Պենչո Սլավեյկով

Պենչո Սլավեյկով (բուլղար․՝ Пенчо Петков Славейков, ապրիլի 27, 1866(1866-04-27), Տրյավնա, Գաբրովոյի մարզ, Բուլղարիա - մայիսի 28, 1912(1912-05-28), Բրունատե, Կոմո, Լոմբարդիա, Իտալիայի թագավորություն), բուլղարացի գրող, Misal («Միտք»)շրջանակի մասնակիցներից։
Գրող Պետկո Ռաչև Սլավեյկովի կրտսեր որդին։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է Տրյավնայում, Բուլղարիայի ազգային զարթոնքի ժամանակահատվածում, Պետկո Սլավեյկովի և Իրինա Ռայկովայի ընտանիքում։ Կրթություն ստացել է Տրավնյայում, Ստարա Զագորայում, Պլովդիվում։ 1883 թվականին նա դառնում է Պլովդիվի ռեալական գիմնազիայի լավագույն սաներից մեկը։
1884 թվականի հունվարին դժբախտ պատահար է տեղի ունենում։ 18-ամյա Պենչոն ձյան տակ քնում է նստարանի վրա, որի հետևանքով հիվանդանում է թոքաբորբով, և չնայած Պլովդիվում, Սոֆիայում, Լայպցիգում, Բեռլինում ու Փարիզում երկարմյա բուժումից հետո նրա մոտ լուրջ խանգարումներ են ի հայտ գալիս, առանց ձեռնափայտի չի կարողանում քայլել, խոսում և գրում է դժվարությամբ։ Նրա մոտ ի հայտ է գալիս մելանխոլիա և նա միակ բուժումը գտնում է գրականության մեջ։
Սլավեյկովի աշխատանքները ներառում են բանաստեղծություններ, մտերմիկ զրույցներ։ Համագործակցել է մի շարք ամսագրերի հետ, որոնք տպագրել են նրա գործերը։ Կյանքի մի մասն անց է կացրել Լայպցիգում, որտեղ սովորել է փիլիսոփայություն, ծանոթացել գերմանական գրականության, մտքի և արվեստի ստեղծագործությունների հետ։
1898 թվականին, վերադառնալով Բուլղարիա, մի շարք ակնառու գրողների հետ, ինչպիսիք են Կրեսյու Կրեստևը, Պետկո Թոդորովը, Պեյո Յավորով, միացել է Միսալ գրական շրջանակին, 1901–1909 թվականներին եղել է Բուլղարիայի ազգային գրադարանի տնօրենի օգնական, 1909–1911 թվականներին՝ տնօրեն, 1908–1909 թվականներին՝ Իվան Վազովի անվան ազգային թատրոնի տնօրեն։
1909 թվականին ուղարկվել է Մոսկվա, Ստամբուլ, Աթենք, Նեապոլ, Սորենտո, Հռոմ (1911), որտեղ ուսումնասիրել է գրադարանների զարգացումները։
Մշակույթի նախարար Ստեֆան Բոբչևի հետ քաղաքական թյուրիմացությունների պատճառով 1911 թվականի հուլիսի 10-ին ազատվել է Ազգային գրադարանի տնօրենի պաշտոնից, հեռացել է Բուլղարիայից, բնակվել Ցյուրիխում, Լյուցերնում, Գյոշենենում, Անդերմատում, Լուգանոյում, Շվեյցարիայի այլ վայրերում նախքան Իտալիայում հաստատվելը, որտեղ երեք ամիս մնալուց հետո, 1912 թվականի մայիսին մեկնում է Ֆլորենցիա, Էնգադին՝ բուժման փնտրտուքներով։ Մայիսի վերջում մեկնում է Բրունատե՝ Կոմո լճի մոտ, որտեղ էլ մահանում է 1912 թվականի հունիսի 10-ին։
Սլավեյկովը թաղված է Բրունատեի գերեզմանատանը, մասունքները տեղափոխվել են Բուլղարիա 1921 թվականին։


== Հիշատակ ==
Սլավեյկովը պատկերված է 1999 և 2006 թվականներին թողարկված բուլղարական 50 լևի հակառակ կողմում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
«Пенчо Славейков Биографични бележки» (Bulgarian)։ Словото։ Վերցված է 2006-11-26 
«Пенчо Славейков — биография» (Bulgarian)։ Public Library Varna։ Արխիվացված է օրիգինալից 2007-09-27-ին։ Վերցված է 2006-11-26 
Марков Д. Ф. Пенчо П. Славейков. — М.: Издательство АН СССР, 1959.
Славейкова, Светослава. Пенчо Славейков. Биографичен очерк. — София: Български писател, 1955.
Янакиева, Миряна. От родния кът до гроба. Пенчо Славейков — «Сън за щастие». — Пловдив: Контекст, 2011.


== Արտաքին հղումներ ==

Slaveikoff, Pencho (1904), «The Folk-Songs of the Bulgars», in Bernard, Henry, The Shade of the Balkans: Being a Collection of Bulgarian Folk-Songs and Proverbs, Here for the First Time Rendered into English, Together with an Essay on Bulgarian Popular Poetry, and Another on the Origin of the Bulgars (First տպ.), London: David Nutt, pp. 23-87, https://archive.org/stream/shadeofbalkansbe00bernrich#page/22/mode/2up, վերցված է 2012-12-21