Անտոնինա Դվորյանեց

Անտոնինա Գրիգորևնա Դվորյանեց (ուկրաիներեն՝ Антоніна Григорівна Дворянець, ի ծնե` Նեչիպորենկո, մարտի 23, 1952(1952-03-23), Չեռնոբիլ, Կիևի մարզ, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - փետրվարի 18, 2014(2014-02-18), Կիև, Ուկրաինա), ուկրաինացի քաղաքական ակտիվիստ, Չեռնոբիլի աէկի վթարի հետևանքների վերացման մասնակից, մասնագիտությամբ ինժեներ-հիդրոտեխնիկ։ Զոհվել է Ուկրաինայի ՆԳՆ «Բերկուտ» հատուկ ստորաբաժանման կողմից Եվրոմայդանի գրոհի ժամանակ։ 2014 թվականի նոյեմբերի 21-ին հետմահու արժանացել Է Ուկրաինայի հերոսի կոչման։


== Կենսագրություն ==
Անտոնինա Նեչիպորենկոն ծնվել է 1952 թվականին։ Նրա ծննդյան վայրի մասին տվյալները տարբեր են, կան աղբյուրներ, ըստ որոնց նա ծնվել է Չեռնոբիլում կամ Չեռնոբիլի շրջանի Ստարոսելյե գյուղում։ «Небесна сотня: Герої не вмирають» գրքում և «Երկնային հարյուրյակի» հիշատակի կայքում որպես ծննդավայր նշված է Բրովարի քաղաքը։ Անտոնինան ավարտել է Չեռնոբիլի գիշերօթիկ դպրոցը։ 1967 թվականին ընդունվել է Հիդրոմելիորացիայի Բոյարի տեխնիկում, որն ավարտել է կարմիր դիպլոմով։ 1972 թվականից Գորնոստայպոլ գյուղում աշխատել է որպես հիդրոտեխնիկ ինժեներ։ 1973 թվականի մայիսի 1-ին ամուսնացել է Իվան Գրիգորի Դվորյանեցի հետ։ Նրանք ունեցել են երկու երեխա՝ Վլադիմիրը և Սվետլանան։
1985 թվականին ընտանիքը տեղափոխվել է Չեռնոբիլ, որտեղ Իվանն ստացել է երեքսենյականոց բնակարան։ Անտոնինան աշխատել է Չեռնոբիլի չորացման համակարգերի կառավարման նախագծային խմբի ավագ ինժեներ։ Չեռնոբիլի աէկի վթարից հետո ընտանիքը տեղափոխել է Շիբենոյե գյուղ, ավելի ուշ նրանք տեղափոխվել են Պերեսլավ Խմելնիցկի, սակայն Դվորյանեց ամուսինները շուտով Չեռնոբիլ են վերադարձել որպես վթարի հետևանքների վերացնողներ։
1988 թվականին ընտանիքը տեղափոխվել է Բրովարի։ 1988-1994 թվականներին ծառայել է որպես ոռոգման համակարգերի Բրովարի վարչության կադրերի բաժնի ավագ տեսուչ։ 1994-2011 թվականներին աշխատել Է Կիևի «Չեռնոբիլվոդէքսպլուատացիա» ԲԲԸ-ի առաջատար ինժեներ-հիդրոտեխնիկ, այնուհետև աշխատել է Չեռնոբիլում` զբաղեցնելով նույն պաշտոնը։ 2012 թվականին անցել է թոշակի։


== Քաղաքական ակտիվիզմ ==
Անտոնինա Դվորյանցին քաղաքական ակտիվիստ էր, «Նարնջագույն հեղափոխության» ժամանակ մասնակցել է «Ուկրաինան առանց Կուչմայի» բողոքի արշավին։ 2013 թվականին` ուսանող-ակտիվիստներին նոյեմբերի 30-ին ծեծելուց հետո, ամուսնու հետ միացել է Եվրոմայդանին։ Մայդանում Դվորյանեցը օգնել է Արհմիությունների տան խոհանոցում, մաքրել է փողոցը, ուտելիք է բերել տնից։ Նրա համախոհներից մեկի խոսքերով՝ Դվորյանեցը քաղաքական ակտիվությամբ է զբաղվել հանուն իր երեխաների և թոռների ապագայի։
2014 թվականի փետրվարի 18-ին Դվորյանեցը բողոքի ցույցի է գնացել Գերագույն ռադայի մոտ։ Մայդանը ցրելուց քիչ անց որդուն մոր հեռախոսից զանգահարել է անհայտ անձը։ Նա ասել է, որ Դվորյանեցին բուժօգնություն են ցուցաբերում։ Այնուհետև նույն անձը զանգահարել է ևս մեկ անգամ և հայտնել, որ կինը մահացել է։ Որդու հեռախոսի մարտկոցը լիցքաթափվել է, և նա այլևս ոչինչ չի կարողացել պարզել։ Դվորյանեցի մարմինը հայտնաբերվել է Ինստիտուտսկայա փողոցի բարիկադներից մեկում, նրան ճանաչել են Չեռնոբիլի աղետի լիկվիդատորի վկայականով։ Մահվան հանգամանքները և պատճառները անհայտ են։ Նրա հարազատները գտել են լուսանկարչին, որը պատմել է, որ ինստիտուտի վրա հարձակման ժամանակ ինքը Դվորյանեցի հետ փախել է բարիկադների ուղղությամբ, սակայն նա փորձել է պաշտպանել մի քանի ակտիվիստների, որոնց ծեծել են ոստիկանները, և նրան նույնպես հարվածել են։ Դրանից հետո, լուսանկարչի խոսքով, ինքն ուշագնաց է եղել գլխին ստացած հարվածից։ 2019 թվականին Ուկրաինայի արդարադատության նախկին նախարար Ելենա Լուկաշը հայտարարել էր, որ Եվրոմայդանում զոհվածներից շատերն իրականում սխալմամբ են հայտնվել հերոսների թվում։ Նրա տվյալներով՝ Դվորյանեցը մահացել է սրտի անբավարարությունից «Կրեշչատիկ» կայարանի շրջանում հրմշտոցի ժամանակ։ Անտոնինայի այրու խոսքով՝ ընտանիքին հրաժարվել են հանձնել նրա մարմինը, քանի դեռ նրանք չեն ստորագրել փաստաթուղթը, որ Անտոնինան մահացել է սրտի կաթվածից։


== Հիշատակ և նշանակություն ==
Անտոնինա Գրիգորևնա Դվորյանեըն «Երկնային հարյուրյակի» Եվրոմայդանի զոհված ակտիվիստներից առաջին կինն էր։ Նա նաև դարձել է Եվրոմայդանում զոհված և Ուկրաինայի հերոսի կոչմանն արժանացած Բրովարի միակ բնակիչը։ Առաջարկ է եղել Պոստիշևի փողոցը Դվորյանեցի անունով վերանվանելու և նրա հուշարձանը քաղաքի տարածքում տեղադրելու, սակայն առաջարկը մերժվել է Բրովարի վարչակազմի կողմից։ «Բրամա» օրաթերթում նաև նշվում էր, որ Դվորյանեցին «Բրովարի քաղաքի պատվավոր քաղաքացի» կոչում է շնորհվելու։ Սակայն իրականում 2012 թվականին ընդունված  «Բրովարի քաղաքի պատվավոր քաղաքացի» կոչումը շնորհելու մասին դրույթը հետմահու կոչում շնորհելու հնարավորություն չէր նախատեսում։ Ի դեպ, 2014 թվականի օգոստոսին Բրովարի քաղաքային խորհուրդը համապատասխան փոփոխություններ է կատարել այդ կոչման մասին դրույթում, որից հետո սեպտեմբերի 19-ին Անտոնինա Դվորյանեցին հետմահու շնորհեցին այդ կոչումը։
2015 թվականի ապրիլի 17-ին Կորոլենկո 56ա հասցեում գտնվող տանը, որտեղ բնակվել էր Անտոնինա Դվորյանեցը, նրա պատվին հուշատախտակ են տեղադրել։ Դեկտեմբերի 25-ին նրա պատվին փողոց է անվանակոչվել, որն ավելի վաղ կրում էր Չուբարյայի անունը։


== Պարգևներ ==
2014 թվականի սեպտեմբերի 19-ին Բրովարի քաղաքի պատվավոր քաղաքացու կոչում, հետմահու
Ուկրաինայի հերոսի կոչում՝ «Ոսկե աստղ» շքանշանի արժանանալով (2014 թվականի նոյեմբերի 21, հետմահու), հանուն քաղաքացիական արիության, հայրենասիրության, ժողովրդավարության, մարդու իրավունքների և ազատությունների սահմանադրական սկզբունքների հերոսական պաշտպանության, ուկրաինացի ժողովրդին անձնուրաց ծառայության, Արժանապատվության հեղափոխության ժամանակ դրսևորած անձնազոհության։
«Ուկրաինայի հանդեպ սիրո և զոհաբերության համար» մեդալ (ուկրաիներեն՝ За жертовність і любов до України, 2015 թվականի հունիս, հետմահու)։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Антоніна Дворянець на сайті Небесної сотні Archived 2015-02-01 at the Wayback Machine.(ուկր.)
Сьогодні у Броварах ховатимуть жінку, яку вбили на барикадах Маєш право знати. 20.02.2014. Archived 2014-03-06 at the Wayback Machine.(ուկր.)
«Думала, що її як жінку не чіпатимуть…» — чоловік Антоніни Дворянець про її загибель від рук «Беркута» Маєш право знати. 29.03.2014. Archived 2014-04-02 at the Wayback Machine.(ուկր.)