Ապացույց

Ապացույց, որոշակի կանոնների վերաբերյալ հայտարարություն, որը հիմնավորում է որևէ հաստատում։ Գիտության և մարդկային գործունեության տարբեր ոլորտներում այս տերմինը տարբեր իմաստներ ունի։ Ապացույց հասկացությունը առանցքային, իմացաբանական սեգմենտ է փիլիսոփայական գիտության մեջ։ Սակայն, այն ամենևին էլ չի պատկանում փիլիսոփայության ոլորտին։ Ապացույցների մասին մշտապես խոսում են ոչ միայն և ոչ առաջին հերթին փիլիսոփաները, այլև դատավորներն ու փաստաբանները, պատմաբաններն ու գիտնականները, հետաքննող լրագրողներն ու լրագրողները, ինչպես նաև բազմաթիվ այլ մասնագիտությունների ներկայացուցիչներ։ Այս եզրույթը օգտագործվում է նաև առօրյա խոսքի մեջ։ Այսպիսով, «ապացույց» հասկացությունը ունի ավելի ամուր նախընտրական-տեսական հիմքեր, քան փիլիսոփայության մեջ հավասարապես նկատելի դեր ունեցող այլ հասկացություններ։
Այնուամենայնիվ, համեմատելով փիլիսոփաների կողմից տրված ապացույցները այն բանի վերաբերյալ, թե ինչպես է այս հասկացությունը հաճախ օգտագործվում փիլիսոփայությունից դուրս գտնվող համատեքստերում, մենք շուտով բախվում ենք այս հակասության հետ։ Դիտարկենք, թե փիլիսոփայի մասնագիտություն չունեցողները ինչ տեսակի առարկաներ և երևույթներ են պատրաստ համարել ապացույցներ։ Քրեագետ փորձագետի համար ապացույց կարող են լինել ատրճանակի վրա մատնահետքերը կամ արյունոտ դանակը։ Նրանց համար ապացույցը, առաջին հերթին, այն առարկան է, որը կարող է դրվել «իրական ապացույց № 1» պիտակով պլաստիկ տոպրակի մեջ։ Այնուհետև փաստաբանը կկարողանա առաջ քաշել վարկած, համաձայն որի՝ ապացույցները, որը կարող է օգտագործվել իր պաշտպանյալի դեմ, առաջարկվել է օրենքի կոռումպացված ծառայողի կողմից, կամ հուալ, որ այն կկորչի անփույթ պաշտոնյայի կողմից։ Իսկ հնագետի համար ապացույցները այլ բան են, որոնք հնարավոր է փորել գետնից և տեղափոխել լաբորատորիա՝ հետագա հետազոտությունների համար։ Նույն կերպ, պատմաբանի համար ապացույց կարող է լինել մինչ այժմ գաղտնի փաստաթղթում պահպանված տեղեկությունը, որը վերջերս հայտնաբերվել է արխիվում կամ որևէ մեկի անձնական գրադարանում։ Նման օրինակների մասին մտածելը մեզ թույլ է տալիս, բնականաբար, եզրակացնել, որ նախևառաջ ապացույցները ֆիզիկական առարկաներ կամ, հնարավոր է, որոշակի ձևով մշակված ֆիզիկական օբյեկտներ են։ Ի վերջո, ֆիզիկական առարկաները, ըստ երևույթի, հենց այն են, ինչ կարելի է դնել պլաստիկ տոպրակի մեջ, գտնել ընդհատակյա վայրերից, ուղարկել լաբորատորիա, կամ գտնել պատմական անձին պատկանող իրերի մեջ։
Որքան էլ բնական է թվում այս պատկերը, այնուամենայնիվ հեշտ չէ հաշտվել «ապացույց» հասկացության պատմական նշանակություն ունեցող փիլիսոփայական սահմանումների հետ։ Ռասելը, 20-րդ դարի առաջին կեսի ամենամեծ էմպիրիկը, հակված էր հավատալ, որ ապացույցները զգայական տվյալներ են, ինչ-որ մեկի գիտակցության վիճակի հոգեկան բաղադրիչներ, որոնք ուղղակիորեն հասանելի են նրանց համար, ովքեր զգում են դրանք։ Քուայնը՝ 20-րդ դարի երկրորդ կեսի մեծագույն էմպիրիկը, այն կարծիքին էր, որ ապացույցը նյարդային վերջավորությունների խթանումն է։ Տրամաբանական պոզիտիվիստները կարծում էին, որ որոշակի գիտական տեսություն սատարող ապացույցները որոշվում են «դիտորդական առաջարկություններ» կամ «արձանագրության առաջարկություններ» բովանդակությամբ լեզվաբանական միավորներով։ Այս սահմանափակումների առանձնահատուկ բնույթը դարձել է բուռն քննարկման առարկա այս տեսակետի կողմնակիցների համար։ Համաձայն վերջին և ազդեցիկ ուսումնասիրության, ապացույցը անհատին հայտնի պրոպոզիցիայի տոտալությունն է։ Ըստ մյուսի՝ այն իրենից ներկայացնում է բացառապես գիտակցության անմիջական վիճակ։ Հաստատման ժամանակակից տեսության շրջանակներում, բայեսիզմի առաջատար վարկածներից մեկը հասկացվում է որպես ապացույց հիմնավորել այն համոզմունքները, որոնցում մենք հոգեբանորեն վստահ ենք։ Իհարկե, ենթադրությունը, որ զգայական տվյալները, նյարդային վերջավորությունների խթանումը, հայտնի առաջարկները կամ գոյություն ունեցող մտավոր վիճակները կարող են տեղադրվել պլաստիկ տոպրակի մեջ, կասկածներ են հարուցում։ Ամենօրյա գաղափարների և ապացույցների մասին հայտարարությունների տեսանկյունից՝ այս թեմայի վերաբերյալ խորը փիլիսոփայական արտացոլումները հանգեցնում են հատկապես ծիծաղելի կատեգորիկ սխալների։
Ավելին, խոսքը միայն այն մասին չէ, որ փիլիսոփաների առաջարկած «ապացույցներ» հասկացության սահմանումները, համենայն դեպս, առաջին հայացքից, հակասում են փիլիսոփայական արտացոլման դաշտից դուրս օգտագործելու ձևին։ Ինչպես երևում է նույնիսկ վերը նկարագրված կարճ ակնարկից, փիլիսոփաներն իրենք են տարբեր տեսություններ առաջ քաշում այն մասին, թե ինչը կարող է որպես ապացույց ծառայել։


== Սահմանումներ ==
Ապացույց (տրամաբանություն)
Ապացույց (մաթեմատիկա)
Ապացույց (իրավագիտություն)


== Ֆիմեր ==
Ապացույց (Dokaz), 1972 թվականի հարավսլավական ֆիլմ։
Ապացույց (անգլ.՝ Proof), 1991 թվականի ավստրալիական ֆիլմ՝ ռեժիսոր Ջոսելին Մուրհաուս։
Ապացույց (անգլ.՝ Proof), 2005 թվականի դրամա՝ ռեժիսոր Ջոն Մադեն։


== Ծանոթագրություններ ==