Վալենտին Սորոկին

Վալենտին Վասիլիի Սորոկին (ռուս.՝ Валенти́н Васи́льевич Соро́кин, ծնվ.՝ 25 հուլիսի, 1936, Իվաշլա, Բաշկիրիայի ԻԽՍՀ, ՌՍՖՍՀ, ԽՍՀՄ), ռուս խորհրդային գրող և հրապարակախոս։


== Կենսագրություն ==
Վալենտին Սորոկինը ծնվել է 1936 թվականի հուլիսի 25-ին Իվաշլա բնակավայրում (ներկայում՝ Բաշկորտոստան), անտառապահի բազմազավակ ընտանիքում։ Ծնողներն են Վասիլի և Աննա Սորոկինները։ Հայրը Հայրենական Մեծ պատերազմից վերադարձել էր հաշմանդամ, ավագ եղբայրը մահացել էր դժբախտ պատահարի արդյունքում։ Վալենտին Սորոկինը 14 տարեկան հասակում ընդունվում է ֆաբրիկային ուսումնարան։ Չելյաբինսկի մետալուրգիական գործարանում տասը տարի աշխատել է որպես էլեկտրակռունկի օպերատոր։
Ավարտել է երեկոյան դպրոցն ու լեռնամետալուրգիական տեխնիկումը։ 1962 թվականին տեղափոխվում է Մոսկվա Գրական բարձրագույն կուրսերում սովորելու նպատակով։ Ավարտելուց հետո 1965-1967 թվականներին գլխավորել է Սարատովի «Волга» ամսագրի գրական բաժինը։ 1968—1969 թվականներին «Молодая гвардия» ամսագրում վարել է նոթագրության ու հրապարակախոսության բաժինը։
1970-1980 թվականներին Վալենտին Սորոկինը աշխատել է որպես «Современник» հրատարակչության գլխավոր խմբագիր։
1978 թվականից սկսած Վալենտին Սորոկինն ու «Современник» հրատարակչության ղեկավարությունը հալածանքների են ենթարկվում իշխանությունների կողմից։ Վալենտին Սորոկինին զրկում ն բնակարանից, ենթարկում կուսակցական քննադատության։
1983-ական թվականներին Վալենտին Սորոկինը ղեկավարում էր Գրական բարձրագույն կուրսերը։
1990 թվականին ստորագրել է «74-ի նամակը»։
ԽՍՀՄ փլուզումից հետո Վալենտին Սորոկինը եղել է ԽՍՀՄ Գրողների միության համանախագահ, ապա եղել է Գրողների միությունների միջազգային միության գործադիր կոմիտեի նախագահ։


== Ստեղծագործություն ==
Իր առաջին ստեղծագործությունները Վալենտին Սորոկինը տպագրել է շրջանային, ապա մարզային մամուլում։ 1957 թվականին նրա ստեղծագործություններն ընդգրկվել են Ն. Վորոնովի ալմանախներում, 1960 թվականին լույս է տեսնում Սորոկինի առաջին գիրքը՝ «Երազանք» (ռուս.՝ «Мечта»), որի որոշ բանաստեղծություններ քննադատներին առիթ տվեցին Սորոկինին դասել «բանվորական գրողների» շարքում։ Սակայն 1962 թվականին լույս է տեսնում նրա բանաստեղծությունների «Ինձ Ռուսաստանը սիրտ է նվիրել» (ռուս.՝ «Мне Россия сердце подарила») և «Ես հանգիստ չունեմ» (ռուս.՝ «Я не знаю покоя») գրքերը, որոնցում քնարական հերոսն իր առջև բոլորովին այլ խնդիրներ է դնում։
1962 թվականին Լեոնիդ Սոբոլևի, Բորիս Ռուչյովի, Վասիլի Ֆյոդորովի երաշխավորագրերով Վալենտին Սորոկինն ընդունվում է ԽՍՀՄ Գրողների միություն։
1970-ական Սորոկինը գրում է մի շարք պոեմներ, այդ թվում՝ «Евпатий Коловрат», «Пролетарий», «Дмитрий Донской», «Сейитназар», «Красный волгарь», «Две совы», «Золотая»։
1980-ական թվականներին Սորոկինը մի քանի անգամ փորձում է հրատարակել «Անմահ մարշալը» (ռուս.՝ «Бессмертный маршал») էպիկական պոեմը (Գեորգի Ժուկովի մասին), որ նա գրել էր դեռ 1978 թվականին, սակայն քաղաքական գրաքննադատությունը նրանցից հանում էր հարյուրավոր տողեր։ Պոեմն ամբողջավին հրատարակվել է միայն 1989 թվականին։
1980-թվականների վերջին ու 1990-ական թվականների սկզբին Վալենտին Սորոկինը հրատարակում է ռուս բանաստեղծներ Սերգեյ Եսենինի, Բորիս Կորնիլովի, Պավել Վասիլևի, Նիկոլայ Ռուբցովի և այլոց մասին հուշերի շարք, որոնք հետագայում մտան «Բանաստեղծի խաչը» (ռուս.՝ «Крест поэта», 1995) վավերագրական-հրապարակախոսական գրքի մեջ։ Ինչպես նաև գրում է հուշեր ռուս ժամանակակից գրողներ Բորիս Ռուչյովի, Լյուդմիլա Տատյանիևայի, Վ. Ֆյոդորովի, Պյոտր Պրոսկուրինի, Յուրի Բոնդարևի, Եգոր Իսաևի, Վ. Սեմակինի, Ի. Շևցովի, Նիկոլայ Վորոնովի, Իվան Ակուլովի, Դմիտրի Կովալյովի, Վիկտոր Բոկովի, Վ. ՅժԿոչետկովի, Վլադիլեն Մաշկովցևի, Ա. Ֆիլատովի, Սերգեյ Սոկոլինի և այլոց մասին։
Վալենտին Սորոկինի բանաստեղծությունները թարգմանվել են եվրոպական շատ լեզուներով, արաբերեն ու հինդի։


== Մատենագրություն ==


== Պարգևներ և մրցանակներ ==
«Պատվո նշան» շքանշան
Բարեկամության շքանշան
Լենինյան կոմերիտմիության մրցանակ (1974) — «Կրակ» (ռուս.՝ «Огонь») պոեմների գրքի համար
ՌՍՖՍՀ Մաքիմ Գորկու անվան պետական մրցանակ (1986) — «Ուզում եմ քամի լինել» (ռուս.՝ «Хочу быть ветром», 1982) բանաստեղծությունների գրքի համար
Մ. Շոլոխովի անվան միջազգային մրցանակ գրականության ու արվեստի բնագավառում (2000) — «Անմահ մարշալը» («Бессмертный маршал») պոեմի համար
Վ. Ֆյոդորովի անվան մրցանակ
Վ. Տրեդիակովսկու անվան մրցանակ
Ա. Տվարդիակովսկու անվան մրցանակ
Դ. Մամին-Սիբիրյակի անվան համառուսական գրական մրցանակ


== Գրականություն ==
Макаров А. Эстафета поколений (стр. 353 −357). Непокой молодости. — В кн.։ Во глубине России. // М., 1973.
Цыбин В. Песенная биография времени. — Литературная Россия, 24 мая 1974.
Кочетков В. Перепутье. — В кн.։ В. Кочетков. Люди и судьбы. // М., 1977.
Ханбеков Л. Выбираю бой. Штрихи к творческому портрету Валентина Сорокина. — Челябинск, 1980.
Филиппов А. Серебряные струны Зилаира. — В кн.։ Востребованные временем. Уфа, 1999.
Валеев Р. Первый среди друзей. — Челябинский рабочий, 25 июля 2001.
Сычёва Л. А. Тайна поэта. Документальная повесть-размышление о жизни и творчестве, Челябинск, 2002.
Прокушев Ю. Л. «Беречь Россию не устану…» Челябинск, 2005.
Белозёрцев А. Журавлиная высь. — в кн. Священного призвания стихия. о жизни и творчестве поэтов Южного Урала. — Челябинск, 2005.
Захаров Н. Красивая мудрость слова։ Исследование литературного творчества. — М., 2006.
Байгушев А. Культовый поэт русских клубов Валентин Сорокин. 15 тайн русского сопротивления. — М., 2008.
Сычёва Л. А., Время Бояна. Книга о русской поэзии и художественном слове. — М., 2011.
Сычёва Л. А., Природа русского образа. - Санкт-Петербург, 2013.
Крупин Михаил,, О поэзии Сорокина Валентина Васильевича,ПОСЛЕДНЯЯ ЗВЕЗДА.
Пустовойтова Е. Талант, помноженный на волю к жизни
Бондаренко В., О поэзии Валентина Сорокина. Русское поле.
Веретенников В. Русская отвага Валентина Сорокина. Газета "Завтра".


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Վալենտին Սորոկին (ռուս.)
Վալենտին Սորոկին (ռուս.)
Վալենտին Սորոկին (տեսանյութ)
Վալենտին Սորոկինի կայքը
Վալենտին Սորոկին. բանաստեղծություններ, կենսագրություն, լուսանկարներ «Лучшие русские поэты и стихи» կայքում
Интервью Валентина Сорокина
Վալենտին Սորոկինի գրքերը Archived 2015-04-26 at the Wayback Machine. ThankYou.ru կայքում