Դմիտրի Կիսելյով

Դմիտրի Կիսելյով (ապրիլի 26, 1954(1954-04-26), Մոսկվա, ԽՍՀՄ), ռուս լրագրող և հեռուստահաղորդավար, «Ռոսիա սեգոդնյա» միջազգային լրատվական գործակալության գլխավոր տնօրեն, Համառուսաստանյան պետական հեռուստառադիոընկերության գլխավոր տնօրենի տեղակալ։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1954 թվականի ապրիլի 26-ին, Մոսկվայում։ Կիսելյովի Նեսմաչնո ազգանվամբ մորական պապը եկել էր Արևմտյան Ուկրաինայից, ցարական բանակի փոխգնդապետ էր և գեներալ Բրուսիլովի ինժեներական ծառայության պետ։ Հայրը 1937 թվականին ծառայել է Կիևի հեծելազորայինում։
Նա մեծացել է երաժշտական միջավայրում, կոմպոզիտոր Յուրի Շապորինի երկրորդ կնոջ զարմիկն է, ավարտել է ակուստիկ կիթառի բաժինը։
Սովորել է ֆրանսիական հատուկ և Մոսկվայի թիվ 6 բժշկական դպրոցներում։
1973 թվականին ընդունվել է Լենինգրադի պետական համալսարան։ 1978 թվականին ավարտել է Ա. Ժդանովի անվան Լենինգրադի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետի Սկանդինավյան բանասիրության ֆակուլտետը։ Ուսումնառության ընթացքում միացել է շինարարական խմբերի և իր համար վարձել բնակարան։


=== Աշխատանքը ԽՍՀՄ հեռուստատեսության և ռադիոյի ոլորտում ===
Համալսարանն ավարտելուց հետո աշխատել է ԽՍՀՄ պետական ռադիոյի և հեռուստատեսության արտասահմանյան երկրների Կենտրոնական ռադիոհաղորդման ցանցում՝ նորվեգական և լեհական հրատարակություններում։
1989 թվականի ապրիլի 9-ին Էդուարդ Սագալաևի հրավերով սկսել է աշխատել ԽՍՀՄ Կենտրոնական հեռուստատեսությունում, որտեղ «Վրեմյա» ծրագրի խորհրդարանական թղթակիցն էր։ Առաջին զեկույցը կազմվել է Թբիլիսիից, որտեղ ներկայացվել է միջոցառումներ Կառավարության տնից։ Ժամանակին Նորվեգիայում անձնական թղթակից էր։
1990 թվականի հունվարից մինչև 1991 թվականի մարտը եղել է Հեռուստատեսության լրատվական ծառայության տեղեկատվական ծրագրի հաղորդավար, որը հեռարձակվել է Կենտրոնական հեռուստատեսության առաջին ծրագրի հիման վրա։ Վիլնյուսում տեղի ունեցած իրադարձությունների մասին նախապես պատրաստված տեքստը կարդալուց հրաժարվելու պատճառով նրան հեռացրել են լրատվական հաղորդումներից, որից հետո որոշ ժամանակ աշխատել է գերմանական ARD և RTL հեռուստաալիքների, ինչպես նաև ճապոնական NHK հեռուստաընկերության հետ ։


=== Կարիերան 1991-2000 թվականներին ===
1991 թվականի սեպտեմբերին՝ օգոստոսյան հեղաշրջումից և Կենտրոնական հեռուստատեսության նոր ղեկավարության նշանակվելուց հետո վերադարձել է «Վրեմյա» ծրագիր և դարձել «Պանորամա» հաղորդաշարի հաղորդավար։ Մինչև 1996 թվականի վերջն աշխատել է Օստանկինոյի ռուսաստանյան պետական հեռուստառադիոընկերությունում՝ զբաղեցնելով տարբեր պաշտոններ։
1992-1994 թվականներին եղել է Բենելյուքսի Օստանկինոյի պետական հեռուստառադիոընկերության սեփական թղթակից։ 1994-1996 թվականներին նույն հեռուստաալիքով «Օկնո վ Եվրոպու» հաղորդաշարի հյուրն էր, որի ստեղծման համար Եվրահանձնաժողովից ստացել է դրամաշնորհ, որի նպատակն էր աջակցել Ռուսաստանում ժողովրդավարական ինստիտուտներին։
1995 թվականի մարտից՝ Վլադիսլավ Լիստևի սպանությունից հետո եղել է «ՎԻԴ» հեռուստաընկերության «Չաս պիկ» հարցազրույցի հաղորդավարը։
1995 թվականի ապրիլի 3-ից նորաստեղծ ORT հեռուստաալիքի այս ծրագրի հաղորդավարն էր։ Սկզբնապես աշխատել է Սերգեյ Շատունովի հետ, բայց նրա հեռանալուց հետո մենակ է վարել ծրագիրը։ 1995 թվականի հոկտեմբերի սկզբից ծրագիրը վարել է Անդրեյ Ռազբաշի հետ։ Ծրագրից հեռացել է 1996 թվականի սեպտեմբերին։
1997-ից 2003 թվականներին վարել է «Ազգային հետաքրքրություն» թոք-շոուն, որն առաջին անգամ եթեր է հեռարձակվել REN-TV- ով, 1997 թվականի սեպտեմբերից մինչև 1998 թվականի հունվարը RTR- ով, 1999 թվականի փետրվարից՝ TNT-ով, 1999 թվականի աշնանից 2002 թվականի հունվարը TVC-ով, ապա ուկրաինական ICTV հեռուստաալիքով։
1997 թվականի դեկտեմբերին իր սեփական հեռուստածրագրերը պատրաստելու համար ստեղծել է «Հեռանկարային հեռուստատեսության նախագծեր» ընկերությունը, որի գործունեությունը տևել է մի քանի տարի։


=== «Ռոսիա-1» հեռուստաալիքում ===
2003-ից 2004 թվականներին հետևողականորեն աշխատել է «Ուտրենի ռազգովոր» և «Ավտորիտետ» ծրագրերում։ 2005 թվականից 2008 թվականներին եղել է «Ռոսիա» հեռուստաալիքի «Վեստի» ամենօրյա տեղեկատվական-վերլուծական ծրագրի հաղորդավարը։
2006-2012 թվականներին Մոսկվա վերադառնալուց հետո վարել է «Ռոսիա» հեռուստաալիքի «Ազգային հետաքրքրություն» հասարակական-քաղաքական թոք-շոուի հաղորդումը, որը հետագայում վերանվանվել է «Ռոսիա-1»։ 2010 թվականի հուլիսի 3-ին և 10-ին այս ծրագրի շրջանակներում մոսկովյան կողմը «1+1» հեռուստաալիքի հաղորդավար Նատալյա Մոսեյչուկի հետ անցկացրել է Ուկրաինա-Ռուսաստան հեռուստակամուրջ։
2006-2008 թվականներին Մարիա Սիտելի հետ վարել է «Վեստի»-ի երեկոյան թողարկումը։
2008 թվականի հուլիսից Համառուսաստանյան պետական հեռուստառադիոընկերություն հոլդինգի գլխավոր տնօրենի տեղակալն է, նշանակումից հետո հեռացել է «Վեստի» ծրագրից։


== Հայացքներ ==
Նա իրեն հոմոֆոբ չի համարում և ԼԳԲՏ համայնքից թշնամական վերաբերմունքի չի արժանացել։ Հավատում է, որ «Դոժդ» հեռուստաալիքը զբաղվում է «միտումնավոր և արժեք ոչնչացնող» գործունեությամբ։ 2014 թվականի սեպտեմբերին անվանել է ռուսների համերաշխության արժեքների երեք ինստիտուտներ՝ եկեղեցի, կրթություն և լրատվամիջոցներ։ Կիսելյովը կենտրոնացել է հեռուստատեսության վրա, որտեղ «մենք պետք է ասենք ինչն է լավ, իսկ ինչը վատ»։ 2019 թվականի փետրվարին բլոգեր Յուրի Դուդուի հետ հարցազրույցում Կիսելյովը ԽՍՀՄ-ը անվանել է «մարդկային էվոլյուցիայի զարգացման փակուղի»։


=== Պուտինը և ընդդիմությունը ===
2012 թվականի հոկտեմբերի 7-ին (Պուտինի 60-ամյակի օրը) «Վեստի Նեդելի» ծրագրի ընթացքում Դմիտրի Կիսելյովը 12-րոպե 41 վայրկյան մեկնաբանել է այս իրադարձությունը.


=== Հակաամերիկյանություն ===
2014 թվականի մարտի 20-ին Ռուսաստանում ԱՄՆ նախկին դեսպան Մայքլ Մաքֆոլը հայտարարել է, որ Կիսելյովը մասնակցել է ԱՄՆ պետդեպարտամենտի ծրագրին։ Buzzfeed-ի թղթակից Մաքս Սեդոնը պատմել է, որ 2012 թվականի հուլիսի 23-ից 25-ը Կիսելյովը և յոթ երկրների ևս ութ լրագրողներ մասնակցել են ԱՄՆ Պետդեպարտամենտի Կրթության և մշակույթի հարցերի բյուրոյի կազմակերպած «21-րդ դարում համաշխարհային անվտանգության սպառնալիքներ» թեմայով հանդիպմանը։
Մարտի 21-ին Կիսելյովը Վլադիմիր Սոլովյովի ծրագրի եթերում խոստովանել է, որ մասնակցել է հանդիպմանը, սակայն հայտարարել, որ ինքն է վճարել ուղևորության համար և չգիտեր, որ ուղևորությունը կազմակերպել է Պետդեպարտամենտը։
Ըստ Սեդոնի, Կիսելյովի կողմից ամերիկյան ծրագրին մասնակցության փաստը հատկապես ցնցող է, քանի որ Ռուսաստանում պետական ԶԼՄ-ները սիրում են Պուտինի հակառակորդներին ապամոնտաժել արտասահմանյան պաշտոնյաների հետ հանդիպումների միջոցով՝ վկայակոչելով այն փաստը, որ այնտեղ նրանք ստանում են «հրահանգներ» ԿՀՎ-ից։


== Անձնական կյանք ==
Կիսելյովի ամուսնությունների մեծ մասը գրանցվել է պատանեկության տարիներին. քսաներեք տարեկանում արդեն երեք անգամ բաժանվել էր, իսկ առաջին անգամ ամուսնացել է տասնութ տարեկանում։ Վեցերորդ կինը (1998 թվականից մինչև 1999 թվականը)՝ Քելլի Ռիչդեյլը անգլուհի է, նրա հետ աշխատել է «Օկնո վ Եվրոպու» ծրագրում։
Յոթերորդ կինը (2005 թվականից)՝ Մարիա Գեորգիևնա Կիսելյովան (ամուսնությունից առաջ Մինեևա) (ծնվ. հուլիսի 15, 1976 թ.), ավարտել է Մոսկվայի պետական մանկավարժական համալսարանը, այնուհետև Արտաքին առևտրի ակադեմիան, իսկ 2010 թվականին՝ «Գործնական հոգեբանության և հոգեվերլուծության ինստիտուտ» ոչ պետական ուսումնական հաստատությունը (Մոսկվա) ։
Ունի երեխաներ. որդին` Կոնստանտին Կիսելյով (ծնվ. 2007 թվական) և դուստրը` Վարվարա Կիսելյովը (ծնվ. 2010 թվական), Մարիայի որդին՝ Ֆյոդորը, չորրորդ ամուսնությունից՝ Գլեբ Կիսելյովը (ծնվ. 1987 թվական)։
Տիրապետում է չորս օտար լեզվի՝ անգլերեն, ֆրանսերեն, նորվեգերեն և շվեդերեն։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Դմիտրի Կիսելյովի կենսագրությունը»։ // РИА Новости։ Վերցված է 2014-11-01 
«Ինչով է հայտնի Դմիտրի Կիսելյովը»։ // Коммерсантъ։ 2013-12-09։ Վերցված է 2014-11-01 
«Putin's RIA Novosti revamp prompts propaganda fears»։ BBC News։ սեպտեմբերի 9, 2013։ Վերցված է սեպտեմբերի 10, 2013