Սերգեյ Կորոլյով (բանաստեղծ)

Սերգեյ Ալեքսանդրովիչ Կորոլյով (ռուս.՝ Серге́й Алекса́ндрович Королёв, ապրիլի 4, 1934(1934-04-04), Դոնի Ռոստով, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - օգոստոսի 23, 1985(1985-08-23), Դոնի Ռոստով, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), ռուս խորհրդային բանաստեղծ, արձակագիր և լրագրող։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1934 թվականի ապրիլի 4-ին Դոնի Ռոստովում, որտեղ Դոնի ժառանգական կազակ նրա հայրը ընտանիքը տեղափոխել է Կագալնիցկայա ստանիցայից։ Ամռանն ապագա բանաստեղծը հաճախ հյուրընկալվել է Կագալնիցկայայում գտնվող հարազատներին, և այն մտել է նրա պոեզիայի մեջ որպես «գյուղական հայրենիք»։
Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին գտնվել է օկուպացիայի մեջ։
1949 թվականին նա ավարտել է յոթնամյա միջնակարգ դպրոցը և ընդունվել Ռոստովի երկաթուղային տրանսպորտի տեխնիկում։ Հենց այդ ժամանակ նա սկսել է բանաստեղծություններ գրել և վարել օրագիր։ Հեռանալով տեխնիկումից՝ լրիվ միջնակարգ կրթություն է ստացել բանվորական երիտասարդության դպրոցում։ Այնուհետև ընդունվել է Ռոստովի պետական համալսարանի փիլիսոփայության ֆակուլտետ։ Այնտեղից տեղափոխվել է Ռոստովի պետական մանկավարժական ինստիտուտի գրականության ֆակուլտետ, որն ավարտել է 1958 թվականին։
Ինստիտուտն ավարտելուց հետո Ռոստովի մշակույթի մարզային բաժնում աշխատել է որպես մեթոդաբան, այնուհետև՝ արհմիությունների Ռոստովի շրջանային խորհրդի մշակութակրթական աշխատանքի մեթոդական կաբինետի ղեկավար։ Դրանից հետո նա անցել է լրագրողական աշխատանքի՝ համագործակցելով «Ռեչնիկ Դոնա», «Նա ստրոյկե», «Սվյազիստ», «Ավտոտրանսպորտնիկ», «Կոոպերատոր Դոնա», «Կոմսոմոլեց» թերթերի հետ։ Որոշ ժամանակ աշխատել է Ջրերում խեղդվողների փրկության ընկերությունում։
Ամսագրերում և կոլեկտիվ ժողովածուներում Սերգեյ Կորոլյովի առաջին հրապարակումները հայտնվել են 1960-ական թվականներին։ 1978 թվականին լույս է տեսել նրա առաջին բանաստեղծական ժողովածուն՝ «Ճուռակի երկինքը», որը բարյացակամորեն է ընդունվել գրաքննադատների կողմից։ Սակայն այդ ժամանակ Կորոլյովն արդեն ծանր հիվանդ էր. զարգացրել էր փտախտը, և նրա ոտքը ստիպված էին անդամահատել։
1981 թվականին լույս է տեսել բանաստեղծի երկրորդ և կյանքի օրոք վերջին գիրքը՝ «Ուշ ամառը», որի համար 1982 թվականին նա ընդունվել է ԽՍՀՄ գրողների միություն։
Կորոլյովը մահացել է Ռոստովի իր բնակարանում 1985 թվականի օգոստոսի 23-ին, կյանքի 52-րդ տարում։


== Ստեղծագործություն ==
Կորոլյովի բանաստեղծությունների մասին գրել և բարձր գնահատանքի են արժանացրել Օլգա Ֆոկինան, Եվգենի Դոլմատովսկին, Վիկտոր Կորոտաևը, Ալեքսանդր Ռոգաչովը, Լեոնիդ Գրիգորյանը, Նիկոլայ Սկրյոբովը, Ելենա Նեստերովան։ Դրանց մասին ջերմորեն արտահայտվել են Վիտալի Զակրուտկինը, Անատոլի Կալինինը, Բորիս Կուլիկովը, Վիկտոր Բոկովը, Վլադիմիր Ֆիրսովը, Դանիիլ Դոլինսկին, Ֆիլիպ Սուխորուկովը։


== Պարգևներ և մրցանակներ ==
Գրականության լավագույն ստեղծագործության մրցույթի խրախուսական մրցանակ (Դոնի Ռոստով, 1981)
Վ. Զակրուտկինի անվան մարզային մրցանակ (1996, «Երկնային քոչվորականներ» գրքի համար)


== Հիշատակ ==
Սերգեյ Կորոլյովի մահից հետո լույս են տեսել նրա բանաստեղծությունների երեք ժողովածուներ՝ «Հիշողություն երգի մասին» (1987), «Հակառակ ժամանակը» (1989) և «Երկնային քոչվորականներ» (1996), որոնցից առաջինը՝ Մոսկվայում, «Սովրեմեննիկ» հրատարակչությունում։
2002 թվականին Ռոստովում լույս է տեսել «Նախագուշակ գավազան» գիրքը, որում հավաքվել է Սերգեյ Կորոլյովի ստեղծած գրեթե ամեն ինչ, ներառյալ՝ նախկինում չհրապարակված բանաստեղծությունները, ինչպես նաև արձակը՝ էսքիզներ, ֆանտաստիկ պատմություններ։
Այն տան պատին (Դոնի Ռոստով քաղաքի Վորոշիլովի պողոտա), որտեղ վերջին տարիներին ապրել է բանաստեղծը, քաղաքի վարչակազմի որոշմամբ տեղադրվել է հուշատախտակ։
1999 թվականին Սերգեյ Կորոլյովի անունով է կոչվել Կագալնիցկայայի շրջանային գրադարանը։
Կագալնիցկայայում ամեն տարի անցկացվում են Սերգեյ Կորոլյովի պոեզիայի օրեր։
Բանաստեղծի մորը՝ Նինա Գեորգիևնա Կորոլյովային, 2001 թվականին շնորհվել է «Կագալնիցկայա ստանիցայի պատվավոր բնակիչ» կոչումը՝ ստանիցայի մշակույթում ունեցած մեծ ավանդի և որդու գրական ժառանգությունը քարոզելու համար։


== Գրքեր ==
Ястребиное небо / [Предисловие А. А. Рогачёва]. — Ростов н/Д: Книжное издательство, 1978. — 46 с. — 5000 экз.
Позднее лето: Книга стихов. — Ростов н/Д: Книжное издательство, 1981. — 78 с. — 5000 экз.
Воспоминание о песне: Книга стихов. — М.: Современник, 1987. — 108 с. — (Новинки «Современника»). — 6000 экз.
Обратное время: Стихи / [Сост. и предисловие Л. М. Юдина; худож. Н. Я. Бойко]. — Ростов н/Д: Книжное издательство, 1989. — 222 с. — (Донская поэзия). — 5000 экз.
Небесное кочевье: Стихи и проза. — Ростов н/Д: Личный интерес, 1996. — 191 с. — 1000 экз. — ISBN 5-86340-028-5
Вещий посох: Сочинения / [Худож В. П. Высочин]. — Ростов н/Д: ООО «Ростиздат», 2002. — 559 с. — 200 экз. — ISBN 5-7509-0606-X


== Գրականություն ==
Юдин Л. М. Возвращение поэта (от составителя) // Королёв С. А. Вещий посох: Сочинения / [Худож В. П. Высочин]. — Ростов н/Д: Ростиздат, 2002. — С. 7—16. — 559 с. — 200 экз. — ISBN 5-7509-0606-X
Культура Дона в лицах: Экскл. досье / Редкол.: Ф. Ф. Баев и др.. — Ростов н/Д: Ростиздат, 1997. — С. 420. — 431 с. — ISBN 5-7509-0818-6.
Писатели Дона: Биобиблиогр. указ / [О. И. Кузина и др.]. — изд. 2-е, испр. и доп. — Ростов н/Д: Кн. изд-во, 1986. — С. 191—193. — 416 с. — 20 000 экз.
Казьмин Л. М. Есть птицы певчие — немногие // Казьмин Л. М. Колодец. — Ростов н/Д: Новая книга, 2008. — С. 236—240. — 284 с.
Рогачёв А. А. Живые корни // Королёв С. А. Ястребиное небо. — Ростов н/Д, 1978. — С. 3—4.
Франкенберг Л. «…В далеком имени Россия я — известный, признанный поэт!» [О С. Королёве и В. Стрелкове] // Молот. — 8 марта 2000.
Премии: [Об итогах конкурса за 1981 г. на лучшее произведение литературы. г. Ростов. Две поощрительные премии получили поэты В. Фролов и С. Королёв] // Литературная газета. — 20 января 1982. — С. 6.
Анисимова Л. Беспокойные дороги // Молот. — 7 марта 1979.
Баев Ф. Ф. Мир, открытый снова // Комсомолец. — 10 августа 1979.
Леонидов Г. [Рецензия на сборник стихов «Ястребиное небо»] // Дон. — 1980. — № 6. — С. 169—170.
Скрёбов Н. М. Избыток спелых сил // Молот. — 29 апреля 1981.
Юдин Л. М. [Рецензия на сборник стихов «Позднее лето»] // Дон. — 1982. — № 1. — С. 156.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Королёв, Сергей Александрович (поэт) на «Родоводе». Дерево предков и потомков
Сергей Александрович Королёв в Большой биографической энциклопедии