armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Բեմբիի պատանեկությունը

«Բեմբիի պատանեկություն» (ռուս.՝ «Юность Бемби»), խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Նատալյա Բոնդարչուկը Ֆելիքս Զալտենի «Բեմբի» հեքիաթի հիման վրա։ Դիլոգիայի երկրորդ մասն է, իսկ առաջինը «Բեմբիի մանկությունը» ֆիլմն է։


== Սուժե ==
Բեմբի  մեծացել է և վերածվել երիտասարդ և գեղահասակ եղջերուի։  Նա գտնում է իր սերը՝ եղնիկ Ֆալինին։ Որոնելով կախարդական ծաղիկը՝ Բեմբին և Ֆալինան կատարում են դժվար, վտանգների լի ճանապարհորդություն դեպի հեռավոր երկրներ։


== Դերերում ==
Նիկոլայ Բուռլյաև  – Բեմբի
Մարիս Լիեպա  – Բեմբիի հայրը  
Գալինա Բելյաևա  – Ֆալինա 
Նատալյա Բոնդարչուկ  – Ագնի, Բեմբիի մայրը (դրվագներ) 
Գալինա Արտեմովա  – Էննա 
Ալեքսեյ Մալիխին  – Գոբո 
Օլգա Կաբո Մարենա
Լև Դուրով  – Սավվա 
Իննա Մակարովա  – Նետլա 
Դմիտրի Զոլոտուխին  – վայրի ցուլ
Այվարիս Լեյմանիս  – Կարուս 
Գեդիմինաս Տարանդա  – հայր կարապ
Իլզե Լիեպա  – դուստր կարապ
Ալեքսանդր Սոմով  – Ռոնո 
Պլատոն Սակվարիլիձե  – մարդկային զավակ


== Նկարահանող խումբ ==
Սցենարի հեղինակներ՝ Նատալյա Բոնդարչուկ, Յուրի Նագիբին, Ֆելիքս Զալտեն
Բեմադրող ռեժիսոր՝ Նատալյա Բոնդարչուկ
Բեմադրող օպերատոր՝ Ալեքսանդր Ֆիլատով
Բեմադրող նկարիչ՝ Տատյանա Ֆիլատովա
Հնչյունային օպերատոր՝ Վլադիմիր Կապլան
Ռեժիսոր՝ Արկադի Լակոսով


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Բեմբիի պատանեկությունը» ֆիլմը «Энциклопедия отечественного кино» կայքում (ռուս.)
Շերհալ

Շերհալ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Հազրոյի գավառակում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Դիարբեքիրի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Սոսի հայ

Սոսի հայ (Սոս Գրիգորի Չիլինգարյան)-20-րդ դարի սկզբների Տավուշի տարածաշրջանի նշանավոր դեմքերից է։ Ծնվել է 1870-ական թվականներին Տավուշի Նավուր գյուղում բազմանդամ նահապետական ընտանիքում։ Ութ տարեկան հասակում ընտանիքին օգնելու համար Աղսու հանդամասում աշխատել է անասնապահ թուրք մեծահարուստի մոտ։ Եղել է շատ աչքաբաց ճարպիկ երեխա, ում պատճառով թուրք երկու մեծահարուստ ընտանիքներ կռվում են ու նրանցից մեկը հեռանում է Աղսու հանդամասից։ Պատմում են, որ Սոսը իրենց ցլիկների պոզերը գաղտնի սրել է, որպեսզի ոչ մեկի ցուլերը չհաղթեին իրենց ցլերինի։ Շատ հայասեր է եղել, որի պատճառով էլ պատանի հասակից կրել է Սոսի Հայ անունը։ 18 տարեկանում, երբ նա արդեն ճանաչված պատանի էր, համարձակ, ֆիզիկապես ուժեղ ու շատ զիլ ձայնով, իր ձեռք բերած "բերդանկա" հրացանով դառնում է շրջակա թուրքերի ահ ու սարսափը։ Հետագայում նա շատ է մասնակցում հայ-թուրքական կռիվներին։ Հայտնի է, որ 1907 թվականին Սոսի Հայը իր 240 զինված ձիավորներով հանդիպում է Սեպուհ զորավարին ու միասին կռիվ են տալիս թուրքերի դեմ։ Եղել է աշխատասեր մարդ, շատ արագ դարձել է մեծահարուստ, ունեցել է մեծ քանակով անասուններ, վարելահողեր, ջրաղացներ, Այգեձորում ստեղծել է կղմինդրի գործարան, տարածաշրջանում առաջինն է ձեռք բերել տրակտոր (գերմանական արտադրության՝ "Ֆուձոն" մակնիշի)։ Իր հանրահայտ լինելով դարձել է շրջակա յոթ գյուղերի վերակացու /գլավին/ և համարվել է Ղազախի փոխգուբերնատոր։ Շատ հանդամասեր են անվանվել նրա անունով (ինչպես՝ Սոսի թալա, Սոսնանց աղբյուր, Սոսնանց ջաղացատեղեր …)։ Սոսի Հայը իր աշխատողների ու ընտանիքի անդամների նկատմամբ եղել է շատ խիստ, իսկ թշնամիների նկատմամբ դատաստան է տեսել դաժան ձևով։ Նրա ահից են Ղազախի թուրքերը հալածվել Նավուրի շրջակայքի ամառային արոտավայրերից։ Երկրի սովետականացման տարիներին Սոսի Հային կուլակաթափ են անում, ունեցվածքը խլում, իսկ 1937 թվականին էլ՝ աքսորում Սիբիր։ Աքսորից առաջ նա հրահանգում է իր տոհմակից բարեկամներին. "Ոչ մեկդ Չիլինգարյան ազգանունը չփոխեք, դա մի հին ու հերոսական տոհմի ազգանուն է": Մեկ տարի աքսորում անց կացնելուց հետո վերադառնում է ծանր հիվանդ վիճակում և կարճ ժամանակ անց մահանում։ Թաղված է ծննդավայր Նավուրում։ Սոսի հայի մասին ժողովրդի մեջ բազմաթիվ լեգենդներ են պահպանվել։
Քյարի

Քյարի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Շիրոյի գավառակում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Խարբերդի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Հայկական եկեղեցական տոմար

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Հայկական տոմար (այլ կիրառումներ)
Հայկական եկեղեցական տոմար, Հայ առաքելական եկեղեցու կողմից ընդունված տոմար, որը ընդունվել 553 թվականին Դվինի աշխարհաժողովի ժամանակ։ Ընդունումից հետո նույնիսկ երկար ժամանակ թվական դեռևս չէր դրվում՝ մինչ տոմարի իրոք կիրառության մեջ մտնելը։
Մինչ այդ դեռ լայն տարածում չէր ստացել ժամանակակից միջազգային տոմարը, որն իր թվագրությունը հաշվում է Հիսուսի ծննդից ու մոտավոր հաշվարկվել է Դիոնիսիուս Կրթսերի կողմից դրանից ընդամենը  28 տարի առաջ՝ 525 թվականին։ Կիրառվում էր հին հայ տոմարը։ Արձանագրություններում որևէ թվական ամրագրելու համար սովորաբար նշվում էր տվյալ շրջանում իշխող ղեկավարի՝ արքայի կամ իշխանի ղեկավարման հերթական տարին կամ այլ նշանակալի թվականի հետ համեմատական։


== Նկարագրություն ==
Հայոց տոմարում տարիները տրվում են ԹՎ տառերով, որոնք նշանակում են թվին, հետևելով հայկական այբուբենով, որոնք գործածվում են որպես հայկական թվանշաններ։ 532-ամյա աղյուսակի (552+532) հետ է առնչվում Հայոց Փոքր թվականը (Հայոց անշարժ տոմարը)։ Ադանայի եկեղեցական ժողովում (1316) որոշվել է հրաժարվել Հայոց հին տոմարից և ընդունել հուլյանը։ Այդ որոշումը, սակայն, չի իրականացվել։ 1584 թվականին Հռոմի Գրիգորիս III պապի կարգադրությամբ հայերեն է թարգմանվել և հրատարակվել նոր՝ գրիգորյան տոմարը։ Այդուհանդերձ, հայոց ժամանակի հաշվարկը շարունակել են կատարել ավանդական շարժական տոմարով։ Երրորդ՝ 532-ամյա պարբերաշրջանի (552 թ.+532+532) հետ է կապվում Ազարիա Ջուղայեցու տոմարը։ Հայոց տոմարը հարատևել է մինչև XX դար։ 1920 թվականին Հայաստանում ընդունվել է գրիգորյան տոմարը, որը Հայ եկեղեցին պաշտոնապես ընդունել է 1923 թվականին։


== Տարվա նշանակումը ==
Հայոց տոմարում տարիները տրվում են ԹՎ տառերով, որոնք նշանակում են թվին, հետևելով հայկական այբուբենով, որոնք գործածվում են որպես հայկական թվանշաններ։ Հայ եկեղեցական տոմարը Գրիգորյան օրացույցի վերածելու համար անհրաժեշտ է ավելացնել 551։


== Ամիսների անվանումը ==


== Օրերի անվանումը ==
Աղյուսակում ներկայացված է սովորական (30 օրանոց) ամսվա օրերի անունները


== Տես նաև ==
Հայկական հեթանոսական տոմար


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ջուլիետա Էյնաթյանի հոդվածը «Քրիստոնյա Հայաստան» հանրագիտարանում


== Գրականություն ==
Թումանյան Բ., Հայ աստղագիտության պատմություն, հ. 1, Երևան, 1964։
Բադալյան Հ., Օրացույցի պատմություն, Երևան, 1970։
Բադալյան Հ., Հայոց տոմարի պատմություն, Երևան, 1976։
Վարդանյան Ռ., Հայոց Տոնացույցը (4–18-րդ դարեր), Երևան, 1999։
Ժուրավնո (քաղաքատիպ ավան, Ուկրաինա)

Ժուրավնո (ուկրաիներեն՝ Журавно), քաղաքատիպ ավան Ուկրաինայի Լվովի մարզի Ժիդաչովի շրջանում։
2006 թվականի տվյալներով Ժուրավնո քաղաքատիպ ավանում բնակվում էր 3 655 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 0,81 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)
Մանաս Օրդո

Մանաս Օրդո (ղրղզ.՝ Манас Ордо), ղրղզների ազգային հերոս Մանասի պատվին կառուցված հուշահամալիր, որը համանուն էպոսում պաշտպանում և միավորում էր ղրղզներին։ Կառուցվել է կարախանիդյան դարաշրջանում, մոտ 1334 թվականին։ Ղրղզստանի հյուսիս-արևմուտքում գտնվող հուշահամալիրում է գտնվում դամբարանը, որտեղ պահվում են հերոսի մասունքները։ Համալիրի գտնվելու վայրը բնավ պատահական չէ. ըստ լեգենդի, հենց Տալասի հովտում էր տեղակայված Մանասի և նրա զորքի հիմնական ռազմակայանը։


== Տեղագրություն ==
Համալիրը գտնվում է Ղրղզստանի հյուսիս-արևմուտքում գտնվող Տալաս քաղաքից 12 կմ դեպի արևելք։ Մանասից հարավ հոսում է Տալաս գետը, որի հետևում սկսվում են ղրղզական բարձր լեռները։
Մանաս էպոսը պատմում է Ղրղզստանի Բաթիր Մանասի մասին, որը ղրղզներին Ալթայից Տյան Շան է վերադարձրել, իսկ ավելի ուշ պաշտպանել է նրանց չինական հարձակումներից։ Էպոսը պատմական է, ուստի դրանում նկարագրված իրադարձությունների զգալի մասը իրականում տեղի են ունեցել։ Էպոսը համարվում է Ղրղզստանի ժողովրդի կյանքի յուրատեսակ հանրագիտարան, նրա հնագույն պատմության վկայությունը։
Ղրղզական ազգային հերոսի հիշատակը պահպանելու համար համալիր է ստեղծվել։ Մանասի գերեզմանը կամ Մանասի կումբեզը այս համալիրի ամենագլխավոր տեսարժան վայրն է։ Իրականում չկա հաստատում, որ կումբեզը Մանասի գերեզմանն է։ Կումբեզը կառուցվել է էպոսի նկարագրած իրադարձություններից 5 դար առաջ։ Ենթադրություններ կան, որ այնտեղ հանգչում է կարահադինյան խանի դուստրը։ Դամբարանն առանձնանում է հետաքրքիր ճարտարապետությամբ. պատերը ծածկված են կավից պատրաստված խճանկարով, գմբեթը կտրված կոն է։ 


=== Զբոսայգի ===
Հուշահամալիրը ներառում է նաև ընդարձակ զբոսայգի։ Այգու կենտրոնում կա աստղ, որի վրա կանգնած է Մանասը։ Այս աստղի շրջակայքում կան քարե կերպարներ, որոնք ենթադրաբար ներկայացնում են Մանասի աջակիցներին ու մարտիկներին։


=== Թանգարան ===
Թանգարանը տեղեկություններ է տրամադրում Մանասի և նրա պատմության մասին։ Մանասչիները, որոնք շարունակում են Մանասի ավանդույթը մինչև օրս, նույնպես պատկերված են այստեղ։ Մանասի հայտնի տեսարանները նույնպես ցուցադրվում են տրամապատկերի տեսքով։


== Ծանոթագրություններ ==
Աակռե

Աակռե (էստ․՝ Aakre), գյուղ Էստոնիայի Վալգամաա նահանգի Պուկա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 289 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Պիետրասանտա

Պիետրասանտա (իտալերեն՝ Pietrasanta), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Տոսկանա մարզում՝ Լուկա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 24 609 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Խտությունը՝ 588 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 41 կմ²։ Էլեկտրոնային փոստ՝ 55045։ Հեռախոսային կոդ՝ 0584։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Կոմունայի վարչակազմ ==
Հեռախոս․ 0584 7951
Էլեկտրոնային փոստ․ urp@comune.pietrasanta.lu.it
Պաշտոնական կայք․ http://www.comune.pietrasanta.lu.it/


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրի պաշտոնական կայք  (իտալ.)
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.
Աֆրիկան կանացի անուն է

Աֆրիկան կանացի անուն է, 2009 թվականին քենիացի կինոռեժիսոր Վանջիրու Կինյանջուիի հեղինակած վավերագրական կինոնկար։ Կինոնկարը նկարահանվել  է Transparent Productions և Zimmedia production ընկերությունների կողմից։ Դիստրիբյուտորը «Կանայք նկարահանում են կինոնկարներ» (WMM) շահույթ չհետապնդող կազմակերպությունն է, ռեժիսորներն են Կինյանջուին, Ինգրիդ Սինքլերն ու Բրիջիթ Փիքերինգը։ Կինոնկարի տևողությունը 88 րոպե է։


== Ընդհանուր ակնարկ ==
Կինոնկարը երեք կանանց մասին է, որոնք պատմում են իրենց կյանքի պատմությունը․ Ամայ Ռոսը Զիմբաբվեից է, գործարար կին ու տնային տնտեսուհի, Ֆութի Ռագոֆալան հարավ-աֆրիկացի ուսուցչուհի է ու դպրոցի տնօրեն, իսկ Նջոկի Սուսանա Նդունգուն՝ քենիացի քաղաքական գործիչ, Քենիայի պառլամենտի անդամ ու մարդու իրավունքների պաշտպան։ Այս երեք կանայք արտահայտում են իրենց կարծիքներն այն մասին, թե ինչի կարիք ունեն աֆրիկացի կանայք ու երեխաները հաջողության հասնելու համար։ Կինոնկարը ներկայացնում է Աֆրիկայում կանանց հեղափոխությունը 2000 թվականի վերջին ու 2010-ականների սկզբին։


== Ծանոթագրություններ ==
Սկրեպլևո (գյուղ, Սոբոլևսկոե գյուղական բնակավայր)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՍկրեպլևոՍկրեպլևո (ռուս.՝ Скреплево), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Մոնաստիրշչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 9 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Ֆրեդերիկ վան Էդեն

Ֆրեդերիկ վան Էդեն (հոլ.՝ Frederik Willem van Eeden, ապրիլի 3, 1860(1860-04-03)[…], Հաառլեմ - հունիսի 16, 1932(1932-06-16)[…], Բուսում, Հյուսիսային Հոլանդիա, Նիդերլանդներ), հոլանդացի արձակագիր և պոետ, ինչպես նաև բժիշկ-հոգեբույժ։ Հիմնականում հայտնի է իր գեղարվեստական ստեղծագործություններով, հատկապես «De Kleine Johannes» վեպով (Փոքրիկ Յոհանեսը), որը գրվել է 1884 թվականին և դարձրել իրեն հայտնի ողջ աշխարհում։


== Կենսագրություն ==
1885 թվականին ստանում է բժշկի բարձրագույն կրթությունմ իսկ 1886 թվականին ստացավ դոկտորական աստիճան։ Հենց այդ ժամանակ այցելում է ազգությամբ ֆրանսիացի հայտնի հիպնոլոգ Ժան-Մարտեն Շարկոյի դասախոսությունները, ով հիմնադրել է Փարիզի հիպնոսի դպրոցը։ Դրանից հետո, 1887 թվականին Ամստերդամում բացել է հոգեբուժության համալսարանը, որն ընդհանուր առմամբ զբաղեցնում էր միայն մի քանի սենյակներ, որտեղ նա կատարում էր բուժումներ հիպնոսի միջոցով։
Ֆրեդերիկ Էդենը մեծ հետք է թողել երազատեսության ուսումնասիրությունների մոեջ։ Դեռ 1889 թվականից նա սկսել է գրի առնել իր երազներն օրագրում, սակայն միայն 1896 թվականին անցավ քնի սիստեմատիկ հետազոտություններինմ իսկ 1897 թվականին վերապրեց իր առաջին գիտակցված երազատեսությունը։ Դրանից հետո նա սկսեց աշխատել երազատեսության թեորեմի վրա, որն ավարտել այդպես էլ չհաջողվեց։ 1909 թվականին նա հրատարակեց իր հետազոտությունները երազների վերաբերյալ գեղարվեստական վեպը՝ «De Nachtbruid: De Gedenkschriftcn van Vico Muralto» (Գիշերվա հարսնացուն. Վիկո Մուրալտոյի հիշողությունները)մ որը շուտով թարգմանվեց անգլերեն և ստացավ «Հարսնացուն երազատեսություններից» անվանումը։
1913 թվականին հոգեբանական ամսագրում տեղ էր գտել «Երազատեսությունների հետազոտությունները» հոդվածը, որում հակիրճ ձևով Էդենը գրել էր երազատեսության իր թեորեմի սկիզբը, որտեղ կենտրոնական տեղ էր գրավում գիտակցված երազատեսությունը։ Այս թեմայով նա այլևս ոչինչ չլուսաբանեց, սակայն կատարեց գրառումներ իր օրագրում մինչև 1923 թվականը։ Կարճ ասած ոչ մի առաջընթաց չգրանցվեց իր հետազոտություններում։ Ահա, թե ինչ է նա գրել իր օրագրում 1918 թվականի հոկտեմբերի 21-ին. «Ես կորցրեցի իմ ամբողջ հույսն ու հավատը իմ գործում։ Դա ամենավատ բանն է։ Գիտակցված երազատեսություններ չկան արդեն մի քանի տարիներ։ Ինձ հետապնդում է հուսալքությունը, և ես զգում եմ, որ իմ ուժերը վերանում են»։
1922 թվականի փետրվարի 18-ին Սուրբ Պավելի աբբայությունում, նա ընդունեց կաթոլիկություն, որը ինչպես կարծում են, հոգեկան զարգացման հիասթափության պատճառով էր։ 1925 թվականին նրա մոտ նկատվում են հոգեկան հիվանդության առաջին նախանշանները։ Ֆրեդերիկ վան Էդենը մահացել է 73 տարեկան հասակում՝ Բուսումում, Նիդերլանդներ։


== Ծանոթագրություններ ==
Յոհաննա Հելենա Հերոլտ

Յոհաննա Հելենա Հերոլտ (հոլ.՝ Johanna Helena Herolt, օրիորդական ազգանունը՝ Գրաֆֆ (հոլ.՝ Graff, հունվարի 5, 1668(1668-01-05), Ֆրանկֆուրտ, Սրբազան Հռոմեական կայսրություն - 1723[…] կամ հոկտեմբերի 9, 1730(1730-10-09), Պարամարիբո, Surinam, Նիդերլանդներ), գերմանական ծագմամբ հոլանդացի նկարիչ, հոլանդական նկարչության «Ոսկե դարի» ներկայացուցիչ, դիզայներ և նկարազարդող։


== Կենսագրություն ==

Յոհաննա Հելենան ծնվել է Ֆրանկֆուրտ քաղաքում 1668 թվականի հունվարի 5-ին։ Նկարիչ Յոհան Անդրեաս Գրաֆի (1637-1701) ավագ դուստրն է, նկարչուհի Մարիա Սիբիլլա Մերիանի (1647-1717), նկարիչ Դորոթեա Մարիա Հենրիետայի (1678-1743) քույրը։ Երկու դուստրերն էլ նկարելու արվեստը սովորեցրել է իրենց մայրը։
1670 թվականին ընտանիքը տեղափոխվել է Նյուրնբերգ՝ քաղաք, որտեղ ծնվել է նրա հայրը։ 1681 թվականին մայրն ու դուստրերը վերադարձել են Ֆրանկֆուրտ՝ ծեր մոր մոտ։ Նրա ամուսինը՝ նկարիչ Յակոբ Մարելը, մահացել էր։ Հետագայում հայրը միացել է ընտանիքին։ Այնուամենայնիվ, 1686 թվականին մայրը կրկին լքել է ամուսնուն և դուստրերի հետ տեղափոխվել Վյուվերտի (Ֆրանսիա) բողոքական լաբադիստական ​​համայնք։ Հաշտեցման անօգուտ փորձերից հետո հայրը վերադարձել է Նյուրնբերգ։ 1691 թվականին՝ համայնքի վերացումից հետո, Յոհաննա Հելենան տատի, մոր ու քրոջ հետ տեղափոխվել է Ամստերդամ։ Այստեղ 1692 թվականի հունիսի 28-ին նա ամուսնացել է ծագումով Վյուվերտից նախկին վաճառական Յակոբ Հենդրիկի Հերոլտի հետ (ծնված 1660 թվականին), որն առևտրային հետաքրքրություններ ուներ Նիդեռլանդների Գվիանայում։ Այս ամուսնության ընթացքում ծնվել է մեկ կամ երկու երեխա։
Ամստերդամում Յոհաննա Հելենան իր քրոջ՝ Դորոթի Մարիայի հետ աշխատել է Աննա Մարիա Սիբիլլա Մերիանի մոր ստուդիայում։ Նկարչուհիները նկարում էին բույսեր, թռչուններ և միջատներ։ Նրանք ստեղծել են ջրանկարներ «Թրթուր գիրք»-ի համար, որտեղ թրթուրներ և թիթեռներ են պատկերված իրենց զարգացման բոլոր փուլերում։ 
Ագնես Բլոկի պատվերով նկարչուհին մայրիկի հետ նկարել է հաճախորդի պարտեզից բույսեր պատկերող նկարների շարք։ Բացի այդ, նրան առաջարկել են Ամստերդամի բուսաբանական այգուց էկզոտիկ և հազվագյուտ բույսեր նկարել։ Նրա աշխատանքներին բնորոշ է քանդակագործական տեսքը, որն ընդգծում է շինարարության պատրանքը։ 1711 թվականին նա մեկնել է Նիդերլանդական Գվիանա՝ տեղական ֆաունան ուսումնասիրելու և «Թրթուր գրքի» երրորդ հատորի համար ջրանկարներ անելու։ Գիրքը պարունակում է նրա մոր աշխատանքների շուրջ կես հարյուրյակը։ Եվրոպացի կոլեկցիոներների պատվերով ստեղծել են տեղի միջատների, ձկների և սողունների մի շարք պատկերներ։ Երբ 1714 թվականինին մայրը կաթվածահար է եղել, Յոհաննա Հելենան կարճ ժամանակով վերադարձել է Ամստերդամ, որտեղ մի քանի նկար է ստեղծել Աննա Մարիա Սիբիլի Մերանի անվան տակ։ Որոշ աշխատանքներ պարունակում են երկուսի ստորագրությունը։ Նկարչուհու մահվան ճշգրիտ ժամանակը և վայրը հայտնի չէ։ Նա, հավանաբար, մահացել Է Նիդեռլանդների Գվիանայում 1723 թվականին։


== Պատկերասրահ ==

		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Graff, Johanna Helena (1668-na 1723) // Nederlandse Geschiedenis (նիդեր.)
Maria Sibylla Merian & Daughters: Women of Art and Science // The Getty (անգլ.)
Յազիքյոյ (Սեբաստիայի գավառ)

Յազիքյոյ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Սեբաստիայի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Սեբաստիայի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Արչեդինո-Չերնուշենսկի

Արչեդինո-Չերնուշենսկի (ռուս.՝ Арчедино-Чернушенский), խուտոր Ռուսաստանի Վոլգոգրադի մարզի Ֆրոլովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը վերջին գրանցված տվյալներով կազմում էր 330 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Մեդինա Սիդոնիայի ամրոց

Կաստիլո-դե-Մեդինա-Սիդոնիա (իսպ.՝ Castillo de Medina-Sidonia),  գտնվում է հին քաղաքում` բարձունքում` Սերո-դել-Կաստիլոյում` Կադիս քաղաքում` Մեդինա-Սիդոնիայում։


== Կառուցվածք ==
Տեղում անցկացված հնագիտական հետազոտությունները վկայում են  ժամանակին ամրոցի գոյության մասին։
Ռազմական կառույցի մնացորդները պահպանվել են և զբաղեցնում են բլրի բարձունքի մեծ մասը։ 
Առաջնային պատի երկարությունը 60 մետր է,որը ամրացված է վեց ուղղանկյուն աշտարակներով և երկու խոշոր քառանկյուն պաշտպանական կառույցներով, որոնք ձգվում են դեպի հարավ։ Արաբական բերդի մնացորդները ցեխով շարված մի քանի պատերի մասերից  են կազմված։  Հողով իրար միացված են մանր խիճեր, կերամիկայի մասեր։  16-20-րդ դարերում ամրոցից և շինություններից հեռացվել են քարերը` քաղաքում նոր շենքեր կառուցելու համար, որոնցից է, օրինակ, Սուրբ Մարիայի եկեղեցին Մեդինայում։


== Պատկերասրահ ==

		


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Celtiberia.net - Restos del Bronce en Medina Sidonia


== Արտաքին հղումներ ==
Halladas monedas de plata de la época hispanomusulmana en el Cerro del Castillo de Medina Sidonia
Hallan unas monedas en las excavaciones del Cerro del Castillo de Medina Sidonia que podrían ser del S.XVII
Diario de excavación del Castillo de Medina Sidonia
Իվաշևո (գյուղ, Վաչսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԻվաշևոԻվաշևո (ռուս.՝ Ивашево), գյուղ Ռուսաստանի, Նիժնի Նովգորոդի մարզի Վաչսկի շրջանի կազմում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Հնագիտական թանգարան (Զագրեբ)

Զագրեբի հնագիտական թանգարան (խորվ.՝ Arheološki muzej u Zagrebu), քաղաքային հնագիտական թանգարան Խորվաթիայի մայրաքաղաք Զագրեբում։ Հավաքածուն ներառում է տարբեր ժամանակաշրջանի հնագիտական բազմաթիվ, այդ թվում և եզակի ցուցանմուշներ։


== Ընդհանուր տեղեկություն ==
Զագրեբի հնագիտական թանգարանը գտնվում է Վրանիչան-Գաֆների նախկին պալատում՝ մի մեծ պատմական ճարտարապետական հուշարձան-շինությունում (խորվ.՝ Vranyczany-Hafner na Zrinjevcu)։
Հնագիտական թանգարանի աշխատանքային ռեժիմ.

երեքշաբթի, չորեքշաբթի և ուրբաթ՝ 10։00 - 17։00
հինգշաբթի՝ 10։00 - 20։00
շաբաթ և կիրակի՝ 10։00 - 13։00
երկուշաբթի օրերը փակ են։Թանգարանի տնօրենն է պրոֆեսոր Անտե Ռոնդիչ-Միոչևիչը (խորվ.՝ Ante Rendić-Miočević)։


== Պատմություն ==

Զագրեբի հնագիտական թանգարանը, որպես անկախ թանգարանային կառույց, սկսել է գործել 1939 թվականից։ Մինչ այդ այն գործել է որպես Ազգային թանգարանի բաժին։
Թանգարանի հավաքածուն ներկայումս ներառում է մոտ 400 հազար տարբեր արտեֆակտներ։ Ցուցանմուշներն իրենց հերթին բաժանվում են ըստ ժամանակաշրջանների՝ նախապատմական, հին (հունական և հռոմեական հուշարձաններ) և միջնադարյան։
Թանգարանն ունի նաև հին եգիպտական հավաքածու, որը տարածաշրջանում միակն է իր տեսակի մեջ։ Ունի նաև դրամագիտական հավաքածու, որը Եվրոպայում և ամբողջ աշխարհում համարվում է խոշորագույններից մեկը։
Զագրեբի հնագիտական թանգարանում է պահպանվում էտրուսյան հուշարձանների յուրահատուկ հավաքածու։ Ամենահայտնի, և անշուշտ, ամենաարժեքավորը հանդիսանում է «Liber linteus Zagrabiensis» գիրքը՝ էտրուսյան լեզվով մինչև այժմ պահպանված ամենաերկար գրությունը։


== Արտաքին հղումներ ==
Թանգարանի վեբ-կայք (խորվ.) (անգլ.)
Հրազդան-3

Հրազդան-3-ը ԽՍՀՄ-ի արտահանած առաջին խոշոր համակարգիչն է։ Մշակվել է 1964 թվականին Երևանի մաթեմատիկական մեքենաների գիտահետազոտական ինստիտուտում և երկրորդ սերնդի ընդհանուր օգտագործման համակարգիչ է եղել։ Արտադրվել է ԵրՄՄԳՀԻ-ի փորձարարական և ՀՍՍՀ-ի Էլեկտրոն գործարաններում։
Հրազդան-3 ԷՀՄ-ն օգտագործել է արագագործ տրամաբանական դարպասներ։ Գլխավոր նախագծողն է եղել Վ. Ռուսանևիչը։


== Տես նաև ==
Հրազդան


== Աղբյուրներ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Հրազդան համակարգչի ձեռնարկ, 1965 թ․ Archived 2014-01-30 at the Wayback Machine. (Հայկական համակարգիչներ Archived 2014-01-30 at the Wayback Machine.)
Դուբրովիցի (դաստակերտ)

«Դուբրովիցի» դաստակերտ (ռուս.՝ Усадьба «Дубровицы»), ազնվական դաստակերտ Մոսկվայի մարզի Պոդոլսկի շրջանի համանուն գյուղում, Պախրա և Դեսնա գետերի ափին։ Այժմ դաստակերտի ներսում գործում են «Տրապեզնայա» ռեստորանը և քաղաքացիական կացության ակտերի գրացման (ՔԿԱԳ) Պոդոլսկի շրջանային բաժինը։


== Պատմություն ==

Դուբրովիցի գյուղն առաջին անգամ հիշատակվում է 1627 թվականին։ Դաստակերտի սեփականատերը եղել է բոյար Իվան Վասիլևիչ Մորոզովը, որն այն ժամանակ գլխավորել է Վլադիմիրի դատական վարչությունը։ Մահից առաջ նա ձեռնադրվել է վանական ճգնավոր Հովակին անվամբ, իսկ կալվածքը 1656 թվականին կտակել է դստերը` Աքսինյային (Քսենյա), որն ամուսնացած էր իշխան Իվան Անդրեևիչ Գոլիցինի հետ։ 1662 թվականին այստեղ կառուցվել է նոր փայտե տաճար։ 1688 թվականին դաստակերտի տերն է դարձել Պետրոս I-ի գործակից իշխան Բորիս Ալեքսեևիչ Գոլիցինը։ Նա որոշել է Դուբրովիցիում կառուցել նոր քարե տաճար։ 1690 թվականին փայտե եկեղեցին տեղափոխվել է հարևան Լեմեշևո գյուղ։ Նոր` Սուրբ Նշան տաճարը կառուցելու համար հրավիրվել է իտալացի ճարտարապետ։ Շինարարությունն իրականացվել է Պոդոլսկի քարհանքերում արդյունահանվող տեղական քարից։ Հաճախ շինարարություն էր այցելում անձամբ ցարը։ 1697 թվականին տաճարի շինարարությունն ավարտվել է։
Սակայն պատրիարք Ադրիանը հրաժարվել է օծել տաճարը` վկայակոչելով ճարտարապետության կաթոլիկ եկեղեցու ոճին չափազանց նման լինելը։ Միայն 1704 թվականին, Պետրոս Մեծի ներկայությամբ, տաճարն օծվել է և ստացել է Սուրբ Նշան անվանումը։ 1889 թվականին կալվածք է ներկրվել կահույք Հռոմի հին տոհմական պալատից։ Խորհրդային տարիներին դաստակերտը լքված էր։ Միայն XXI դարի սկզբին այն վերականգնվել է։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Тарунов А. М. Дубровицы. — М.: Московский рабочий, 1991. — 112, [16] с. — (Памятники Подмосковья). — 45 000 экз. — ISBN 5-239-01177-X
Чтения в Обществе истории и древностей российских при Московском университете. — М., 1889. — Кн. 1. — С. 26—28.


== Հղումներ ==
Официальный сайт Знаменской церкви
Усадьба Дубровицы — Радио Голос России Archived 2014-07-30 at the Wayback Machine.
Աթանաս Տարոնացի

Աթանաս Տարոնացի (ծննդյան և մահվան թվականները անհայտ են), VI դարի տոմարագետ, ժամանակագիր։ Գլակա Սուրբ Կարապետի վանքի վանահայր։ 554 թվականի Դվինի ժողովի որոշմամբ Աղեքսանդրյան (Էասյան) տոմարի հիման վրա վերակազմել է հայոց շարժական հին տոմարը։ Մեզ է հասել նրա՝ հետագայում խմբագրված «Ժամանակագրությունը» (Մատենադարան, ձեռ. № 2679)։


== Ծանոթագրություններ ==
Ռոմոդանովո (այլ կիրառումներ)

Ռոմոդանովո, կարող է վերաբերել՝

Ռոմոդանովո - քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի Մորդովիա հանրապետության Ռոմոդանովսկի շրջանի կազմում։
Ռոմոդանովո - գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Գլինկովսկի շրջանի կազմում։
Կոլմեյա

Կոլմեյա  (պորտ.՝ Colméia), համայնք Բրազիլիայում՝ Տոկանտինս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Արևմտյան Տոկանտինսի մարզում։ Մտնում է Միրասեմա դու Տոկանտինսի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 9810 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 990,712 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 9,9 մարդ/կմ²։
Քաղաքի տոնը նշվում է մայիսի 14-ին։


== Պատմություն ==
Քաղաքը հիմնադրվել է 1982 թվականին։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 24.095.028,00 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 2.509,90 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է 0,684 (տվյալները՝ ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)։


== Աշխարհագրություն ==
Տեղանքի կլիման արևադարձային է։


== Արտաքին հղումներ ==
Տեղեկություններ Կոլմեյայի մասին
Դեբետ (գյուղ)

Դեբետ, գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Լոռու մարզի Փամբակ համայնքում՝ մարզկենտրոն Վանաձորից մոտ 17 կմ հյուսիս-արևելք։ Գյուղը գտնվում է Փամբակ գետի աջ կողմում՝ ծովի մակերևույթից 1100 մ բարձրության վրա։


== Անուն ==
Մինչ 1935 թվականը գյուղը կոչվում էր Խաչիգյուղ, երբեմն էլ Ալերեքսի։ Գյուղը Դեբետ է վերանվանվել 1935 թվականին։ 


== Աշխարհագրություն ==


=== Կլիմա ===
Դեբետ գյուղի տարածքը լեռնային է, մեղմ կլիմայով։ Ձմեռը տևում է 140-160 օր։ Տարեկան օդի միջին ջերմաստիճանը +8 °C է։ Ձմեռվա բացարձակ նվազագույն ջերմաստիճանը -28 °C է, իսկ ամառվա առավելագույնը՝ +35 °C։ Տարվա տեղումները՝ միջին հաշվով 660 մմ է, ընդ որում վեգետացիոն շրջանում՝ 500 մմ։ Վեգետացիան տևում է ապրիլ-նոյեմբեր ամիսներին՝ 220 օր։ Հողատեսքերը դարչնագույն անտառային են, որակը՝ 46 բալ։


== Պատմություն ==
Դեբետը հիմնադրվել է 1857 թվականին Մարցում բնակվող ու այն ժամանակ այնտեղ բավական հայտնի Գևորգ Մահտեսու (Չոլախ) անմիջական մասնակցությամբ ու քաջալերմամբ։ Մահտեսին Մարցում ապրող մի շարք ընտանիքների համոզել է տեղափոխվել Ալերեքսի կոչվող գոմահանդ ու այնտեղ հիմնել գյուղ։ Դեբետի խոսակցական լեզվում բազմաթիվ են արցախյան բարբառին պատկանող բառերը, ինչը վկայում է, որ Մարցից Ալերեքսի տեղափոխված մի շարք ընտանիքների նախնիները այնտեղ են եկել Արցախից։ 
1858 թվականին Մարց գյուղից 17 ընտանիք տեղափոխվում է այստեղ, իսկ գյուղի բնակչության մի մասը՝ Արևմտյան Հայաստանից 1828-1831 թվականների գաղթականների ժառանգներն են։ Մյուս մասը Արցախից է գաղթել լեզգիական արշավանքներից հետո։


=== Պատմամշակութային հուշարձաններ ===

Գյուղում կան 12-ից-13-րդ դարերի ինը խաչքար, երկու միջնադարյան գյուղատեղի, երեք խաչքար և մեկ եկեղեցի։ Գյուղում է գտնվում նաև 2-րդ աշխարհամարտի զոհերին նվիրված հուշարձան, կառուցված 1973 թվականին։


== Բնակչություն ==
Ըստ Հայաստանի Հանրապետության 2011 թվականի մարդահամարի արդյունքների` Դեբետ գյուղի մշտական բնակչությունը կազմել է 821, առկա բնակչությունը` 1 մարդ։
Դեբետի բնակչության փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում` ստորև.


== Տնտեսություն ==
Բնակչությունն զբաղվում է անասնապահությամբ, պտղաբուծությամբ, թռչնաբուծությամբ, հացահատիկի և բանջարեղենի մշակությամբ։  


== Կրթություն ==
Գյուղն ունի միջնակարգ դպրոց (2013 թվականի դրությամբ՝ այնտեղ սովորում է 160 աշակերտ), մշակույթի տուն, որտեղ տեղակայված է նաև գրադարանը։ Գրադարանը գործում է և ունի շուրջ 1500 անուն գիրք։
2018 թվականին մայիսին «Հայաստանի մանուկներ» հիմնադրամը գյուղում հիմնել է Հայաստանում առաջին «ՔՈԱՖ ՍՄԱՐԹ» կենտրոնը, որն իրենից ներկայացնում է այլընտրանքային կրթության հարթակ։ 


== Լուսանկարներ ==

		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==
Գմբեթ (լեռնագագաթ, Գմբեթի լեռներ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Գմբեթ (այլ կիրառումներ) Գմբեթ, Կյումբեթ, Կյումբետ, Կյումպեթ, լեռնագագաթ Թուրքիայում, Պոնտական լեռնահամակարգին պատկանող Գմբեթի լեռների շրջանում, նրա ամենաբարձր գագաթն է։ Բարձրությունը 2700 մ է։


== Ծանոթագրություններ ==
Ալագյազ (լեռ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ալագյազ (այլ կիրառումներ)Ալագյազ, լեռ Թուրքիայի Մուշի մարզում Հայկական Տավրոս լեռնահամակարգում, Մուշ քաղաքի մետակայքում։ Ունի երկաթի պաշարներ։


== Ծանոթագրություններ ==
Կրասնայա Պոլյանա (քաղաքատիպ ավան, Վյատկոպոլյանսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Կրասնայա ՊոլյանաԿրասնայա Պոլյանա (ռուս.՝ Красная Поляна), քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի Կիրովի մարզի Վյատկոպոլյանսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 7403 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Վիրյա (այլ կիրառումներ)

Վիրյա, կարող է վերաբերել՝

Վիրյա - կոմունա Ֆրանսիայում
Վիրյա - Ֆրանսիայի կանտոն
Մախորկա

Մախորկա, մորմազգիների ընտանիքի նիկոտիանա ցեղի միամյա բույս։ Ցողունի բարձրությունը մինչև 120 սմ, արմատը առանցքային է, տերևները՝ կոթունավոր (ցողունի վրա՝ 12-20), լայն, սրտաձև։ Ծաղկաբույլը հուրան է. ծաղիկները՝ դեղնականաչավուն։ Պտուղը երկբուն բազմասերմ տուփիկ է։ 1000 սերմը կշռում է 0, 25-0, 35 գ։ Մախորկաի չոր տերևները պարունակում են 1-10% նիկոտին, 15-20% օրգանական թթուներ (այդ թվում՝ մինչև 10% կիտրոնաթթու), իսկ սերմերը՝ 35-40% ճարպ, որը գործածվում է լաքերի, ներկերի ու օճառի արտադրության մեջ։ Տերևները համապատասխան մշակումից հետո օգտագործվում են ծխելու համար, ինչպես նաև որպես քթախոտ կամ ծամելու խոտ։ Մախորկաից ստանում են նիկոտինաթթու (վիտամին PP), լիմոնաթթու, նիկոտինային պատրաստուկներ (նիկոտին սուլֆատ, նիկոդուստ), որոնք կիրառվում են արդյունաբերության ու բժշկության մեջ և գյուղատնտեսական բույսերի վնասատուների դեմ պայքարելու համար։ Մախորկաի հայրենիքը Հարավային Ամերիկայի հյուսիսային մասն է։ Եվրոպա է բերվել XVI դ. սկգբին։
Հայաստանում մախորկա սկսել են մշակել 17-8d դարի վերջերից, մշակությունից հանված է 1920 թվականից։
Գլեբ Մակարևիչ

Գլեբ Վասիլևիչ Մակարևիչ (ռուս.՝ Глеб Васи́льевич Макаре́вич, մայիսի 28, 1920(1920-05-28), Թիֆլիս, Վրաստանի Դեմոկրատական Հանրապետություն - դեկտեմբերի 25, 1999(1999-12-25), Մոսկվա, Ռուսաստան), խորհրդային և ռուս ճարտարապետ, Մոսկվայի գլխավոր ճարտարապետ (1980-1987)։ ԽՍՀՄ ճարտարապետների միության անդամ, Ռուսաստանի վաստակավոր ճարտարապետ, Ռուսաստանի գեղարվեստի ակադեմիայի թղթակից-անդամ, Մոսկվայի Ճարտարապետության միջազգային ակադեմիայի պատվավոր անդամ, Պետական մրցանակների դափնեկիր։ Ճարտարապետների միության խորհրդի անդամ, ՌՍՖՍՀ Գերագույն Խորհրդի պատգամավոր, Մոսկվայի քաղաքային խորհրդի պատգամավոր։


== Կենսագրություն ==
Գլեբ Վասիլևիչ Մակարևիչ ծնվել է 1920 թվականին Թբիլիսիում՝ ճարտարապետ Վասիլի Լվովիչ Մակարևիչի (1893-1975) ընտանիքում, ով 1937-1946 թվականներին աշխատել է Ծալկայի «ХРАМГЭССТРОЙ» տրեստի համակարգում Խրամ ԳԷՍ I-ի կառուցման ժամանակ:
1943 թվականին ավարտել է Վ. Կույբիշևի անվան ռազմաինժեներական ակադեմիան, 1947 թվականին՝ Մոսկվայի ճարտարապետության ինստիտուտը։ Մասնակցել է Հայրենական մեծ պատերազմին։
1947-1961 թվականներին որպես ճարտարապետ աշխատել է նախագծային ինստիտուտներից մեկում, եղել Կրեմլի պալատի նախագծման և շինարարության մասնակից։ 1964 թվականից աշխատել է «Մետրոպոլիտեն-2» հասարակական շենքերի և կառույցների նախագծման գրասենյակի ղեկավար, 1967 թվականից՝ Մոսկվայի գլխավոր ճարտարապետության և պլանավորման վարչության պետի տեղակալ։
1980-1987 թվականներին եղել է ԳլավԱպՈւ-ի ղեկավար և Մոսկվայի գլխավոր ճարտարապետ, այնուհետև՝ «Մոսպրոյեկտ-2» վարչության պետի տեղակալ, Բաումանի անվան Մոսկվայի պետական տեխնիկական համալսարանի համալիրի թիվ 11 արվեստանոցի գլխավոր ճարտարապետ։
Եղել է «Մոսկվայի աշխատավոր», «Մոսկվայի ճարտարապետություն և շինարարություն» թերթի, «Մոսկվա» հանրագիտարանի հրատարակչության խմբագրական խորհրդի անդամ։


== Ստեղծագործություններ Մոսկվայում ==
ԽՍՀՄ Պետական անվտանգության կոմիտեի շենք (1982 թվական, Կուզնեցկի մոստ փողոց 24)
Վլադիմիր Լենինի հուշարձան, քանդակագործ՝ Լև Կերբել (1985 թվական, Կալուժսկայա հրապարակ)
Նիկոլայ Ստրոևի կիսանդրի, քանդակագործ՝ Իուլիան Ռուկավիշնիկով (1987 թվական, Լենինգրադյան պողոտայի № 59 տան մոտ)


== Ընտանիք ==
Կին՝ Տատյանա Անդրեևնա Գանսկայա-Ռեշետնիկովա (1920-1982), նկարչուհի
Որդի՝ Իգոր Մակարևիչ (1943), կոնցեպտուալ նկարիչ, ՌՍՖՍՌ-ի վաստակավոր արտիստ


== Աշխատություններ ==
Памятники архитектуры Москвы. Земляной город / Аренкова Ю. И., Домшлак М. И., Мехова Г. И., Макаревич Г. В., Альтшруттер Б. Л., Балдин В. И. и др.. — М.: Искусство, 1990. — 351 с. — ISBN 5-210-00253-5


== Գրականություն ==
Центральный московский архив-музей личных собраний: Путеводитель / Сост. М. В. Добренькая. - М.: Издательство Главного архивного управления города Москвы, 2008. - 368 с.: ил.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Архитектор масштабных проектов»։ Комитет по архитектуре и градостроительству Москвы։ Արխիվացված է օրիգինալից 2014-01-06-ին։ Վերցված է 2013-11-18 
Боевое крещение(չաշխատող հղում)
Макаревич Глеб Васильевич
Բադգաստայն

Բադգաստայն (գերմ.՝ Bad Gastein) —համայնք դաշնային երկիր (գերմ.՝ Gemeinde) Ավստրիայի Զալցբուրգ քաղաքում։
Այն Սանկտ- Իոհան -Իմ- Պոնգաու շրջանի մի մասն է։ Բնակչությունը կազմում է 5838 մարդ (2001 թվականի մայիսի 15-ի դրությամբ)։
Այն զբաղեցնում է 170.6 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդը 50 403-ն է։


== Քաղաքական իրավիճակ ==
Համայնքի ղեկավարը Գերհարդ Շթայնբաուերն է (ԱԺՊ) (ANP):
Համայնքի ներկայացուցիչների խորհուրդը (Գերմանական Gemeinderat) բաղկացած է 25 տեղերից։
Տեղերը բաշխված են՝

ԱՍԴԿ զբաղեցնում է 12 տեղ,
ԱԺԿ-ն զբաղեցնումէ 10 տեղ,
ULB կուսակցությունը զբաղեցնում է 2 տեղ,
ԱԱԿ-ն զբաղեցնում է 1 տեղ։


== Առողջարան ==
Բադգաստայնը գտնվում է ծովի մակարդակից 1000 մ բարձրության վրա։
Նա հայտնի է իր տաք աղբյուրներով, որոնք հարուստ են ռադոնով։
Բաց է ամբողջ տարին, բայց ձմռանը այստեղ են գալիս հիմնականում դահուկորդները։ Երկու հարևան համայնքները` Բադ-Գաստայնն ու Բադ- Հոֆգաստինը, որտեղ սարալանջերը հասնում են 2251 մ բարձրության, դահուկարշավի մի տարածություն են կազմում։
Լեռնադահուկային սահուղու երկարությունը կազմում է ավելի քան 250 կիլոմետր, իսկ լեռնադահուկային վազքի ուղին մոտ 180 կմ է։
Սնոուբորդիստների համար գործում է «Գաստայն սնոուբորդ»-խաղահրապարակը, երկպագուների տրիբունան, «boardercross» վազքուղին։


== Պատմություն ==

19-րդ դարում, տաք ջրերի շնորհիվ, Բադգաստայնը դարձավ նորաոճ հանգստավայր, որտեղ հանգստացել են միապետներ, հարուստ քաղաքացիներ, հայտնի մարդիկ, այդ թվում` Ավստրիայի կայսրուհի Էլիզաբեթ Բավարսկայան, գերմանիայի կայսր Վիլհելմ I-ը, իր կանցլեր Օտտո ֆոն Բիսմարկի հետ։ 1916 և 1923 թվականների ամառը Բադգաստայնում իր հանգիստն անցկացրեց հոգեվերլուծաբան, հոգեբույժ և նյարդաբան Զիգմունդ Ֆրեյդը ։
Տուրիզմը մեծ մասսայականություն ստացավ 1905թ. երկաթգծի կառուցումից հետո։ 1960-ական թվականներից առողջարանի հեղինակությունն սկսեց պակասել, շատ հյուրանոցներ, չհամապատասխանելով նոր պահանջներին, փակվեցին։


== Սպորտ ==

Բադգաստայնում 1958 թվականին անցկացվեց լեռնադահուկային սպորտի աշխարհի առաջնությունը, որի ընթացքում երեք ոսկե և մեկ արծաթե մեդալ նվաճեց աշխարհահռչակ ավստրիացի Տոնի Զայլերը։ 2007 թ. այստեղ անցկացվեցին կանանց թենիսի WTA Gastein Ladies կարգի առաջնություններ[[]]: Ներկայացված է 15-րդ լեռնադահուկային սպորտի աշխարհի առաջնության, անցկացված 1958թ. փետրվարի 2-9-ը Ավստրիայի Բադգաստայն քաղաքում, մեդալների և մեդալակիրների ցուցակը։


=== Մեդալների ընդհանուր թիվը ===


== Մեդալակիրներ ==


=== Տղամարդիկ ===


=== Կանայք ===


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Официальная страница (գերմ.)
Сайт курорта (գերմ.)
Фотографии общины Archived 2007-08-14 at the Wayback Machine.
Сайт курорта в Гастайн (ռուս.)
Панорамные Фотографии курорта Гаштайн Archived 2010-04-21 at the Wayback Machine.
Аудио-гид по Бад-Гастайну Archived 2013-11-02 at the Wayback Machine.
[1] Archived 2017-10-17 at the Wayback Machine.
Сайт Международной федерации лыжного спорта


== Տեսնել նաև ==
Санкт-Иоганн-им-Понгау
Бад-Хофгастайн
Официальный путеводитель Австрийского представительства по туризму
Ելենա Վալենսիանո

Մարիա Ելենա Վալենսիանո Մարտինես-Օրոզկո (իսպ.՝ María Elena Valenciano Martínez-Orozco, սեպտեմբերի 18, 1960(1960-09-18), Մադրիդ, Իսպանիա), իսպանացի քաղաքական գործիչ, Եվրախորհրդարանի պատգամավոր։


== Քաղաքական գործունեություն ==


=== Եվրախորհրդարանի պատգամավոր, 1999–2008 թվականներ ===
1999 թվականի Եվրոպական ընտրություններից հետո Վալենսիանոն դարձել է Եվրախորհրդարանի անդամ, որտեղ զբաղեցրել է գլխավոր քարտուղարի տեղակալի և Իսպանիայի սոցիալիստական պատվիրակության խոսնակի պաշտոնը։ Բացի այդ, եղել է Սոցիալիստական խմբի համակարգող Մարդու իրավունքների ենթահանձնաժողովում (DROI):


=== Իսպանիայի խորհրդարանի պատգամավոր, 2008–2014 թվականներ ===
Վալենսիանոն հրաժարական է տվել Եվրախորհրդարանից 2008 թվականին, երբ ազգային ընտրություններում ընտրվել է Իսպանիայի պատգամավորների կոնգրեսում՝ ներկայացնելով Մադրիդը։ Որպես խորհրդարանի անդամ՝ նա Արտաքին հարաբերությունների հանձնաժողովում աշխատել է սոցիալիստական կուսակցության խոսնակ։ 2012-2014 թվականներին եղել է նաև սոցիալիստների գլխավոր քարտուղարի տեղակալը՝ Ալֆրեդո Պերես Ռուբալկաբայի ղեկավարությամբ։


=== Եվրախորհրդարանի պատգամավոր, 2014–2019 թվականներ ===
2014 թվականի փետրվարին Իսպանիայի սոցիալիստական ​​աշխատավորական կուսակցությունն ընտրել է Վալենսիանոյին որպես եվրոպական ընտրությունների գլխավոր թեկնածու։ Այն ժամանակ PSOE-ն եղել է երկրորդ ամենամեծ սոցիալիստական ​​կուսակցության պատվիրակությունը Եվրախորհրդարանի S&D խմբում՝ 23 եվրոպատգամավորներով։
2014 թվականի մայիսի 14-ին Վալենսիանոն և նրա պահպանողական գործընկեր Միգուել Արիաս Կանյետեն նկարահանվել են իսպանական հեռուստատեսության առաջին ուղիղ բանավեճում Եվրախորհրդարանի ընտրություններում երկրի առաջատար թեկնածուների միջև։ Վալենսիանոն բանավեճում հաղթել է Արիասին, սակայն PSOE-ն խորհրդարան է վերադարձրել ընդամենը 14 եվրոպատգամավորի, ինչը 9-ով պակաս է, քան 2009 թվականին։
Ընտրություններից հետո Վալենսիանոն կրկին մտել է Եվրախորհրդարան և ստանձնել Մարդու իրավունքների ենթակոմիտեի (DROI) նախագահի պաշտոնը։ Այս պաշտոնում նա նաև եղել է Ժողովրդավարության աջակցության և ընտրությունների համակարգման խմբի (DEG) անդամ, որը վերահսկել է Խորհրդարանի ընտրությունների դիտորդական առաքելությունները։ Բացի այդ, նա աշխատել է Արտաքին հարաբերությունների հանձնաժողովում (AFET), Մաղրիբի երկրների և Արաբական Մաղրիբի միության հետ հարաբերությունների պատվիրակությունում և Միջերկրածովյան միության խորհրդարանական վեհաժողովում։ Նաև եղել է Եվրոպական խորհրդարանի Արևմտյան Սահարայի հարցերով միջխմբի անդամ։
2014 թվականի սեպտեմբերին PSOE-ի նախագահ Պեդրո Սանչեսը փոխարինել է Վալենսիանոյին որպես կուսակցության Եվրախորհրդարանի պատվիրակության ղեկավար և փոխարենը նշանակել Իրատքսե Գարսիային։
2015 թվականի նախագահական ընտրությունների ժամանակ Հայիթիում Վալենսիանոն գլխավորել է Եվրոպական միության դիտորդական առաքելությունը՝ վերահսկելու քվեարկության նախապատրաստումն ու կազմակերպումը։


== Այլ գործունեություն ==
Ընտրական աջակցության եվրոպական կենտրոնի (ECES) ռազմավարական և խորհրդատվական կոմիտեի անդամ
Ժողովրդավարության եվրոպական հիմնադրամ (EED), կառավարիչների խորհրդի անդամ
ԵՄ կանանց հանձնախումբ, խորհրդի անդամ
Fundacion IDEAS, հոգաբարձուների խորհրդի անդամ


== Ծանոթագրություններ ==
Բուժկովիչի

Բուժկովիչի (ուկրաիներեն՝ Бужковичі), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Իվանիչևի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1287 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Բուժկովիչի գյուղում բնակվում էր 231 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 9,4 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 24,57 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Դողան Մեդիա հոլդինգ

Դողան Մեդիա Հոլդինգ (թուրքերեն՝ Doğan Yayın Holding), թուրքական խոշոր մեդիահոլդինգ, որի կազմում գործում են տարբեր ուղղվածությունների հեռուստաալիքներ, ռադիոկայաններ, տպագիր մամուլ և վեբ-կայքեր։ Ընկերությունը հիմնվել է 1997 թվականին որպես Դողան Հոլդինգի դուստր ընկերություն։


== Ղեկավարություն ==
Տնօրենների խորհրդի նախագահ՝ Այդըն Դողան
Գործնական կոմիտեի նախագահ՝ Մեհմեթ Ալի Յալչինդագ Yalcindaղ
Գործնական կոմիտեի փոխնախագահ՝ Էրթուղրուլ Օզքյոք
Տնօրենների խորհրդի անդամներ՝ Սոներ Գեդիք, Ահմեթ Թոքսոյ, Նուրի Չոլաքօղլու, Բարբարոս Հայրեթին Չաղա, Ջեմ Դունա
Տնօրենների խորհրդի անխախ անդամ՝ պրոֆեսոր Հուբերթ Բուրդա


== Կառուցվածք ==


=== Թերթեր ===
1979-2011: Milliyet
1994-: Hürriyet
1995-: Posta
1995-: Fanatik
1996-: Radikal
1996-2007: Gözcü
2002-2011: Vatan


=== Հեռուստաալիքներ ===
1994-: Kanal D
1995-2000: Eko TV
1996-: Euro D
1999-: CNN Türk
1999-2003: Süper Kanal
2005-2011: Star TV
2006-2011: Euro Star
2007-: Kanal D Romanya
2008-2012: TNT Türkiye
2008-: Cartoon Network Türkiye
2011-: NBA TV
2012-: tv2
2012-: Boing TV Türkiye


=== Ռադիո ===
1994-: Radyo D
2001-: CNN Türk Radyo
2005-: Slow Türk
2006-2012: Radyo Moda


=== Թվային հարթակներ ===
D-Smart
D-Smart Avrupa


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք Archived 2013-09-08 at the Wayback Machine.(թուրքերեն)(անգլերեն)


== Ծանոթագրություններ ==
Պոլյանսկայա Գուտա

Պոլյանսկայա Գուտա (ուկրաիներեն՝ Полянська Гута), գյուղ Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Պերոչինի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պոլյանսկայա Գուտա գյուղում բնակվում էր 465 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 24,81 կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Չեչնիա

Չեչենական Հանրապետություն (չեչեներեն՝ Нохчийн Республика), հանրապետություն Ռուսաստանի Դաշնության կազմում։ Մայրաքաղաք Գրոզնին է։
Դաշնության կազմում սահմանակից է Ինգուշեթիայի, Հյուսիսային Օսիա-Ալանիայի և Դաղստանի հանրապետությունների, Ստավրոպոլի երկրամասի, ինչպես նաև Վրաստանի հետ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Չեչենական Հանրապետության կառավարության կայք։ Archived 2003-08-07 at the Wayback Machine.(ռուս.)
Ժոզեֆ Ֆեշի թանգարան

Ժոզեֆ Ֆեշի թանգարան (ֆր.՝ musée Fesch), գեղարվեստական թանգարան Կորսիկայի Այաչչո քաղաքում։ Ունի հնագույն կերպարվեստի խոշոր հավաքածու։


== Պատմություն ==
Ժոզեֆ Ֆեշը, ում անունով կոչվել է թանգարանը, եղել է Նապոլեոն Բոնապարտի մոր Լետիցիա Բոնապարտի խորթ եղբայրը։ Ֆեշը կաթոլիկ քահանա էր։ Նապոլեոնի իշխանության գալուց հետո նա դարձավ կարդինալ և Լիոնի արքեպիսկոպոս։ Ըստ բազմաթիվ վկայությունների, Ֆեշը հակված է եղել կաշառակերության նկատմամբ, և օգտվելով կայսեր հովանավորությունից, կուտակել է հսկայական հարստություն, իսկ նրա գլխավոր նախասիրությունը եղել է գեղանկարչության հավաքածու կազմելը։ Նապոլեոնյան պատերազմների ընթացքում, ռազմական արշավանքների և եվրոպական երկրների իշխանափոխության պատճառով մեծ թվով հին նկարներ անցել են այլ սեփականատերերի, և դա մեծ հնարավորություններ էր ստեղծում հարուստ կոլեկցիոներների համար։

Նապոլեոնյան պատերազմների ավարտից հետո արվեստի շատ գործեր Ֆրանսիայից վերադարձվեցին  իրենց նախկին սեփականատերերին, սակայն դա չի ազդել Ֆեշի հավաքածուի վրա։ Մինչ նա կարդինալ էր, ակտիվորեն աջակցում էր Հռոմի պապ Պիոս VII-ին Նապոլեոնի հետ ունեցած իր վեճերի ժամանակ։ Պապը նրա նրբանկատությանը պատասխանում էր նույն կերպ, և 1815 թվականից հետո Կարդինալ Ֆեշը և Լետիցիա Ռամոլինոն բնակվեցին Հռոմում, Պալացո Բոնապարտե առանձնատանը, իսկ նրանց նյութական հարստությունը մնաց իրենց հետ։
Կարդինալ Ֆեշի մահից հետո նրա հավաքածուն ընդգրկում էր շուրջ 16.000 նկար։ Դրանցից մի քանիսը, ինչպես նաև հարուստ գրադարանը, կարդինալը կտակել է Այաչչո քաղաքին և ևս 300-ը՝ Կորսիկայի այլ քաղաքներին։
Նվիրված նկարների համար Այաչչոյում թանգարանի կառուցումը սկսվել է դեռևս կարդինալի կենդանության օրոք, և շինարարությունն ընթացել է նրա միջոցներով։ Աշխատանքները տևել են 1828-1852 թվականներին։ Այս ժամանակաշրջանում սկսվեց Երկրորդ կայսրության դարաշրջանը, երբ Բոնապարտները կրկին իշխանության եկան Ֆրանսիայում, և իհարկե ֆինանսապես աջակցեցին թանգարանին։ Շենքին կից կառուցվեց մատուռ, որտեղ ավելի ուշ թաղվեցին Բոնապարտի ընտանիքի անդամները։ Թանգարանի բակում տեղադրվել է կարդինալի արձանը, որի հեղինակն է քանդակագործ Դյուբրեն։
1979-1990 թվականներին թանգարանը վերականգնվել է, 2008-2010 թվականներին՝ ևս։ Այսօրվա դրությամբ թանգարանն ունի ավելի քան 20 սրահ՝ չորս հարկերում, գրադարան և հանդիսությունների դահլիճ։


== Ցուցահանդեսներ ==
Թանգարանի հիմնական հպարտությունն իտալական գեղանկարների հավաքածուն է, որում ներառված է Սանդրո Բոտիչելլիի, Ջովաննի Բելլինիի, Պիետրո Պերուջինոի, Միքելանջելոյի, Ֆրա Բարտոլոմեոյի, Տիցիանի, Վերոնեզեի, Ջորջո Վազարիի և մի շարք այլ հեղինակների աշխատանքները։ Բավականին լավ է ներկայացված Նիդերլանդների գեղանկարչությունը։ Առանձնանում է նաև Նապոլեոնի և նրա զարմիկ Նապոլեոն III ժամանակաշրջանին առնչվող 700 աշխատանքների (կտավներ և քանդակներ) մեծ հավաքածու։ Բացի դրանից թանգարանում կարելի է տեսնել կորսիկական գեղանկարչության յուրահատուկ հավաքածու։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
http://www.musee-fesch.com/  Ժոզեֆ Ֆեշի թանգարան. պաշտոնական կայք  (Ֆրանսերեն) (անգլերեն)
Գյոկդաղ (լեռ, Գանձակ քաղաք)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Գյոկդաղ (այլ կիրառումներ)Գյոկդաղ, լեռ Գանձակ քաղաքի մոտակայքում։ Գտնվում է Փոքր Կովկաս լեռնահամակարգում, Գանձակ քաղաքից մոտ 27-28 կմ հարավ-արևմուտք։


== Ծանոթագրություններ ==
Ադաժի շրջան

Ադաժի շրջան, (լատիշ․՝ Ādažu novads) վարչա-տարածքային միավոր Լատվիայի Հանրապետության կենտրոնում՝ Վիդզեմեի մարզում։ Կենտրոնը համարվում է Ադաժի քաղաքը։


== Արտաքին հղումներ ==
Ադաժի երկրամասի պաշտոնական կայք (լատիշերեն)(ռուս.)(անգլ.)(գերմ.)
(1621) Դրուժբա

(1621) Դրուժբա (անգլ.՝ Druzhba), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1926 թվականի հոկտեմբերի 1-ին Սերգեյ Բելյավսկու կողմից Սիմեիզում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,23001 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9651 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,4949 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1216,35 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,295967 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,17° անկյուն։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է S դասին։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(1621) Դրուժբա աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Արփի (համայնք)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Արփի (այլ կիրառումներ)Արփի, համայնք Շիրակի մարզում։ Ներառում է Ալվար, Աղվորիկ, Արդենիս, Գառնառիճ, Զարիշատ, Դարիկ, Ծաղկուտ, Շաղիկ, Արավետ, Եղնաջուր, Երիզակ, Զորակերտ Բերդաշեն և Լորասար գյուղերը։ Համայնքը ստեղծվել է 2016 թվականի հունիսի 17 -ին ՀՀ Ազգային Ժողովում համայնքների խոշորացման օրինագծով։ Կենտրոնը Բերդաշեն գյուղն է։ Համայնքի տեղական ինքնակառավարման մարմինների առաջին ընտրությունները կայացել են 2016 թվականի հոկտեմբերի 2-ին։


== Բնակչություն ==
Արփի համայնքը ստեղծվել է է  Ալվար, Աղվորիկ, Արդենիս, Գառնառիճ, Զարիշատ, Դարիկ, Ծաղկուտ, Շաղիկ, Արավետ, Եղնաջուր, Երիզակ, Զորակերտ Բերդաշեն  և Լորասար  համայնքների միավորումից։ Համայնքի բնակչությունը կազմում է 1811 մարդ։


== Տնտեսություն ==


== Արտաքին հղումներ ==
Արփի - Համայնքի ղեկավար և ավագանի - Համայնքներ -Շիրակի մարզպետարան
ՎԱՐՉԱՏԱՐԱԾՔԱՅԻՆ ԲԱՐԵՓՈԽՈՒՄՆԵՐ ԽՈՇՈՐԱՑՎԱԾ ՀԱՄԱՅՆՔՆԵՐ


== Ծանոթագրություններ ==
Ֆանչիկովո

Ֆանչիկովո (ուկրաիներեն՝ Фанчиково), գյուղ Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Վինոգրադովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ֆանչիկովո գյուղում բնակվում էր 2 059 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 3208 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 0,64 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Արաշենդա (Գորիի շրջան)

Արաշենդա (վրաց.՝ არაშენდა), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Շիդա Քարթլի մարզի Գորիի շրջանում։


== Դիրք ==
Գտնվում է ծովի մակարդակից 690 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Գորիից հեռու է 11 կմ։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 646 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Սերեբրիյա (գյուղ, Մոգիլյով-Պոդոլսկիի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՍերեբրիյաՍերեբրիյա (ուկրաիներեն՝ Серебрія), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Մոգիլյով-Պոդոլսկիի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1442 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Սերեբրիյա գյուղում բնակվում էր 3 022 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 4,12 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 733,5 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)