Ջուդա Բենջամին

Ջուդա Ֆիլիպ Բենջամին (անգլ.՝ Judah Philip Benjamin, օգոստոսի 6, 1811(1811-08-06), Քրիստիանսթեդ, Սենթ Քրուս, Ամերիկյան Վիրջինյան կղզիներ - մայիսի 6, 1884(1884-05-06), Փարիզ), ամերիկացի քաղաքական գործիչ և փաստաբան, ղեկավար պաշտոններ է զբաղեցրել Ամերիկայի Համադաշնային Նահանգների կառավարությունում, այդ թվում եղել է ռազմական նախարար և գլխավոր դատախազ։ Մինչև 1853-1861 թվականներին Ամերիկայի համադաշնային նահանգների կազմավորումը եղել է ԱՄՆ սենատոր Լուիզիանայից։
Ջուդա Բենջամինը ծնվել է Վեստ Ինդիայում։ ԱՄՆ տեղափոխվելուց հետո նա դարձել է ԱՄՆ քաղաքացի և մասնակցել քաղաքական կյանքին։
ԱՄՆ-ում իր քաղաքական կարիերայի ընթացքում Ջուդա Բենջամինը եղել Է Լուիզիանայի Ներկայացուցիչների պալատի անդամ, 1852 թվականին ընտրվել է ԱՄՆ Սենատ Լուիզիանայի օրենսդիր ժողովից։ Նա ԱՄՆ-ի պատմության մեջ երկրորդ հրեա սենատորն էր (Դեյվիդ Լևիի Հուլիից հետո)։ 1861 թվականին Ամերիկայի համադաշնային նահանգների ստեղծումից հետո նա երեք տարբեր պաշտոններ է զբաղեցրել նախագահ Ջեֆերսոն Դևիսի վարչակազմի աշխատասենյակում։ Բենջամինը Հյուսիսային Ամերիկայի Պետության կառավարության առաջին հրեան էր և առաջին հրեան, որի թեկնածությունը լրջորեն վերանայվել է ԱՄՆ Գերագույն դատարանի կողմից։


== Կենսագրություն ==


=== Ընտանիք և կյանքի վաղ տարիներ ===
Ջուդա Ֆիլիպ Բենջամինը ծնվել է 1811 թվականին Սանտա Կրուս կղզում (Վիրջինյան կղզիներ)՝ բրիտանացի հպատակների ընտանիքում։ Հայրը՝ Ֆիլիպ Բենջամինը, և նրա կինը՝ Ռեբեկա դե Մենդեսը, սեֆարդական հրեաներ էին։ Դա եղել է դանիական Վեստ Ինդիայում (ներկայումս Ամերիկյան Վիրջինյան կղզիներ) բրիտանական բռնազավթման ժամանակաշրջանում։ Նրա հայրը Միացյալ Նահանգների Ֆլորիդա նահանգի սենատոր Դեյվիդ Լևի Յուլիի հոր՝ Մովսես Էլիաս Լևիի զարմիկն էր և ձեռնարկատիրական գործընկերը։
Ջուդա Բենջամինը ծնողների հետ 1813 թվականին ներգաղթել է Միացյալ Նահանգներ, ընտանիքը սկզբում բնակություն է հաստատել Ուիլմինգթոնում (Հյուսիսային Կարոլինա նահանգ)։ 1822 թվականին նրանք տեղափոխվել են Չարլսթոն (Հարավային Կարոլինա նահանգ), որտեղ նրա հայրը Իսահակ Հերբիի հետ հիմնադրել է Միացյալ Նահանգների առաջին ընկերություններից մեկը՝ «Իսրայելցիների՝ հուդայականության ճշմարիտ սկզբունքներին նպաստող բարեփոխիչ ընկերությունը»՝ պետական մարմինները բարեփոխելու համար։ Ընկերության ժողովներն այնպիսի հետաքրքրություն են առաջացրել, որ լուսաբանվել են «North American Review»-ի՝ այն ժամանակվա ազգային ամսագրի կողմից։
Տասնչորս տարեկան հասակում Ջուդա Բենջամինն ընդունվել է Եյլի համալսարան, սակայն ուսումը չի ավարտել։ Վարկածներից մեկի համաձայն՝ Բենջամինը հեռացվել է Եյլի համալսարանից՝ չնայած պատճառի՝ պաշտոնապես չբացահայտվելուն։ 1828 թվականին տեղափոխվել է Նոր Օռլեան (Լուիզիանա նահանգ), որտեղ իրավաբանական ընկերությունում սկսել է աշխատել որպես փաստաբան։ Նա սովորել է իրավունք և ֆրանսերեն, որպեսզի Լուիզանա նահանգում հավակնի պրակտիկայի։ 1833 թվականին՝ 21 տարեկանում նա փաստաբանների կոլեգիա Է ընդունվել, և մասնավոր պրակտիկայով զբաղվել է որպես առևտրային գործերով փաստաբան։


=== Ամուսնություն և ընտանիք ===
1833 թվականի փետրվարի 16-ին 22-ամյա Ջուդա Բենջամինն ամուսնացել է Նատալի Բոշե դե Սեն Մարտենի հետ, որը Նոր Օռլեանում հայտնի կրեոլական ֆրանսիական հարուստ ընտանիքի 16-ամյա դուստրն էր։ Նրանք պսակադրվել են Նոր Օռլեանի Սուրբ Լյուդովիկոս տաճարում կաթոլիկ ծեսով։
1842 թվականին ծնվել է նրանց դուստրը՝ Նինետան։ Նա մկրտվել և մեծացել է կաթոլիկ դավանանքով։ 1847 թվականին Նատալի Բենջամինը դստեր հետ տեղափոխվել է Փարիզ և մինչև կյանքի վերջ մնացել է այնտեղ։ Ջուդա Բենջամինն ամեն ամառ մեկնել է Ֆրանսիա՝ կնոջն ու դստերը տեսնելու։


=== Քաղաքական գործունեություն ===
1842 թվականին Ջուդա Բենջամինն Վիգերի կուսակցությունից ընտրվել է Լուիզիանա նահանգի Օրենսդիր ժողովի ստորին պալատ։
1845 թվականին նա ծառայել է որպես պետական սահմանադրական կոնվենցիայի անդամ։

1852 թվականին Ջուդի Բենջամինի հեղինակությունը, որպես պերճախոս հռետորի, նուրբ փաստաբանական խելքով բավարար մակարդակի վրա էր, որպեսզի հաղթեր նահանգի օրենսդիր ժողովում ԱՄՆ-ի Սենատի ընտրություններում։ Նա երկրորդ հրեա սենատորն էր Ֆլորիդայից Դավիթ Լևի Յուլիից հետո, որը 1845 թվականին ընտրվել էր ԱՄՆ-ի Սենատ նահանգի օրենսդիր ժողովում։
Վիգովի կուսակցությունից հեռացող նախագահ Միլարդ Ֆիլմորը առաջարկել է Ջուդ Բենջամինին նշանակել Գերագույն դատարանում թափուր տեղեր լրացնելու համար այն բանից հետո, երբ դեմոկրատ սենատորները Ֆիլմորում հաղթել են այդ պաշտոնի մյուս թեկնածուներին։ New York Times-ը հայտնել է, որ «եթե Բենջամինը նշանակվի նախագահ, դեմոկրատները մտադիր են հաստատել նրան»։ Նա առաջին հրեա ամերիկացին էր, որին պաշտոնապես առաջարկվել էր տեղ Գերագույն դատարանում։ Բենջամին հրաժարվել էր և ստանձնել սենատորի պաշտոնը։ Այդ ընթացքում Սենատում աշխատելիս նա մենամարտի է հրավիրել մեկ այլ երիտասարդ սենատոր Ջեֆերսոն Դևիսին, Միսիսիպի նահանգից Սենատում իրեն վիրավորելու համար։ Դևիսը ներողություն է խնդրել, և նրանց միջև բարեկամություն է հաստատվել։
Ջուդա Բենջամին արագ ձեռք է բերել մեծ հռետորի համբավ։ 1854 թվականին նախագահ Ֆրանկլին Փիրսը Գերագույն դատարանում նրա թեկնածությունն է առաջադրել, որից նա երկրորդ անգամ հրաժարվել է։ Եթե նա ընդուներ առաջարկը, ապա կդառնար առաջին հրեա դատավորը Միացյալ Նահանգների Գերագույն դատարանում։ Միայն 62 տարի անց՝ 1916 թվականին Լուի Բրենդայսը դարձել է Գերագույն դատարանի առաջին հրեա անդամը՝ նախագահ Վուդրո Վիլսոնի առաջադրումից հետո։
Հաջորդ ընտրություններին, տարածաշրջանում լարվածության ուժեղացման և ստրկության հարցում վիգերի միջև տարաձայնությունների ֆոնին, Ջուդա Բենջամինը միացել է Դեմոկրատական կուսակցությանը։ 1858 թվականին նա ընտրվել է ԱՄՆ սենատոր։


=== Ծառայություն Համադաշնությունում ===

Ջեֆերսոն Դևիսը, ստանձնելով Միացյալ Նահանգների Համադաշնության նախագահի պաշտոնը, Ջուդա Բենջամինին 1861 թվականի փետրվարի 25-ին նշանակել է Համադաշնության գլխավոր դատախազի պաշտոնում։ Ջուդա Բենջամինին տվել են «Համադաշնության ուղեղ» մականունը։
1861 թվականի սեպտեմբերին նա դարձել է ռազմական նախարարի պաշտոնակատար և նոյեմբերին հաստատվել պաշտոնում։ Բենջամինը Համադաշնության ռազմական իրադրության շուրջ ժողովրդական դժգոհության առիթ է դարձել և վիճել է Համադաշնության գեներալներ Բորեգարի և Ջեքսոնի հետ։ Պատերազմ վարելու հետ կապված նա լուրջ տարաձայնություններ ուներ Դևիսի հետ։
Անհանգստացած լինելով Արևմուտքում Համադաշնության պաշտպանությամբ՝ Բենջամինը կոչ է արել Նոր Օռլեանի օտարերկրյա հյուպատոսներին պաշտպանել քաղաքը, երբ հարձակման ենթարկվի։ Նա չէր կարող նրանց զինվորական ծառայության կանչել Համադաշնությունում։ Բենջամինը Նոր Օռլեանում կազմակերպել է տասնչորս մասնավոր շոգենավերի զավթումը։ Նավերը ամրապնդվել են երկաթով, կորպուսի քթի մասում, թարանների ժամանակ փորձնական ուժի ավելացման համար։ Նավերը քաղաքացիական անձնակազմեր էին պահում։ Դատավարությունների վրա չկար ոչ մի ծանր զենք, որը կարող էր օգտագործվել Միության կողմից հարձակման ենթարկվելու դեպքում։ Համադաշնությունը 300 000 դոլար Է հատկացրել այդ նավերի վերազինման համար։

1862 թվականի փետրվարին Ռոանոկ կղզում Համադաշնության պարտությունը ռազմական ձախողում է համարվել։ Բրիգադային գեներալ Հենրի Ուայզը, որը ճակատամարտի ժամանակ հարավային զինված ուժերի հրամանատարն էր, հուսահատորեն պահանջում էր ուժեղացում, երբ նա տեղեկացված էր դաշնությունների առաջիկա հարձակման մասին։ Նա խնդրել է նրան փոխանցել 13000 մարտիկների մի մասը, որը ղեկավարում էր գեներալ-մայոր Բենջամին Նյուգը մոտակայքում գտնվող Նորֆոլկում (Վիրջինիա նահանգ), սակայն նրա օգնության խնդրանքները մնացել են անպատասխան։ Հարձակողական ուժերը շատ ավելին էին, քան Համադաշնության ուժերը, որի պատճառով մոտ 2500 մարդ հանձնվել է և գերի վերցվե՝ Ռոանոկ կղզում կորցնելով մոտ 100 սպանված։ Ջուդա Բենջամինը պատասխանատու էր կորուստների համար (չնայած նա կատարում էր Ջեֆերսոն Դեւիսի առաջնահերթությունները) և դա զայրացրել է հասարակությանը։ Փոխանակ բացահայտելու ռազմական ուժերի առկա պակասը, որոնք հանգեցրել էին Ռոանոկը զիջելու որոշմանը, Կոնգրեսը դատապարտել է Ջուդա Բենջամինին, և նա առանց բողոքի հրաժարական է տվել։
1862 թվականի մարտին Դևիսը Բենջամինին նշանակել է պետական քարտուղար։ Բենջամինը 1863 թվականին Փարիզում բանկից Համադաշնության տրամադրման շուրջ վարկի պայմանավորվածություն է ձեռք բերել, որը միակ նշանակալի եվրոպական վարկն էր պատերազմի ժամանակ։ «Երկրորդական դիվանագետների» շրջագայության ժամանակ նա առևտրային գործակալներ է ուղարկել, որպեսզի Կարիբյան ավազանում բանակցություններ վարեն Բերմուդյան կղզիներում, Վեստ Ինդիաում և Կուբայում նավահանգիստներ կառուցելու շուրջ։ 1863 թվականի կեսերին ստեղծվեց համակարգը և «բերեց մեծ օգուտներ ներդրողների համար»։
Ջուդա Բենջամինը ցանկանում էր Միացյալ Թագավորությանը պատերազմի մեջ ներքաշել Համադաշնության կողմից, սակայն այն մեկ տարի առաջ վերացրել էր ստրկությունը, ինչի հետևանքով էլ դա անհնար դարձավ։ 1864 թվականին հարավի ռազմական դրությունն ավելի ու ավելի հուսահատ էր դառնում, ինչի հետևանքով Ջուդա Բենջամինը հրապարակավ հայտարարեց ազատագրման ծրագիր, ըստ որի՝ ռազմական գործի մեջ պետք էր մտցնել բոլոր ստրուկներին, որոնք պատրաստ էին զենք կրել Համադաշնության համար։ Նման քաղաքականությունը կրկնակի ազդեցություն կունենա Բրիտանիայի դիրքորոշման վրա։ Դևիսի դրական եզրակացությմաբ՝ նա հռչակեց․ «Եկեք մեր շարքերին միանալ ցանկացող յուրաքանչյուր նեգրի ասենք․ «Գնա և կռվիր, դու ազատ ես»»։


== Հետագա տարիներ ==
Համադաշնության փլուզումից հետո Ջուդա Բենջամինը տեղափոխվել է Մեծ Բրիտանիա, որտեղ իրավաբան է աշխատել։ Նա հայտնի փաստաբան է դարձել, իսկ 1872 թվականին նշանակվել է թագավորական դատարանի անդամ։ 1883 թվականին նա հրաժարական է տվել և տեղափոխվել Փարիզ, որտեղ նրա կինը և դուստրը ապրել են երկար տարիներ։ Հաջորդ տարի Ջուդա Բենջամինը մահացել է։
Բենջամինը պատկերված է Համադաշնության կողմից թողարկված 2 դոլարի (4, 5, 6 և 7-րդ թողարկումներ) վրա։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Berman Myron (1979)։ Richmond's Jewry, 1769–1976։ Charlottesville, VA: The University Press of Virginia։ ISBN 0-8139-0743-8 
Best Judah։ «Judah P. Benjamin: Part II: The Queen's Counsel»։ Supreme Court Historical Society։ Արխիվացված է օրիգինալից 2013-02-26-ին  
Butler Pierce (1908)։ Judah P. Benjamin։ American Crisis Biographies։ Philadelphia: George W. Jacobs & Company։ OCLC 664335 
Cunningham Geoffrey D. (March 2013)։ «The Ultimate Step: Judah P. Benjamin and Secession»։ American Jewish History (The Johns Hopkins University Press) 97 (1): 1–19։ doi:10.1353/ajh.2011.0020 
Davis William C. (1994)։ "A Government of Our Own": The Making of the Confederacy։ New York: The Free Press։ ISBN 0-02-907735-4  
Davis William C. (2001)։ An Honorable Defeat: The Last Days of the Confederacy Government։ New York: The Free Press։ ISBN 0-15-100564-8  
De Ville Winston (Winter 1996)։ «The Marriage Contract of Judah P. Benjamin and Natalie St. Martin, 1833»։ Louisiana History: The Journal of the Louisiana Historical Association (Louisiana Historical Association) 37 (1): 81–84։ JSTOR 4233263 
Evans Eli N. (1989) [1988]։ Judah P. Benjamin: The Jewish Confederate (First Free Press Paperback ed.)։ New York: The Free Press։ ISBN 0-02-909911-0  
Ginsburg Ruth Bader (փետրվարի 4, 2002)։ «Four Louisiana Giants in the Law»։ Supreme Court of the United States 
Jones Howard (1999)։ Abraham Lincoln and a New Birth of Freedom: The Union and Slavery in the Diplomacy of the Civil War։ Lincoln, NE: University of Nebraska Press։ ISBN 0-8032-2582-2 
Kahn Edgar M. (June 1968)։ «Judah Philip Benjamin»։ California Historical Society Quarterly (California Historical Association) 47 (2): 157–173։ JSTOR 25154286 
Korn Bertram Wallace (1969)։ The Early Jews of New Orleans։ Waltham, MA: Brandeis University Press։ OCLC 24515 
MacMillan Catharine (Summer 2012)։ «Judah Benjamin: the Confederate Barrister»։ Amicus Curiae (90): 2–4 
Meade Robert D. (November 1939)։ «The Relations Between Judah P. Benjamin and Jefferson Davis: Some New Light on the Working of the Confederate Machine»։ The Journal of Southern History (Southern Historical Association) 5 (4): 468–478։ JSTOR 2191828 
Meade Robert D. (2001) [1943]։ Judah P. Benjamin: Confederate Statesman (reprint ed.)։ New York: Oxford University Press։ OCLC 444475 
Owsley Frank Lawrence (1959) [1931]։ King Cotton Diplomacy: Foreign Relations of the Confederate States of America (second ed.)։ Chicago: University of Chicago Press։ OCLC 445011 
Stahr Walter (2012)։ Seward: Lincoln's Indispensable Man։ New York: Simon & Schuster։ ISBN 978-1-4391-2118-4 
Strode Hudson (Fall 1966)։ «Judah P. Benjamin's Loyalty to Jefferson Davis»։ The Georgia Review (Regents of the University of Georgia) 20 (3): 251–260։ JSTOR 41396272 


== Աղբյուրներ ==
Judelson, Paul Alan. Judah Philip Benjamin: Conservative Revolutionary, Brown University Press, 1981


== Արտաքին հղումներ ==

"Judah P. Benjamin", Jewish Virtual Library
Judah P. Benjamin, Queen's Counsel: Original Letter, 1873 Archived 2014-05-04 at the Wayback Machine. Shapell Manuscript Foundation
Guide to the Collection of Judah P. Benjamin (1811-1884) at the American Jewish Historical Society, New York.
Judah P. Benjamin Confederate Memorial at Gamble Plantation Historic State Park, Ellenton, Florida
Judah Philip Benjamin Papers at The Historic New Orleans Collection