Արկադի Բաբչենկո

Արկադի Արկադևիչ Բաբչենկո (ռուս.՝ Аркадий Аркадьевич Бабченко, մարտի 18, 1977(1977-03-18), Մոսկվա, ԽՍՀՄ), ռուս գրող և լրագրող, զինվորական թղթակից, հրատարակիչ։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1977 թվականին ինժեներ-կոնստրուկտորի և ռուսաց լեզվի և գրականության ուսուցչուհու ընտանիքում։1995 թվականին զորակոչվել է բանակ, ծառայության է անցել Հյուսիսային Կովկասում։ Ծառայել Է կապի զորքերում, մասնակցել է Առաջին չեչենական պատերազմին։ 1997 թվականին զորացրվել է։ Ավարտել է Մոսկվայի ժամանակակից հումանիտար ակադեմիայի իրավաբանական ֆակուլտետը և ստացել միջազգային   իրավագիտության բակալավրի որակավորում։ Երկրորդ չեչենական պատերազմի ժամանակ պայմանագիր է կնքել  Ռուսաստանի զինված ուժերի  հետ և մասնակցել հակաահաբեկչական գործողություններին։ Եղել  է կապավոր, այնուհետև ծառայել է  մոտոհրաձգային զորքերում։ 2000 թվականին ավագ սերժանտ կոչումով զորացրվել է, զբաղվել է լրագրությամբ։
Աշխատել է զինվորական թղթակից «Московский комсомолец» օրաթերթում», այնուհետև եղել է «Մոռացված գունդ» (ռուս.՝ «Забытый полк» )  հաղորդաշարի թղթակիցը (НТВ — ТВ-6 — ТВС), համագործակցել է թերթերի, ամսագրերի և հեռուստահաղորդումների հետ․ «Գյուղական Ռուսաստան»  (ռուս.՝ «Крестьянская Россия»), «Բանակային խանութ» (ռուս.՝  «Армейский магазин»), (Առաջին ալիք), «Հետգրություն» (ռուս.՝  «Постскриптум») (ТВЦ) և այլն։
Որոշ ժամանակ թողել է ժուռնալիստիկայի աշխատանքը և աշխատել որպես տաքսու վարորդ, այնուհետև աշխատանքի է անցել «Новая газета» պարբերաթերթում, սակայն որոշ ժամանակ անց ազատվել է աշխատանքից իր դիմումի համաձայն։ 2008 թվականին, Ռուս-վրացական պատերազմի ժամանակ  եղել է զինվորական թղթակից։
Արկադի Բաբչենկոն Զախար Պրիլեպինի և Ալեքսանդր Կարասյովի հետ համարվում են  ժամանակակից ռազմական արձակի հիմնադիրները։ Նա նաև «Искусство войны» ամսագրի հրատարակիչն է ։
2012 թվականի մարտին Բաբչենկոյի նկատմամբ հարուցվել է քրեական գործ՝ ՌԴ քրեական օրենսգրքի 212-րդ հոդվածով (զանգվածային անկարգությունների կոչ)՝ կապված Պետական դումայի ընտրությունների պատճառով սկսված  բողոքի ակցիաների համար։
2013 թվականին Բաբչենկոն մեկնել էր Ստամբուլ, որտեղ այդ ժամանակ զանգվածային ցույցեր էին սկսվել։ Ստամբուլում ոստիկանները նրան չարտոնված նկարահանումների համար ծեծի ենթարկեցին և արտաքսեցին երկրից։
2014 թվականի մայիսի 29-ին Բաբչենկոն փրկվել է մահից․ ուկրաինացի գեներալ-մայոր Սերգեյ Կուլչիցկին Մի-8 ուղղաթիռով  իր հետ չի վերցնում Բաբչենկոյին ինքնաթիռի գերբեռնածության պատճառով, և երկու ժամ անց ուղղաթիռը խփվում է  Սլովյանսկ քաղաքի մոտ և ոչ ոք ողջ չի մնում։
Բաբչենկոն դեմ է Ռուսաստանի գործող իշխանությանը։ Դոմբասի պատերազմին ժամանակ աջակցել է Ուկրաինայի զինված ուժերին։


== Սպանության բեմականացում ==

2018 թվականի մայիսի 28-ին հայտնի դարձավ, որ Կիևում իր բնակարանի մուտքի մոտ սպանվել է Արկադի Բաբչենկոն։  Անհայտ անձինք մի քանի անգամ կրակել են նրա մեջքից և նա շտապ օգնության մեքենայի մեջ հիվանդանոցի ճանապարհին մահացել է։
Սակայն մայիսի 30-ին Ուկրաինայի անվտանգության ծառայությունում կայացած ասուլիսին ներկայացավ անձամբ Բաբչենկոն և հայտնեց, որ իր սպանությունը եղել է բեմականացված։


== Աշխատություններ ==
Алхан-Юрт. — Яуза, 2006. — 478 с. — ISBN 5-87849-190-7
Война. — Альпина нон-фикшн, 2015. — 351 с. — ISBN 978-5-91671-345-9Թարգմանություննեչ օտար լեզվից

One Soldier's War. — Grove Press, 2009. — 416 с. — ISBN 0802144039
One Soldier’s War in Chechnya. — Portobello Books Ltd, 2008. — 304 с. — ISBN 1846270405
War & Peace: Contemporary Russian Prose. — GLAS New Russian Writing, 2006. — 400 с. — ISBN 5717200749
Die Farbe des Krieges. — Rowohlt Berlin, 2007. — 256 с. — ISBN 387134558X
Ein guter Ort zum Sterben. — Rowohlt Berlin, 2009. — 128 с. — ISBN 3871346411
La guerra más cruel. — Galaxia Gutenberg, 2008. — 480 с. — ISBN 978-84-8109-762-7
Dagar i Alchan-Jurt. — Ersatz, 2014. — 116 с. — ISBN 978-91-87891-02-1


== Ծանոթագրություններ ==