Արա Աբրահամյան

Արա Արշավիրի Աբրահամյան (ապրիլի 15, 1957(1957-04-15), Մալիշկա, Եղեգնաձորի շրջան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), գործարար, բարեգործ, հասարակական գործիչ, Ռուսաստանի հայերի միության նախագահ։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1957 թ. ապրիլի 15-ին, Հայկական ԽՍՀ Եղեգնաձորի շրջանի Մալիշկա գյուղում, բժիշկների ընտանիքում։ Ավարտել է Երևանի պետական գյուղատնտեսական ինստիտուտի ընդհանուր տնտեսագիտություն ֆակուլտետը։


=== Աշխատանքային գործունեություն ===
Նա իր աշխատանքային գործունեությունը սկսել է «Նեյրոն» արդյունաբերական ձեռնարկությունում որպես ինժեներ, հետագայում դառնալով ընկերության գլխավոր կառավարիչ։ 1989 թվականին նշանակվում է ԽՍՀՄ
էլեկտրոնային արդյունաբերության նախարարության հաղորդակցությունների վարչության պետի տեղակալ։ 1991 թվականից ի վեր «Կոմեքս» ընկերության նախագահն է, իսկ 1993 թվականին հիմնելով «Согласие» («Համաձայնություն») փակ բաժնետիրական ընկերությունը դառնում է նրա նախագահը։ Վերջինս այժմ դարձել է Ռուսաստանի Դաշնության ներդրումային խոշոր ընկերություններից մեկը։ 1994 թվականին հիմնում է «Ռուսաստանյան պաշտպանական տեխնոլոգիաներ» կոնցեռնը։ Նախքան Լիբիայի քաղաքացիական պատերազմը Արա Աբրահամյանը Լիբիայի տնտեսության մեջ 1 միլիարդ դոլլար ներդրում է կատարել։ Ինչպես հետո ինքն է արտահայտվել. «Քադաֆֆին կորցրեց երկիրը, ես՝ փողերս»


=== Հասարակական գործունեություն ===
Արա Աբրահամյանը մեծապես նպաստել է թե՛ Հայաստանի Հանրապետության և թե՛ Ռուսաստանի Դաշնության մշակութային և տնտեսական կյանքի զարգացմանը։ Նա հիմնել է բազմաթիվ ընկերություններ, հիմնադրամներ և նախաձեռնել կարևոր բարեգործական և մարդասիրական ծրագրեր։ Նա մասնակցել է տարբեր մարդասիրական նախաձեռնությունների՝աջակցելով դժբախտության մեջ գտնվող բազմաթիվ մարդկանց։ Մասնավորապես. 2005 թվականին Հասարակածային Գվինեայում և Նիգերիայում ձերբակալված հայ օդաչուները և ռուս նավաստիները կալանքից ազատ արձակվեցին Արա Աբրահամյանի անձնական միջամտության և գործուն դիվանագիտական ջանքերի շնորհիվ։ Արա Աբրահամյանի բարեգործությամբ իր հայրենի գյուղում՝ Մալիշկայում, 2000 թվականին կառուցվում է Ս. Աննա հայկական եկեղեցին և հայ - ռուսական բարեկամության թանգարանը։ Նա նաև աջակցել է գյուղի դպրոցի կառուցմանը և նորագույն սարքավորումներով վերազինմանը։ Նմանատիպ դպրոցաշինական մեկ ծրագիր էլ իրականացվել է Ստեփանակերտում։ Իր հայրենի Վայոց ձորի բազմաթիվ դպրոցներում նրա աջակցությամբ բացվել են համակարգչային դասարաններ՝ հագեցած նորագույն մոդելների համակարգիչներով և այլ սարքավորումներով։ Արա Աբրահամյանը մեծագույն ուշադրություն է դարձնում կրթությանը և նպատակ ունենալով պահպանել հայերենը Ռուսաստանի հայ գաղթօջախներում՝ հատկապես աջակցում է հայերեն լեզվի ուսուցմանը դպրոցահասակ երեխաների շրջանում։ Նա անում է ամեն ինչ միջմշակութային և միջկրոնական հարցերում խաղաղություն և փոխըմբռնում պահպանելու համար։ 2001 թվականին Երևանում Արա Աբրահամյանի միջոցներով բացվեց «Արշավիր և Պայծառ Աբրահամյաններ» բարեգործական ճաշարանը։ Արա Աբրահամյանի ֆինանսական աջակցության շնորհիվ երկու բնակելի շենք՝ 130 բնակարաններով գնվեցին և նվիրաբերվեցին անտուն փախստականներին։
2000 թվականից ի վեր «Ռուսաստանի հայերի միություն» հասարակական կազմակերպության նախագահն է։ 2003 թվականին ընտրվել է հայկական հասարակական կազմակերպությունների «Համաշխարհային հայկական կոնգրես» միջազգային միության նախագահ։ 2003 թվականին ստեղծել է «Գործարարների Ռուսաստան-Արգենտինա Խորհուրդը» և ներկայումս հանդիսանում է նրա համանախագահը՝ ռուսական կողմից։ «Ֆրանկո-ռուսական» ասոցիացիայի համանախագահն է։ ՅՈՒՆԵՍԿՈՅԻ բարի կամքի դեսպան է։ Ռուսաստանի Դաշնության Պետդումայի հանրային պալատի ազգամիջյան հարաբերությունների և խղճի ազատության կոմիտեի անդամ է։ «Միջանձնային հաղորդակցությունների զարգացման կենտրոն» միջտարածաշրջանային հասարակական հիմնադրամի հոգաբարձուների խորհրդի անդամ է (խորհրդի նախագահն է Արթուր Օչերետնին)։


== Պարգևներ և մրցանակներ ==
1991 թ. - «Վաստակավոր գործիչ» մեդալ ԽՍՀՄ Էլեկտրոնային արդյունաբերության նախարարության կողմից։
1996 թ. - Ռուսաստանի Դաշնության նախագահական պատվոգիր։
1998 թ. - Ս. Կոնստանտին Մեծի անվան խաչ։
1999 թ. - Ռուսաստանի վաստակավոր շինարար։
1999 թ. - «ՅՈՒՆԵՍԿՈ»ի պատվոգիր հասարակական ակտիվ գործունեության համար (Կրեմլի ամրոցի վերակառուցման աշխատանքներին մասնակցելու համար)։
2000 թ. - «Ս. Գրիգոր Լուսավորիչ»՝ հայ առաքելական եկեղեցու բարձրագույն մրցանակը հայ ժողովրդին մատուցած ծառայության համար։
2001 թ. - «Անկեղծ նվիրումի» մեդալ «Ուղղափառ Ռուսաստան» հասարակական շարժման կողմից։
2001 թ. - «Ռազմական համագործակցության ամրապնդման համար» մեդալ ՌԴ պաշտպանության նախարարության կողմից։
2001, 2003, 2005, 2011 թթ. - Ռուսաստանի Դաշնության «Տարվա մարդ» մրցանակ քաղաքացիական հասարակության ամրապնդման համար։
2002 թ. - Ռուսաստանի Դաշնության բարեկամության մրցանակ։
2003 թ. - Հայաստանի Հանրապետության Գիտությունների Ազգային Ակադեմիայի ոսկե մեդալ։
2003 թ. - «ՅՈՒՆԵՍԿՕ»ի «Բարի կամքի դեսպան»։
2005 թ. - Ֆրանսիայի Պատվո Լեգեոնի շքանշան։ Սա Ֆրանսիայի բարձրագույն պարգևն է, որը սահմանել է Նապոլեոն Բոնապարտը 1802 թվականին և շնորհվել է Արա Աբրահամյանին Ֆրանսիայի նախագահ Ժակ Շիրակի կողմից՝ ռուս-ֆրանսիական փոխհարաբերությունների զարգացմանը նպաստելու և համագործակցությունը խթանելու համար։
2007 թ. - Ռուսաստանի Դաշնության Պատվո շքանշան՝ միջազգային համագործակցություններում խոշոր ավանդի և հասարակական ու բարեգործական ակտիվ գործունեության համար։
2010 թ. - Հայաստանի Հանրապետության Պատվո շքանշան՝ հայ-ռուսական բարեկամության խորացման և ազգային շահերի պաշտպանության գործում անձնական մեծ ավանդի համար։
2010 թ. - Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության «Ս. Գրիգոր Լուսավորիչ» պետական մրցանակ։
2014 թ. - «Կոմանդոր» Մայիսյան շքանշան Արգենտինայի կառավարության կողմից։


== Ընտանիք ==
Արա Աբրահամյանը ծնվել է մեծ ընտանիքում՝ բաղկացած վեց երեխաներից։ Նա ունի չորս եղբայր և մեկ քույր։

Մայրը՝ Աբրահամյան Պայծառ Կարապետի (ծն. 1929 թ.):
Հայրը՝ Աբրահամյան Արշավիր Սարգսի (1924-1962)։
Եղբայրները՝ Ալեքսանդր (1951 թ.), Սերգեյ (1953 թ.), Գագիկ (1956 թ.), Արմեն (1959 թ.):
Քույրը՝ Կարինե (1961 թ.):
Կինը՝ Նատալյա Վլադիսլավի Աբրահամյան (1969 թ.):
Երեխաները՝ Յուլյա (1987 թ.), Վլադիսլավ (1992 թ.), Աննա (1998 թ.):


== Ծանոթագրություններ ==