Պետար Լուբարդա

Պետար Լուբարդա (սերբ.՝ Petar Lubarda, հուլիսի 27, 1907(1907-07-27)[…], Լյուբոտին, Principality of Montenegro - փետրվարի 13, 1974(1974-02-13)[…], Բելգրադ, ՀՍՖՀ), 20-րդ դարի խոշորագույն հարավսլավական և սերբ նկարիչներից։ Սերբիայի գիտությունների և արվեստի ակադեմիայի անդամ (1961)։


== Կենսագրություն ==
Պետար Լուբարդան ծնվել է Չեռնոգորիայի իշխանության Ցետինեի մոտակայքում գտնվող Լյուբոտին քաղաքում։ Լուբարդայի հայրը եղել է հարավսլավական թագավորական բանակի սպա, որը սպանվել է հարավսլավական պարտիզանների կողմից, ինչն իր կնիքն է դրել Լուբարդայի կարիերայի և դաստիարակության վրա։ Պատերազմի տարիների մի մասն անցկացրել է գերմանական ռազմագերիների ճամբարում։ Նա իրեն սերբ է համարել և նամակ է ուղարկել՝ պահանջելով այդ տեղեկատվությունը ներառել իր կենսագրության մեջ ապագա գեղարվեստական կատալոգներում, ինչպես նաև հանդես է եկել պահանջով, որ իր աշխատանքները ներկայացվեն որպես Սերբիայի տաղավարի մի մաս։
Սովորել է նկարել Բելգրադի արվեստի դպրոցում (1925 թվական) և Փարիզի գեղարվեստի դպրոցում (1926 թվական)։
1932 թվականից մինչև իր մահը ապրել է Բելգրադում՝ բացառությամբ 1946-1950 թվականների, երբ պրոֆեսոր էր Հերցեգ Նովի արվեստի դպրոցում։ 1945 թվականից աշխատել է Բելգրադի Գեղարվեստի ակադեմիայում՝ որպես պրոֆեսոր։
Թաղված Է Բելգրադի Նոր գերեզմանատանը՝ Վաստակավորների ծառուղում։
Պետար Լուբարդայի տունը վերածվել է պատկերասրահի, որտեղ ներկայացված են նկարչի հայտնի աշխատանքները և նրա անձնական իրերը։


== Ստեղծագործություն ==

1930-1940-ական թվականներին նկարել է էքսպրեսիոնիզմին մոտ բնանկարներ (Չեռնոգորիայի տեսարաններ, փարիզյան մոտիվներ) և նատյուրմորտներ, 1940-1950-ական թվականների վերջին՝ դինամիկայով և վառ գունագեղ արտահայտություններով կոմպոզիցիաներ էպոսի և ազգային պատմության թեմաներով («Ճակատամարտ Կոսովոյի դաշտում», որմնանկար, (1953), Սերբիայի Սոցիալիստական Հանրապետության գործադիր վեչե, Բելգրադ), 1950-ականների կեսերից անցել է աբստրակտ էքսպրեսիոնիզմին «Արևոտ օձ», 1962, Սերբիայի ազգային թանգարան)։
Հարավսլավիայի դրամատիկ, արտահայտիչ, ազատ ոճի բնապատկերների հեղինակ է («Դուբրովնիկի Սբ. Բլահի եկեղեցի» (1937), «Ցետինեի շրջակայքում» (1949), երկուսն էլ Արվեստի պատկերասրահում, Ցետինեում), ժողովրդի կերպարների («Նարինջ վաճառողը» (1936), «Տավղահարը» (1952), երկուսն էլ Սերբիայի ազգային թանգարան)։


== Մրցանակներ ==
Նկարիչը ստացել է բազմաթիվ մրցանակներ և պարգևներ ինչպես հայրենիքում, այնպես էլ արտերկրում։

1937. Գրան պրի (Փարիզ)
1939. 1-ին մրցանակ միջազգային ցուցահանդեսում (Հաագա)
1948. ՀՖՍՀ-ի 1-ին պետական մրցանակ (Բելգրադ)
1948. Չեռնոգորիայի Սոցիալիստական Հանրապետության հանրապետական 1-ին մրցանակ (Ցետինե)
1949. Չեռնոգորիայի Սոցիալիստական Հանրապետության հանրապետական 1-ին մրցանակ (Ցետինե)
1953. միջազգային մրցանակ Սան Պաուլուի բիենալեում (Բրազիլիա)
1955. մրցանակ Տոկիոյի բիենալեում
1955. Բելգրադ քաղաքի Հոկտեմբերյան մրցանակ
1956. Գուգենհայմի Ազգային մրցանակ, Նյու Յորք (ԱՄՆ)
1964. Հուլիսի 7-ի մրցանակ (Բելգրադ)
1965. Եղբայրության և միասնության շքանշան
1965. «Ժողովրդին մատուցած ծառայությունների համար» շքանշան ոսկե աստղով
1966. Հարավսլավիայի ժողովրդական ազատագրման հակաֆաշիստական վեչեի մրցանակ (Բելգրադ)
1967. «Նոյեմբերի 13» պատկերասրահի 1-ին մրցանակ (Ցետինե)
1969. Բելգրադ քաղաքի հուշամեդալ
1970. Ռաբինդրանաթ Թագորի անվան գեղարվեստական վարպետության (Կալկաթա) (Հնդկաստան)
1973. Հերդերի միջազգային մրցանակ (Վիեննա) (Ավստրիա)
Սլովեն Գրադեց ​և Կրագուևաց քաղաքների պատվավոր քաղաքացի


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պետար Լուբարդայի կենսագրությունը(սերբ.)
Cultural Heritage of Montenegro – Painter Petar Lubarda at the Wayback Machine (archive index)
Petar Lubarda – Artwork Images, Exhibitions, Reviews at World Wide Arts Resources
Lubarda about himself
Petar Lubarda in The Art History Journal