armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Բայդարի (գյուղ, Պոլովինսկի շրջան)

Բայդարի (ռուս.՝ Байдары), գյուղ Ռուսաստանի Կուրգանի մարզի Պոլովինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2008 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 538 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Գամիր Դավլեթշին

Գամիր Դավլեթշին (ռուս.՝ Давлетшин, Гамир Шаихович, 1923 - դեկտեմբերի 20, 1944(1944-12-20), Կոշիցե, Abaúj-Torna County, Հունգարիայի Թագավորություն), բաշկիր խորհրդային բանաստեղծ և արձակագիր։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1923 թվականին, Բաշկիրական ինքնավար խորհրդային սոցիալիստական հանրապետությունում, Նովոկուտովո գյուղում։ 1940 թվականին ավարտել է միջնակարգ դպրոցը, որից հետո կարճաժամկետ դասընթաց է անցել Ուֆայում՝ պատմության և աշխարհագրության ուսուցիչների վերապատրաստման համար։ Որոշ ժամանակ աշխատել է որպես ուսուցիչ։
1941 թվականի հոկտեմբերին զորակոչվել է զինվորական ծառայության։ Սարապուլի հետևակային դպրոցն ավարտելուց հետո 1942 թվականի մարտին նա մեկնել է ռազմաճակատ` կրտսեր լեյտենանտի կոչումով։ Մարտերում իր ցուցաբերած արիության համար նա պարգևատրվել է շքանշանով, Կարմիր աստղի շքանշանով և Արիության մեդալով։ Հասել է մինչև գումարտակի հրամանատարի կոչման։
1944 թվականի դեկտեմբերի 20-ին գումարտակի հրամանատար Գամիր Դավլեթշինը զոհվել է Չեխոսլովակիայում մղվող մարտերում, Կոշիցե քաղաքի ազատագրման համար։


== Ստեղծագործական կյանք ==
Դեռ դպրոցում Գամիրը հետաքրքրվում էր պոեզիայով, նա ինքն էր գրում բանաստեղծություններ։ Սկսել է տպագրվել 1937 թվականին։ Նրա ստեղծագործությունները հրապարակվել են «Йәш төҙөүсе» («Երիտասարդ շինարար»), «Йәш коммунар» («Երիտասարդ կոմունար») թերթերի էջերում։ Իսկ 1940 թվականին նրա «Կարաբի» («Ғәрәби») պատմվածքը հայտնվել է «Պիոներ» ամսագրում։
Դավլեթշինի ստեղծագործությունն արտացոլում է կյանքի լուսավոր կողմերը։ Նա սեր է զգում հայրենիքի հանդեպ, հպարտություն իր ժողովրդի և նրա հերոսական պատմության նկատմամբ։ Այն փառաբանում է լեգենդար երկիրը և այնտեղ ապրող մարդկանց։ Սիրային բանաստեղծությունները և բնության գովերգումը նույնպես իրենց տեղն են գտել գրողի ստեղծագործություններում։


== Մրցանակներ ==
Կարմիր աստղի շքանշան
«Արիության համար» մեդալ»


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Гамир Давлетшин. Чекмагушевская центральная межпоселенческая библиотека.
Басыйров Х., Басыйров А. Чакмагыш туфрагында туганнар. — Казан: Идел-Пресс, 2007. — 376 б.
Писатели земли башкирской: справочник / Сост.: Р. Н. Баимов, Г. Н. Гареева, Р. Х. Тимергалина. — Уфа: Китап, 2006. — с. 171.
Սյունիների տոհմածառ

Ստորև ներկայացված է Սյունիների տոհմածառը։


== Պատմական ակնարկ ==
Համաձայն Մովսես Խորենացու՝ Սյունիների (Սիսակյաններ) նախարարական տոհմը և նրանց տոհմանունը, ինչպես նաև՝ Մեծ Հայքի Սյունիք աշխարհի անվանումը առաջացել է Հայկ նահապետի ժառանգներից՝ Գեղամի որդի Սիսակից։ Սիսակից են սերում նաև Ռշտունիների և Գողթնեացիների նախարարական տները։ 
Մեծ Հայքում Երվանդունիների և Արտաշիսյանների տիրապետության ժամանակ Սյունիները զբաղեցրել են երկրորդական գահը և Մեծ Հայքի արևելյան գավառների կուսակալի պաշտոնը։ Սյունիների բարձր դիրքը պահպանվել է նաև Արշակունիների տիրապետության ժամանակ։ Ըստ Ստեփանոս Օրբելյանի՝ Վաղարշակ Ա-ն «հրաման է տալիս Սիսակյաններին՝ լինել հրամանատար արքունի բոլոր զորքերին ու իր թագավորության երկրորդը և պատերազմով շարունակ դեմ կանգել Հոնաց դռանը»։ 
Սիսակի ժառանգ Առանից էլ սերվում են Արցախի Առանշահիկների տոհմը։ Առանը Հայոց արքա Վաղարշակ Ա-ից կարգվում է նահապետ «Առանա մեծ դաշտի վրա, Երասխից մինչև Հունարակերտ» և նշանակվում Մեծ Հայքի արևելյան կողմի կուսակալ։ Ըստ Մովսես Խորենացու վկայության՝ նրա զավակներից են սերվել Ուտեացիների, Գարդմանացիների, Ծավդեացիների և Գարգարացիների նախարարական տները։
Այս ամենից ենթարդվում է, որ սպարապետության պաշտոնը մինչև մ.թ.ա. 1-ին դար եղել է Սյունիների ձեռքում։ Համաձայն Զորանամակի՝ Սյունյաց իշխանները ունեին 19400 զինվոր, իսկ Գահնամակում զբաղեցնում էին պատվավոր առաջին բարձը։
Ստորև ներկայացվում է Սիսակից սերված իշխանական տոհմերի մոտավոր տոհմածառը`


== Ծանոթագրություններ ==
Բույսերի նեմատոդներ

Բույսերի նեմատոդներ, մշակովի և վայրի բույսերի վնասատուներ՝ կլոր որդերի դասից։ Առավել տարածված են․ կարտոֆիլի ցողունային (Ditylenchus destructor), ցորենի (Anguina tritici), ճակնդեղի (Heterodera chachti), ինչպես նաև սոխի ու սխտորի ցողունային, սեխի, վարունգի ու կաղամբի բազմակեր, ելակի, բրնձի և այլ նեմատոդները։ Բազմանում են բույսերի պալարներում, բողբոջներում, արմատապտուղներում, տերևներում, ընձյուղներում և այլն, վնասում դրանք, արգելակում աճը, նվազեցնում, իսկ երբեմն՝ ոչնչացնում ամբողջ բերքը (նաև պահեստներում)։ Նեմատոդները կարող են տարածվել այլ հողամասեր՝ ջրի, արմատակալած տնկիների, հողի, գույքի, տրանսպորտի և այլնի միջոցով։ Պայքարի միջոցներն են՝ նեմատոդասպան միջոցներով և ֆիզիկական մեթոդներով վարակված բույսերի մշակում, կալիումական պարարտանյութերի (բարձր չափաքանակներով), միկրոտարրերի օգտագործում, տնկանյութի և սերմնանյութի բուժում, ցանքաշրջանառություն, նեմատոդադիմացկուն սորտերի ստեղծում։
Բուլղարիան Նոր ալիք երգի մրցույթում

Բուլղարիան Նոր Ալիք երգի մրցույթին մասնակցում է 2002 թվականից։ Առաջին անգամ Բուլղարիան այս մրցույթում ներկայացրել է Գրաֆան։


== Մասնակցություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Մրցույթի պաշտոնական կայքը
Լևիշկայի Աստվածածնի եկեղեցի

Լևիշկայի Աստվածածնի եկեղեցի (սերբ.՝ Црква Богородица Љевишка / սերբ.՝ Црква Bogorodica Ljeviška), Սերբ ուղղափառ եկեղեցու Ռաշկո-Պրիզրենի թեմի տաճար, որը գտնվում է Կոսովո և Մեթոխիա ինքնավար մարզում՝ Պրիզրեն քաղաքում։


== Պատմություն ==
Եկեղեցու շինարարությունը լիազորել է Սերբիայի թագավոր Ստեֆան Միլուտինը 1306-1309 թվականներին։ Եկեղեցին գտնվում է Կոսովո և Մեթոխիա մարզի հարավում՝ Պրիզրեն քաղաքում (հին քաղաքում)։ Լևիշկայի Աստվածածնի եկեղեցին Սերբիայի միջնադարյան ամենագեղեցիկ եկեղեցիներից մեկն է և ունի յուրօրինակ ճարտարապետական մտահղացում։ Որմնանկարները ստեղծվել են մոտավորապես 1307-1313 թվականների միջև ընկած ժամանակահատվածում։ Նրանց ոճը նման է կոստանդնուպոլսյան ոճին։ Տաճարը որմնանկարներով զարդարել են հույն վարպետներ Միխայիլ Աստրապան և Եվտիխիոսը Թեսալոնիկիից։ Եկեղեցու տաճարային որմնանկարների մարգարիտը 13-րդ դարի Ողորմած Աստվածամոր սրբապատկերն է, որում Աստվածամայրը պատկերված է նորածին որդու հետ՝ հացով լի զամբյուղը ձեռքին։ Նորածին Հիսուսը զամբյուղից հաց է վերցնում և բաժանում այն ​​տառապյալներին։ Այս որմնանկարը հավատացյալները համարում են հրաշագործ։
2006 թվականին եկեղեցին ընդգրկվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտների ցանկում։ 2006 թվականին այն ընդգրկվել է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության վտանգված օբյեկտների ցանկում՝ ալբանական գրոհայինների կողմից հնարավոր հարձակման պատճառով։ Այն գտնվում է KFOR-ի պաշտպանության ներքո 1999 թվականից ի վեր։ Սակայն այն խիստ վնասվել է 2004 թվականին տեղի ունեցած Կոսովոյի անկարգությունների ժամանակ հրկիզման հետևանքով։ Շուրջ 155 սերբական եկեղեցի և վանք ավերվել կամ վնասվել են Կոսովոյի ալբանացիների կողմից 1999 թվականի հունիսից մինչև 2004 թվականի մարտը, որպես կանոն, հրկիզումների միջոցով, ներառյալ միջնադարյան սրբավայրերը։
2016 թվականին եկեղեցում տեղի է ունեցել առաջին պսակադրությունը 1999 թվականի հակամարտությունից հետո։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Եկեղեցու նկարագրությունը Ռուս-սերբական եղբայրության կայքում
Եկեղեցու մասին կայք մանրամասն նկարագրությամբ(անգլ.)
Մ.թ.ա. 1137


== Դեպքեր ==
Ռամզես VII-ը դառնում է Եգիպտոսի արքա։


== Ծնունդներ ==


== Մահեր ==
Ադաբազարի հայկական համայնք

Ադաբազարը հիմնել են 14-րդ դարի վերջին Սեբաստիայից գաղթած մի խումբ հայեր և իրենց առաջնորդի անունով այն կոչել Տոնիկաշեն։ Հետագայում բնակչությունը ստվարացել է տարբեր վայրերից եկած հայերի հաշվին։ Երբ Տոնիկաշենը դարձել է բարեշեն և վաճառաշահ գյուղաքաղաք, այնտեղ հաստատվել են նաև թուրքեր և հույներ։ 15-րդ դարի վերջին թուրքերը գյուղաքաղաքն անվանել են Ադա (կղզի), ավելի ուշ՝ որպես բանուկ շուկա՝ Ադաբազար (Կղզեշուկա)։ 20-րդ դարի սկգբին Ադաբազարն ունեցել է 25 հազար բնակիչ, որից 12,5 հազարը՝ հայեր, ովքեր զբաղվել են արհեստներով, առևտրով, շերամապահությամբ, երկրագործությամբ։
Հայերն ունեցել են 4 եկեղեցի, դրանց կից՝ նախակրթարաններ, մանկապարտեզներ։

Սուրբ Հրեշտակապետ
Սուրբ Կարապետ
Սուրբ Լուսավորիչ
Սուրբ Ստեփանոս1909 թվականին բացվել է տղաների Կենտրոնական երկրորդական վարժարանը, 1912 թվականին՝ աղջիկների դասրնթացր։ Գործել են Կրթասիրաց ընկերությունը, Ընթերցասիրաց միությունը՝ հարուստ գրադարան-ընթերցարանով, երգչախումբ, թատերախմբեր։ 1910 թվականին լույս է տեսել «Երկիր» թերթը (1911 թվականից տպագրվել է Կ. Պոլսում), 1912 թվականին «Բութանիա» շաբաթաթերթը։ Ադաբագարի հայերի զգալի մասը 1915 թվականին տեղահանվել է։ 1918 թվականի Մուդրոսի զինադադարից հետո Ադաբազար վերադարձած մոտ 4 հազար հայեր հունական բանակի նահանջի ժամանակ (1921) հարկադրված թողել են քաղաքը և գաղթել տարբեր երկրներ։
Զիարեթ (այլ կիրառումներ)

Զիարեթ, կարող է վերաբերել՝


== Գյուղեր ==
Զիարեթ - գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Խարզանի գավառակում
Զիարեթ - գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Արղանամադենի գավառակում
Զիարեթ - գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Եվդոկիայի գավառում
Զիարեթ - գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Մալաթիայի գավառակում
Զիարեթ - գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Օվաջիկի գավառակում, Խաղաջուրի մոտ
Զիարեթ - գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Օվաջիկի գավառակում, Խորխորից հյուսիս-արևմուտք
Զիարեթ - գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Մշո գավառում


== Գետեր ==
Զիարեթ - գետակ ներկայիս Թուրքիայում (Հայկական լեռնաշխարհում), Ճորոխի ավազանում
Զիարեթ - գետակ Հայկական լեռնաշխարհում, Ճորոխ գետի ավազանում, Թորթումի ձախակողմյան օժանդակը


== Լեռներ ==
Զիարեթ - լեռ Հայկական լեռնաշխարհում, Կարսի սարահարթում
Զիարեթ - լեռ Հայկական լեռնաշխարհում Կարսի բարձրավանդակում
Զիարեթ - լեռ Հայկական լեռնաշխարհում, Կարսի բարձրավանդակում
Զիարեթ - լեռ Հայկական լեռնաշխարհում, Կարսի սարահարթում
Զիարեթ - լեռնագագաթ Հայկական լեռնաշխարհում, Անտիպոնտական լեռնաշղթայի արևելյան հատվածում
Զիարեթ - լեռ Հայկական լեռնաշխարհում, Հայկական պար լեռնահամակարգի կենտրոնական մասում
Զիարեթ - լեռ Հայկական լեռնաշխարհում, Պոնտական լեռնահամակարգում
Զիարեթ - լեռնագագաթ Կիլիկիայում, Ամանոսի լեռնաշղթայի ամենահյուսիսային՝ Յավշան կոչված հատվածում
Զիարեթ - լեռնագագաթ Հայկական լեռնաշխարհում, Անտիպոնտական լեռնահամակարգում, նրա արևելյան հատվածում
Ռեհաու

Ռեհաու (գերմ.՝ Rehau), կոմունա Գերմանիայում` Բավարիա երկրամասի Հոֆ շրջանում։
Ենթարկվում է Վերին Ֆրանկոնիայի վարչական շրջանին։ Բնակչությունը 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով կազմում է 9427 մարդ։ Զբաղեցնում է՝ 80,34 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդ 09 4 75 162։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք
Գերմանական տնտեսական հրաշք

Գերմանական տնտեսական հրաշք (նաև՝ Արևմտագերմանական տնտեսական հրաշք և Հռենոսյան հրաշք, գերմ.՝ Wirtschaftswunder), Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո 1948 թվականից մինչև 1960-ական թվականների կեսերն ընկած ժամանակահատվածում ԳԴՀ-ի (Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետություն) տնտեսության արագ վերականգնման շրջան, որը հիմնված էր նեոլիբերալիզմի վրա։ Առաջին անգամ տվյալ իրավիճակին համապատասխան տերմինը կիրառվեց 1950 թվականին «The Times»-ում, սակայն «գերմանական տնտեսական հրաշք» բառակապակցությունը հայտնի էր դեռևս XIX դարի վերջից։

 
Երկրորդ աշխարհամարտից Գերմանիան դուրս եկավ քայքայված տնտեսությամբ և հաղթողների կողմից ռազմակալված վիճակով։ Արևմտյան Գերմանիան կարճ ժամանակահատվածում կարողացավ վերականգնել ավերված տնտեսությունը՝ շնորհիվ ամերիկյան ֆինանսական աջակցության։ Մարշալի պլանով երկիրը ստացավ 3,6 մլրդ դոլար։ Բացի այդ, Արևմտյան Գերմանիան մոտ տասը տարի ռազմական ոլորտի ծախսեր չարեց, քանի որ իրավունք չուներ՝ որպես պարտված երկիր։ Տնտեսությունը վերականգնվեց առաջավոր սարքավորումների և տեխնոլոգիաների ներդրմամբ, ստեղծվեցին նոր, արդիական ճյուղեր։  

Գերմանական տնտեսական հրաշքի սկիզբ է համարվում 1948 թվականին իրականացված դրամական բարեփոխումը Տրիզոնիյում, որի արդյունքում ռեյխմսարկի փոխարեն սկսեցին որպես վճարման միջոց օգտագործել գերմանական մարկը։ Այդ ժամանակահատվածի բնորոշ հատկանիշներից էին ինֆլյացիայի (գնաճի) ցածր մակարդակը, գործազուրկների թվաքանակի կրճատումը (մինչև 0,7 %), ՀՆԱ-ի աճի բարձր տեմպերը (տարեկան մինչև 8 %) և արդյունաբերական արտադրանքի զգալի աճը։ «Հրաշքի» հանգեցրած քաղաքականության «հայր» է համարվում Լյուդվիգ Էրհարդը, ով կանցլեր Կոնրադ Ադենաուերի կառավարությունում զբաղեցնում էր տնտեսության նախարարի պաշտոնը։ Տնտեսական հրաշքի արդյունքները ապրանքային դեֆիցիտի վերացումն էր, պատերազմի ընթացքում երկրի ավերված արդյունաբերության և ենթակառուցվածքների վերականգնումը, նրա վերադարձը համաշխարհային շուկա, բնակչության կենսամակարդակի աճը և 1950-ական թվականների կեսին ԳԴՀ-ի վերածումը Եվրոպայի ամենազարգացած երկրներից մեկի։ Մինչև 1970 թվականը արդյունաբերության աճի տեմպերով ԳԴՀ-ն առաջին տեղում էր Եվրոպայում։ 
1950-ական թվականների վերջին և 1960-ական թվականների սկիզբն ընկած ժամանակահատվածում «հրաշքը» էլ ավելի ամուր հիմքերի վրա դրվեց՝ շնորհիվ ընդունված մի քանի օրենքների, որոնցով երաշխավորվում էին բնակչության սոցիալական իրավունքները (մասնավորապես, 1961 թվականին ընդունված Սոցիալական օգնության մասին օրենքը)։ Պետությունը մեծ ուշադրություն էր դարձնում սոցիալական խնդիրների լուծմանը։ Ներդրվեց պետական կենսաթոշակային ապահովագրություն, իրականացվեցինբնակարանային շինարարություն, ստեղծվեց անվճար կրթական համակարգ։   
Որոշ դեպքերում «գերմանական տնտեսական հրաշք» արտահայտությունը կիրառվում է նաև նույն ժամանակահատվածի Ավստրիայի նկատմամբ, որը համանմանորեն կարողացավ վերականգնել իր տնտեսությունը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Экономическое чудо» западногерманское / С. И. Невский // Большая российская энциклопедия : [в 35 т.] / гл. ред. Ю. С. Осипов. — М. : Большая российская энциклопедия, 2004—2017.
Ագկաիրիա

Ագկաիրիա (հուն․՝ Αλυκή Πάρου), գյուղ Հունաստանի Պարոս կղզու վրա։


== Աշխարհագրություն ==
Տեղակայված է Հունաստանի Կիկլադյան կղզիների մաս կազմող Պարոս կղզու վրա։ Գտնվում է Պարոս կղզու հյուսիսային հատվածում։ Ագկաիրիան Կիկլադների գլխավոր առողջարանային կենտրոններից է։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2011 թվականին Հունաստանում անցկացված մարդահամարի տվյալների՝ Ագկաիրիայի բնակչությունը կազմում է 657 մարդ։
Հիմնական բնակիչները հույներն են, որոնք խոսում են հունարենով և դավանում են հույն ուղղափառություն։


== Ծանոթագրություններ ==
Կնոջ ապաճորտացման թանգարան

Կնոջ ապաճորտացման թանգարան (ռուս.՝ Музей раскрепощения женщины), թանգարան, որը Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո գտնվում էր Նովոդևիչի վանքում։
1922 թվականին Խորհրդային կառավարությունը փակեց Նովոդևիչյան վանքը` նրա սենյակներում ստեղծելով «Արքայադուստր Սոֆյա կառավարման ժամանակաշրջանի և ստրելեցյան խռովությունների թանգարան», որը հետագայում վերանվանվել է «Կնոջ ապաճորտացման թանգարան»։ Հիմնադրման տարեթիվը որոշ հետազոտողներ համարում են 1922 թվականը, սակայն, այլ տվյալներով, թանգարանը բացվել է 1930-1931 թվականներին։
Ցուցադրությունը բացահայտել է կրոնի դերը կանանց ճորտացման գործընթացում, ինչպես նաև հանրայնացրել է արտադրական և հասարակական գործընթացներում կանանց ներգրավվածության գաղափարը։ Օրինակ` կազմակերպվել են այնպիսի ցուցահանդեսներ, ինչպիսիք են՝ «Կնոջ աշխատանքն ու կենցաղը», «Կրոնը և կինը», «Հոկտեմբերն ու կինը»։ Թանգարանի ղեկավարն էր Ֆ. Սելեզնյովը։
Որոշ տվյալների համաձայն՝ 1926 թվականին թանգարանը վերափոխվել է «Նովոդևիչյան վանք» պատմա-կենցաղային և արվեստի թանգարան։ Նաև կարծիք կա, որ այն փակել են միայն 1934 թվականին՝ վերածելով Պատմական թանգարանի մասնաճյուղի։ Ըստ պաշտոնական տվյալների՝ ցուցահանդեսի լուծարումից հետո հիմնադրամները բաշխվել են թանգարանային այլ հաստատությունների միջև։ Սակայն տեղեկություններ կան, որ առարկաների մի մասը փոխանցվել է ԽՍՀՄ արտաքին առևտրի նախարարություն։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Ашарина Н. А. Проблемы экспозиционной и фондовой работы. — М.: Государственный исторический музей, 1987. — 159 с.
Государственный исторический музей Труды Государственного исторического музея. — М.: Государственный исторический музей, 1987. — Т. 64—66.
Глушкова В. Г. Православные святыни Москвы. — М.: Вече, 2007. — 540 с. — ISBN 5953322739, 9785953322737
Формозов А. А. Муромские исследователи каменного века // Российская археология. — 2001. — С. 148.
Мосты. — Frankfurt: в, 2005. — Т. 7—8.
Каспаринская С. А. Музей и власть: сборник научных трудов. — М.: Научно-исследовательский институт культуры, 1991. — Т. 1.
Каулен М. Е. Музеи-храмы и музеи-монастыри в первое десятилетие Советской власти. — М.: Луч, 2001. — 163 с.
Культурологические исследования в Сибири. — М.: Издательство педагогического института, 2003. — Т. 9—11.
Купряшина Т. Б. Уваровские чтения: русский православный монастырь как явление культуры : история и современность. — Муром: Муромский историко-художественный музей, 2001. — Т. 3. — 250 с.
Паламарчук П. Г., Демченко А. Сорок сороков: Кремль и монастыри. — М.: АО «Книга и бизнес», 1992.
Чубарьян А. О., Ищенко В. В., Кордонский С. Г., Мироненко С. В., Молчанов Д. В., Островский М. В., Пыжиков А. В., Ткач О. П., Фурсенко А. А., Хвостова Д. О. Всемирная история. Энциклопедия. — М.: ОЛМА Медиа Групп, 2006. — Т. 7. — 240 с. — ISBN 5373002526, 9785373002523
Янин В.Л., Российский институт культурологии Российская музейная энциклопедия. — М.: «Прогресс»; РИПОЛ Классик, 2005. — 845 с. — ISBN 5790533183, 9785790533181
Շամիրամի սարավանդ

Շամիրամի սարավանդ, Շամիրամ, սարավանդ Հայաստանի Արագածոտնի մարզումում, Արագածի հարավային լանջին, Արարատյան գոգավորությունում։ Բարձրությունը 1500—1600 մ, տարածքը 222 կմ²։ Կազմված է հրաբխային ապարներից (անդեզիտաբազալտներ, տուֆեր և այլն)։ Ունի բլրաալիքավոր, մասամբ՝ տափարակ ռելիեֆ։ Մասնատված է արկղաձև հովիտներով և ձորակներով։ Զարգացած են սելավային երևույթները, ջերմային և քիմիական (կարբոնատային կեղևի գոյացում) հողմահարումը։ Կլիման չոր ցամաքային է, չափավոր ցուրտ ձմեռներով և տաք ամառներով։ Տարեկան տեղումները 300—350 մմ են։ Գերակշռում են կարբոնատային գորշ, բարձրադիր մասերում՝ լեռնային շագանակագույն հողերը։ Հարավում տարածված է կիսաանապատային, հյուսիսում՝ չոր տափաստանային բուսածածկույթը։ Արհեստական ոռոգման պայմաններում զբաղվում են այգեգործությամբ և պտղաբուծությամբ։ Առանձին տեղամասեր օգտագործվում են որպես արոտավայրեր։ Հյուսիսային մասը լեռնոտ է, հարավային՝ համեմատաբար հարթ։


== Ծանոթագրություններ ==
Ալուշկովո (գյուղ, Կրասնինսկի շրջան)

Ալուշկովո (ռուս.՝ Алушково), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Կրասնինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 188 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Ալակն

Ալակն, լիճ Վայոց ձորի մարզում։ Արտավան գյուղից 2,5 կմ արևելք, ծովի մակերեսից 2250 մ բարձրության վրա։ Մակերեսը՝ 6 հա։


== Ծանոթագրություններ ==
Տյումբեր

Տյումբեր (ռուս.՝ Тюмберь), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կիրովի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Մամոկշա գետի ձախ ափին՝ 33 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 21 կմ է, ավազանի տարածքը 146 կմ2։
Գետի ակունքը գտնվում է անտառային վայրում, Յարանսկա գյուղից 27 կմ հարավ-արևմուտք։ Գետը հոսում է հյուսիս-արևելք, ապա հարավ-արևելք։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վոլգա, գետի ենթաավազանը՝ Վոլգա։ Գետի ավազանը՝ Վոլգա մինչև Կույբիշևսկի հիդրոհանգույց։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 08010400712112100000657
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 112100065
Ավազանի կոդը - 08.01.04.007
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 12
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 1


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Նավթամբար

Նավթամբար, նավթ և նավթանյութեր պահելու համար նախատեսված ռեզերվուար կամ ռեզերվուարների համակարգ։ Տարբերում են վերգետնյա, կիսաստորգետնյա և ստորգետնյա նավթամբարներ։ Լինում են պողպատե, երկաթբետոնե, պլաստմասե, հողե, քարե նավթամբարներ։ Առավել տարածված են վերգետնյա պողպատե (տարողությունը մինչև 50 հազար մ3) և կիսաստորգետնյա երկաթբետոնե (մինչև 30 հազար մ3) նավթամբարները։
Վանա-Նուռսի

Վանա-Նուռսի (էստ․՝ Vana-Nursi), գյուղ Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Վիռու շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 13 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Աստերոիդների ցանկ (209601-209700)

Աստերոիդների ցանկ (209501-209600)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (209701-209800)
 Աստերոիդների ցանկ (209501-209600)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (209701-209800)
Դուվալ շրջան (Տեխաս)

Դուվալ շրջան (անգլ.՝ Duval County), ԱՄՆ Տեխաս նահանգի 254 վարչական միավորներից մեկը։ 2008 թվականին բնակչության թիվը կազմում էր 12 033 մարդ։ ԱՄՆ վիճակագրության բյուրոյի համաձայն 2010 թվականին բնակչությունը կազմում էր 11 782 մարդ։ Շրջկենտրոնն է Սան Դիեգո (անգլ.՝ San Diego) բնակավայրը։


== Պատմություն ==
Շրջանը պաշտոնապես կազմավորվել է 1858 թվականին։ Իր անվանումը ստացել է Տեխասյան հեղափոխության զինծառայող Բուր Հարիսոն Դուվալի (1809—1836) պատվին։


== Աշխարհագրություն ==
ԱՄՆ վիճակագրության բյուրոյի տվյալներով Դուվալ շրջանի ընդհանուր մակերեսը կազմում է 4652 կմ², որից 4644 կմ²-ն զբաղեցնում է ցամաքը, իսկ 3 կմ²-ն կամ 0,17 %-ը՝ ջրային տարածքները։


=== Հարևան շրջաններ ===
Մակ Մուլեն շրջան (հյուսիս)
Լայվ Օկ շրջան (հյուսիս-արևելք)
Ջիմ Ուելս շրջան (արևելք)
Բրուկս շրջան (հարավ-արևելք)
Ջիմ Հոգ շրջան (հարավ-արևմուտք)
Ուեբ շրջան (արևմուտք)


== Բնակչություն ==
Բնակչության թիվը 2000 թվականի դրությամբ կազմում էր 13 120 մարդ։ Առկա էր 4350 տնային տնտեսություն և 3266 ընտանիք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 3 մարդ/կմ²։ Հաշվվում էր 5543 բնակելի շինություն՝ 1 շինություն/կմ² խտությամբ։ Ռասայական կազմը հետևյալն էր՝ սպիտակամորթներ - 80,22 %, աֆրոամերիկացիներ – 0,54 %, բնիկ ամերիկացիներ (հնդկացիներ) – 0,53 %, ասիացիներ – 0,11 %, խաղաղօվկիանոսյան կղզիների բնակիչներ – 0,03 %, այլ ռասաների ներկայացուցիչներ – 15,46 %, երկու կամ ավելի ռասաների ներկայացուցիչներ – 3,11 %: Իսպանախոսները կամ լատինոամերիկացիները կազմում են բնակչության 87,99 %–ը (անկախ ռասայից)։
Բնակչության տարիքային կազմը հետևյալն էր՝ 29,50 % - մինչև 18 տարեկան, 9,50 % - 18-24 տարեկան, 26,40 % - 25-44 տարեկան, 20,60 % - 45-64 տարեկան և 14,00 % - 65 և ավելի բարձր։ Շրջանի բնակչի միջին տարիքը 34 տարեկան է։ Յուրաքանչյուր 100 կնոջը բաժին է ընկնում 100,70 տղամարդ։ 18 տարեկանից բարձր յուրաքանչյուր 100 կնոջը բաժին է ընկնում 102,90 տղամարդ։
2010 թվականի դրությամբ բնակչության թիվը կազմում էր 11 782 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 3 մարդ/կմ²։
Բնակչության աճի դինամիկան ըստ տարեթվերի․


== Ծանոթագրություններ ==
Տիգրան Մուկուչյան

Տիգրան Տոլիկի Մուկուչյան (փետրվարի 8, 1969(1969-02-08), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), ՀՀ պետական գործիչ, 2011 թվականից ՀՀ Կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովի նախագահ։


== Կրթություն ==
1986-1987 թվականներին սովորել է թիվ 13 պրոֆտեխուսումնարանի «Ռադիոէլկտրոնային սարքերի մոնտաժող» բաժնում։
1987-1989 թվականներին ծառայել է Խորհրդային բանակում։
1989-1995 թվականներին սովորել է Երևանի պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետում։


== Աշխատանքային գործունեություն ==
1989-1991 թվականներ - Երևանի «Հայարդկապ» փորձարարական գործարանի ֆրեզերագործի աշակերտ, ապա՝ ֆրեզերագործ։
1991-1993 թվականներ - ՀՀ Գերագույն խորհրդի ֆինանսատնտեսական վարչության էլեկտրամոնտյոր։
1993-1995 թվականներ - ՀՀ Գերագույն խորհրդի քարտուղարության իրավաբանական բաժնում որպես ավագ վիճակագիր։
1995-1996 թվականներ - ՀՀ Ազգային ժողովի իրավաբանական բաժնի ավագ խորհրդատու։
1996-1997 թվականներ - ՀՀ Ազգային ժողովի իրավաբանական ծառայության իրավաբանական-տեղեկատվական կենտրոնի ղեկավար։
1997-1998 թվականներ - Երևանի քաղաքապետարանի իրավաբանական բաժնի պետ։
1998 թվականի (ապրիլ-օգոստոս) - Երևանի քաղաքապետի գլխավոր խորհրդական, այնուհետև՝ քաղաքապետի աշխատակազմի ղեկավար։
1996-1998 թվականներ - Հայաստանի Հանրապետության կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովի անդամ։
1998-2000 թվականներ - ՀՀ վիճակագրության, վերլուծության և պետական ռեգիստրի նախարարի տեղակալ, ՀՀ ձեռնարկությունների պետական ռեգիստրի վարչության պետ։
2000-2003 թվականներ - ՀՀ արդարադատության նախարարի տեղակալ, պետական ռեգիստրի պետ։
2003-2005 թվականներ - ՀՀ արդարադատության նախարարի տեղակալ։
2005 թվականի նոյեմբերի 17-ին ՀՀ վարչապետի որոշմամբ ազատվել է ՀՀ արդարադատության նախարարի տեղակալի պաշտոնից։
2005-2007 թվականներ - ՀՀ քաղաքացիական գործերով վերաքննիչ դատարանի նախագահ։
2008-2010 թվականներ - ՀՀ վարչական դատարանի նախագահ։
2010 թվականի նոյեմբերի 18-ին ՀՀ Նախագահի հրամանգրով 2010 թվականի դեկտեմբերի 1-ից նշանակվել է ՀՀ վարչական վերաքննիչ դատարանի նախագահ՝ դադարեցնելով Հայաստանի Հանրապետության վարչական դատարանի նախագահի լիազորությունները։
2011 թվականի սեպտեմբերի 14-ին ՀՀ Նախագահի հրամանգրով 2011 թվականի սեպտեմբերի 15-ից ՀՀ վարչական վերաքննիչ դատարանի նախագահի լիազորությունները դադարեցվել են՝ իր դիմումի համաձայն։
2011 թվականի սեպտեմբերի 18-ին ՀՀ Նախագահի հրամանագրով ՀՀ վճռաբեկ դատարանի նախագահի առաջարկությամբ նշանակվել է ՀՀ կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովի անդամ
2011 թվականի սեպտեմբերի 20-ին ընտրվել է ՀՀ կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովի նախագահ։Ամուսնացած է, ունի չորս երեխա։


== Ծանոթագրություններ ==
Տան մասին

About the House (հայերեն՝ Տան մասին), Ուիսթեն Հյու Օդենի բանաստեղծությունների գիրքն է, որը հրատարակված 1965 թվականին, Random House հրատարակչության կողմից (Անգլիայում առաջին անգամ հրատարակվել է Ֆաբեր և Ֆաբեր հրատարակչության կողմից, 1966 թվականին)։
Գիրքը բաղկացած է երկու չհամարակալված՝ «Thanksgiving for a Habitat» և «In and Out» մասերից, որոնցից առաջինը Ավստրիայի Կիրխստետեն քաղաքում Օդենի տան մասին բանաստեղծությունների հավաքածու էր։ Գրեթե բոլոր բանաստեղծությունները գրվել են 1960-ից մինչև 1964 թվականները։ «Thanksgiving for a Habitat» հաջորդականությունը ներառում է 15 բանաստեղծություններ տարբեր ձևերով, ոմանց հաջորդում է «Հետգրություն»՝ ընդհանուր առմամբ հայկու տեսքով։ Հերթականությունը, ի թիվս այլ բանաստեղծությունների, ներառում է «The Cave of Making», «The Geography of the House», «Tonight at Seven-Thirty», «The Cave of Nakedness» և «The Common Life»: Հերթականության մեջ մի բանաստեղծություն` «Grub First, Then Ethics»-ը գրվել է 1958 թվականին և հրատարակվել է Օդենի նախորդ գրքում` «Homage to Clio»-ում «On Installing an American Kitchen in Lower Austria» վերնագրով։
Բանաստեղծությունները «In and Out» բաժնում ներառում են «A Change of Air», «You», «Et in Arcadia Ego», «On the Circuit», «After Reading a Child's Guide to Modern Physics», և «Whitsunday in Kirchstetten»:
Սա Օդենի գրքերից առաջինն էր, որը ներառում էր հայկու ձևը, որը նա շարունակել է օգտագործել իր բազմաթիվ բանաստեղծություններում իր կարիերայի մնացած մասի համար։
Գիրքը նվիրված է Էդմունդին և Ելենա Ուիլսոնին։


== Արտաքին հղումներ ==
The W. H. Auden Society
Նիժնիե Վորոտա

Նիժնիե Վորոտա (ուկրաիներեն՝ Нижні Ворота), գյուղ Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Վոլովեցի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Նիժնիե Վերեցկի։
2001 թվականի տվյալներով Նիժնիե Վորոտա գյուղում բնակվում էր 2 504 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2878 կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության Գերագույն մեջլիս

Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության Գերագույն մեջլիս (ՆԻՀ ԳՄ) (ադրբ.՝ Naxçıvan Muxtar Respublikasının Ali Məclisi), այժմ Ադրբեջանական Հանրապետության կազմում գտնվող Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետությունում օրենսդիր իշխանություն իրականացնող պետական իշխանության մարմին։ 1994 թվականից առ այսօր Գերագույն Մեջլիսի նախագահ և ՆԻՀ փաստացի առաջնորդն է Վասիֆ Թալիբովը։


== Պատմություն ==
Գերագույն մեջլիսը կազմավորվել է 1990 թվականին, երբ Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետությունը հռչակեց իր անկախություն ԽՍՀՄ-ից՝ Ադրբեջանական Հանրապետության ինքնավար հանրապետության կազմելու նպատակով։


== Ընտրություններ ==
Գերագույն մեջլիսի ընտրությունները տեղի են ունենում ամեն հինգ տարին մեկ՝ նոյեմբերի առաջին կիրակի օրը։ Ընտրությունների արդյունքները հաստատում է Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության Գերագույն դատարանը։ Տարվա ընթացքում Գերագույն մեջլիսը հավաքվում է երկու հերթական նստաշրջանի։


== Կազմ ==
Գերագույն մեջլիսը կազմված է 45 պատգամավորից, որոնք ընտրվում են մեծամասնական համակարգով։ Մեջլիսի գումարման և, հետևաբար, պատգամավորների, ժամկետը կազմում է 5 տարի։


=== Նախագահներ ===
ԳՄ նախագահների ցանկը սկսած 1991 թվականից։


== Արտաքին հղումներ ==
http://www.alimeclis.az/ Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության Գերագույն մեջլիս. պաշտոնական կայք  (ադրբ.)


== Ծանոթագրություններ ==
Վիբլիե (գյուղ, Կոբելյակի շրջան)

Վիբլիե (ուկրաիներեն՝ Вібли), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Կոբելյակի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Վիբլիե գյուղում բնակվում էր 38 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Մադիսե (գյուղ, Կամբյա շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՄադիսեՄադիսե (էստ․՝ Madise), գյուղ Էստոնիայի Տարտումաա նահանգի Կամբյա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 31 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Բեզմյատեժնենսկի գյուղական խորհուրդ (Խարկովի մարզ)

Բեզմյատեժնենսկի գյուղական խորհուրդ  (ուկրաիներեն՝ Безмятежненська сільська рада), Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Շևչենկովսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Բեզմյատեժնենսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 1249 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 92.61 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 13.49 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 6 բնակավայր։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում բնակավայրերի ամբողջական ցանկ։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
AU:AUՈւկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)
(9594) Գերստանգ

(9594) Գերստանգ (անգլ.՝ Garstang), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1991 թվականի սեպտեմբերի 4-ին Ռոբերտ ՄաքՆոտի կողմից Սայդինգ Սփրինգում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,239426 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0289 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,45 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1224,06 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,294103 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,91° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(9594) Գերստանգ աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Գիժգետ (Սյունիքի մարզ)

Գիժգետ, գետ Հայաստանի Սյունիքի մարզում։ Մտնում է Որոտան գետի ավազանի մեջ, սկիզբ է առնում Զանգեզուրի լեռնաշղթայից և Արևիս գյուղի մոտ աջից միախառնվում է Որոտանին։ Երկարությունը 10 կմ է։ Հայտնի է Դալիչայ անունով։


== Ծանոթագրություններ ==
Պետրաչենկի

Պետրաչենկի (ռուս.՝ Петраченки), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Մոնաստիրշչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմել է 0 մարդ։
Գտնվում է շրջանի արևմտյան մասում՝ Մոնաստիրշչինայից 9 կմ հյուսիս, A141 Օրյոլ-Վիտեբսկ մայրուղուց 27 կմ դեպի արևմուտք։ Գյուղից 30 կմ դեպի արևելք գտնվում է Պոչինոկ երկաթուղային կայարանը Սմոլենսկ-Ռոսլավլ գծի վրա։


== Պատմություն ==
Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ՝ 1941 թվականի հուլիսին, գյուղը գրավվել է նացիստական զորքերի կողմից, իսկ 1943 թվականի սեպտեմբերին ազատագրվել է։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Զաք Գալիֆիանակիս

Զաքարի Նայթ (Զաք) Գալիֆիանակիս (անգլ.՝ Zachary Knight "Zach" Galifianakis, հոկտեմբերի 1, 1969, Ուիլկեսբորո, Հյուսիսային Կարոլինա, ԱՄՆ), ամերիկացի կինոդերասան։, կատակերգու, սցենարիստ և պրոդյուսեր։ Նա առավել հայտնի է Տղաները Վեգասում, Տղաները Վեգասում 2` Վեգասից Բանգկոկ, Տղաները Վեգասում 3 և Բեք թու բեք ֆիլմերով։ Նաև հայտնի է որպես հարցազրուցավար (Երկու պտերի միջև)։


== Կենսագրություն ==
Զաքի հոր ծնողները ներգաղթյալներ են ԱՄՆ Հունաստանից։ Կրոնով Զաքը, ինչպես իր հայրը, պատկանում է հունական ուղղափառությանը։ Զաքի մայրը իռլանդական ծագումով շոտլանդացի է։ Դերասանը ունի կրտսեր քույր՝ Մերիթը և ավագ եղբայր՝ Գրեգը։ Զաքը ԱՄՆ նախկին կոնգրեսական Նիք Գալիֆիանակիսի եղբորորդին է, ով ներկայացրել է Հյուսիսային Կարոլինան 1967-1973 թվականներին։
Գալիֆիանակիսը սովորել է Հյուսիսային Կարոլինայի պետական համալսարան, սակայն ձախողել է իր ավարտական քննությունները իրեն պահանջվող նվազագույն մակարդակից ընդամենը մեկ միավոր պակաս հավաքելով և հետագայում տեղափոխվել է Նյու Յորք։
Զաքն իր ստեղծագործական կարիերան սկսեց փոքրիկ հումորային համարներով, որոնք նա կատարում էր Թայմս Սքվերում՝ համբուրգերների ֆուրգոնների կողքին։ Աստիճանաբար նրա ժողովրդականությունը մեծացավ, նա սկսեց հեռուստատեսությամբ վարել սեփական թոք-շոուն, որտեղ հանրության ուշադրությունը ներկայացրեց անդերգրաունդի աստղերին, որոնց հետ նա սկսում էր իր սեփական կարիերան։ Հետագայում նա կրկնեց այս փորձառությունը «Երկու պտերիի միջև Զաք Գալիֆիանակիսի հետ» էսքիզային շոուում՝ հրավիրելով հարցազրույցների լավագույն աստղերին՝ Բարաք Օբամային, Նատալի Փորտմանին, Շարլիզ Թերոնին, Բեն Սթիլերին, Շոն Փենին, Բրյուս Ուիլիսին, Լիզա Կուդրոուն, Մեթյու Մակքոնահիին և շատ ուրիշներին։


== Անձնական կյանք ==
2012 թվականի օգոստոսի 11-ից Զաքն ամուսնացած է բալերինա Քուին Լունդբերգի հետ։ Զույգն ունի երկու որդի։ Առաջնեկը ծնվել է սեպտեմբերի 7-ին, 2013 թվական և երկրորդ որդի՝ Ռուֆուս Էմանուել Լունդբերգը ծնվել է նոյեմբերի 7-ին 2016։


== Ֆիլմագրություն ==


== Ծանոթագրություններ ==
Ավլաբույս

Ավլաբույս (լատ.՝ Kochia), թելուկազգիների ընտանիքի միամյա կամ բազմամյա խոտաբույսերի և կիսաթփերի ցեղ։ Հայտնի է 35, ՀՀ-ում՝ 2 տեսակ՝ ավլաբույս գետնատարած (K. postrata) և ավլաբույս սովորական (K. scoparia)։ Արագ աճման շնորհիվ արդեն գարնան վերջում առաջանում է մինչև 1 մ բարձրության և 0․75 մ լայնության գեղեցիկ, սյունաձև սաղարթ, որի շնորհիվ հաճախ այս բույսը անվանում են ամառային նոճի։ Տերևները խիստ կտրտված են, թելանման, զմրուխտականաչավուն, որոնք աշնանը մուգ կարմրավուն գունավորում են ստանում։ Այս տեսակները նույնպես ունեն դեկորատիվ նշանակություն։ Ալվաբույսը վատ է դիմանում ուշ գարնանային ցրտահարություններին։ Երիտասարդ բույսերը գրեթե իսպառ ոչնչանում են արդեն 3—4° սառնամանիքների դեպքում։ Սովորաբար ցածր ջերմաստիճանի տակ բույսի տերևները կարմրավուն երանգ են ստանում։ Հիմնական տեղում տնկելու դեպքում բույսերի միջև թողնում են 60—100 սմ տարածություն։ Գերադասում է տաք, արևոտ լանջերը, սննդանյութերով հարուստ, փխրուն, լավ մշակված չափավոր խոնավ հողերը։ Առատ պարարտացում է պահանջում։


== Ձևաբանություն ==
Ցողունը ճյուղավորվող է, թավոտ, բարձրությունը՝ 20-150 սմ։ Տերևները հերթադիր են՝ մազածածկ, գծաձևից մինչև թելանման։ Ծաղկաբույլը հասկանման է։ Ծաղկում է հուլիս-սեպտեմբերին։ Պտուղը թևանման ելուստներով ընկուզիկ է։ Սովորական ավլաբույսը մշակում են ավելներ պատրաստելու համար։ Միջակ անասնակեր է։ Ցանքը կատարում են մարտին, արկղերում, ընդ որում հավասարաչափ ծլելու համար նախօրոք սերմերը հատուկ սառեցման են ենթարկում։ Տասն օրից հետո հայտնվում են ծիլերը։ Սերմերը իրենց ծլունակությունը պահպանում են 1—2 տարի։ Երբ կազմավորվում են առաջին 1—2 զույգ տերևները, սերմնաբույսերը վերատնկում են թաղարներում`դրանք ջերմոցներում տեղավորելով ավելի ազատ։


== Տարածվածությունը Հայաստանում ==
Տարածված է Արարատի, Գեղարքունիքի, Վայոց ձորի, Սյունիքի և այլ մարզերում։ Աճում է քարքարոտ, ավազոտ, աղբոտ վայրերում, ճամփեզրերին։ Վայրի վիճակում տարածված է Չինաստանում։ Մեր հանրապետությունում տարածված են ավլաբույսի մի քանի տեսակներ՝

Պրոստրատա
Սկոպարիա։


== Ծանոթագրություններ ==
Քոչելի

Քոչելի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Սեբաստիայի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Սեբաստիայի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Ալեքսանդր Վինտեր

Ալեքսանդր Վասիլևիչ Վինտեր (ռուս.՝ Александр Васильевич Винтер, սեպտեմբերի 28 (հոկտեմբերի 10), 1878, Osiedle Starosielce, Białystok, Լեհական թագավորություն, Ռուսական կայսրություն - մարտի 9, 1958(1958-03-09), Մոսկվա, ԽՍՀՄ), խորհրդային էներգետիկ, ԽՍՀՄ Գիտությունների ակադեմիայի ակադեմիկոս (սկսած 1932 թվականից)։


== Կենսագրություն ==
Ավարտել է Պետերբուրգի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը 1912 թվականին։ 1944 թվականից ԽՍՀՄ ԳԱ էներգետիկայի ինստիտուտի տնօրենի տեղակալն էր։
Զբաղվել է երկրի էներգետիկական ռեսուրսների ուսումնասիրությամբ, փոքր էներգետիկայի պրոբլեմով, ԽՍՀՄ էներգետիկական համակարգի կառուցվածքի ռացիոնալացման, Կույբիշևի (այժմ՝ Սամարա) և Վոլգոգրադի հիդրոէլէկտրակայանների կառուցման և այլ հարցերով։ Պարգևատրվել է Լենինի 3, Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշաններով։ Մահացել է 1958 թվականին։


== Ծանոթագրություններ ==
Հիզպա

Հիզպա, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Սպերի գավառակում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Էրզրումի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Սուրբ Վլասի եկեղեցի

Սուրբ Վլասի եկեղեցի (անգլ.՝ Crkva Svetog Blaža), հռոմեական կաթոլիկ եկեղեցի Զագրեբում։


== Պատմություն ==
Եկեղեցու կառուցման գաղափարով հանդես է եկել քահանա Էդուարդ Սուխինը։ 20-րդ դարի սկզբին հայտարարվել է մրցույթ նոր եկեղեցու լավագույն նախագծի համար։ Մրցույթում հաղթող է ճանաչվել Վիկտոր Կովաչիչի նախագիծը։ Ճարտարապետի համար ոգեշնչման աղբյուր են հանդիսացել վաղ քրիստոնեական կառույցները Ռավեննայում։ Շինարարությունը սկսվել է 1912 թվականին և ավարտվել 1915 թվականին։


== Ճարտարապետություն և ինտերիեր ==
Եկեղեցու հիմքը հունական հավասարածայր խաչի տեսք ունի և պսակված է 18 մ տրամագծով երկաթբետոնե գմբեթով։ 1932 թվականին ստեղծվել է մարմարե խորանը։ Խորանի վրա խոյանում են չորս սյուներ՝ զարդարված բարձրաքանդակներով, որոնք ավարտվում են բուրգի տեսքով։ Ամպհովանու վրա պատկերված են խորվաթական սրբեր, իսկ կամարներին Մաղաքիա մարգարեի գրքի խոսքերն են. «Եվ  արևելքից մինչև արևմուտք իմ անունը կլինի ժողովուրդների մեջ, և ամենուր կխնկեն իմ անունը»։
Եկեղեցու ներսում կա մատուռ՝ նվիրված Թերեզ Լիզյոացուն, որտեղ խորանում պահվում է նրա՝ Միրկո Ռաչկայի հեղինակած կերպարանքը։
Գմբեթի ներսի մասում կա խճանկար, որը պատկերում է Սուրբ Հոգուն՝ աղավնու տեսքով։ Եզրային խորանները նվիրված են Աստվածամորը և և Հիսուսի սուրբ սրտին։ Նարտեքսում գտնվում է Իվո Կերդիչի հեղինակած մարմարե բարձրաքանդակը, որ պատկերում է սուրբ Անտոնիո Պադովացուն։
Եկեղեցում կա «Խորվաթական ծնունդ» տիկնիկարկղը, որը 1916 թվականին պատրաստել է Վոյտա Բրանիշը։ Այն վերանորոգվել է 1969 թվականին։ Կերպարների հագին խորվաթական ազգային հագուստ է։ Տիկնիկարկղը պահվում է փայտե մեծ պահարանում, որն ամբողջ տարին փակ է՝ բացի Ծննդյան տոնի շրջանից։
Սուրբ Վլասի եկեղեցու երգեհոնը պատրաստվել է 1911 թվականին. ունի մեկ մանուալ և ոտնակ՝ 11 ռեգիստրներով։ 2003 թվականին երգեհոնն ամբողջովին վերանորոգվել է։
2017 թվականի հունիսի 17-ից եկեղեցում ձևավորվել է թանգարան։


== Ծանոթագրություններ ==
(8413) Կավակամի

(8413) Կավակամի (անգլ.՝ Kawakami), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1996 թվականի հոկտեմբերի 9-ին Սեյձի Ուեդայի և Հիրոսի Կանեդայի կողմից Կուշիրոյում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,233599 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9557 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,5115 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1219,29 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,295254 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 5,91° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(8413) Կավակամի աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
(3225) Հոագ

(3225) Հոագ (անգլ.՝ Hoag), աստերոիդ աստերոիդների գոտի ներքին մասում։ Հայտնաբերվել է 1982 թվականի օգոստոսի 20-ին Կարոլին Շումեյկերի և Յուջին Շումեյկերի կողմից Պալոմարում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 1,87984 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,78 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 1,9796 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 941,41 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,382404 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 25,06° անկյուն։
Հոագ աստերոիդը պատկանում է Հունգարիայի աստերոիդների ընտանիքին։ Այս ընտանիքի աստերոիդները շարժվում են Արեգակի շուրջ 1,78 - 2,00 ա. մ. միջակայքում ընկած մեծ կիսաառանցքներով, ունեն 16-34° ուղեծրի թեքում և ոչ ավելին քան 0,18 էքսցենտրիսիտետ։ Հունգարիայի աստերոիդների ընտանիքը ունի միանգամից երկու մոլորակների հետ ուղեծրային ռեզոնանս՝ Մարսի հետ 3:2 և Յուպիտերի հետ 9:2։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(3225) Հոագ աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Ալիշար (Մարաշի գավառ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ալիշար (այլ կիրառումներ)Ալիշար, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Կիլիկիայի Մարաշի գավառում։ Գտնվում էր Զեյթուն քաղաքից 55 կմ հեռավորության վրա։
XIX դարի վերջին ուներ 1030 բնակիչ։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Ծանոթագրություններ ==


== Տես նաև ==
Կիլիկիայի հայաբնակ բնակավայրեր
Սեն Միշել դը Շաբրիյանու

Սեն Միշել դը Շաբրիյանու (ֆր.՝ Saint-Michel-de-Chabrillanoux), համայնք Ֆրանսիայի Օվրեն-Ռոն-Ալպեր մարզի Արդեշ գավառում։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 354 մարդ, բնակչության խտությունը` 29.16 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 12.14 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 480 կմ հարավ, Լիոն քաղաքից` 105 կմ հարավ, Պրիվա քաղաքից` 12 կմ հյուսիս։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 232 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 161-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 71։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 69,4 %։ 161 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 132 անձ (70 տղամարդ և 62 կին)։ Գործազուրկ են եղել 29 անձ (17 տղամարդ և 12 կին)։ 71 անաշխատունակներից 23-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 29-ը` թոշակառուներ, իսկ 19-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Արդեշ գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Դանիլովկա (գյուղ, Կրասնինսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԴանիլովկաԴանիլովկա (ռուս.՝ Даниловка), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Կրասնինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 32 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Յուլովո (գյուղ, Ինզենսկի շրջան)

Յուլովո (ռուս.՝ Юлово), գյուղ Ռուսաստանի Ուլյանովսկի մարզի Ինզենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2004 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 639 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Չերեմշանկա (գետ, թափվում է Բայկալ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Չերեմշանկա (այլ կիրառումներ)Չերեմշանկա (ռուս.՝ Черемшанка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Բուրյաթիա հանարապետությունում, Մերձբալթյան շրջանում։ Գետաբերանը տեղակայված է Բայկալ գետի ափում։ Գետի երկարությունը 29 կմ է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անգրո Բայկալյան ավազանային շրջանին։ Գետի գետային ավազանը՝ Բայկալ։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 16040000212116300006757
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 116300675
Ավազանի կոդը - 16.04.00.002
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 16
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 3


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Օստրոբոտնիա (մարզ)

Օստրոբոտնիա (շվեդերեն՝ Österbotten) կամ Պոհյանմաա (ֆիններեն՝ Pohjanmaa), մարզ Ֆինլանդիայի արևմտյան հատվածում՝ նախկին Արևմտյան Ֆինլանդիա նահանգի տարածքում։ Վարչական կենտրոնը Վաասա քաղաքն է։
2008 թվականի մարդահամարի տվյալներով՝ մարզի բնակիչների համար շվեդերենը մայրենի էր 90 114 մարդու համար (51,2 %), ֆիններենը՝ 80 068-ի համար (45,6 %), իսկ 5794-ի համար (3,2%) մայրենի լեզուն այլ էր։
Մարզը զբաղեցնում է 7934.63 կմ2 տարածք, բնակչությունը կազմում է 180690 մարդ։


== Վարչական բաժանում ==

Մարզն իր մեջ է ներառում 15 համայնք և 6 քաղաք։


== Ծանոթագրություններ ==
Մուստաֆա Սուբխի

Սուբխի Մուստաֆա (թուրքերեն՝ Mustafa Suphi, օգոստոսի 4, 1882(1882-08-04), Կերասուն, Թուրքիա - հունվարի 29, 1921(1921-01-29), Սև ծով), թուրք հեղափոխական և կոմունիստ քաղաքական գործիչ, Թուրքիայի կոմունիստական կուսակցության (ԹԿԿ) հիմնադիրներից։ 
1906 թվականին ավարտել է Ստամբուլի իրավաբանական դպրոցը, ապա Սորբոնի համալսարանի սոցիալական գիտությունների ֆակուլտետը։ 1910 թվականին մտել է Օսմանական սոցիալիստական կուսակցության մեջ։ 1913 թվականին բանտարկվել է, որտեղից փախել է Ռուսաստան։ 1914 թվականին, որպես թուրքահպատակ, ներկալվել և աքսորվել է Ուրալ։ 1915 թվականին մտել է ՌՍԴԲ(բ)Կ շարքերը և քարոզչական աշխատանք տարել թուրք ռազմագերիների շրջանում։ 
Հոկտեմբերյան զինված հեղաշրջումից հետո կուսակցական հանձնարարություններ է կատարել Մոսկվայում, Կազանում, Ղրիմում, Տաշքենդում։ 1918 թվականին հիմնադրել է «էնի Դյունյա» («Նոր աշխարհ») թերթը։ Մասնակցել է Կոմինտերնի I կոնգրեսին (1919) և Արևելքի ժողովուրդների I համագումարին (1920)։ 
1919 թվականի ամռանը Ուկրաինայում կռվել է երկրի ազգային ազատագրական ուժերի դեմ։ Եղել է ԹԿԿ I համագումարի հրավիրման (1920, Բաքու) կազմակերպիչներից, որտեղ ընտրվել է ԹԿԿ նախագահ։ 
Թուրքիա վերադառնալուց հետո, ԹԿԿ ԿԿ-ի 14 այլ անդամների և կուսակցության ակտիվիստների հետ ձերբակալել և խեղդել են ծովում։


== Ծանոթագրություններ ==
Շնելդորֆ

Շնելդորֆ (գերմ.՝ Schnelldorf), կոմունա Գերմանիայի Բավարիա երկրամասում։
Մտնում է Անսբախի վարչական շրջանի կազմի մեջ։ Գտնվում է Միջին Ֆրանկոնիայի ենթակայության տակ։ Բնակչությունը 3480 մարդ է (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի)։ Տարածքը 51,48 կմ² է։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 5 71 199։
Կոմունան ստորաբաժանվում է 10 գյուղական համայնքների։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական էջ