armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Պոգոդինի տուն (Դոնի Ռոստով)

Պոգոդինի տուն (ռուս.՝ Дом Погодина), տուն Ռուսաստանի Դոնի Ռոստով քաղաքում, որտեղ 1921-1924 թվականներին ապրել և աշխատել է թատերագիր Նիկոլայ Պոգոդինը (հասցեն՝ Սոցիալիստական փողոց, 50ա)։ Մշակույթի բացահայտված հուշարձան է։


== Պատմություն ==
Ռուս խորհրդային սցենարիստ և թատերագիր, ՌԽՖՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1949), Լենինյան (1959) և երկու Ստալինյան մրցանակների (1941, 1951) դափնեկիր, Վլադիմիր Լենինի մասին «Հրացանավոր մարդը» (1937), «Կրեմլի կուրանտները» (1940), «Երրորդ պաթետիկը» (1958) եռերգության հեղինակ Նիկոլայ Ֆեոդորովիչ Պոգոդինը 1920 թվականից աշխատել է Ռոստովի «Տրուդովայա ժիզն» թերթում։ Նա բնակվել է Սոցիալիստական փողոցում գտնվող հինավուրց շենքում։ 1925 թվականին բնակության է մեկնել Մոսկվա։
Դոնի Ռոստովում թատերագրի ապրած տան շքամուտքի մոտ 1971 թվականին փակցվել է հուշատախտակ, որի վրա գրված է. «Այս տանը 1921-1924 թվականներին ապրել է խորհրդային ականավոր թատերագիր Նիկոլայ Ֆեոդորովիչ Պոգոդինը (Ստուկալով)»։
Գրողի սենյակի հիշատակային նկարագիրը ներկայումս կորսված է։


== Ճարտարապետություն ==
Տունը, որտեղ ապրել է թատերագիր Նիկոլայ Ֆեոդորովիչ Պոգոդինը, գտնվում է Սոցիալիստական փողոց (նախկին Բ. Նիկոլսկայա), 50ա հասցեով։ Տունը կառուցվել է XIX դարի վերջին և վերակառուցվել է 1940-ական թվականների երկրորդ կեսին։
Տունը եռահարկ է, աղյուսե, սվաղված։ Առաջին հարկը հակադրվում է վերին հարկերի հետ մոխրագույնի երանգով։ Շենքի ճակատն ունի կողային և կենտրոնական ելուստավորում, որն ավարտվում է ատտիկոսներով։ Այդ ճակատի ճարտարապետական նկարագիրը որոշում են բոլոր հարկերի կոպտատաշ քարերով շարվածքը, լուսամուտատեղերի վերևի կողպեքային քարերը, շքամուտքի և եզրային կիսաշրջանաձև պատուհանի դեկորատիվ ձևավորումը, միջհարկային և պսակող քիվերը, 2-րդ և 3-րդ հարկերի ցանցաձև վանդակներով պատշգամբները, միջհարկային գոտիները և պրոֆիլավորված քիվը։ Շենքի շքամուտքը կառուցված է նրա աջ մասում։
Տան հատակագիծն ունի բարդ կառուցվածք. հատակագծման հիմքը բնակարանների բաժանմունքներն են, որոնք խմբավորված են աստիճանավանդակի շուրջը։ Շենքն ունի կիսանկուղային տարածքներ։ Առաջին հարկում գործում է կոսմետիկական ընկերություն երկու առանձին մուտքերով ճակատի կողմից։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Гегузин И. Страницы ростовской летописи. Ростов-н/Д, 1983. - С. 129 -136.
Писатели Дона. - Ростов-н/Д, 1986. - С. 13.
Тихомирова В. А. Ростовский областной краеведческий музей. Литературная секция // Из истории драматургии Дона... (рукопись). - С. 17 - 22.
Ростовская область. Решение от 23 сентября 1997 года № 34. Об объявлении недвижимых памятников истории и культуры города Ростова-на-Дону под охраной органов местного самоуправления. Городская Дума Ростовская области.


== Արտաքին հղումներ ==
Ростов-на-Дону
Выявленные памятники Ростова-на-Дону
Բիձինա Ավալիշվիլի

Բիձինա Ավալիշվիլի (վրաց.՝ ბიძინა გიორგის ძე ავალიშვილი, օգոստոսի 30, 1922(1922-08-30), Թիֆլիս, ԱԽՖՍՀ - 2002), վրացի և խորհրդային քանդակագործ։ ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամ, Վրացական ԽՍՀ վաստակավոր նկարիչ։


== Կենսագրություն ==
1947 թվականին ավարտել է Թբիլիսիի գեղարվեստի ակադեմիան, որտեղ եղել է Յակոբ Նիկոլաձեի աշակերտը։
1949-1952 թվականներին դասավանդել է Թբիլիսի գեղարվեստական ուսումնարանում։
Ենթադրվում է, որ Լադո Գուդիաշվիլին 1945 թվականին Թբիլիսիի Քաշվեթի եկեղեցու րմնանկարներն ստեղծելիս Քրիստոսի կերպարում օգտագործել է այդ տարիներին սկսնակ քանդակագործ Բիձինա Ավալիշվիլիի դիմագծերը։


== Ստեղծագործություն ==
Մաքսիմ Գորկու հուշարձան (երկաթբետոն, 1954 թվական, Գորկու զբոսայգի, Թբիլիսի)
Ակակի Ծերեթելիի հուշարձան (Ծերեթելիի պողոտա, Թբիլիսի)
Իլյա Ճավճավաձեի հուշարձան (բրոնզ, Ալիբեգլո)
Սանդրո Կանդելակու հուշարձան (1976 թվական, Մցխեթ)
Էքվթիմե Թակաիշվիլիի հուշարձան (1993 թվական, Վերայի զբոսայգի)Ստեղծել է վրացական և համաշխարահային մշակույթի հայտնի գործիչների քանդակագործական դիմանկարների մեծ պատկերասրահ։

Վաժա Փշավելա (գրանիտ, 1948 թվական, Դուշեթ), (փայտ, 1955 թվական)
Միրզա Գելովանի (մարմար, 1963 թվական, Թիանեթ)
Վասիլ Բարնովի (մարմար, 1967 թվական, Կոդրա)։
Ալեքսանդր Ղազբեգի (փայտ, 1947 թվական)
Գալակտիոն Տաբիձե (բրոնզ, Մթածմինդա պանթեոն, 1968 թվական),
Նիկո Փիրոսմանի (բրոնզ, 1962-1963 թվականներ)


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
საქართველო: ენციკლოპედია: ტ.I.-თბ., 1997.-გვ.59 (վրաց.)
(5465) Չումակով

(5465) Չումակով (անգլ.՝ Chumakov), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1986 թվականի սեպտեմբերի 9-ին Լյուդմիլա Կարաչկինայի կողմից Նաուչնիում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,92029 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,7279 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,1127 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1822,79 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,197499 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,19° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(5465) Չումակով աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Նովոե Սելո (գյուղ, Վինոգրադովի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Նովոե ՍելոՆովոե Սելո (ուկրաիներեն՝ Нове Село), գյուղ Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Վինոգրադովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Նովոե Սելո գյուղում բնակվում էր 1 865 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 4093 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 0,46 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Մակարովկա (գյուղ, Չեկմագուշևսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՄակարովկաՄակարովկա (ռուս.՝ Макаровка, բաշկիրերեն՝ Маҡар), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Չեկմագուշևսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 89 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Հեյդե Թամզալի

Հեյդե Թամզալի (ֆր.՝ Haydée Tamzali, օգոստոսի 23, 1906(1906-08-23), Թունիս - օգոստոսի 20, 1998(1998-08-20), Թունիս), թունիսցի դերասան, գրող, ռեժիսոր և սցենարիստ։ Համարվում է Աֆրիկայի առաջին կին սցենարիստը։


== Վաղ տարիներ ==
Հեյդե Թամզալին ծնվել է 1906 թվականի օգոստոսի 23-ին Թունիսում։ Ռեժիսոր Ալբերտ Սամամա Չիքլիի դուստրն է։ Նրա մայրը իտալուհի էր, ով ծնվել էր Միանկա Ֆերրերոյում։


== Կարիերա ==
Հեյդե Թամզալին վաղ հասակից աշխատել է հոր հետ։ Նա ղեկավարել է իր կողմից գրված «Զոհրա» ֆիլմը, որտեղ խաղացել է գլխավոր դեր (1922)։ Այդ ֆիլմը համարվում է Թունիսի առաջին խաղարկային ֆիլմը։ 1924 թվականին մեկ այլ համր դրամա է նկարահանվել՝ Ain el-Ghezal-ը, որտեղ գլխավոր դերում կրկին հանդես է եկել Հեյդե Թամզալին։ Ֆիլմի սցենարում նա գրել է. 

Հեյդեն նկարահանվել է նաև ռեժիսոր Ռեքս Ինգրամի «Արաբը» ֆիլմում (1924), բայց նրա հայրը չի թողնում նրան տեղափոխվել Հոլիվուդ և հետամուտ լինել դերասանական կարիերային։
Արդեն չափահաս Հեյդե Թամզալին ամուսնանում և մեծացնում է իր երկու երեխաներին, ապրել է Ալժիրում և Փարիզում, գրել է խոհանոցային գիրք Հյուսիսային Աֆրիկայի խոհանոցի մասին(La Cuisine en Afrique du Nord):
1996 թվականին Հեյդեն նկարահանվել է «A Summer in La Goulette» ֆիլմում, նկարահանված՝ Ֆերիդ Բոուհեդիրի կողմից։


== Ֆիլմագրություն ==
1922 «Զոհրա»
1923 Aïn el Ghazal
1924 «Արաբը», ռեժիսոր Ռեքս Ինգրամ
1996 Un été à La Goulette de Férid Boughedir


== Արտաքին հղումներ ==
Հեյդե Թամզալի (անգլ.) Internet Movie Database կայքում
« Haydée Chikli-Tamzali, comédienne », Mémoires du siècle, France Culture, 22 août 1997


== Ծանոթագրություններ ==
Էլսա Յուբերտ

Էլսա Յուբերտ (Elsa Joubert, հոկտեմբերի 19, 1922(1922-10-19), Paarl, Cape Winelands District Municipality, Արևմտյան Կապ, ՀԱՀ - հունիսի 14, 2020(2020-06-14), Քեյփթաուն, ՀԱՀ, ծննդյան անունը՝ Էլսաբե Անտուանետ Մուրեյ), աֆրիկաանս լեզվով գրող սեստիգերս գրող, որին ճանաչում է բերել Die swerfjare van Poppie Nongena վեպը, որը թարգմանվել է 13 լեզուներով, ինչպես նաև բեմադրվել է։ Իխամանգա շքանշանակիր։


== Վաղ կյանք և կարիերա ==
Էլսա Յուբերտը մեծացել է Պաարլում։ Սովորել է տեղի La Rochelle աղջիկների դպրոցում, հետագայում՝ Սթելլենբոսի համալսարանում, որտեղից 1942 թվականին ստացել է արվեստի բակալավրի աստիճան, 1943 թվականին՝ Միջնակարգ կրթության դիպլոմ։ Կրթությունը շարունակել է Քեյփթաունի համալսարանում, որտեղից 1945 թվականին ստացել է Հոլանդական-աֆրիկյան գրականության մագիստրոսի կոչում։
Ավարտելուց հետո դասավանդել է Hoër Meisieskool-ում, Քրադոլի աղջիկների դպրոցներում, այնուհետև 1943-1948 թթ. աշխատել է որպես 
Huisgenoot աֆրիկյան հայտնի ընտանեկան ամսագրի կանանց համար նախատեսված էջերի խմբագիր։ Շրջագայել է Աֆրիկայում՝ Ուգանդա, Սուդան, Կահիրե, ինչպես նաև Մոզամբիկ, Մավրիկիոս, Ռեյունյոն, Մադագասկար և Անգոլա։ Այցելել է նաև Ինդոնեզիա։
1950 թվականին Յուբերին ամուսնացել է լրագրող, հետագայում հրատարակիչ և գրող Կլաաս Ստեյթլերի հետ, որը մահացել է 1998 թվականին։ Նրանք ունեցել են երեք երեխա՝ երկու դուստր և մեկ որդի։


== Մրցանակներ ==
Գրականության բրիտանական թագավորական ընկերության անդամ
Սթելլենբոսի համալսարանի պատվավոր դոկտոր (2001 թ.)
Էուժեն Մարեի մրցանակ for Ons wag op die kaptein (1964 թ.)
Կենտրոնական լրատվական գործակալության գրական մրցանակ Բոնգայի համար (1971 թ.)
W.A. Hofmeyr Prize, for Poppy Nongena (1979 թ.)
W.A. Hofmeyr Prize and Hertzog Prize for Die reise van Isobelle
Louis Luyt Prize and CNA Prize (1997 թ.)
Գրականության թագավորական ընկերության Վինիֆրդ Հոլթբի հուշամրցաշարի մրցանակ Poppie-ի համար (1980 թ.)
Օլիվեր մրցանակ լավագույն պիեսի համար (Լոնդոն)
Օբի մրցանակ լավագույն սցենարի համար (Նյու Յորք)
Հերցոգ մրցանակ արձակ ստեղծագործությունների համար (1998 թ.)


== Աշխատանքների ցանկ ==


=== Շրջագայություններ ===
Water en woestyn (Uganda en Kaïro), Dagbreek Boekhandel, 1957
Die verste reis (Wes-Europa), 1959
Suid van die wind (Madagaskar), 1962
Ons wag op die kaptein - To die at sunset, Tafelberg, 1963
Die staf van Monomotapa (Mosambiek), 1964
Swerwer in die Herfsland (Oos-Europa), 1968
Die nuwe Afrikaan (Angola), Tafelberg, 1974
Gordel van Smarag (Indonesië), Tafelberg, 1997


=== Վեպեր և կարճ պատմություններ ===
Die Wahlerbrug, Tafelberg, 1969
Bonga, Tafelberg, 1971
Die swerfjare van Poppie Nongena, Tafelberg, 1978 - The long journey of Poppie Nongena (1980), թարգմանվել է 13 լեզու]երով, ինչպես նաև բեմադրվել է
Melk (կարճ պատմություններ), Tafelberg, 1980
Die laaste Sondag - The last Sunday, Tafelberg, 1983
Poppie - die drama (համահեղինակ՝ Սանդրա Կատզե), 1984
Die vier vriende, 1985 - Չորս ընկերները (1987) (մանկական գիրք)
Missionaris, 1988
Dansmaat (Short Stories), Tafelberg, 1993
Die reise van Isobelle]], Tafelberg, 1995
Twee Vroue, Tafelberg, 2002


=== Ինքնակենսագրականներ ===
'n Wonderlike Geweld, Tafelberg, 2005 - Առյուծը սանդղահարթակին (2014), թարգմանվել է անգլերեն
Reisiger, Tafelberg, 2010


== Ծանոթագրություններ ==
Սվոբոդնի (քաղաքատիպ ավան, Բազարնո-Կարաբուլակսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՍվոբոդնիՍվոբոդնի (ռուս.՝ Свободный), քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի Սարատովի մարզի Բազարնո-Կարաբուլակսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2052 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Յուրի Սարգսյան (ճարտարագետ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Յուրի Սարգսյան (այլ կիրառումներ)Յուրի Լևոնի Սարգսյան (փետրվարի 9, 1941(1941-02-09), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), ճարտարագետ-մեխանիկ։ Տեխնիկական գիտությունների դոկտոր (1975), պրոֆեսոր (1977), ՀՃԱ (1993), ՄՃԱ (1995), ՀՀ ԳԱԱ ակադեմիկոս։
Պրոֆեսոր Լևոն Սարգսյանի որդին է։


== Կենսագրություն ==
1962 թվականին ավարտել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը։ 1962 թվականից աշխատում է ՀՊՃՀ-ում։ 1971-1972 թթ.անցել է գիտական փորձառություն Ստենֆորդի և Իլինոյսի համալսարաններում (ԱՄՆ), իսկ 1977-1978 թթ. նույն համալսարաններում աշխատել է որպես հրավիրված պրոֆեսոր։ 1976-1988 թթ. և 2006 թվականից՝ մեքենաների և մեխանիզմների տեսության ամբիոնի վարիչ, 1988-2006 թթ.` ռեկտոր, 1995-1996 թթ., միաժամանակ` ՀՀ ԳԱԱ փոխնախագահ։ 1990-1995 թթ.` ՀՀ ԳԽ պատգամավոր։ 1992-1995 թթ.` ԱԺ սահմանադրական հանձնաժողովի անդամ։ 2006 թվականից միջազգային կենսագրական կենտրոնի (Քեմբրիջի) լավագույն կրթական գործիչ, Հայ կրթական հաստատության (ԱՄՆ) տարվա կրթական գործիչ (2002), ԱՄՆ-ի Նեբրասկա նահանգի պատվավոր քաղաքացի (1972)։


== Գործունեություն ==
Աշխատանքները վերաբերում են մեխանիզմների սինթեզի տեսությանը, ավտոմատացված նախագծմանը, տարածական մեխանիզմների տեսությանը, ռոբոտատեխնիկական համակարգերի մեխանիկային, մեխանիզմների, ռոբոտների և ավտոմատացված համալիրների նոր տիպերի ստեղծմանը։ Սարգսյանի մեխանիզմների սինթեզի տեսության նոր ուղղության՝ ապրոքսիմացիոն կինեմատիկական երկրաչափության հիմնադիրն է։


== Պարգևներ, մրցանակներ ==
Ամերիկյան ճարտարագետ-մեխանիկոսների ընկերության մրցանակ (1978, տարվա լավագույն աշխատության համար)
«Փրոքտր ընդ Գեմբլ» ընկերության (1978) հատուկ մրցանակ
Մեքենաների և մեխանիզմների տեսության միջազգային ֆեդերացիայի (1995) հատուկ մրցանակ
ՀՀ Անանիա Շիրակացու մեդալ, 1999
Պատվո նշան շքանշան, 1985
Սուրբ Մեսրոպ Մաշտոցի շքանշան, 2003
Հայաստանի Հանրապետության գիտության վաստակավոր գործիչ (2011)։
ՀՀ վարչապետի հուշամեդալ (2011)։


== Երկեր ==
Аппроксимационный синтез механизмов, М., 1982.
Пространственные механизмы, М., 1983 (համահեղինակ)


== Ծանոթագրություններ ==
Կաբան (Բուշ դյու Ռոնի գավառ)

Կաբան (ֆր.՝ Cabannes), համայնք Ֆրանսիայի Պրովանս Ալպեր Լազուր ափ մարզի Բուշ դյու Ռոն գավառում։
Բնակչությունը 2012 թվականի դրությամբ կազմում է 4357 մարդ, բնակչության խտությունը` 208.37 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 20.91 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 590 կմ հարավ, Մարսել քաղաքից` 75 կմ հյուսիս-արևմուտք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 2800 աշխատունակ (15-64 տարեկան)  բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 2032-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 768։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 72,6 %։ 2032 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 1791 անձ (978 տղամարդ և 813 կին)։ Գործազուրկ են եղել 241 անձ (90 տղամարդ և 151 կին)։ 768 անաշխատունակներից 231-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 231-ը` թոշակառուներ, իսկ 306-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Բուշ դյու Ռոն գավառի համայնքների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE
Արտահանման տուրքեր

Արտահանման տուրքեր (անգլ.՝ export duties), մաքսային տուրքեր, որ գանձում է պետությունը ապրանքներն արտասահման արտահանելու ժամանակ։ Զարգացած երկրներում դրանք կիրառվում են ոչ հաճախ և հիմնականում նպատակ ունեն կարգավորելու վճարման հաշվեկշիռը։ Զարգացող երկրներում դրանք գլխավորապես ծառայում են որպես պետական ծախսերի աղբյուր։


== Աղբյուրներ ==
Մ Չոբանյան «Բիզնեսի համառոտ բառարան», 1992 թ
Վոլգա (գյուղ, Նեկոուզսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՎոլգաՎոլգա (ռուս.՝ Волга), գյուղ Ռուսաստանի Յարոսլավլի մարզի Նեկոուզսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 3027 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Կրիժոպոլ

Կրիժոպոլ (ուկրաիներեն՝ Крижопіль), քաղաքատիպ ավան Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Կռիժոպոլի շրջանում, շրջկենտրոն։ Հիմնադրվել է 1866 թվականին։
Չճշտված տվյալներով Կրիժոպոլ քաղաքատիպ ավանում բնակվում էր 14 000 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 5,72 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 1655,41 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)
Սենգա (Կլյազմայի վտակ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Սենգա (այլ կիրառումներ)Սենգա (ռուս.՝ Сеньга), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Կլյազմա գետի աջ ափում՝ 409 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 32 կմ է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Օկա ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Կլյազմա գետն է։ Գետի ենթաավազանը Օկի և Մոկշի գետերն են։ Գետի գետային ավազանը՝ Օկա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 09010300712110000031764
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 110003176
Ավազանի կոդը - 09.01.03.007
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 10
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 0


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Նշան Պեշիկթաշլյան

Նշան Պեշիկթաշլյան (1898, Բեյօղլու, Կոստանդնուպոլիս, Օսմանյան կայսրություն - 1972, Փարիզ, Փարիզի շրջան), հայ գրող, երգիծագիր։


== Կենսագրություն ==
Նշան Պեշիկթաշլյանը ծնվել է Կոստանդնուպոլսում, որտեղ ստացել է նախնական և միջնակարգ կրթությունը (Բերայի նախակրթարաններոմ)։ Ստեղծագործել սկսել է պատանի տարիքում` պոլսահայ մամուլի էջերում հրապարակելով իր բանաստեղծություններն ու պատմվածքները։ Կարճ ժամանակ զբաղվել է հայերենի ուսուցչությամբ, որից հետո ամբողջ կյանքը նվիրել է գրականությանը։
1922 թվականին՝ Զմյուռնիայի մեծ աղետից հետո տեղափոխվել է Հունաստան, որտեղ կարճ ժամանակ զբաղվել է Կորֆուի որբանոցներում հավաքված հայ մանուկների հայեցի դաստիարակությամբ։ Այնուհետև (1922 թվականին) վերջնականապես հաստատվել է Փարիզում, որտեղ կես դար իր աշխույժ մասնակցությունն է բերել արևմտահայ գրականության և ընդհանրապես հոգեմտավոր ժառանգության պահպանման ու զարգացման։


== Գրական վաստակ ==
Գրել սկսել է տասներկու տարեկանից։ Բանաստեղծական հենց առաջին գործերում ի հայտ է եկել նրա երգիծելու տրամադրությունը։
Աշխատակցել է սփյուռքահայ բազմաթիվ պարբերականների՝ «Յառաջին», Բոստոնի «Հայրենիքին», Աթենքի «Ազատ Օր»-ին, Բեյ­րութի «Ազդակին» և «Սփյուռքին»՝ տպագրելով առավելապես երգիծական գործեր։
1927 թվականից սկսել է հրատարակվել։ Հաջորդ երեք տասնամյակներում տպագրվել են Պեշիկթաշլյանի բազմաթիվ հատորներ՝ մեծ մասը երգիծական։ Նա ունի արձակ՝ քնարերգական երկեր, իսկ չափածո՝ առակներ։
Հատուկ հետաքրքրություն է ցուցաբերել թատրոնի հանդեպ՝ երիտասարդ տարիներին ունենալով նաև դերասանական գործունեություն։ 1919-1921 թվականներին խաղացել է Կ. Պոլսի հայ դրամատիկ թատերախմբում։ Մամուլում հրապարակել է արևմտահայ դերասանների ընդարձակ դիմանկարները, որոնք հետագայում հրատարակել է «Թատերական դեմքեր» ստվար հատորում (1969, Անթիլիաս)։


== Ստեղծագործություններ ==
Պեշիկթաշլյանի 1927-1972 թվականների գրական վաստակը ներկայանում է հետևյալ ստեղծագործություններով.

«Ընկեր Շահազար» (1927)
«Սիդոննա» (1928)
«Ռապպի» (1932)
«Երգիծական» (1933)
«Հիւանդտես» (1936)
«Ծաղրանկարներ» (1938)
«Հայ Աղբրտիք» (1941)
«Երգիծավէպեր» (1942)
«Լուլուտի» (1942)
«Ծիրանի գօտի» (1945)
«Զէն ու զարդ» (1946)
«Մեր պարտէզէն» (1947)
«Յակոբ Օշական» (1947)
«Մեր դրախտէն» (1948)
«Գրիգոր Նարեկացի եւ Սմրատ Բ.» (1950)
«Նոր ծազրանկարներ» (1952)
«Յուզումը» (1953)
«Մոմիաներ» (նորագույն ծաղրանկարներ, 1954)
«Սադայէլին պոչին տակ ու շուքին» (1954)
«Թատերական դէմքեր» կոթողական գործը, ավելի քան 1100 մեծադիր էջերով (1969)
«Հրաշալուր պատմութիւն Հայոց» (1972, հրատարակվել է մահվանից երկու ամիս անց)Պեշիկթաշլյանն ունի առօրյա մամուլի և պարբերականների մեջ հրապարակված բազմաթիվ երգիծավեպեր, կատակերգություններ, առակներ, պատմվածքներ և արձակ էջեր, ինչպէս նաև անտիպ էջեր։


== Ծանօթագրութիւններ ==


== Աղբյուրներ ==
Դար Մը Գրականութիւն, Մինաս Թէօլէօլեան, Բ. հատոր, Ամերիկայի Միացեալ Նահանգներ 1977, էջ 188-190։
Գառնիկ Ստեփանյան, Կենսագրական բառարան, հատոր Գ, գիրք I, էջ 262։


== Արտաքին հղումներ ==
Նշան Պէշիկթաշլեան (1898-1972). Հայկական երգիծանքի վերջին իշխանը:(չաշխատող հղում)
Ժպիտը-Նշան Պէշիկթաշլեան: Archived 2019-05-18 at the Wayback Machine.
Նշան Պեշիկթաշլյան, «Հայ աղբրտիք»:
Իսկ մեզ մոտ լռություն էր

«Իսկ մեզ մոտ լռություն էր» (ռուս.՝ «А у нас была тишина…»), 1977 թվականի խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, ռազմական դրամա, որը նկարահանել է ռեժիսոր Վլադիմիր Շամշուրինը։


== Համառոտ բովանդակությունը ==
Ֆիլմի գործողությունները տեղի են ունենում 1944-1945 թվականներին։ Պատմությունը, որը ներկայացվում է արդեն չափահաս մարդու մանկական տպավորությունների հիման վրա, ներկայացնում է մանրամասներ ու պատկերներ, որոնք բացահայտում են Հյուսիսային Զաոզերյե քաղաքում տեղի ունեցող իրադարձությունների էությունը, որտեղ մարդիկ շարունակում էին ապրել, սիրել, լաց լինել, երգել և սպասել լուրերի ռազմաճակատից։


== Դերերում ==
Ալյոշա Չյորստվով – Սերյոժա Մուրավյով
Թամարա Սյոմինա – Օլգա Մուրավյովա, Սերյոժայի մայրը
Լյուբով Սոկոլովա – Աննա Խարիտոնովնա
Յուրի Չուլյուկին – Միխայիլ Իլյիչ, Աննայի ամուսինը
Ռիմա Մարկովա – Կլավդիա Բարաբանովա
Էլիզաբեթ Նիկիշչիխինա – Անտոնինա Լաբուտինա
Սվետլանա Պենկինա – Գուստենկա Դրոզդովա
Ելենա Մաքսիմովա – տատիկ
Ելենա Դրապեկո – Մանեֆա Բարաբանովա
Սվետլանա Ստարիկովա – փոստատար
Անատոլի Սոլոնիցին – Պետրուխա
Դանիել Նետրեբին – գործկոմի նախագահ
Դենիս Ռազին – տղա սեղանի մոտ


== Նկարահանող խումբ ==
Սցենարի հեղինակ՝ Բորիս Շուստրով
Ռեժիսոր` Վլադիմիր Շամշուրին
Օպերատոր` Իգոր Մելնիկով
Նկարիչներ` Վադիմ Կիսլիխ, Իրինա Շլյապնիկովա
Կոմպոզիտոր` Եվգենի Պտիչկին


== Լրացուցիչ փաստեր ==
Ֆիլմում հնչում է «Тёмная ночь» երգը։
Ֆիլմի համար ռեժիսոր Վլադիմիր Շամշուրինն ստացել է Լենինյան կոմերիտմիության մրցանակ (1979)։


== Ծանոթագրություններ ==
Պռեհլամյաե

Պռեհլամյաե (էստ․՝ Prählamäe), գյուղ Էստոնիայի Հիյումաա նահանգի Պյուհալեպա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 9 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Վիլիկ Գաբազյան

Վիլիկ Գառնիկի Գաբազյան (մայիսի 11, 1948(1948-05-11), Կիրովական, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - մայիսի 6, 2002(2002-05-06), Վանաձոր, Հայաստան), հայ նկարիչ։ ՀԽՍՀ վաստակավոր նկարիչ (1977)։ Հայաստանի նկարիչների միության անդամ (1974)։


== Կենսագրություն ==
Վիլիկ Գաբազյանը ծնվել է 1948 թվականին Կիրովականում։ 1964-1968 թվականներին սովորել է Երևանի Փանոս Թերլեմեզյանի անվան գեղարվեստի ուսումնարանում։ 1968 թվականից դասավանդել է Կիրովականի նկարչական դպրոցում։ 1970-ակաների վերջերից և 1980-ական թվականներին Երևանում և Կիրովականում մասնակցել է մոնումենտալ որմնանկարների ձևավորմանը, եղել է Կիրովականի դրամատիկական թատրոնի ձևավորող, 1996-2001 թվականներին՝ Վանաձորի կերպարվեստի թանգարանի տնօրենը։
Աշխատանքները գտնվում են Երևանի Ժամանակակից արվեստի թանգարանում, Վրաստանի ազգային թանգարանում, Մոսկվայի Տրետյակովյան թանգարանում ու մասնավոր հավաքածուներում։


== Ստեղծագործություններ ==
«Ինքնանկար»
«Սևակի դիմանկարը»
«Տոն»
«Նատյուրմորտ տանձերով»
«Նատյուրմորտ»
«Մարինկայի դիմանկարը»
«Պարեկների հերթափոխ»
«Կիթառով նատյուրմորտ»
«Սկուտեղով նատյուրմորտ»
«Ծխամորճով նատյուրմորտ»
«Կիրակի օրը»
«Սպիտակ նատյուրմորտ»
«Հանգիստ ճանապարհին»
«Մղձավանջ»
«Անի քաղաքի թագուհին»


== Ցուցահանդեսներ ==
16 աշխատանք, 1971
Քիմիկոսների մշակույթի տուն (Վանաձոր, 50 աշխատանք), 1974
Ժամանակակից արվեստի թանգարան (Երևան, 30 գեղանկարչական և 20 գրաֆիկական աշխատանք), 1976
Գեղարվեստի թանգարան (Սոչի, 30 աշխատանք), 1995
Ծննդյան 50-ամյակին նվիրված ցուցահանդես (Վանաձոր, Կերպարվեստի թանգարան, ավելի քան 60 գեղանկարչական և գրաֆիկական աշխատանք), 1998Հանրապետական, համամիութենական և միջազգային ցուցահանդեսների է մասնակցել Դանիայում, Ֆրանսիայում, Պորտուգալիայում, Չեխոսլովակիայում, Ֆինլանդիայում, ԱՄՆ-ում, Կանադայում, Լեհաստանում, Գերմանիայում, Արգենտինայում, Ռուսաստանում։


== Պարգևներ, մրցանակներ ==
ՀԼԿԵՄ II աստիճանի դիպլոմ, 1973
Այսրկովկասյան երկամյա պարբերականի ցուցահանդեսի ոսկե մեդալ, 1986
Անդրկովկասի բիենալեի ոսկե շքանշան և I աստիճանի դիպլոմ, 1986


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Վիլիկ Գաբազյանի ծննդյան 50-ամյակին
Չերվոնոե (գյուղ, Սումիի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՉերվոնոեՉերվոնոե (ուկրաիներեն՝ Червоне), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Սումիի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Ստարոե Սելո։ Հիմնադրվել է 1642 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Չերվոնոե գյուղում բնակվում էր 2 079 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Չայկովսկու փողոց (Երևան)

Չայկովսկու փողոց, փողոց Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանում։ Անվանվել է ի պատիվ ռուս կոմպոզիտոր Պյոտր Չայկովսկու։


== Տվյալներ ==
Սկսվում է Փավստոս Բուզանդի փողոցից («Պրոմեթեյ» բանկի մոտից), ձգվում հարավարևելյան ուղղությամբ և հասնում Խանջյան փողոց (Ալեքսանդր Սպենդիարյանի անվան երաժշտական մասնագիտական դպրոցի մոտ)։


== Հատվող փողոց ==
Ֆիրդուսու փողոց


== Նշանակալի օբյեկտներ ==
Ալեքսանդր Սպենդիարյանի անվան երաժշտական մասնագիտական դպրոց
Ալեքսանդր Սպենդիարյանի կիսանդրի


== Պատկերասրահ ==

		


== Տես նաև ==
Երևանի փողոցների ցանկ
Երևանի վարչական բաժանում


== Աղբյուրներ ==
Երևան քաղաքի հասցեների տեղեկատու, Երևան, 1983, էջեր 369-506, Երևան քաղաքի փողոցների անվանումները
Սերգեյ Ավագյան,  Երևանի փողոցները, Երևան, «ՎՄՎ-ՊՐԻՆՏ», 2010 — 272 էջ։
Սպելլո

Սպելլո (իտալերեն՝ Spello), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Ումբրիա մարզի Պերուջա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 8593 մարդ (2004 թվականի տվյալներով)։ Խտությունը՝ 136 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 61 կմ²։ Էլեկտրոնային փոստ՝ 6038։ Հեռախոսային կոդ՝ 0742։


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրի պաշտոնական կայք (իտալ.)


== Ծանոթագրություններ ==
Դոբրոնադիևկա

Դոբրոնադիևկա (ուկրաիներեն՝ Добронадіївка), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Ալեքսանդրիայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Դոբրոնադիևկա գյուղում բնակվում էր 824 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Միխայիլ Ակատով

Միխայիլ Ակատով (ռուս.՝ Михаил Павлович Акатов, նոյեմբերի 1, 1888(1888-11-01), Կոստրոմայի նահանգ, Ռուսական կայսրություն - անհայտ, անհայտ), Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակից, Ռուսական Կայսերական Բանակի ռազմական ժամանակների սպա, ՌՍՖՍՀ-ի կողմից Քաղաքացիական պատերազմի մասնակից, պարգևատրվել է բարձրագույն պետական պարգևներով։


== Կենսագրություն ==

Միխայիլ  Պավլովիչ Ակատովը  ծնվել է 1888 թվականի նոյեմբերի 1-ին Կոստրոմայի նահանգում, եղել է վանականի որդի։  Կոստրոմայի հոգևոր սեմինարիան ավարտելուց հետո 1911 թվականին աշխատել է Ռոդնիկ գյուղի  ֆաբրիկային կից ուսումնարանում որպես ուսուցիչ։


== Առաջին համաշխարհային պատերազմ ==
Մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմին։ 1914 թվականին ավարտել է պրապորշիկների դպրոցը, ծառայել է  267-րդ Դուխովշչինի հետևակային գնդում որպես կրտսեր սպա։ Ակատովի ծառայության գունդը մտնում էր 35-րդ բանակային կորպուսի, 67-րդ հետևակային դիվիզիայի կազմի մեջ։ 1917 թվականին Ակատովը ստացել է շտաբս- կապիտանի կոչում և ռազմական գործողություններում  ձեռք բերված հաջողությունների համար պարգևատրվել Գեորգիևյան զենքով, Սուրբ Աննայի 2-րդ աստիճանի սրերով շքանշանով և Աննենինյան զենքով։


== Քաղաքացիական  պատերազմ ==
Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո կամավոր մտել է Կարմիր բանակ, մասնակցել է Քաղաքացիական պատերազմին, եղել 296-րդ հրաձգային գնդի վաշտի հրամանատար։ 1921 թվականին Հեղափոխական ռազմական խորհրդի № 80 հրամանով պարգևատրվել է ՌՍՖՍՀ բարձրագույն պարգևով` Կարմիր Դրոշի շքանշանով։ Ռազմական գործչի հետքը հետագայում կորչում է։


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==
ВП от 12 июля 1916 г. Стр. 37
Библиографический справочник — "Военный орден святого великомученика и победоносца Георгия" РГВИА, 2004.
Վինիկուր

Վինիկուր (ֆր.՝ Wignicourt), համայնք Ֆրանսիայի Շամպայն-Արդեն մարզի Արդեններ գավառում։
Բնակչությունը 2014 թվականի դրությամբ կազմում է 61 մարդ, բնակչության խտությունը` 13.59 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 4.49 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 185 կմ հյուսիս-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից 75 կմ հյուսիս, Շառլվիլ Մեզիեր քաղաքից 24 կմ հարավ-արևմուտք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 44 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 36-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 8։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 81,8 %։ 36 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 32 անձ (20 տղամարդ և 12 կին)։ Գործազուրկ են եղել 4 անձ (2 տղամարդ և 2 կին)։ 8 անաշխատունակներից 1-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 5-ը` թոշակառուներ, իսկ 2-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Արդեններ գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Սեն Սոռլեն ան Բյուժե

Սեն Սոռլեն ան Բյուժե (ֆր.՝ Saint-Sorlin-en-Bugey), կոմունա Ֆրանսիայում՝ Ռոն-Ալպեր երկրամասի Էնի դեպարտամենտում։ Համայնքի շրջանը Բուրկ ան Բրեսն է։
Կոմունայի կոդը՝ 01386։


== Աշխարհագրություն ==
Կոմունան Փարիզ քաղաքից գտնվում է 410 կմ հարավ-արևելք, դեպի արևելք Լիոն քաղաք, 45 կմ է և 38 կմ հյուսիս Բուրկ ան Բրեսից։


== Կլիմա ==
Կլիման կիսախոնավ է, ձմռանը ցուրտ է, իսկ ամռանը տաք։ Կոմունայում անձրևներ լինում են ոչ հաճախ, հիմնականում ամռան ամիսներին։


== Բնակչություն ==
Կոմունայի բնակչությունը 2010 թվականին կազմել է 1061 մարդ։


== Վարչակազմ ==


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին աշխատունակ տարիքի (15-64 տարեկան) ունեցող 695 մարդկանցից 565-ը տնտեսապես ակտիվ են եղել, 130-ը՝ պասիվ (ակտիվության ցուցանիշը` 81,3 % է, 1999 թվականին՝ 74.1 %)։ 565 ակտիվ բնակիչներից աշխատել են 525-ը (285 տղամարդ, 240 կին), գործազուրկ է եղել 40 մարդ (18 տղամարդ և 22 կին)։ 130 պասիվներից 46 հոգի եղել են աշակերտ կամ ուսանող, 51-ը՝ թոշակառու, 33 պասիվ են եղել այլ պատճառներով։


== Տեսարժան վայրեր ==
Սուրբ Մարիա Մագդալինայի եկեղեցի
Շատրվան և հասարակական լվացքատուն
Կյուշեի ամրոցի ավերակներ


== Պատկերասրահ ==

		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ֆրանսիայի տնտեսական հետազոտությունների և վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (ֆր.)
cassini.ehess.fr. Проверено 9 апреля 2014
Գդինյա

Գդինյան (լեհ.՝ Gdynia, լեհերեն արտասանություն , գերմ.՝ Gdingen), քաղաք Լեհաստանի հյուսիսային մասում։ 2003 թ-ի տվյալներով քաղաքի բնակչությունը կազմում է 255,3 հազար մարդ։
Գդինյան փոքր քաղաք է։ Հիմնադրվել է Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո՝ ձկնորսական գյուղակի տեղում։ Այստեղ կառուցեցին այդ ժամանակվա տարածաշրջանի ամենամեծ նավահանգիստը։ Առաջին նավը նավահանգիստ մտավ 1923 թ-ին։ 1923- 1926 թթ քաղաքի բնակչությունը 10000-ից դարձավ 100000։


== Հղումներ ==
Գդինյայի պաշտոնական կայք էջը
Ուղեցույց Գդինյայով Archived 2006-06-21 at the Wayback Machine.
Marina Գդինյայում Archived 2006-08-22 at the Wayback Machine.
Գդինյայի հյուրանոցներ Archived 2007-09-27 at the Wayback Machine.
Maritime դպրոց Archived 2006-08-27 at the Wayback Machine.
Գդինյա Archived 2007-01-10 at the Wayback Machine.
Չելմեքջե

Չելմեքջե, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Կիլիկիայի Ուրֆայի նահանգում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Կիլիկիայի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Պլեխանովո (այլ կիրառումներ)

Պլեխանովո, կարող է վերաբերել՝

Պլեխանովո - գյուղ Ռուսաստանի Լիպեցկի մարզի Գրյազինսկի շրջանի կազմում։
Պլեխանովո - գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Գագարինսկի շրջանի կազմում։
Պլեխանովո - քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի Տուլայի մարզի Լենինսկի շրջանի կազմում։
Սաֆարի (դիտարկիչ)

Սաֆարին վեբ-բրաուզեր է որի թողարկողն է Apple ընկերությունը դեռևս 2003 թ.։ Այն աշխատում է ՎեբԿիթ միջուկով, և հասանելի է Վինդոուզ, ՕԷս Տաս (Մակ ՕՍ), Լինուքս օպերացիոն համակարգերի համար։ Օգտվողների քանակով հաստատուն զբաղեցնում է չորրորդ տեղը (շուկայական բաժինը 2015 թվականի հոկտեմբերին - ▼ 8,99 %): Հայաստանում դիտարկիչն այնքան էլ տարածված չէ. 2015 թվականի հոկտեմբերի դրությամբ այն գրավում էր 6-րդ հորիզոնականը՝ ▲ 2,81 % օգտվողներով


== Պատմություն ==
Սաֆարին հիմնվել է բրաուզերային շարժիչի ազատ տարածում ունեցող WebKit կոդի հիման վրա։ Տվյալ դիտարկիչը ստեղծվեց, երբ OS X-ի համար Ինտերնետ Էքսպլորերի մշակման Apple-ի և Մայքրոսոֆթի պայմանագիրը մոտենում էր ավարտին։ Սաֆարիի հայտնվելուն պես Internet Explorer for Mac-ի վրա աշխատանքները դադարեցվեցին։


== Սաֆարին OS X-ի համար ==
Առաջին անգամ Սաֆարին ներառվեց Mac OS X 10.3 Panther կազմում և դարձավ միակ առաքվող դիտարկիչը Mac OS X 10.4 Tiger-ում։
Mac OS X 10.6 Snow Leopard տարբերակում Սաֆարի 4 դիտարկիչը դարձավ 64-բիթանոց (ինչպես համակարգային շատ հավելվածներ)։


== Ծանոթագրություններ ==
Քալեդոն (ՀԱՀ)

Քալեդոն (աֆրիկաանս՝  և անգլ.՝ Caledon), քաղաքը Հարավաֆրիկյան Հանրապետության հարավ-արևմուտքում՝ Արևմտյան Կապ նահանգի տարածքում: Ընդգրկված է Օֆերբերխ շրջանի կազմում։ Տիվատերսկլուֆ տեղական համայնքի վարչական կենտրոնն է։


== Պատմություն ==
Բնակավայրը, որն ավելի ուշ վերաճել է քաղաքի, հիմնադրվել է 1715 թվականին և սկզբնապես կոչվել է Զվարտեբերխ (կամ Զվարտեբերխբադ)։ Իր ժամանակակից անվանումը քաղաքն ստացել է 1813 թվականին ի պատիվ Քալեդոնի 2-րդ կոմս սըր Դյու Պրե Ալեքսանդերի, որը Կապի գաղութի բրիտանական նահանգապետն է 1807-1811 թվականներին։ 1884 թվականին Քալեդոնն ստացել է մունիցիպալիտետի կարգավիճակ։


== Աշխարհագարական դիրք ==
Քաղաքը գտնվում է նահանգի հարավ-արևմտյան մասում՝ Բադսրիֆիր գետի ափին, նահանգի վարչական կենտրոն Քեյփթաունից մոտավորապես 68 կմ (ուղիղ գծով) դեպի արևելք-հարավ-արևելք (ESE): Ծովի մակարդակից բացարձակ բարձրությունը կազմում է 255 մետր։


== Կլիմա ==
Կլիման բնութագրվում է որպես միջերկրածովյան տաք (Csb ՝ ըստ Կյոպպենի դասակարգման)։ Միջին տարեկան ջերմաստիճանը կազմում է 15,9 °C: Միջին ջերմաստիճանը ամենացուրտ ամսվա (հուլիսի) ընթացքում կազմում է 11 °C, ամենաշոգ ամսվա (փետրվարի) ընթացքում՝ 20,1 °C: Տեղումների հաշվարկային բազմամյա նորմը կազմում է 596 մմ։


== Բնակչություն ==
2011 թվականի պաշտոնական մարդահամարի տվյալներով՝ Քալեդոնի բնակչությունը կազմում էր 30 337 մարդ, որոնցից տղամարդիկ կազմում էին 50,08 տոկոս, կանայք՝ համապատասխանաբար 49,92 տոկոս: Ռասայական առումով գունամորթները եղել են քաղաքի բնակչության  69,65 %-ը, սպիտակամորթները՝ 15,64 %, նեգրոիդները՝ 13,66 %, ասիացիները (այդ թվում՝ հնդիկներ)՝ 0,25 %, այլ ցեղերի ներկայացուցիչները՝ 0,81 %։ Բնակիչների շրջանում առավել տարածված լեզուներն էին աֆրիկաանսը (85,3 %), կոսան (7,07%), անգլերենը (2,89%) և սեսոտոն (2,4%)։


== Տրանսպորտ ==
Քաղաքով անցնում է N2 ազգային խճուղին, ինչպես նաև  R316 տարածաշրջանային խճուղին։ Գործում է երկաթուղային կայարան։ Ամենամոտ օդանավակայանը տեղակայված է Հերմանուս քաղաքում։


== Ծանոթագրություններ ==
(949) Հել

(949) Հել (անգլ.՝ Hel), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1921 թվականի մարտի 11-ին Մաքս Վոլֆի կողմից Հայդելբերգում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,001092 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,4117 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,5905 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1898,97 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,189577 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 10,68° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(949) Հել աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Ահմեդ Արաբի-Փաշա

Արաբի-Փաշա Ահմեդ (մարտի 31, 1841(1841-03-31), Markaz az Zaqāzīq, Շարկիա, Եգիպտոս - սեպտեմբերի 21, 1911(1911-09-21) կամ 1911, Կահիրե, Եգիպտոսի խեդիվատ, Օսմանյան կայսրություն), Եգիպտոսի ազգային-ագատագրական շարժման 1879-1882 թթ.) գործիչ։ Մասնակցել է օտարերկրյա վերահսկողության և Եգիպտոսի բանակում թուրք, ազդեցության դեմ ուղղված եգիպտական սպաների 1879 թ.-ի ելույթին։ 1881 թ.-ի սեպտեմբերին գլխավորել է Կահիրեի կայազորի ապստամբությունը, որի շնորհիվ ստեղծվել է ազգային կառավարություն։ 1882 թ.-ի փետրվարին նշանակվել է ռազմական մինիստր, հուլիսից սեպտեմբեր ղեկավարել եգիպտական ժողովրդի պայքարը անգլիական ինտերվենտների դեմ։ Պարտվելով՝ աքսորվել է Ցեյլոն կղզին։ Եգիպտոս է վերադարձել 1901 թ.-ի, բայց այլևս չի զբաղվել հասարակական-քաղաքական գործունեությամբ։


== Ծանոթագրություններ ==
Արիոկարպուս եռանկյունաձև

Արիոկարպուս եռանկյունաձև (լատ.՝ Ariocarpus trigonus), Արիոկարպուս ընտանիքին պատկանող կակտուս։ Երբեմն համարում են արիոկարպուսի ենթատեսակ (Ariocarpus retusus subsp. trigonus):


== Նկարագրություն ==
Ցողունը գնդաձև է, մոխրա-կանաչավուն, մինչև 10սմ տրամագծով, աղվամազե գագաթով։ Պտկիկները սրածայր են, մսոտ, եռանիստ, կորացած դեպի վեր, մինչև 5սմ երկարությամբ (տեսակների մեջ ամենաերկարը)։
Ծաղիկները մինչև 5սմ տրամագիծ ունեն, գունատ դեղին են։


== Տարածում ==
Հանդիպում է Մեքսիկայի Նուևո-Լեոն, Տամաուլիպաս և Սան Լուիս Պոտոսի Նահանգներում։


== Հոմանիշներ ==
Anhalonium trigonum, F.A.C.Weber, 1893


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		


== Ծանոթագրություն ==


== Գրականություն ==
Ե. Ռ. Մոխով։ Կակտուսներ, СПб.: ООО «Издательский Дом „Кристалл“», 2003. — С. 100 ISBN 0-7548-0028-8
Շումար

Շումար (ռուս.՝ Шумарь), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վլադիմիրի մարզ մարզում, Կոմի Հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Սուվորոշի գետի ձախ ափին՝ 68 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 28 կմ է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Օկսկոմի ավազանային շրջանին գետն է։ Գետավազանը՝ Օկա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 09010301112110000033952
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 110003395
Ավազանի կոդը - 09.01.03.011
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 10
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 0


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Լոիգովատկա (Մեծ Կակշայի վտակ)

Լոիգովատկա (ռուս.՝ Луговатка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Շաբալինսկի շրջանում, Կիրովի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Մեծ Կակշա գետի ձախ ափին՝ 113 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 12 կմ է։
Գետի ակունքը գտնվում է անտառներում, Լենինսկոե գյուղից 16 կմ հարավ-արևմուտք։ Գետը հոսում է արևմուտք անմարդաբնակ ճահճոտ անտառային վայրում։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վետլուգա, գետի ենթաավազանը՝ Վոլգա մինչև Կույբիշևսկի հիդրոհանգույց։ Գետի ավազանը՝ Վոլգա մինչև Կույբիշևսկի հիդրոհանգույց։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 08010400112110000042162
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 110004216
Ավազանի կոդը - 08.01.04.001
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 10
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 0


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Ամբարնի (այլ կիրառումներ)

Ամբարնի, կարող է վերաբերել՝

Ամբարնի - լեռնագագաթ Հայկական Տավրոս լեռնահամակարգում, Անդոկ լեռների մոտ
Ամբարնի - գյուղ]] Ռուսաստանի Կարելիայի հանրապետության Լոուխսկի շրջանի կազմում
Պորտուգալիայի ժողովրդագրություն


== Բնակչության թվաքանակ ==
Պորտուգալիայի բնակչության թիվը վաղուց կախված է եղել արտագաղթից, որը սկսվել է Մեծ աշխարհագրական բացահայտումների ժամանակաշրջանից, երբ պորտուգալացիները սկսել են բնակվել բոլոր մայրցամաքներում։ Արտագաղթը շարունակվում է մինչ օրս։ Հիմնական պատճառը Եվրոպայի մյուս երկրների համեմատ՝ տնտեսության ոչ բավարար զարգացումն է։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Պորտուգալիան լքել է գրեթե 1 միլիոն մարդ։ Ամեն տարի երկրից հեռանում է 20-ից 80 հազար մարդ։ Երկրի տարբեր շրջաններում բնակչության վերարտադրության մակարդակը տարբեր է. հյուսիսում ավելի բարձր է, քան հարավում։


== Տեղաբաշխում ==
Մերձծովյան շրջանում գտնվում է երկրի բնակչության գրեթե 70 %-ը։ Գերակշռում է քաղաքային բնակչությունը։ Պորտուգալիայի համար առավել հատկանշական են ոչ մեծ քաղաքները՝ ոչ ավել, քան 10 հազար մարդ բնակչությամբ։ Խոշորագույն քաղաքներն են Լիսաբոնը և Պորտուն։


== Ազգային կազմ ==
Պորտուգալիայի բնակչությունը ազգային առումով միատարր չէ, 87 %-ը պորտուգալացիներ են և 12 %-ը՝ Աֆրիկայից և Ասիայից գաղթածներ։ Երկրում նաև բնակվում է իսպանացիների և Արևելյան Եվրոպայի երկրներից գաղթածների ոչ մեծ թիվ։


== Կրոնական կազմ ==

Երկրի բնակչության մեծամասնությունը (90 %) կաթոլիկ է։ 2010 թվականի տվյալներով՝ Պորտուգալիայում բնակվել է 373 հազար բողոքական։ Խոշորագույն բողոքական աղանդը երկրում կազմում են հիսունականները և նեոհիսունականները (289 հազար): Երկրում կան նաև մի քանի տասնյակ հազար ուղղափառներ, Եհովայի վկաներ և մորմոններ։
Երկրում բնակվող օտարերկրացիների և աշխատող-գաղթյալների թվում կան նաև բուդդիստներ (60 հազար), իսլամադավաններ (26—65 հազար), հինդուիստներ (6,5 հազար), չինական ազգային դավանանքի հետևորդներ (22 հազար): 2011 թվականի համընդհանուր մարդահամարի ընթացքում Պորտուգալիայի 615 հազար բնակիչ (բնակչության 6,8 %-ը) իրեն անվանել է ոչ հավատացյալ։


== Գրականություն ==
Урланис Б. Ц. Рост населения в Европе. — Москва., 1941.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
http://www.census.gov/ipc/www/idbsum.html
http://www.library.uu.nl/wesp/populstat/populhome.html Archived 2014-10-20 at the Wayback Machine.
Ռուսուդան (վրաց թագուհի)

Ռուսուդան (վրաց.՝ რუსუდანი, 1194 - 1245, Թիֆլիս, Վրաց թագավորություն), Վրաստանի թագուհի (1223-1245)։ Թամար թագուհու ու Դավիթ Սոսլանի դուստրը։ Ռուսուդանի թագավորության տարիներին ավարտվում է Վրաստանի պատմության ոսկեդարը։ Ռուսուդանը չափազանց թույլ էր մոնղոլական արշավանքներին դիմակայելու և երկրի անկախությունն ու միասնականությունը պահպանելու համար։


== Կենսագրություն ==
Ռուսուդանը գահ է բարձրացել 1223 թվականի հունվարի 18-ին՝ իր եղբոր՝ Գեորգի IV-ի մահից հետո, ով ծանր վիրավորվել էր մոնղոլների դեմ մղված ճակատամարտում։
Ռուսուդանի թագավորության երրորդ տարում՝ 1225 թվականի աշնանը, Վրաստան են ներխուժում խորեզմշահ Ջալալ Էդ-Դինի զորքերը, ովքեր փախչում էին Խորեզմը գրաված մոնղոլներից։ Վրացական զորքերը, որ կռվում էին Իվանե Ա-ի առաջնորդությամբ, ծանր պարտություն կրեցին Գառնու ճակատամարտում, ինչի շնորհիվ խորեզմշահի զորքերի համար բացվեցին Թիֆլիսի, Կարսի ու Գանձակի ճանապարհները։ Խորեզմշահը պաշարեց Թիֆլիսը, իսկ վրաց արքունիքը տեղափոխվեց Քութայիս։ 1226 թվականի մարտի 9-ին Ջալալ Ադ-Դինը գրավեց ու ամբողջովին ավերեց Թիֆլիսը։ 1227 թվականին Ջալալ Ադ-Դինը կրկին գրավեց Թիֆլիսը, սակայն ստիպված եղավ լքել քաղաքը այն բանից հետո, երբ Ռուսուդանը պայմանագիր կնքեց Իկոնիայի սուլթանության հետ, որով ողջ արևելյան Վրաստանը անցավ նրա տիրապետության տակ մինչև 1230 թվականը։
1236 թվականին մոնղոլները երրորդ և վերջին անգամ ներխուժեցին Անդրկովկաս։ Խորեզմշահերի դեմ կռիվներում թուլացած վրացական զորքերը չկարողացան դիմադրություն ցույց տալ, և 1240 թվականին երկիրն ամբողջովին գրավվել էր մոնոլների կողմից։ Ռուսուդանն այդ ժամանակ գտնվում էր Քութայիսում։ 1242 թվականին նա հաշտություն պայմանագիր կնքեց մոնղոլների հետ, որով Վրաստանը ճանաչվում էր խանի վասալ և պարտավորվում էր հարկ վճարել նրան։

1224 թվականին Ռուսուդանն ամուսնանում է սելջուկների արքայազն Մուհամադ ուդ-Դինի հետ, ով ընդունել էր քրիստոնեություն և վերցրել Դմիտրի անունը։ Նրա դուստրը՝ Թամարը, կնության տրվեց սելջուկների սուլթան Կեյ Խոսրով II-ին, իսկ վերջինիս մահից հետ ամուսնացավ վեզիր Փերվանի հետ, ով սուլթանության փաստացի ղեկավարն է։
Ռուսուդանի մահից հետո վրացական միասնական պետությունը դադարեց գոյություն ունենալուց։ Նրա որդի Դավիթ VI Նարինը, ով պատանդ էր պահվում սուլթանի արքունիքում, Վրաստան վերադարձավ միայն մոր մահից հետո։ Մոնղոլները պաշտպանում էին ինչպես նրան, այնպես էլ գահի մյուս հավակնորդին՝ Գոերգի IV-ի ապօրինի որդուն, որ ավելի ուշ հայտնի դարձավ որպես Դավիթ VII Ուլու։ Արդյունքում գահը թափուր մնաց մինչև 1247 թվականը, որից հետո երկիրը բաժանվեց երկու մասի՝ Արևելյան և Արևմտյան Վրաստան։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Ronald Grigor Suny. The making of the Georgian nation. — 2. — Indiana University Press, 1994. — 418 p. — ISBN 0253209153, ISBN 9780253209153.
Ժողովածու (4251)

Ժողովածու (4251), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 4251 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 16-րդ դար ենթադրաբար Ստեփանոս գրիչի կողմից։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 13×9 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 224 թերթից։ Գրված է միասյուն, բոլորգրով։ Կազմը` լաթապատ ստվարաթուղթ։ Հիշատակարաններ՝ գրչի՝ 23ա (ծածկագիր), 129ա։


== Բովանդակություն ==
Ճառք, Խրատք (Մխիթար վրդ․, Եզնիկ Կողբացի, Կիր․ Երզնկացի, Յովհ․ Երզնկացի, Յովհ․ Մայրավանեցի, Եփրեմ, անանունք)
Յովհ․ Միայնակեցի Յաղագս ժողովոյն Քաղկեդոնի
Հարցմունք և պատասխանիք Եզնկայ
Ներս․ Լամբրոնացւոյ Դեսպանագնացութիւն
Դավանութիւն Նիկիական ժողովոյն
Վարդ․ Արևելցւոյ Մեկնութիւն ս․ Գրոց (Ժղլանք)


== Ծանոթագրություններ ==
Ստաշկի (այլ կիրառումներ)

Ստաշկի, կարող է վերաբերել՝

Ստաշկի - գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռուդնյանսկի շրջանի կազմում
Ստաշկի - գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Օվրուչի շրջանում
Not to Touch the Earth

Not to Touch the Earth, ամերիկյան լեգենդար ռոք խումբ The Doors-ի երգն է։ Երգը ձայնագրվել է խմբի երրորդ ստուդիական ալբոմում՝ Waiting for the Sun-ում։ Այն առաջացել է Ջիմ Մորիսոնի "Celebration of the Lizard" պոեմից։ Խումբը փորձում էր ամբողջ "Celebration of the Lizard" պոմը ձայնագրել որպես երգ, սակայն ի վերջո միայն պոեմի Not to Touch the Earth հատվածը ընտրվեց ալբոմում ընդգրկվելու համար։ Իսկ պոեմը հայտնվեց ալբոմի շապիկի ետևի կողմում բանաստեղծության ձևով։ Ամբողջական պոեմը թողարկվեց 2003 թվականին խմբի Legacy: The Absolute Best ժողովածուում, և Waiting for the Sun-ի վերաթողարկված տարբերակում։ Երգը քննադատվել է նրա համար, որ այն անքայն սուր և նպատակային չէ ինչպես խմբի մյուս երգերը, չնայած երգի թեմային։


== Բառերի իմաստը ==
Երգը սկսվում է «Not to touch the earth, not to see the sun...» տողով, որը թարգմանաբար նշանակում է «Չդիպչել երկրին... չտեսնել արևը»։ Սրանք Ջեյմս Ջորջ Ֆրեզերի "Ոսկե Ճյուղը" աշխատության 60-րդ գլխի ենթագլուխների վերնագրերն են։ Գլուխը կոչվում է "Երկնքի և Երկրի միջև", առաջին ենթագլխի անունը "Չդիպչել երկրին", իսկ երկրորդ ենթագլխի անունը "Չտեսնել արևը": Այս ենթագլուխները մանրամասնում են որոշ տաբուներ, որոնք կապված են հատուկ անձանց հետ (մասնավորապես ազնվականներին և հոգևորականներին), որոնք քայլում են գետնի վրայով և արևը ուղիղ նրանց վրա է շողում։ Ֆրեյզերը նշել է, որ նման սնահավատությունները տարածված են եղել շատ պարզունակ մշակույթներում, և արտահայտվել է տաբուների ու ավանդությունների միջոցով ի նկատի ունենալով մենարխիան, և շարնուկելով կանանց ընդունելի ծեսերը։ Ֆրեյզերի գիրքը մեծ ազդեցություն է թողել Մորիսոնի վրա, ինչպես նշվում է No One Here Gets Out Alive գրքում։


== Քավր տարբերակներ ==
Երգի քավր տարբերակներ են ձայնագրել Deceased, Queens of the Stone Age, Bile, Nicole Atkins և Otep խմբերը։


== Անձնակազմ ==
Ջիմ Մորիսոն - վոկալ
Ռեյ Մանզարեկ - դաշնամուր
Ռոբի Կրիգեր - կիթառ
Ջոն Դենսմոր - հարվածային գործիքներ


== Ծանոթագրություններ ==
Տրիխոտիլոմանիա

Տրիխոտիլոմանիան (DSM-5 - 312.39) իմպուլսի վերահսկողության խանգարում է, որը դրսևորվում է մազածածկույթը, մազերը գիտակցաբար կամ անգիտակցաբար պոկելով, որի ընթացքում կամ ավարտին մարդն ունենում է հաճույքի կամ բավարարվածության զգացում։


== Բուժումը ==
Բուն տրիխոտիլոմանիայի բուժման նպատակով կիրառվում է միայն հոգեթերապիա, սակայն երբեմն կարող են նշանակվել պրեպարատներ՝ դեպրեսիվ կամ տագնապային ախտանշանները հաղթահարելու համար։ 
Տրիխոտիլոմանիայի բուժման համար հոգեթերապիայի շրջանակներում կիրառվում է Սովորությունների վերափոխման թրեյնինգը, կոգնիտիվ-վարքային մոտեցման ուղղությունները (օրինակ՝ Ռացիոնալ-էմոտիվ վարքային թերապիա, Կոգնիտիվ-կոնցեպտուալ թերապիա) և այլն։


== Ծանոթագրություններ ==
Laticauda semifasciata

Laticauda semifasciata ծովային օձերից է։ Ընդհանուր երկարությունը հասնում է 70-80 սմ, առավելագույն երկարությունը՝ 170 սմ։ Նկատվում է սեռական երկիմորիզմ` արուները ավելի մեծ են, քան էգերը։ Մարմնի վերին մասի գունավորումը մոխրագույն կամ կանաչավուն է՝ 30-42 շագանակագույն լայնակի կապանքներով, որովայնը՝ դեղնավուն:Վերին շրթունքը դարչնագույն է։ Միջմաքսիլային ափսեի ստորին մասը գրեթե հավասար է իր լայնության երկարությանը։ Նախածննդյան սալերի միջև գոյություն ունի չվճարված սկուտ։ Պարիետալ սկուտերը շփման մեջ են գտնվում ստորին աչքի վահանի հետ։
21-23 շարքերի կշեռքները ձգվում են ամբողջ մարմնում։ Որովայնի սկուտերներ - 195-205, կանացի ենթամաշկային բծախնդրություններ `32-36 զույգ, տղամարդկանց մոտ` 38-43։ Թարմ ջուր խմելու անհրաժեշտության պատճառով օձը պարբերաբար ուղևորվում է երկիր` ջուր խմելու նպատակով։
Գարնանային օձ` իգական սեռը հողի վրա դնում է մինչև 10 ձու։


== Զարգացում ==
Սևամորթ ծովային նեղուցի արական սեռի կանայք և տղամարդիկ հասնում են սեռական հասունության հասունությանը, համապատասխանաբար իգական սեռի ներկայացուցիչները 4-5 ամսվա ընթացքում ձվադրում են 2-3 ձու։


== Գտնվելու վայր ==
Ինչպես արդեն նշվեց, սևամորթ ծովային օձերը կարելի է գտնել արևմտյան Խաղաղ օվկիանոսի տաք ջրերում։ Հետազոտողները վերջերս օձերի տեսակներից հայտնաբերել են Հարավային Կորեայի հարավում` հարակից ջրերում։


== Ծանոթագրություններ ==