armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Սելյուշկի (գյուղ, Սմոլենսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՍելյուշկիՍելյուշկի (ռուս.՝ Селюшки), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 12 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Ստասովսկի գյուղական խորհուրդ (Դիկանսկի շրջան)

Ստասովսկի գյուղական խորհուրդ  (ուկրաիներեն՝ Стасівська сільська рада), Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Դիկանսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ստասովսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 2757 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 62,73 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 43,95 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 6 բնակավայր։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում բնակավայրերի ամբողջական ցանկ։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
AU:AUՈւկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)
Էմպանադա

Էմպանադա (իսպ.՝ Empanada` լցոնված կարկանդակ), ուտեստ, տարածված է Պիրենեյան թերակղզում և Լատինական Ամերիակայում։ Սովորաբար պատրաստվում է ցորենի ալյուրից (բայց, օրինակ, Վենեսուելայում պատրաստվում է եգիպտացորենի ալյուրից) և տապակվում է ձեթի կամ յուղի մեջ։ Իսպանիացիների շնորհիվ ուտեստը տարածվել է Ֆիլիպիններում, և վերջին հարյուրամյակի ընթացքում Լատինական Ամերիկայի եկվորների հետ միասին լայն տարածում է գտել նաև ԱՄՆ-ում։ Ուտեստն ի սկզբանե բնորոշ չէր պորտուգալական և բրազիլական խոհանոցներին և համարվում էր իսպանախոս երկրներից փոխառված ուտեստ։


== Ծագում ==
Էմպանադայի հայրենիքը համարվում է իսպանական նահանգ Գալիսիան, 1520 թվականին այն առաջին անգամ հիշատակվել է Ռոբերտ դե Նոլայի կողմից, խոհարարական գրքում՝ կատալոնական լեզվով։


== Պատրաստման ավանդույթներն Արգենտինայում ==
Արգենտինայի յուրաքանչյուր նահանգ ունի իր բաղադրատոմսը բուսայուղով էմպանադայի տապակման համար։ Արգենտինայի հյուսիս-արևմուտքում էմպանադան լցոնում են կարտոֆիլով կամ ոլոռով, խոհարարները գինու գավառներում ավելացնում են նաև չամիչ, իսկ Լա Ռիոխայում ուտեստը լցոնվում է ձիթապտուղներով։ Տուկումանում նրանք փոքր են և երբեմն լցոնված են հավի մսով և բանջարեղենով։ Կատամարկայում կծու են, իսկ Կորդովայում քաղցր և մեծ։ Սան Խուանում ուտեստին ավելացնում են մեծ քանակությամբ համեմունքներ, իսկ Մենդոսայում` ավելի շատ սոխ, քան միս։ Պատագոնիայում միջուկը պատրաստվում է գառան մսից, ծովախեցգետնից կամ նապաստակի մսից, Կոռիենտեսում և Սանտիագո դել Էստերոյում այն երբեմն լցոնվում է լեռնային նապաստակի մսով։ Երկրի հյուսիս-արևելքում ցորենի ալյուրին հաճախ խառնում են նաև մանիոկայի ալյուր։
Արգենտինայում էմպանադան ուտում են դեղին պանրով և խոզապուխտով, հավի մսով կամ սպանախով։ Լինում են էմպանադաներ քաղցր միջուկներով, բայց արդեն կոչվում են պաստելներ։ Էմպանադան ուտում են ձեռքերով՝ չոր կարմիր արգենտինական գինով։


== Պատրաստման ավանդույթներ այլ երկրներում ==
Բելիզում տեղական «պանադես»-ը նման է չեբուրեկի՝ տապակված եգիպտացորենի ալյուրի մեջ և լցոնված ձկով, հավով կամ լոբիով։ Չիլիում էմպանադան համարվում է ազգային ուտեստ։ Չիլիում դասական էմպանադաները լցոնվում են աղացած տավարի մսով, սոխով, չամիչով, ձիթապտղով և պնդեփ ձվով։ Այսպիսի միջուկը կոչվում է «պինո»։ ԱՄՆ-ում էմպանադան հանդիպում է խոշոր քաղաքների փողոցներում՝ արագ սննդի կետերում, նաև որոշ դպրոցների ճաշարաններում։


== Պատկերասրահ ==

		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Кухня Аргентины - Эмпанадас | Кулинария | Женский журнал Lady.ru Archived 2017-09-07 at the Wayback Machine.
Аргентинские пирожки "ЭМПАНАДАС" Рецепт. Koolinar - клуб кулинаров.
How to Make Empanadas
How to Make Empanadas Argentinas Archived 2012-04-24 at the Wayback Machine.
Նովոուժվինովկա

Նովոուժվինովկա (ուկրաիներեն՝ Новоужвинівка), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Դվուրեչենսկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1850 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Նովոուժվինովկա գյուղում բնակվում էր 33 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,025 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 1320 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Կարմրավանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Շիրակի մարզ)

Այս հոդվածը ներկայացնում է Շիրակի մարզի Կարմրավան գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը, որը 2002 թ․ հաստատվել է Հայաստանի կառավարության կողմից։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 7 հուշարձան (10 միավոր)։

 


== Տես նաև ==
Հայաստանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==
Պետրիկինո (գյուղ, Դորոգոբուժսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՊետրիկինոՊետրիկինո (ռուս.՝ Петрыкино), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դորոգոբուժսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 22 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Օրուե

Օրուե (ֆր.՝ Aurouër), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Օվերն մարզի Ալյեի գավառում։ Մտնում է Իզեր կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Մուլեն շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 03011։


== Բնակչություն ==
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 375 մարդ։


== Տնտեսություն ==
2007 թվականի տվյալներով 231 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 180-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 51-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 77,9 %, 1999 թվականին եղել է՝ 73,8 %)։ 180 աշխատունակ բնակիչներից 173-ը աշխատում էին (93 տղամարդ և 80 կին), անաշխատանք էին 7-ը (1 տղամարդ և 6 կին)։ 51 անգործունակ մարդկանցից 16-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 21-ը թոշակառու, 14-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով:


== Ծանոթագրություններ ==


== Տես նաև ==
Ֆրանսիայի շրջանների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
«Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ՝ Օրուե» (ֆրանսերեն)։ Արխիվացված օրիգինալից 2012-09-25-ին։ Վերցված է 2012-6-13 
«Օրուե» (ֆրանսերեն)։ cassini.ehess.fr։ Արխիվացված օրիգինալից 2013-01-12-ին։ Վերցված է 2012-12-30
Թանգարան

Թանգարան (հունարեն՝ μουσεῖον, բառացի «Մուսայի տուն»), գիտական, գիտալուսավորական կառույց է, որտեղ հավաքագրվում, պահպանվում, ուսումնասիրվում, մասսայականացվում են բնապատմական, նյութական և հոգևոր մշակութային հուշարձանները՝ բնության և մարդկային հասարակության զարգացման մասին գիտելիքների մասին սկզբնաղբյուրները։ Թանգարանների ֆոնդերում հիմնականում կենտրոնացվում են իրեղեն առարկաներ, գրավոր աղբյուրներ և արվեստի ստեղծագործություններ։ Ժամանակակից գիտական դասակարգմամբ թանգարանները տարբերվում են ըստ տիպերի և ուղղվածության։ Ըստ տիպերի լինում են գիտահետազոտական և ուսումնական, ըստ ուղղվածության՝ պատմության, բնագիտության, արվեստագիտության, գրականության, տեխնիկայի և այլն։ Առանձին խումբ են կազմում հուշային (մեմորիալ), ինչպես նաև կոմպլեքս թանգարանները։


== Պատմություն ==
Թանգարանների նախատիպերը երևան են եկել մարդկային հասարակության զարգացման այն փուլում, երբ առարկաների բնատիպերը սկսել են պահպանել ոչ թե կիրառական կամ որպես նյութական արժեքներ, այլ որպես վավերական, հուշային վկայականներ և գեղագիտական արժեքներ։ Այդպիսիք են, օրինակ, Հին Եգիպտոսի տաճարներում եղած հավաքածուները (մթա 3-րդ հազարամյակ), Կնոսի պալատի պահոցը Կրետե կղզում (մ.թ.ա. 16-րդ դար), Նինվեի պալատի գրադարանը (մ.թ.ա. 7-րդ դար) և այլն։
Հայաստանում թանգարանների նախատիպեր կային դեռևս ուրարտական շրջանում (մ.թ.ա. 9-ից 6-րդ դարեր) Ուրարտուի մայրաքաղաք Տուշպայում և այլ քաղաք-ամրոցներում։ Միջնադարյան Հայաստանում երևան եկան իսկական թանգարանները։ Հովհաննես Դրասխանակերտցին 9-ից 10-դ դարերում իր «Հայոց պատմություն» աշխատության մեջ երեք տիպի թանգարան է հիշատակում՝ արքունի, իշխանական տների և եկեղեցական։ Հայկական թանգարանների կազմակերպման գործը զգալի չափով ընդլայնվեց 19-րդ դարում։
Արվեստի հուշարձանների պահպանումը և դրանց կենտրոնացումը թանգարաններում Եվրոպայում սկսվել է Վերածննդի շրջանում և առավել զարգացել 16-17-րդ դարերում նախ Իտալիայում, ապա Ֆրանսիայում, Անգլիայում, Գերմանիայում և այլ երկրներում։ Մեծ հռչակ են ունեցել պալատական հավաքածուները՝ կունստկամերները։ Այդ շրջանում են ստեղծվել նաև անտիկ արվեստի հուշարձանների հավաքածուն Ֆլորենցիայում (Լ. Մեդիչի, 15-րդ դար), Հռոմում (Վատիկանի թանգարաններ, 16-րդ դար), Դրեզդենում(Ա. Սաքսոնսերի, 16-րդ դար) և այլն։ Հայտնի են նաև Բրիտանական թանգարանը Լոնդոնում (1753 թվական), Լուվրը Փարիզում (1793 թվական), Պրադոյի գեղարվեստի թանգարանը Մադրիդում (1819 թվական), Մետրոպոլիտեն թանգարանը Նյու Յորքում (1870 թ), գեղարվեստա-պատմական թանգարանը Վիեննայում (1891 թ) և այլն։ Ռուսաստանում հարուստ հավաքածուներ են եղել Վլադիմիրի Տրոիցե Սերգիևյան, Կիևի Կիևո-Պեչորյան վանքում XX-XVIIդդ. կազմավորվել են Մոսկվայի Զինապալատի հավաքածուն և Պատրիարքարանի հուշարձանների ավանդատունը։ Հետագայում գեղանկարչական և քանդակագործական հավաքածուներ են կենտրոնացվել Ցարսկոյե Սելոյում, Պետերգոֆում, Գատչինայում, Պալվոլոսկում։ 1719 թ-ին Պետերբուրգում բացվել է ռուսական առաջին մասսակայան թանգարանը՝ Կուստկամերան, 1756 թ-ին Հրետանային պատմության թանգարանը և 1764 թ.-ին՝ Էրմիտաժը։ Ավելի ուշ կազմակերպվել են Տրետյակովյան պատկերասրահը, Գյուղատնտեսական թանգարանը, Ռուսաստանի պատմության թանգարանը, Պոլիտեխնիկական թանգարանը, ռուսական թանգարանը։
Ռաե (այլ կիրառումներ)

Ռաե անունը կամ տերմինը կարող է վերաբերել հետևյալ հոդվածներին․

Ռաե - գյուղ Էստոնիայի Ռաե շրջանի կազմում։
Ռաե - գյուղ Էստոնիայի Վենդռա շրջանի կազմում։
Մ.թ.ա. 180


== Դեպքեր ==


== Ծնունդներ ==


== Մահեր ==
Ծակոտիներ

Ծակոտիներ, բույսերի կառուցվածքում, մանրադիտակային մանր, չհաստացած խոռոչներ բջջաթաղանթում։
Լինում են տարբեր ձևի, մեծության ու քանակի և ապահովում են հեղուկների տեղաշարժը բջիջների միջև։ Ըստ կառուցվածքի տարբերում են պարզ (պարենքիմային հյուսվածքներում ու թելիկներում) և եզրավոր ծակոտիներ (մեծ
մասամբ բնափայտի ջուր անցկացնող տարրերում)։ Պարզ ծակոտիները բնորոշ են կենդանի, եզրավորները՝ մահացած բջիջներին։ Փշատերևների եզրավոր ծակոտիների խոռոչները միացնող թաղանթների կենտրոնական մասերին հատուկ են յուրատեսակ հաստացումներ՝ տորուսներ, որոնք կարգավորում են նյութերի հոսքը։
Իշչենկովկա (գյուղ, Զենկովի շրջան)

Իշչենկովկա (ուկրաիներեն՝ Іщенківка), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Զենկովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Իշչենկովկա գյուղում բնակվում էր 25 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,508 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 49,21 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Նախկին հասարակաց տներ ճապոնացի զինվորների համար Նանկինում

Նախկին հասարակաց տներ ճապոնացի զինվորների համար Նանկինում, Լիծի ծառուղում գտնվող շենքերի համալիր, որոնք Նանկինի մշակութային ժառանգության պահպանվող վայրեր են (չինարեն՝ 南京市文物保护单位):


== Պատմություն ==


=== Պատերազմի տարիներին ===
1937 թվականի դեկտեմբերին ճապոնա-չինական պատերազմի ժամանակ Նանկինի գրավումից հետո քաղաքում սկսվեցին զանգվածային սպանություններն ու բռնաբարությունները։ Չնայած բռնությունն արգելող հրամանին, զինվորական հրամանատարությունը փաստացի աչք էր փակում զինվորների և սպաների ցանկացած վայրագության վրա։ Կանանց նկատմամբ սեռական բռնությունը դիտվում էր որպես զավթիչների բնականոն վարքագիծ օկուպացված տարածքներում։ Ավելին, գործընթացը վերահսկելու համար ճապոնացիները սկսեցին կազմակերպել հասարակաց տներ, որոնք էվֆեմիստաբար կոչվում էին «սփոփման կայաններ», և որտեղ պահվում էին այսպես կոչված «սփոփման համար կանայք», որոնց ստիպողաբար ստիպում էին զբաղվել մարմնավաճառությամբ։ Առաջին նման հասարակաց տունը Նանկինի մոտ բացվել է 1938 թվականին։
Հետագայում Նանկինում բացվել են 40-ից ավելի նման «կայաններ»։ Քանի որ կոնֆուցիական դաստիարակություն ստացած և սեռական բռնության ենթարկված կանայք հաճախ ինքնասպան էին լինում, իսկ վերապրածները նախընտրում էին թաքցնել իրենց ամոթը, պատերազմից հետո դժվար էր որոշել «սփոփման կայանների» տեղը Նանկինում, նրանցից շատերը չեն հայտնաբերվել մինչ օրս։ 
Քաղաքի բարձրակարգ թաղամասում գտնվող յոթ շենքերը, որոնք այն ժամանակ հայտնի էին որպես Պուցին Նոր գյուղ, այժմ՝ Լիծի ծառուղում, միակ «սփոփման կայաններն» են, որոնք բացահայտվել էին ողջ մնացած «սփոփման համար կանանց» վկայություններով։ Հայտնի է, որ թիվ 2 տանը (որը կոչվել է «Սինոնոմե սփոփման կայան» կամ «Արևելյան հյուրանոց») և թիվ 18 տանը (որը կոչվել է «Հայրենի քաղաքի սփոփման կայան») պահվում էին ավելի քան երկու հարյուր կանայք Չինաստանից, Կորեայից և Ճապոնիայից։ Յոթ շենքերից բաղկացած այս համալիրը համարվում է ամենամեծն Ասիայում։


=== 21-րդ դարում ===
Մինչ օրս պատերազմի ժամանակ որպես ճապոնական «սփոփման կայան» ծառայած մյուս շենքերի մեծ մասը քանդվել է, և 2014 թվականի հունիսի 9-ին որոշում է կայացվել Լիծի պուրակի յոթ շենքերից բաղկացած համալիրը Նանկինի մշակութային ժառանգության պահպանվող հուշարձանների ցանկում ընդգրկելու մասին։ Շենքերի համալիրին նոր կարգավիճակ տալը, ի թիվս այլ բաների, նպատակ ունի պահպանելու ճապոնական միլիտարիզմի քաղաքականությունից տուժած կանանց ողբերգության ապացույցները։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		


== Տես նաև ==
Նացիստական Գերմանիայի ճամբարային հասարակաց տներ


== Ծանոթագրություններ ==
Ժանաուբայի գավառ

Ժանաուբայի գավառ (պորտ.՝ Microrregião de Janaúba) գավառ Բրազիլիայում, մտնում է Մինաս Ժերայս նահանգի մեջ։ Մտնում է Մինաս Ժերայս նահանգի հարավային և հարավարևմտյան մարզի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 251 500 մարդ 2006 թվականի տվյալով։ Զբաղեցված տարածքը 15 155,227  կմ²։ Բնակչության խտությունը 16,6  մարդ/կմ²։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արտադրանքը կազմել է 640 653 771,00 (ըստ Բրազիլիայի ինստիտուտի աշխարհագրության և վիճակագրության տվյալների)
Համախառն ներքին արտադրանքը մեկ շնչի հաշվով 2003 թվականին կազմում է 2 618,57 ռեալ (ըստ Բրազիլիայի ինստիտուտի աշխարհագրության և վիճակագրության տվյալների)
Մարդկային զարգացման ինդեքսի պոտենցիալը 2000 թվականին կազմել է 0,663։


== Գավառի կազմ ==
Գավառի կազմի մեջ են մտնում հետևյալ համայնքները.

Կատուտի
Ժաիբա
Հովհաննես առաքյալի երրորդ թուղթ

Հովվհաննեսի երրորդ ընդհանրական թուղթը, Նոր Կտակարանի 27 գրքերից մեկը։ Քանի որ այս նամակն ուղղված չէ կոնկրետ համայնքի կամ անձի, կոչվում է ընդհանրական կամ կաթողիկե թուղթ։


== Հեղինակ ==
Այս նամակի հեղինակն ավանդաբար համարվել է Հովհաննես առաքյալը, ով հեղինակն է նաև Հովահանու ավետարանի և Հայտնության։ Սակայն գիտնականներն այս հարցում միակարծիք չեն։ Նրանցից ոմանք այս նամակի հեղինակ են համարում Հովհաննես Երեցին։ Այս ենթադրության համար հիմք է հանդիսանում նամակի սկզբում հեղինակի մասին եղած հիշատակումը. Երէցիցս՝ սիրելի Գայիոսին, որին....։
Հովհաննես Երեց անունով անձի մասին մի վկայություն հանդիպում ենք Պապիասի մոտ։ Վերջինս առաքյալների և նրանց աշակերտների շարքում նշում է նաև Հովհաննես Երեցին։
Չնայած եղած տարաձայնություններին, նամակի հեղինակության հարցում կա ընդհանուր մոտեցում։ Նամակը հեղինակել է Հովհաննես առաքյալի աշակերտներից մեկը՝ հենց առաքյալի թելադրմամբ, կամ Հովհանեսյան դպրոցի հետևորդներից մեկը /Հովհաննես Երեց/, ով Հովհաննես առաքյալի քարոզչությանը անմիջական մասնակցություն է ունեցել։ Այս նամակի և Հովհաննեսի գրքերում եղած բազմաթիվ ընդհանրությունները ասվածի ապացույցն են։


== Գրության ժամանակ և վայր ==
Նամակի գրության ժամանակը որոշ գիտնականներ նշում են առաջին դարի 90-ական թթ.։ Այլ ուսումնասիրողներ այդ թիվը հասցնում են մինչև 130 թ.։
Գրության վայրը համարվում է Եփեսոսը։


== Բովանդակություն ==
Նամակն իր կառուցվածքով համապատասխանում է անտիկ հունական շրջանի նամակագրության ժանրին։
Նամակը կարելի է բաժանել բովանդակային հետևյալ մասերի.

Ողջույն և խնդրանք Գայոսին՝ ընդունելու Քրիստոսի քարոզչությամբ զբաղվող եղբայրներին
Հավատարմություն Ճշմարտությանը
Հիշեցում Դիոտրեփեսի մասին, ով չի ընդունում Երեցի հեղինակությունը
Հորդոր բարուն նմանվելու
Անդրադարձ Դեմետրիոսին, ով հայտնի է իր բարի վարքով
Գայոսին այցելելու ակնկալիք
Ամփոփում


== Աղբյուրներ ==
Ուդո Շնելլե, Ներածություն Նոր Կտակարանի, Գյոթինգեն։ 2005, էջ 492-498


== Արտաքին հղումներ ==
Հովհաննեսի երրորդ թուղթը
ՍՈՒՐԲ ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԱՌԱՔՅԱԼԸ Archived 2010-11-04 at the Wayback Machine.


== Տես նաև ==
Ընդհանրական նամակներ
Հովհաննես առաքյալի երկրորդ թուղթը
Հովհաննես առաքյալի առաջին թուղթը
Վլադիմիր Գոդար

Վլադիմիր Գոդար (սլովակ.՝ Vladimír Godár, մարտի 16, 1956(1956-03-16)[…], Բրատիսլավա, Չեխոսլովակիա), սլովակ կոմպոզիտոր, ով աշխատում է ժամանակակից դասական երաժշտության բնագավառում ու ստեղծում երաժշտություն ֆիլմերի համար։ Հայտնի է նաև չեխ ջութակահար, երգիչ ու կոմպոզիտոր Իվա Բիտովայի հետ իր համագործակցությամբ։ Վլադիմիր Գոդար հեղինակել, խմբագրել ու թարգմանել է երաժշտության պատմությանը նվիրված գրքեր։ Զբաղվել է սլովակ կոմպոզիտոր Յան Լևոսլավ Բելլայի ստեղծագործության ժողովրդականացմամբ։


== Կենսագրություն ==
Վլադիմիր Գոդարը ծնվել է 1956 թվականի մարտի 16-ին Բրատիսլավայում։ Սովորել է երաժշտական դպրոցի դաշնամուրի դասարանում, կոմպոզիցիայի մասնավոր դասեր առել։ 1971 թվականից մինչև 1975 թվականը սովորել է Բրատիսլավայի կոնսերվատորիայում, սովորել է կոմպոզիցիա Յուրի Պոսպիշիլի մոտ և դաշնամուր՝ Մարիա Մասարիկովայի մոտ։ 1979 թվականից Վլադիմիր Գոդարը աշխատել է որպես խմբագիր Opus-ի երաժշտական գրքերի բաժնում։ 1985 թվականից մինչև 1991 թվականը եղել է Կատարողական արվեստի բարձրագույն դպրոցի կոմպոզիցիայի ամբիոնի դասախոս։ 1988-1989 թվականներին սովորել է Վիեննայի երաժշտության ու կատարողական արվեստի համալսարանում։ 1992-1996 թվականներին աշխատել է Սլովակիայի գիտությունների ակադեմիային կից Երաժշտագիտության ինստիտուտում։ 1993 թվականին Վլադիմիր Գոդարը պաշտպանել է դոկտորական ատենախոսություն երաժշտագիտությունից։
1997 թվականից Վլադիմիր Գոդարը եղել է Բրատիսլավայի Կոմնսկու անվան համալսարանի փիլիսոփայության ֆակուլտետի գեղագիտության ամբիոնի դասախոս։ 2011 թվականից մինչև 2015 թվականը նա եղել է Բրատիսլավայի Կատարողական արվեստի բարձրագույն դպրոցի կոմպոզիցիայի ու դիրիժորության ամբիոնի դասախոս։


== Արվեստ ==
Վլադիմիր Գոդարի ստեղծագործությունը քիչ հայտնի է Սլովակիայի սահմաններից դուրս։ Նրա ստեղծագործությունների մեծ մասը թողարկվել է «Slovart Music» լեյբլով։ Նրա ստեղծագործությունների շարքում է թավջութակի համար մեծ սոնետը, որ նվիրված է Վիկտոր Շկլովսկու հիշատակին։
2001 թվականին Վլադիմիր Գոդարն արժանացել է Ժորժ Դելերյուի մրցանակի «Բնանկար» ֆիլմի երաժշտության համար։ 2006 թվականին նա ստացել է Սլովակիայի Բյուրեղապակե թև ազգային մրցանակ երաժշտության բնագավառում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք(անգլ.)(սլովակ.)
Vladimír Godár: Cello sonata (in memory of Viktor Shklovsky) ՅուԹյուբում
Վլադիմիր Գոդար (անգլ.) Internet Movie Database կայքում
Մոնտեքիա դի Կրոզարա

Մոնտեքիա դի Կրոզարա (իտալերեն՝ Montecchia di Crosara), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Վենետո մարզում՝ Վերոնա գավառում։
Բնակչությունը՝ 4189 մարդ։ Խտությունը կազմում է 199 մարդ/կմ²։ Տարածքը` 21,1 կմ²։ Փոստային ինդեքս` 37030։ Հեռախոսային կոդ՝ 045։


== Ծանոթագրություններ ==
(923) Հերլուգա

(923) Հերլուգա (անգլ.՝ Herluga), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1919 թվականի սեպտեմբերի 30-ին Կառլ Ռեյնմուտի կողմից Հայդելբերգում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,614082 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,1005 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,1277 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1543,75 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,233198 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 14,48° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(923) Հերլուգա աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Վյորներսբերգ

Վյորներսբերգ (գերմ.՝ Wörnersberg), կոմունա Գերմանիայում, Բադեն Վյուրտեմբերգ երկրամասում։
Գտնվում է Կառլսռուե վարչական շրջանի ենթակայության ներքո։ Մտնում է Ֆրոյդենշտադ շրջանի կազմի մեջ։ Բնակչությունը 249 մարդ է (2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով)։ Զբաղեցնում է 3,48 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդը՝ 08 2 37 072։


== Ծանոթագրություններ ==
(7476) Օջիլսբի

(7476) Օջիլսբի (անգլ.՝ Ogilsbie), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1993 թվականի ապրիլի 14-ին Թիմոտի Սպարի կողմից Կատալինա կայանում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,146196 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,4211 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,8713 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2038,34 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,176614 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 25,81° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(7476) Օջիլսբի աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Ռալֆ Նևիլ (Ռեյբիի 2-րդ բարոն Նևիլ)

Ռալֆ Նևիլ, Ռեյբիի 2-րդ բարոն Նևիլ, (անգլ.՝ Ralph Neville, 2nd Baron Neville de Raby, մոտ 1291, Raby Castle, Անգլիայի թագավորություն - օգոստոսի 5, 1367, Raby Castle, Անգլիայի թագավորություն), անգլիացի արիստոկրատ։
Ռեյբիի 1-ին բարոն Նևիլ Ռալֆ Նևիլի ու վերջինիս կնոջ՝ Յուֆեմիա դե Քլեյվրինգի որդին։
Նևիլի գլխավորությամբ անգլիական զորքերը հաղթանակ են տարել 1346 թվականի հոկտեմբերի 17-ին տեղի ունեցած Նևիլի խաչի ճակատամարտում՝ պարտության մատնելով Շոտլանդիայի թագավոր Դավիդ II-ին։


== Ամուսնություն և զավակներ ==
1326 թվականի հունվարի 14-ին ամուսնացել է Ստրաթոն Աուդլեյի 1-ին լորդ Հաֆ դե Աուդլեյի ու նրա կնոջ՝ Իզոլդա լե Ռոուսի դուստր Ալիս դե Աուդլեյի հետ (մահ․ 1358), որից ունեցել է տասներեք զավակ․

Յուֆեմիա Նևիլ (մոտ․ 1327 - 1394), 1344 թվականին ամուսնացել է բարոն Ռոբերտ Քլիֆֆորդի հետ, երկրորդ անգամ՝  բարոն Թոմաս Լյուսիի որդի Ռեյնոլդ [Ռեջինալդ] Լյուսիի հետ, այնուհետև երրորդ անգամ՝ ասպետ Վալտեր Հեսելարթոնի հետ։
Ռեյբիի 3-րդ բարոն Նևիլ՝ Ջոն Նևիլ, (1322/8–17 հոկտեմբերի, 1388), նախ ամուսնացել է Մաուդ Փերսիի, ապա նաև Էլիզաբեթ Լատիմերի հետ և երկուսից էլ զավակներ ունեցել։
Մարգարեթ Նևիլ (12 փետրվարի, 1329 - 12 մայիսի, 1372), նախ ամուսնացել է Ուիլյամ դե Ռոսի՝ 3-րդ բարոն դե Ռոսի հետ, որից զավակներ չի ունեցել, ապա Նորթումբերլանդիայի 1-ին կոմս Հենրի Փերսիի հետ, որից ունեցել է զավակ։ Նաև ամուսնացել է սըր Ժան Ուիլյամ 6-րդ կոմս ԴեՌոսի հետ, որի նույնպես զավակ է ունեցել։
Քեթրին Նևիլ (մոտ.1330 - 1 սեպտեմբերի, 1361), ամուսնացել է Ջայլզլենդի 2-րդ բարոն Դաքրի՝ Ուիլյամ Դաքրիի հետ
Սըր Ռալֆ Նևիլ (մոտ.1332 - մոտ.1380), ամուսնացել է Էլիզաբեթ դե Լիդեսի հետ
Էլդոնի Ռոբերտ Նևիլ (c.1337), ամուսնացել է Կլարա Փինքիի հետ
Ուիլյամ Նևիլ (մոտ.1338 - մոտ.1391), նախ ամուսնացել է Էլիզաբեթ լե Վալեյզի, ապա նաև Ալիս դե Ֆիլբերթի հետ
Էլեանոր Նևիլ (մոտ.1340), ամուսնացել է Ջոֆրեյ Սքրոուփի հետ
Ալեքսանդր Նևիլ (մոտ.1341 - 1392), Յորքի արքեպիսկոպոս
Էլիզաբեթ Նևիլ (մոտ.1343)
Իզաբել Նևիլ (մոտ.1344), ամուսնացել է Հաֆ ՖիթզՀաֆ ՖիթզՀենրիի հետ
Թոմաս Նևիլ (մոտ.1355)
Ալիս Նևիլ


== Նախնիներ ==


== Նշումներ ==


== Ծանոթագրություններ ==
«Neville family»։ tudorplace.com։ Վերցված է 2 July  2008 Կաղապար:Unreliable source?Կաղապար:Better source
Burke John (1835)։ A Genealogical and Heraldic History of the Commoners of Great Britain and Ireland 2։ London: Henry Colburn 
Tuck Anthony (2008)։ «Neville, Ralph, fourth Lord Neville (c. 1291–1367)»։ Oxford Dictionary of National Biography (online)։ doi:10.1093/ref:odnb/19950։ Արխիվացված է օրիգինալից 2019-02-16-ին։ Վերցված է 2022-04-12 


== Արտաքին հղումներ ==
Ralph Neville, 2nd Baron Nevill of Raby
Օչ

Օչ (ռուս.՝ Очь), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Նիվշերա գետի ձախ ափին՝ 99 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 65 կմ։


== Ջրագրության տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վիչեգդա գետն է, սկսած Սիկտիվկար քաղաքից մինչև ակունք, գետի ենթաավազանը՝ Վիչեգդա, գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների՝
Ջրային օբյեկտի կոդը հանրային գրանցմամբ — 03020200112103000016842
Կոդը ըստ հիդրոլոգիական հետազոտության (ՌԴ) — 103001684
Ավազանի կոդը — 03.02.02.001
Ծավալի համարը ըստ ՌԴ-ի — 03
Թողարկումը ըստ ՌԴ-ի — 0


== Ծանոթագրություններ ==
Վեստայի տաճար

Վեստայի տաճար (լատ.՝ Aedes Vestae, իտալերեն՝ Tempio di Vesta), անտիկ շինություն Իտալիայի մայրաքաղաք Հռոմում։ Տեղակայված է Հռոմի ֆորումում, Վիա Սակրա գլխավոր ճանապարհի հարավային մասում։


== Նկարագրություն ==

Տաճարը Վեստալուհիների տաճարի հետ միասին մեկ ընդհանուր համալիր է եղել, որը միացված է եղել հարակից Ռեգիային։ Վերջինս Մեծ պոնտիֆիքսի նստավայրն էր։ Տաճարում մշտապես պահվել է «Սուրբ կրակը»։ Սկզբում դա պահպանում էին արքայի դուստրերը, իսկ հետո նրանց փոխարինեցին վեստլուհիները։ Նրանք պարտավորվում էին մշտապես վառ պահել կրակը և անցկացնել Վեստային նվիրված արարողություններ։ Հռոմեացիները հավատում էին, որ տաճարի կրակը խորապես կապված է քաղաքի ճակատագրի հետ, և նրա հանգչելը դիտարկվում էր որպես աղետի նշան։
Տաճարի ամենաուշագրավ առանձնահատկությունը նրա շրջանաձև պատվանդանն էր, որը շրջապատված էր 12 կորնթոսյան սյուներով։ Ներսում մշտապես վառվում էր կրակը, որի ծուխը դուրս էր գալիս տանիքի անցքի միջով։
Տաճարի ներսում կար գաղտնարան (penus Vestae), որտեղ պահպանվում էին այն կայսերական խորհրդանիշները, որոնք Էնեան բերել էր Տրոյայից։ Դրանց մեջ էր նաև Պալլադիումը՝ Միներվայի անտիկ պատկերը։ Ենթադրվում է, որ գաղտնարանը գտնվել է պատվանդանում, 2,40 մետր խորությամբ, որը հասանելի է եղել միայն սրբավայրի միջով։
394 թվականին Թեոդոսիոս Ա Մեծ կայսեր հրամանով տաճարը փակվել է։


== Վերակառուցում ==
Տաճարը բազմիցս ավերվել է և վերակառուցվել է մի քանի անգամ։ Առաջին կործանումը տեղի է ունեցել Մ․ թ․ ա 390 թվականին գալլերի կողմից ։ Երկրորդ կործանումը եղել է հրդեհի պատճառով։ Ըստ Օվիդիուսի, Լուցիոս Սեցիլիոս Մետելլոսը, որն այդ ժամանակ քրմապետ էր, Պալլադիումը պահպանելու համար կուրացել է հրդեհի ժամանակ։
Մ․ թ․ ա 210 թվականին տաճարը կրկին այրվել է։ Իսկ Մ․ թ․ ա 191 թվականի հրդեհից հետո այն վերականգնվել է, և աշխատանքները գլխավորել է Սեպտիմիոս Սևերոսի կինը՝ Յուլիա Դոմնան։
1549 թվականին կառույցը լիովին քանդվել է, և դրա մարմարն օգտագործվել է եկեղեցիներում և պապական պալատներում։ Մերօրյա կառույցը 1930-ականների վերակառուցում է, որն իրականացվել է Բենիտո Մուսոլինիի օրոք։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Aedes Vestae - Temple of Vesta - Tempio di Vesta, Reconstructed
Ոթմուս

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ոթմուս (այլ կիրառումներ)Ոթմուս (Ոդմուս, Ոթմսու, Ոդմսու, Ատմիսո, Հոթմսու, Օդմսո, Օթմսու, Ութմուս, Ութմուզ), գյուղ Մեծ Հայքի Այրարատ նահանգի Վանանդ գավառում, հավանաբար՝ սույն գավառի հյուսիս–արևմտյան մասում։


== Պատմություն ==
Առաջին անգամ Ոթմսուն հիշատակել է Ե դարի հայ պատմիչ Ղազար Փարպեցին։
Ոթմսու գյուղի մասին տեղեկություններ են տալիս նաև Է դարի հայ պատմիչ Սեբեոսը, Ժ դարի հայ պատմիչ և հայոց կաթողիկոս Հովհաննես Դրասխանակերտցին, ԺԳ դարի հայ պատմիչ Կիրակոս Գանձակեցին։ Վանանդ գավառի այս բնակավայրի մասին տեղեկություններ են հաղորդում նաև վրացական միջնադարյան աղբյուրները։


== Նշանավոր անձինք ==

Մեծ Հայք երկրամասի Այրարատ նահանգի Վանանդ գավառի Ոթմսու բնակավայրից են Հայոց Պատմության մի շարք նշանավոր անձինք։ Մասնավորապես,՝ Հայոց հետևյալ կաթողիկոսները․

Բաբգէն Ա Ոթմսեցի կաթողիկոս՝ 490-516թթ․,
Իսրայէլ Ա Ոթմսեցի՝ 667-677 թթ․,
Տրդատ Ա Ոթմսեցի՝ 741-764 թթ․։Ըստ Ղազար Փարպեցու վկայության՝ Ոթմսու գյուղում է թաղված Հայոց նշանավոր կաթողիկոսներից մեկը՝ Գյուտ Ա Արահեզացին՝ Ե դար։


== Տես նաև ==


== Գրականություն ==
Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան։ Թ.Խ. Հակոբյան, Ստ.Տ. Մելիք-Բախշյան, Հ.Խ. Բարսեղյան։ Երեւանի Համալսարանի Հրատարակչություն, Երեւան, 1998։ Հատոր 4, Ցուցակ 1, Էջ 168։
Հայաստանի պատմական աշխարհագրություն։ Թադևոս Հակոբյան, Երևան, ԵՊՀ հրատարակչություն, 2007, 518 էջ։


== Պատկերասրահ ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Քրիստոնյա Հայաստան» հանրագիտարան, Երևան, 2002
ԻՍՐԱՅԵԼ Ա ՕԹՄՍԵՑԻ (667-677) Archived 2010-11-26 at the Wayback Machine.
Բռնցքամարտի Ռուսաստանի առաջնություն 2015

Բռնցքամարտի Ռուսաստանի առաջնություն 2015, անցկացվել է 2015 թվականի նոյեմբերի 20-ից 29-ը Սամարա քաղաքում։


== Մեդալակիրներ ==


== Հղումներ ==
«Բռնցքամարտի Ռուսաստանի առաջնության հաղթողները»։ akboxing.ru։ Վերցված է 2017-04-14
Սանկովցի

Սանկովցի (ուկրաիներեն՝ Санківці), գյուղ Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Խոտինի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Սանկովցի գյուղում բնակվում էր 984 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Վասիլևկա (գյուղ, Օնուֆրիևի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՎասիլևկաՎասիլևկա (ուկրաիներեն՝ Василівка), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Օնուֆրիևի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Վասիլևկա գյուղում բնակվում էր 841 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Օննիկ Պերպերյան

Օննիկ Ռեթեոսի Պերպերյան (նոյեմբերի 11, 1888(1888-11-11), Կոստանդնուպոլիս, Օսմանյան կայսրություն - մարտի 26, 1959(1959-03-26)), հայ կոմպոզիտոր, դիրիժոր։
Բանաստեղծ, մանկավարժ, հրապարակախոս, տնտեսագետ Ռեթեոս Պերպերյանի որդին, երաժշտագետ, մանկավարժ, խմբավար Շահան Պերպերյանի եղբայրը։


== Կենսագրություն ==
1909 թվականին ավարտել է Լոզանի համալսարանը, 1912 թվականին Փարիզում աշակերտել Վ. դ'Էնդիին։ 1919 թվականին վերադարձել է Կ․ Պոլիս, 1922 թվականին տեղափոխվել Կահիրե, 1938 թվականից հաստատվել է Փարիզում։ Գրել է ութ բալետ, սիմֆոնիկ երգեր՝ «Հայկական սիմֆոնիա», «Հայկական պատարագ», «Նարեկ», առանձնահատուկ տեղ է գրավում 5-րդ՝ «Հայրենիք» սիմֆոնիան։ Հեղինակ է նաև ջութակի, դաշնամուրի կոնցերտների, մեներգերի, խմբերգերի, դաշնամուրային պիեսների․ լարային նվագախմբի համար կատարել է Կոմիտասի խմբերգերի փոխադրումներ։ Իբրև դիրիժոր հանդես է եկել Ֆրանսիայում, ԱՄՆ-ում, Սիրիայում, Լիբանանում՝ կատարելով եվրոպական դասականների, հայ կոմպոզիտորների (Կոմիտաս, Արմեն Տիգրանյան, Շահան Պերպերյան, Արամ Սաթյան) և սեփական ստեղծագործությունները։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Օննիկ Պերպերյան
Ռիմասկո

Ռիմասկո (իտալերեն՝ Rimasco), կոմունա Իտալիայում, Պիեմոնտ մարզում։ Մտնում է Վերչելի գավառի կազմի մեջ։ Զբաղեցնում է 24 կմ² տարածք։ Բնակչությունը 2008 թվականի տվյալներով 154 մարդ է։ Հեռախոսային կոդը՝ 0163։ Փոստային ինդեքս 13026։ Խտությունը՝ 6 մարդ/կմ²։
Կոմունայի հովանավորն է սուրբ առաքյալ Հակոբոս Զեբեդյանը։ Տոնը նշվում է հուլիսի 25-ին։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության աճ.


== Պատկերասրահ ==

		


== Տվյալներ ==
Հեռախոսահամար - 0163 95125


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ազգային ինստիտուտի վիճակագրություն (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.
Հովազակատու

Ասիական հովազակատուն (լատ.՝ Prionailurus bengalensis) կատվազգիների ընտանիքի փոքր կատուների ենթաընտանիքին պատկանող տեսակից է։ Տարածված է Հարավային և Արևելյան Ասիայում։ Չափերով համապատասխանում է ընտանի կատուներին, իսկ իրենց գույներով շատ զանազան է։


== Արտաքին տեսքը ==

Հովազակատուների տեսակի մեջ արտաքին տեսքը շատ տարբեր է։ Պրիմորիեի երկրամասում նրանց արտաքին տեսքը բոլորովին տարբերվում է Ինդոնեզիայում ապրող նույն տեսակի կատուների տեսքից։ Հարավում իրենց հիմնական գույնը դեղինն է, ինչպես ընձառյուծի մոտ, իսկ հյուսիսում՝ առավելապես գորշ-դարչնագույն։ Մորթին ունի մուգ բծեր, իսկ գլխի վրա կան սև շերտագծեր։ Հյուսիսային պոպուլյացիաների մոտ բծերը կլորաձև են, մինչդեռ հարավային պոպուլյացիաների մոտ դրանք ընդամենը վրձնախազերի են։


== Տարածվածություն ==
Հովազակատուները նախընտրում են բնակվել ջրի մոտ։ Հավասարապես լավ են ընտելանում և՛ արևադարձային անտառներում, և՛ սավաննաներում, և՛ լեռներում։ Խուսափում են մարդկանց բնակավայրերից և շատ հազվադեպ անցնում են մշակված արտերով։
Հովազակատուները տարածված են սկսած Մերձամուրյան շրջանից, Կորեայից և Չինաստանից մինչև Հնդկաստան, Պակիստան և Ինդոնեզիա։ Նրանց նաև կարելի է հանդիպել Ջեջու, Ցուսիմա, Թայվան, Հայնան, Սումատրա, Ճավա, Կալիմանտան, Բալի, Լոմբոկ և Ֆիլիպինների մի որոշ այլ կղզիներում։ Հարավ-Արևելյան Ասիայի կղզիների վրա հովազակատուները ներկայացված են բազում ենթատեսակներով, որոնք կենդանաբանների կողմից երբեմն համարվում են որպես առանձին տեսակներ։


== Որսորդությունը ==
Հովազակատուներին որսում են Չինաստանում թանկարժեք մորթու պատճառով։ Եվրամիությունն արգելել է մորթու ներմուծումը, սակայն այն մեծ խմբաքանակներով արտահանվում է Ճապոնիա։
Չնայած, որ հովազակատուն վտանգված տեսակներին չի պատկանում, բայց որոշ տարածաշրջաններում այն արդեն դարձել է սակավաթիվ կենդանի։


== Խառնածինը ==
ԱՄՆ-ում ընտանի կատվի հետ խաչասերման արդյունքում ստացել են ընտանի նոր ցեղատեսակ, որը անվանվել է բենգալյան կատու։


== Ենթատեսակները ==
Prionailurus bengalensis bengalensis՝  հնդկական կատու, տարածված է Հնդկաստանում և Հնդկաչինում.
Prionailurus bengalensis chinensis` տարածված է Չինաստանում և Թայվանում.
Prionailurus bengalensis horsfieldi՝ տարածված է Քաշմիրից մինչև Սիկկիմ.
Prionailurus bengalensis iriomotensis`  իրիոմոտյան կատու, բնակվում է Իրիոմոտե կղզում, հաճախ առանձնացվում է որպես ինքնուրույն տեսակ.
Prionailurus bengalensis euptilurus՝  ամուրյան անտառային կատո, կամ ամուրյան հովազակատու։ Բնակվում է Մերձամուրյան հարավում, Պրիմորիեի երկրամասում և Հյուսիս-Արևելյան Չինաստանում։


== Գրականություն ==
Ronald M. Nowak։ Walker’s Mammals of the World. Johns Hopkins University Press, 1999 ISBN 0-8018-5789-9
Լանջանիստի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Արարատի մարզ)

Այս հոդվածը ներկայացնում է Արարատի մարզի Լանջանիստ գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը, որը 2002 թ․ հաստատվել է Հայաստանի կառավարության կողմից։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 68 հուշարձան (5 միավոր)։

 


== Տես նաև ==
Հայաստանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==
Տուկշա (այլ կիրառումներ)

Տուկշա, կարող է վերաբերել՝

Տուկշա - գետ Ռուսաստանում, հոսում է Պրյաժինսկի շրջանում և Կարելական Ինքնավար Հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Վաժինկա գետի աջ ափին՝ 86 կմ հեռավորության վրա
Տուկշա - գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Օպտյա գետի աջ ափում՝ 165 կմ հեռավորության վրա
Jednotka

Jednotka  (մինչև STV1), Սլովակիայի ազգային Slovenská televízia հեռուստաընկերության առաջին հեռուստաալիքն է։
Ուղղված է ընտանեկան դիտման համար, ցուցադրում է լուրեր, վավերագրական ֆիլմեր, սլովակյան ֆիլմեր, մանկական հաղորդումներ։


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք Archived 2007-07-07 at the Wayback Machine. (սլովակ.)
Էլիզաբեթ Էյբերս

Էլիզաբեթ Ֆրանսուազա Էյբերս (աֆրիկաանս՝ Elisabeth Françoise Eybers, փետրվարի 26, 1915(1915-02-26)[…], Կլերսկդորպ, Հյուսիսարևմտյան նահանգ, ՀԱՀ - դեկտեմբերի 1, 2007(2007-12-01)[…], Ամստերդամ, Նիդերլանդներ), հարավաֆրիկացի բանաստեղծուհի, թարգմանչուհի։ Գրել է աֆրիկաանսով, իր որոշ բանաստեղծություններ թարգմանել է անգլերեն։


== Կենսագրություն ==
Էլիզաբեթ Ֆրանսուազա Էյբերսը ծնվել է 1915 թվականի փետրվարի 26-ին Քլերքդրոպում (ՀԱՀ)։ Մեծացել է Շվեյցեր Ռենեկե քաղաքում, որտեղ նրա հայրը եղել է Նիդերլանդների ռեֆորմիստական եկեղեցու քահանա։ Գերազանց ավարտել է Ուիթուոթերսրանդի համալսարանը՝ ստանալով արվեստների բակալավրի աստիճան։ Աշխատել է որպես լրագրող։ Էլիզաբեթի բանաստեղծությունների առաջին գիրքը հրատարակվել է 1936 թվականին։

Հոլանդիա1961 թվականին խոշոր բիզնեսմեն Ալբերտ Վեսելսի հետ ամուսնալուծությունից հետո տեղափոխվել է Ամստերդամ, որտեղ ամուսնացել է Փիթեր Հենիպմենի հետ և այնտեղ ապրել մինչև իր մահը։
Էյբերսի բանաստեղծությունները թարգամանվել են անգլերեն, ֆրանսերեն, գերմաներեն, իտալերեն և իվրիտ։


== Ընտրյալ երկեր ==
Belydenis in die Skemering (1936)
Die Stil Avontuur (1939)
Die Vrou en ander verse (1945)
Die Ander Dors (1946)
Tussensang (1950)
Helder Halfjaar (1956)
Versamelde Gedigte (1957)
Neerslag (1958)
Balans (1962)
Onderdak (1965)
Kruis of Munt (1973)
Tydverdryf (1996)
Verbruikersverse (1997)
Winter-surplus (1999)
Valreep (2005)


== Մրցանակներ ==
Հերցոգի անվան մրցանակ (1934, 1971)
Կոնստանթեյն Հյոգենսի մրցանակ (1978)
Փիթեր Հոֆթի մրցանակ (1991)
Վիթվաթերսրանդի համալսարանի պատվավոր դոկտոր


== Հրապարակումներ ռուսերենով ==
Два стихотворения в пер. Феликса Бурташова и Евг. Витковского


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Ester H. Het helende woord: Poëzie en proza van Elisabeth Eybers. Leiden: Dimensie, 1989
Uit liefde en ironie: liber amicorum Elisabeth Eybers/ Red. Hans Ester en Ernst Lindenberg. Amsterdam: E. Querido, 1990
Jansen E. Afstand en verbintenis: Elisabeth Eybers in Amsterdam. Amsterdam: Amsterdam UP, 1996
Elisabeth Eybers: digter van die tussengebied/ Marlene van Niekerk, Helize van Vuuren (eds.). Port Elizabeth: Universiteit van Port Elizabeth, 2003


== Արտաքին հղումներ ==
Կենսագրություն, մատենագիտություն (նիդեր.)
Կենսագրություն, մատենագիտություն, լուսանկար(չաշխատող հղում) (անգլ.)
Հարցազրույց, 2007
Ալասնայա

Ալասնայա (ռուս.՝ Аласная), գետ Կամչատկա թերակղզի Ռուսաստանում։ Թափվում է Մեծ Խապիցա գետից՝ ձախ ափին 51,2 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 23 կմ է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիր Կոլսկի ավազանային շրջանին։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը -19070000112120000017817


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Բակո (այլ կիրառումներ)

Բակո, կարող է վերաբերել՝

Բակո - գետակ Հայկական լեռնաշխարհում, Ճորոխի ավազանում
Բակո - լճակ Հայկական լեռնաշխարհում, Ճորոխի ավազանում, նրա վտակ Աջարիսծղալիի մոտ
Արտիս

Արտիս, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Հեքյարիի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Վանի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Թաիա

Թաիա (վրաց.՝ თაია), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Սամեգրելո-Զեմո Սվանեթ մարզի Չխորոծղուի շրջան‎‎‎ում։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 555 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Պինդ ընկույզ 3։ Հատուցում

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Պինդ ընկույզ (այլ կիրառումներ)«Պինդ ընկույզ 3։ Հատուցում» (անգլ.՝ Die Hard: With a Vengeance), ռեժիսոր Ջոն Մակթիրնանի ֆիլմերից, որի գլխավոր դերերը մարմնավորում են Բրյուս Ուիլիսը, Սեմյուել Ջեքսոնը, Ջերեմի Այրոնսը, Լարի Բրիգգմանը, Գրեմ Գրինը, Քոլին Քեմպը, Էնթոնի Պեկը, Նիկոլաս Ուայմենը, Սեմ Ֆիլիփսը, Քևին Չեմբերլինը։
Նյու Յորքի փողոցներում ոստիկանության սպա Ջոն Մաքլեյնը տեսել ամեն հնարավոր բան։ Այս անգամ ահաբեկիչ Սայմոնը որոշում է պատժել Մաքլեյնին՝ պայթյուններ կազմակերպելով։ Նա Մաքլեյինի ստիպում է մահացու խաղ խաղալ, իսկ խաղաքարտի առաջ է դնում Նյու Յորք քաղաքը։ Մաքլեյնը ստիպված է հետևել Սայմոնի հեռախոսային ցուցումներին և քաղաքի մի ծայրից մյուսը շտապել, հակառակ դեպքում քաղաքի կեսն օդը կբարձրանա։ Իսկ մինչ ոստիկանները զբաղված էին ահաբեկիչների որոնմամբ, հանցագործները ԱՄՆ-ի ազգային բանկից թալանում են ոսկու պաշարը։ Մաքլեյնը ոստիկանությունում ծառայելու ժամանակ ունեցել էր վատ օրեր, բայց ոչ այս օրվա պես։


== Տես նաև ==
«Պինդ ընկույզ»
«Պինդ ընկույզ 2»
«Պինդ ընկույզ 4.0»


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պինդ ընկույզ 3։ Հատուցում(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում
«Պինդ ընկույզ 3։ Հատուցում»(ռուս.) ֆիլմը ԿինոՊոիսկ կայքում։
Կառլսպլաց (մետրոյի կայարան)

Կառլսպլաց (գերմ.՝ Karlsplatz Stadtbahn Station), Ավստրիայի մայրաքաղաք Վիեննայի մետրոյի կայարաններից մեկը, որը նախկինում եղել է երկաթուղային կայարան՝  Wiener_Stadtbahn: Կառսպլացի վերգետնյա շինությունները ճարտարապետական  Jugendstil ոճի հանրահայտ նմուշօրինակներ են և ընդգրկված են Vienna Secession կոչվող հուշարձանախմբի մեջ, քանզի պարունակում են Jugendstil ոճային շարժման բազմաթիվ ուշագրավ տարրեր։ Դրանք նախագծվել են Վիեննայի տրանսպորտային հանձնաժողովի խորհրդական Օտտո Վագների ու Յոզեֆ Մարիա Օլբրիխի  կողմից և, ի տարբերություն համանման այլ կայարանների, պատրաստված են պողպատե հսկա շրջանակներից և մարմարե արտաքին սյուներից։ Կայարանային շենքերի այդ կառուցվածքում Օտտո Վագները հասել է իր գլխավոր նպատակին՝ արարելով ճարտարապետական երկու արդիական առանցք մի քաղաքում, որը դարձել էր իր ժամանակների ամենանորաձև քաղաքներից մեկը (ի դեպ, կայարանային այդ շենքերը շարունակում են պահպանել նորաձև քաղաքի ամենանորաձև ճարտարապետական հուշարձանների իրենց համարումն ու համբավը)։
Ճարտարապետության քննադատ և բանաստեղծ Ֆրիդրիխ Ախլայտները այսպես է մեկնաբանել Stadtbahn-ի շինությունները. "...Կայարանային այդ երկու կառույցներում Վագները հասել է իր դիալեկտիկայի բարձրակետին՝ պլանավորելով Stadtbahn-ը գործնականի և բանաստեղծականի միջև, կառուցվածքայինի և զարդարունության միջև, այնպես, որ դրանց մեջ խստագույն ռացիոնալիզմը մրցակցում է  զարդարունության վերին աստիճանի հետ":
Կայարանը բացվել է 1899 թվականին, որպես Akademiestraße: 1981 թվականին, երբ Stadtbahn երկաթուղին վերափոխվեց մետրոյի գծի, նախատեսված էր կայարանի հին շենքը վերացնել, սակայն հասարակության բողոքի հզոր ձայնը արգելեց գնալու այդ քայլին։ Երկու շինությունները քանդվեցին և մետրոյի շինարարության ավարտից հետո, նորացված՝ վերակառուցվեցին իրենց նախկին տեղից երկու մետր վերևում։ Կառույցներից մեկը ներկայումս ծառայում է որպես Վիեննայի թանգարանի ցուցադրանքի տարածք՝ ետնամասում ունենալով ելք դեպի մետրոյի կայարան, իսկ մյուս շենքը վերածվել է վիեննական սրճարանի։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Կայքէջը՝ անգլերեն
Տելյուբայ

Տելյուբայ (ռուս.՝ Текелю), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Ալթայի Հանրապետությունում, Ալթայի շրջանում։ Գետի գետաբերանը գտնվում է Կաերլիկ գետի ձախ ափից 7 կիլոմետր հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 10 կիլոմետր է։


== Ջրագրության տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Վերին Օբի ավազան շրջանին, գետի ջրերի կառավարման գլխավոր կենտրոնը՝ Ալեյ։ Գետի գետային ավազանն է (Վերին) Օբը մինչև Իրտիշի թափվելը։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների։

Ջրային գրանցման տվյալների կոդ՝ — 13010100312115100006190
Հիդրոլոգիական ստուգման կոդ՝ — 115100619
Ավազանի կոդը — 13.01.01.003
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրության ծավալի համար՝ — 15
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրության թողարկում՝ — 2


== Ծանոթագրություններ ==
Թրերի մրրիկ

«Թրերի մրրիկ», «Սառույցի և կրակի երգ» շարքի երրորդ գիրք՝ էպիկական ֆանտազիայի ժանրի։ Գրքի հեղինակն է Ջորջ Մարտինը։ Առաջին անգամ վեպը հրատարակվել է Մեծ Բրիտանիայում 2000 թվականի օգոստոսի 8-ին։ Գիրքը, ինչպես դրան նախորդող՝ «Արքաների պատերազմը» վեպը, ստացել է «Լոկուս» մրցանակ՝ 2001 թվականին և անվանակարգվել է «Նեբյուլա» և «Հյուգո» մրցանակների համար։ Այս գրքին նախորդել է «Վիշապի ճանապարհ» պատմվածքի հրատարակումը, որը կազմված էր «Թրերի մրրիկ» վեպի մասերից, որոնք պատմում են Դեյեներիս Թարգարիենի մասին։
Վեպը էկրանավորվել է «Գահերի խաղ» հեռուստասերիալի երրորդ և չորրորդ եթերաշրջաններում։ Մի քանի մասեր (Սեմվել IV և V, Ջոն XI և XII) օգտագործվել են հեռուստասերիալի հինգերորդ եթերաշրջանում։
Գիրքը թարգմանվել է բազմաթիվ լեզուներով։


== Կոմպոզիցիայի առանձնահատկություններ ==
Վեպում իրադարձություններն պատմվում են երրորդ դեմքից՝ տարբեր հերոսների տեսակետներից, սակայն ոչ բոլոր սյուժետային գծերն են հատվում միմյանց ավանդական իմաստով։ Գրքի հերոսներ.

Չեթ, Գիշերային պահակախմբի եղբայր
Պարոն Ջեյմե Լանիստեր, Թայվին Լանիստերի ավագ որդի, Տիրիոն Լանիստերի եղբայր, Ռիվերանում հյուսիս արքայի գերի,
Ջոն Սնոու, Էդդարդ Ստարկի բաստարդ, Գիշերային պահակախմբի եղբայր,
Տիկին Քեյթիլին Ստարկ, Տալլի տնից, Էդդարդ Ստարկի կին,
Տիրիոն Լանիստեր, Թայվին Լանիստերի կրտսեր որդի, գաճաճ, Ջեյմի Լանիստերի եղբայր,
Սանսա Ստարկ, Էդդարդի և Քեյթիլինի ավագ դուստր, Ջոֆրի Բարատեոն արքայի գերի՝ Թագավորական Գավանում,
Արյա Ստարկ, Էդդարդի և Քեյթիլինի կրտսեր դուստր, անհետ կորած և մահացած համարվող,
Բրան Ստարկ, Էդդարդի և Քեյթիլինի որդի, Վինտերֆելի արքայազն, Հյուսիս ժառանգ, մահացած համարվող,
Սեմվել Տարլի, պարոն Տարլիի որդի և նրա ապագա ժառանգ, Գիշերային պահակախմբի եղբայր,
Պարոն Դավոս Սիվորտ, ապագա մաքսանենգ, Ստանիս Բարատեոնի զինվոր,
Դեյեներիս Թարգարիեն թագուհի, փոթորկից ծնված, Թարգարիենների արքայատոհմից,
Մերեթ Ֆրեյ, Ֆրեյների ընտանիքի անդամ։


== Սյուժե ==
Վեստերոսում՝ որում հանկարծ հայտնվեցին շատ թագավորներ, տիրում է քաղաքացիական պատերազմ։ Ստանիս Բարատեոն թագավորը պատերազմում է Ջոֆրի թագավորի հետ, Ջոֆրին՝ Ստանիսի և Ռոբ Ստարկի՝ հյուսիսի թագավորի հետ, Ռոբ Ստարկը սպառնում է Ջոֆրիի ավատավորներին՝ Լանիստերներին, մինչդեռ նրա թիկունքում՝ Թաց թագավորը գրավում է հյուսիսի հողերն, իսկ նրա որդի՝ Տեոն Գրեյջոն գրավում է Ստարկների վաղեմի ժառանգությունը։ Հյուսիսային բևեռում Մանս-թալանողն իրեն թագավոր է հայտարարել և պատրաստվում է հարձակվել Վեստերոսի վրա՝ վայրենացածների հետ միասին։ Մի ուրիշ մայրցամաքում երիտասարդ Վիշապների մայր՝ Դեյեներիսը, զորք է հավաքում իր հոր գահը գրավելու համար, որի տեղում հիմա Ջոֆրին է... Այս թրերի մրրիկում վատ է նաև սովորական մահկանացուների համար. դժբախտությունը վրա է հասնում յուրաքանչյուր վայրում և անվտանգ վայրեր գրեթե չեն մնացել։ Շատերն, կորցնելով իրենց մտերիմներին, գնում են Անտառային Եղբայրներ։
Այս գիրքը պատերազմի գագաթնակետն ու ավարտն է։


== Պարգևներ և մրցանակներ ==


=== Մրցանակներ ===
Լոկուս / Locus Award, 2001 // Վեպ ֆանտազիա
Մարմարե այծամարդ, 2002 // Թարգմանված գիրք (Ռուսաստան)
Գեֆեն / Geffen Award, 2002 // Վեպ (Իսրայել)
Իգնոտուս / Ignotus Award, 2006 // Վեպ (Իսպանիա)


=== Անվանակարգումներ ===
Նեբյուլա / Nebula Award, 2001 // Վեպ
Հյուգո / Hugo Award, 2001 // Վեպ


== Ծանոթագրություններ ==
Զիգմունդ Ֆրոյդի թանգարան

Զիգմունդ Ֆրոյդի թանգարան (գերմ.՝ Sigmund Freud Museum), թանգարան ավստրիական Վիեննա քաղաքի Բերգգասսե № 19 տանը, ու ապրել է հոգեբան Զիգմունդ Ֆրոյդը։ Թանգարանում ցուցադրվում են հոգեթերապևտ Ֆրոյդի պրակտիկայում և կյանքի ընթացքում հավաքված իրերը։


== Պատմական ակնարկ ==
Սկզբնականում թանգարանն իրենից ներկայացնում էր որպես Ֆրոյդի բնակարան, որտեղ հոգեբանն իր ընտանիքի հետ ապրել է սկսյալ 1891 թվականից։ Այդ բնակարանին կից էր նաև Զիգմունդի աշխատանքային կաբինետը, ինչպես նաև ընդունարանը, որտեղ նա անցկացնում էր իր հաճախորդների հետ խորհրդակցությունները (կոնսուլտացիա)։ Այս բնակարանում Ֆրոյդի ընտանիքն ապրեց ավելի քան 47 տարիներ։ Սակայն իր հրեական ծագման պատճառով ստիպված 1938 թվականին փախուստի դիմեցին Վիեննայից, քանի որ կառավարությանը գլուխ էին կանգնել նացիստները։ Նրանք տեղափոխվեցին դեպի Լոնդոն։


== Կառուցվածք ==
Զիգմունդ Ֆրոյդի թանգարանը բաղկացած է մի քանի բաժիններից, որոնցից մի քանիսը նախկինում զբաղեցրել են նրա ընտանիքի անդամները։ Իսկ մյուս բաժինները ծառայել են աշխատանքային նպատակներով։ Դրանց թվին են պատկանում սպասասրահը, որտեղ իրենց հերթին էին սպասում Ֆրոյդի պացիենտները՝ անցնելու հոգեթերապիայի կուրսերը։ Ընդունարանը և աշխատանքային սենյակը նույնպես այդ սենյակների թվին էին պատկանում։ Այս թանգարանից ոչ հեռու է գտնվում Եվրոպայի ամենամեծ գրադարանը, որը նվիրված է հոգեվերլուծության հիմնախնդիրներին և այստեղ պահպանվում են շուրջ 35 000 հատորներ։
Դեպի Զիգմունդ Ֆրոյդի թանգարան կարելի է հասնել մետրոյով։ Վիեննայի «Schottentor»(ճյուղ U-2) և «Schottenring» (ճյուղ U-4) մետրոպոլլիտենի կայարանները գտնվում են նրա մոտ։


== Ցուցանմուշներ ==
Թանգարանում գտնվում են նաև իրեր, որոնք պատկանել են անձամբ Ֆրոյդի ընտանիքին։ Դրանց մեջ են Զիգմունդ Ֆրոյդի անտիկ հավաքածուն, անձնական իրերը և աշխատանքային գործիքները։
Հայտնի բազմոցը, որի վրա պառկել են Ֆրոյդի պացիենտները հոգեվերլուծության նպատակով, այժմ գտնվում է նրա լոնդոնյան թանգարանում։ Նաև բավականին շատ իրեր Ֆրոյդից այնտեղ են պահպանվում։
2006 թվականից Վիեննայի և Լոնդոնի թանգարաններին կից բացվել է նաև նրա թանգարանը չեխական Պրշիբոր քաղաքում։ Այս տանը ծնվել է ինքը՝ Զիգմունդ Ֆրոյդը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք
Ֆրոյդի թանգարան (Sigmund Freud Museum)է Ավստրիա Archived 2016-05-27 at the Wayback Machine.
Անա Մարիա դել Ռիո

Անա Մարիա դել Ռիո (իսպ.՝ Ana María del Río, 1948, Սանտյագո, Չիլի), չիլիացի գրականության պրոֆեսոր, գրող և ֆեմինիստ, Սանտյագոյի  գրական և Մարիա Լուիզա Բոմբալի մրցանակների մրցանակակիր։


== Կենսագրություն ==
Անա Մարիան գրականություն է սովորել Չիլիի կաթոլիկ համալսարանում և ավարտել է Ռայսի և Փիթսբուրգի համալսարանների ասպիրանտուրան։ Նրա աշխատանքները հրատարակվել են Չիլիում, Իսպանիայում, Արգենտինայում և ԱՄՆ-ում։ Գրողի գրական դեբյուտը տեղի է ունեցել 1985 թվականին, իր «Entreparéntesis» գրքով։ 1986 թվականին հրատարակվել է Անա Մարիայի առաջին վեպը, որտեղ երևում է 1980-ականներին լատինաամերիկյան կանանց գրականության մեջ գերիշխող կանացի կողմնակալությանը։


== Աշխատություններ ==
Entreparéntesis (1985);
Óxido de Carmen (—);
De golpe, Amalia en el umbral (1991);
Siete días de la señora K. (—);
Tiempo que ladra (—);
Bajo Techo: Antología de cuentos chilenos contemporáneos (1995);
Gato por liebre (1995);
A tango abierto (—);
La esfera media del aire (1998);
Carmenoxid (1999);
Lita, la niña del fin del mundo (—);
Ni a tontas ni a locas (2003);
Amarilis (—);
Cuentos chilenos: una antología (2006);
La bruja bella y el solitario (—);
La historia de Manú (—);
Pero ahora no es verano (2011);
Un niño de diez mil años (2011);
Un esqueleto en vacaciones (—);
Antologías diversas con apariciones de sus obras: «Historias de mentes» (2001);
«Contando el cuento: antología joven narrativa chilena» R. Díaz Eterovich y Diego Muñoz V. (comp.) (1986);
«Grandes cuentos del siglo XX» Camilo Marks (comp.) (2001).


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ана Мария Дель Рио на Memoria Chilena.