Ալեքսանդր Պիլցին

Ալեքսանդր Պիլցին (անգլ.՝ Alexander Pylcyn, նոյեմբերի 18, 1923(1923-11-18), Խաբարովսկի երկրամաս, ԽՍՀՄ - մարտի 29, 2018(2018-03-29), Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսաստան), ռուս խորհրդային գրող, պատմաբան։ Երկու անգամ պարգևատրվել է Կարմիր աստղ շքանշանով, Հայրենական պատերազմի երկրորդ աստիճանի շքանշանով, Կարմիր դրոշի շքանշանով և «Խիզախության համար» մեդալով։ ԽՍՀՄ զինված ուժերի գեներալ մայոր, ռազմական պատմական գիտությունների ակադեմիայի լիիրավ անդամ, Խորհրդային Միության մարշալ Գովորովի անվան գրական մրցանակի դափնեկիր, Բելառուսի Ռոգաչով քաղաքի պատվավոր քաղաքացի։


== Կենսագրություն ==
Ալեքսանդր Պիլցինը ծնվել է 1923 թվականին  Հեռավոր Արևելքի տարածաշրջանի Ամուրսկ նահանգի Զավիտինսկ շրջանի Իզվետկով գյուղում երկաթուղային աշխատողի ընտանիքում (այժմ գյուղ է Հրեական Ինքնավար Մարզի Օբլուչենսկի շրջանում)։ Նրա ընտանիքը մի քանի տարի ապրել է երկաթուղային զորանոցներում, որը գտնվում էր Իզվեստկով և Բիրական քաղաքատիպ ավանների միջև։ 1931 թվականին տեղափոխվել է Կիմկան գյուղ, որտեղ էլ 1938 թվականին ավարտել է յոթամյա դպրոցը, իսկ 1941 թվականին՝ Աբլուչև քաղաքի տասնամյա գիշերօթիկ դպրոցը։ 


== Ռազմական գործունեություն ==
Պիլցինը պատերազմը սկսելուց հետո զորակոչվել Է Հեռավոր Արևելյան ճակատի 2-րդ Կարմիր բանակ։ 1942 թվականի հուլիսին ավարտել է Ամուրի Կոմսոմոլսկում Վլադիվոստոկի անվան ռազմական հետևակային դպրոցը։ Պիլցինը ծառայել է Հեռավոր Արևելյան ճակատում, իսկ 1943 թվականից՝ Հարավային Ուրալի ռազմական շրջանում։ 1943 թվականի դեկտեմբերից նա կռվել է Բելառուսական առաջին ճակատի 8-րդ առանձին քրեակատարողական գումարտակում։ Բելոռուսիայից անցել է Բեռլին, եղել է դասակի և վաշտի հրամանատար, երեք անգամ վիրավորվել է։ Պատերազմի ավարտից հետո ավարտել է Լոգիստիկայի և տրանսպորտի ռազմական ակադեմիան, ծառայել է օդային զորքերում, եղել է Ուսուրիյսկի ռազմական դպրոցի տնօրենի տեղակալ, Խարկովի ճանապարհային ինստիտուտի ռազմական վարչության պետ։ 1981 թվականին բանակում գեներալ-մայորի կոչում է ստացել։ Նա հիվանդության պատճառով ժամանակից շուտ անցել է թոշակի։


== Մահ ==
Ալեքսանդր Պիլցինը մահացել է 2018 թվականի մարտի 30-ին Սանկտ Պետերբուրգում։ Թաղվել է Սմոլենսկի գերեզմանատանը։


=== Գրքեր ===
2015 թվական Պիլցին Տուգանք- պատիժ, քավություն, ռազմական պատմություն
2012 թվական Պիլցին Տուգանք ճակատամարտում Ստալինգրադից Բեռլին առանց ջոկատների
2010 թվական Առաջին բելառուսական ճակատի 8-րդ քրեակատարողական գումարտակի պատմության էջեր
2009 թվական Պիլցին Ընդհանուր գիրք քրեակատարողական գումարտակների մասին
2007 թվական Պիլցին Տուգանային հարված կամ ինչպես սպաների քրեական գումարտակը հասավ Բեռլին
2005 թվական Պիլցին Տուգանային հարված կամ ինչպես սպաների քրեական գումարտակը հասավ Բեռլին
2003 թվական Պիլցին Տուգանային հարված կամ ինչպես սպաների քրեական գումարտակը հասավ Բեռլին


=== Հրապարակումներ ===
2011 թվական Պիլցին Ռուսաստանի պատմության և նրա «շինարարների» կեղծարարների շարքերը չեն նոսրանում, Եվ փրկված աշխարհը հիշում է, Համառուսաստանյան գիտական ​​և գործնական գիտաժողովի նյութեր «Հայրենիքի պաշտպանների մարտական ​​սխրանքները և նրանց դերը մատաղ սերնդի հայրենասիրական դաստիարակության գործում, որը տեղի է ունեցել 2011 թվականի փետրվարի 18-ին։
2013 թվական Պիլցին Ճշմարտությունը Ստալինի քրեակատարողական գումարտակների մասին, Պրավդա ամսագիր


=== Ֆիլմագրություն ===
2012 թվականին Անդրեյ Զայցեվը նկարահանել է ֆիլմ «Ալեքսանդր Պիլցին» «Իմ մեծ պատերազմը» վավերագրական շարքի շրջանակներում։ Ալեքսանդր Վասիլևիչ Պիլցինը ֆիլմում հիշում է պատերզմի տարիները։ Ֆիլմը ցուցադրվել է 2012 և 2013 թվականներին «Մշակույթ» հեռուստաընկերության կողմից։ «Հաղթանակի զոհասեղան» փաստագրական ցիկլը լույս է տեսել Հաղթանակի 65-ամյակի առթիվ, «Տուգանային գումարտակի» 20 սերիաներում մասնակցություն է ունեցել Ալեքսանդր Վասիլևիչը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«А.В.Пыльцын. Штрафной удар, или Как офицерский штрафбат дошел до Берлина»։ lib.ru։ Վերցված է 2020-10-27 
правды» Инна РУДЕНКО (2005-04-28)։ «Штрафбат: каким он был не в кино»։ kp.ru - Сайт «Комсомольской правды»։ Վերցված է 2020-10-27  
«Штрафной удар, или Мы за ценой не постоим»։ spb.aif.ru։ 2005-02-23։ Վերցված է 2020-10-27 
«Знаменитое "Ни шагу назад" прозвучало ровно 70 лет назад»։ Пятый канал (ռուսերեն)։ Վերցված է 2020-10-27