armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Մոնտարդի

Մոնտարդի (ֆր.՝ Montardit), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Միջին Պիրենեյան մարզի Արյեժ գավառում։ Մտնում է Սենտ Կրուա Վոլվեսթր կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Սեն Ժիրոն շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 09198։


== Բնակչություն ==
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 188 մարդ։


== Տնտեսություն ==
2007 թվականի տվյալներով 99 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 76-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 23-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 76,8 %, 1999 թվականին եղել է՝ 57,8 %)։ 76 աշխատունակ բնակիչներից 67-ը աշխատում էին (34 տղամարդ և 33 կին), անաշխատանք էին 9-ը (2 տղամարդ և 7 կին)։ 23 անգործունակ մարդկանցից 1-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 10-ը թոշակառու, 12-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով։


== Տեսարժան վայրեր ==
Նոտր Դամ դը լա Գուտ ժամատուն


== Ծանոթագրություններ ==


== Տես նաև ==
Ֆրանսիայի շրջանների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
«Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ՝ Մոնտարդի» (ֆրանսերեն)։ Արխիվացված օրիգինալից 2012-05-18-ին։ Վերցված է 2012-2-16 
«Մոնտարդի» (ֆրանսերեն)։ cassini.ehess.fr։ Արխիվացված օրիգինալից 2013-02-03-ին։ Վերցված է 2013-01-26
Կլյաշևո (գյուղ, Չիշմինսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԿլյաշևոԿլյաշևո (ռուս.՝ Кляшево, բաշկիրերեն՝ Келәш), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Չիշմինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 585 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Նորա Արմանի

Նորա Արմանի (իսկական ազգանունը Էքսերջյան, օգոստոսի 31, 1956(1956-08-31), Գիզա, Եգիպտոս), թատրոնի և կինոյի հայազգի դերասանուհի, ռեժիսոր, Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնի պատվավոր անդամ, Երևանյան թատերական փառատոնի դափնեկիր։


== Կենսագրություն ==
Նորա Արմանին ծնվել է Կահիրեում։ Սովորել է Կահիրեի Նուբարյան ազգային վարժարանում, այնուհետև հաճախել է անգլիական դպրոց։ Ավարտել է Կահիրեի Ամերիկյան համալսարանը՝ ուսանելով սոցիոլոգիա և թատրոն։ Այնուհետև սովորել է Լոնդոնի տնտեսության և քաղաքական գիտությունների դպրոցում (London School of Economics)։ Թատերական կրթությունը ստացել է Լոնդոնի դրամատիկական արվեստի թագավորական ակադեմիայում‘ (RADA), Կալիֆոռնիայի համալսարանում (UCLA)։ Հետևել է տարբեր թատերական ծրագրերի Փարիզում և Լոնդոնում, աշխատակցելով Իրինա Բրուքի և նրա հոր աշակերտ՝ Յոշի Օիդայի հետ, Արիան Մնուշկինի (Theatre du Soleil) հետ։
1974 թվականից համատեղ ելույթներ է ունեցել դերասան-բեմադրիչ Ժիրայր Փափազյանի հետ, որի հետ ամուսնացել է 1977 թվականին։ Միասին հանդես են գալիս «Արարատյան կայան» ներկայացումում հայերեն, անգլերեն և ֆրանսերեն լեզուներով։ Փարիզում հաստատվելուց հետո հիմնել է «Բարև» կինոընկերությունը, նկարահանել «Հայֆա» շարժանկարը։ Ելույթներ է ունեցել Սիդնեյի օպերային թատրոնի բեմում, Մետրոպոլիտեն թանգարանում, Լոնդոնի Ռիվերսայթ ստուդիաներում, Կահիրեի օպերայում։ 1993 թվականից Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնի պատվավոր անդամ է։
Գլխավոր դերեր է ստանձնել անգլիական BBC, եգիպտական TV և ամերիկյան CWTV հեռուստաընկերությունների հեռուստասերիալներում։ Նկարահանվել է բազմաթիվ կարճամետրաժ և լիամետրաժ ֆիլմերում։
Նյու Յորքում բեմադրել է Վիլյամ Սարոյանի, Ագնես Ժաուի, Ժան Պիեռ Բակրիի, Ալեքսանդր Դյումայի ստեղծագործությունները, Սարոյանը՝ նաև Երևանում։ Նրա գրությունները և բանաստեղծությունները հրատարակվել են տարբեր հավաքածուներում։ «Բազմոցի վրա՝ Նորա Արմանիի հետ» և «Ինձ մի ինքնություն փոխ տվեք, էլի» գործերը ձայնասփռվել են Ֆրանսիական ռադիոյով և Նյու Յորքի համալսարանում։ Ապրում և ստեղծագործում է Նյու Յորքում՝ ամուսնու՝ Արետ Սբենջյանի հետ, ծրագրերով հանդես է գալիս Փարիզում և Երևանում։


== Ֆիլմեր ==
«Վարդագույն փիղ», 1988
Ժամկետը՝ յոթ օր, 1991
Վերջին կայարան, 1994
Լաբիրինթոս, 1995
«Աննա Տերյան», 1995
Le coeur à l'ouvrage, 2000
Echek, 2000
«Քեռի Պի» (ԱՄՆ), 2007
«Հարևան, հարևանուհի», 2005
«Սանտա Կլաուսը Բաղդատում», 2008
«Ֆուգան»
«Մարկո Պոլո»
«Սեղան 5-ի համար»
«Լավագույն պաշտպանությունը»


== Դերեր թատրոնում ==
«Մերսեդես», Երևանի պատանի հանդիսատեսի թատրոն
«Արժանապատվության մարդը»
«Անտոնիոս և Կլեոպատրա»


== Պարգևներ, մրցանակներ ==
«Արծաթե աստղ» մրցանակ, 1987
Հարավային Կալիֆոռնիայի «Ոսկե Աստղ Հալո» մրցանակ
Լոս Անջելեսի «Կալիֆոռնիայի դրամա-Լոկ»ի (թատրոնի Օսկարն է համարվում) մրցանակ (2)
Սիունիկի կինոփառատոնի լավագույն դերասանուհու մրցանակ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Nora Armani To Organize Film Festival in New York
Նորա Արմանի, «Հայաստան եմ ուզում գալ գործնական ծրագրերով և առաջարկություններով»
WONDER WOMAN HAS A NAME: NORA ARMANI
Նելլի Ալիշևա

Նելլի Ալիշևա (ռուս.՝ Нелли Михайловна Алишева, մինչև 2004 թվականը՝ Ֆոնովա (ռուս.՝ Фонова), դեկտեմբերի 20, 1983(1983-12-20), Լիպեցկ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), ռուս վոլեյբոլիստուհի, «Պրոտոն» թիմի և Ռուսաստանի ազգային հավաքականի հարձակվող, սպորտի վարպետ։ Հասակը՝ 2 մ 08 սմ։


== Արտաքին հղումներ ==
Էջը վոլեյբոլի միջազգային ֆեդերացիայի կայքում(անգլ.)
Էջը «Օմիչկի» կայքում Archived 2016-03-04 at the Wayback Machine.
Անձի պրոֆիլը


== Ծանոթագրություններ ==
Արծրուն (այլ կիրառումներ)

Արծրուն հայկական անուն է, որի կրողներից են՝

Արծրուն Աբրահամյան (1909-1978), հայ քիմիկոս, քիմիական գիտությունների դոկտոր
Արծրուն Հովհաննիսյան (ծ. 1980), Հայաստանի Հանրապետության Պաշտպանության Նախախարի մամուլի քարտուղար, ռազմական վերլուծաբան-փորձագետ
Արծրուն Ավագյան (ծն. 1942) Գրականագետ, բանասիրական գիտությունների դոկտոր, պրո‎ֆեսոր, ՀԳՄ անդամ
Եվգենյա Մռավինա

Եվգենյա Կոնստանտինովնա Մռավինա (փետրվարի 4 (16), 1864, Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն - հոկտեմբերի 12 (25), 1914, Յալթա, Q63925898?, Տավրիկյան նահանգ, Ռուսական կայսրություն), ռուս օպերային երգչուհի (սոպրանո)։


== Կենսագրություն ==
Սովորել է Պետերբուրգում, Բեռլինում, Փարիզում։ 1886-1898 թվականներին՝ Պետերբուրգի Մարիինյան թատրոնի մեներգչուհի։
Մռավինան ռուսական վոկալ դպրոցի խոշորագույն ներկայացուցիչներից է։
Երգել է Ձյունանուշիկ (Ռիմսկի-Կորսակովի «Ձյունանուշիկ»), Լյուդմիլա, Անտոնիդա (Գլինկայի «Ռուսլան և Լյուդմիլա», «Իվան Սուսանին»), Ռոզինա (Ռոսսինիի «Սևիլյան սափրիչ») և այլն։
Հյուրախաղերով հանդես է եկել Անգլիայում, Ֆրանսիայում, Բելգիայում, Գերմանիայում։
Բիկովո (գյուղ, Նովոսելսկոե գյուղական բնակավայր)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԲիկովոԲիկովո (ռուս.՝ Быково), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Վյազեմսկի շրջանի կազմում։
2007 թվականին գրանցված տվյալներով բնակչությունը կազմել է 78 մարդ։
Բիկովո գյուղը գտնվում է շրջանի արևելյան մասում, Վյազմայից 9 կմ հյուսիս, P134 «Հին Սմոլենսկայա ճանապարհ» մայրուղուց՝ Սմոլենսկ - Դորոգոբուժ - Վյազմա - Զուբցով 0,1 կմ դեպի արևելք, Վյազմա գետի ափին։ Գյուղից 3 կմ դեպի արևելք գտնվում է Վյազմա-Ռժև գծի Ֆոմկինո երկաթուղային կայարանը։


== Պատմություն ==
Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ՝ 1941 թվականի հոկտեմբերին, գյուղը գրավվել է նացիստական զորքերի կողմից, ազատագրվել է 1943 թվականի մարտին։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Ահտո Լևի

Ահտո Լևի ((էստ․՝ Ahto Levi), իսկական անունը՝ Լևի Լիպպու, էստ․՝ Levi Lippu, հունիսի 18, 1931(1931-06-18), Կուռեսաառե, Էստոնիա - հունվարի 20, 2006(2006-01-20), Մոսկվա, Ռուսաստան), էստոնացի խորհրդային գրող։ Ստեղծագործել է ռուսերեն։ «Գորշ գայլի նոթեր» վեպի հեղինակն է։


== Կենսագրություն ==
Լևի Լիպպուն ծնվել է Սաարեմաա կղզում՝ Կուռեսաառե քաղաքում։ Սովորել է տարրական դպրոցում։ 1944 թվականին գերմանացիները նրան ստիպել են աշխատել օդանավակայանում։ Գերմանացիների նահանջի ժամանակ տարհանվել է Գերմանիա։ Պատերազմի ավարտից հետո ձերբակալվել է, տարվել ԽՍՀՄ ու տեղավորվել ճամբարում, որտեղից նա փախել է 1947 թվականին և վերադարձել հայրենիք։ Այնտեղ նորից ձերբակալվել է, տարվել Տոմսկի շրջան, որտեղից փախչելուց ու Էստոնիա վերադառնալուց հետո միացել է անտառային եղբայրներին։ Վերջիններիս միանալու հիմնական պատճառն այն էր, որ նա իմացել էր հոր՝ չեկիստների կողմից սպանվելու մասին։ Սակայն հետագայում նա իմացել է, որ իր հորը սպանել է անտառային եղբայրների հրամանատարներից մեկը։ Սպանելով այդ հրամանատարին ու նրա գործակիցներից մեկին՝ Լևի Լիպպը հանձնվել է իշխանություններին։ Ավելի ուշ նա բանտարկվել է Կալուգայի և Կիրովոգրադի բանտերում։ Բանտարկոթւյան վերջին տարիներն անցկացրել է Սոլիկամսկի շրջանի Միսյա գյուղի ճամբարում։
Բանտից ազատվելուց հետո ապրել է Մոլդավիայում, 1965-1967 թվականներին երկրաբանական արշավախմբի հետ աշխատել է Կարպատներում, այնուհետև մինչև 1968 թվականը ձկնորսությամբ է զբաղվել Սախալինում։
1968 թվականին լույս է տեսել նրա ինքնակենսագրական վեպը՝ «Գորշ գայլի նոթեր», որ գրել էր բանտարկության տարիներին։ Այդ վեպի հիման վրա 1972 թվականին կինոռեժիսոր Վլադիմիր Բասովը նկարահանել է «Վերադարձ կյանք» ֆիլմը։
Նրա ստեղծագործությունները թարգմանվել են մի շարք լեզուներով։
Կյանքի վերջին տարիներն անցկացրել է Մոսկվայում ու Տարտուում։ Մահացել է 2006 թվականի հունվարի 20-ին Մոսկվայում։


== Ստեղծագործություններ ==
Փախչել սեփական ստվերից (ռուս.՝ Бежать от тени своей)
Գորշ Գայլի նոթերը (ռուս.՝ Записки Серого Волка)
Մոր (ռուս.՝ Мор (роман о воровской жизни, резне и Воровском законе))
Ճանապարհի կեսին (ռուս.՝ Посредине пути)
Այնքան ծիծաղելի Թագավորը (ռուս.՝ Такой смешной Король!)
Վիպակ առաջին։ Թագավոր (ռուս.՝ Повесть первая։ Король)
Վիպակ երկրորդ։ Շրջափակում (ռուս.՝ Повесть вторая։ Оккупация)
Վիպակ երրորդ։ Թակարդ (ռուս.՝ Повесть третья։ Капкан)


== Էկրանավորում ==
Վերադարձ դեպի կյանք (ֆիլմ, 1972)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Կենսագրություն
Նիկե

Նիկե (հին հունարեն՝ Νίκη), հին հունական դիցաբանության մեջ հաղթանակի դիցուհի, տիտան Աթենաս Պալլասի և Ստիքսի դուստրը, Կրատոսի (հզորություն), Բիայի (ուժ) և Զելուսի (եռանդ) քույրը։ Ուղեկցել է Զևսին։ Նա միշտ հերոսների կողքին էր և արձանագրում էր նրանց հաղթանակները։ Սովորաբար պատկերվում էր թևերով։


== Ծանոթագրություններ ==
Սարհասան

Սարհասան, Սարահասան, Սարը Հասան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Եըլտըգ-էլի գավառակում։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի նախօրեին ուներ 400 հայ բնակիչ (50 տուն)։ Զբաղվում էին հացահատիկի մշակությամբ, այգեգործությամբ, անասնապահությամբ, արհեստներուվ։ Գյուղում կար եկեղեցի (Սուրբ Գևորգ)՝ կից վարժարանով։ Բնակիչները բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականին, Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Մեծ մասը զոհվել է գաղթի ճանապարհին։ Սակավաթիվ փրկվածներն ապաստանել են տարբեր երկրներում։
Ֆելիքս Հակոբյան (ֆուտբոլիստ)

Ֆելիքս Վալերի Հակոբյան (մարտի 11, 1981(1981-03-11), Բաքու, Ադրբեջանական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), մեծագույն հայ ֆուտբոլիստ, խաղադաշտ է մտել դարպասապահի դիրքում։ 2012-13 մրցաշրջանից սկսած համարվում է Երևանի «Արարատի» գլխավոր մարզիչը։


== Ակումբային կարիերա ==
Իր կարիերայի մեխ մասը Ֆելիքսը անցկացրել է Աշտարակյան ակումբում, որտեղ տեղափխվել է Երևանի Դինամոյից։ Խաղացել է նաև Միկայում, որտեղ 2002 թվականից սկսած համարվում է հիմնական դարպասապահը։ 2008 թվականի հունվարին աչքի է ընկել Ալմատինական Կայրաթի ղեկավարության կողմից, բայց ակումբ չի տեղափոխվել։ Երեք անգամ ճանաչվել է մրցաշրջանի ամենավստահելի դարպասապահը (2001 թվականին, 2006 թվականին և 2007 թվականին)։ Այդ մրցաշրջանում նա Աշտարակի թիմի կազմում սկսեց ուշ-ուշ խաղադաշտ դուրս գալ։ 2 անգամ դուրս հերթական առաջնությունում, և որոշեց, որ պետք է հեռանա ակումբից։ Նրան միայն առաջարկեցին տեղափոխվել Իրանական «Դամաշ»։ Նրա պայմանագիրը պետք է կնքվեր մինչև 2010 թվականի մայիսի 1-ը։ Սակայն առաջնության ավարտից հետո նրա որոշումը փոխվեց և Իրան չտեղափոխվեց։ Նրա տրանսֆերը գնվեց հայկական պրեմիեր լիգայի ակումբներից՝ Դիլիջանի «Իմպուլսի» կողմից։ Անցավ որոշ ժամանակ, սակայն Հակոբյանը այդպես էլ խաղադաշտ դուրս չեկավ։ Երկար ժամանակ աշխատելու համար վայր չէր գտնում, մինչ նրանով չհետաքրքրվեց Լեհական «Գուրնիկե» ակումբը, որտեղ նա երկար չմնաց, և հետ վերադարձավ «Միկա»։ Տրանսֆերը այդպես էլ չստացվեց և նա տեղափոխվեց Իրան։ Ամառային տրանսֆերային պատուհանի ժամանակ նա սպասելուց հոգնեց, քանի որ այդ խաղաշրջանում «Միկան» ճգնաժամի մեջ էր։ Հակոբյանի վերադարձը հիմնական կազմ այդպես էլ չհաջողվեց, որովհետև հիմնական կազմի դարպասապահն էր Գևորգ Կասպարովը։


== Կարիերան հավաքականում ==
Հայաստանի հավաքականի կազմում Ֆելքիսը անցկացրել է 1 խաղ։ Այդ խաղը անցկացրել է 2007 թվականի սեպտեմբերի 12-ին Վալետտա քաղաքում, Մալթայի հավաքականի դեմ ընկերական խաղում։ Հայաստանի հավաքականը այդ խաղը հաղթեց 1:0 հաշվով։

Արդյունքում։ 1 խաղ/ 0 գոլ; 1 հաղթանակ, 0 ոչ ոքի, 0 պարտություն։
(վերանայվել է 2012 թվականի հոկտեմբերի 27-ին)


== Մարզչական գործունեություն ==
2011 թվականի մրցաշրջանի ավարտից հետո Հակոբյանի որպես խաղացող ավարտեց իր կարիերան և տեղափոխվեց Երևանի «Արարատ» ակումբը որպես մարզիչ։ Հակոբյանը գլխավոր մարզչի օգնականն էր, որը պետք է մարզեր դարպասապահներին։


== Նվաճումները ==
 Հայաստան «Միկա»
թիմային:
Արծաթե մեդալակիր Հայաստանի առաջնություն. 2004, 2005
Բրոնզե մեդալակիր Հայաստանի առաջնություն. 2006, 2007
Հայաստանի գավաթի հաղթող. 2001, 2003, 2005, 2006
Հայաստանի սուպերգավաթի հաղթող. 2006
Եզրափակչի մասնակից Հայաստանի սուպերգավաթ: 2002, 2004, 2007
անձնական:
Հայաստանի առաջնության ամենավստահելի դարպասապահ. 2001, 2006, 2007


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Профиль на armfootball.tripod.com (անգլ.)
Профиль на footballdatabase.eu (անգլ.)
Профиль на soccerway.com (անգլ.)
Վերբովկա (գյուղ, Լիտինկայի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՎերբովկաՎերբովկա (ուկրաիներեն՝ Вербівка), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Լիտինկայի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1650 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Վերբովկա գյուղում բնակվում էր 427 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,179 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 2385,47 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ռեգլյաշինցի

Ռեգլյաշինցի (ուկրաիներեն՝ Регляшинці), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Յամպոլի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1900 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Ռեգլյաշինցի գյուղում բնակվում էր 78 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,62 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 125,81 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Թավշաթիթեռներ

Թավշաթիթեռներ, թեփուկաթևավորների կարգի ցերեկային թիթեռների (լատ.՝ Ropalocera) ընտանիք։ Վերջին տարիներին դիտարկվում է որպես նիմֆալիդների ընտանիքի ենթաընտանիք։ Հայտնի է 2500, Հայաստանում՝ մոտ 65 տեսակ։ 


== Տարածվածությունը Հայաստանում ==
Առավել տարածվածներից են Գալաթեա (Melanarejia galathea), թավշաթիթեռ Գեյյերի (Pseudochazara geyeri), պրիզեիդա (Chazara briseis), թավշաթիթեռ Բիշnֆի (Chazara bishoffi), սևաթիթեռ Լիգեյա (Erebia ligea), Սաադիի տյոնոնիմֆա (Coenonympha saadii) և այլ տեսակներ։ Հանդիպում են ամենուրեք՝ չոր նախալեռնային անապատներում, ալպիական մարգագետիններում, լեռնային անտառներում։ Թռչում են խմբերով, որոնց կազմում կարելի է հանդիպել թավշաթիթեռների տարբեր տեսակներ։ 


== Նկարագրություն ==
Միջին չափի թիթեռներ են՝ հիմնականում շագանակագույն երանգներով գունավորմամբ։ Թևերի ստորին կողմը տարբերվում է վերևինից և ունի պաշտպանական գունավորում։ Թրթուրները զարգանում են վայրի հացազգիների վրա։ Հայաստանում հանդիպող շատ տեսակներ (Բիշոֆի թավշաթիթեռ, Սաադիի տյոնոնիմֆա) Հարավային Անդրկովկասի և հարակից շրջանների բնաշխարհիկներ են, որոշները (Գեյյերի, Կարսի, Զանգեզուրի թավշաթիթեռ)՝ զուտ հայկական բնաշխարհիկներ։
Աբդուլ Գանի Ահմադ

Աբդուլ Գանի Ահմադ (մալայերեն՝ Abdul Ghani Ahmad, հոկտեմբերի 28, 1945(1945-10-28)), մալազիացի ինքնուս նկարիչ-ջրանկարիչ։


== Կենսագրություն ==
Աբդուլ Գանի Ահմադը ծնվել է 1945 թվականի հոկտեմբերի 28-ին Կուալա Մուդայում, գյուղացիական աղքատ ընտանիքում և եղել է 13 երեխաներից ավագը։ Ավարտել է Կուալա-Կետիլի (Քեդախ) տարրական դպրոցը։ 1965-1986 թվականներին ծառայել է Մալայզիայի զինված ուժերի հատուկ նշանակության զորքերում։ Ծառայությունն ավարտել է որպես պաշտպանության նախարարության գրաֆիկ կապրալ կոչումով։ Ծառայության մեջ լինելով պաշտպանության նախարարությունում՝ ավարտել է Ազգային պատկերասրահին առընթեր դասընթացները։ 1987 թվականին ձեռք է բերել ստուդիա Կուալա Լումպուրի արվեստի շուկայում, որտեղ կատարել է հաճախորդների պատվերները։ 2012 թվականին սկսել է աշխատել տնային ստուդիայում։
Ջրանկարիչների Ասիական կոնֆեդերացիայի, Մալայզիայի ջրանկարիչների կազմակերպության, Մալայզիայի նկարիչների միության անդամ է։


== Ստեղծագործություն ==
Աշխատում է ջրաներկով և ակրիլային ներկով բնանկարի, գյուղական բնանկարչության, ինչպես նաև անառարկա արվեստի ժանրերում։ Աշխատանքներն աչքի են ընկնում լուսանկարչական ճշգրտությամբ և դետալների մանրամասն պատկերմամբ։ Նրա ամենահայտնի նկարներից են՝ «Կուսական բնություն» (1983), «Ճանապարհորդություն» (2005-2011), «Մալայզիայի ֆլորան» (2008)։ 1978 թվականից մասնակցել է ավելի քան 60 ցուցահանդեսների Մալայզիայում, Հոնկոնգում, Չինաստանում, Թաիլանդում, Սինգապուրում։ Առաջին անհատական ցուցահանդեսը տեղի է ունեցել 1991 թվականին։ Թողարկել է բացիկների շարք Մալայզիայում բնապատկերներով։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Pelukis Abdul Ghani Ahmad, Youtube
Վոլոդյա Բադալյան

Վոլոդյա Արամայիսի Բադալյան ( մայիսի 12, 1948(1948-05-12), Սպիտակ, Հայաստան ) , Հայաստանի Ազգային ժողովի նախկին պատգամավոր ։


== Կենսագրություն ==
1978 - 1983 թվականներին սովորել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտ։ Քաղաքացիական ինժեներ։
1966 - 1969 թվականներին եղել է Սպիտակի շաքարի գործարանի բանվոր, դիզայներ-ինժեներ, ապա գլխավոր տեխնոլոգ։
1969 - 1981 թվականներին եղել է Երքաղխորհրդի գործկոմի ջրմուղ-կոյուղու գլխավոր վարչության Լենինյան շրջանի տեխնիկ, ավագ վարպետ, գլխավոր ճարտարագետ, պետ։
1981 - 1995 թվականերին եղել է Երևանի քիմիական ռեակտիվների գործարանի ինժեներ, բաժնի վարիչ, փոխտնօրեն, ապա տնօրեն։
1995 - 1999  թվականներին եղել է «Քիմռեակտիվ» ԲԲԸ նախագահ։
1990 - 1995  թվականներին եղել է ՀԽՍՀ Գերագույն խորհրդի պատգամավոր ։ «Լիբերալ-դեմոկրատներ» պատգամավորական խմբի անդամ։
1995 - 1999 թվականներին ՀՀ Ազգային  ժողովի անդամ։ Ֆինանսավարկային, բյուջետային և տնտեսական հարցերի մշտական հանձնաժողովի անդամ։ «Հանրապետություն» խմբակցության անդամ։
1999 - 2003 թվականներին    ՀՀ Ազգային  ժողովի պատգամավոր։ Արտաքին հարաբերությունների մշտական հանձնաժողովի անդամ։ «Ագրարային-արդյունաբերական ժողովրդական ասոցիացիա» պատգամավորական խմբի ղեկավար։
2001 թվականից ՝ «Ագրոարդյունաբերության և սերմնաբուծության միության» նախագահ, իսկ 2002 թվականից ՝ «Հայ աշխատող» հասարակական կազմակերպության համանախագահ։
2003 - 2007  թվականներին կրկին խորհրդարանի անդամ։ Ֆինանսավարկային, բյուջետային և տնտեսական հարցերի մշտական հանձնաժողովի անդամ։ Անկուսակցական։
2007 թվականի Մայիսի 12- ին  պատգամավոր է ընտրվել ՀՀԿ համամասնական ցուցակով։ Մարդու իրավունքների պաշտպանության և հանրային հարցերի մշտական հանձնաժողովի անդամ։ ՀՀԿ կուսակցության անդամ։


== Պարգևներ ==
Ռուսաստանի Դաշնության հետ բարեկամության ամրապնդման և համագործակցության, միջխորհրդարանական և մշակութային կապերի զարգացման գործում մեծ ներդրման համար 2014 թվականի դեկտեմբերի 19-ին արժանացել է  Բարեկամության շքանշանի ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին Հղումներ ==
Կենսագրություն
Ջուդգյահ

Ջուդգյահ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Արճեշի գավառակում։


== Պատմություն ==
Գյուղն ավերվել և ամայացել է 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ, իսկ բնակչության մեծ մասը կոտորվել է թուրքերի ձեռքով։


== Բնակչություն ==
1896 թվականին ուներ 60 տուն հայ բնակիչ։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Վանի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի (Թեհրան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի (այլ կիրառումներ)Սուրբ Աստվածածին, հայ առաքելական եկեղեցի Իրանի մայրաքաղաք Թեհրանում։ Պատկանում է Մեծի Տանն Կիլիկիո կաթողիկոսության Թեհրանի թեմին։ Գտնվում է Մասուդե-Սաադ և Միրզա Քուչաք խան փողոցների միջև։ Թեհրանի 20-րդ դարի առաջին հայկական եկեղեցին է։


== Պատմություն ==
Օսմանյան կայսրությունում հայոց ցեղասպանությունից (1915-18), ապա Հայաստանի առաջին հանրապետության խորհրդայնացումից (1920-21) հետո մոտ 50 հազար հայ է ապաստան գտել Իրանում՝ հիմնականում Թավրիզում և մայրաքաղաք Թեհրանում։ 1937 թվականի ապրիլի 17-ին տեղի ունեցավ հայ ճարտարապետների հանդիպում, և Արցախից Թեհրան տեղափոխված ճարտարապետ Նիկոլայ Լաուրին խնդրեց տրամադրել 60 հազար թուման՝ նոր եկեղեցի կառուցելու համար։ Շինարարական աշխատանքները սկսվեցին 1938 թվականի ապրիլի 17-ին՝ մեծ թվով հայերի և հոգևորականների մասնակցությամբ։ 1939 թվականին Նիկոլայ Լաուրին մահացավ, և իր աշխատանքը շարունակեց Թբիլիսիից Իրան տեղափոխված ռուս ճարտարապետ Նիկոլայ Մարկովը։ Եկեղեցու կառուցումը հովանավորեց Ռոման Իսայանը՝ 100.000 թուման։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտին՝ 1945 թվականին, Մեծի Տանն Կիլիկիո կաթողիկոս Գարեգին Ա-ն օծում է նորակառույց սուրբ Աստվածածին եկեղեցին, քանի որ մայր աթոռ սուրբ Էջմիածինը կաթողիկոս չուներ։ Նոր կազմավորվող Թեհրանի թեմի եպիսկոպոսը իր պաշտոնական նստավայրն է դարձնում սուրբ Աստվածածինը՝ Թավրիզի (Ատրպատականի հայոց) թեմի նմանությամբ։ 1970 թվականին հոգևոր առաջնորդը տեղափոխվում է նորակառույց սուրբ Սարգիս մայր տաճար։
2002 թվականի Փետրվարի 13-ին եկեղեցին գրանցվել է Մշակութային ժառանգության և զբոսաշրջության կազմակերպության կողմից. գրանցման համարը 7237։


== Ճարտարապետություն ==
Եկեղեցու բնօրինակ նախագիծը չի պահպանվել, բայց ակնհայտ է, որ եկեղեցու ճարտարապետները ոգեշնչվել են 7-10-րդ դարերի հայկական եկեղեցիների ճարտարապետությամբ։ Շինությունը կառուցված է գորշ բազալտ քարից, ունի 32.5 մ × 19.8 մ չափեր և զբաղեցնում է շուրջ 550 քառակուսի մետր տարածք։ Ինչպես մյուս հայկական եկեղեցիների նման, այն ունի խաչի ձև և նրա խորանը գտնվում է արևելքում։ Եկեղեցին ունի երկու գմբեթ։ Հիմնական մուտքը արևմտյան կողմում է։
Հողատարածքներից մեկը հատկացվել է Արտակ Մանուկյան արքեպիսկոպոսի թանգարանին։ Այն բացվել է 2000 թվականին Մեծի Տանն Կիլիկիո կաթողիկոս Արամ Ա-ի կողմից։ Այստեղ ցուցադրվում են Իրանի հայկական եկեղեցիների որոշ պատկերներ, եկեղեցական արարողություններում օգտագործվող պարագաներ, կրոնական ձեռագրեր և ավանդական հայկական կանացի հագուստ։ Թանգարանում ունի նաև որոշ փաստաթղթեր և Արդակ Մանուկյանի անձնական ունեցվածքը, ինչպես նաև հայ արվեստագետների կատարած աշխատանքները։ Արտակ Մանուկյանը իրանցի արքեպիսկոպոսն էր Իրանի իսլամական հեղափոխությունից հետո։ Նա 1999 թվականին մահացել է Թեհրանում։
Բակում դրված է Եփրեմ խանի կիսանդրին, որի հեղինակն է իրանահայ քանդակագործ Լիլիթ Տերյանը։


== Տես նաև ==
Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի, Թավրիզ
Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի, Նոր Ջուղա


== Ծանոթագրություններ ==
Իստ Ֆելիսիանա շրջան (Լուիզիանա)

Իստ Ֆելիսիանա շրջան (անգլ.՝ East Feliciana Parish), ԱՄՆ Լուիզիանա նահանգի 64 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1.181 կմ² է, բնակչությունը՝ 20.267 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Քլինտոն բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1824 թ.։
Ռագով Մերց

Ռագով Մերց (գերմ.՝ Ragow-Merz), քաղաք Գերմանիայում, Բրանդենբուրգի տարածքում։
Մտնում է Օդեր Շպրե շրջանի կազմի մեջ։ Բնակչությունը 478 մարդ է (2010 թվականի դեկտեմբերի 31–ի տվյալներով)։ Զբաղեցնում է 43,54 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդը՝ 12 0 67 397։
Կոմունան բայանված է 2 գյուղական համայնքների։


== Արտաքին հղումներ ==
http://www.ragow.de
http://www.breskeby.com/ragow/ Archived 2009-01-09 at the Wayback Machine.
Ragow-Merz sul sito della comunità amministrativa di Schlaubetal(Գերմաներեն)


== Ծանոթագրություններ ==
Շիխովո (գյուղ, Սմոլենսկի շրջան)

Շիխովո (ռուս.՝ Шихово), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 20 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Կուգեյսկի (Եգորլիկսկի շրջան)

Կուգեյսկի (ռուս.՝ Кугейский), գյուղակ (խուտոր) Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Եգորլիկսկի շրջանում։ Իլյինսկի գյուղական համայնքի վարչական կենտրոնն է։
Մադաթաշենի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Ասկերանի շրջան)

Այս հոդվածը ներկայացնում է Արցախի Հանրապետության Ասկերանի շրջանի Մադաթաշեն գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 6 հուշարձան։

 


== Տես նաև ==
Արցախի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==
Աստերոիդների ցանկ (319001-319100)

Աստերոիդների ցանկ (318901-319000)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (319101-319200)
 Աստերոիդների ցանկ (318901-319000)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (319101-319200)
Ավետ

Ավետ  (սերբ.՝  Авет), Ավետինյա (սերբ.՝ Аветиња), Հավետինյա (սերբ.՝ Хаветиња), բառացիորեն «ուրվական», սերբերի և որոշ այլ հարավսլավոնական ժողովուրդների դիցաբանական կերպար, գիշերային խրտվիլակ, ոգի։


== Ստուգաբանություն ==
Ենթադրվում է, որ անունը ծագել է արաբերենից, թուրքերենից կամ պրասլավոնական լեզվից։ 


== Ծագում ==
Հարավսլավոնական ժողովուրդների հավատալիքներում ավետները նույնացվում են մահացած երիտասարդների, ինքնասպանների և մեղավորների հետ։ Ենթադրվում է նաև, որ ավետները մարդկանց այն հոգիներն են, որոնք ապրել են ոչ թե իրենց, այլ ուրիշի կյանքով։


== Զբաղմունք ==
Ավետների մասին հավատալիքներ կան Սերբիայում, Խորվաթիայում, Չեռնոգորիայում, Հյուսիսային Մակեդոնիայում նաև Բոսնիայում և Հերցեգովինայում։ Ըստ լեգենդի՝ ավետները հայտնվել են գիշերը։ Ներխուժելով տներ՝ գողացել են կանացի հագուստ, հագել դրանք, իսկ հետո վերադարձրել։ Սովորաբար ավետաները դա անում էին այնպես, որ կորուստը ոչ ոք չնկատի։ Մարդիկ իրենց հագուստները սկսեցին թաքցնել ու պահել դժվարամատչելի վայրերում։ Սխտորը օգտագործվել է ավետներից պաշտպանվելու համար։ Ավետները հայտնվում էին սարսափելի խրտվիլակների կամ չղջիկների տեսքով։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
(սերբ.) Вујаклија, М. Лексикон страних ријечи и израза, слово А, Просвета, Београд, 1980. године, — с. 5.
(սերբ.) Ј. Павловић, „Завезивање одела“, Караџић, 1901, — с. 3.
(սերբ.) П. Петровић, Живот и обичаји народни у Гружи, Бг 1948.
(սերբ.) Љ. Раденковић, Словенска митологија. Енциклопедијски речник, Бг 2001.
Ուստիկա

Ուստիկա (իտալերեն՝ Ustica), կոմունա Իտալիայի Սիցիլիա կղզու վրա՝ Սիցիլիա մարզի Պալերմո գավառում։ Ուստիկան գտնվում է նույնանուն կղզու վրա, որը գտնվում է Տիրենյան ծովում։
Համայնքի կարգավիճակ ունեցող կղզին 8,65 կմ² տարածք։ Ուստիկան գտնվում է ծովի մակարդակից 49 մետր բարձրության վրա։ Ըստ 2001 թվականի Իտալիայում անցկացված մարդահամարի տվյալների, համայնքի բնակչությունը կազմում է 1330 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Կիերի

Կիերի (իտալերեն՝ Chieri, պիեմ.՝ Cher), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Թուրին գավառում։
Բնակչությունը՝ 35.649 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 595 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 54 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 10023։ Հեռախոսային կոդ՝ 011։
Սահմանակից է Բալդիսերո Տորինեզե, Պավարոլո, Մոնտալդո Տորինեզե, Պինո Տորինեզե, Արինիանո, Անդեձենո, Պեչետո Տորինեզե, Ռիվա պրեսո Կիերի, Կամբիանո, Սանտենա և Պուիրինո մունիցիպալիտետներին։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում սուրբ Աստվածամայրը և Սուրբ Մեծ նահատակ Գեորգի Պաբեդոնոսեցը։ Տոնը նշվում է սեպտեմբերի երկրորդ երկուշաբթի օրը։


== Կոմունայի վարչակազմ ==
Պաշտոնական կայք՝ https://www.comune.volvera.to.it/


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրի պաշտոնական կայք (իտալ.)
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (անգլ.)
Վաջիր

Վաջիր (անգլ.՝ Wajir)՝ քաղաք Քենիայի նախկին հյուսիսարևելյան նահանգում։ Հանդիսանում է համանուն շրջանի կենտրոն։ Բնակչությունը՝ 41 430 մարդ (2010–ի գնահատմամաբ)։Միջազգային աստղագիտական միությունը (ՄԱՍ) Մարսի խառնարաններից մեկը անվանակոչել է ի պատիվ Վաջիրի։
Քաղաքում ապրում են բազմաթիվ բնագավառների ներկայացուցիչներ՝ հարևան Սոմալիից։ Դա տումալն է՝ դարբինների և վզնոց պատրաստողների կաստան, միգդան՝ որսորդների և կաշեգործների կաստան, իբիր՝ հեքիմների և երգիչների կաստան։ Քաղաքի հիմնական բնակչությունը կազմում են կուշիտսկի ժողովուրդը՝ մարեխան, օրոմոներ, դեգոդիա։ Ջրելատեղերի մոտ հաժախ կարելի է տեսնել միգդան կաստայի տղամարդկանց, շյուչիխ սանդալներ՝ այդ վայրերի ազգային կոշիկիը։ Նրանք նույպես պատրաստվում են կժերից, ինքնաճանաչ հատկությամբ թերմոսներ։
Վաջիրում միատեղվում են հինգ ճանապարհներ և կես հարյուր ուղտի արահետներ։ Քաղաքում նրա շուրջը գտնվում են բազմաթիվ հորեր և վայրեր ջրելատեղերի համար։ Դրա պատճառով Վաջիրի շրջանում բնակություն են հաստատել բազմաթիվ քոչվորներ։
Սովի ճգնաժամ, 2006 թվականին ունեցավ Սոմալիում, հատկապես տուժեց Վաջիրը, այնպես ինչպես հասարակության մեջ լայն տարածում գտան մի շարք խնդիրներ՝ կարմրուկը և լուծը։
2006 թվականին քաղաք է այցելել Իլինոյս նահանգի սենատոր Բարաք Օբաման։
Բացառությամբ մի քանի դպրոցների քաղաքում կա շրջանային հոսպիտալ, ռեստորան, հյուրանոց, ավտոկայան, մանկատուն։ Իսլամի հետևորդները, որոնք կազմում են Վաջիրի բնակչության մեծ մասը, ունեն մզկիթ և մուսուլմանական դպրոց։ Քաղաքի կաթոլիկ բնակչությունը պատկանում է Գարիսայի թեմին։ Քաղաքը հանդիսանում է տարածաշրջանի միսիոներներ-կոնսոլների հենակետային վայր։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Я познаю мир: Детская энциклопедия: Города мира. Автор Е. Чекулаева; — М.: ООО «Фирма „Издательство АСТ“»; ООО «Издательство Астрель», 1999.


== Արտաքին հղումներ ==
Ваджир — город ремесленников Geography.ru
Դեռ սիրում եմ, դեռ հույս ունեմ

«Դեռ սիրում եմ, դեռ հույս ունեմ» (ռուս.՝ «Ещё люблю, ещё надеюсь»), 1984 թվականի խորհրդային մելոդրամա։ Կոնստանտին Լավրոենկոյի նորամուտը կինոյում։


== Սյուժե ==
Վասիլի Վասիլևիչը իր ամբողջ կյանքը անպատասխան սիրում է Ագնեսային։ Սիրում է, չնայած նրան, որ նա ամուսնացել է մեկ այլ կնոջ հետ։ Ագնեսայի զավակները ծաղրում են նրան, նրա թոռները նրան անվանում են «տատիկի փեսացու»։ Նույնիսկ Ագնեսայի ամուսինը, որն ընկերաբար կանչում է նրան «Վասյա-Վասյա», յուրովի հոգ է տանում նրա մասին։
Ագնեսան արդեն մայր և տատիկ է, Վասիլի Վասիլևիչն էլ ծերացել է, բայց դեռ սիրում է նրան։ Եվ ամեն տարի հունվարի 6-ին նա շտապում է աշխատանքի, որպեսզի շնորհավորի նրան ծննդյան օրվա առթիվ։


== Դերերում ==
Եվգենի Եվստիգնեև – Վասիլի Վասիլևիչ 
Թամարա Սյոմինա – Ագնեսա Ֆեոդորովնա Զախարովա  
Վյաչեսլավ Նևիննի – Բորիս Զախարով, Ագնեսայի ամուսինը
Մարինա Լևտովա – Լյուսյա 
Կոնստանտին Լավրոնենկո – Ժենյա  
Վալենտինա Տալիզինա – Տոնյա, գանձապահ գրախանութում
Բորիս Նովիկով – Պավել Պետրովիչ, վաճառող գրախանութում 
Լյուդմիլա Գլադունկո – Զինա, Զախարովների դուստրը  
Եվգենի Տետերվով – Պյոտր, Զախարովների որդին
Մարինա Զուդինա – Պյոտրի կինը 
Ալեքսանդր Մարին – Վոլոդյա, Ժենյայի և Լյուսյայի համակուրսեցին 
Լյուբով Կորնևա – բուժքույր
Վյաչեսլավ Գոստինսկի – գնորդ ռուլետկայով
Լիլիա Եվստիգնեևա – Լիդիա, վաճառող գրախանութում


== Նկարահանող խումբ ==
Սցենարի հեղինակ՝ Նիկոլայ Լիրչիկով
Ռեժիսոր՝ Նիկոլայ Լիրչիկով
Օպերատոր՝ Անդրեյ Պաշկևիչ, Նիկոլայ Ժոլուդև
Կոմպոզիտոր՝ Մարկ Մինկով
Նկարիչ՝ Վիկտոր Սաֆրոնով


== Նկարահանման վայր ==
Որոշ տեսարաններ նկարահանվել են Մոսկվայի Յասենևո շրջանում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Դեռ սիրում եմ, դեռ հույս ունեմ»(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում 
Реконструкция кадров из фильма «Ещё люблю, ещё надеюсь», Свиблово
Ամեն ինչ հակառակն է

«Ամեն ինչ հակառակն է» (ռուս.՝ «Всё наоборот»), խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ՝ նկարահանված Վլադիմիր Գրամատիկովի և Վիտալի Ֆետիսովի կողմից 1981 թվականին։


== Սյուժե ==
Տասներորդ դասարանի աշակերտներ Անդրեյը (Միխայիլ Եֆրեմով) և Նատաշան (Օլգա Մաշնայա), պատահականորեն հանդիպելով փողոցում, ծանոթանում են ու սիրահարվում և գրեթե անմիջապես որոշում ամուսնանալ՝ մտածելով, թե սերը առաջին հայացքից կմնա ամբողջ կյանքում, հավերժ։ Ռոմանտիկայով տարված աշակերտները փորձում են սկսել ինքնուրույն կյանք, սակայն բախվում են մեծահասակների գործնական աշխարհին, արագ հիասթափվում․ սկսում են վիճել ու վիրավորվել։ Աշակերտների ծնողները, որ սկզբում դեմ էին նրանց հարաբերություններին, ի վերջո համաձայնության են գալիս և որոշում աջակցել նրանց։
Պատանի հերոսները մեկ շաբաթ անց արդեն որոշում են բաժանվել՝ հասկանալով, որ իրենց մանկությունը դեռ չի ավարտվել, հասուն զգացմունքները մինչև վերջ դեռևս հասկանալի չեն իրենց և միայն ստեղծում են չափազանց բարդ խնդիրներ։


== Դերերում ==
Միխայիլ Եֆրեմով – Անդրեյ Լոսկուտով
Օլգա Մաշնայա – Նատաշա Երմակովա
Օլեգ Տաբակով – Բորիս Ստեպանովիչ, Նատաշայի հայրը
Սվետլանա Նեմոլյաևա – Սվետլանա Նիկոլաևնա, Նատաշայի մայրը
Ալեքսանդր Պաշուտին – Նիկոլայ Սեմյոնովիչ, Անդրեյի հայրը
Լիլիա Զախարովա – Լյոլյա, Անդրեյի մայրը
Ալֆիա Խաբիբուլինա – Լյուբա (հնչյունավորել է Նատալյա Ռիչագովան)
Իգոր Շտերնբերգ – Բոբ
Վլադիմիր Գրամատիկով – «Ժիգուլիի» սեփականատեր
Ավանգարդ Լեոնտև – Լև Բորիսովիչ, ֆիզկուլտուրայի ուսուցիչ
Տատյանա Բոժոկ – ուսանողուհի, անգլերենի դասուսույցի թեկնածու
Վլադիմիր Բոգդանով
Սերգեյ Վլասով
Ալեքսեյ Զոլոտնիցկի – անգլերենի դասուսույցի թեկնածու
Նատալյա Կազնաչեևա – գրականության ուսուցչուհի 4-րդ դասարանում
Քսենյա Կոզմինա – հավաքարար դպրոցում
Նադեժդա Սամսոնովա
Զինաիդա Սորոչինսկայա – քիմիայի ուսուցչուհի


== Նկարահանող խումբ ==
Սցենարի հեղինակ՝ Պավել Լունգին
Ռեժիսորներ՝ Վիտալի Ֆետիսով, Վլադիմիր Գրամատիկով
Կոմպոզիտոր՝ Մարկ Մինկով
Բանաստեղծ՝ Յուրի Էնտին
Օպերատոր՝ Ալեքսանդր Ղարիբյան
Նկարիչ՝ Եվգենի Շտապենկո


== Ծանոթագրություններ ==
Մախաթաուրի

Մախաթաուրի (վրաց.՝ მახათაური), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Իմերեթի մարզի Սաչխերեի շրջան‎‎ում։


== Դիրք ==
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 720 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Սաչխերեից հեռու է 11 կմ։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 610 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Լա Պաս շրջան

Լա-Պաս (անգլ.՝ La Paz County), ԱՄՆ Արիզոնա նահանգի շրջաններից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 11.689 կմ² է, բնակչության թվաքանակը՝ 20.489 (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Փարքեր քաղաքը։ Կազմավորվել է 1983 թ.։


== Ծանոթագրություններ ==
Լաշկոտ

Լաշկոտ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Աղբակի գավառակում։


== Պատմություն ==
Գյուղն ավերվել է 1896 թվականի ջարդերի ժամանակ։ Բնակիչներից միայն մի քանիսն են կենդանի մնացել։


== Բնակչություն ==
1890 թվականին ուներ 30 տուն հայ բնակիչ։


== Պատմամշակութային կառույցներ ==
Լաշկոտն ուներ հայկական եկեղեցի։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Վանի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Ժողովածու (47)

Ժողովածու (47) Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 47 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1733, 1734 թվականներին Մեսրոպ գրիչի կողմից Էջմիածնում, Երուսաղեմում։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 16×10,2 սմ չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 108 թերթից։ Գրված է միասյուն, բոլորագրով։ Կազմը` կաշեպատ ստվարաթուղթ։ Հիշատակարաններ՝ 104բ, 106բ։


== Բովանդակություն ==
Արիստոտելի Պերի արմենիաս (մասն)։
Գր. Տաթևացւոյ Լուծումն Առաքինութեանցն Արիստոտէլի։
Առածք հինգ։
Դաւթի Վասն բաժանման։
Քարոզք (Գր. Տաթևացի, Տիրատուր վրդ․, անանունք)։
Հարցումն Գէորգայ և պատասխանի Գր. Տաթևացւոյ։
Արիստոտելի Յաղագս առաքինութեանց։
Դաւթի Հարքացւոյ նկատումն Արիստոտէլի։
Ներբող առ Գր. Տաթևացի։
Մանունք։


== Ծանոթագրություններ ==
Կիյա Յու

Կիյա Յու (ռուս.՝ Кия-Ю), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Վիչեգդա գետի ձախ ափից 466 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 42 կմ։


== Ջրագրության տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկ Պեչորսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը Պեչորա գետն է մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը Պեչորա։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների՝

Ջրային օբյեկտի կոդը հանրային գրանցմամբ — 03020200112103000018495
Կոդը ըստ հիդրոլոգիական հետազոտության (ՌԴ) — 103001849
Ավազանի կոդը — 03.02.02.001
Ծավալի համարը ըստ ՌԴ-ի — 03
Թողարկումը ըստ ՌԴ-ի — 0


== Ծանոթագրություններ ==
Սալոր (Եվդոկիայի գավառ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Սալոր (այլ կիրառումներ)Սալոր, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Եվդոկիայի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Սեբաստիայի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Մետրոպոլ (հյուրանոց, Յալթա)

«Մետրոպոլ» հյուրանոց (ռուս.՝ Гостиница «Метрополь»), երկու շենքից բաղկացած նախկին հյուրանոց Ղրիմի Յալթա քաղաքի կենտրոնական մասում` Բոտկինի փողոցում։ Հյուրանոցի հիմնական շենքը կառուցվել է 1902 թվականին և ունի 3 հարկ, երկրորդը շենքը ևս երեքհարկանի է։ Այժմ այն մասնավոր սեփականություն է և ունի հիմնանորոգման կարիք։


== Պատմություն ==
Նախկին «Մետրոպոլ» հյուրանոցը կառուցվել է 19-րդ դարում` հայտնի ճարտարապետ Օսկար Էմիլևիչ Վեգեների նախագծով։ Օսկար Վեգեները Յալթայում հայտնվել է 1890-ական թվականներից սկսած` Մասանդրայի Ալեքսանդր III-ի պալատի շենքը կառուցելու ժամանակ որպես պետերբուրգցի ճարտարապետ Մաքսիմիլիան Մեսմախերի օգնական։
Յալթայի «Մետրոպոլ» հյուրանոցը «Վիլլա Ելենա» և «Օրեանդա» հյուրանոցների հետ մեկտեղ ժամանակին եղել է քաղաքում լավագույն հյուրանոցներից։ Հենց «Մետրոպոլ» հյուրանոցում է տրվել հրավիրովի ճաշկերույթը, որին մասնակցել են Լիվադիական թագավորական պալատի հիմնարկեքի հանդիսավոր արարողության մասնակիցները։ Մինչ օրս անհայտ են այս տաղանդավոր ճարտարապետի կենսագրության շատ մանրամասներ, անհայտ է, թե որտեղ են նրա գծագրերն ու նախագծերը։ Օսկար Վեգեները մահացել է 1920-ական թվականների վերջերին` չպարզված հանգամանքներում։
1913 թվականի գարնանը հյուրանոցում կանգ է առել ռուսական ժողովրդական երգերի հայտնի կատարող Նադեժդա Պլևիցկայան։ 1917 թվականի աշնանը այնտեղ բնակվել է մետալուրգիայի, մետաղագիտության, մետաղների ջերմային մշակման բնագավառի ռուս գիտնական Դմիտրի Չեռնովը։
1920-ական թվականների սկզբին հյուրանոցը վերանվանվել է «Պարիժսկայա կոմունա» («Փարիզյան կոմունա»)։
1920-ական թվականների կեսերին շենքը վերակառուցվել է և այնտեղ բացվել է «Ուկրաինա» հյուրանոցը։


== Ճարտարապետություն ==
«Մետրոպոլ» հյուրանոցը 19-րդ դարի վերջում ճարտարապետության մեջ ծագած և Ռուսաստանում արագորեն տարածված մոդեռն ոճի մաքրագույն օրինակն է։
Այս ոճի հիմնարար սկզբունքն էր բնակելի տարածքների «ներսից դեպի դուրս» նախագծումը. ճարտարապետը շարժվում է ինտերիերի օպտիմալ նախագծումից դեպի շենքի անսովոր արտաքին տեսքը։ Ճակատի անհամաչափ տարրերը թաքցնում են հարմարավետ ներքին տարածքները։ Հյուրանոցի պատուհաններում օգտագործվել է այդ ճարտարապետական ոճի հաճախակի օգտագործվող հնարքը. անհամաչափ կառուցվածքներ, ծռմռվող և շրջահոսուն ձևեր ու գծեր։ Դրանցում ամփոփված է որոշակի շփոթություն, որը տարօրինակ ներդաշնակությամբ գրավում է ուշադրությունը։ Արտասովոր գծերը սահուն կերպով վերափոխվում են ճակատի դեկորատիվ տարրերի. ալիքաձև ուղղահայաց գծերը, զարդանախշերը, գույների հակապատկերը ստեղծում են նոր գեղագիտական տպավորություններ, որոնք կապված չեն Յալթայի այլ հայտնի շենքերի հետ։
Ներկա պահին շենքը վաճառվում է 4,5 մլն դոլարով։ Վաճառքի դեպքում երևի թե չպահպանվի սկզբնական ոճը։ Ամենայն հավանականությամբ, կավելացվի ևս մեկ հարկ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Տես նաև ==
Ճարտարապետ Վեգեների տուն
Pro Evolution Soccer 2012

Pro Evolution Soccer 2012, բազմապլատֆորմային վիդիոխաղ, որը արտադրել է Կոնամին։ Այս խաղը հաջորդել է Pro Evolution Soccer 2011-ին։ Խաղի շապիկին պատկերված է Կրիշտիանու Ռոնալդուն։ Խաղի միջազգային թողակումը կայացավ 2011 թվականի աշնանը ԱՀ, Xbox 360, PlayStation 3, PlayStation Portable, PlayStation 2, Nintendo 3DS և Nintendo Wii պլատֆորմների համար։ Խաղը տասնմեկերորդն է PES շարքում և իններորդը, ԱՀ-ում թողարկված։


== Խաղի պարունակությունը ==


=== Արտոնագրված մրցաշարեր ===
Ամբողջովին արտոնագրված մրցաշարեր։
Սուրբ Հիերոնիմոսի վերջին հաղորդությունը (նկար, Սանդրո Բոտիչելլի)

Սուրբ Հիերոնիմոսի վերջին հաղորդությունը (անգլ.՝ The Last Communion of Saint Jerome), Վերածննդի դարաշրջանի վաղ իտալական գեղանկարչության վարպետ Սանդրո Բոտիչելլիի կտավը, որը հեղինակն ավարտել է մոտ 1494-1495 թվականներին։ Նկարն ընդգրկված է  Մետրոպոլիտեն թանգարանի հավաքածուում։
Պատկերը ստեղծվել է ներշնչված Սուրբ Եվսեբիոս Վերչելիի երեք ապոկրիֆային նամակներից մեկով, ըստ որի, մինչև մահանալը Հիերոնիմոսը Եվսեբիոսից ստանում է վերջին հաղորդությունը։ Այս տեսարանի ընտրությունը, որը շատ ավելին է, քան պարզապես Հիերոնիմոսն իր խցում, կապված է Ջիրոլամո Սավոնարոլայի քարոզչության հետ Ֆլորենցիայում։ Հիերոնիմոսը Բեթղեհեմի մոտ գտնվող իր խցում՝ շրջապատված միաբաններով ստանում է վերջին հաղորդությունը։ Նկարը ստեղծվել է ֆլորենցիացի բրդի վաճառականի Ֆրանչեսկո Դել Պուլեզեի համար, որը Ջիրոլամո Սավոնարոլայի աջակիցն էր։
Այս թեման պատկերել է նաև բոլոնիացի բարոկկո նկարիչ Ագոստինո Կարաչին. աշխատանքը գտնվում է Բոլոնիայի ազգային պատկերասրահում և Դոմենիկինոն. աշխատանքը գտնվում է Վատիկանի թանգարաններում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Christiansen, Keith (Fall 1983), «Early Renaissance Narrative Painting in Italy», The Metropolitan Museum of Art Bulletin 41 (2):  pp. 12–14 
Horne, Herbert P. (March 1915), «The Last Communion of St. Jerome by Sandro Botticelli», The Metropolitan Museum of Art Bulletin (Metropolitan Museum of Art) 10 (3):  pp. 39+52–56, doi:10.2307/3254048 
    (April 1915), «The Last Communion of St. Jerome by Sandro Botticelli (Continued)», The Metropolitan Museum of Art Bulletin (Metropolitan Museum of Art) 10 (4):  pp. 72–75, doi:10.2307/3253504 
    (May 1915), «The Last Communion of St. Jerome by Sandro Botticelli (Concluded)», The Metropolitan Museum of Art Bulletin (Metropolitan Museum of Art) 10 (5):  pp. 101–105, doi:10.2307/3253423 
Zeri, Federico; Gardner, Elizabeth E. (1971), Italian Paintings: A Catalogue of the Collection of The Metropolitan Museum of Art. Vol. 1, Florentine School, New York: Metropolitan Museum of Art, pp. 159–163 


== Արտաքին հղումներ ==
Page at artonline.it
Metropolitan Museum Page
(6601) 1988 XK1

(6601) 1988 XK1, աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1988 թվականի դեկտեմբերի 7-ին Սեյձի Ուեդայի և Հիրոսի Կանեդայի կողմից Կուշիրոյում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,372197 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,8117 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,9327 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1334,52 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,26976 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,26° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(6601) 1988 XK1 աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Բարբարա

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Բարբարա (այլ կիրառումներ)Բարբարա, գյուղ Արևելյան Հայաստանում, Երևանի նահանգի Սուրմալուի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Երևանի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Ռիվալտա դի Տորինո

Ռիվալտա դի Տորինո (իտալերեն՝ Rivalta di Torino, պիեմ.՝ Rivàuta), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Թուրին գավառում։
Բնակչությունը՝ 18.800 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 752 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 25 կմ²։ Փոստային ինդեքսը՝ 10040։ Հեռախոսային կոդը՝ 011։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները. 


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք (իտալ.)
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.
Նովայա Գուտա (գյուղ, Լետիչևի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Նովայա ԳուտաՆովայա Գուտա (ուկրաիներեն՝ Нова Гута), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Լետիչևի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Նովայա Գուտա գյուղում բնակվում էր 27 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,16 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 168,75 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ալեքսանդր Մանթաշյանի հուշարձան (Երևան)

Ալեքսանդր Մանթաշյանի հուշարձան, գտնվում է Երևանի կենտրոն վարչական շրջանում՝ Աբովյան փողոցում՝ Սբ. Կաթողիկե և Սբ. Աննա եկեղեցիների հարևանությամբ, տեղադրվել է 2012 թվականի ապրիլի 18-ին։


== Հեղինակներ ==
Ճարտարապետ՝ ՀՀ վաստակավոր ճարտարապետ Լևոն Ղալումյան
Քանդակագործ՝ ՀՀ վաստակավոր նկարիչ Տիգրան Արզումանյան


== Պատմություն ==
Մեծանուն բարերար Ալեքսանդր Մանթաշյանի արձանը տեղադրելու մասին Երևանի քաղաքապետի որոշումը կայացվել է 2011 թվականի հունիսի 20-ին։ Որոշման համար հիմք է հանդիսացել Երևանի քաղաքապետարանի գեղարվեստի խորհրդի նիստի արձանագրության դրական եզրակացությունը։
Մանթաշյանի հուշարձանի հանդիսավոր բացումը տեղի է ունեցել 2012 թվականի ապրիլի 18-ին՝ Աբովյան փողոցում՝ Սբ. Կաթողիկե և Սբ. Աննա եկեղեցիների հարևանությամբ։ Հուշարձանը հանդիսավոր կերպով բացել են ՀՀ վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը և Երևանի քաղաքապետ Տարոն Մարգարյանը։ Բացման խոսք են ասել դերասան Ազատ Գասպարյանը, փոխքաղաքապետ Կամո Արեյանը, արձանի հեղինակ, քանդակագործ Տիգրան Արզումանյանը։
Բացմանը ներկա են եղել Ալեքսանդր Մանթաշյանի թոռը՝ Ալեքսանդր Մանթաշյանը և ծոռը՝ Միքայել Մանթաշյանը, սփյուռքահայ գործարար ու բարերար Վահագն Հովնանյանը, արձանի ստեղծման աջակից-հովանավոր Հովիկ Հովհակիմյանը, մշակութային և քաղաքական գործիչներ և այլք։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==
Գոմմուխակղրուա

Գոմմուխակղրուա (վրաց.՝ გომმუხაყრუა), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Իմերեթի մարզի Սամտրեդիայի շրջան‎ում։


== Դիրք ==
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 40 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Սամտրեդիայից հեռու է 15 կմ։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 298 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Պտելեյա եռատերև

Պտելեյա եռատերև (լատ.՝ (Ptelea trifoliata)), սատապազգիներ ընտանիքին, պտելեյա տեսակ ցեղի բույս։ 


== Նկարագրություն ==
Տերևաթափ ծառ է` 6-8 մ բարձրությամբ, գնդաձև սաղարթով։ Կեղևը մուգ մոխրագույն է, որի վրա ցրված են բազմաթիվ մանր ելունդանման ելուստներ։ Երիտասարդ ընձյուղները նոսր մազմզուկապատ են, երկրորդ տարում ստանում են կարմրագորշավուն գունավորում։ Տերևները եռամասն են, երկարավուն, էլիպսաձև կամ ձվաձև 100 տերևիկներով, ամբողջաեզր կամ մանր ատամնաեզր, վերևի կողմից` մուգ-կանաչ և փայլուն, ներքևի կողմից` բաց գույնի և մերկ։ Ծաղիկները էլիպսաձև են կամ հակառակ- ձվաձև, կանաչասպիտակ պսակաթերթիկներով, մինչև 1 սմ տրամագծով, ձվաձև կամ երկարավուն բաժակաթերթիկներով։ Թևապտուղը հակառակ ձվաձև է կամ համարյա կլորավուն, 1,5-3 սմ տրամագծով, երկսերմանի։ Ծաղկում է հունիս-հուլիս ամիսներին, պտուղները հասունանում են սեպտեմբեր-հոկտեմբերին։ Տարածված է ձյուսիսային Ամերիկայում, Օնտարիոյից և Նյու Տորքից մինչև Ֆլորիդա և հյուսիս-արևմուտքում` մինչև Մինեսոտի։ Մեր հանրապետությունում մշակվում է Երևանի բուսաբանական այգում, Կիրովականում, Իջևանում։ Պիտանի է հանրապետության բոլոր կլիմայական գոտիների համար։ Հատկապես արժեքավոր են պարտիզային ձևերը (ոսկեգույն տերևներով և մոխրավուն, սկզբում` մազմզուկապատ, հետագայում` մերկ տերևներով)։


== Տարածվածություն ==
Տարածված է Հյուսիսային Ամերիկայում, Օնտարիոյից և Նյու Տորքից մինչև Ֆլորիդա և հյուսիս-արևմուտքում` մինչև Մինեսոտի։ Մեր հանրապետությունում մշակվում է Երևանի բուսաբանական այգում, Վանաձորում, Իջևանում։ Պիտանի է հանրապետության բոլոր կլիմայական գոտիների համար։ Հատկապես արժեքավոր են պարտիզային ձևերը (ոսկեգույն տերևներով և մոխրավուն, սկզբում` մազմզուկապատ, հետագայում` մերկ տերևներով)։


== Ծանոթագրություններ ==
Ֆեոդոր Սոլոգուբ

Ֆեոդոր Սոլոգուբ (ռուս.՝ Фёдор Сологу́б, իսկական անունը՝ Ֆեոդոր Կուզմիչ Տետերնիկով, ռուս.՝ Фёдор Кузьми́ч Тете́рников, փետրվարի 17 (մարտի 1), 1863, Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն - դեկտեմբերի 5, 1927(1927-12-05)[…], Լենինգրադ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), ռուս բանաստեղծ, գրող, դրամատուրգ, հրապարակախոս։ Ռուսական գրականությունում դեկադենտական շարժման և ռուսական սիմվոլիզմի վառ ներկայացուցիչ։


== Կենսագրություն ==
1882 թվականին ավարտել է ուսուցչական ինստիտուտը, 25 տարի դասավանդել է մաթեմատիկա։ Պատկանել է ավագ սերնդի սիմվոլիստներին, կրել եվրոպական դեկադանսի փիլիսոփայության և գեղագիտության ուժեղ ազդեցությունը։ 
Նրա «Չնչին սատանան» (1907) նշանավոր վեպի հերոս, գավառական ուսուցիչ Պերեդոնովը մարմնավորել է այն ամբողջ ճղճիմն ու ստորը, որ Սոլոգուբը տեսել է իր ժամանակի կյանքում։ «Արարվող լեգենդ» (1914) վեպում հաղթում է Պերեդոնովի հակոտնյան՝ Տրիրոդովը, որ գրողի «ես»-ն է։ Ռեալիստական գրոտեսկի տարրերն այստեղ զուգորդվում են քմահաճ ֆանտաստիկայի, միստիկայի, էրոտիկայի հետ։ 
Սերը, արվեստը, երազանքը անելանելի իրականությանն են հակադրված նաև Սոլոգուբի քնարերգության մեջ («Բոցե շրջան»)։ Սոլոգուբի բանաստեղծությունները դասականորեն վճիտ են ու երգեցիկ։ Նրա պոեզիան զգալիորեն ավելի արժեքավոր է, քան արձակը (բացառությամբ «Չնչին սատանա»-ի)։ 
1905–1907 թվականներին Սոլոգուբը գրել է թունոտ «Քաղաքական փոքրիկ հեքիաթներ», կծու էպիգրամներ ցարի և նրան շրջապատողների մասին։ Հեղափոխության պարտությունն ուժեղացրել է գրողի հոռետեսությունը։ Սոլոգուբը ողջունել է ինքնակալության տապալումը, բայց շատ բանում չի հասկացել 1917 թվականի Հոկտեմբերյան հեղափոխությունը։ 
Թարգմանել է Վոլտերին, Գի դը Մոպասանին, Շառլ Բոդլերին, Պոլ Վեռլենին, Արթյուր Ռեմբոյին, Հայնրիխ Հայնեին և ուրիշների։ Գրել է նաև մի շարք պիեսներ ու հոդվածներ։


== Հիշատակ ==
Ֆեոդոր Սոլոգուբի անունով կոչվում են փողոցներ Մոսկվայում և Վիտերգայում։


== Ծանոթագրություններ ==
Մոկրեց (այլ կիրառումներ)

Մոկրեց, կարող է վերաբերել՝

Մոկրեց - գյուղ, Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Իզյասլավի շրջանում
Մոկրեց - գյուղ, Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Տուրիի շրջանում