armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Գրիշա Հովհաննիսյան

Գրիշա Սուրենի Հովհաննիսյան (1919, Մալիշկա, Շարուր-Դարալագյազի գավառ - անհայտ), հայ մանկավարժ։ Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից։ ԽՄԿԿ անդամ (1943):


== Կենսագրություն ==
Գրիշա Հովհաննիսյանը ծնվել է 1919 թվականին Եղեգնաձորի շրջանի Մալիշկա գյուղում։ 1919 թվականին ավարտել է գյուղի միջնակարգ դպրոցը և 1937-1939 թվականներին դպրոցում եղել է պիոներ-ջոկատավար։
1939 թվականին զորակոչվել է պարտադիր զինվորական ծառայության։ 1941 թվականի առաջին ամիսներին մասնակցել է թշնամու դեմ մղված կռիվներին Ժիտոմիրի ուղղությամբ Ալեքսանդրիայի շրջանում։ Վիրավորվել է, ապաքինվելուց հետո սովորել է Ստալինգրադի ռազմաքաղաքական ուսումնարանում, որն ավարտելուց հետո ստացել է լեյտենանտի կոչում։ Կռվել է Լենինգրադի ռազմաճակատում, որտեղ էլ լեյտենանտ Գրիշա Հովհաննիսյանը ընտրվել է գումարտակի կոմերիտմիության կազմակերպության քարտուղար։ 1943 թվականին ընդունվել է կոմունիստական կուսակցության շարքերը։
1943 թվականի վերջում նշանակվել է գումարտակի հրամանատարի քաղգծով տեղակալ։ Մասնակցել է  Օրանիենբաումի պլացդարմի գրավման գրոհներին։ 1944 թվականի ապրիլին ծանր վիրավորվել և որպես պատերազմի երկրորդ կարգի հաշմանդամ ազատվել է ծառայությունից։
Մարտերում ցուցաբերած խիզախության համար արժանացել է Հայրենական պատերազմի 2-րդ աստիճանի շքանշանի և «Մարտական ծառայությունների համար», «Արիության համար», «Լենինգրադի պաշտպանության համար», 1941-1945 թթ. Հայրենական մեծ պատերազմում Գերմանիայի դեմ տարած հաղթանակի համար» մեդալների։ Նևա գետն անցնելիս անձնական քաջության համար պարգևատրվել է անվանական մեդալով։
Պատերազմից հետո Հովհաննիսյանն ավարտել է Երևանի հեռակա  մանկավարժական ինստիտուտը, աշխատել է Եղեգնաձոր քաղաքի միջնակարգ դպրոցում պատմության ուսուցիչ։ 1975 թվականին Հովհաննիսյանը անցել է կենսաթոշակի, բայց շարունակել է դասավանդել դպրոցում։


== Պարգևներ ==
Հայրենական պատերազմի 2-րդ աստիճանի շքանշան
«Մարտական ծառայությունների համար» մեդալ
«Արիության համար» մեդալ
«Լենինգրադի պաշտպանության համար» մեդալ
«1941-1945 թթ. Հայրենական մեծ պատերազմում Գերմանիայի դեմ տարած հաղթանակի համար» մեդալ


== Ծանոթագրություններ ==
Մեձանինո

Մեձանինո (իտալերեն՝ Mezzanino), կոմունա Իտալիայի Լոմբարդիա մարզի Պավիա գավառում։ Բնակչության թիվը կազմում է 1472 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում է 106 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է՝ 14 կմ² տարածք։ Հեռախոսի կոդ՝ 0385։ Փոստային ինդեքս՝ 27040։
Քաղաքի հովանավոր պաշտպանն է Սանտա Մարիան։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության աճ.


== Կապի տվյալներ ==
Հեռախոսային կոդ՝ 0385 71013
Պաշտոնական կայք՝ http://www.comune.mezzanino.pv.it/


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.


== Ծանոթագրություններ ==
Մայորովսկի գյուղական խորհուրդ (Կրոլեվեցկի շրջան)

Մայորովսկի գյուղական խորհուրդ  (ուկրաիներեն՝ Майорівська сільська рада), Ուկրաինայի Սումիի մարզի Կրոլևեցկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Մայորովսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 259 մարդ։ Խորհրդում կա 1 բնակավայր։ 


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում բնակավայրերի ամբողջական ցանկ։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
AU:AUՈւկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)
Պավլոգորկովկա

Պավլոգորկովկա (ուկրաիներեն՝ Павлогірківка), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Բոբրինեցի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պավլոգորկովկա գյուղում բնակվում էր 433 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2215 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 195,49 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ամբլեոն

Ամբլեոն (ֆր.՝ Ambléon), կոմունա Ֆրանսիայում՝ Ռոն Ալպեր մարզում՝ Էն գավառում։
INSEE կոդը՝ 01006։


== Բնակչություն ==
2010 թվականի տվյալներով քաղաքում ապրում է 116 մարդ։


== Արտաքին հղումներ ==
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (ֆր.)


== Ծանոթագրություններ ==
Հայ կամավորներ

Հայ կամավորները, կամ Հայկական կամավորական կորպուսը Հայկական գումարտակներ էին Ռուսական և Բրիտանական բանակներում Առաջին համաշխարհային պատերազմի ընթացքում։ 
Այս միավորումների մեծ մասը ռազմական ակտիվություն էին իրականացնում Առաջին համաշխարհային պատերազմի միջին Արևելյան ռազմադաշտում։
Որոշ միավորումներ կազմավորվել էին Օսմանյան կայսրությունից փախած հայերից։ Օսմանյան պառլամենտի անդամ Գարեգին Պաստրմաճյանը մի գնդի հրամանատար էր։ Գեներալ Անդրանիկ Օզանյանը Ռուսաստանի կամավորների գնդի հրամանատարն էր 1914 և 1916 թթ.. ընթացքում։ 
Այս միավորումները տարբեր նախասկիզբ ունեին։ 1917 թ սկսած Կովկասի Հայերի Ազգային Կազմակերպությունը՝ Հայ Ազգային Խորհուրդ, հայ զինվորներին և սպաներին աստիճանաբար միավորեց հիմնելու Հայաստանի Դեմոկրատիկական Հանրապետության զինված ուժեր։


== Ծանոթագրություններ ==
Կաստիլիոն Ֆիբոկի

Կաստիլիոն Ֆիբոկի (իտալերեն՝  Castiglion Fibocchi), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Տոսկանա մարզի Արեցո գավառում։
Բնակչությունը՝ 2110 մարդ (ըստ 2008 թվականի մարդահամար տվյալների)։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 83 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 26 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 52029։ Հեռախոսային կոդը՝ 00575։
Քաղաքի հովանավոր պաշտպանը համարվում է Պետրոս Առաքյալը։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները


== Կապի տվյալներ ==
Հեռախոս։ 0575 47484
Էլեկտրոնային փոստ։ segreteria@comune.castiglionfibocchi.ar.it
Պախտոնական կայք։ http://www.comune.castiglionfibocchi.ar.it


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրի պաշտոնական կայք (իտալ.)
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.


== Ծանոթագրություններ ==
Կրիխլի (Ելիզավետպոլի գավառ)

Կրիխլի, գյուղ Արևելյան Հայաստանի Ելիզավետպոլի նահանգի Ելիզավետպոլի գավառում։


== Բնակչություն ==
1908 թվականին գյուղն ունեցել է 164 կովկասի թաթար բնակիչ։


== Տես նաև ==
Ելիզավետպոլի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Տամեյեռվե

Տամեյեռվե (էստ․՝ Tammejärve), գյուղ Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Սակու շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 18 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Աղավնո (այլ կիրառումներ)

Աղավնո, կարող է վերաբերել՝

Աղավնո՝ գյուղ Արցախի Հանրապետության Քաշաթաղի շրջանում,
Աղավնո՝ գետ Արցախի Հանրապետության Քաշաթաղի շրջանի հյուսիս-արևմուտքում՝ Հագարի գետի աջակողմյան խոշոր վտակներից մեկը,
Աղավնո՝ լեռ Հայաստանի Հանրապետության Արագածոտնի մարզում։
Հայլիգենգրաբե

Հայլիգենգրաբե (գերմ.՝ Heiligengrabe) — կոմունա Գերմանիայում, Բրանդենբուրգի տարածքում։
Մտնում է Արևելյան Պրիգնից Ռուփինի շրջանի կազմի մեջ։ Բնակչությունը 4756 մարդ է (2009 թվականի դեկտեմբերի 31–ի տվյալներով)։ Զբաղեցնում է 232,30 կմ² տարածք։ Կոմունան բաղկացած է 14 գյուղական համայնքների։


== Աշխարհագրություն ==
Հայլիգենգրաբե կոմունան գտնվում է Պրիգնիցի պատմական մարզի արևելքում, Մեկլինբուրգի հետ սահմանին, Վերին Պոմերանիա շրջանում։ Զբաղեցնում է 206,31 կմ² տարածք։ Այն Գերմանիայի ամենամեծ կոմունաներից մեկն է։


== Պատմություն ==
Հայլիգենգրաբե աբբայությունը հիմնադրվել է որպես մենաստան 1289 թվականին Հաֆելբերգերի եպիսկոպոս Հենրիխի և Բրանդենբուրգի կառավարիչ Մարկտրաֆտի կողմից։ Սկզբում աբբայությունը կազմված էր 12 մենուհիներից։


== Սպորտ ==
2008 թվականի մայիսին Հայլիգենգրաբե կոմունայի բնակիչները ստացան Բրանդենբուրգի նոր մրցանակ այն բանի համար, որ կոմունայի յուրաքանչյուր հինգերորդ բնակիչ ակտիվորեն զբաղվում է սպորտով։


== Տեսարժան վայրեր ==
Հայլիգենգրաբեյան դիտակետ — ամենաբարձր դիտակետ–աշտարակը (բարձրությունը 45 մ)՝ կառուցված գերմանական գյուղում։


== Գործընկերներ ==
Ֆարենբախ մունիցիպալիտետ, Բադեն–Վյուրտենբուրգ։


== Հանրահայտ բնակիչներ ==
Գեորգ Բլյումենտալ (1490—1550) — եպիսկոպոս։
Ֆրիդրիխ Գերման Լուտկմյուլլեր (1815—1897) — ճարտարապետ։
Վիլհելմ Լյութերթ (1867—1938) — աստվածաբան։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական էջ
Ջոնսոն շրջան (Նեբրասկա)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ջոնսոն շրջան (այլ կիրառումներ)
Ջոնսոն շրջան (անգլ.՝ Johnson County), ԱՄՆ Նեբրասկա նահանգի 93 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 974 կմ² է, բնակչությունը՝ 4.488 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Թեկումսեհ բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1857 թ.։
Էրմոնելա Յահո

Էրմոնելա Յահո (անգլ.՝ Ermonela Jaho), (1974, Տիրանա, Ալբանիա), ալբանացի օպերային երգչուհի, սոպրանո։


== Կենսագրություն ==
Յահոն երգել սովորել է Տիրանայում։ Այնուհետև, հաղթելով իտալացի օպերային երգչուհի Կատյա Ռիչարելլիի կազմակերպած մրցույթում, Յահոն հնարավորություն է ստացել ուսանելու Մանտույա քաղաքի Ակադեմիայում և ավարտել է վոկալի ու դաշնամուրի հնգամյա դասընթացը Հռոմի սուրբ Ցեցիլիայի անվան Ազգային ակադեմիայում։ Յահոն մի շարք խոշորագույն միջազգային մրցույթների հաղթող է, այդ թվում՝ Միլանում կայացած Պուչինիի անվան մրցույթի (1997 թ.), Անկոնի՝ Սպոնտինիի անվան մրցույթի (1998 թ.), նաև ճանաչվել է Ուեքսֆորդի փառատոնի լավագույն երգչուհի (2000 թ.)։
Վերջին տարիներին Յահոն մեծ հաջողությամբ ելույթ է ունեցել Ամերիկայի և Եվրոպայի առաջատար օպերային թատրոնների բեմերում՝ Լոնդոնի Թագավորական օպերայի, Նյու Յորքի Մետրոպոլիտեն օպերայի, Փարիզի Գրանդ օպերայի։ Յահոյի երգացանկն ընդգրկում է ինչպես քնարական, այնպես էլ՝ դրամատիկ բնույթի օպերային դերերգեր։ Երգչուհու լավագույն դերերից են՝ Վիոլետան (Վերդի, «Տրավիատա»), Միմին (Պուչինի, «Բոհեմ»), Աննա Բոլեյմը (Դոնիցետի, «Աննա Բոլեյն»)։
2011 թվականի հունվարի 8-ին Էրմոնելա Յահոն մենահամերգով հանդես եկավ Մոսկվայում՝ Պ. Ի. Չայկովսկու անվան համերգասրահում։


== Արտաքին հղումներ ==
Յահոյի պաշտոնական կայքը
Soprano Ermonela Jaho about her life in opera (Անգլերեն հարցազրույց)
Youtube video
Ալիս Օզի

Ալիս Օզի (ֆր.՝ Alice Ozy, իրական անուն-ազգանունը՝ Ժյուլի-Ժյուստին Պիյուա, օգոստոսի 6, 1820(1820-08-06), Փարիզ - մարտի 3, 1893(1893-03-03), boulevard Haussmann, Փարիզի 8-րդ շրջան), ֆրանսիացի դերասանուհի և կուրտիզանուհի։


== Կենսագրություն ==

Առաջին անգամ հանդես է եկել 1840 թվականին Վարիետե թատրոնում (ֆր.՝ Théâtre des Variétés)։ Որպես բեմական անուն վերցրել է մոր ազգանունը։ Դերասանական արվեստի նրա առաջին ուսուցիչը եղել է Բեռնար Լեոնը, որը նրան օգնություն է ցուցաբերել։ Ավելի ուշ Օզին նրա հետ խաղացել է Բատինյոլ թատրոնում։ Եղել է նաև Վոդևիլ, Պորտ Սեն Մարտեն և Պալե Ռոյալ (ֆր.՝ Théâtre du Palais-Royal) թատրոնների դերասանուհի։ Նրա համար հատկապես հեշտ են եղել կատակերգական բնութագրական դերերը։ Ճանաչման է հասել որպես քառյակերգերի կատարող։ Ժամանակակիցները Ալիսին նկարագրել են «կենդանի և հրապուրիչ դեմքով, շագանակահեր շքեղ մազերով, փափլիկ կազմվածքով, լավ հագնվող» անհատականության, իսկ նրա «շքեղ ադամանդները շողում էին գրեթե նույնչափ վառ, ինչքան նրա սեփական աչքերը»։
Բեմը թողել է 1855 թվականին։
Եղել է Օմալի դքսի, Թեոֆիլ Գոթիեի, Թեոդոր դե Բանվիլի, Թեոդոր Շասերիոյի, Շառլ և Վիկտոր Հյուգոների, Նապոլեոն III-ի սիրուհին։ 
Թաղվել է Պեր Լաշեզ գերեզմանոցում։ Գերեզմանատանը դրված է Լեոն Ֆագելի և Գյուստավ Դորեի ստեղծած հուշարձանը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Charles Hervey, Alexandre Lacauchie. The theatres of Paris. 1847. p. 208.
Louis Loviot Alice Ozy. 1910.
Jean-Louis Vaudoyer. Alice Ozy ou, l’Aspasie moderne. 1930. Trémois. Paris.
Une muse romantique, Alice Ozy et Théodore Chassériau, Lucy Auge, Paris, 1925
Կուբելս

Կուբելս, Մունիցիպալիտետ Իսպանիայում, գտնվում է Կատալոնիայի ինքնավար համայնքի Լեյդա նահանգում։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Նոգերա շրջանի կազմում։ Տարածքը 39.04 կմ² է։ 2010 թ.-ի տվյալներով բնակչությունը կազմել է 407 մարդ։


== Արտաքին հղումներ ==
Página web del Ayuntamiento Archived 2009-02-14 at the Wayback Machine.
Información de la Generalitat de Catalunya Archived 2007-09-29 at the Wayback Machine.
Información del Institut d'Estadística de Catalunya
Ֆրեսնեդոսո դե Իբոր

Ֆրեսնեդոսո դե Իբոր (իսպ.՝ Fresnedoso de Ibor), բնակավայր և համայնք Իսպանիայի արևմուտքում՝ Էստրեմադուրայի մաս հանդիսացող Կասերես ինքնավար պրովինցիայի Լոս Իբորես շրջանում (կոմարկայում): Զբաղեցնում է 54,66 կմ² տարածք: Բնակչության թվաքանակը 2010 թվականի տվյալներով եղել է 331:
Մինչև հին վարչակարգի անկումը համարվել է Էստրեմադուրայի տարածաշրջանի սահմանադրական համայնք՝ Ֆրեսնեդոսո անվանումով: 1834 թվականից ընդգրկվել է Նավալմորալ դե լա Մատա (Navalmoral de la Mata) դատական տարածքի կազմում: 1842 թվականի մարդահամարի տվյալներով ունեցել է 70 ծուխ և 383 բնակիչ:


== Ժողովրդագրություն ==
1900 թվականից ի վեր՝ բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները եղել են հետևյալը.


== Ժառանգություն ==
Գյուղում գործում է Մերիդա-Բադախոսի կաթոլիկ թեմին պատկանող Սան Անտոնիո Աբադ եկեղեցին:


== Տոնակատարություններ ==
Հունվարի 5-ին նշվումէ սբ Անտոնի տոնը, օգոստոսի վերջերին անց է կացվում Սան Բարտոլոմեին նվիրված փառատոնը:


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ձեռագիր MS 7117

Ձեռագիր MS 7117 (անգլ.՝ Matenadaran MS 7117), Մատենադարանում պահվող ձեռագիր է, որը կազմված է ջատագովական տեքստերից, ինչպես նաև հայերեն, հունարեն, լատիներեն, սիրիերեն, վրացերեն, ղպտիերեն և աղվաներեն այբուբենների գրերի ձեռագիր օրինակներից։ Հայտնի է նրանով, որ ներառում է հայերեն տառերով տառադարձված  քրդերեն գրված հին ձեռագրերի մեծ մասը։


== Ծագում ==
Գրվել է մոտավորապես 1442 թվականին Արճեշ քաղաքի հյուսիս-արևմուտքում գտնվող Սուրբ Աստվածածին վանքում,Մեծոպավանքի դպրոցում։ Գրվել է Կիրակոս Վիրապ (1441-1443) հայոց կաթողիկոսի կողմից, Ղրիմից բերված ձեռագրի օրինակի հիման վրա Թովմա Մեծոփեցու խնդրանքով։


== Աղվանական գրի բացահայտում ==
Աղվանական գիրը ձեռագրում հայտնաբերել է Իլիա Աբուլաձեն 1937 թվականի սեպտեմբերի 28։ Մեկ այլ վրացի լեզվաբան՝ Ակակի Շանիձեն, լրացուցիչ ուսումնասիրություններ կատարեց և եկավ այն եզրակացության, որ գիրը շատ նման է ուտիերենի հնչյունաբանությանը։ Այս ցուցակի մեկ այլ օրինակ լույս է տեսել 1956 թվականին, և մանրամասները հրապարակեց Հ. Քուրդյանը։ 


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին Հղումներ ==
Digitization of the Albanian palimpsest manuscripts from Mt. Sinai
Էրիթրեայի ազգային թանգարան

Էրիթրեայի ազգային թանգարան (անգլ.՝ National Museum of Eritrea), ազգային թանգարան, որը գտնվում է Ասմարայում, Էրիթրեայում։ Հիմնադրվել է 1992 թվականին, Ուոլդիբ Ուոլդեմարիամի կողմից։ Այն ի սկզբանե տեղակայված է եղել նախկին կառավարչի պալատում մինչև 1997 թվականը, երբ տեղափոխվել է։ Վայրն այդ ժամանակվանից սկսված հանձնվել է Քոմբոնի քույրերի աղջիկների դպրոցին։ Էրիթրեայի ազգային թանգարանի գործառույթն էր ներկայացնել Էրիթրեայի պատմությունը` թե՛ երկրի ներսում, թե՛ արտասահմանում։ Այն նաև նպատակ ունի ուսումնասիրել հնագիտական տեղանքներ և բացահայտել երկրի պատմությունը։ 1996 թվականին Էրիթրեայի կենտրոնական կառավարությունն առաջադրել է հետևյալ վեց տեղանքները համարել ՅՈՒՆԵՍԿՈ-յի համաշխարահյին ժառանգության մաս. Ադուլիս, Դահլակ, Քեբիր, Մատարա, Նակֆա և Քոհայթո։     


== Պատմություն ==
Էրիթրեան եղել է Իտալական գաղութային կայսրության, և ավելի ուշ` Եթովպիայի մի մասը։ Եթովպիան դարձել է կոմունիստական 1975 թվականին և Էրիթրեական ազատագրական ճակատը մարտնչել և ազատություն է ձեռք բերել 1993 թվականին։ բոլոր Արվեստի գործերը, որոնք ի սկզբանե ներկայացված են Եթովպիայի ազգային թանգարանում, տեղափոխվել են Ֆերդինադո Մարտինիի թանգարան։ Եթովպիայից անկախանալուց հետո ցուցանմուշները ցուցադրվել են Կառավարչական պալատում։ 1992 թվականի ընթացքում ՅՈՒՆԵՍԿՈ-ն ֆինանսավորել է Էրիթրեայի ազգային թանգարանի հիմնադրումը` տեղափոխելով բոլոր ցուցանմուշները նոր թանգարան։ Նրանք նաև ուսուցանել են թանգարանի պահպանման անձնակազմին։ Թանգարանը ղեկավարվում է մշակույթի նախարարության կողմից։ 


== Գործառույթներ ==
Թանգարանը հիմնադրվել է 1992 թվականին, ազգային մայրաքաղաք Ասմարայում, Էրիթրեայի` անկախություն ձեռք բերելուց մեկ տարի անց։ Այն տեղակայված է քաղաքի կենտրոնում։ Թանգարանում պահվում են Էրիթրեայի պատմական ցուցանմուշներ և ցուցադրում են մշակութային իրեր և տեղի հավաքածուներ։ Այն անց է կացնում հնագիտական ուսումնասիրություններ և պեղումներ տարբեր վայրերում։ Թանգարանում նաև պահվում են ցուցանմուշներ, որոնք կապված են Էրիթրեայի ժամանակակից պատմության հետ։ Սահմանային պատերազմի և քաղաքական անկայունության պատճառով թանգարանն անխնամ վիճակում է եղել 2010 թվականի դրությամբ։ Ժամանակակից հավաքածուներն ունեն ազատամարտիկներին և պայքարը ցույց տվող նկաների գերակշիռ հավաքածուներ։


== Պատկերասրահ ==

		
		


== Ծանոթագրություններ ==
Ալեքսանդր Նավակատիկյան

Ալեքսանդր Հովհաննեսի Նավակատիկյան (ապրիլի 29, 1925(1925-04-29), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԱԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - նոյեմբերի 3, 2006(2006-11-03), Կիև, Ուկրաինա), ազգությամբ հայ ուկրաինացի հիգիենիստ։ Բժշկական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր։ ՌԴ ԲԳԱ թղթակից անդամ (1988): Ուկրաինայի ԳԱ ակադեմիկոս (25.11.1992): Ուկրաինայի հայերի միության պատվավոր նախագահ (2001 թվականից)։
Հովհաննես Նավակատիկյանի որդին։


== Կենսագրություն ==
Ալեքսանդր նավակատիկյանը ծնվել է 1925 թվականին, Երևանում։ 1948 թվականին ավարտել է Հյուսիս-Օսեթական պետական բժշկական ինստիտուտը։ 1960-1968 թվականներին եղել է Դոնեցկի Աշխատանքի հիգիենայի գիտահետազոտական ինստիտուտի փոխտնօրեն։ 1965-1968 թվականներին միաժամանակ եղել է  Դոնեցկի պետական համալսարանի մարդու և կենդանիների ֆիզիոլոգիայի ամբիոնի հիմնադիր-վարիչ։ 1968 թվականից՝ Կիևի Հիգիենայի և մասնագիտական հիվանդությունների գիտահետազոտական ինստիտուտի փոխտնօրեն։ 2001 թվականից՝ Ուկրաինայի հայերի միության պատվավոր նախագահ։
Աշխատանքները վերաբերում են աշխատանքի հիգիենայի և ֆիզիոլոգիայի տեսական և գործնական հարցերին, նյարդահուզական բարձր լարվածության, աշխատունակության և առողջական վիճակի կանխատեսման նպատակով մասնագիտական հիվանդությունների մաթեմատիկական մոդելավորմանը։


== Պարգև ==
«Պատվո նշան» շքանշան


== Երկեր ==
Автоматизация диагностики состояния профессионально важных функций человека-оператора с помощью ЭВМ // Гигиена и санитария. 1990. № 5. С.24-27 (совм. с Кальниш В.В.).
Возрастная работоспособность лиц умственного труда. Киев. 1979 (совм. с Крыжановской В.В.).
Изменение информационных параметров зрительно-моторной функциональной системы баскетболистов под влиянием тренировки // Теория и практика физ. культуры. 1973. № 2. с. 29-30 (совм. с Фридланд С.Т., Хачванкян В.В.).
Особенности переработки зрительной информации у баскетболистов различной квалификации // Теория и практика физ. культуры. 1968. № 10. С. 47-49 (совм. с Фридланд С.Т., Хачванкян В.В.).
Охрана труда пользователей компьютерных видеодисплейных терминалов. Киев. 1997 (совм. с Кальниш В.В.).
Физиология и гигиена умственного труда. Киев. 1987 (совм. с Крыжановской В.В., Кальниш В.В.).
Функция дыхания при пневмокониозах и пылевых бронхитах, 1967.
Биоритмы и труд, Киев, 1980.


== Գրականություն ==
Айриян А. П. Армянские учёные-медики. Ер., 1998 - 276 с.


== Ծանոթագրություններ ==
Աննա Ֆրիլ

Աննա Լուիզա Ֆրիլ (անգլ.՝ Anna Louise Friel, հուլիսի 12, 1976(1976-07-12), Ռոչդեյլ, Մեծ Մանչեսթեր, Միացյալ Թագավորություն), անգլիացի դերասանուհի։


== Կենսագրություն ==
Աննա Ֆրիլը ծնվել է1976 թվականի հուլիսի 12-ին Ռոչդեյլում։ Նրա հայրը ծագումով իռլանդացի է։ Աննա Ֆրիլը որպես դերասան առաջնաելույթ է ունեցել 1991 թվականին՝ նկարաանվելով բրիտանական «GBH» հեռուստասերիալում խաղացել է մի քանի էպիզոդ։
2008 թվականին  «Մեռյալներ ցպահանջ» հեռուստասերիալում խաղացած դերի համար արժանացել է «Ոսկե գլոբուս» կինոմրցանակի՝ «հեռուստասերիալում՝ կատակերգությունում կամ մյուզիքլում լավագույն կանացի դեր» անվանակարգում։


== Անձնական կյանք ==
2001 թվականին Ֆրիլը հանդիպել է դերասան Դևիդ Թյուլիսի հետ։ 2005 թվականի հուլիսի 9-ին ունեցել են դուստր՝ Գրեյսի Էլեն Մերի Ֆրիլը։ 2010 թվականի դեկտեմբերին Ֆրիլը և Թյուլիսը բաժանվել են։
2011-2014 թվականներին հանդիպել է ուելսցի դերասան Ռիս Իֆանսի հետ։


== Ֆիլմագրություն ==


== Ծանոթագրություն ==
Լասլո Բարդոշի

Դոկտոր Լասլո Բարդոշի դե Բարդոշ, (հունգ.՝ Dr. bárdosi Bárdossy László , դեկտեմբերի 10, 1890(1890-12-10)[…], Սոմբատհեյ, Վաշ երկրամաս, Հունգարիայի թագավորություն, Ավստրո-Հունգարիա - հունվարի 10, 1946(1946-01-10)[…], Բուդապեշտ, Հունգարիա), հունգարացի դիվանագետ, պետական և քաղաքական գործիչ։ 1941-1942 թվականներին եղել է Հունգարիայի վարչապետ։


== Կենսագրություն ==
Լասլո Բարդոշին ծնվել է հարուստ ընտանիքում։ Իր կարիերան սկսել է կրոնի հարցերով նախարարությունից։ 1920 թվականին աշխատանքի է անցել արտաքին գործերի նախարարությունում, որտեղ 1924-1931 թվականներին ղեկավարել է մամուլի դեպարտամենտը։ 1931-1934 թվականներին աշխատել է Լոնդոնում Հունգարիայի դեսպանատանը։ 1934 թվականին նշանակվել է Հունգարիայի դեսպանը Ռումինիայում։ 1941 թվականի փետրվարին Բարդոշին նշանակվել է Հունգարիայի վարչապետ։
Բարդոշին ներքին քաղաքականության հարցերում եղել է ծայրահեղ աջ հայացքների կողմնակից՝ հետապնդման ենթարկելով կոմունիստներին և հրեաներին։ Բարդոշիի հրամանով 1941 թվականի օգոստոսին ընդունվել է «Հրեական երրորդ օրենքը», որը էականորեն սահմանափակում էր հրեաների գործունեությունը։ Բացի այդ արգելվում էր Հունգարիայի տարածքում հրեաներին սեռական հարաբերություն ունենալ ոչ հրեաների հետ։ Բարդոշին իրականացրել է նաև ոչ հունգարացիների արտաքսում երկրից, իսկ Նովի Սադում իրականացրել է հրեաների ջարդ։
1942 թվականի մարտի 7-ին ռեգենտ Խորտին Բարդոշիին ստիպեց հրաժարական տալ։ Այդպիսի որոշման պատճառները անհայտ են, սակայն պատմաբանները առաջ էին քաշում այն տեսակետը, որ Բարդոշին չէր կարողանում մերժել Երրորդ Ռայխի ղեկավարության հրամաններին, ինչպես նաև հունգարական նոր զորախմբերի ուղարկումը խորհրդային ռազմաճակատ։ Վարչապետի պաշտոնը լքելուց հետո, Բարդոշին գլխավորել է Միացյալ ֆաշիստական քրիստոնեական ազգային լիգան։
Նացիստական օկուպացիայի ժամանակ Հունգարիայում, սկսած 1944 թվականից, Բարդոշին և նրա ներկայացուցիչները համագործակցել են Դոմե Ստոյայիի  պրոնացիստական կառավարության հետ, այնուհետև Ֆերենց Սալաշիի հետ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո Բարդոշին ձերբակալվել է և 1945 թվականի նոյեմբերին զինվորական տրիբունալի պահանջով դատապարտվել մահապատժի՝ նացիստներին համագործակցելու համար։ Գնդակահարվել է 1946 թվականին Բուդապեշտում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Clementis-Záhony Botond, «Bárdossy Reconsiderd: Hungary’s Entrance into World War II» In: Triumph in Adversity. New York, 1988.
Nandor F. Dreisziger: «A Dove? A Hawk? Perhaps a Sparrow: Bárdossy Defends his Wartime Record before the Americans, July 1945,» in Hungary Fifty Years Ago, N.F. Dreisziger ed. (Toronto and Budapest: special issue of the Hungarian Studies Review, Vol. XXII, Nos. 1-2, 1995), pp. 71–90.
Nandor F. Dreisziger: «Prime Minister László Bárdossy was Executed 50 Years Age as a 'War Criminal',» in Tárogató: the Journal of the Hungarian Cultural Society of Vancouver, Vol. XXIII, no. 11 (November 1996), pp. 56–57.
Nandor F. Dreisziger: Was László Bárdossy a War Criminal? Further Reflections, In: Hungary in the Age of Total War 1938—1948 (Bradenton: East European Monographs, distr. through Columbia University Press, 1998) pp. 311–320.


== Արտաքին հղումներ ==
The Fateful Year: 1942 in the Reports of Hungarian Diplomats Archived 2007-08-10 at Archive.is
The war crimes trial of Hungarian Prime Minister László Bárdossy
Ռաստաշանսկիների կալվածատուն

Ռաստաշանսկիների կալվածատուն (ռուս.՝ Усадьба Расташанских), թանգարան, հուշագեղարվեստական ցուցադրություն` նվիրված խորհրդային և ռուս դերասան, երգիչ, Յուրի Ռաստաշանսկուն և նրա նկարչական հավաքածուին։ Կալվածատունը գտնվում է Ռոստովի մարզի Նեկլինովսկի շրջանի Պետրուշինո գյուղում։


== Նկարագրություն ==
Թանգարանը գտնվում է այն տանը, որտեղ 1998-2011 թվականներին ապրել է Յուրի Ռաստաշանսկին։ Թանգարանը բացվել է 2012 թվականի փետրվարին։ Հավաքածուի հիմք են ծառայել Յուրի Ռաստաշանսկու տարբեր տարիներին հավաքած նկարները։ Թանգարանում անցկացվում են գրական երեկոներ և դաշնամուրային երաժշտության համերգներ։


== Թանգարանի ֆոնդ ==
Թանգարանի գեղանկարչական նյութերի ֆոնդում պահպանման ավելի քան 150 միավոր է, այդ թվում` խորհրդային գեղանկարչության այնպիսի վարպետների գործեր, ինչպիսիք են Ի. Վ. Ռադոմանը, Ա. Ե. Ստրելովը, ինչպես նաև փորագրանկարներ և գրաֆիկական աշխատանքներ։
Ձեռագրավավերագրական ֆոնդը ներառում է Յուրի Ռաստաշանսկու նոթատետրերն ու սևագրությունները, ազդագրեր, լուսանկարներ, դերասանի ստեղծագործական կյանքի մասին հոդվածներ մամուլում։ 
Հիշատակի ֆոնդում կա պահպանման մոտ 100 միավոր։ Այնտեղ պահվում են երգչի անձնական իրերը, ինչպես նաև բեմական հագուստները և ընտանեկան մասունքները։
Ռաստաշանսկիների ընտանիքի ֆոնդը ներառում է պահպանման ավելի քան 1000 միավոր, այդ թվում` ֆոտոարխիվ, տեսագրություններ և ձայնագրություններ։ Դրա մեջ մտնում են փաստաթղթեր, նամակներ, ընտանիքի անդամների ձեռագրեր։


== Այցելություն ==
Թանգարանը գտնվում է գյուղ Պետրուշինո, Ստախանովի փողոց, տուն 28 հասցեով։ Այցելությունը` ըստ նախնական պայմանավորվածության։


== Ծանոթագրություններ ==


== Հղումներ ==
Радоман И. В. (официальный сайт)
Страница И. В. Радомана на сайте мемориального музея «Городок художников на Масловке»
Страница И. В. Радомана на сайте московского союза художников-монументалистов Archived 2017-04-04 at the Wayback Machine.
Страница А. Е. Стрелова на сайте арт-галереи Nostalgie
Սանգիրան

Սանգիրան, վայր Ինդոնեզիայի Ճավա կղզում, որը հայտնի է իր հնագիտական պեղումներով։

Համաձայն ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի (1995) զեկույցի՝ Սանգիրանը ճանաչվել է աշխարհի ամենակարևոր վայրերից մեկը մարդկային հանածոների ուսումնասիրության տեսանկյունից այնպիսի վայրերի հետ միասին, ինչպիսիք են Չժոուկոուդյանը (Չինաստան), Ուիլանդրան (Ավստրալիա), Օլդուվայը (Տանզանիա) և Ստերկֆոնտեյնը (Հարավային Աֆրիկա)։
Օբյեկտի մակերեսը կազմում է մոտ 56 կմ² (7x8 կմ)։ Այն գտնվում է Կենտրոնական Ճավայում՝ Սուրակարտա քաղաքից մոտավորապես 15 կմ հյուսիս-արևելք՝ Սոլո գետի հովտում։
1883 թվականին հոլանդացի պալեոանտրոպոլոգ Էժեն Դյուբուան նախաձեռնել է նախնական դաշտային աշխատանքներ Սանգիրանում։ Սակայն չգտնելով շատ քարացածություններ՝ նա իր ուշադրությունը կենտրոնացրել է Արևելյան Ճավայում գտնվող Տրինիլի վրա, որտեղ կատարել է մի քանի կարևոր բացահայտումներ։ 1934 թվականին մարդաբան Գուստավ Հենրի Ռալֆ ֆոն Քենիգսվալդն սկսել է ուսումնասիրել այդ տարածքը։ Պեղումների ժամանակ հայտնաբերվել են մարդու առաջին հայտնի նախնիներից մեկի՝ պիտեկանտրոպի («ճավայական մարդու», որն այժմ դասակարգվում է որպես ուղիղ քայլող մարդ) մնացորդներ։ Հայտնաբերվել է մոտ 60 մեծ մարդկային քարացածություններ, այդ թվում՝ առեղծվածային մեգանտրոպ և Sangiran 2:
Հոմինիդի մնացորդները հայտնաբերվել են 0,7-1,15 մլն տարեկան շերտերում։ Sangiran 1, 4, 5, 6, 9, 14, 22, Brn-1996.04 և մյուս մնացորդները պատկանում են ավելի հին Սանգիրան ձևավորմանը, Sangiran 2, 3, 8, 10, 12, 15, 17, 21, 26, 1997.06 և այլ մնացորդները՝ ավելի երիտասարդ Բապանգ (Քաբուհ) կազմավորում։ Որոշելու համար հրաբխային մոխրի տարիքը, որում հայտնաբերվել են ամենահին բրածոները, գիտնականներն օգտագործել են թվագրման երկու եղանակ (ուրան-կապարի և ցիրկոնում ճեղքման հետքերով), որոնցով որոշվել են ամսաթվերը՝ 1,3-ից 1,5 միլիոն տարի առաջ։
1996 թվականին ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ն Սանգիրանը գրանցել է որպես Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Baba H., Aziz F., Narasaki Sh., Sudijono, Kaifu Y., Suprijo A., Hyodo M., Susanto E.E. et Jacob T. Finding af a hominid lower central incisor during the 1997 excavation in Sangiran, Central Java // Acta Anthropologica Sinica, 2000, Supplement to V.19, pp. 46–51.
Grimaud-Herve D., Widianto H. et Jacob T. Two new human fossil remains discovered in Sangiran (Central Java, Indonesia) // Acta Anthropologica Sinica, 2000, Supplement to V.19, pp. 41–45.
Kaifu Y., Arif J., Yokoyama K., Baba H., Suparka E. et Gunawan H. A new Homo erectus molar from Sangiran // Journal of Human Evolution, 2007, V.52, pp. 222–226.
Sartono S. Observations on a new skull of Pithecanthropus erectus (Pithecanthropus VIII) from Sangiran, Central Java // Proceedings of the Academy of Science, Amst. B, 1971, V.74, pp. 185–194.
Tyler D.E. et Sartono S. A new Homo erectus from Sangiran, Java // Human Evolution, 2001, V.16, №1, pp. 13–25.
Windianto H., Semah A-M., Djubiantono T. et Semah F. A tentative reconstruction of the cranial remains of Hanoman 1 from Bukuran, Sangiran (Central Java) // 100 Years of Pithecanthropus: The Homo erectus Problem. Ed.: J. Franzen. Courier Forschungs-Institut Senckenberg, 1994, V.171, pp. 47–59.


== Արտաքին հղումներ ==
Сангиран - Sangiran - Sangiran Dome - Антропогенез.РУ
Букуран - Антропогенез.РУ
(4666) Դեյտց

(4666) Դեյտց (անգլ.՝ Dietz), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1986 թվականի մայիսի 4-ին Կարոլին Շումեյկերի կողմից Պալոմարում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,341695 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,7978 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,8856 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1308,86 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,275048 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 24,52° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(4666) Դեյտց աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Կեչու պուրակ (նկար)

«Կեչու պուրակ» (ֆր.՝ Les peniches à Billancourt), հունական ծագումով ռուս նկարիչ, ռեալիզմի կարկառուն ներկայացուցիչ Արխիպ Կուինջիի նկարներից։ Հեղինակը կտավը վրձնել է 1879 թվականին։ Յուղաներկով կտավի չափերն են՝ 97 × 181 սմ։
Այսօր «Կեչու պուրակ» ստեղծագործությունը պահպանվում և ցուցադրվում է Տրետյակովյան պատկերասրահում (Մոսկվա, Ռուսաստան)։


== Պատմություն ==

Առաջին անգամ «Կեչու պուրակ» ստեղծագործությունը հանրությանը ցուցադրվել է 1879 թվականին՝ Գեղարվեստական շրջիկ ցուցահանդեսների ընկերության 7-րդ ցուցահանդեսին։ Ե՛վ նկարիչները, և՛  դիտողները, որոնք ներկա էին ցուցահանդեսին, նշել են նկարի անսովորությունը. այն արդյունքում  դառնալու էր Կուինջիի ամենահայտնի ստեղծագործություններից մեկը։


== Նկարագիր ==

Նկարը հեղինակի կողմից նկարվել է ռոմանտիկական բնանկարի ոճում։ Ինչպես Կուինջիի մյուս նկարներում, այս մեկում նույնպես լույսի և գույնի անսովոր զուգակցություն է։ Արեգակի ցայտերանգությունը սուր է, ինչը թողնում է շատ վառ արևային լուսավորության ազդեցություն։ Կեչիների վերին հատվածը չի երևում, տեսանելի են միայն ծառաբները և ոչ մեծ կանաչ ճյուղերը, որոնք առանձնանում են վառ կանաչ գույնով՝ անտառի մուգ կանաչ ֆոնին։ Կտավի կենտրոնում պատկերված է հոսող առվակ, ինչը նկարը բաժանում է երկու մասի։


== Այլ նկարներ ==
Կուինջին մի քանի նկար և էսքիզ է ստեղծել, որոնք կրկին կոչվում են «Կեչու պուրակ»։ Դրանցից մեկը նկարվել է 1901 թվականին և այսօր պահպանվում և ցուցադրվում է Բելառուսի ազգային արվեստի թանգարանում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Կեչու պուրակ» նկարը Տրետյակովյան պատկերասրահի տվյալների բազայում
«Архип Иванович Куинджи. Галерея картин художника - Березовая роща. 1879» (HTML)։ www.kuinje.ru։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-10-08-ին։ Վերցված է 02.07.2012
Պանկրատովո (գյուղ, Արբուզինկայի շրջան)

Պանկրատովո (ուկրաիներեն՝ Панкратове), գյուղ Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Արբուզինկայի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1798 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Պանկրատովո գյուղում բնակվում էր 337 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Մասլովկա (գյուղ, Պրոխորովսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՄասլովկաՄասլովկա (ռուս.՝ Масловка), գյուղ Ռուսաստանի Բելգորոդի մարզի Պրոխորովսկի շրջանի կազմում։ Ընդգրկված է Կրիվոշեևսկի գյուղական ավանում։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է շրջանի հյուսիսարևմտյան մասում՝ Պրոխորովկայից 28 կմ հյուսիս-արևելք, P189 Կորոչա-Գուբկին մայրուղուց 6 կմ արևմուտք։ Երկաթուղային կայարանով մոտակա բնակավայրից 25 կմ դեպի արևելք է գտնվում Դումնոյե գյուղը՝ Պրիստեն-Բելգորոդ գծի վրա։ Գյուղը գտնվում է Դոնեցկի Սեյմիցյա գետի ափին, բնակավայրի կենտրոնի հետ կապված է Կրիվոշեևկա գյուղով ճանապարհային կամրջով։


== Պատմություն ==
1943 թվականի մայիս-հուլիս ամիսներին՝ Կուրսկի ճակատամարտից առաջ և ընթացքում, Մասլովկայի խորհրդային ռազմական օդանավակայանում, որը կառուցվել է 1943 թվականի գարնանը, ԽՍՀՄ 2-րդ օդային բանակի 5-րդ կործանիչ ավիացիոն կորպուսի (հրամանատար՝ ավիացիայի գեներալ Ստեփան Կրասովսկի) ոչ մի կործանիչ ավիացիոն գունդ հիմնված չի եղել, օդանավակայանը կեղծ է եղել։
Օդանավակայանի շինարարությունն իրականացրել է Գերագույն հրամանատարության ռեզերվի 5-րդ ինժեներական ականանետային բրիգադը (հրամանատար՝ փոխգնդապետ Վ. Ն. Ստոլյարով), 2-րդ ՎԱ-ի օդանավակայանների քողարկման ծառայություն (ղեկավար՝ մայոր Վ. Ի. Լուկյանով) և տեղի բնակիչները (ընդհանուր առմամբ, 1015 մարդ մոբիլիզացվել է Պրոխորոսկի շրջանում 1943 թվականի գարնանը ութ օդանավակայան կառուցելու համար)։ Օդանավակայանում եղել է սակրավորների թիմ, որոնք օդանավերի տեղադրված մակետները տեղափոխել են քամու ուղղությանը համապատասխան, արտադրել, նորոգել (թշնամու արշավանքներից հետո), «քողարկել» մակետները, ընդօրինակել մեկնարկային ծառայությունն օդանավակայանում։
Մասլովսկի կեղծ օդանավակայանում պատրաստվել են ինքնաթիռների մի քանի ապաստարաններ (կապոնեներ), տեղադրվել են 11-18 ինքնաթիռների մակետներ, 3-ից 8 մեքենաների մակետներ, երկու-երեք դիտաշտարակներ և երեք հակաօդային մակետներ, տեղադրվել է նաև 12-ից 18 խրտվիլակներ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո օդանավակայանի տարածքը հերկել են և չի պահպանվել։


== Բնակչություն ==
Մասլովկա գյուղի բնակչությունը 2010 թվականին կազմել է 371 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Ստուգովշչինա

Ստուգովշչինա (ուկրաիներեն՝ Стугівщина), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Օվրուչի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ստուգովշչինա գյուղում բնակվում էր 249 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1313 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 189,64 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Երբա Բուենա (դեպարտամենտ)

Երբա Բուենա (իսպ.՝ Departamento de Yerba Buena) դեպարտամենտ Արգենտինայում, Տուկուման պրովինցիայի կազմում։ Տարածքը՝ 160կմ2։ Բնակչությունը՝ 63,7 հազար մարդ։ Բնակչուտյան խտությունը 398,2 մարդ/կմ2։ Վարչական կենտրոն՝ Երբա Բուենա։


== Աշխարհագրություն ==
հյուսիսում՝ Տաֆի Վեխո դեպարտամենտին
հարավում՝ Տակուման դեպարտամենտին
հարավում՝ Լուլես դեպարտամենտին


== Խոշորագույն բնակավայրերը ==
Վիլհելմ Ֆրիդեման Բախ

Վիլհելմ Ֆրիդեման Բախ (գերմ.՝ Wilhelm Friedemann Bach, նոյեմբերի 22, 1710(1710-11-22)[…], Վայմար, Սրբազան Հռոմեական կայսրություն - հուլիսի 1, 1784(1784-07-01)[…], Բեռլին, Պրուսիայի թագավորություն), գերմանացի կոմպոզիտոր, երգեհոնահար։ 
Յոհան Սեբաստիան Բախի ավագ որդին։ 
Իր ստեղծագործության բնույթով նման է եղել հորը։ 1733–1764 թվականներին աշխատել է Դրեզդենի, Հալլեի (այստեղից էլ նրա երկրորդ անունը՝ «Հալլեյան» Բախ) և այլ քաղաքների եկեղեցիներում։ Հեղինակ է 21 կանտատի, 9 սիմֆոնիայի, կոնցերտների, երգեհոնային և կլավիրային ստեղծագործությունների։ 


== Ծանոթագրություններ ==
Կվարտդեցիմա

Կվարտդեցիմա (լատ.՝ quartdecimus՝ տանսչորսերորդ), երաժշտական ինտերվալ 14 աստիճան մեծությամբ, նշանակվում է 14 թվով։
Գերազանցում է ակտավայի ծավալը։ Առավել հաճախ դիտարկվում է որպես բաղադրյալ ինտերվալ, որը բաղկացած է օկտավայից և սեպտիմայից։ Սեպտիմայի պես՝ կարող է լինել մեծ կամ փոքր, ինչպես նաև մեծացված կամ փոքրացված։


== Կվարտդեցիմայի տարատեսակներ ==
Փոքր կվարտդեցիմա՝ պարունակում է 11 տոն (փ. 14)
Մեծ կվարտդեցիմա՝ պարունակում է 11 և կես տոն (մ. 14)
Փոքրացված կվարտդեցիմա՝ պարունակում է 10 և կես տոն (փոքր. 14)
Մեծացված կվարտդեցիմա՝ պարունակում է 12 տոն (մեծ. 14)


== Շրջվածքներ ==

Կվարտդեցիման շրջելու դեպքում յուրաքանչյուր հնչյուն տեղադրվում է օկտավայի վրա հանդիպակաց ուղղությամբ՝ արդյունքում տալով սեկունդա։
(9973) Շպիլման

(9973) Շպիլման (անգլ.՝ Szpilman), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1993 թվականի հուլիսի 12-ին Էրիկ Էլստի կողմից Լա Սիլյայում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,532524 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,1015 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,9636 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1472,07 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,244553 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 1,5° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(9973) Շպիլման աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Կանաչ սերինոս

Կանաչ սերինոս (լատ.՝ Carduelis Chloris), սերինոսների ընտանիքի թռչուն։ Նստակյաց է, քիչ տարածված։ 


== Կառուցվածք ==
Մարմնի երկարությունը 15 սմ է, թևերի բացվածքը՝ 24,5 - 27,5 սմ կտուցը հաստ է՝ վարդագույն երանգով, առաջնային փետուրների հիմքը և պոչը՝ վառ դեղին երիզներով։ Հասուն արուի ընդհանուր գունավորումը դեղին - կանաչ է, թևին և պոչին կան վառ դեղին հատվածներ, թևի միջին մասը բաց կապույտ-մոխրագույն է։ Էգն ավելի խամրած է և ավելի դարչնագույն։ Երիտասարդի ընդհանուր գունավորումը խամրած կանաչավուն դարչնագույն է՝ ավելի մուգ խայտերով, արուն՝ ավելի կանաչ, քան էգը։


== Կենսակերպ ==
Վտանգի դեպքում հաճախ թռչում է դեպի ծառերի սաղարթը՝ գրեթե ուղղաձիգ թռիչքով։ Բնակվում է անտառներում, պտղատու այգիներում, պուրակներում։ Սնվում է սերմերով և այլ բուսական կերով։


== Բնադրում ==
Գարնան ամենավաղ լիարժեք երգը և էգերին հետապնդող արուները գրանցվում են հունվարի 2 - րդ տասնօրյակից։ Համատարած հարսանեկան խաղերը և բնադրազույգերի ձևավորումը՝ մարտի 1- ի տասնօրյակից հուլիսի կեսերը, առանձին դեպքերում արուի լիարժեք երգը լսվում է օգոստոսի վերջին։ Բնի կառուցումը սկսվում է մարտի սկզբից։ Բույնը գավաթաձև է՝ ճյուղերից և այլ բույսերի կտորտանքներից։ Բնադրում է ծառերին։ Ձվերը բներում հայտնվում են մարտի 2 - րդ տասնօրյակից մինչև հուլիսի կեսերը։ Դնում է 21 մմ տրամագծով, մոխրագույն, սպիտակ՝ մուգ պտերով 4 - 6 ձու։ Թխսակալում է էգը՝ 13 - 14 օր։ Ձագերին կերակրում են արուն և էգը՝ 13 - 14 օր, որից հետո ձագերը դուրս են գալիս բնից և 1 շաբաթ անց ձեռք բերելով աներեր թռչելու ունակություն՝ հեռանում են ծնողներից։ Կրկնակի բնադրման են անցնում հունիսի կեսերից։ Երիտասարդներից ու հասուններից կազմված աշնանային խմբերը պահպանվում են մինչև հաջորդ տարվա գարունը։ Նուրբ կանաչ երանգով փետրավորման և տնային պայմաններին արագ հարմարվելու շնորհիվ գեղագիտական արժեք է ներկայացնում։


== Պատկերասրահ ==
Մորու Ռեուտեր

Մորու Ռեուտեր  (պորտ.՝ Morro Reuter), համայնք Բրազիլիայում, մտնում է Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի մեջ։ Մի մաս է կազմում Պորտու Ալեգրիի ագլոմերացիան։ Մտնում է տնտեսական կարգավիճակ ունեցող Գրամադու Կանելայի գավառի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 5 548 մարդ, ըստ 2006 թվականի տվյալների։ Տարածքը կազմում է 88,066 կմ2։ Բնակչության խտությունը՝ 63,0 մարդ/կմ²։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արտադրանքը կազմել է 70 400 036,00 (ըստ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի տվյալների)
Համախառն ներքին արտադրանքը մեկ շնչի հաշվով 2003 թվականին կազմում է 13 310,65 ռեալ (ըստ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի տվյալների)
Մարդկային զարգացման ինդեքսի պոտենցիալը 2000 թվականին կազմել է 0,834


== Պատմություն ==
Քաղաքը հիմնադրվել է 1992 թվականի մարտի 20։
Մաքսիմ Կոլոմիեց

Մաքսիմ Վիկտորովիչ Կոլոմիեց (ռուս.՝ Максим Викторович Коломиец, դեկտեմբերի 31, 1968(1968-12-31), Մոսկվա, ԽՍՀՄ), ռուս ռազմական պատմաբան և գրող, Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակների զրահատեխնիկայի և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակների տանկերի թեմայով գրքերի հեղինակ, պատմական գիտությունների թեկնածու, Ռուսատսանի Զինված ուժերի կենտրոնական թանգարանի գիտաշխատող, «ԿՄ ռազմավարություն» ՍՊԸ մասնագիտացված ռազմապատմական հրատարակչության գլխավոր տնօրեն։


== Կենսագրություն ==
Մաքիմ Կոլոմիեցը ծնվել է 1968 թվականի դեկտեմբերի 31-ին Մոսկվայում։
1987-1989 թվականներին ծառայել է Խորհրդային բանակում։ 1994 թվականին ավարտել է Մոսկվայի Ն. Բաումանի անվան պետական տեխնիկական համալսարանը։ Նույն թվականին սկսել է աշխատել Ռուսաստանի Զինված ուժերի կենտրոնական թանգարանում։
1999 թվականին հիմնադրել է «ԿՄ ռազմավարություն» հրատարակչությունը, որը լույս է ընծայել «Фронтовая иллюстрация» ալմանախը։


== Ընտանիք ==
Կինը՝ Օլգան, պատմական գիտությունների թեկնածու է։ Ունի մեկ որդի՝ Վիկտոր (ծնվ.՝ 1996) և մեկ  դուստր՝ Աննա (ծնվ.՝ 2002)։


== Գնահատականներ և կարծիքներ ==
Մաքսիմ Կոլոմիեցի հետ հարցազրույցից.

Իլյա Սմիռնովը «Ստալինի ցամաքային գծանավերը» (ռուս․՝ «Сухопутные линкоры Сталина», 2009) գրքի մասին.


== Ընտրյալ երկեր և հրապարակումներ ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Научная работа»։ Центральный музей Вооружённых Сил Российской Федерации։ Վերցված է 2014-02-16
Սուրբ Հովհաննես եկեղեցի (Գարգառ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Սուրբ Հովհաննես եկեղեցի (այլ կիրառումներ)Սուրբ Հովհաննես եկեղեցի, Հայ առաքելական եկեղեցու տաճար ՀՀ Լոռու մարզի Գարգառ գյուղում։ Կառուցվել է 1905-1907 թթ.։ ՀՀ Կառավարության 2004 թվականի հունվարի 29-ի N 49-Ն որոշմամբ ընդգրկվել է «Հայաստանի Հանրապետության Լոռու մարզի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցուցակում»։


== Պատմություն ==
Գարգառ գյուղի եկեղեցին կառուցվել է 1905-1907 թթ։ Կառուցել են հույն վարպետները գյուղի հայ վարպետների հետ միասին։ Եկեղեցին կառուցվել է գյուղի հասարակության միջոցներով։ Եկեղեցու զանգը բերվել է Ռուսաստանի Տուլա քաղաքից, այն պահպանվում է մինչ օրս։ Եկեղեցին երկրաշարժից հետո կանգուն է մնացել և այժմ այն գործում է։ Ժամանակին չեն պահպանվել եկեղեցական շատ հարստություններ, սրբանկարներ, գրքեր։
Գյուղի առաջին քահանա է օծվել Մկրտիչ Հովակիմի Տեր-Մովսիսյանը, ով մինչ քահանա օծվելը սովորել և ավարտել է Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանը։ Նա քահանա է եղել 1907 թ.-ից մինչև 1925 թ։ Նրա գործունեության հիմնական նպատակը եղել է գյուղի բնակչության պաշտպանությունը թուրք ելուզակների հարձակումներից։


== Ծիսակատարություններ ==
Եկեղեցում կատարվել են կրոնական ծիսակատարություններ՝ Ջրօրհնեք, մատաղներ, կնունքներ, պսակների գրանցումներ։ Ականատեսների պատմելով հետաքրքիր արարողություն է եղել «Խաչը ջուրը գցելը», երբ քահանան օրհնել է գյուղի միջով հոսող գետի ջուրը, և բոլորը դույլերով կամ ամաններով վերցրել են գետի ջրից։ Եկեղեցու մոտ կատարվել են մատաղներ, մեծ կաթսաներում եփել են և բաժանել գյուղի բոլոր բնակիչներին։


== Տես նաև ==
Գարգառի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Լոռու մարզ)
Հայաստանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==
Հրանտ Ոսկանյան

Ոսկանյան Հրանտ Մուշեղի (մայիսի 15, 1924(1924-05-15), Առաջաձոր, Հայաստան - հոկտեմբերի 19, 2005(2005-10-19), Երևան, Հայաստան), ՀԽՍՀ Գերագույն Խորհրդի Նախագահության նախագահ՝ 1985-1990 թվականներին։ Ավարտել է ԵՊՄԻ-ն (1953, հեռակա), ԽՍՀՄ Պետպլանին առընթեր բարձրագույն տնտեսագիտական դասընթացները (1968)։ 1967-1973 թվականներին աշխատել է ԽՄԿԿ ԿԿ-ում, 1975-1985 թվականներին՝ ՀԿԿ ԿԿ քարտուղար։ ԽՍՀՄ (1966-1970, 1984-1991) և ՀԽՍՀ (1971-1990) ԳԽ-ների, Հայաստանի Ազգային ժողովի (1999-2003) պատգամավոր։ Պարգևատրվել է ԽՍՀՄ Աշխատանքային կարմիր դրոշի 4 և ՀՀ Մեսրոպ Մաշտոցի շքանշաններով։
Նովինկա (ավան, Գատչինսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՆովինկաՆովինկա (ռուս.՝ Новинка), ավան Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Գատչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 153 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Նովոտրոիցկոե (գյուղ, Բակալինսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՆովոտրոիցկոեՆովոտրոիցկոե (ռուս.՝ Новотроицкое, բաշկիրերեն՝ Яңы Троицкий), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բակալինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 8 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Զաքաթալա

Զաքաթալա (ադրբ.՝ Zaqatala, ավարերեն՝ Загатала), քաղաք ներկայիս Ադրբեջանական Հանրապետությունում, Զաքաթալայի շրջանի վարչական կենտրոն։ Բնակչությունը՝ ▲31 300 մարդ (2010)։ Բնակչության մեծամասությունը ավարներ են։


== Հայտնի անձինք ==
Դավիթ Մալյան - թատրոնի և կինոյի դերասան։ ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1974)
Ալեքսանդր Ծատուրյան - հայ բանաստեղծ, թարգմանիչ։
Շմավոն Ազատյան, - ճարտարապետ
Գրիշա Արզումանյան, ռեժիսոր, ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ
Սալահադին Կյազիմով  - գեներալ-մայոր, ԽՍՀՄ հերոս
Լեոնիդ Մասլյուկով - կրկեսի արտիստ
Վսեվոլոդ Մերկուլով  - ԽՍՀՄ պետական գործիչ


== Ծանոթագրություններ ==
Տուրովո (գյուղ, Ռոսլավլսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՏուրովոՏուրովո (ռուս.՝ Турово), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռոսլավլսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 4 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Որորների մենեջմենթ

Որորների մենեջմենթ (անգլ.՝ Seagull management), մենեջմենթի, կառավարման ոճ, երբ մենեջերը շփվում է աշխատողների հետ միայն այն ժամանակ, երբ կարծում է, որ խնդիր է առաջացել։
Նա հայտնվելով մեծ աղմուկ է բարձրացնում, և այնուհետև հեռանում է՝  խառնաշփոթ առաջացնելով, որից դուրս գալը մնում է մյուսների վրա։ Կառավարման այս ոճին բնորոշ է ղեկավարի հապճեպ որոշումներ կայացնելը այն խնդիրների վերաբերյալ, որոնց հարցում նա բավարար չափով բանիմաց և գրագետ չէ։ Տերմինը հայտնի է դարձել Քեն Բլանշարի 1985 թվականի «Առաջնորդություն և մեկ րոպեում մենեջեր» (անգլ.՝ Leadership and the One Minute Manager) գրքում տեղ գտած անեկդոտի շնորհիվ, որտեղ ապաշնորհ մենեջերները նմանեցվում են որորներին։

Որոր-մենեջերները միայն շփվում են աշխատակիցների հետ, երբ խնդիր է առաջ գալիս։ Նրանք հազվադեպ են գովաբանում կամ քաջալերում, երբ գործերը լավ են գնում։ Երբ խնդիրներ են առաջանում, նրանք հաճախ ձգտում են մեղադրել ուրիշներին և ուշադրություն են հրավիրում իրենց արածի վրա, որ կարևորվի իրենց անձը։ Նրանք քննադատում են ուրիշներին, բայց փոքր ներդրում են ունենում խնդրի լուծման գործում։
Կառավարման նման ոճը կարող է բնորոշ լինել նորանշանակ, բավարար փորձ չունեցող, որակավորում չստացած և վերջերս նշանակված մասնագետներին։


== Ծանոթագրություններ ==
Թենիսի գնդակ

Թենիսի գնդակ, նախատեսված թենիսի համար։ Տրամագիծը մոտավորապես 6,7 սմ է (2,63 դյույմ)։ Հիմնական սպորտային իրադարձություններում թենիսի գնդակները դեղին են, բայց կարող են լինել գրեթե ցանկացած գույնի։ Թենիսի գնդակները պատված են նրբաթիթեղով, ինչը փոփոխում է դրանց աերոդինամիկական հատկությունները և ունեն սպիտակ ալիքաձև գիծ, որը ծածկում է կեղևը։


== Պատմություն ==
Թենիսի զարգացումից առաջ՝ 1870-ականների սկզբին, բրիտանացիները խաղում էին իսկական թենիս։ Անգլիան 1463 թվականին արգելեց թենիսի գնդակների ներմուծումը ։ 1480 թվականին Լուի XI- ն արգելեց թենիսի գնդակները լցնել կավիճով, ավազով, թեփով կամ հողով և հայտարարեց, որ դրանք պետք է պատրաստված լինեն լավ կաշվից։ Թենիսի գնդիկները նախկինում շոտլանդացի արհեստավորները պատրաստում էին ոչխարների կամ այծերի ստամոքսներից և կապում պարանով։ Ժամանակակից թենիսի հայտնաբերման տարիներին պատմականորեն այն անվանել են «մարգագետինների թենիս»։ Թենիսի գնդակը կարող է բարձր թռչել նաև խիտ խոտածածկի վրայից։ Շուտով, թենիսի ծագումից հետո, սկսեցին գնդակների պատյանը պատրաստել կտորներից, որպեսզի խաղի ընթացքում նվազեցնեն մաշվածությունը։  Հետագայում գնդակների պատյանները սկսեցին պատրաստել ռետինից, երեքնուկի տեսք տալով և լցնելով գազով։ Այս տեխնոլոգիան ամբողջությամբ պահպանվել է մինչև ներկա ժամանակները։1972-ին հեռուստատեսային էկրանին առաջին անգամ հայտնվեցին թենիսի դեղին գնդակներ։ Ուիմբլդոնի մրցաշարում, մինչև 1986 թվականը, նրանք շարունակեցին օգտագործել սպիտակ գնդակներ, բայց հետո նաև անցան դեղինի։


== Ստանդարտներ ==
Գնդակը պետք է ունենա համասեռ արտաքին մակերես և պետք է լինի սպիտակ կամ դեղին։ Եթե կապ կա, այն չպետք է կարել։ Այն պետք է ունենա 6.35 սմ-ից ավելի տրամագիծ և 6,66 սմ-ից ոչ ավելի տրամագիծ, իսկ քաշը՝ 58,5 գ։
8.165 կգ ճնշման դեպքում գնդակը պետք է ունենա ավելի մեծ դեֆորմացիա, քան 0,56 սմ և 0.74 սմ-ից պակաս, իսկ վերադարձի դեֆորմացիան `ավելի քան 0,89 սմ և 1.08 սմ-ից պակաս։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
International Tennis Federation's history of the rules of the tennis ball Archived 2015-11-06 at the Wayback Machine.
ITF Grand Slam Rules:Section I:The Ball Archived 2015-11-06 at the Wayback Machine.
Յուհան Ավգուստ Ստրինդբերգ

Յուհան Ավգուստ Ստրինդբերգ (շվեդերեն՝ Johan August Strindberg, հունվարի 22, 1849(1849-01-22)[…], Ստորկիռկոֆյոռսամլինգեն, Ստոկհոլմ, Ստոկհոլմի լեն, Շվեդիա - մայիսի 14, 1912(1912-05-14)[…], Ադոլֆ Ֆրեդրիկ, Ստոկհոլմ, Ստոկհոլմի լեն, Շվեդիա), շվեդ դրամատուրգ, արձակագիր, բանաստեղծ, էսսեիստ և նկարիչ։
Ճանաչվել է «Մեստեր Ուլուֆ» (1872 թվականին) պատմական դրամայով։ Ժան-Ժակ Ռուսոյի, Կլոդ Անրի Սեն-Սիմոնի, Շ․ Ֆուրիեի գաղափարներն են արտահայտված «Ուտոպիան իրականության մեջ» (1885) նովելների ժողովածուում։ 1880-ական թվականների վերջերի ստեղծագործություններում նկատելի է նատուրալիզմի և իմպրեսիոնիզմի ուժեղ ազդեցությունը, թեև Ստրանդբերգը նրանց գեղագիտությունն ամբողջապես չի ընդունել։
«Նատուրալիստական» պիեսներն են «Հայրը» (1887), «Ֆրյոկեն Յուլիա» (1888 թվականին), «Ընկերներ» (1888), «Վարկատուներ» (1889) և այլ սոցիալ-հոգեբանական դրամաներ։ 1888 թվականին Ստրինդբերգը դիմել է Ֆրիդրիխ Նիցշեի ուսմունքին («Խենթի խոստովանությունը», 1888 թվական, վեպ, «Չանդալա», 1889 թվական, վիպակ, «Խութակղզիների վրա», 1890 թվական, վեպ)։ «Դժոխք» (1897) և «Լեգենդներ» (1898) ինքնակենսագրական գրքերին հատուկ են միստիցիզմի տարրեր։ 19-րդ դարի վերջին 20-րդ դարի սկզբին ստեղծել է «քնարական» կամ «կամերային» դրամաներ՝ «Ճանապարհ դեպի Դամասկոս» (1898-1904 թվականներ, եռերգություն), «Մահվան պարը» (1901), «Տեսիլքների խաղը» (1902), «Ուրվականների սոնատը» (1907)։ Ստրինդբերգի ստեղծագործության մեջ կարևոր տեղ են գրավում պատմական դրամաները՝ «Գուստավ Վազա» (1899), «Էրիկ XIV» (1899), «Էնգելբրեկտ» (1901), «Կարլ XII» (1901), «Քրիստինա» (1903)։
Ստրինդբերգի «1900-ական թվականին» արձակը համակված է հասարակական իդեալների որոնումներով («Միայնակը», 1903 թվական, «Գոթական սենյակներ», 1904 թվական, «Մեր դրոշներ», 1905 թվական)։ Նրա հրապարակախոսությունը («Բաց նամակներ Ինտիմ թատրոնին», 1909 թվական, եռահատոր «Կապույտ գիրք», 1907-1908 թվականներ, «Ճառեր՝ ուղղված շվեդական ազգին», 1910 թվական) վերաբերում է ժամանակի իրադարձություններին։ 
Ստրենդբերգի ստեղծագործությունները նկատելի ազդեցություն են գործել եվրոպական դրամատուրգիայի վրա։


== Ծանոթագրություններ ==