Ռոդ Ստյուարտ

Ռոդրիկ Դեյվիդ (Ռոդ) Ստյուարտ (անգլ.՝ Roderick David "Rod" Stewart, հունվարի 10, 1945(1945-01-10)[…], Լոնդոն, Միացյալ Թագավորություն), բրիտանացի երգիչ և հեղինակ-կատարող, որը ճանաչում է ստացել սկզբում The Jeff Beck Group-ում, այնուհետև The Faces-ում։ Ավելի մեծ հաջողության Ռոդ Ստյուարտը հասել է  հիմնականում Մեծ Բրիտանիայում, որտեղ նրա 7 ալբոմները UK Albums Chart-ում գրավել են առաջին հորիզոնականը, իսկ 62 հիթ-սինգլներից 22-ը տեղ են գտել առաջին տասնյակում։ Q ամսագրի «100 մեծագույն երգիչների» (անգլ.՝ 100 Greatest Singers) ցուցակում Ռոդ Ստյուարտն զբաղեցնում է 33-րդ տեղը։
Նախկին կինը Ռեյչել Հանթերն է։ Ամուսնացած է Փենի Լանքասթերի հետ։ Ունի ութ երեխա։


== 1960-ական թվականներ ==
Ռոդ Ստյուարտը ծնվել է Հայգեյթում (Հյուսիսային Լոնդոն), Ռոբերտ և Էլզի Ստյուարտների ընտանիքում, որը մինչև կրտսեր որդու ծնունդը Շոտլանդիայից տեղափոխվել է բրիտանական մայրաքաղաք։ 11 տարեկանում Ստյուարտն առաջին անգամ կիթառ է վերցրել, բայց երաժշտությանը նվիրվել անմիջապես չի որոշել։ 1960-ական թվականներին նա լրջորեն սկսել է դիտարկել պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ դառնալու հնարավորությունը։ Որոշ ժամանակ նա խաղացել է «Բրենտֆորդ» (Արևմտյան Լոնդոն) ակումբի պատանեկան կազմում։ Մի քանի տարի գերեզմանատանն աշխատելով որպես գերեզմանափոր՝ Ստյուարտը որոշել է զբաղվել երաժշտությամբ և ժողովրդական երգիչ Ուիզ Ջոնսի հետ մեկնել է ճանապարհորդության ողջ Եվրոպայով (Իսպանիայից նրանց վտարել են որպես թափառաշրջիկ)։ 1962 թվականի ամռանը Ստյուարտը դարձել է հիմնադիրն ու մենակատարը The Ray Davies Quartet խմբի, որը հետագայում վերանվանվել է The Kinks։
1964 թվականին Ստյուարտը միացել է Jimmy Powell & the Five Dimensions խմբին, որը բրիտանական շրջագայության էր մեկնել, և ելույթ է ունեցել խմբի կազմում։ Այդ տարիներին Ստյուարտը գումար էր վաստակում փողոցում նվագելով ու երգելով․ շրթհարմոնի վրա նրա կատարումը հնչել է «My Boy Lollipop»-ում՝ 1963 թվականի Միլի Սմոլի հիթ-սինգլում։
Լսելով Ստյուարտի կատարումը փողոցում՝ Լոնգ Ջոն Բոլդրին հրավիրել է նրան The Hoochie Coochie Men խումբ, որը 1964 թվականին ձայնագրել է «Good Morning Little Schoolgirl» սինգլը, իսկ այն բանից հետո, երբ այն տեղ գտավ հիթ-շքերթում, դարձավ Steampacket (Ստյուարտ, Բոլդրի, Ջուլի Դրիսքոլ, Բրայան Օուգեր, Միքի Ուոլեր, Ռիկ Բրաուն)։ 1965 թվականին Ստյուարտը նկարահանվել է նորաձևության մասին պատմող «Բի-բի-սի» փաստագրական ֆիլմում, որից հետո ստացել է Rod The Mod մականունը։ Այդ ժամանակ էլ հենց խումբը Ռոլինգ Սթոունզի հետ համատեղ շրջագայության է մեկնել։ Այդ օրերին տեսագրված նյութերը հրապարակվել են միայն 1970 թվականին, երբ խմբի նախկին մենակատարն արդեն գրեթե հանրաճանաչ էր։
1966 թվականին Steampacket-ը մասնատվել է, և Ստյուարտը տեղափոխվել է Shotgun Express (որտեղ նվագել են Միք Ֆլիտֆուդն ու Գրին Փիթերը՝ հետագայում ստեղծելով Fleetwood Mac-ը) խումբ, որը հասցրել է թողարկել միայն մեկ սինգլ։ Այստեղից Ստյուարտը միացել է The Jeff Beck Group խմբին։ Առաջին՝ «Truth» ալբոմը դարձել է հիթ Ատլանտիկայի երկու կողմերում, սակայն 1969 թվականին այս խումբը ևս դադարեցրել է իր գոյությունը՝ չնայած նրան, որ երկրորդ՝ «Beck-Ola» ալբոմը ոչ պակաս հաջողություն է ունեցել։ Ստյուարտը բազմիցս ասել է, որ իր վոկալային ոճը, բեմական շարժուձևը, խոսելաոճը ձևավորվել են Ջեֆ Բեքի ազդեցությամբ։


== Սոլո-կարիերան և The Face-ի ալբոմներ (1969-1976) ==
1969 թվականին, մերժելով Cactus խմբի առաջարկը, Ստյուարտը Ռոն Վուդի հետ, ով Ջեֆ Բեքի ընկերն էր, որոշել է միանալ The Facesին՝ միաժամանակ սոլո-պայմանագիր կնքելով Mercury Recordsի հետ, որտեղ էլ շուտով թողարկել է իր դեբյուտային «Old Raincoat Won’t Ever Let You Down» ալբոմը, որը մեղեդային, բայց ռոքի, ժողովրդականի ու քանթրիի ոչ ստանդարտ խառնուրդ էր։ 
Մինչ The Faces-ը շարունակում էր ճանաչում ձեռք բերել Բրիտանիայում, Ստյուարտը շարունակում էր ձայնագրել սոլո․ համագործակցային առումով հաջողված «Gasoline Alley»-ին հաջորդել են շրջագայությունները դեպի Ավստրալիա, որի ընթացքում նա ելույթ է ունեցել Python Lee Jacksonի հետ («In a Broken Dream» սինգլը՝ ձայնագրված 1970 թվականին, երկու տարի անց դարձավ հիթ)։
Ստյուարտի համար բեկումնային են դարձել հաջորդ՝  «Every Picture Tells a Story» ալբոմն ու «Maggie May» մեգահիթը՝ դպրոցականի մասին հուզիչ և զվարճալի մի պատմություն։ Ալբոմը և սինգլը միաժամանակ գլխավորեցին ԱՄՆ-ի և Բրիտանիայի հիթ-շքերթները։
Ստյուարտի՝ որպես մեներգիչ, հաջողությունը հետաքրքրություն է շարժել դեպի The Faces-ը, սակայն, անգամ չնայելով «Stay With Me» սինգլի հաջողությանը, պարզ էր, որ խմբի օրերը հաշված են։
Ավարտելով The Faces-ի շրջագայությունները՝ Ստյուարտը թողարկել է «Never a Dull Moment»–ը։ «You Wear It Well» հիթ-սինգլը գրավել է հիթ-շքերթները (#13-ը՝ ԱՄՆ-ում, #1-ը՝ Բրիտանիայում)։ Սա Ռոդ Ստյուարտի աստեղային ժամն էր։
«Sailing», «Tonight’s The Night» և «The Killing Of Geogie» սինգլների հաջողությունները նպաստեցին Ստյուարտի հեղինակության վերադարձին։
«First Cut Is The Deepest» սինգլը (Քեթ Սթիվենսի կոմպոզիցիան) դարձել է հիթ Ատլանտիկայի երկու կողմերում, սակայն Բրիտանիայում ձեռք է բերել սկանդալային ճանաչում։


== 1977-ից մինչև մեր օրեր ==
1977 թվականից Ստյուարտի արտաքին տեսքում սկսեցին հայտնվել գլամուրային դետալներ․ նա սկսեց օգտագործել կոսմետիկա, արհեստականորեն սկսեց ընդգծել իր սեքսուալությունը հագուստի մեջ։
Blondes Have More Fun-ի հաջողությունը, որը ԱՄՆ-ում գրավեց առաջին հորիզոնականը և վաճառվեց 14 միլիոն օրինակով, և հատկապես «Da Ya Think I’m Sexy?» դիսկո-հիթը, որը գլխավորել է Անգլիայի և ԱՄՆ-ի հիթ-շքերթները, վերջնականապես նրա դեմ տրամադրեց ռոք-քննադատներին։ 

1982ից 1988 թվականները Ստյուարտի կարիերայում ընդունված է անկումային համարել։ «Baby Jane»-ը երեք սինգլներից միակն էր, որ այդ տարիներին հիթ դարձավ։ Այդ տարիների լավագույն ձեռքբերումը Ստյուարտի ելույթն էր Rock 'n Rio փառատոնում (հունվար, 1985 թվական)։ Ինքն իր ելույթը համեմատել է ֆուտբոլի աշխարհի առաջնությունում տարած հաղթանակի հետ։
Out Of Order ալբոմը՝ ձայնագրված Duran Duran խմբի պրոդյուսեր Էնդի Թեյլորի և Բերնարդ Էդվարդսի (Chic) հետ, Ստյուարտին վերադարձրել է հիթ-շքերթներ․ հիթեր են դարձել «Forever Young»-ը և «Lost In You»-ն։
1990 թվականին «Downtown Train» սինգլը (Թոմ Ուեյթսի կոմպոզիցիան) ԱՄՆ-ում բարձրացել է հիթ-շքերթի երկրորդ հորիզոնական։ Լավագույն տասնյակի մեջ են հայտնվել նաև «Rhythm Of My Heart» և «Motown Song» սինգլները ՝Vagabond Heart ալբոմից։  Իսկ «It Takes Two»-ն՝ Ստյուարտի դուետը Թինա Թըրների հետ, դարձել է բրիտանական հիթ։ Դրանից երկու տարի անց հիթ-շքերթներում առաջատար է դարձել «All For Love» երգը՝ Երեք հրացանակիրներ ֆիլմից՝ ձայնագրված Սթինգի և Բրայան Ադամսի հետ։
1993 թվականին Ստյուարտը Ռոն Վուդին հրավիրել է MTV Unplugged՝ մասնակցելու ձայնագրմանը։ Քննադատները բարձր են գնահատել ելույթը, հատկապես «Handbags And Gladrags»-ը, «Cut Across Shorty»-ը, ինչպես նաև չորս գործ «Every Picture Tells A Story»-ից. Այստեղից էլ սինգլի տեսքով թողարկվել է Վան Մորիսոնի Have I Told You Lately-ն, որը հայտվել է «Բիլբորդի» լավագույն տասնյակում, իսկ Unplugged ալբոմը ԱՄՆ-ում բարձրացել է մինչև երկրորդ հորիզոնական։ Մեկ տարի անց Ստյուարտը հայտնվել է Ռոքնռոլի փառքի սրահում, իսկ Ամանորի նախօրեին համերգ է ունեցել Ռիոյի «Կոպակաբանա»յում՝ հավաքելով ռեկորդային թվով լսարան՝ մոտ 3,5  միլիոն մարդ։

2010 թվականի հոկտեմբերի 19-ին Ստյուարտը թողարկել է Fly Me to the Moon...The Great American Songbook Volume V ալբոմը J Records-ում։ Կանադայում և Ավստրալիայում ալբոմը հիթ–շքերթներում բարձրացել է մինչև #4 հորիզոնական։
2015 թվականի հունիսի 23-ին Ստյուարտը հայտարարել է նոր՝ 'Another Country ալբոմի թողարկման մասին։ Այն հասանելի էր ներբեռնման համար և թողարկվել է նույն թվականի հոկտեմբերի 23–ին։ Ալբոմի առաջին՝ «Love Is» սինգլի համար նկարահանվել է տեսանյութ, որը հասանելի է Vevo–ում։
2018 թվականի սեպտեմբերի 28-ին Republic Recordsում Ստյուարտը թողարկել է իր երեսուներորդ ստուդիական ալբոմը՝ Blood Red Roses-ը։


== Սկավառակագրություն ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Gray, John. Rod Stewart: The Visual Documentary-London: Omnibus Press (անգլերեն), 1992.-SBN 0-7119-2906-8.


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք
Фэн-сайт
Rod Stewart: All Music Guide Archived 2005-03-14 at the Wayback Machine.
Full Rod Stewart Concert free on MSN Music
MTV: Կենսագրություն