Սերգեյ Դարոնյան

Սերգեյ Գարեգինի Դարոնյան (ապրիլի 1, 1925(1925-04-01), Խարկով, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - հունվարի 23, 1990(1990-01-23), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ խորհրդային գրականագետ, քննադատ։ Բանասիրական գիտությունների դոկտոր (1968), պրոֆեսոր (1970)։ ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ (1960), ՀԽՍՀ մշակույթի վաստակավոր գործիչ (1985)։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասնակից։


== Կենսագրություն ==
Սերգեյ Դարոնյանը ծնվել է 1925 թվականի ապրիլի 1-ին, Խարկով քաղաքում։ Հայրը եղել է բնիկ էրզրումցի, մայրը՝ նախիջևանցի։ 1930 թ. ընտանիքով փոխադրվել է Կրասնոդարի երկրամասի Կրոպոտկինի շրջանի Կազանսկայա ստանիցա։ 1931 թ. ընդունվել է տեղի հայկական դպրոց, ապա փոխադրվել ռուսական դպրոց, որն ավարտել է 1942 թ.։  1951 թվականին ավարտել է Մոսկվայի համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետի արևելյան բաժինը։ 1951-1954 թվականներին սովորել է նույն համալսարանի ասպիրանտուրայում։ 1956 թ. «Միրզա Իբրահիմովի արձակը» թեմայով դիսերտացիա է պաշտպանել և ստացել բանասիրական գիտությունների թեկնածուի աստիճան։ 1956-1963 թվականներին հայ գրականություն է դասավանդել Մոսկվայի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետի ԽՍՀՄ ժողովուրդների գրականության բաժնում։ Աշխատել է Մոսկվայի գեղարվեստական գրականության հրատարակությունում որպես ժողովուրդների գրականության բաժնի վարիչ (1956-1964 թթ.)։ 1964 թ. փոխադրվել է Երևան։ 1964-1966 թթթ. աշխատել է ՀԽՍՀ ԳԱ Մանուկ Աբեղյանի անվան գրականության ինստիտուտում որպես ավագ գիտաշխատող։ 1966-1974 թվականներին եղել է նույն ինստիտուտի գրական բաժնի վարիչ։ 1974 թվականից եղել է Երևանի Վ․ Բրյուսովի անվան ռուսաց և օտար լեզուների մանկավարժական ինստիտուտի ռեկտոր։ 1968 թվականին «Միքայել Նալբանդյան» թեմայով դիսերտացիա է պաշտպանել և ստացել բանասիրական գիտությունների դոկտորի աստիճան։ Առանձին գրքերով ռուսերեն հրատարակել է «Միրզա Իբրահիմովի արձակը» (Բաքու, 1958), «Միրզա Իբրահիմով» (Մոսկվա, 1960), «Միքայել Նալբանդյան» (Մոսկվա, 1963), «Տուգելբայ Սիդիգբեկով» (1966, Մոսկվա), «Միքայել Նալբանդյանը և ռուս հեղափոխական դեմոկրատները» (Մոսկվա, 1967, 1979)։ «Միքայել Նալբանդյան» (Երևան, 1975), «Նաիրի Զարյան» (Մոսկվա, 1978)։


== Մասնակցություն Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին ==
1943-1945 թվականներին ծառայել է Կարմիր բանակում, մասնակցել Հայրենական մեծ պատերազմին։ Պարգևատրվել է «Հայրենական մեծ պատերազմի» 2-րդ աստիճանի շքանշանով, Արիության համար, Մարտական ծառայության համար, Կովկասի պաշտպանության համար, Վարշավայի ազատագրության համար և բազմաթիվ այլ շքանշաններով ու մեդալներով։ ԽՄԿԿ անդամ 1945 թվականից։ 


== Պարգևներ ==
Հայրենական մեծ պատերազմի 2-րդ աստիճանի շքանշան
Արիության համար մեդալ
Մարտական ծառայության համար մեդալ
Կովկասի պաշտպանության համար մեդալ
Վարշավայի ազատագրության համար մեդալ


== Երկեր ==
Միրզա Իբրահիմով, ռուսերեն, 1960։
Միքայել Նալբանդյան, ռուսերեն, 1963։
Из истории армянской эстетической мысли, 1973.
Նաիրի Զարյան, ռուսերեն, 1978։
Միքայել Նալբանդյան, ստեղծագործության և գրական կապերի խնդիրներ, ռուսերեն (Микаэл Налбандян. Проблемы творчества и литературных связей, 1975), 1975:
Նաիրի Զարյան, ռուսերեն, 1978։
Միքայել Նալբանդյանը և ռուս հեղափոխական դեմոկրատները, ռուսերեն, 1979։
Միքայել Նալբանդյան, Երևան, «Սովետական գրող», 1979, 544 էջ։
Նաիրի Զարյան։ Կյանքն ու գործունեությունը, Երևան, 1982։
Классика и современность, сборник, Ереван, 1985.
Лоза и камень: Поэзия, проза, драматургия, 1985.


=== Մամուլ ===
«Անտառ»։ «Գրական թերթ», 1969, № 7։


== Ծանոթագրություններ ==