Էրիկ Էմանուել Շմիտ

Էրիկ Էմանուել Շմիտ (ֆր.՝ Éric-Emmanuel Schmitt, մարտի 28, 1960(1960-03-28)[…], Sainte-Foy-lès-Lyon և Լիոն), ֆրանսիացի և բելգիացի գրող և դրամատուրգ։ Նրա պիեսները թարգմանվել են բեմադրվել են աշխարհի ավելի քան 30 երկրում։


== Կենսագրություն ==
Շմիտն ավարտել է լիցեյ Լիոնում, որից հետո ընդունվել է Փարիզի Բարձրագույն բարոյական դպրոց։ Այնտեղ նա 1986 թվականին ստացել է փիլիսոփայության դոկտորի աստիճան` դիսերտացիա պաշտպանելով «Դիդրոն և մետաֆիզիկան» թեմայով։ Դրանից հետո երեք տարի փիլիսոփայություն է դասավանդել Շերբուրի և Շամբերիի համալսարաններում։ Էրիկ Էմանուելը մեծացել է մտավորականների ընտանիքում (երկու ծնողներն էլ ուսուցիչների էին Էլզասից) և իրեն համարում էր ագնոստիկ։ Հետագայում նա իրեն քրիստոնյա է հայտարարել։
Իր առաջին սցենարը Շմիտը գրել է 1991 թվականին։ «Գիշերը Վալոնում» բեմադրվել է Ֆրանսիայում և արտասահմանում։ Սակայն նրան ավելի մեծ հռչակ է բերել նրա երկրորդ` «Այցելուն» ստեղծագործությունը, որի հիմքում եղել է Զիգմունդ Ֆրոյդի երկխոսությունն աստծո հետ, որի համար նա 1993 թվականին պարգևատևվել է Մոլիերի մրցանակով։
Նրա ստեղծագործությունների թեմաները միանգամայն տարբեր են։ «Ոսկե Ջոյում» ցույց է տրվում ցինիկ մոտեցումը ֆինանսական գիշատիչների հանդեպ, «Առեղծվածային փոփոխականությունները» (որտեղ գլխավոր դերը խաղում է Ալեն Դելոնը) պատմում է երկու տղամարդկանց մասին, որ տարբեր հայացքներ ունեն կյանքի ու սիրո վերաբերյալ, և որոնք, ինչպես պարզվում է հետագայում, սիրահարված են միևնույն կնոջը։ Պատմական «Անառակը» կատակերգությունում Շմիտը պատմում է ֆրանսիացի փիլիսոփա Դենի Դիդրոյի մասին` հեգնանքով պատկերելով 20-րդ դարի սեքսուալ հեղափոխության նրա նախորդներին։ 2000 թվականին նրա ստեղծագործությունն ազատ ձևով էկրանավորվել է ֆրանսիացի ռեժիսոր Գաբրիել Ագիյոնի կողմից։
Համաշխարհային կրոնները մեծ արտացոլում են գտել նրա ստեղծագործության մեջ, ինչը վառ արտահայտվել է Շմիտի չորս` «Անտեսանելիի շրջանը» պատմվածքներում.

Միլարեպա-բուդդայականությունը Տիբեթում
Մսյե Իբրահիմը և Ղուրանի ծաղիկները-սուֆիզմ և հուդայականություն
Օսկար և Վարդագույն տիկինը-քրիստոնեություն
Նոյի երեխաները-քրիստոնեություն և հուդայականություն2001 թվականին «Այլ ճակատագիր» վեպը խիստ քննադատության է արժանացել։ Այնտեղ նկարագրվում են երկու զուգահեռ աշխարհներ, որոնցից մեկում Ադոլֆ Հիտլերը 1908 թվականի հաջող կերպով ընդունելության քննություններ է հանձնում Վիեննայի գեղարվեստի ակադեմիայում և բռնակալ չի դառնում, իսկ մյուս աշխարհում Շմիտը ներկայացնում է իրական պատմական իրադարձությունները։
2001 թվականին Շմիտը պարգևադրվել է Ֆրանսիական ակադեմիայի թատերական մրցանակով։ «Մսյե Իբրահիմը և Ղուրանի ծաղիկները» 2004 թվականին արժանացել է Գերմանական գրական մրցանակի և էկրանավորվել է. ֆիլմում գլխավոր դերը խաղում է Օմար Շարիֆը։
Էրիկ Էմանուել Շմիտն ապրում և աշխատում է Բրյուսելում, իսկ 2008 թվականից ֆրանսիական քաղաքացիությունից բացի ունի նաև բելգիական քաղաքացիություն։


== Ստեղծագործություններ ==


=== Դրամատիկ ստեղծագործություններ ===
1991 - «Գիշերը Վալոնում» / La Nuit de Valognes
1993 - «Այցելուն» / Le Visiteur
1995 - «Ոսկե Ջոն» / Golden Joe
1996 - «Սատանայի դպրոցը» / L'École du diable
1996 - «Առեղծվածային փոփոխականություններ» / Variations énigmatiques
1997 - «Անառակը» / Le Libertin
1997 - «Միլարեպա» / Milarepa
1998 - «Ֆրեդերիկ կամ հանցագործությունների բուլվառ / Frédérick ou le boulevard du crime
1999 - «Մսյե Իբրահիմ և Ղուրանի ծաղիկները» / Monsieur Ibrahim et les Fleurs du Coran
1999 - «Գելարանակ» / Le Bâillon
1999 - «Երկու աշխարհների հյուրանոցը» / Hôtel des deux mondes
2000 - «Հազար ու մի օր» / Mille et un jours
2003 - «Ամուսնական մանր հանցանքներ» / Petits crimes conjugaux
2004 - «Ավետարան ըստ Պիղատոսի» / L'Évangile selon Pilate
2004 - «Ձիթենյաց գիշերը» / La Nuit des oliviers
2005 - «Իմ կյանքը Մոցարտի հետ» / Ma vie avec Mozart
2008 - «Զգացմունքների տեկտոնիրկա» / La Tectonique des sentiments


=== Վեպեր և նովելներ ===
1994 - «Եսասերների աղանդ» / La Secte des égoïstes
1997 - «Միլարեպա» / Milarepa
2000 - «Ավետարան ըստ Պիղատոսի» / L'Évangile selon Pilate
2001 - «Մսյե Իբրահիմը և Ղուրանի ծաղիկները / Monsieur Ibrahim et les Fleurs du Coran
2001 - «Այլ ճակատագիր» / La Part de l'autre
2002 - «Օսկարը և Վարդագույն տիկինը» / Oscar et la Dame rose
2002 - «Երբ ես արվեստի գործ էի» / Lorsque j'étais une œuvre d'art
2004 - «Նոյի երեխաները» / L'Enfant de Noé
2006 - «Օդետա։ Սիրո ութ պատմություն» / Odette Toulemonde et autres histoires
2007 - «Երազողն Օստենդից» / La Rêveuse d'Ostende
2008 - «Ուլիսը Բաղդատից» / Ulysse from Bagdad
2010 - «Սումոիստը, որը ոչ մի կերպ չէր կարողանում գիրանալ» / Le Sumo qui ne pouvait pas grossir
2010 - «Հրեշտակի հիշողության համերգը» / Concerto à la mémoire d'un ange
2011 - "Կինը հայելու մեջ" / La Femme au miroir
2012 - «10 երեխաներ, որ չուներ տիկին Մինգը» / Les Dix Enfants que madame Ming n'a jamais eus
2012 - «Երկու պարոն Բրյուսելից» / Les Deux Messieurs de Bruxelles
2013 - «Թութակներն Արեցցո հրապարակից» / Les Perroquets de la place d'Arezzo
2014 - «Սիրո Էլիքսիր» / L'Élixir d'amour
2014 - «Սիրո թույնը» / Le Poison d'amour
2015 - «Կրակի գիշեր» / La Nuit de feu
2016 - «Մարդը, որ տեսնում էր դեմքի միջով» / L'Homme qui voyait à travers les visages


=== Էսսե ===
1997 - «Դիդրո կամ գայթակղության փիլիսոփայությունը»
2005 - «Իմ կյանքը Մոցարտի հետ»


=== Ֆիլմեր ===
2000 - Անառակը
2003 - Մսյե Իբրահիմը և Ղուրանի ծաղիկները
2003 - Վտանգավոր կապեր
2006 - Օդետա Տուլեմոնդ
2009 - Օսկարը և Վարդագույն տիկինը


== Պարգևներ և մրցանակներ ==
1994 - Մոլիերի մրցանակ «Լավագույն հեղինակ» անվանակարգում, «Այցելուն»
1994 -  Մոլիերի մրցանակ «Լավագույն բեմադրություն» անվանակարգում, «Այցելուն»
2001 - Ֆրանսիական ակադեմիայի թատերական մրցանակ
2004 - Գերմանական գրական մրցանակ, «Մսյե Իբրահիմը և Ղուրանի ծաղիկները»
2004 - Կվադրիգա մրցանակ «Ծիծաղի իմաստնությունը» ձևակերպմամբ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
www.eric-emmanuel-schmitt.com писателя. պաշտոնական կայք
Биография Шмитта на странице, посвящённой встрече с писателем на филологическом факультете СПБГУ в 2005 году
Մարուսյա Կլիմովա. Հարցազրույց Էրիկ Էմանուել Շմիտի հետ