Ամիր Համզա

Տանկու Ամիր Համզա (ինդոն.՝ Amir Hamzah, փետրվարի 28, 1911(1911-02-28), Langkat, Հյուսիսային Սումատրա, Ինդոնեզիա - մարտի 20, 1946(1946-03-20)), ինդոնեզիացի պոետ և Ինդոնեզիայի ազգային հերոս։


== Համառոտ կենսագրություն ==
Ծնվել է մալայական արիստոկրատական ընտանիքում Լանգկաթի սուլթանությունում, որը գտնվում էր ներկայիս Հյուսիսային Սումատրայի տարածքում (սուլթանի ազգականն էր)։ Վաղ զրկվել է ծնողներից և դաստիարակվել  սուլթանի  ամրոցում։ Կրթությունը ստացել է Սումատրայում և Յավայում։ Սուրաքարտի ավագ դպրոցում սովորելու տարիներին, մոտավորապես 1930- ական թվականներին, նրան սկսում է հետաքրքրել Ազգային զարթոնքի շարժման գաղափարները և  այս ընթացքում է որ սիրահարվում է իր դասընկերուհուն՝ Իլիկ Սունդարիին։ Նրանք  մնացին մտերիմ ընկերներ  նույնիսկ այն բանից հետո, երբ Ամիրը շարունակեց ուսումը Բատավիայի իրավաբանական դպրոցում (ժամանակակից Ջակարտա) և բաժանվեցին միայն 1937 թ. - ին, երբ նրան հետ կանչեցին Սումատրա՝ սուլթանի դստեր հետ ամուսնանալու և դատավորի պաշտոնը զբաղեցնելու համար։ Չնայած այն բանին, որ նա գոհ չէր իր ամուսնությունից,  այնուամենայնիվ նա հավատարիմ էր իր կնոջը։ 1945 թվականին Ինդոնեզիայի կողմից անկախության հռչակումից հետո ծառայել է որպես կառավարության ներկայացուցիչ Լանգկատում։  Հաջորդ տարի սպանվել է Արևելյան Սումատրայի ապստամբության ժամանակ, որն ուղղված էր արիստոկրատիայի դեմ։  Թաղված է Բինջայի եղբայրական գերեզմանատանը։ 1948-ին բանաստեղծի աճյունը վերահուղարկավորվել է  Ազիզի մզկիթի բակում գտնվող գերեզմանատանը ՝ Տանջունգ Փուրում, Բինջայից 38 կմ հեռավորության վրա:.


== Ստեղծագործություն ==
Ամիրը սկսել է բանաստեղծություններ գրել դեռահաս տարիքում; չնայած նրա այս գործերը թվագրված չեն, ենթադրվում է, որ ամենավաղ բանաստեղծությունը գրվել է Յավայում  գտնվելու  առաջին  տարիների ընթացքում։ Իր հայրենի մալայական մշակույթի և իսլամի, ինչպես նաև քրիստոնեության և արևելյան գրականության ազդեցության տակ Ամիրը գրել է 50 բանաստեղծություն, քնարական արձակի 18 ստեղծագործություն, ինչպես նաև բազմաթիվ այլ գործեր, այդ թվում նաև մի քանի թարգմանություններ ։  1932 թվականին դարձել է «en:Poedjangga Baroe» գրական ամսագրի հիմնադիրներից մեկը։  Սումատրա վերադառնալուց հետո նա դադարեց գրել։ Նրա բանաստեղծությունների մեծ մասը տպագրվել է երկու ժողովածուներում ՝ "Nyanyi Sunyi" (1937) և "Buah Rindu" (1941), նախ "Poedjangga Baroe" - ի շրջանակներում, ապա առանձին հրատարակությունների տեսքով։
Ամիրի բանաստեղծություններում շոշափվում են սիրո և կրոնի թեմաները, և նրա պոեզիան հաճախ արտացոլում է խորը ներքին կոնֆլիկտ։ Նրա ոճը, ներառում էր մալայական և յավայական բառապաշարները ՝ ինդոնեզական բանաստեղծություններին բնորոշ ավանդական կառուցվածքի կողմերը,  ստեղծագործության մեջ ռիթմ և մետր ներմուծելու ձգտումը, ինչպես նաև ստեղծագործության մեջ սիմվոլիզմի տարրերի առկայությունը։ Նրա վաղ գործերը ներծծված են կարոտի,  էրոտիկ և իդեալականացված սիրո զգացումով, մինչդեռ հետագա գործերը բնութագրվում են ավելի խորը կրոնական իմաստի առկայությամբ։ Նրա երկու ժողովածուներից  "Nyanyi Sunyi" - ն ավելի հասուն է համարվում։  Ամիրը կոչվել է "Poedjangga Baroe դարաշրջանի բանաստեղծների թագավոր" և միակ աշխարհահռչակ բանաստեղծն է, ով ապրել է Ինդոնեզիայի ազգային հեղափոխությունից առաջ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրների ցանկ ==
«Amir Hamzah»։ Encyclopedia of Jakarta (ինդոնեզերեն)։ Jakarta City Government։ Արխիվացված է օրիգինալից 2011-12-26-ին։ Վերցված է 2011-12-26 
Teeuw, A. Sastra Baru Indonesia. — Ende: Nusa Indah, 1980. — Т. 1.
Kurniawan (2010-06-28)։ «Puisi Amir Hamzah Bukan Sastra Sufi» [Поэзия Амир Хамзы — не суфийская литература]։ Tempo (Indonesian) (Jakarta)։ Արխիվացված օրիգինալից 2013-09-25-ին։ Վերցված է 2013-09-21  
Damiri Mahmud. Menafsir kembali Amir Hamzah. Penyunting Kartika N. Nugrahini. Yogyakarta: Penerbit Ombak, 2017


== Արտաքին հղումներ ==
Works of Surdas at oldpoetry (անգլ.)