Դու իմ միակն ես

«Դու իմ միակն ես» (ռուս.՝ «Ты у меня одна»), ռուսական գեղարվեստական ֆիլմը, որը նկարահանել է ռեժիսոր Դմիտրի Աստրախանը։ Թողարկվել է 1993 թվականի փետրվարին։


== Սյուժե ==
Ֆիլմի նախաբանում հակիրճ ներկայացվում է մի աղջկա՝ ԱՄՆ մեկնելու պատմությունը, որն անպատասխան սիրահարված է ավագ եղբոր ընկերոջը, որին նա դիմում է «քեռի Ժենյա»։
Անցնում է քսան տարի։ Նախկին բռնցքամարտիկ Եվգենի Տիմոշինը (Ալեքսանդր Զբրուև) աշխատում է որպես հասարակ ինժեներ Սանկտ Պետերբուրգի ինստիտուտներից մեկում՝ գիշերները գումար վաստակելով մթերային խանութում որպես բեռնակիր աշխատելով։ Տիմոշինն ապրում է իր սեքսոպաթոլոգ կնոջ (Մարինա Նեյոլովա) և դստեր՝ Օլյայի հետ խրուշչովյան շենքի մեկ սենյականոց բնակարանում։ Դուստրը մտերիմ է իր դասընկերոջ՝ Պետյայի հետ, որը ծնողների հետ մեկնում է արտերկիր։ Եվգենիի հայրը՝ նախկին նավաստի, մուրացկանություն է անում մետրոյում, շատ գոհ է կյանքից և իր գործունեությունից։ Իսկ հասունացած Աննա Կոլիվանովան (Սվետլանա Ռյաբովա), որը բիզնեսում կայացած կին է և դեռ սիրահարված է Եվգենիին, ԱՄՆ-ից գործնական այցով գալիս է նոր Ռուսաստան։
Կոնստրուկտորական բյուրոյում, որտեղ աշխատում է Եվգենին, հայտարարում են, որ ռուս-ամերիկյան համատեղ ձեռնարկություն է կազմակերպվում, և հաջորդ օրը կժամանի ամերիկյան կողմի ներկայացուցիչը։ Բյուրոյի մասնագետները պետք է անցնեն որոակի քասթինգ, քանի որ համատեղ ձեռնարկությունը վերցնում է միայն երկու աշխատակից։ Եվգենիի գործընկերը ենթադրում է, որ երկու թափուր տեղերից մեկն արդեն զբաղեցնում է պետը։ Տանը Եվգենին այս մասին պատմում է իր կնոջը, և նրանք միասին երազում են, թե ինչպես Եվգենին կընդունվի համատեղ ձեռնարկություն, և նրանք ամբողջ ընտանիքով կմեկնեն ԱՄՆ՝ այնտեղ ապրելու։ Ընտանեկան իդիլիան ընդհատվում է նախ վերևի աղմկոտ հարևանների, իսկ հետո մոտեցող մթերային ֆուրգոնի պատճառով։ Ապրանքները բեռնաթափելուց հետո Եվգենին քնում է հենց խանութում և հիշում, թե ինչպես է ծանոթացել իր կնոջ հետ. Եվգենին տարրական դպրոցում սիրահարված է եղել Նատաշային, որին նորից հանդիպել է  Եվգենիի բռնցքամարտի մենամարտի ժամանակ, երբ երկուսն էլ քսան տարեկան էին, և որտեղ հավաքվել էին նրա բոլոր ընկերները։ Եվգենին Նատաշային ծանոթացրել է իր ընկերոջ՝ Լյոշայի հետ, որը պատրաստվում էր ամուսնանալ ամերիկուհու հետ, ինչպես նաև Լյոշինայի քրոջ՝ տասներկուամյա Անյայի հետ, որը սիրահարված էր Եվգենիին։ Նշելով Եվգենիի հաղթանակը ռինգում՝ ընկերները երեկույթ են կազմակերպում Լյոշայի և Անյայի բնակարանում, որի ընթացքում սկսվում են հարաբերությունները Եվգենիի ու Նատաշայի միջև հենց վրդովված, խանդող Անյայի աչքի առաջ։
Հաջորդ օրը ամերիկյան ընկերության ներկայացուցիչը ժամանում է կոնստրուկտորական բյուրո։ Ներկայացուցիչն Անյան է, որը բիզնեսում հաջողության է հասել ԱՄՆ-ում։ Նա անմիջապես ճանաչում է Եվգենիին, բայց անսպասելի հանդիպումից շփոթված՝ անցնում է կողքով՝ առանց նույնիսկ բարևելու։ Վրդովված Եվգենին գնում է տուն, որտեղ տոնական սեղանի շուրջ նրան սպասում են կինն ու դուստրը։ Նատաշան և Օլյան արդեն գիտեն, թե ով է ներկայացնում ամերիկյան ընկերությունը, և երկուսն էլ վստահ էին, որ հայրը հյուր կբերի իր վաղեմի ծանոթին։ Բայց Եվգենին գալիս է մենակ և ասում, որ Անյան ճանաչել է իրեն և անտեսել։ Նատաշան զանգահարում է «Աստորիա» հյուրանոց, որտեղ հանգրվանել է Աննան, և պնդում է, որ Եվգենին նրան հրավիրի իրենց տուն։ Եվգենին կտրականապես հրաժարվում է, և այս ամենը վերաճում է ընտանեկան խոշոր սկանդալի, որի ընթացքում կինն ու դուստրը փախչում են տնից, իսկ Եվգենը կոտրում է հեռախոսը և միայնակ հարբում պատրաստված սեղանի շուրջ։
Հենց այդ պահին Անյան գալիս է Եվգենիի տուն։ Նա խոստովանում է, որ միանգամից ճանաչել է նրան, նրա հանդեպ զգացմունքները չեն սառել, և որ ինքը եկել է նրան ոչ պաշտոնական միջավայրում տեսնելու։ Եվգենին նրան առաջարկում է միասին խմել, և վերջում Անյայի հետ դավաճանում է կնոջը։
Երջանիկ Անյան պատրաստակամություն է հայտնում Եվգենիին իր հետ տանել ԱՄՆ։ Նրանք երկուսով ծառայողական մեքենայով գնում են Անայի հյուրանոց։ Ճանապարհին նրանք զանգահարում են Լյոշային, որն ամերիկյան ձեռնարկության տնօրենն է, Աննան նրա հետ համաձայնեցնում է Եվգենիին համատեղ ձեռնարկությունում աշխատանքի տեղավորելու հարցը և պատվիրում ավիատոմսեր։ Այնուհետև նրանք կանգ են առնում խանութում, որտեղ Անյան դոլարով Եվգենիի համար գնում է թանկարժեք կոստյում։ Դրանով նա անհարմար դրության մեջ է դնում Եվգենիին (թվում է՝ նա դոլար առաջին անգամ է տեսնում), բայց աղջիկը հանգստացնում է նրան՝ ասելով, թե թող դա նվեր լինի Լյոշայից։
«Աստորիա» չհասած՝ Եվգենին մեքենայի պատուհանից տեսնում է իր կնոջը, որը հարբած վիճակում պարում է զբոսանավի վրա։ Նա խնդրում է կանգնեցնել մեքենան և ասում է Անյային, որ պետք է Նատաշային տուն տանի։ Անյան դժկամորեն համաձայնում է, բայց ասում է, որ նրան կսպասի հյուրանոցում, և եթե նա չգա, ինքն առավոտյան ժամը 6-ին կգնա նրա հետևից, և իրենք կմեկնեն օդանավակայան։ Նրա ցուցումով Անյայի թիկնապահները Եվգենիին օգնում են տուն տանել հարբած կնոջը։
Տանը Եվգենին ու Նատաշան շարունակում են պարզել իրենց հարաբերությունները։ Գիշերվա կեսին վրդովված դուստրը՝ Օլյան, վերադառնում է Պետյայի մոտից և ականատես լինում ընտանեկան սկանդալի։ Այդ պահին բերևի հարկի հարևանների բնակարանից նորից սկսում է բարձր երաժշտություն լսվել։ Դա կատաղեցնում է Եվգենիին. նա գնում է հարևաններիմոտ և ծեծում տանտիրոջն ու նրա հյուրերին՝ հիշելով բռնցքամարտիկի իր անցյալը։ Վերադառնալով իր բնակարան՝ նա երաժշտություն է միացնում և որոշում է գնալ հյուրանոց՝ Անյայի մոտ։ Հեռանալիս նա խոստովանում է իր կնոջն ու դստերը դավաճանության մասին և ասում, որ հեռանում է նրանցից։
«Աստորիա» հյուրանոցի մոտ իջնելով տաքսիից՝ Եվգենին ականատես է լինում հետևյալ տեսարանին. դռնապանը (նախկին սովետական սպա) դիմավորում է Վովա անունով համասեռամոլին, որը հագել է կանացի հագուստ։ Վերջինս վիրավորում և նվաստացնում է դռնապանին, ապա ուշադրություն է դարձնում Եվգենիին, համակրանք է ցուցաբերում նրա նկատմամբ և դոլար է առաջարկում։ Եվգենին չի արձագանքում՝ հիշելով այն պահը, երբ Անյան դոլարով իր համար կոստյում էր գնել, լուռ շրջվում է և արագ գնում տուն։
Առանց իր բնակարան բարձրանալու՝ Եվգենին մինչև առավոտ մտորումների մեջ կանգնում է իր շքամուտքի մոտ, և երբ Անյան գալիս է նրա հետևից, մերժում է գնալ նրա հետ։ Անյան հուսահատության մեջ փորձում է ինքնասպան լինել՝ նետվելով Եվգենիի շքամուտքի պատուհանից, բայց թիկնապահները փրկում և հանգստացնում են նրան։ Հաղթահարելով  րոպեական թուլությունը և նորից տիրապետելով իրեն՝ Անյան, անցնելով Եվգենիի կողքով, ասում է նրան՝ «Ցտեսություն, քեռի Ժենյա», ու հեռանում է։
Եվգենին, գտնվելով շոկային վիճակում, վերադառնում է տուն։ Կինն ու դուստրը գրկում են նրան, լաց լինում, ներում խնդրում և հաշտվում։ Այդ պահին նրանց բնակարանի պատուհանների տակ գալիս է Եվգենիի հայրը իր մուրացկան ընկերների և սիրողական նվագախմբի հետ։ Նրանք նվագում են Եվգենիի սիրած երգը՝ «Դու իմ մենակ ես»։ Եվգենին դուրս է գալիս փողոց, և նրան հյուրասիրում են ալկոհոլ և խորոված։ Տոնին միանում են նաև Եվգենիի կողմից ծեծված հարևանները, որոնց հետ նա հաշտվում է, ինչպես նաև Աննայի թիկնապահը, որը բերել էր Եվգենիի՝ նոր կոստյումի գրպանում մոռացած անձնագիրը, և շրջակա բոլոր անտունները։
Ֆիլմի ավարտին Եվգենին կանչում է իր կնոջը և գոռում՝ «Նատաշկա, դու իմ միակն ես», որից հետո նորից մռայլվում է։


== Ֆիլմի մասին ==
«Դու իմ միակն ես» վերնագիրը մեջբերում է Յուրի Վիզբորի երգից, որը հայտնի է եղել գլխավոր հերոսների երիտասարդության շրջանում։ Այն կրկներգի պես հնչում է ամբողջ ֆիլմում։
Սցենարը գրվել է Օլեգ Դանիլովի «Մենք գնում ենք դիտելու Չապաևին» (Ես չեմ ուզում գնալ Ամերիկա, ռուս.՝ «Мы идём смотреть „Чапаева“» (Не хочу ехать в Америку) պիեսի հիման վրա։
Բացատրության տեսարանում ռեժիսորը որոշել է հանել կնոջը ֆիզիկական անհավատարմությունը խոստովանելու արտահայտությունը, որն ի սկզբանե առկա էր սցենարում։ Սակայն նկարահանումների ավարտից հետո մոնտաժի և հնչյունավորման ընթացքում նա հասկացել է, որ այդ արտահայտությունն, այնուամենայնիվ, անհրաժեշտ է։ Աստրախանն սկսել է շտապ (ֆիլմի հանձնման վերջնաժամկետը մոտենում էր ավարտին) փնտրել, թե ով կարող էր այն արտասանել Զբրուևի ձայնով (որն այդ ժամանակ մեկնել էր արտասահման) և հարմար ոչ մեկին չգտնելով՝ ինքն է այն արտասանել բավականին արտիստիկ կերպով։
Կոլիվանովների լուսանկարում, որը Անյան նվիրել է Տիմոշինին, Լյոշայի կերպարում պատկերված է Սերգեյ Պարշինը՝ Իվան Պարշինի հայրը, որը մարմնավորել է Լյոշային երիտասարդ տարիքում։


== Դերերում ==


== Նկարահանող խումբ ==


== Մրցանակներ ==
1993 – «Կինոտավր-93» կինոփառատոնի նախագահական խորհրդի մեծ մրցանակ և Մեծ մրցույթի ժյուրիի մրցանակ Ալեքսանդր Զբրուևին «Տղամարդու լավագույն դերակատարման համար»
1993 – Կահիրեի միջազգային կինոփառատոնի «Արծաթե բուրգ» մրցանակ և դիպլոմ Մարինա Նեյոլովային «Կնոջ լավագույն դերակատարման համար»
1993 – Ռուսական կինոակադեմիայի «Կանաչ խնձոր-Ոսկե տերև» մրցանակ Սվետլանա Ռյաբովային կնոջ լավագույն դերակատարման համար
1993 – Ռուսական կինոակադեմիայի «Կանաչ խնձոր-Ոսկե տերև» մրցանակի է առաջադրվել Մարիա Պետրովան «Նկարչի լավագույն աշխատանք» և Ալեքսանդր Պանտիկինը՝ «Կոմպոզիտորի լավագույն աշխատանք» անվանակարգերում
1993 – «Նիկա-93» կինոակադեմիայի մրցանակ Մարինե Նեյոլովային կնոջ լավագույն դերակատարման համար
1993 – «Նիկա-93» մրցանակի է առաջադրվել Ալեքսանդր Զբրուևը «Տղամարդու լավագույն դերակատարում» անվանակարգում
1994 – «Կանանց աշխարհ-94» (Նաբերեժնիե Չելնի) կինոփառատոնի հանդիսատեսի համակրանքի մրցանակ
1994 – «Բյուրեղապակյա արցունք-94»  (ռուս.՝ «Хрустальная слеза-94», Մագնիտոգորսկ) հայրենական մելոդրամայի կինոփառատոնի նախագահի հատուկ դիպլոմ Մարինա Նեյոլովային
1994 – «Լենֆիլմի» մասնագիտական մրցանակների մրցույթում «Տարվա լավագույն ֆիլմ» մրցանակ և  Ադրիան Պիոտրովսկու անվան մրցանակ Օլեգ Դանիլովին՝ «Լավագույն սցենարի համար»


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Любовь Аркус Новейшая история отечественного кино: А-И 1896-2000. — СЕАНС, 2001. — Т. 1. — С. 439. — 523 с. — ISBN 9785901586013


== Արտաքին հղումներ ==
Зачем Астрахан ругался голосом Збруева – 7 дней (ռուս.)