Բորիս Կուլիկով

Բորիս Նիկոլաևիչ Կուլիկով (ռուս.՝ Бори́с Никола́евич Кулико́в, օգոստոսի 28, 1937(1937-08-28), Սեմիկարակորսկ, Ազով-Սևծովյան երկրամաս, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - մարտի 5, 1993(1993-03-05), Սեմիկարակորսկ, Ռոստովի մարզ, Ռուսաստան), խորհրդային ռուս բանաստեղծ, արձակագիր։ ԽՍՀՄ գրողների միության, Ռուսաստանի գրողների միության անդամ։


== Կենսագրություն ==
Բորիս Կուլիկովը ծնվել է 1937 թվականին Սեմիկարակորսկի կայանում՝ Դոնի կազակների ընտանիքում։ Հայրենական մեծ պատերազմը սկսվելուց հետո ապագա բանաստեղծի հայրը՝ Նիկոլայ Ֆիլիմոնովիչ Կուլիկովը, մեկնել է ռազմաճակատ։ Երբ նացիստական ​​զորքերը մոտեցել են Սեմիկարակորսկին, Բորիսի մայրը՝ Ալեքսանդրա Ալեքսանդրովնան, մահացու վիրավորվել է ռումբերի բեկորից։ Որբացած երեխաները մնացել են իրենց տատիկի հետ, նրա հետ միասին ապրել օկուպացիան։ Մի անգամ ոստիկանները ներխուժել են տուն և տատիկին տարել բաժին, որտեղ նրան մտրակներով դաժան ծեծի են ենթարկել։ Որդու թաղումից հետո նրա ուժերը սպառվել են, ու տատիկը մահացել է։ Դրանից հետո Բորիսի քրոջը՝ Էլլային, մորաքույր Աննան տարել է Հեռավոր Արևելք, իսկ Բորիսը մնացել է մորաքույր Եկատիրինա Ֆիլիմոնովնայի մոտ, որը չորս երեխա ուներ։ Նրա մասին հիշողությունը Բորիս Կուլիկովը պահպանել է կյանքի ընթացքում՝ նրան նվիրելով «Սրտի հիշատակ» վեպը, որը բաղկացած է «Մորաքույրը Կատյան», «Բորիս Գոդունովը և Գեղեցկուհի Վասիլիսան» և «Մերոնք եկան» նորավեպերից։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո Բորիսի հայրը վերադարձել է Ֆաշիստական ​​գերությունից և ամուսնացել մորաքույր Աննայի հետ, ով Էլլայի հետ վերադարձել էր Հեռավոր Արևելքից։ Այսպիսով ընտանիքը վերամիավորվել է։
Կուլիկովը տեղական թերթում տպագրվել է դեռևս դպրոցական տարիներին, գրել է «Պիոներական ճշմարտություն» թերթում։
Դպրոցն ավարտելուց հետո Բորիս Կուլիկովն ընդունվել է Ռոստովի պետական համալսարանի պատմական ֆակուլտետը։ Ուսումնասիրության ընթացքում մասնակցել է իր ընկերների հետ ստեղծված «СТИФ» ուսանողական թատրոնի ներկայացումներին։ Միևնույն ժամանակ Ռոստովի մարզի թերթերում և ամսագրերում լույս են տեսել Կուլիկովի առաջին բանաստեղծությունները։
Կուլիկովը փորձել է շատ մասնագիտություններ. աշխատել է որպես կոմբայնավար, փականագործ, որմնադիր, ասֆալտապատող, քար ջարդող արհեստանոցի վարպետ։ 1964 թվականին հրապարակվել է Կուլիկովի առաջին հավաքածուն։ Հատկանշական է, որ այն լույս է տեսել ոչ թե Ռոստիզդատում, այլ Մոսկվայում, «Երիտասարդ գվարդիա» հրատարակչությունում։ 1968 թվականին «Խորհրդային գրող» հրատարակչությունում տպագրված «Вербохлёст» գրքի համար Կուլիկովին ընդունել են ԽՍՀՄ գրողների միություն։ Այնուհետև գրում է մի շարք պատմություններ՝ շարունակելով նաև բանաստեղծություններ գրել։
Խորհրդային Միության փլուզումից հետո Կուլիկովը դարձել է Ռուսաստանի գրողների միության անդամ։
Ապրել է Սեմիկարակորսկ քաղաքում։
Բորիս Կուլիկովը լրջորեն մտահոգված էր վերակառուցման և երկրի փլուզման համար։ 1993 թվականի փետրվարին Ելցինի ելույթը դիտելու ժամանակ ինսուլտ է ստացել և մարտի 5-ին մահացել է։


== Պարգևներ ==
Մ. Ա. Շոլոխովի անվան մրցանակ, 1994 (հետմահու)։


== Հիշատակ ==
2007 թվականին Սեմիկարակորսկ քաղաքում տեղադրվել է Բորիս Նիկոլաևիչ Կուլիկովի կիսանդրին (հեղինակ՝ Իվան Մասլիչենկո)։
2007 թվականից Սեմիկարակորսկում ամեն տարի կազմակերպվում է «Կուլիկովյան աշուն» միջոցառումը։


== Գրականություն ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Борис Николаевич Куликов
Борис Николаевич КуликовArchived 2013-11-13 at the Wayback Machine. на сайте Администрации города Семикаракорска