armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Տասներեք (ֆիլմ, 1936)

«Տասներեք» (ռուս.՝ «Тринадцать»), 1936 թվականի խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ իստերնի ժանրում, որը նկարահանել է ռեժիսոր Միխայիլ Ռոմը։ Վերջինիս առաջին լիամետրաժ աշխատանքն է, որը նրան լայն ճանաչում է բերել։


== Սյուժե ==
Միջին Ասիա։ Տասը զորացրված կարմիրբանակայիններ անապատով գնում են մինչև երկաթուղին։ Նրանց հետ գնում է ևս երեք մարդ՝ սահմանային ուղեկալի հրամանատար Ժուրավլյովը կնոջ՝ Մարիա Նիկոլաևնայի հետ և ծերունի երկրաբանը։ Անապատում նրանք գտնում են ջրհոր և թաքնված գնդացիրներ՝ բասմաչ Շիրմաթ Խանի բազան, որին Կարմիր բանակը չի կարող վնասազերծել արդեն մեկ տարի։ Մեկ մարտիկի ուղարկելով օգնություն կանչելու՝ մյուսները մնում են բասմաչին կանգնեցնելու համար։
Ջրհորում, սակայն, գրեթե ջուր չկա, բայց կարմիրբանակայինները դա թաքցնում են մոտեցած բասմաչներից։ Հրոսակախմբերը տառապում են ծարավից և կատաղի հարձակումներ են ձեռնարկում՝ փորձելով հասնել ջրհորին։ Անհավասար ճակատամարտում գրեթե բոլոր պաշտպանները զոհվում են, և թշնամիներին հաղթում է ժամանակին տեղ հասած կարմիր հեծելազորը։


== Դերերում ==
Իվան Նովոսելցև – Ժուրավլյով, ջոկատի հրամանատար
Ելենա Կուզմինա – Մարյա Նիկոլաևնա, Ժուրավլյովի կինը
Ալեքսանդր Չիստյակով – Ալեքսանդր Պետրովիչ, ցամաքային զորքերի գլխավոր հրամանատար, պրոֆեսոր-երկրաբան
Անդրեյ Ֆայտ – Սկուրատով, սպիտակգվարդիական փոխգնդապետ
Իվան Կուզնեցով – Յուսուֆ Ակչուրին
Ալեքսեյ Դոլինին – Ալեքսեյ Տիմոշկին
Պյոտր Մասոխա – Սվիրիդենկո
Իվան Յուդին – Պետրով (լուսագրերում՝ Պ. Յուդին)
Դմիտրի Զոլց – Միտյա Լևկոև
Վիկտոր Կուլակով – Նիկոլայ Բալանդին
Ստեպան Կռիլով – Ժուրբա
Ալեքսանդր Կեպինով – Մուրադով
Աղա-Ռզա Կուլիև – Կուլիև
Նիկոլայ Կրյուչկով – Նիկոլայ Գուսև (լուսագրերում նշված չէ)


== Ֆիլմի ստեղծում ==
Ստալինը, որն անձամբ է ղեկավարել խորհրդային կինեմատոգրաֆը, շատ է հավանել  Ջոն Ֆորդի «Կորած պահակախումբը» (1934) ֆիլմը։ Նա հաճախ է միջամտել ֆիլմերի ստեղծման գործընթացին, բայց սովորաբար առաջնորդվել է ոչ թե անձնական հակումներով, այլ գաղափարական ընդհանուր սկզբունքներով։ Այս դեպքում Ստալինը կինոֆոտոպարդյունաբերության գլխավոր վարչության պետ Բորիս Շումյացկուն պատվիրել է ֆիլմի խորհրդային տարբերակը։
Ֆիլմը նկարահանվել է 1936 թվականի փետրվար-օգոստոս ամիսներին Կարակում անապատում՝ Աշխաբադից 15 կմ հեռավորության վրա։ Միակ կանացի դերը խաղացել է Ելենա Ալեքսանդրովնա Կուզմինան, որը ֆիլմի վրա աշխատելուց հետո դարձել է Միխայիլ Ռոմի կինը։
Ռոմի աշխատանքը կարելի է անվանել խորհրդային առաջին «անապատային ֆիլմերից» կամ իսթերններից մեկը (բասմաչների դեմ պայքարի մասին ֆիլմեր)։ 1943 թվականին դրա հիման վրա Զոլտան Կորդը նկարահանել է «Սահարա» ֆիլմը Համֆրի Բոգարտի մասնակցությամբ։


== Ծանոթագրություններ ==
Ծիծամուրա

Ծիծամուրա (վրաց.՝ წიწამურა), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Մցխեթ-Մթիանեթ մարզի Դուշեթի շրջանում։


== Դիրք ==
Գտնվում է ծովի մակարդակից 780 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Դուշեթից հեռու է 16 կմ։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 60 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Ռեհման Մալիկ

Ռեհման Մալիկ  (անգլ.՝ Rehman Malik, ուրդու՝  رحمان ملک‎, դեկտեմբերի 12, 1951(1951-12-12), Sialkot, Gujranwala Division, Փենջաբ, Պակիստան - փետրվարի 23, 2022(2022-02-23), Իսլամաբադ, Պակիստան), պակիստանցի պետական գործիչ, 2008 թվականի մարտի 25-ից մինչև 2013 թվականի մարտի 16֊ը եղել է Պակիստանի ներքին գործերի նախարար։


== Կենսագրություն ==
Ռեհման Մալիկը ծնվել է 1951 թվականի օգոստոսի 1-ին Պակիստանի Սիալքոթ քաղաքում։ 1973 թվականին ավարտել է Կարաչիի համալսարանը ։ 1993 թվականի հոկտեմբերի 23-ից մինչև 1998 թվականի նոյեմբերի 10-ը զբաղեցրել է Հետաքննությունների դաշնային գործակալության գլխավոր տնօրենի պաշտոնը։ 1998 թվականի նոյեմբերին նա փախել է երկրից՝ կոռուպցիոն հանցագործությունների մեջ մեղադրվելուց հետո։ 1998-2008 թվականներին ապրել է Մեծ Բրիտանիայում, ստացել բրիտանական քաղաքացիություն։ Պակիստանում նախագահ Ասիֆ Ալի Զարդարիի իշխանության գալուց հետո Ռեհման Մալիկին ուղղված բոլոր մեղադրանքները հանվել են, և նա վերադարձել է երկիր, որտեղ զբաղեցրեց Ներքին գործերի նախարարի պաշտոնը (2008-2013)։
2011 թվականին Մալիկին շնորհվել է Կարաչիի համալսարանի պատվավոր դոկտորի կոչում՝ ի նշան «ահաբեկչության դեմ պատերազմում երկրին մատուցած անզուգական ծառայությունների և հատկապես Կարաչիի քաղաքացիներին խաղաղության վերականգնման գործում»։ Դոկտորի կոչում շնորհելու որոշումը քննադատվել է համալսարանի դասախոսների կողմից։ Լրատվամիջոցները նույնպես քննադատել են այդ որոշումը։
Ռեհման Մալիկը մահացել է 2022 թվականի փետրվարի 23-ին, 71 տարեկան հասակում, COVID-19֊ից ստացած բարդություններից։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Rehman Malik на сайте dawn.com (անգլ.)
Սալինաս դե Պիսուերգա

Սալինաս դե Պիսուերգա (իսպ.՝  Salinas de Pisuerga), բնակավայր և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Պալեսիա պրովինցիայի, Կաստելանիա և Լիոն ինքնավար համայնքի կազմում։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Մոնտանա Պալենտինա շրջանում։ Բնակչությունը 376 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։


== Ժողովրդագրություն ==


== Արտաքին հղումներ ==
Página oficial de Salinas de Pisuerga Archived 2021-01-25 at the Wayback Machine.
Programa Vida y Calidad. Archived 2008-02-04 at the Wayback Machine.
Մենդես (քաղաք)

Մենդես (հին հունարեն՝ Μένδης, եգիպ.՝ pr-bi-neb-ḏdt, Պեր-Բանեբջեդետ / եգիպ.՝ ḏdt, Ջեդետ / եգիպ.՝ 'npt, Անպետ աքքադերեն (URU) pi-in-di-di; արաբ․՝ تل الربع‎‎ DMG Tall al-Rub'a), հին եգիպտական և հելլենիստական քաղաք։ Գտնվում է Ստորին Եգիպտոսի Դելտայի հյուսիսարևելյան մասում։ 16-րդ նոմի մայրաքաղաքը։  


== Պատմություն ==
Մենդեսը եղել է տարածաշրջանային կենտրոն և նույնիսկ ամբողջ Հին Եգիպտոսի մայրաքաղաքը (Ք․ա․ 399-380 թվականներ)։ Հին եգիպտական 16-րդ նոմը հելլենա-հռոմեական ժամանակաշրջանում կոչվել է նաև Մենդես։ 
Հին Մենդեսը գտնվել է Թանիս լճի հարավային ափին։ Մոտակայքով անցել է Նեղոսի մենդեսյան թևը։ Ավելի հարավ՝ Մենդեսի մոտակայքում է տեղակայված Թմուիս քաղաքը։
Մենդեսի գլխավոր աստվածը եղել է մենդեսական Բանեբջեդետ խոյը (ոչխար, որը պատկանում է ovis longipedes տեսակին)։ Մենդեսեցիների կողմից աստվածացված այս խոյը հույները ասոցացրել են այծի հետ և նույնացրել Պան աստծո հետ (Հերոդոտոս. «Պատմություն» II, 46)։ Խոյը Մենդեսում  հնուց ի վեր հարգվել է որպես պտղաբերության խորհրդանիշ։ Այդ մասին վկայություններ կան 4-րդ դինաստիայի ժամանակներից։
Քաղաքի սուրբ հովանավորը եղել է նաև ձկան աստվածուհի Հաթմեհիտը։ Բանեբջեդետը, Հաթմեհիտը և նրանց որդի Հորը միասին կազմել են Մենդես քաղաքի աստվածների եռյակը։
Մենդեսից, ըստ պատմաբան Մանեթոնից, երկիրը կառավարել է հին եգիպտական 29-րդ դինաստիան (Ք.ա. 399-380 թվականներ)։ Այս քաղաքից է ծագում Պտղոմեոս II Եղբայրասերի և Արսինոեի Մենդեսի խոյին զոհաբերության պատկերներով «Մենդեսի կոթողը»։ 
Հելլենիստական ժամանակներում քաղաքը եղել է գիտական կենտրոն։ Ծնունդով այստեղից են եղել կամ այստեղ են գործել պյութագորոսական և ալքիմիկոս Բոլոս Մենդեսացին («Ֆիզիկա և միստիկա», «Հրաշքների գիրք», «Գեորգիկա» և այլն, Ք․ա․ 3-2 դարեր), պատմաբան Ասկլեպիադ Մենդեսացին («Եգիպտոսի պատմություն», Ք․ ա․ I դար), քուրմ և պատմաբան Պտղոմեոս Մենդեսացին («Եգիպտական պատմություն», Ք․ ա․ I դարի վերջ-I դարի սկիզբ), քերականագետ, աստղագուշակ, փիլիսոփա և պատմաբան Թրասիլլը («Քարերի մասին», «Եգիպտոսի պատմություն», «Լեգենդ Դեմոկրիտի մասին», 36)։


== Տե՛ս նաև ==
Ադդակս


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
De Meulenaere, Herman Mendes / Herausg. W. Helck, W. Westendorf. — Lexikon der Ägyptologie. — Wiesbaden: O. Harrassowitz, 1982. — Т. IV: Megiddo — Pyramiden. — С. 43—45.
Սցինտիլյացիա

Սցինտիլյացիա (լատ.՝ scintillatio - առկայծում), կարճատև (~10−4 –10−9 վրկ) լուսային բռնկում (լյումինեսցենցման բռնկում), որն առաջանում է սցինտիլյատորներում՝ իոնացնող ճառագայթումների ազդեցությամբ։ 
Սցինտիլյացիան առաջինը դիտել է անգլիացի ֆիզիկոս և քիմիկոս Ու․ Կրուկսը (Crooks, 1832-1919), 1903 թվականին՝ α-մասնիկներով ZnS-ից պատրաստված էկրանը ճառագայթելիս։ Սցինտիլյատորի (լյումինաֆորի մի տեսակ) ատոմները կամ մոլեկուլները իոնացնող ճառագայթման (լիցքավորված մասնիկների) էներգիայի հաշվին գրգռվում են և ապա, անցնելով նորմալ վիճակի, առաքում են լուսային քվանտներ, այսինքն՝ դիտվում է սցինտիլյացիայի երևույթ։ Սցինտիլյացիայի մեխանիզմը, ճառագայթման սպեկտրը և լուսարձակման տևողությունը կախված են լյումինեսցենտային նյութի տեսակից, իսկ պայծառությունը կախված է լիցքավորված մասնիկների բնույթից և այն էներգիայից, որը մասնիկը կորցնում է նյութի միջով անցնելիս (օրինակ, α-մասնիկների և պրոտոնների սցինտիլյացիան զգալիորեն պայծառ է β-մասնիկների սցինտիլյացիայից)։
Սցինտիլյացիայի յուրաքանչյուր բռնկում մի մասնիկի ազդեցության արդյունք է։ Այդ երևույթի հիման վրա են աշխատում սցինտիլյացիոն հաշվիչները, որոնք օգտագործվում են փորձարարական ֆիզիկայում՝ որպես տարրական մասնիկների դետեկտորներ։
Հիբեդա (գյուղ, Կադռինա շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՀիբեդաՀիբեդա (էստ․՝ Hõbeda), գյուղ Էստոնիայի Լյաենե-Վիրումաա նահանգի Կադռինա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 61 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Գարեգին Արամյան

Գարեգին Նշանի Արամյան (հունվարի 13, 1908(1908-01-13), Սեբաստիա - հուլիսի 17, 1975(1975-07-17), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ կինոօպերատոր։ ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1963)։


== Կենսագրություն ==
Գարեգին Արամյանը ծնվել է Սեբաստիայում։ 1934 թվականին ավարտել է Մոսկվայի Կինեմատոգրաֆիայի համամիութենական պետական ինստիտուտը։ 1934 թվականից եղել է Հայկինոյի օպերատոր, 1959 թվականից՝ Հայաստանի վավերագրական ֆիլմերի ստուդիայի օպերատոր։


== Ֆիլմերից ==
«Ջրերը երգում են», 1964
«Առատություն», 1952
«Հայաստանի հանցագործները», 1966
«Հայրենի օջախ» (1970, նաև՝ ռեժիսոր)
«Վանո Խոջաբեկյան», 1971
Մեր կոլխոզի մարդիկ
Լեռնային արշավ


== Ծանոթագրություններ ==
Լիպոգրամա

Լիպոգրամա (հին հունարեն՝ λειπο` «հրաժարվում եմ, արհամարհում եմ» + γράμμα՝ «տառ», λειπογράμματος՝ «արհամարհել, նկատի չառնել տառերը»), գրական հնարանք, որի դեպքում առանց մեկ կամ մի քանի հնչյունի օգտագործման գրվում էր տեքստ։ Այսպիսի ստեղծագործությունների պատմությունը գալիս է դեռևս Հին Հունաստանից. եվրոպական պոեզիայում վաղնջական ժամանակներից հայտնի է Լաս Գերմիոնացու (Ք.ա. 6-րդ դար)՝ առանց ս-ի (σ) գրված օդան՝ նվիրված Դեմետրային, քանի որ հեղինակը դժվարանում էր արտասանել այդ հնչյունը։ Լիպոգրաման տարածվեց հատկապես բարոկկոյի դարաշրջանում։ Իսկ հին հնդկական գրականության մեջ ֆոնիկայի՝ հնչականության սովորական հնարանք էր։ Լիպոգրաման կարող է կիրառվել է երգիծական գործերում։
Գավրիլ Դերժավինը ստեղծել է տասը բանաստեղծություն՝ առանց «ռ» (р) հնչյունի՝ որպես ռուսերենի «ճոխության և փափկության» ապացույց։ Դրանք էին՝ «Վիշա» (1799), «Զվարճալի ցանկություն» (1802), «Անակրեոնի ժողովածու» (1791), «Ծղրիդ» (1802), «Քնած սոխակ» (1797), «Ցանկություն» (1797), «Բայարդի երգը» (1799), «Թիթեռ» (1802), «Ազատություն» (1803), «Լռություն» (1801)։ Ռուս գրականության մեջ լիպոգրամաներ գրել է նաև Սերգեյ Դովլաթովը։

Ֆրանսիական գրականության մեջ 20-րդ դարի սկզբին լիպոգրաման դարձավ բավականին տարածված՝ շնորհիվ «Ուլիպո» խմբի և հատկապես նրա անդամներ Ժ. Պերեկուի և Ռ. Կենոյի։ Պերեկն ստեղծել է Բոդլերի և Մալարմեի բազմաթիվ սոնետների լիպոգրամային տարբերակներ, ինչպես նաև գրել է 300 էջանոց «La disparition» վեպը՝ առանց օգտագործելու «e» տառը (ֆրանսերենի առանձնահատկություններից կախված՝ «e» տառի կիրառումը չափավորելը բավականին «դժվար է», իսկ առանց մյուս հնչյունների «հեշտ է»)։ Վալերի Կիսլովի ռուսերեն թարգմանության մեջ բացակայում է «օ» տառը, որը ռուսերենի ամենատարածված տառերից մեկն է։
Շրթնային հնչյուններից (բ, պ, փ, ֆ, մ) զուրկ լիպոգրամայի օրինակ Սայաթ-Նովայից.

Թար նազանին, թար կու խնդա, թար կու լա, 
Թար աջ ձեռին, թար սիրտ խոցող թալ գուլլա,
Թար ձախ ձեռքին, թար գինով լի, թար կուլա.

Թար արևը, թար կու ցոլա, վարդին՝ շանգ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
The Pilgrim's Progress in Words of One Syllable by Mary Godolphin (pseudonym of Lucy Aikin)
Robinson Crusoe in Words of One Syllable by Mary Godolphin
Lives of the Presidents Told in Words of One Syllable by Jean S. Remy
Las vocales malditas Archived 2014-12-14 at the Wayback Machine. by Óscar de la Borbolla
A Loquacious Location of Lipograms (omits the letter E)
Lipogram article at A.Word.A.Day
Lipogrammatic Autobiography by Douglas R. Hofstadter
A thread of a Hungarian forum where the members talk only in Eszperente (regular Hungarian, but using only the vowel E)
Մոնտե Մարենցո

Մոնտե Մարենցո (իտալերեն՝ Monte Marenzo), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Լոմբարդիա մարզի Լեքո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1958 մարդ, բնակչության խտությունը 653 մարդ/կմ² է։ Զբաղեցնում է 3 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքսն է՝ 24030, հեռախոսային կոդը՝ 0341։
Հունվարի 25-ին կոմունայում հատկապես նշվում է Սուրբ Պողոս Առաքյալի տոնը։


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրի պաշտոնական կայք (իտալ.)


== Ծանոթագրություններ ==
(6175) Կորի

(6175) Կորի (անգլ.՝ Cori), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1983 թվականի դեկտեմբերի 4-ին Անտոնին Մրկոսի կողմից Կլետում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,190341 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,5247 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,856 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2081,39 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,172961 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 0,4° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(6175) Կորի աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Անկրկնելի գարուն

«Անկրկնելի գարուն» (ռուս.՝ «Неповторимая весна»), ռեժիսոր Ալեքսանդր Ստոլպերի խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմը, որը նկարահանվել է 1957 թվականին։ Պրեմիերան տեղի է ունեցել 1957 թվականին։


== Սյուժե ==
Հարսանիքից անմիջապես հետո հնագետների երիտասարդ ընտանիքը Միջին Ասիա է ժամանում պեղումների համար։ Այնտեղ բռնկված ժանտախտի համաճարակը ժամանակավորապես բաժանում է նորապսակներին և աղջկա մորն ստիպում օգնության համար դիմել իր նախկին ամուսնուն։


== Դերերում ==
Եվգենյա Կոզիրևա –  Ելենա Անդրեևնա, Աննայի մայրը
Իզոլդա Իզվիցկայա –  Աննա Բուրովա, գեներալ Նովոժիլովի դուստրը
Ալեքսանդր Միխայլով –  Եվգենի Բուրով, Աննայի ամուսինը
Իվան Դմիտրիև –  գեներալ Նովոժիլով, Աննայի հայրը
Իրինա Սկոբցևա –  Կլավդիա Նովոժիլովա, գեներալի կինը
Սվետլանա Խարիտոնովա –  Մաշա, Աննայի ընկերուհին
Նինա Դորոշինա –  Նինա, Աննայի ընկերուհին
Վիկտոր Շարլախով –  Գուլյաև
Լեոնիդ Պարխոմենկո –  Բրեխով, վարորդ
Թահիր Սաբիրով- Սախատ
Եվգենի Լեոնով –  Շուշա, Նինայի ամուսինը, բժիշկ
Բորիս Բիտյուկով –  անցակետի սպա
Դանիել Նետրեբին –  Կուզյա, հնագետ (լուսագրերում նշված չէ)
Ալեքսեյ Դոբրոնրավով –  Նիկոդիմ Պետրովիչ, հնագետ (լուսագրերում նշված չէ)
Վիկտոր Կլյուչարև –  գաղութի պետ (լուսագրերում նշված չէ)


== Նկարահանող խումբ ==
Բեմադրող ռեժիսոր՝ Ալեքսանդր Ստոլպեր
Սցենարիստ՝ Սերգեյ Երմոլինսկի
Օպերատոր՝ Ալեքսանդր Խարիտոնով
Նկարիչ՝ Ստալեն Վոլկով
Կոմպոզիտոր՝ Նիկոլայ Կրյուկով
Հնչյունային ռեժիսոր՝ Լ. Բուլգակով
Ռեժիսոր՝ Մ. Չեռնովա
Մոնտաժող՝ Մ. Տիմոֆեևա
Տնօրեն՝ Մաքս Գերշենգորին
Ֆիլմերի արտադրության գլխավոր վարչության նվագախումբ
Դիրիժոր՝ Վերոնիկա Դուդարովա


== Ծանոթագրություններ ==
(1009) Սիրենե

(1009) Սիրենե (անգլ.՝ Sirene), աստերոիդ Մարսի ուղեծիրը հատող աստերոիդների խմբում։ Հայտնաբերվել է 1923 թվականի հոկտեմբերի 31-ին Կառլ Ռեյնմուտի կողմից Հայդելբերգում։ Անվանվել է առասպելական սիրենների անունով։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,622523 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,424 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,821 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1551,23 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,232073 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 15,78° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(1009) Սիրենե աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Ռուսկոե (գյուղ, Բելոգորսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՌուսկոեՌուսկոե (ուկրաիներեն՝ Руське, Ղրիմի թաթարերեն՝ Urus Qoca), գյուղ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Բելոգորսկի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Ուրուս-Խոջա։
2001 թվականի տվյալներով Ռուսկոե գյուղում բնակվում էր 196 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ուլյանդի

Ուլյանդի (ռուս.՝ Улянды, բաշկիրերեն՝ Үләнде), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Աբզելիլովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 90 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
.eu

.eu, Եվրոպական Միության վերին մակարդակի ազգային դոմենը։
Դոմենը գործի է դրվել 2005 թվականի դեկտեմբերի 7-ին։ Եվրամիության քաղաքացիների համար գրանցումը բացվել է 2006 թվականի ապրիլի 7-ից։ Բացումից հետո առաջին ժամվա ընթացքում մոտ 300 դիմում է տրվել։
2006 թվականի հուլիսի տվյալներով գրանցվել է ավելի քան 2 միլիոն դոմեն, ինչպես նաև Վեճերի կարգավորման արտադատական կենտրոնը քննել է ավելի քան 100 հայտ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին hղումներ ==
IANA .eu whois տեղեկություն
Հարթֆորդ (Կոնեկտիկուտ)

Հարթֆորդը (անգլ.՝ Hartford), քաղաք է ԱՄՆ-ի հյուսիսարևելյան մասում, Կոնեկտիկուտ նահանգում։ Հանդիսանում է Կոնեկտիկուտի նահանգի վարչակենտրոնը։ Տեղակայված է Հարթֆորդի շրջանում։ Իր բնակչությամբ Հարթֆորդի անգլոմերացիան 45-րդն է ԱՄՆ-ի ամբողջ տարածքում։


== Ծանոթագրություններ ==
Ստորին Սյամունգա

Ստորին Սյամունգա (ռուս.՝ Нижняя Сямуньга), գետ Ռուսաստանում, հոսում Արխանգելսկի մարզում, Կոմի Հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Մեզենյան Պիժմա գետի աջ ափին՝ 23 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 32 կմ է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը -  03030000112103000045043
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 103004504
Ավազանի կոդը - 03.03.00.001
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 03
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 0


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
(8689) 1992 PU3

(8689) 1992 PU3, աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1992 թվականի օգոստոսի 5-ին Հենրի Հոլտի կողմից Պալոմարում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,249745 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,8854 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,6141 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1232,53 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,292082 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,12° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(8689) 1992 PU3 աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Ստեֆանո Աքորսի

Ստեֆանո Լելիո Բենիամինո Աքորսի (իտալերեն՝ Stefano Lelio Beniamino Accorsi, մարտի 2, 1971(1971-03-02), Բոլոնիա, Իտալիա), իտալացի դերասան։


== Կենսագրություն ==
Ստեֆանո Աքորսին ծնվել է 1971 թվականի մարտի 2-ին Իտալիայի Բոլոնիա քաղաքում։ Սովորել է Ալբերտ Սեյբինի անվան գիտական ճեմարանում։ Դպրոցն ավարտելուց հետո հետևել է ականավոր կինոռեժիսոր Պուպի Ավատիին, որը նրան երկրորդական դեր է տվել 1992 թվականին էկրան բարձրացած «Եղբայրներ և քույրեր» ֆիլմում։ Միևնույն ժամանակ սովորել է Բոլոնիայի Ալեսանդրա Գալանտե Գարոնեի թատերական դպրոցում, որն ավարտել է 1993 թվականին։ Դրանից հետո դարձել է Բոլոնիայի «Արեգակի Արենա» թատրոնի դերասան։ 1994 թվականին Իտալիայում ձեռք է բերել մեծ ճանաչում՝ նկարահանվելով Maxibon պաղպաղակի գովազդում։ Հոլովակը բեմադրել է հայտնի ռեժիսոր Դանիելե Լուկետին, որը հետագայում Աքորսիի հետ աշխատել է մեծ կինոյում։ 
1996 թվականին էկրան բարձրացած «Ջեք Ֆրուշիանտեն դուրս է եկել խմբից» հասունացման մասին դրամայում, որը բեմադրել է Էնց Նեգրոնին՝ Էնրիկո Բրիցիի համանուն վեպի հիման վրա, Աքորսին կատարել է գլխավոր դեր։ Նա համատեղել է աշխատանքը թատրոնում և կինոյում։ 1998 թվականին Էկրան Է բարձրացել միանգամից երկու ֆիլմ, որոնցում Աքորսին կատարել է գլխավոր դերեր. Դանիելե Լուկետիի «Փոքրիկ ուսուցիչներ» ֆիլմում հանդես է եկել հակաֆաշիստական դիմադրության մարտիկի դերում, իսկ ռոք-երաժիշտ Լուչանո Լիգաբուեի «Ռադիո Ֆրեչիա» ռեժիսորական առաջնաելութային աշխատանքում խաղացել է որպես ռադիոհաղորդավար։ Առաջին ֆիլմը մասնակցել է Վենետիկի կինոփառատոնի մրցութային ծրագրին, երկրորդը հայրենիքում արժանացել է բազմաթիվ մրցանակների, իսկ Աքորսին արժանացել է «Դավիդ դի Դոնաթելլո» մրցանակին՝ տղամարդու լավագույն դերի համար։
2001 թվականին Ստեֆանոն առաջատար դեր է խաղացել ռեժիսոր Ֆերզան Օզպետեկի «Թյուրիմացության շռայլություն» ֆիլմում, որը եղել է 2001 թվականի Բեռլինի միջազգային կինոփառատոնում։ Այս կինոնկարը մեծ հաջողություն է ունեցել Իտալիայում և Թուրքիայում, իսկ Աքորսին, որը համասեռամոլի դեր էր խաղում, իր կատարման համար ստացել է երեք մրցանակ։
Այնուհետև Աքորսին Ջակոմո Բատիատոյի «Երիտասարդ Կազանովան» հեռուստաֆիլմում գլխավոր դեր է խաղացել։
Նրա հաջորդ ֆիլմը եղել է «Սեր կոչվող ճամփորդությունը», որը մասնակցել է 2002 թվականի Վենետիկյան միջազգային կինոփառատոնին, որի ընթացքում նվաճել է Վոլպիի գավաթը՝ տղամարդկային լավագույն դերի համար։


== Ֆիլմագրություն ==


=== Ֆիլմեր ===


=== Հեռուստասերիալներ ===


== Ծանոթագրություններ ==
Մյա Նան Նվե

Մյա Նան Նվե (բիրմաներեն՝ မြနန်းနွယ်; թայերեն՝ เทพกระซิบ เมี๊ยะนานหน่วย, գր․՝ "շշնջոցների հրեշտակ"), հայտնի նաև որպես Թայքնանշին (သိုက် နန်းရှင်, գր. «գանձի պահապան»), բիրմայական հայտնի ոգի։ Նա հայտնի էր որպես վիշապ, որը պաշտպանում էր Բոտատաունգ պագոդան։


== Կենսագրություն ==

Մյա Նան Նվեն ծնվել է 1897 թվականի դեկտեմբերի 22-ին, Բրիտանական Բիրմայի Մոգոկ քաղաքում։ Նա Սաոփհայի սերունդն է և Չան Թհարի և Նան Քհամի դուստրը։ 15 տարեկան հասակում նա կրթություն է ստացել Հնդկաստանում և 1926 թվականին ավարտել արվեստի բակալավրի աստիճանով։ Մոգոկի բարձրաստիճան պաշտոնյաները ցանկանում էին ամուսնանալ նրա հետ, սակայն նա մերժում է նրանց։ Վաղ տարիքից միս չէր ուտում։ 1942 թվականին սպիտակ հագուստով մի ծեր մարդ երազում ասում է նրան, որ պետք է տեղափոխվի Յանգոն՝ որպես միսիոներ։ Այսպիսով, նա տեղափոխվում է Յանգոնում Բոտատաունգ պագոդայի փողոց և ամեն օր երկրպագում էր Բոտատաունգ պագոդային։ Նրան անվանում էին Կանաչ արքայադուստր, քանի որ հագնում էր կանաչ հագուստ։ Նա նպաստել է կրոնական գործերին, այդ թվում` Երկրորդ աշխարհամարտի տարիների ավերածություններից հետո Բոտետհաունգ պագոդայի վերակառուցմանը։


== Հոգևոր կյանք ==

Մյա Նան Նվեն մահացել է Մոգոկում 1956 թվականի փետրվարին՝ երկարատև ասթմայի հետ կապված բարդությունների պատճառով։ 1957 թվականին, նրա մահից հետո, Մյա Նան Նվեն դարձավ մեծարված գործիչ։ 1990 թվականին նրա սրբավայրը կանգնեցվեց Բոտտաունգի պագոդայի ներսում, և այդ պահից նա երկրպագվեց որպես Մյա Նան Նվե Հթայյի (աստվածուհի), իրեն օգնության դիմած մարդկանց ցանկությունները իրականացնելու ուժով կերպար։ Հայտնի էր որպես վիշապ, որը պահպանում էր պագոդան։ Հարյուրավոր մարդիկ գալիս են այս վայր՝ նվիրատվություններ կատարելու, ինչպես նաև քրոջ օրհնությունը խնդրելու համար։
Տաճար օրական այցելում է 700 հավատացյալ, իսկ հանգստյան օրերին` 1000-ից 3000 հավատացյա, այդ թվում՝ թաիլանդի շատ հավատացյաներ։  Նա Թաիլանդում հանրաճանաչություն է ձեռք բերել Թաիլանդի հեռուստատեսային ծրագրի միջոցով, որում ներկայացվել է նրա կենսագրությունը։


== Տես նաև ==
Նանգ Կվակ
Փհոսոփ
Փհրա Մե Թհորանի


== Ծանոթագրություններ ==
Պիկշա

Պիկշա (Հայերեն՝ Իշաձուկ անգլ.՝ haddock, լատ. Melanogrammus aeglefinus), ձողաձուկազգինների ընտանիքի ձուկ։ Մարմնի երկարությունը մոտ 70 սմ է, կենդանի զանգվածը՝ 3 կգ։ Մեջքը մուգ գույնի է, կողքերը և փորը՝ արծաթավուն։ 
Տարածված է Ատլանտյան օվկիանոսի հյուսիսային ջրերում, հատկապես Հյուսիսային ծովում, Բարենցի ծովի հարավային մասերում։ Հատակամերձ ձուկ է, սնվում է բենթոսով, մանր փափկամորթներով, խեցգետնակերպերով, որդերով, այլ ձկների ձկնկիթով։ Սեռահասուն է դառնում կյանքի 2-3-րդ, Բարենցի ծովում՝ 5-7-րդ տարում։ Ունի արդյունագործական մեծ նշանակություն։
Ստեֆան Օվրե

Ստեֆան Օվրեն (ֆր.՝ Stéphane Auvray) (ծնվել է 1981 թ. սեպտեմբերի 4-ին Գվադելուպայի Լես Աբիմես քաղաքում) գվադելուպական ֆուտբոլային պաշտպան է։ Ելույթ է ունենում Բրունեյի «ԴՊՄՄ» ակումբի և Գվադելուպայի հավաքականի կազմում։


== Ակումբային կարիերան ==
Գվադելուպայում ծնված Ստեֆանը 14 տարեկանում ֆրանսիական մեկ այլ անդրծովյան տարածքը՝ Սեն Մարտենը լքեց և տեղափոխվեց Ֆրանսիա «Կան» ֆուտբոլային ակումբի պատանեկան թիմում հանդես գալու համար։ 1999 թ. նա հանդես էր գալիս «Կանի» երկրորդ թիմում, իսկ 2002 թ. տեղափոխվեց ֆրանսիական «Պոնտիվի» ակումբը։ 2004 թ. Օվրեն համալրեց «Վանն» ակումբի շարքերը, անցկացնելով նրա կազմում հինգ մրցաշրջան և օգնելով թիմին դուրս գալ Ֆրանսիայի պրոֆեսիոնալ առաջնության երկրորդ լիգա։ 2009 թ. ընթացքում 6 ամիս Օվրեն հանդես եկավ երկրորդ լիգայի մեկ այլ թիմում «Նիմ Օլիմպիկում»։ 2010 թ. Օվրեն պայմանագիր կնքեց Սոքերի բարձրագույն լիգայի՝ MLS-ի «Սպորտինգ» (Կանզաս Սիթի) ակումբի հետ։ 2011 թ. «Սպորտինգի» հետ պայմանագիրը խզելուց հետո Օվրեն համալրեց «Նյու Յորք Ռեդ Բուլզի» շարքերը։ 2012 թ. դեկտեմբերին Օվրեն տեղափոխվեց Բրունեյի «ԴՊՄՄ» ակումբ, որը հանդես է գալիս Սինգապուրի լիգայում։


== Կարիերան հավաքականում ==
Ստեֆան Օվրեն Գվադելուպայի հավաքականում իր նորամուտը նշեց 2007 թ. ԿՈՆԿԱԿԱՖ-ի ոսկե գավաթի «Գվադելուպա-Հայիթի» հանդիպմամբ։ Օվրեն Գվադելուպայի հետ հասավ հրաշալի արդյունքի՝ Կանադայի հետ կիսելով երրորդ տեղը։ ԿՈՆԿԱԿԱՖ-ի ոսկե գավաթի 2007 և 2009 թթ. խաղարկություններին արդեն Օվրեն կրում էր ազգային թիմի ավագի թևկապը։


== Միջազգային գոլերը ==


== Տիտղոսներ և նվաճումներ ==
Ֆրանսիայի ազգային առաջնության (Լիգա 3) հաղթող 2007/2008
ԿՈՆԿԱԿԱՖ-ի ոսկե գավաթում երրորդ տեղ 2007
Ընդգրկվել է 2009 թ. ԿՈՆԿԱԿԱՖ-ի ոսկե գավաթի խորհրդանշական հավաքականում


== Հղումներ ==
Տեղեքարտ Ստեֆան Օվրե national-football-teams.com (en), footballdatabase.eu, lequipe.fr, afterfoot.fr (fr)
Ստեֆան Օվրեի տեղափոխությունը Նյու Յորք Ռեդ Բուլզ newyorkredbulls.com Archived 2011-08-29 at the Wayback Machine., empireofsoccer.com (en), soccerfame.ru (ru)
Բողի

Բողի, գյուղակ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Գենջի գավառակում։ Բնակչությունը հայեր էին։
1880-ական թվականներին ուներ 6 տուն հայ բնակիչ։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Բիթլիսի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Կաստելկուկո

Կաստելկուկո (իտալերեն՝ Castelcucco), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Վենետո մարզի Տրևիզո գավառում։ Բնակչությունը կազմում է 1867 մարդ, խտությունը՝ 233 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 8 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 31030, հեռախոսային կոդ՝ 00423։


== Ծանոթագրություններ ==
Շենսի

Շենսի ( չինարեն հեշտ. 陕西 , պինին: Shǎnxī), նահանգ Չինաստանի հյուսիս-արևմուտքում։ Տարածությունը 190 հազար կմ2 է, բնակչությունը՝ 39,5 միլիոն (2020), վարչական կենտրոնը՝ Սիան։ Հյուսիսային մասը գտնվում է Լյոսային սարավանդի սահմաններում (միջին բարձրությունը՝ մոտ 1500 մ), հարավային մասն զբաղեցնում է Ցինլին լեռնաշղթան (առավելագույն բարձրությունը՝ 3666 մ), որոնց միջև գտնվում է Վեյհե գետի հովիտը։ Կլիման մուսսոնային է, Ցինլինից հյուսիս՝ բարեխառն, հարավում՝ մերձարևադարձային։ Տարեկան տեղումները 300-1000 մմ են։ Գլխավոր գետը Հուանհեն է՝ վեյհե, Հանշույ վտակներով։ Տարածքի մոտ 9 տոկոսը անտառածածկ է։ Բնակչության հիմնական մասն զբաղված է գյուղատնտեսության մեջ։ Մշակում են ցորեն, կորեկ, բրինձ, գաոլյան, եգիպտացորեն, բամբակենի, ձիթատու կուլտուրաներ, շաքարի ճակնդեղ։ Անասնապահությունը թույլ է զարգացած։ Արդյունահանում են քարածուխ, նավթ, երկաթի հանքանյութ։ Մշակող արդյունաբերության հիմնական կենտրոններն են Սիանը, Բաոցցին։ Զարգացած է սև մետալուրգիան, մեքենաշինությունը, քիմիական, բամբակե գործվածքների արդյունաբերությունը, նավթավերամշակությունը։


== Ծանոթագրություններ ==
(542) Սուսաննա

(542) Սուսաննա (անգլ.՝ Susanna), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1904 թվականի օգոստոսի 15-ին Պաուլ Գյոցի և Աուգուստ Կոպֆի կողմից Հայդելբերգում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,907666 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,5048 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,3105 ա. մ., իսկ Երկրի ուղեծրին Սուսաննա աստերոիդը նվազագույնը մոտենում է 1,5118 ա. մ. հեռավորության վրա։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1810,99 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,198787 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 12,07° անկյուն։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է S դասին։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(542) Սուսաննա աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Հերյեդալեն

Հերյեդալեն (շվեդերեն՝ Härjedalen), պատմական նահանգ Շվեդիայի կենտրոնական մասում, Նորլանդ պատմական շրջանում։ Սահմանակցում է Նորվեգիայի հետ, ինչպես նաև Դալարնա, Հելսինգլանդ, Մեդելփադ և Եմթլանդ նահանգների հետ։ Նահանգի տարածքը հիմնականում պատկանում է Եմթլանդ լենի համանուն մունիցիպալիտետին, սակայն ոչ մեծ տարածքներ պատկանում են Դալարնա լենին։ Խոշորագույն բնակավայրը և նահանգի կենտրոնը (ոչ պաշտոնական) Սվեգ բնակավայրն է։
Բնակչությունը 2009 թվականի տվյալներով կազմում է 10 028 մարդ, 0,88 կմ² խտությամբ։


== Տեղագրություն ==
Հերյեդալեն անվանումը ծագել է արևմտա-նորվեգական Herjárdalr անվանումից, ինչը բառացի նշանակում է «Հերյե գետի հովիտ»։


== Աշխարհագրություն ==
Նահանգի 4/5-րդը տեղակայված է ծովի մակարդակից 500 մետր բարձրության վրա։ Մի մասը գտնվում է Սկանդինավյան լեռների շրջանում։ Շվեդիայի ամենաբարձրադիր Հյոգվալեն գյուղը, որը գտնվում է 835 մետր բարձրության վրա, նույնպես գտնվում է Հերյեդալեն նահանգում։


== Պատմություն ==
Ի սկզբանե նահանգը պատկանել է Նորվեգիային, այնուհետև՝ 1645 թվականին Բրյոմսեբրի հաշտության պայմանագրով Նորվեգիան զիջում է այն Դանիային։


== Տես նաև ==
Շվեդիայի նահանգներ


== Ծանոթագրություններ ==
ՖԻՖԱ Ոսկե գնդակ 2011

ՖԻՖԱ Ոսկե գնդակ 2011, աշխարհի լավագույն ֆուտբոլիստի և մարզչի երկրորդ պարգևատրման արարողությունը, որը կայացել է 2012 թվականի հունվարի 9-ին։ Պարգևատրումը կայացել է 8 անվանակարգերում. լավագույն ֆուտբոլիստ և ֆուտբոլիստուհի, կանանց և տղամարդկանց թիմերի լավագույն մարզիչ, տարվա լավագույն գոլ, ՖԻՖԱ-ի նախագահի մրցանակ, FairPlay-ի և տարվա խորհրդանշական հավաքականի մրցանակ։


== Աշխարհի լավագույն ֆուտբոլիստ ==


== Տղամարդկանց ֆուտբոլի տարվա լավագույն մարզիչ ==


== Աշխարհի լավագույն ֆուտբոլիստուհի ==


== Կանանց ֆուտբոլի տարվա լավագույն մարզիչ ==


== ՖԻՖԱ 2011 աշխարհի խորհրդանշական հավաքական ==


== Տարվա լավագույն գոլ (Պուշկաշի մրցանակ) ==


== ՖԻՖԱ-ի նախագահի մրցանակ ==

2001 թվականից սկսած այս պատվավոր մրցանակը տրվում է ՖԻՖԱ-ի կողմից այն անձանց կամ կազմակերպություններին, որոնք մեծ ներդրում են ունենում ֆուտբոլում։

 Ալեքս ՖերգյուսոնՄանչեսթեր Յունայթեդ


== FairPlay մրցանակ ==
Ճապոնական ֆուտբոլային ասոցիացիա


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Մրցանակի պաշտոնական կայք Archived 2015-01-12 at the Wayback Machine.
Բորիս Գորովոյ

Բորիս Օլեգովիչ Գորովոյ (ռուս.՝ Борис Олегович Горовой, ապրիլի 8, 1974(1974-04-08), Լենինգրադ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), ռուս և բելառուս ֆուտբոլիստ, կիսապաշտպան, հարձակվող և մարզիչ, մրցավար։
Ֆուտբոլային կարիերան սկսել է Տագանրոգի «Տորպեդո» ակումբում, որի կազմում 1991-1995 թվականներին հանդես է եկել Ռուսաստանի առաջին և երկրորդ լիգաներում։
1996-1998 թվականներին խաղացել է բելառուսական ակումբներում։
1999-2002 թվականներին հանդես է եկել Սանկտ Բետերբուրգի «Զենիթ» ակումբում, նրա կազմում դարձել է 2001 թվականի Ռուսաստանի առաջնության բրոնզե մեդալակիր և 2002 թվականի գավաթի խաղարկության եզրափակչի մասնակից։
2007 թվականին եղել է սիրողական «Հյուսիսային Պալմիրա» ակումբի խաղացող մարզիչ։ 2006-2009 թվականներին եղել է ֆուտբոլային մրցավար, սպասարկել երկրորդ դիվիզիոնի երիտասարդական և սիրողական առաջնությունները։
2001 թվականի ապրիլից մինչև 2002 թվականը եղել է «Տագանրոգ» ակումբի մարզիչ, 2012 թվականի ապրիլից 2015 թվականի փետրվար՝ ակումբի գլխավոր տնօրեն։
Աշխատել է Լեսգաֆտի անվան համալսարանում որպես մանկավարժ։
2019 թվականի փետրվարին սկսել է մարզել «Լենինգրադեց» մարզադպրոցի պատանեկան թիմը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ֆուտբոլիստի էջը zenit-history.ru կայքում
Борис Горовой: «Сборная строится вокруг игроков Морозова»(չաշխատող հղում)
Մեցլա (գյուղ, Եռվա-Յաանի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՄեցլաՄեցլա (էստ․՝ Metsla), գյուղ Էստոնիայի Յարվամաա նահանգի Եռվա-Յաանի շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 43 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Կոստանյան

Կոստանյան, հայկական ազգանուն։


== Ազգանունը կրողներ ==
Ալբերտ Հովհաննեսի Կոստանյան (1927), խորհրդային հոգեբան։
Արամ Արսենի Կոստանյան (1894-1937), կուսակցական, պետական գործիչ։
Արշակ Սիմոնի Կոստանյան (1865-1920), հայ օպերային երգիչ։
Գևորգ Սուրիկի Կոստանյան (ծնվ. 1977), ՀՀ պետական գործիչ, ՀՀ գլխավոր դատախազ։
Կարապետ Կոստանյան (1853-1920), հայագետ, մանկավարժ։
Կոստան Արտավազդի Կոստանյան (1926-2007), հայ քիմիկոս։
Հայկազ Արամի Կոստանյան (1897-1938), կուսակցական և պետական գործիչ։
Մուրադ Կոստանի Կոստանյան (1902-1992), հայ դերասան, ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստ։
Ռադիկ Բենիկի Կոստանյան (1940), հայ ֆիզիկոս։
Վռամ Քրիստափորի Կոստանյան (1899-1941), հայ տնտեսագետ, պրոֆեսոր։


== Ծանոթագրություններ ==
Դրժավեն վեստնիկ

Դրժավեն վեստնիկ (բուլղար․՝ Държавен вестник, Պետական թերթ), Բուլղարիայի Հանրապետության պաշտոնական տպագիր և առցանց հրատարակություն։ Թերթի խմբագրակազմը ուղղակիորեն ենթակա է Բուլղարիայի խորհրդարանին, որը կարգավորվում է հատուկ օրենքով։ 1950-1962 թվականներին թերթը կոչվում էր «Ազգային ժողովի նախագահության տեղեկագիր»։ Թերթի առաջին համարը լույս է տեսել 1879 թվականի հուլիսի 28-ին։ Այդ օրվանից Բուլղարիայում բոլոր օրենքները, հրամանագրերը, կարգադրությունները և այլն սկսում են գործել ոչ թե որոշման կամ քվեարկության պահից, այլ հաջորդ օրացուցային օրվանից, «Դրժավեն վեստնիկում» տպագրվելուց հետո։
Համաձայն Բուլղարիայի Հանրապետության Սահմանադրության 5-րդ հոդվածի` «ոչ ոք չի կարող դատապարտվել այնպիսի գործողությունների կամ անգործության համար, որոնք դրանց կատարման պահին գործող օրենսդրությամբ նախատեսված հանցագործություն չեն հանդիսացել» - այսինքն Բուլղարիայում օրենքներն ու այլ կարգավորող և վարչական ակտերը «հետադարձ ուժ» չունեն։ Թերթը բաղկացած է երկու բաժնից` պաշտոնական և ոչ պաշտոնական։
Պաշտոնական բաժնում հրապարակվում են Ազգային ժողովի կողմից ընդունված բոլոր նորմատիվային ակտերը, Բուլղարիայի նախագահի հրամանագրերը, Նախարարների խորհրդի կարգադրությունները, երկրի միջազգային պետական պայմանագրերը և այլ հատկապես կարևոր փաստաթղթեր։
Ոչ պաշտոնական բաժնում տպագրվում են նախարարների, պետական և համայնքային ղեկավարների վարչական ակտերը, նախարարությունների, ակադեմիաների, բուհերի, ինստիտուտների, դատական ծանուցագրերը և դատական որոշումները, նախարարությունների հայտարարությունները և հաղորդակցությունները, առևտրական և այլ ընկերությունների կառավարման մարմինների հրավերները և այլն։


== Էլեկտրոնային հրատարակություն ==
2005 թվականի մայիսի 1-ից «Դրժավեն վեստնիկ»-ի էլեկտրոնային էջում տպագրվում են պետական մրցույթների վերաբերյալ բոլոր հայտարարությունները։ 2008 թվականի հուլիսի 1-ից «Դրժավեն վեստնիկ»-ի հրատարակությունները ամբողջությամբ հրապարակվում են էլեկտրոնային էջում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Интернет страница на „Държавен вестник“
Закон за "Държавен вестник"
Վասիլևկա (գյուղ, Սիչովսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՎասիլևկաՎասիլևկա (ռուս.՝ Василевка), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սիչովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 36 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Արեգին (գետակ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Արեգին (այլ կիրառումներ)Արեգին՝ գետակ Լեռնային Կիլիկիայում, Ջահանի ավազանում։ Հոսում է համանուն գյուղի մոտով և մինչև Ջահան գետը հասնելը իր մեջ է առնում մի քանի մանր գետակներ։


== Ծանոթագրություններ ==
Աննա Վիտլոկ

Աննա Վիտլոկ (շվեդերեն՝ Anna Whitlock, հունիսի 13, 1852(1852-06-13)[…], Finnish church parish, Ստոկհոլմ, Ստոկհոլմի լեն, Շվեդիա և Ստոկհոլմ - հունիսի 16, 1930(1930-06-16), Դանդերյուդ, Դանդերյուդ, Ստոկհոլմի լեն, Շվեդիա), շվեդ լրագրող, ռեֆորմատոր, սուֆրաժիստ և  ֆեմինիստ։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է վաճառականի ընտանիքում։ Կրթություն է ստացել Ստոկհոլմի կանանց ճեմարանում։ Այնուհետև 1869-1870 թվականներին զբաղվել է ուսուցչությամբ, 1870-72 թվականներին դաստիարակչուհի է աշխատել է Ֆինլանդիայում։ 1875 թվականին ավարտել է կանանց թագավորական ուսուցչական ճեմարանը։ 1876-1878 թվականներին մանկավարժություն և լեզուներ է ուսումնասիրել Շվեյցարիայում, Իտալիայում և Ֆրանսիայում։
1878 թվականին Ստոկհոլմում հիմնել է աղջիկների դպրոց։ 1893 թվականից սկսած Էլեն Քեյի հետ վերակազմավորել է դպրոցը որպես համատեղ ուսուցման կրթական հաստատություն՝ կենտրոնանալով աղջիկների համար բնական գիտությունների դասավանդման և տղաների համար` հումանիտար գիտելիքների վրա։ Դպրոցում կիրառվել են դասավանդման նոր մեթոդներ. ուսանողական ինքնակառավարում, տեսական և գործնական աշխատանքների տարբերակում։ Դպրոցը հավատարիմ է մնացել կրոնական ազատության սկզբունքներին։
Վիտլոկը հասարակական գործիչ էր։ Եղել է Շվեդիայի կանանցընտրական իրավունքների ազգային ասոցիացիայի համահիմնադիր, խորհրդի անդամ և երկու անգամ` նախագահ (1903-1907 և 1911-1912)։
Համագործակցել է «Aftonbladet» թերթի հետ։
Մահացել է 1930 թվականի հունիսի 16-ին։ Թաղված է Ստոկհոլմի Հյուսիսային գերեզմանատանը։ 


== Մրցանակներ ==
Պարգևատրվել է Շվեդական թագավորական Իլլիս քվորում մեդալով (1918)։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Կենսագրություն
Աննա Վիտկոլ (շվեդ.)
Աննա Վիտկոլ (շվեդ.)
Բաբկեն Կարապետյան

Բաբկեն Կարապետի Կարապետյան (մայիսի 2, 1911(1911-05-02), Ալեքսանդրապոլ, Երևանի նահանգ, Կովկասի փոխարքայություն, Ռուսական կայսրություն - 1994, Երևան, Հայաստան), հայ խորհրդային բանաստեղծ, արձակագիր, լրագրող, ԽՍՀՄ Գրողների միության անդամ (1934)։


== Կյանքն ու գործունեությունը ==
Ծնվել է 1911 թվականի մայիսի 2-ին Ալեքսանդրապոլ (այժմ՝ Գյումրի) քաղաքում։ 1938 թվականին ավարտել է Մոսկվայի համամիութենական Ժուռնալիստիկայի ինստիտուտը։ Աշխատել է «Խորհրդային Հայաստան» թերթում որպես արվեստի, գիտության և գրականության բաժնի վարիչ։ Եղել է «Իզվեստիա», «Տրուդ» թերթերի, համամիութենական ռադիոյի սեփական թղթակիցը Հայաստանում, Երևանի փաստագրական կինոնկարների ստուդիայի տնօրեն։ 1941-1945 թվականներին մասնակցել է Հայրենական Մեծ պատերազմին։ Խմբագրել է «Մարտ հանուն հայրենիքի» ճակատային թերթը։
Հրատարակել է «Ռելսերի երգը» (1932), «Լիրիկա» (1941), «Վարդենի» (1956), «Արևը լեռան վրա» (1964), «Կյանքի հետ» (1975) և այլ խոհաքնարական մի շարք բանաստեղծությունների ժողովածուներ։ Գրել է նաև արձակ գործեր («Սեր և սուսեր», 1962, «Ուռենու տակ», 1967)։


== Երկեր ==
Լիրիկա, Երևան, 1941, 136 էջ։
Ռազմի քնար, Երևան, 1945, 72 էջ։
Հերոսների մոտ (ակնարկներ), Երևան, 1948, 124 էջ։
Գարնանային նվագներ, Երևան, 1949, 128 էջ։
Ծանոթ դեմքեր (երգիծանք), Երևան, 1953, 72 էջ։
Արձագանք (լիրիկա և սատիրա), Երևան, 1954, 115 էջ։
Վարդենի, Երևան, 1956, 124 էջ։
Քաղաքների երգը, Երևան, 1959, 164 էջ։
Սեր և սուսեր, Երևան, 1962, 316 էջ։
Արևը լեռան վրա, Երևան, 1964, 192 էջ։
Ուռենու տակ (արձակ), Երևան, 1967, 368 էջ։
Գիրք սիրո և ցասման, Երևան, 1970, 320 էջ։
Հայրենի ծուխ, Երևան, 1973, 348 էջ։
Կյանքի հետ, Երևան, 1975, 404 էջ։
Հաղթակամար, Երևան, 1980, 216 էջ։
Կյանքի աղբյուրը, Երևան, 1986, 245 էջ։


== Պարգևներ ==
1961 թվականին պարգևատրվել է «Պատվո նշան» շքանշանով։


== Գրականություն ==
Հայկ Խաչատրյան, Գրական տեղեկատու, Երևան, 1986, էջ 246-247։
Հայկական համառոտ հանրագիտարան, հատ. 2, Երևան, 1995, էջ 621։
Ով ով է (Հայեր։ Կենսագրական հանրագիտարան), հատ. 1, Երևան, 2005։
Շեյխհուսեյն

Շեյխհուսեյն, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Խարբերդի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Խարբերդի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Լանգենարգեն

Լանգենարգեն  (գերմ.՝ Langenargen), կոմունա Գերմանիայի Բադեն Վյուրտեմբերգ երկրամասում։
Մտնում է Բոդենզե շրջանի կազմում։ Բնակչությունը կազմում է 7803 մարդ(ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի)։ Տարածքը կազմում է 15,26 կմ²։ Պաշտոնական կոդ՝ 08 4 35 030։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական էջ
Ոսկե տիկին (հուշարձան, Լյուքսեմբուրգ)

Հուշարձան (ֆր.՝ Monument du souvenir), սովորաբար կոչվում է Gëlle Fra (Գելե Ֆրա) (լյուքսեմբուրգերեն նշանակում է «Ոսկե տիկին»), ռազմական հուշահամալիր Լյուքսեմբուրգ քաղաքում, հարավային Լյուքսեմբուրգում։ Հուշարձանը նվիրված է մոտ 1000 լյուքսեմբուրգցիների հիշատակին, ովքեր ինքնակամ միացել են Դաշնակից ռազմական ուժերին Առաջին աշխարհամարտի ընթացքում։
Gëlle Fra - ն գտնվում է Սահմանադրության հրապարակում՝ Լյուքսեմբուրգի Վերին Քաղաք շրջանում, քաղաքի կենտրոնում։


== Նկարագրություն ==
Հուրշարձանի գլխավոր մասը 21 մետր բարձրության գրանիտե կոթողն է։ Վերևից կոթողը կազմված է ոսկեջրած բրոնզե կնոջ արձանից, որը կարծես դափնեսակ է դնում ազգի գլխին։ Կոթողի ներքևում երկու (ոչ ոսկեջրած) բրոնզե պատկերաքանդակներ են՝ ներկայացնողեն լյուքսեմբուրգցի զինվորներին, ովքեր ինքնակամ գնացել են Ֆրանսիայի կողմից ծառայելու, մեկը պառկած է կոթողի ներքևում և խորհրդանշում է մահը երկրին ծառայելու ընթացքում, իակ նյուսը նստած է և ողբում է զոհված հայրենակցի մահը։

Բոլոր երեք արձանների քանդակագործը արմատներով Լյուքսեմբուրգից Կլաուս Սիտոն է։ Հայտնի չէ, թե ով է հանդես եկել Gëlle Fra - ի մոդելը։ Հուշարձանը բացվել է 1923 թվականին։


== Պատմություն ==


=== Առաջին ամաշխարհային պատերազմ ===
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Լյուքսեմբուրգը ստիպված էր չեզոքություն պահպանել, բայց Լյուքսեմբուրգը գրավվել էր Գերմանիայի կողմից, որը հիմնեց ռազմական գործողություներ անհրաժեշտության դեպքում։ Սակայն լյուքսեմբուրգցիների մեծ մասը չհավատաց Գերմանիային և նրա բարի նպատակներին, վախենալով, որ Գերմանիան պատերազմում հաղթանակ տանելու դեպքում կարող է անեքսիայի ենթարկել երկիրը։ Այս հավանականությունները ամփոփվել են Թեոբալդ ֆոն Բեթման Հոլվեգի Սեպտեմբերյան ծրագրի մեջ։
Թեև լյուքսեմբուրգցիները գտնվում էին Գերմանիայի հսկողույթան տակ և այն, որ նրանք տանն էին, օգնեց Դաշնակիցներին, որոնք գտնվելով սահմանից այն կողմ՝ Գերմանիայի վերահսկողությունից դուրս, հավաքել կամավորներ Գերմանիայի դեմ կռվելու համար։ Ընդհանուր առմամբ 3700 լյուքսեմբուրգցիներ ծառայեցին ֆրանսիական բանակում, որոնցից 2000 - ը զոհվեցին։ Քանի որ Լյուքսեմբուրգի մինչպատերազմյան բնակչության թվաքանակը կազմում էր ընդամենը 266 000 մարդ, այդ կորուստը կազմել է բնակչության 1% - ը, որը համեմատաբար շատ ավելի մեծ է, քան ցանկացած այլ պատերազմի մասնակից երկրում։ (Տես՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմի կորուստները)։


=== Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո ===
Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմի ժամանակ, երբ Լյուքսեմբուրգը գրավված էր նացիստների կողմից, գերմանացիները 1940 թվականի հոկտեմբերին քանդեցին այս հուշահամալիրը։ Հուշահամալիրից մի քանի մասեր փրկվել են և պատերազմից հետո հուշարձանը մասամբ վերականգնվեց։ Հետագա փոփոխություններ են կատարվել Լյուքսեմբուրգի՝ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին և Կորեական պատերազմին մասնակցած զինվորական ուժերի պատվին։
Հուշարձանը իր տեղում լիովին վերակառուցվել և վերականգնվել է միայն 1985 թվականին։
Ոսկեզօծ կնոջ արձանը ցուցադրվել է 2010 թվականի Շանհայի համաշխարհային ցուցահանդեսի Լյուքսեմբուրգի տաղավարի մուտքի մոտ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
(Ֆրանսերեն)/(գերմ.) Լյուքսեմբուրգի գերմանական օկուպացիա. GWPDA, 1998 թվական մայիսի 21։ | Ստուգվել է 2014 թվականի ապրիլի 15 - ին։
Հանգիստ Լյուքսեմբուրգում. Տեսարժան վայրեր։ Ոսկե Տիկին։
Որտեղ մենք ծառայում ենք

«Որտեղ մենք ծառայում ենք» կամ «Այնտեղ, որտեղ ծառայում ենք» (անգլ.՝ (In Which We Serve), բրիտանական հայրենասիրական կինոնկար, որը նկարահանվել է 1942 թվականին՝ դառնալով դեբյուտային ռեժիսորներ Նոել Քաուարդի և Դևիդ Լինի համար։ Քաուարդը հանդես էր եկել նաև որպես պրոդյուսեր, սցենարիստ, դերասան և կոմպոզիտոր, իսկ Լինը պատասխանատու էր մարտական տեսարաններ նկարահանման համար։ Սյուժեն ոգեշնչված է «Քելլի» (HMS Kelly) էսկադրոնային ականակրի ճակատագրից, որը ղեկավարում էր լորդ Մաունթբեթենը։ Կինոնկարն ստացել է ԱՄՆ-ի կինոքննադատների ազգային խորհրդի մրցանակը` որպես լավագույն կինոնկար, ինչպես նաև Ակադեմիայի մրցանաk («Օսկար») երկու անվանակարգերում` «Լավագույն ֆիլմ» և «Լավագույն օրիգինալ սցենար»։ Բացի այդ, Քաուարդն ստացել է Ակադեմիայի հատուկ մրցանակ՝ կինոնկարի ստեղծման գործում ունեցած նշանակալի ներդրման համար։


== Սյուժե ==
1941-ի մայիսին՝ Կրետեի ռազմագործողության ժամանակ, բրիտանական կործանիչ «Տորրինը» (HMS Torrin) նախ գիշերը խոցում է անպաշտպան գերմանա-իտալական ջոկատին, այնուհետև օրվա ընթացքում գերմանական ինքնաթիռների հետ մտնում է անհավասար կռվի մեջ, ստանում է մի քանի ճեղքվածք և կործանվում է։ Անձնակազմի փրկված անդամները հավաքվում են փչովի նավակում։ Նրանց աչքի առջևում անցնում են անցյալի պահերը՝ նավի մեկնարկը ջրում, պատերազմից առաջ խաղաղ կյանքի դրվագներ, առաջին մարտեր ու առաջին կորուստներ, մասնակցությունը Դյունկերկից բրիտանական զորքերի տարհանմանը, հազվադեպ հանդիպումներ հարազատների և ընկերների հետ...


== Դերերում ==
Նոել Կաուարդ՝ կապիտան Քինրոս
Բերնարդ Մայլս՝ ավագ սպա Ուոլթեր Հարդի
Ջոն Միլս՝  երիտասարդ նավաստի,  կարճահասակ Բլեյք
Սելիա Ջոնսոն՝ Ալիքս Կինրոս, կին կապիտան
Մայքլ Ուիլդինգ՝  Ֆլեգս 
Լեսլի Դվայեր՝  Պարկինսոն 
Ջեյմս Դոնալդ՝  դոկ 
Ռիչարդ Աթենբորո՝ երիտասարդ Սթոքեր
Ջոյս Քերի՝  Քեթ Հարդի՝ սպայի կինը
Քեյ Ուոլշ՝  Ֆրիդա Լյուիս՝ Բլեյքի կինը 
Քեթլին Հարիսոն՝ միսիս Բլեյք՝ Բլեյքի մայր 
Դենիել Մեսի՝  Բոբի Քինրոս, կապիտանի որդին
Ջուլիետ Միլս՝  կարճահասակ Բլեյքի երեխան


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Hoare Philip (1995)։ Noël Coward: A Biography։ New York: Simon & Schuster։ ISBN 0-684-80937-0  
Vermilye Jerry (1978)։ The Great British Films։ Citadel Press։ ISBN 0-8065-0661-X 


== Արտաքին հղումներ ==
«Որտեղ մենք ծառայում ենք»(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում
Որտեղ մենք ծառայում ենք(անգլ.) ֆիլմը Rotten Tomatoes կայքում
«Որտեղ մենք ծառայում ենք»(անգլ.) ֆիլմը Box Office Mojo  կայքում
In Which We Serve: Battle Stations an essay by Terrence Rafferty at the Criterion Collection
In Which We Serve on Lux Radio Theater: 21 June 1943