գյուղական խորհուրդ  (ուկրաիներեն՝ Московська сільська рада), Ուկրաինայի Սումիի մարզի Լիպոդոլինսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Մոսկովսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 1232 մարդ։ Խորհրդում կա 6 բնակավայր։ 


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում բնակավայրերի ամբողջական ցանկ։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
AU:AUՈւկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)
Երմոլովկա (Կրասնոդարի երկրամաս)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Երմոլովկա (այլ կիրառումներ)Երմոլովկա (ռուս.՝ Ермоловка), հայաբնակ գյուղ Ռուսաստանի Դաշնության Կրասնոդարի երկրամասի Մեծ Սոչիի Ադլերի շրջանում, Փսոու գետի աջ ափին։ Գտնվում է Սոչիի կենտրոնից 28 կմ հարավ-արևելք, ծովի մակարդակից 263 մ բարձրության վրա։


== Բնակչությունը ==
2002 թվականի տվյալներով գյուղն ուներ 467 բնակիչ, իսկ 2010 թվականին այնտեղ ապրում էր 370 մարդ։ Բնակիչներն զբաղվում են ծխախոտի մշակությամբ, բանջարաբուծությամբ և այգեգործությամբ։ Գյուղն ունի ութամյա դպրոց, ակումբ և բուժկայան։


== Պատմություն ==
Երմոլովկան հիմնադրվել է 1900 թվականին, իսկ հայերը եկել են 1910 թվականին` Սամսունից։ Գյուղը գտնվում է Ռուսաստանի և Աբխազիայի սահմանի վրա։ Գետի մյուս ափին` Աբխազիայի հայաբնակ Միքելրիփշ գյուղն է, որը Երմոլովկայի հետ կապված է կամրջով։ Ներկայումս կամուրջը փակ է, սահմանային անցակետի բացակայության պատճառով։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Ջրամերժ ապարներ

Ջրամերժ ապարներ, ապարներ, որոնք մասնիկների խիտ դասավորության, աննշան ծակոտկենության պատճառով իրենց միջով ջուր գործնականորեն չեն անցկացնում։ Ջրատար հորիզոնից վերև տեղադրված ջրամերժ ապարների շերտը կոչվում է ջրամերժ ծածկ, իսկ ներքևում գտնվողը՝ ջրամերժ հիմք։ 
Ջրամերժ ապարներ են համարվում կավերը, ծանր ավազակավերը, հոծ-զանգվածային հրային, նստվածքային և մետամորֆային ապարները։
Մեզոկլիմա

Մեզոկլիմա, միջնակլիմայական բնական պայմաններով համեմատաբար միատարր, ոչ մեծ տարածքների (անտառազանգվածներ, ծովափեր, ոչ մեծ քաղաքներ, լեռնաշղթաներ, գետավազաններ, գոգավորություններ և այլն) կլիմա։ Ընդգրկման առումով գտնվում է մակրոկլիմայի և միկրոկլիմայի միջև։ Մեզոկլիմայի ազդեցությունը պահպանվում է հորիզոնական ուղղությամբ 10-100 կմ, ըստ բարձրության՝ 100-1000 մետր սահմաններում։ 
Հայաստանի ֆիզիկաաշխարհագրական շրջաններին, բնության յուրահատուկ առանձնահւստկություններով պայմանավորված, բնորոշ են մեզոկլիմայիի ինքնատիպ գծեր։ Օրինակ՝ Արարատյան գոգավորությանը հատկանշական են ամառային լեռնահովտայիև քամիները, պարզ գիշերներին՝ ջերմաստիճանային ինվերսիաները, երկարատև չոր ամառը, կարճատև գարունը, ջերմաստիճանի օրական ու տարեկան մեծ տատանումները։
Հոխեվեյն

Հոխեվեյն (հոլ.՝ Hoogeveen ( արտասանություն)), համայնք Նիդերլանդների Դրենթե մարզում։ Տարածքը 127,77 կմ² է, բնակչությունը՝ 54.839 (2011 թ.)։ Մեկ շնչի տարեկան միջին եկամուտը 11.900 եվրո է։
(3292) Սեթեր

(3292) Սեթեր (անգլ.՝ Sather), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1960 թվականի սեպտեմբերի 24-ին Կոռնելիս վան Հաուտենի, Ինգրիդ վան Հաուտեն-Գրունևելդի և Թոմ Գերելսի կողմից Պալոմարում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,158768 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,6044 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,7131 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2050,57 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,175561 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 1,58° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(3292) Սեթեր աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
(4973) Շովա

(4973) Շովա (անգլ.՝ Showa), աստերոիդ աստերոիդների գոտու արտաքին մասում։ Հայտնաբերվել է 1990 թվականի մարտի 18-ին Կին Էնդատեի և Կաձուրո Վատանաբեի կողմից Կիտամիում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,4264 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 3,1626 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,6902 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2316,62 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,155399 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 18,9° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(4973) Շովա աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Մելահաթ Ռուաջան

Մելահաթ Ռուաջան (թուրքերեն՝ Melahat Ruacan, ծննդյան ազգանուն՝ Սենգեր, 1906, Ստամբուլ, Օսմանյան կայսրություն - 1974, Անկարա, Թուրքիա), թուրք դատավոր, Թուրքիայի Գերագույն դատարանի առաջին կին դատավորը և աշխարհում առաջին կինը, որն ընտրվել է Գերագույն դատարանի անդամ։


== Կենսագրություն ==
Գնդապետ Նուրիի և նրա կնոջ՝ Գյուզիդեի առաջին երեխան է։ Ավարտել է Էրենկյոյի կանանց վարժարանը, այնուհետև փիլիսոփայություն է ուսումնասիրել Ստամբուլի համալսարանում։ Այն բանից հետո, երբ Աթաթուրքի որոշմամբ հանրապետության մայրաքաղաքը տեղափոխվել է Անկարա, այնտեղ ստեղծվել է նոր համալսարան՝ Անկարայինը։ Դրանից հետո Մելահաթ Սենգերը տեղափոխվել է Անկարա և ընդունվել այնտեղ։ Նա 1925-1929 թվականներին սովորել է Անկարայի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետում։ 1938 թվականին Մելահաթն ամուսնացել է Ռասիմ Ռուաջանի հետ, նրանք ունեցել են որդի.
Համալսարանն ավարտելուց հետո աշխատել է որպես դատավոր։ 1945 թվականին դարձել է Թուրքիայի Գերագույն վերաքննիչ դատարանի անդամ նշանակված առաջին կինը։ Քանի որ Ռուաջանը միշտ որոշումներ է կայացրել օրենքների, այլ ոչ թե իշխանությունների քաղաքական հակումների հիման վրա, դեմոկրատական կուսակցության կառավարման շրջանում նա ստիպված է եղել հեռանալ պաշտոնից։ Ավելի ուշ նա վիճարկել է իր հեռացումը դատարանից և վերականգնվել է պաշտոնում, ինչպես նաև նրան փոխհատուցում է ստացել։
Մահացել է 1974 թվականին Անկարայում սրտի կաթվածից։


== Ծանոթագրություններ ==
Բոնիտու (այլ կիրառումներ)

Բոնիտու, կարող է վերաբերել՝

Բոնիտու - համայնք Բրազիլիայում՝ Բաիա նահանգի կազմում
Բոնիտու - համայնք Բրազիլիայում՝ Մատու Գրոսու դու Սուլ նահանգի կազմում
Գեղաթառ (գետ)

Գեղաթառ, գետ Հայաստանի Լոռու մարզում։ Սկիզբ է առնում Գուգարաց լեռների արևմտյան լանջերից և միախառնումից և Ահնիձոր գյուղից 2 կմ հարավ-արևմուտք ձախից միախառնվում Ահնիձոր գետին։ Երկարությունը 12 կմ է։


== Ծանոթագրություններ ==
Կապուտջիղ ՀԸ

Կապուտջիղ, հայկական մասնավոր մարզային հեռուստաընկերություն։ Հիմնվել է 1996 թվականին Քաջարան քաղաքում և գործում է որպես կաբելային հեռուստաընկերություն՝ մոտ 8․000 բաժանորդով։ Հեռուստաալիքը ներկայացնում է տեղեկատվական, երաժշտական, սպորտային, ժամանցային հաղորդումներ։ Ընկերության հիմնադիր և գործադիր տնօրենն է Աշոտ Մարտիրոսյանը։


== Ծանոթագրություններ ==
Տերտերն ու տավարածը (հեքիաթ)

Տերտերն ու տավարածը, հայկական ժողովրդական հեքիաթ։


== Սյուժե ==
Հեքիաթը պատմում է մի խեղճ տավարածի մասին, ով չէր կարողանում տերտերից իր պարտքը վերցնել։ Տավարածը բարկանում է ու որոշում է պարտքը վերցնելու համար խորամանկության դիմել։ Հաջորդ օրը առավոտյան գնում է եկեղեցու մոտ նստում, սպասում` մինչև տերտերը գա։ Տերտերի գալուն պես, մի անկյուն է մտնում, մինչև տերտերի քարոզ կարդալը ձայն չի հանում։ Հենց տերտերը սկսում է «Տեր ողորմյա» երգել, նա պատասխանում է. «Չե՜մ ողորմա, չե՜մ ողորմա, նախրչու հախը կտրել ես, պարտքդ չես տալիս, չե՜մ ողորմա»։ Տերտերը նորից հարցնում է, թե ինչո՞ւ չի ողորմա, նա էլ նորից նույնն է կրկնում, տերտերը զարհուրած եկեղեցուց դուրս է փախչում։ Տավարածը մի կարճ ճանապարհով գնում, տերտերի ճամփան կտրում, բարևում է, տերտերն էլ բարևում է, պարտքը տալիս ու գնում։ Խելացի տավարածը պարտքը ստանում է ու գնում տուն։


== Կերպարներ ==
Տերտեր
Տավարած


== Մեկնաբանություն ==
Հեքիաթն ունի հայ ժողովրդական հեքիաթներին բնորոշ խրատներ, ցույց է տալիս, որ խաբեբայությունը միշտ պատժվում է։ Ժողովրդական հեքիաթներում հաճախ գովերգվում է նաև հասարակ ժողովրդի խելքն ու իմաստնությունը. այդպես է նաև այս հեքիաթում։


== Տես նաև ==
Արդար դատավորը (հեքիաթ)
Մոզին (հեքիաթ)
Անօրենը անպատիժ չի մնա (հեքիաթ)
Սկլիկ ու Բակլիկ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Հայկական ժողովրդական հեքիաթների նկարազարդումներից. «Տերտերն ու տավարածը»
Վիլյանուևա Մեսիա

Վիլյանուևա Մեսիա (իսպ.՝ Villanueva Mesía), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Գրանադա պրովինցիայում (Անդալուսիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Լոխա շրջանում։ Բնակչությունը՝ 2158 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։


== Արտաքին հղումներ ==
Web del Ayuntamiento de Villanueva Mesía Archived 2020-06-24 at the Wayback Machine.
Microweb turística de Villanueva Mesía realizada por el Patronato de Turismo de Granada Archived 2010-04-04 at the Wayback Machine.
Կոշկավոր կատուն (մուլտֆիլմ, 1968)

Կոշկավոր կատուն, 1968 թվականին Շառլ Պերոյի նույնանուն հեքիաթի հիման վրա նկարված մուլտֆիլմ, նկարահանվել է «Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայի ռեժիսորներ Վալենտինա և Զինաիդա Բրումբերգների կողմից։ 1938 թվականին նույն հեղինակների կողմից նկարահանված նույնանուն մուլտֆիլմի հոբելյանական վերաթողարկումն է։ Մուլտֆիլմն ի սկզբանե մտածված էր որպես մյուզիքլ։


== Սյուժե ==
Մահանալուց հետո ջրաղացպանը ժառանգություն է թողնում իր որդիներին։ Ավագ որդուն ժառանգություն է թողնում ջրաղացը, միջնեկ որդուն` ավանակ, իսկ փոքրին` միայն կատու։ Բայց պարզվում է, որ կատուն շատ նախաձեռնող է։ Նա փոխում է իր տիրոջ անունը` նրան կոչելով մարկիզ Կարաբաս, հաղթում մարդակերին, նրա դղյակը տալիս է նորաթուխ մարկիզին` վերջինիս ամուսնացնելով արքայադստեր հետ, և ընդհանուր առմամբ հաջող կազմակերպում է նրա հարսանիքը։


== Հեղինակներ ==
Հեղինակները ներկայացված են ըստ մուլտֆիլմի լուսագրերի։


== Վերաթողարկում DVD ձևաչափով ==
Մուլտֆիլմը մի քանի անգամ վերաթողարկվել է DVD ձևաչափով, մուլտֆիլմերի տարբեր հավաքածուներում.

«Երկու կատուներ», «Սոյուզմուլտֆիլմ»։ Սկավառակի վրա ներառված են հետևյալ մուլտֆիլմները.«Կոշկավոր կատուն» (1968), «Կատվի տունը» (1958), «Ձկնորս կատուն» (1964), «Շունն ու կատուն» (1955), «Կատուն ու ծաղրածուն» (1988), «Կատվիկը Լիզյուկով փողոցից» (1988), «Կատուն ու Կոն» (1990)։


== Ծանոթագրություններ ==
Զուբիլնոե

Զուբիլնոե (ուկրաիներեն՝ Зубильне), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Լոկաչինի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1545 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Զուբիլնոե գյուղում բնակվում էր 455 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2,83 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 160,78 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
My Future

«My Future», ամերիկացի երգչուհի Բիլլի Այլիշի երգը, որը թողարկվել է 2020 թվականի հուլիսի 30-ին՝ Darkroom և Interscope Records լեյբլների միջոցով։ Երգի հեղինակներն են Այլիշը և նրա եղբայրը՝ Ֆինիս Օ'Քոնելը, որը զբաղվել է նաև արտադրությամբ։ Այն երգչուհու առաջին թողարկումն է «No Time To Die» երգից հետո, որը նույնանուն ֆիլմի սաունդթրեքն է։


== Նախապատմություն ==
2020 թվականի հունվարի 20-ին երգչուհին հաստատել է, որ նոր ալբոմ է ձայնագրում և նախատեսում է 2020 թվականին վավերագրական ֆիլմ թողարկել։ 2020 թվականի հուլիսի 24-ին Այլիշն իր սոցցանցերում «"my future" out thursday» (անգլ. թարգմանաբար՝ «my future», թողարկվում է հինգշաբթի») մակագրմամբ հրապարակում է կատարել։


== Չարթեր ==


== Թողարկման պատմություն ==


== Ծանոթագրություններ ==
Մոնտիյի

Մոնտիյի (ֆր.՝ Montilly), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Օվերն մարզի Ալյեի գավառում։ Մտնում է Արևմտյան Մուլեն կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Մուլեն շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 03184։


== Բնակչություն ==
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 547 մարդ։


== Տնտեսություն ==
2007 թվականի տվյալներով 365 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 278-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 87-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 76,2 %, 1999 թվականին եղել է՝ 71,3 %)։ 278 աշխատունակ բնակիչներից 260-ը աշխատում էին (131 տղամարդ և 129 կին), անաշխատանք էին 18-ը (9 տղամարդ և 9 կին)։ 87 անգործունակ մարդկանցից 31-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 35-ը թոշակառու, 21-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով։


== Տեսարժան վայրեր ==
Սուրբ Պետրոսի եկեղեցի (XI-XII դարեր)


== Ծանոթագրություններ ==


== Տես նաև ==
Ֆրանսիայի շրջանների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
«Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ՝ Մոնտիյի» (ֆրանսերեն)։ Արխիվացված օրիգինալից 2012-09-25-ին։ Վերցված է 2012-6-12 
«Մոնտիյի» (ֆրանսերեն)։ cassini.ehess.fr։ Արխիվացված օրիգինալից 2013-01-12-ին։ Վերցված է 2012-12-30
324

324 թվական,  նահանջ տարի, ըստ Գրիգորյան օրացույցի սկսում է երեքշաբթի օրը։ Սա մեր թվարկության 324 թվականն է, 
IV դարի 24-րդ տարին։


== Դեպքեր ==


== Ծնունդներ ==


== Մահեր ==
Գուդեն (գետակ)

Գուդեն, Գյոդեն, Գուտեն, Կյոտեն, գետակ Միջերկրական ծովի ավազանում, հոսում է Կարամանի շրջանով։


== Ծանոթագրություններ ==
Մի՞թե չեն կարող վերադառնալ

«Մի՞թե չեն կարող վերադառնալ», հայ բանաստեղծ Հովհաննես Թումանյանի հոդվածներից։


== Պատմություն ==
Հովհաննես Թումանյանի հոդվածներից՝ գրված 1913 թվականին։
Առաջին անգամ տպագրվել է 1913 թվականին Թիֆլիսի «Հորիզոն» օրաթերթի (№ 96) մայիսի 5-ի համարում։
Հովհաննես Թումանյանի երկերի լիակատար ժողովածուի 7-րդ հատորում արտատպվել է Թիֆլիսի «Հորիզոն» օրաթերթից։


== Ծանոթագրություններ ==
Սավոստյանի

Սավոստյանի (ռուս.՝ Савостьяны), գյուղ Ռուսաստանի Բրյանսկի մարզի Պոգարսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 356 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Կարգալիտամակ

Կարգալիտամակ (ռուս.՝ Каргалытамак, բաշկիրերեն՝ Ҡарғалытамаҡ), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բլագովարսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 119 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Մոռենի խիստ կորացած

Մոռենի խիստ կորացած (լատ.՝ Rubus peruncinatus), վարդազգիների ընտանիքի, մոռենի ցեղի բույս։


== Նկարագրություն ==
Տերևաթափ թուփ է, որի տարեկան ընձյուղները հասնում են մինչև 1,5-2 մ երկարության, աղեղնաձև կորացած են, արևի տակ կարմրող, մերկ են, հնգանկյուն։ Փշերը բազմաթիվ են, խիստ կեռ, լայն, կողքերից սեղմված, կտուցանման։ Տերևները հնգամասն են, վերևի կողմից մերկ, ներքևից մոխրաթաղիքապատ, ծայրային տերևիկը ունի մինչև 10 սմ երկարություն և 7 սմ լայնություն, հակառակ ձվաձև է, սրածայր, հիմքում թույլ սրտաձև, կոթունավոր (2-3, երբեմն՝ 5 սմ երկարությամբ), ամբողջաեզր։ Կողմնային տերևիկներն էլիպսաձև են, հակառակ ձվաձև, հազվադեպ շեղանկյունաձև, սրածայր, մանր սղոցաեզր։ Ծաղկակիր ընձյուղը թեթևակի անկյունավոր է։ Ծաղկաբույլերը ծայրային են, բազմածաղիկ։


== Տարածվածություն ==
Տարածված է Կովկասում, Արևմտյան Հայաստանում։ Հայաստանի պայմաններում հանդիպում է հյուսիսարևելյան շրջաններում, ստորին և միջին լեռնային գոտիներում, ենթանտառների եզրերին, գետափերին։


== Ծանոթագրություններ ==
ArcelorMittal

ArcelorMittal, միջազգային հասարակական ընկերություն։ Հիմնադրվել է 2006 թ.։ Շտաբ-բնակարանը գտնվում է Լյուքսեմբուրգում։ Ըստ 2008 թվականի տվյալների ընկերությունը ունեցել է 154 միլիարդ դոլլարի շրջանառություն։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայքը
Սոկորևո

Սոկորևո (ռուս.՝ Сокорево), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դեմիդովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 12 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Շումսկոե (գյուղ, Ռոմնիի շրջան)

Շումսկոե (ուկրաիներեն՝ Шумське), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Ռոմնիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Շումսկոե գյուղում բնակվում էր 29 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ախալքալաքի գավառ

Ախալքալաքի գավառ, վարչաքաղաքական միավոր Ռուսական կայսրության կազմում։ Ձևավորվել է 1874 թվականին՝ Թիֆլիսի նահանգի կազմում։ Գավառի կենտրոնը Ախալքալաք քաղաքն էր։
Ախալքալաքի գավառը հյուսիսից սահմանակցում էր Գորիի, արևմուտքից՝ Ախալցխայի, արևելքից՝ Բորչալուի գավառներին։ Հարավ-արևելքում Երևանի նահանգն էր, իսկ հարավում և հարավ-արևմուտքում Օսմանյան կայսրության սահմանը (1878 թվականից՝ Կարսի մարզ)։
Ներառում է հիմնականում ժամանակակից Սամցխե-Ջավախեթի մարզի հարավը (Ախալքալաք, Ասպինձա, Նինոծմինդա)։


== Անվանում ==
«Ախալքալաք» անվանումը հասնում է ուշ միջնադար։ Վրացերեն թարգմանվում է որպես «նոր քաղաք» (վրաց.՝ ახალი, ախալի՝ նոր, վրաց.՝ ქალაქი, քալաքի՝ քաղաք)։ Պակաս հայտնի չէր նաև հենց հայկական՝ Նոր քաղաք անվանումը։ Թեև քաղաքի տարածքում առաջին բնակավայրերի հիմնումը թվագրվում է 11-րդ դարի, բայց ինքնին անունը ավելի ուշ է թվագրվում։ Վրաց թագավորության անկումից հետո՝ 15-րդ դարում, այդ բնակավայրն ավերվել է և վերականգնվել որպես նոր քաղաք արդեն 16-րդ դարի վերջից։


== Պատմություն ==
Ախալքալաքն ու Ախալցխան Ռուսական կայսրությանը միացել էր 1828-29 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմի արդյունքում։ Նախկինում դրանք ամբողջությամբ եղել են օսմանահպատակ Իմերեթի թագավորության կազմում։ 1840 թվականին Վրացա-Իմերեթական նահանգի կազմում առանձնանում է Ախալցխայի գավառը՝ ներառելով Ջավախքը։ Վրացա-Իմերեթական նահանգը 1846 թվականին կիսվել էր Թիֆլիսի (1846-1918) և Քութայիսի (1846-1918) նահանգների։ Ախալցխայի գավառը բաժանվել էր Աբասթումանի և Խերթվիսի շրջանների՝ Քութայիսի նահանգի կազմում։ Ախալցխայի գավառը կրկին վերակազմվել միայն 1867 թվականին՝ Քութայիսի նահանգից դուրս գալով։ 1873 թվականին առանձնանում է Ախալքալաքի գավառը։
1918-1920 թվականներին Ախալքալաքի գավառը մտել է Վրաստանի դեմոկրատական հանրապետության մեջ, իսկ խորհրդայնացումից հետո՝ Կարսի պայմանագրով, այն պաշտոնապես տրվել է Վրացական ԽՍՀ-ին։


== Բնակչություն ==
1897 թվականի մարդահամարի տվյալներով գավառի բնակչությունը 72,709 մարդ էր, որի ճնշող մեծամասնությունը հայեր էին (52539 մարդ), և գրեթե հավասար քանակությամբ, թաթարներ (6572 մարդ), վրացիներ (6448 մարդ), ռուսներ (5453 մարդ) և այլ ազգեր։ Ախալքալաք քաղաքի բնակչությունը 1897 թվականին 5440 մարդ էր, որից 4136-ը հայեր էին, 703-ը՝ ռուսներ։
1921 թվականին Ախալքալաքի գավառը վերջնականապես անցնում է Խորհրդային Վրաստանին, որոնց վրա հետագայում առաջանում են Ախալքալաքի, Ասպինձայի և Նինոծմինդայի շրջանները։


== Վարչական բաժանում ==
1913 թվականին գավառը բաժանված էր 11 գյուղական համայնքի՝


== Տես նաև ==
Ախալքալաքի շրջան
Արևելյան Հայաստանը Ռուսական կայսրության կազմում


== Ծանոթագրություններ ==
J (լատինական)

J` լատինական այբուբենի տասներորդ տառն է։


== Անգլերենում ==
Անգլերենում կրում է [ջէյ] անունը։ 


=== Հապավումներում ===
JVC` [ջէյ վի սի] (կենցաղային էլեկտրոնիկայի ճապոնական ընկերություն)
DJ՝ [դի ջէյ] (Դիջեյ)
JL՝ Ջէյ Լո՝ Ջենիֆեր Լոփեսի բեմական անունը։


== Ներկայացում ==
Ձայնային՝
միջազգային՝ Juliet [ջուլյէթ]
Մորզեի այբուբենով` · − − −  
Տեսողական՝
Ծովային՝ 
Սեմաֆորային՝ 
Բրայլի գրերով՝ 


== Նմանատիպ տառեր ==
Ալանսոն

Ալանսոն (ֆր.՝ Alençon), քաղաք և համայնք Ֆրանսիայի հյուսիսարևմտյան մասում՝ Նորմանդիա երկրամասում, որի կազմի մեջ մտնող Օրն դեպատամենտի վարչական կենտրոնն է։ Ընկած է երկրի մայրաքաղաք Փարիզից մոտավորապես 175, մերձակա խոշոր բնակավայրից՝ Կան քաղաքից 95 կիլոմետր հեռավորության վրա։ 2011 թվականի տվյալներով բնակչության թվաքանակը եղել է շուրջ 26.300, 2018 թվականի տվյալներով՝ 26.523: Բնակչության խտությունը կազմել է 2.483 մարդ/կմ²։
Ալանսոնը պլաստմասսաների արտադրության, 1993 թվականից՝ նաև այդ ճյուղի մասնագետների պատրաստման կենտրոն է։ Քաղաքում զարգացած են նաև տեքստիլ, մետաղամշակման, էլեկտրատեխնիկական արդյունաբերությունը, խեցեղենի, թղթի արտադրությունը։
Ալանսոնը հռչակված է ինքնատիպ ժանեկագործությամբ (fr. la dentelle d'Alençon), որը ներառվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգության ցանկում։


== Պատմություն ==
Ալանսոնը պատմական փաստաթղթերում առաջին անգամ հիշատակվել է 7-րդ դարում։
Նորագույն ժամանակներում մինչև 2015 թվականը համայնքը գտնվել է Ստորին Նորմանդիա մարզի կազմում, 2016 թվականից ներառվել է նորակազմ, միավորյալ Նորմանդիա մարզում։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Կլիմա ==


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		


== Քույր քաղաքներ ==
Ալանսոնը բարեկամական ու գործընկերային սերտ կապեր է հաստատել հետևյալ քաղաքների հետ.

 Անգլիա, Բեյզինգսթոք էնդ Դին
 Գերմանիա, Քվակենբրյուկ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ալանսոնը տուրիստական բյուրոյի կայքում
Shrine of Alençon: pilgrimage on the steps of St. Therese and her parents, the blessed Louis and Zelie Martin
Website about the life, writings, spirituality, and mission of St. Therese of the Child Jesus of the Holy Face; information about the life of her family in Alençon and about pilgrimages to Alençon
Պաշտոնական կայքէջը Archived 2007-01-10 at the Wayback Machine.
Ֆրանսերենի դասերը (ֆիլմ)

Ֆրանսերենի դասերը (ռուս.՝ Уроки французского), խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ (կինովիպակ), որի ռեժիսորը Եվգենի Տաշկովն է։ Նկարահանվել է Վալենտին Ռասպուտինի «Ֆրանսերենի դասերը» պատմվածքի հիման վրա:


== Սյուժե ==
Տասնամյա Վոլոդյային հետպատերազմյան տարիներին մայրը գյուղից ուղղարկում է շրջկենտրոն սովորելու։ Տղան ապրում է պատերազմում ամուսնուն կորցրած մի կնոջ և իր երեք երեխաների հետ։ Ֆրանսերենի երիտասարդ ուսուցչուհի Լիդիա Միխայլովնան օգնում է տղային։ Լրացուցիչ դասերի պատրվակով նա փորձում է կերակրել տղային։ Հպարտ Վոլոդյան հրաժարվում է ուտել։ Այնուհետև ուսուցիչուհին տղային առաջարկում է գումարի դիմաց իր հետ «պրիստենոկ» խաղալ, և տղան պարտության է մատնում ուսուցչուհուն։ Դպրոցի տնօրենը իմանալով այս ամենի մասին աշխատանքից ազատում է Լիդիա Միխայլովնային, նա վերադառնում է իր հայրենի Կուբան։


== Դերերում ==
Միխայիլ Եգորով՝ Վոլոդյա
Տատյանա Տաշկովա՝ ֆրանսերենի ուսուցչուհի Լիդիա Միխայլովնա
Գալինա Յացկինա՝ Մարիա Անդրեևնա, Վոլոդիայի մայրը
Վալենտինա Տալիզինա՝ մորաքույր Նադյա
Օլեգ Գալուբիցկի՝ Վասիլի Անդրեևիչ, դպրոցի տնօրեն
Կլավդիա Կոզլենկովա՝ կաթի վաճառող
Բորիս Նովիկով՝ Իլյա պապիկ
Վադիմ Յակովլև՝ Վանյա պապիկ
Միշա Կաբանով՝ թռչուն
Լիդիա Սավչենկո
Ելենա Կուզմինա
Եվգենի Տաշկով
Սերգեյ Սոկոլով
Ֆլենով Դմիտրի


== Նկարահանող խումբ ==
Սցենարի հեղինակ՝ Եվգենի Տաշկով
Բեմադրող ռեժիսոր՝ Եվգենի Տաշկով
Բեմադրող օպերատոր՝ Վլադիմիր Նախաբցև
Բեմադրող նկարիչ՝ Միխայիլ Կարտոշով
Կոմպոզիտոր՝ Բորիս Չայկովսկի
Դիրիժոր՝ Էմին Խաչատրյան


== Փաստեր ==
Դերասանուհի Տատյանա Տաշկովան նկարահանման պահին հանդիսանում էր ռեժիսոր Եվգենի Տաշկովի կինը, իսկ տիտրերում նշված էր որպես Տատյանա Վասիլևա:
Նկարահանումներից մեկ տարի անց Տատյանա Տաշկովան և Միխայիլ Եգորովը միասին նկարահանվեցին «Ֆրակ ավազակի համար» ֆիլմում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Ֆրանսերենի դասերը»(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում
Ոչ կատարյալ մրցակցության ձևեր

Ոչ կատարյալ մրցակցության ձևերը, մոդելներ՝ պայմանավորված մանոպոլացման աստիճանով։ 
Ոչ կատարյալ մրցակցության ձևերն են․

զուտ (մաքուր) մոնոպոլիա։ Այս մոդելի դեպքում տվյալ ճյուղի բարիքն արտադրվում է միայն մեկ ֆիրմայի կողմից։ Զուտ մոնոպոլիայի դեպքում բարիքի արտադրությունն ամբողջությամբ համասեռ է, չունի փոխարինող, բարիքի գինն ամբողջությամբ վերահսկվում է, իսկ տվյալ ճյուղ մուտք գործելու արգելքները մեծ են, շուկայում արտադրողի գերակայություն է։
դուոպոլիա։ Այս դեպքում այդ ճյուղի բարիքն արտադրվում է երկու ընկերությունների կողմից։ Թեև տարբերությունները շատ չեն զուտ մոնոպոլիայի և դուոպոլիայի միջև, սակայն դուոպոլիայի պայմաններում այդ երկու ֆիրմաների միջև կարող է ինչ-որ չափով մրցակցություն ծավալվել, որի արդյունքում թուլանում է գնի նկատմամբ ամբողջական վերահսկողությունը։
օլիգոպոլիա։ Օլիգոպոլիայի պայմաններում տվյալ ճյուղի բարիքներն արտադրվում են մի քանի ֆիրմաների կողմից, որի դեպքում գնի նկատմամբ վերահսկողությունը մասնակիորեն է պահպանվում։ Օլիգոպոլ մրցակցությունը ապահովում է արդյունքների արտադրության որոշակի դիֆերենցում (տարբերակում)։ Այսինքն՝ ֆիրմաների արտադրանքի որակական հատկանիշների միջև առկա են որոշակի տարբերություններ։
մոնոպոլիա։ Մրցակցության այս մոդելի դեպքում գործում են բազում ընկերություններ, որոնք արտադրում են նույն բարիքը, սակայն տարբեր որակական հատկանիշներով։ Մոնոպոլիայի դեպքում տվյալ ճյուղ մուտք գործելու արգելքները ու գնի նկատմամբ վերահսկողությունը թույլ են։


== Աղբյուրներ ==
Հովսեփ Աղաջանյան (2.12.2021)։ «Տնտեսագիտության տեսություն» մաս 1։ Երևան: Հեղինակային հրատարակություն։ էջ 223։ ISBN 978-9939-53-520-4
Ալեքսանդր Ռոյտբուրդ

Ալեքսանդր Անատոլևիչ Ռոյտբուրդ (ուկրաիներեն՝ Олександр Анатолійович Ройтбурд, հոկտեմբերի 14, 1961(1961-10-14), Օդեսա, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - օգոստոսի 8, 2021(2021-08-08), Օդեսա, Ուկրաինա), խորհրդային և ուկրաինացի նկարիչ, Օդեսայի գեղարվեստի թանգարանի տնօրեն։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է Օդեսայում 1961 թվականին։ 1983 թվականին ավարտել է Օդեսայի մանկավարժական ինստիտուտի գրաֆիկական արվեստի ֆակուլտետը։
1993 թվականին հանդես է եկել որպես «Новое искусство» ընկերության համահիմնադիր և նույն տարում աշխատել այնտեղ որպես գեղարվեստական ղեկավար, իսկ  1999 - 2001 թվականներին՝ որպես նախագահ։ Որպես տնօրեն աշխատել է նաև Կիևի Մարատ Գելմանի անվան պատկերասրահում։ Ապրում և աշխատում է Կիևում և Օդեսայում։
Մասնակցել է 2014 թվականի ապրիլի 24-25-ը Կիևում տեղի ունեցած «Украина — Россия: диалог» համագումարին։
Անհատական ցուցահանդեսներ է ունեցել Ուկրաինայում, ԱՄՆ-ում և Ռուսաստանի Դաշնությունում։
«Мистецький арсенал» ազգային մշակութա-գեղարվեստական և թանգարանային համալիրի զարգացման հարցերով խորհրդի անդամ է։


=== Քաղաքական տեսակետ ===
Եվրոմայդանի մասնակից է։ 2014 թվականին մայդանից հետո հայտարարել է, որ «Свобода» կուսակցության հրեատյացությունը մնացել է անցյալում, բայց եվրոմայդանից երեք տարի հետո այն անվանել է ֆաշիստական, որի գաղափարախոսության անկյունաքարը հրեատյացությունն է։ 2014 թվականի մայիսի 2-ին, երբ Արհմիությունների պալատում 48 մարդ էր սպանվել, սոցիալական ցանցերից մեկում գրել է, որ զոհերի մեջ ոչ մի օդեսացի չկա, ինչը պարզվել է, որ սխալ է, իսկ իրադարձությունններից երեք տարի անց մայիսի 2-ն անվանել է հաղթանակի օր, ոչ թե սգի։
2018 հուլիսին հավանությաան է արժանացրել Ռուսաստանում բանտարկված ուկրաինացի ռեժիսոր Օլեգ Սենցովին ուղղված ուկրաինացի մշակույթի գործիչների բաց նամակը։


== Հավաքածուներում գտնվող աշխատանքներ ==
Ժամանակակից արվեստի պատկերասրահ NT-Art
Տրետյակովյան պատկերասրահ, Մոսկվա
Ռուսական պետական թանգարան, Սանկտ Պետերբուրգ
PinchukArtCentre, Կիև
Ժամանակակից արվեստի թանգարան, Նյու Յորք
Դյուկայի համալսարանի թանգարան, Դյուրեմ, ԱՄՆ
«Модерна галериа», Լյուբլյանա, Սլովենիա


== Անհատական ցուցահանդեսներ ==
1985 — Մոսկվայի Ժարկովայի անվան պատկերասրահում
1990 — «Անհատական ցուցահանդես» Մոսկվայի Գելմանի անվան պատկերասրահում
1991 — «Դասականներ և ժամանակակիցներ», Մոսկվայի Ժամանակակից արվեստի կենտրոնում
1993 — «…սպիտակի մեջ», «Школа» պատկերասրահ, Մոսկվայի Ժամանակակից արվեստի կենտրոնում
1993 — «…տիկնայք…», Մոսկվայի Գելմանի անվան պատկերասրահում
1993 — «Դիմանկար…», Մոսկվայի 1.0 պատկերասրահում
1993 — «Մերկ պառկածը», անհատական դիմանկար Օդեսայի Ժամանակակից արվեստի կենտրոնում
1995 — «Անհատական ցուցահանդես», Կիևի Պլանկ-արտ պատկերասրահում
2001 — «Խաչված Բուդդան», Կիևի մշակութային ժառանգության թանգարանում
2013 — «Мантру геть!», Կիևի անկախության հրապարակում
2015 — «Ройтбурд вариации», Օդեսայի արևմտյան և արևելյան արվեստի թանգարանում, I միջազգային երաժշտական փառատոնի շրջանակներում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Александр Ройтбурд на сайте gif.ru Archived 2019-09-09 at the Wayback Machine.
Александр Ройтбурд. Комплект из 12 открыток
Интервью на Торф ТВ
Александр Ройтбурд: «Надо уничтожить религию Победы, потому что она прикрывает новый фашизм». Интервью на «Еврейских новостях»
Ալահկ Ներքին

Ալահկ Ներքին, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Խութ-Բռնաշենի գավառակում։
XX դարի սկզբին ուներ 8 տուն քուրդ բնակիչ։ Բնակիչների հիմնական զբաղմունքը անասնապահությունն է։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Էրզրումի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Կարպիկի (գյուղ, Ռոսլավլսկի շրջան)

Կարպիկի (ռուս.՝ Карпики), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռոսլավլսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 29 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Պարահանդես (ֆիլմ, 1983)

Պարահանդես (ֆրանս.՝ Le Bal, իտալ.՝ Ballando ballando), երաժշտական կինոնկար, որը նկարահանվել է 1983 թվականին՝ Էտտորե Սկոլայի կողմից, իր հիմքում ունենալով Ժան-Կլոդ Պանշենայի «Théâtre du Campagnol» թատրոնի ներկայացումը։


== Սյուժե ==
Ֆիլմի՝ գրեթե 50 տարիների տևողությամբ բոլոր գործողություններն ընթանում են Փարիզում գտնվող նույն պարասրահում։ Նկարագրվում են Ֆրանսիայի պատմության դեպքերը՝ 1930-ականներից մինչև 1980-ական թվականներն ընկած ժամանակահատվածում։ Նորաձևության և սովորույթների հերթափոխը ցուցադրվում է բացառապես երաժշտության, պարի, դիմախաղի և մարմնաշարժումների լեզվով։ Որևէ խոսք կամ արտահայտություն ֆիլմում չի հնչում։
Կինոնկարը կազմված է անցյալի վեց դրվագներից, որոնք ներկայացնում են 1936, 1940, 1944, 1946, 1956 և 1968 թվականները։ Դրանք եզրապատված են 1983 թվականին վերաբերող նախաբանով ու վերջաբանով։ Յուրաքանչյուր դրվագում զուգահեռաբար խաղարկվում են մի քանի դրամատիկ մանրաերկ։ Ֆիլմում այն նույն դերասաններն են, ովքեր այս պատմությունը խաղացել են բեմի վրա՝ 24 դերակատարներ ներկայացնում են 140 կերպարների։
Պատմական դրվագներում իրենց արտացոլանքն են գտել Ֆրանսիայի ժողովրդական ճակատի հաղթանակը և Ֆրանսիայում ֆաշիստական շարժման դեմ պայքարը, Փարիզի զավթումն ու ազատագրումը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ, 1950-ական թվականների գաղութատիրական պատերազմները, 1960-ականների ուսանողական հուզումները, երաժշտության, հագուստի, պահվածքների և վարվելաձևերի նորաձևությունների հերթափոխը։ Կերպարները դրվագից դրվագ ենթարկվում են բնավորությունների ու փոխհարաբերությունների էվոլյուցիայի, մի մասը երևում են միայն մեկ դրվագում, իսկ մյուս մասը կարծես «հավերժ» են։ Ֆիլմում բազմաթիվ են ռեմինիսցենցիաները, որոնք հանդիսատեսին ուղղորդում են դեպի ֆրանսիական կինոյի ու էստրադայի դասականներին։


== Տեսարաններ ==
1983 - Նախաբան
1936 - Ժողովրդական ճակատի հաղթանակը
1940 - Պատերազմ
1944 - Զավթում և ազատագրում
1946 - Jazz de Paris
1956 - Հայրեր և որդիներ
1968 - Սորբոնը բարիկադների վրա
1983 - Վերջաբան


== Դերասանական կազմ ==


== Նկարահանող խումբ ==


== Մրցանակներ ==
1984 - Արժանացել է Բեռլինի կինոփառատոնի «Արծաթե արջ» և ընթերցասերների ժյուրիի «Berliner Morgenpost» մրցանակներին։
1984 - Արժանացել է «Սեզար» կինոմրցանակին («Լավագույն ռեժիսուրա», «Լավագույն ֆիլմ» և «Լավագույն երաժշտություն» անվանակարգերում)։
1984 - Արժանացել է «Դավիդ դի Դոնաթելլո» («Լավագույն ռեժիսուրա», «Լավագույն մոնտաժ» և «Լավագույն երաժշտություն» անվանակարգերում) և ԱլԻտալիայի մրցանակին։
1984 - Առաջադրվել է «Օսկար» մրցանակի՝ «Լավագույն օտարալեզու ֆիլմ» անվանակարգում։


== Ծանոթագրություններ ==
Լիպյատին

Լիպյատին (ուկրաիներեն՝ Липятин), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Խմելնիկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1750 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Լիպյատին գյուղում բնակվում էր 593 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2,9 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 204,48 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Պալացցո Պիզանի Գրիտի

Պալացցո Պիզանի Գրիտի (իտալերեն՝ Palazzo Pisani Gritti), պալատ իտալական Վենետիկ քաղաքում, տեղակայված է Մեծ ջրանցքի Սան Մարկո շրջանում՝ Սանտա Մարիա դելլա Սալյուտե եկեղեցու դիմաց։ Կառուցված է գոթական ոճով բնորոշ աղեղնավոր կամարներով։


== Պատմություն ==
Պալատը կառուցվել է 14-րդ դարում և այդ ժամանակ ունեցել է երեք հարկ։ 16-րդ դարում ստեղծվել է երկրորդ ճակատը՝ հակառակ ջրանցքին, որի վրա տեղալակված էր Տրագետո հրապարակը (իտալերեն՝ Campo del Traghetto)։ Ջրանցքի կողմի ճակատին ժամանակին գտնվում էին Ջորջոնեի որմնանկարները, որոնք ներկայումս կորած են։ 19-րդ դարի վերջին կառուցվել է լրացուցիչ հարկ։
Առաջին սեփականատերը Պիզանի ականավոր ընտանիքն էր, հետո պալատը վաճառվեկ է Գրիտի ընտանիքին, որի անդամներից մեկը Վենետիկի դոժն էր։ 19-րդ դարի վերջին Գրիտին նույնպես վաճառել է պալատը, և այստեղ բացվել է էլիտար հյուրանոց, որը մի քանի անգամ փոխել է սեփականատերերին, բայց գոյություն ունի նաև ներկայումս։


== Տես նաև ==
Վենետիկի պալատներ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Marcello Brusegan. La grande guida dei monumenti di Venezia. Roma, Newton & Compton, 2005 ISBN 88-541-0475-2
Guida d'Italia – Venezia. 3a ed. Milano, Touring Editore, 2007 ISBN 978-88-365-4347-2
Ավագ տեսուչ Ջեփ

Ավագ տեսուչ Ջեյմս Հարոլդ Ջեփ (անգլ.՝ Detective Chief Inspector James Harold Japp), Սքոթլանդ-Յարդի հորինված աշխատակից, ով հանդիպում է Ագաթա Քրիստիի հեղինակած Էրքյուլ Պուարոյի մասին գրքերում։
Ինչպես Տիկին Լեմոնի և Արթուր Հասթինգսի, Պուարոյի մասին պատմություններում տեսուչ Ջեփի դերը գրքի էկրանիզացիայի ժամանակ չափազանցված էր. «Ագաթա Քրիստիի Պուարոն» սերիալում նրանք հաճախ հայտնվում են այնտեղ, որտեղ նրանք սկզբում չեն եղել։ Ջեփը հիմնականում հանդիպում է 1930-ական թվականների ստեղծագործություններում, և, ինչպես Հասթինգսը, հետո անհետանում է։ Ավելի ուշ գրված նովելներում հանդիպում է Սփենսը, ով իր բնավորությամբ նման է Ջեփին։
Ջեյմս Ջեփը, լինելով ճշտակատար դետեկտիվ, չունի Պուարոյի տաղանդները։ Տարիների ընթացքում նա հարգանքով է լցվում դեպի Պուարոն։ Իրենց խոսակցություններում հաճախ է հիշատակվում Ջեփի կինը՝ Էմիլին։
«Ագաթա Քրիստիի Պուարոն» սերիալում Ջեփի դերը խաղում է Ֆիլիպ Ջեկսոնը, իսկ գլխավոր դեր խաղացող Դեվիդ Սուշեն եղել է Ջեփը «Տասներեքը ճաշի սեղանին», որի գլխավոր դերում էր Պիտեր Ուստինովը։
Ֆիլիպ Ջեկսոնը Ջեփին խաղացել է նաև BBC-ի ռադիոբեմադրության մեջ, որը թողարկվել է սերիալի հետ միաժամանակ։ Ջեկսոնի ստեղծած կերպարի առանձնահատկությունները. միջին անգլիական ոստիկանի բավականին ինքնակա բնավորություն, իր գործի պրոֆեսիոնալ, մարդկային ջերմությունից չզրկված, սկզբում մի քիչ կոպիտ և անլուրջ էր վերաբերվում Պուարոյի աշխատանքին, բայց արդյունքում գնահատում է նրա հետ ընկերությունը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Fitzgibbon R. The Agatha Christie Companion. Bowling Green, 1980.
Toye R. The Agatha Christie who’s who. NY, 1982.


== Արտաքին հղումներ ==
Ավագ տեսուչ Ջեփը Ագաթա Քրիստիի պաշտոնական կայքում Archived 2012-03-19 at the Wayback Machine.
Բարոն Կորնուոլլիս

Բարոն Կորնուոլլիս՝ ազնվական կոչում, որը երկու անգամ ստեղծվել է Մեծ Բրիտանիայի պատմության մեջ (1661 թվականին՝ Անգլիայի պերություն, 1927 թվական՝ Միացյալ Թագավորության պերություն)։ 1661 թվականի ապրիլի 20-ին բարոն Կորնուոլլիս տիտղոսը Սաֆֆոլկ կոմսությունում ստեղծվել է Սր Ֆրեդերիկ Կորնուլլիսսի համար (1610-1662-ական թվականներ)[1]: Բարոնի առաջին տիտղոսի կրողները հետագայում դարձան Կորնուլլիսի կոմսեր և մարկիզներ։ 1852 թվականին Կորնուոլլիսի 5-րդ կոմս Ջեյմս Մանի մահից հետո (1778-1852-ական թվականներ), Կորնուոլլիսի կոմսի, Բրոմի դերկոմս, Կորնուոլլիսի բարոն և բարոնուհի տիտղոսները ընդհատվեցին[2]:
Միացյալ Թագավորության պերության համակարգում բարոնական տիտղոսը կրկին վերականգնվել է 1927 թվականի հունվարի 31-ին՝ պահպանողական քաղաքական գործչի Ֆայնս Կորնուոլլիսի համար (1864-1935-ական թվականներ), ով բարոն Կորնուոլլիս տիտղոսը ստացել է Լինտոնից Կենտ կոմսությունում։ Նա մայոր Ֆայնս Կորնուոլլիսի որդին էր (1831-1867-ական թվականներ )։
Առաջին բարոնի երկրորդ որդին՝ Կորնուոլլիս Ուայհեմ Ստենլի, 2-րդ բարոն Կորնուոլլիսը (1892-1982-ական թվականներ) նաև Կենտի կոմսության խորհրդի ներկայացուցիչ էր (1935-1936-ական թվականներ )։


== Բարոն Կորնուոլլիս երկրորդ Կարեացիա (1927) ==
1927-1935-ական թվականներ Գնդապետ Ֆաինս Ստենլի ՈՒաիկխեմ Կորնուոլլիս 1-ին Բարոն Կորնուոլլիս (մայիսի 27, 1864 - սեպտեմբերի 26, 1935 թվական), մայոր Ֆիինես Կորնուլլիսի ավագ որդին (1831-1867-ական թվականներ )։
1935-1982-ական թվականներ Գնդապետ Ֆաինս Ստենլի ՈՒաիկխեմ Կորնուոլլիս 2-ին Բարոն Կորնուոլլիս (Մարտի 14, 1892 - հունվարի 4, 1982 թվականներ), Երկրորդ որդին `նախորդ
1982-2010-ական թվականներ Գնդապետ Ֆաինս Ստենլի ՈՒաիկխեմ Կորնուոլլիս 3-ին Բարոն Կորնուոլլիս (Հունիսի 29, 1921 - մարտի 5, 2010 թվականներ), Միակ որդին `նախորդ ։
2010-ներկայիս ժամանակ Ֆաինս Ստենլի ՈՒաիկխեմ Կորնուոլլիս 3-ին Բարոն Կորնուոլլիս ( ծնունդ մայիսի 25, 1946 թվականին), Իսկ միակ որդին առաջին ամուսնությունից է նախորդ ։
Ժառանգը վերնագրի ԱՐՄԵՆՊՐԵՍ։ Ֆաինս Ստենլի ՈՒաիկխեմ Կորնուոլլիս ( ծնունդ նոյեմբերի 25, 1987 թվականին), Միակ որդին `նախորդ ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==
Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett’s Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin’s Press, 1990
Leigh Rayment’s Peerage Pages Archived 2008-05-01 at the Wayback Machine.
thepeerage.com
Օպտիկական երևույթներ

Օպտիկական երևույթներ մթնոլորտում, մթնոլորտում արեգակնային ճառագայթների ցրման, բեկման, անդրադարձման և դիֆրակցիայի հետևանքով դիտվող երևույթներ։ Հայաստանում նկատվում են՝ 

ծիածան, որը պայմանավորված է ջրային կաթիլներում արեգակնային ճառագայթների բեկմամբ և անղրադարձմամբ,
գալո, լուսավոր, գունավոր շրջանակներ, արեգակի կամ լուսնի շուրջը նկատվող բծեր, որոնք առաջանում են բարձր ամպերի սառցե բյուրեղներում լույսի բեկումից կամ անդրադարձումից,
միրաժ (օդատեսիլք), լույսի անկանոն բեկման արդյունք, երբ մթնոլորտում լրիվ ներքին անդրադարձման հետևանքով, բացի առարկայից, երևում է նաև նրա կեղծ պատկերը։ Լուսնի բեկումով է պայմանավորված նաև երկնայիև լուսատուների իրական դիրքից բարձր երևալը։Ունի երկնակամարում ձգվող բազմերանգ աղեղի տեսք, հայոց մեջ ծիածանը կոչվում է նաև ծիրանի գոտի, աստվածակամար։ Հորիզոնի մոտ գտնվելիս արեգակի և լուսնի սկավառակները թվում են սեղմված։ Օպտիկական երևույթներից են նաև արևածագը, աղջամուղջը, մթնշաղը, երկնակամարի գույնը և այլն։
Կրասնոգորսկի շրջան (Ուդմուրթական հանրապետություն)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Կրասնոգորսկի շրջան (այլ կիրառումներ)Կրասնոգորսկի շրջան (ռուս.՝ Красногорский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Ուդմուրթական հանրապետությունում։
Ստեղծվել է 1929 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Կրասնոգորսկոե։


== Աշխարհագրություն ==
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1860,1 կմ²։


== Բնակչություն ==
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 11527 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 6,2 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի Կառավարության կայք. Տարածաշրջանների մասին տարաբնույթ տեղեկություններ։ Անհրաժեշտ է փնտրել ըստ շրջանի անվանման։ (ռուս.)
Շչերբակովո (գյուղ, Կրասնոգվարդեյսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Շչերբակովո (այլ կիրառումներ)Շչերբակովո (ուկրաիներեն՝ Щербакове, Ղրիմի թաթարերեն՝ Mırzalar Kemelçi), գյուղ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Կրասնոգվարդեյսկի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Մուրզալար-Կեմելչի։
2001 թվականի տվյալներով Շչերբակովո գյուղում բնակվում էր 578 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Դիդի Դմանիսի

Դիդի Դմանիսի (վրաց.՝ დიდი დმანისი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Քվեմո Քարթլիի մարզի Դմանիսի շրջանում։


== Դիրք ==
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 860 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Դմանիսից հեռու է 15 կմ։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 650 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Վերին Ճարտար

Վերին Ճարտար, գյուղական համայնք Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության Մարտունու շրջանում։ Տեղաբաշխված է հանրապետության հարավարևելյան հատվածում։ Մարտունի շրջկենտրոնից գտնվում է 17 կմ հեռավորության վրա, իսկ մայրաքաղաք Ստեփանակերտից՝ 75 կմ հեռավորության վրա։


== Աշխարհագրություն ==
Համայնքը լեռնային է, ունի 3874,4 հա տարածք, որից 3284,94 հա գյուղատնտեսական նշանակություն, 477,0 հա անտառային հողեր։ Համայնքի տարածքում առկա են թվով 8 աղբյուրներ` «Ծրվաջուր», «Վետանց», «Վերին շենի», «Մոտե ջուր», «Խաչին ջուր», «Ջհեն», «Սլաբեն» և «Եղիշասարի աղբյուր»։


== Բնակչություն ==
2015 թվականին Ղուզե Ճարտար համայնքի բնակչության թվաքանակը կազմում է 1803 մարդ, կա 467 տնտեսություն։
Բնակավայրի ազգաբնակչության փոփոխությունը.


== Տնտեսություն ==
Բնակչությունը հիմնականում զբաղվում է գյուղատնտեսությամբ՝ անասնապահությամբ և հողագործությամբ։


== Պատմամշակութային հուշարձաններ ==
Կան պատմամշակութային հուշարձաններ՝ Սբ. Եղիշե եկեղեցի (1655 թ.), Սբ. Գևորգ եկեղեցի (19-րդ դար), հաշվառված է 25 հուշարձան։


== Հասարարակական կառույցներ ==
2015 թվականի դրությամբ համայնքում գործում էր գյուղապետարան, մշակույթի տուն, բուժկետ, 2 դպրոց` 1 հիմնական և 1 Ճարտարի Վերին շենի մասնաճյուղի դպրոցները, որտեղ սովորում էին 162 աշակերտներ, ունի 1 պետական մանկապարտեզ, որտեղ հաճախում էին 65 երեխաներ։


== Արտաքին հղումներ ==
Հակոբ Ղահրամանյան, ՏԵՂԵԿԱՏՈւ Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության վարչատարածքային միավորների սոցիալ-տնտեսական բնութագրերի, Երևան, Ճարտարագետ, 2015 թ.
ՃԱՐՏԱՐ ԳՅՈՒՂԸ ԿՐԿԻՆ ՔԱՂԱՔ ԴԱՐՁԱՎ


== Ծանոթագրություններ ==
Վիլյաֆրանկա դե Դուերո

Վիլյաֆրանկա դե Դուերո (իսպ.` Villafranca de Duero), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում` Վալիադոլիդ պրովինցիայում (Կաստիլիա և Լեոն ինքնավար մարզում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Տերրա դե Վինո շրջանում։ Զբաղեցնում է 10․4 կմ2 տարածք։ Բնակչությունը՝ 349 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Գտնվում է պրովինցիայի վարչական կենտրոնից 62 կմ հեռավորության վրա։


== Արտաքին հղումներ ==
C.R.A. Florida del Duero Archived 2009-12-28 at the Wayback Machine.
Peña El Garrafon de Villafranca de Duero Archived 2016-03-05 at the Wayback Machine.
Սուրբ Եկատերինա եկեղեցի (Վսպոլե, Մոսկվա)

Մեծ մարտիրոսուհի Եկատերինա եկեղեցի (Սուրբ Եկատերինա եկեղեցի, ռուս.՝ Храм Великомученицы Екатерины на Всполье), Մոսկվայի թեմի Մոսկվորեցկի գործակալության ուղղափառ եկեղեցի։ Ամերիկայի ուղղափառ եկեղեցու վանատուն։
Եկեղեցին գտնվում է Մոսկվայի կենտրոնական վարչական շրջանի Յակիմանկա թաղամասում, Բոլշայա Օրդինկա 60/2 հասցեում։ Ամառային եկեղեցու գլխավոր սեղանը օծվել է մեծ նահատակ Եկատերինայի պատվին։ Ձմեռային եկեղեցու գլխավոր սեղանն օծվել է Սուրբ անձեռակերտ փրկչի պատվին, կողասեղանները` սուրբ Նիկոլայի և իշխան Ալեքսանդր Նևսկու պատվին։
Շենքը կառուցվել է 1766-1775 թվականներին (ճարտարապետ Կարլ Բլանկ), ցանկապատը դարպասների հետ` 1820 թվականին (ճարտարապետ` Ֆեոդոր Շեստակով), անկելանոցը` 1879-1880 թվականներին (ճարտարապետ` Դմիտրի Պևնիցկի)։


== Պատմություն ==
Առաջին տեղեկությունները փայտե եկեղեցու մասին թվագրվում են 1612 թվականին։ Վսպոլեն այն ժամանակվա Մոսկվայի լեզվով նշանակում է վարելահողեր, որոնք գտնվում են քաղաքի սահմաններից դուրս, հողեր ներկայիս Սերպուխովյան հրապարակի տարածքում, որոնք մշակվում էին  Եկատերինյան գյուղարվարձանի մաճկալների կողմից,  որտեղ 1651 թվականին հաշվվում էին 87 տնտեսություն (Սիտին)։ Այդ ժամանակ էլ (1657) կառուցվում է քարաշեն եկեղեցին։  
Բարոկկո  ոճով ներկայիս եկեղեցին կառուցվել է 1766-1775 թվականներին Կարլ Բլանկի նախագծով։ Հավանաբար եկեղեցու կառուցումը պատվիրվել է անձամբ Եկատերինա II-րդի կողմից, նրա գահակալության ժամանակ 1762 թվականին։ Բլանկը նոր շենքը կառուցում է հնի կողքին` երկու եկեղեցիները միավորելով կենտրոնական զանգակատնով։ Նոր (պահպանված) եկեղեցին գործել է ամռանը, հինը` (ջեռուցվողը) ձմռանը։

Այդ ժամանակ էլ  1769 թվականին  կառուցվել է ցանկապատը (վերակառուցվել է 1820-ականներին, 1812 թվականի հրդեհից հետո), երկաթե ցանկապատը կառուցվել է 1731 թվականին, Կրեմլի Տաճարային հրապարակում։    
Եկեղեցու սրբապատկերները  նկարվել են  Դ. Գ. Լևիցկու կողմից,  Վ. Ի. Վասիլևսկու հետ համատեղ, սակայն դրանք չեն պահպանվել։
1812  թվականին հրդեհված ջեռուցվող եկեղեցին վերակառուցվել է միայն 1870-1872 թվականներին և կոչվել Անձեռակերտ Փրկչի անվամբ (տես 1883 թվականի լուսանկարը)։ 1879-1880 թվականներին եկեղեցու տարածքում ճարտարապետ Դմիտրի Պևնիցկին կառուցում է  անկելանոց։
1920-1924 թվականներին եկեղեցու անվան սրբի տոներին պատարագ է մատուցել Պատրիարք Տիխոնը։   
1931-1992 թվականներին եկեղեցին փակ է եղել և օգտագործվել է որպես գրասենյակ կամ բնակելի շինություն։   
1970-1983 թվականներին ամառային Եկատերինյան եկեղեցին արտաքինից վերակառուցվել է  Գրաբարի ինստիտուտի ռեստավրացիոն արվեստանոցի կողմից։ Զանգակատունը քանդվել է դեռևս 1930 թվականին, իսկ Փրկչի ջեռուցվող եկեղեցու գմբեթը քանդելուց հետո մինչ օրս այն օգտագործվում է արդյունաբերական նպատակներով։     
1992 թվականին հանձնվել է ուղղափառ համայնքին։ 
1994 թվականի դեկտեմբերի 7-ին  փոխանցվել է Ամերիկայի ուղղափառ եկեղեցու վանատանը։ Եկեղեցում առաջին պատարագը կատարվել է  1995 թվականի ավետման ժամանակ։
1999 թվականի հունիսի 11-ին Պատրիարք Ալեքսի II-ի կողմից կատարվեց եկեղեցու մեծ օծումը, մետրոպոլիտ Ֆեոդոսիայի հետ համատեղ։


== Գրականություն ==
Москва. Памятники архитектуры XVIII - первой трети XIX века, М., «Искусство», 1975
П. В. Сытин, «Из истории московских улиц», М., 1948


== Արտաքին հղումներ ==
Официальный сайт представительства
Храм великомученицы Екатерины на russian-church.ru
Մալոբուդիշչանսկի գյուղական խորհուրդ (Զենկովսկի շրջան)

Մալոբուդիշչանսկի գյուղական խորհուրդ  (ուկրաիներեն՝ Малобудищанська сільська рада), Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Զենկովսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Մալոբուդիշչանսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 775 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 44,58 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 17,38 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 4 բնակավայր։ 


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում բնակավայրերի ամբողջական ցանկ։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
AU:AUՈւկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)