Իննա Մակարովա

Իննա Վլադիմիրովնա Մակարովա (ռուս.՝ Инна Владимировна Макарова, հուլիսի 28, 1926(1926-07-28), Տայգա, Տոմսկի օկրուգ, Սիբիրի երկրամաս, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - մարտի 25, 2020(2020-03-25), Մոսկվա, Ռուսաստան), խորհրդային և ռուս դերասանուհի, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1985), Ստալինյան I աստիճանի մրցանակի դափնեկիր (1949)։


== Կենսագրություն ==
Իննա Մակարովան ծնվել է 1926 թվականի հուլիսի 28-ին Սիբիրի երկրամասի Տոմսկի շրջանի Տայգա քաղաքում, Նովոսիբիրսկի ռադիոկոմիտեի աշխատողներ Վլադիմիր Ստեպանովիչ Մակարովի և Աննա Իվանովնա Գերմանի ընտանիքում։ Մանկությունն ու պատանեկությունն անցկացրել է Նովոսիբիրսկում։ Նրա ընտանիքն ապրել է Գրողների տանը։
Չորրորդ դասարանում Իննա Մակարովան ընդունվել է դրամատիկական խմբակ։ Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ ընկերների հետ շրջել է հիվանդանոցներում և ելույթ ունեցել վիրավորների համար։
1943-1948 թվականներին սովորել է Գերասիմովի անվան կինեմատոգրաֆիայի համառուսական պետական ինստիտուտում՝ Սերգեյ Գերասիմովի և Տամարա Մակարովայի արվեստանոցում։ Ուսման տարիներին կատարել է Կարմենի դերը համանուն պիեսում, որը բեմադրել էր Տատյանա Լիոզնովան։ Այդ ուսանողական աշխատանքը դիտել է Ալեքսանդր Ֆադեևը և Իննա Մակարովայի մեջ տեսել Լյուբով Շևցովայի ապագա դերակատարուհուն «Երիտասարդ գվարդիա» ֆիլմում, որում Գերասիմովը նկարահանել է իր ամբողջ կուրսին։ Ընդ որում՝ ռեժիսորը սկզբում Իննա Մակարովայի համար նախատեսել էր Վալերիա Բորցի դերը։ Ֆիլմում կատարած աշխատանքի համար դերասանուհին արժանացել է Ստալինյան I աստիճանի մրցանակի (ռեժիսորի, օպերատորի և մի խումբ դերասանների հետ միասին)։
Ուսման տարիներին ծանոթացել է ապագա ամուսնու՝ Սերգեյ Բոնդարչուկի հետ, որը նրանց կուրս էր եկել ռազմաճակատից հետո։ Հարսանիքից հետո ապրել են Սադովայա-Տրիումֆալնայա փողոցում գտնվող նկուղային սենյակում։ Սակայն Ստալինյան մրցանակ ստանալուց հետո ստացել են նոր բնակարան։
1948 թվականին Իննա Մակարովան ընդունվել է Կինոդերասանի թատրոն-ստուդիայի թատերախումբ։ Ալլա Տարասովա, տեսնելով Մակարովայի խաղը, ցանկացել է նրան հրավիրել Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոն, սակայն Գերասիմովը դեմ է եղել. «Նա պետք է կինոմատոգրաֆիայի համար»։
Կինոյում Իննա Մակարովայի հաջորդ նշանակալի աշխատանքը եղել է Կատյա Պետրաշենի դերը «Բարձրություն» (ռուս.՝ «Высота», 1957) ֆիլմում, ապա Վարվառայի դերը «Ինձ համար թանկագին մարդ» (ռուս.՝ «Дорогой мой человек», 1958) ֆիլմում։ Վերջինիս սցենարը, ըստ Իննա Մակարովայի, գրվել է հենց իր ու Ալեքսեյ Բատալովի համար, և իրենք այդ դերերում հաստատվել են առանց փորձի։ Նկարահանումների համար Իննա Մակարովան որոշել է բաժանվել Սերգեյ Բոնդարչուկից։ Բաժանումը եղել է ծանր, և դրանից հետո դերասանուհին երկար ժամանակ չի ամուսնացել։
Հետագայում Իննա Մակարովայի կատարած հայտնի ու վառ դերերից են եղել աշխատանքները «Աղջիկները» (ռուս.՝ «Девчата», 1961), «Բալզամինովի ամուսնությունը» (ռուս.՝ «Женитьба Бальзаминова», 1964), «Կանայք» (ռուս.՝ «Женщины», 1966), «Ռուսական դաշտ» (ռուս.՝ «Русское поле», 1971) ֆիլմերում։ 1980-ական թվականների կեսին սկսել է քիչ նկարահանվել՝ նվիրվելով համերգային գործունեությանը։ 2000-ական թվականների սկզբին և կեսերին վերադարձել է դերասանական կարիերային՝ նկարահանվելով տարբեր սերիալներում։
Իննա Մակարովան մահացել է 2020 թվականի մարտի 25-ին Մոսկվայում։


== Ընտանիք ==

Պապ (հոր կողմից)՝ Ստեպան Ռոդիոնովիչ Մակարով, Վյատկայի վերաբնակիչների, հարմոնի վարպետ, ունեցել է հիանալի երաժշտական լսողություն, նվագել է հարմոն, կիթառ և մանդոլին,
Պապ (մոր կողմից)՝ Վան Լյուդվիգ Արման, աքսորված ավստրիացի լեհերից, կաթոլիկ, ամուսնացել է Իրինա Վարակինայի հետ, որը վերաբնակիչ էր Բրոննիցիի մոտից, ամուսնանալիս մկրտվել է որպես ուղղափառ՝ վերցնելով Իվան Միխայլովիչ Գերման անունը,
Հայրը՝ Վլադիմիր Ստեպանովիչ Մակարով, ռադիոհաղորդավար, գրող և բանաստեղծ, 1934 թվականին դարձել է ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ, մահացել է երեսունչորս տարեկանում,
Մայրը՝ Աննա Իվանովնա Գերման, գրական խմբագիր-թղթակից, աշխատել է Նովոսիբիրսկի ռադիոկոմիտեում, եղել է տեղական պատանի հանդիսատեսի թատրոնի գրական բաժնի վարիչ, ապա աշխատել է Նովոսիբիրսկի «Красный факел» թատրոնում, եղել է ընկեցիկ, Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ ծառայել է 4-րդ գվարդիական ականանետային գնդում,
Քույր՝ Նինա,
Քրոջ որդին՝ Անդրեյ Մալյուկով (ծնվ.՝ 1948), ռեժիսոր, ՌԴ ժողովրդական արտիստ,
Առաջին ամուսինը (1947-1959) – Սերգեյ Բոնդարչուկ, դերասան և կինոռեժիսոր, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1952),
Դուստրը՝ Նատալյա Բոնդարչուկ (ծնվ.՝ 1950), դերասանուհի և կինոռեժիսոր, ՌԴ արվեստի վաստակավոր գործիչ (2009),
Թոռ՝ Իվան Բուրլյաև (ծնվ.՝ 1976), կոմպոզիտոր, «Золотой Витязь» կինոյի, թատրոնի և մարտական արվեստների միջազգային ֆորումի արտ-տնօրեն, «Золотой Век» պրոդյուսերական կենտրոնի գլխավոր տնօրեն,
Թոռնուհի՝ Մարիա Բուրլյաևա (ծնվ.՝ 1987), դերասանուհի,
Երկրորդ ամուսինը (1973-2013) – Միխայիլ Պերելման (1924-2013), վիրաբույժ, ԽՍՀՄ ԲԳԱ ակադեմիկոս։


== Ֆիլմագրություն ==


=== Մասնակցություն ֆիլմերում ===
1996 – Նիկոլայ Ռիբնիկով (ОРТ «Որ հիշեն» (ռուս.՝ Чтобы помнили») հեռուստահաղորդումների շարքից, վավերագրական)
1996 – Սերգեյ Գուրզո (ОРТ «Որ հիշեն» (ռուս.՝ Чтобы помнили») հեռուստահաղորդումների շարքից, վավերագրական)
2003 – Նոնա Մորդյուկովա։ Ես հիշում եմ (ռուս.՝ Нонна Мордюкова. Я вспоминаю…, վավերագրական)
2006 – Ալլան վզից կախ (ռուս.՝ Алла на шее, վավերագրական)
2007 – Համաժողովրդական դերասանուհի Նինա Սազոնովա (վավերագրական)
2007 – Հեքիաթ Մոխրոտի մասին, կամ Ֆեմինա սովետիկա (ռուս.՝ Сказка о Золушке, или Фемина совьетика, վավերագրական)
2008 – Ալեքսեյ Բատալով։ Մեր թանկագին մարդը (ռուս.՝ Алексей Баталов. Дорогой наш человек, վավերագրական)
2008 – Նադեժդա Ռումյանցևա։ Աղջիկներից մեկը (ռուս.՝ Надежда Румянцева. Одна из девчат, վավերագրական)
2008 – Աղջիկները (ռուս.՝ Девчата, ՍՏԲ ալիքի «Անհայտ տարբերակ» (ռուս.՝ Неизвестная версия») հաղորդումների շարքից)
2010 – Եվ հավերժությամբ է լցված պահը... (ռուս.՝ И вечностью наполнен миг…, վավերագրական)
2010 – Նիկոլայ Ռիբնիկով։ Տղան Զարեչնայա փողոցից (ռուս.՝ Николай Рыбников. Парень с Заречной улицы, վավերագրական)
2010 – Нонна Мордюкова. Такой её никто не знал (ռուս.՝ , վավերագրական)
2011 – Գեորգի Յումատով։ Սպայի ողբերգությունը (ռուս.՝ Георгий Юматов. Трагедия офицера, վավերագրական)
2011 – Գլխավոր դեր սիրելի դերասանուհու համար (ռուս.՝ Главная роль для любимой актрисы, վավերագրական)
2012 – Բալզամինովի ամուսնությունը (ռուս.՝ Женитьба Бальзаминова, «Խորհրդային կինոյի գաղտնիքները» վավերագրական ֆիլմերի շարքից)
2015 – Աղջիկները (ռուս.՝ Девчата, «Խորհրդային կինոյի գաղտնիքները» վավերագրական ֆիլմերի շարքից)
2016 – Իննա Մակարովա։ Մարդու ճակատագիրը (ռուս.՝ Инна Макарова. Судьба человека, վավերագրական)


== Պարգևներ և կոչումներ ==
ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստ (23 հոկտեմբերի, 1962)
ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստ (11 հունիսի, 1971)
ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (02 սեպտեմբերի, 1985)
Ստալինյան առաջին աստիճանի մրցանակ (1949) – «Երիտասարդ գվարդիա» ֆիլմում Լյուբով Շևցովայի դերը կատարելու համար (1948)
Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշան
Բարեկամության շքանշան (10 հոկտեմբերի, 2002) – բազմամյա բեղմնավոր աշխատանքի համար մշակույթի և արվեստի բնագավառում
«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» IV աստիճանի շքանշան (28 հուլիսի, 2006) – հայրենական կինոարվեստի զարգացման գործում ունեցած մեծ ավանդի և բազմամյա ստեղծագործական գործունեության համար
«Ի հիշատակ Մոսկվայի 850-ամյակի» մեդալ
«Կուզբասի զարգացման գործում ունեցած մեծ ավանդի համար» I աստիճանի մեդալ (8 օգոստոսի, 2001) – բազմամյա բեղմնավոր աշխատանքի, բարձր պրոֆեսիոնալիզմի, մարզի սոցիալ-տնտեսական զարգացման գործում ունեցած նշանակալի ավանդի համար
«Виват кино России!» կինոփառատոն Սանկտ Պետերբուրգում («Ճանաչում» հատուկ մրցանակ, 2006)
Ռուսաստանի «Նիկա» կինեմատոգրաֆիական արվեստների ակադեմիայի ակադեմիկոս


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Макарова Инна Владимировна // Кино: Энциклопедический словарь / Гл. ред. С.И. Юткевич. — М.: Сов. энциклопедия, 1986. — С. 248. — 640 с. — 100 000 экз.
Кривицкий К. Е. Инна Макарова. — М.: Искусство, 1967. — 160, [48] с. — (Мастера советского кино).


== Արտաքին հղումներ ==
Инна Макарова на peoples.ru
«Биография»։ Актёры советского и российского кино։ rusactors.ru։ Վերցված է 2013-10-16 
Линия жизни. Инна Макарова Archived 2020-10-28 at the Wayback Machine. на сайте телеканала «Культура»