Պերո Վաս դե Կամինյա

Պերո Վաս դե Կամինյան  պորտուգալացի  ծովագնաց էր, հետախույզ և կապիտան, Կաբրալի քարտուղարը, ով նրա հետ ուղարկվել էր Հնդկաստան ՝ Կալիկուտի առևտրային կետը գլխավորելու համար:Կամինյան ուղեկցում էր Պեդրո Ալվարես Կաբրալին Հնդկաստանում 1500 թվականին, 1500 թվականի ապրիլին Կամինյան գրել է Կաբրալի նավատորմի կողմից Բրազիլիայի հայտնաբերման մանրամասն պաշտոնական զեկույց։ Նա մահացել է Հնդկաստանի Կալիկուտ քաղաքում, ենթադրվում է, որ մահացել է մահմեդականների հետ բախման ժամանակ։


== Կենսագրություն ==
Պերո Վաս դե Կամինյան Գիմարայեսի դուքսի (հետագայում՝ Բրագանցա) ընտանիքի ասպետ Վասկո Ֆերնանդես դե Կամինյայի որդին էր։ Նրա նախնիները Նեյվա առաջին բնակիչներից էին Ֆերդինանդ I-ի (1367–1383) օրոք (1367–83).1476 թվականի մարտի 8-ին Պերո Վաս դե Կամինյան նշանակվեց Պորտոյի թագավորական դրամահատարանի վարպետ, որն այն ժամանակ իր հոր զբաղեցրած բազմաթիվ պաշտոններից մեկն էր։ Նշանակման նամակը, որը բնութագրում էր Պերո Վասին որպես թագավորական տան ասպետ, գրվել է Տորոյից՝ ենթադրելով, որ Պերո Վասը ուղեկցել է Պորտուգալիայի թագավոր Աֆոնսո V-ին Կաստիլիայի դեմ արշավում և, հավանաբար, մասնակցել է Տորոյի ճակատամարտին (2 մարտի 1476 թ.): 1497 թվականին նա ընտրվեց գրելու Պորտոյի քաղաքային խորհրդի գլուխները։
1500 թվականին Պերո Վաս դե Կամինյան, արդեն մեծ տարիքում, Հնդկաստանի Կալիկուտ քաղաքում,  նշանակվեց գործարանի քարտուղար։ Ատլանտյան օվկիանոսի հարավային մասը շրջանցելիս, 1500 թվականի ապրիլի 22-ին Կամինյային տեղափոխող նավատորմը բախվում է Բրազիլիայի ցամաքային ափերին և  խարիսխ նետում Պորտո Սեգուրոյի մոտ՝ Բահիայում։ Մոտ մեկ շաբաթ լողափում մնալուց հետո, շփվելով տեղի Տուպինիկիմի բնիկների հետ, նավատորմը պատրաստվեց վերսկսել իրենց ճանապարհորդությունը դեպի Հնդկաստան։

Մեկնելուց առաջ Կաբրալը հանձնարարում է Պերո Վաս դե Կամինյային նամակ գրել Պորտուգալիայի թագավոր Մանուել I-ին՝ պաշտոնապես հայտնելով  նոր հողի կամ կղզու հայտնաբերման մասին, ինչպես նրանք ի սկզբանե հավատում էին։ Կամինյայի նամակը (պորտ.՝ Carta de Pêro Vaz de Caminha) մանրամասն հաշվետվություն է տալիս մինչ այդ արշավախմբի և նրանց հայտնաբերած նոր երկրի և մարդկանց մասին։ Կամինյայի նամակը ստորագրվել է մայիսի 1-ին «պորտ.՝ deste Porto Seguro da vossa ilha da Vera Cruz» («Ճշմարիտ Խաչի  կղզու ապահով նավահանգիստ» վայրից, որը կոչվում է Կաբրալ և տրվել է ի պատիվ Խաչի տոնի։
Կամինյայի պաշտոնական զեկույցը և աստղագետ-բժիշկ Մեստրե Ժոաո Ֆարասի լրացուցիչ առանձին նամակը տրվել է Կաբրալի նավապետներից մեկին (կամ Գասպար դե Լեմոսին կամ Անդրե Գոնչալվեսին)։ Նրանք նավարկեցին դեպի Պորտուգալիա իրենց հետ բերած մատակարարման նավով։ Նավատորմի մնացած մասը լքեց Բրազիլիան 1500 թվականի մայիսի 3-ին դեպի Բարեհուսո հրվանդան, այնուհետև դեպի Հնդկաստան։
Պերո Վաս դե Կամինյայի նամակը հաճախ համարվում է որպես Բրազիլիայի «ծննդյան վկայական»,հաշվի առնելով այն գաղտնիությունը, որով Պորտուգալիայի Թագավորությունը միշտ ներգրավել է իր հայտնագործությունների մասին հաշվետվությունները, այն հրապարակվել է միայն տասնիններորդ դարում հայր Մանուել Այրես դե Կասալի կողմից։
2-րդ նավատորմը ժամանեց Հնդկաստանի Մալաբար ափ 1500 թվականի սեպտեմբերին, և անմիջապես Կալիկուտում գործարան հիմնեց։ Կամինյան ուներ իր պարտականություններն այնտեղ։ Շուտով կոնֆլիկտ ծագեց պորտուգալացի վաճառականների և քաղաքի արաբ առևտրականների միջև։ Իրենց ապրանքների ներմուծելու փոքր ելք  գտնելով՝ պորտուգալացիները կասկածում էին, որ արաբները համաձայնության են եկել՝ բոյկոտ կազմակերպելով հանելու քաղաքի համեմունքները շուկաներից։ Կալիկուտում իշխող Զամորինը հրաժարվեց միջամտությունից, ինչը դրդեց բարկացած Այրես Կորեային գործն իր ձեռքն առնել։ 1500 թվականի դեկտեմբերի վերջին պորտուգալացիները ձեռնամուխ եղան նավահանգստում արաբական նավերի համեմունքների բեռների բռնագրավմանը, նավամատույցների վրա խռովություն բռնկվեց։ Կալիկուտի ամբոխները ներխուժեցին պորտուգալական գործարան՝ սպանելով բոլոր պորտուգալացիներին։ Ենթադրվում է, որ 50-70 պորտուգալացի զոհվել է խռովության ժամանակ, այդ թվում՝ Կամինյան։
1501 թվականի դեկտեմբերի 3-ին ստորագրված թագավորական նամակում Պորտուգալիայի թագավոր Մանուել I-ը Կամինյայի թոռանը՝ Ռոդրիգո դ'Օսուրոյին նշանակել է իր պապի պաշտոնում ՝ հստակ նշելով, որ Պերո Վաս դե Կամինյան «մահացել է Հնդկաստանում»։


== Ծանոթագրություն ==


== Արտաքին հղումներ ==
J. F. de Almeida Prado, Pero Vaz de Caminha – A Carta, Rio de Janeiro: Ed. Agir
Sousa Viterbo (1902) Pero Vaz de Caminha e a primeira narrativa do descobrimento do Brasil. Lisbon: Typographia Universal online