armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Բախտաղեկի եկեղեցի

Բախտաղեկի եկեղեցի, Անիի Խաչուտի եկեղեցի, ս․ Գրիգոր, ճարտարապետական հուշարձան, կառուցված 1271 թ, Շահեր վարդապետի ծախքով։
Ըստ մի արձանագրության, պայմանականորեն այսպես է կոչվել Ն․ Մառի 1892-ի պեղումների ժամանակ բացված, քաղաքի հս․ մասում գտնվոդ «Գրիգոր Լուսավորիչ» փոքր եկեղեցին։ Հիմնովին ավերված, սակայն բեկորները զգալիորեն պահպանած հուշարձանի վերակազմության նախագծի հեղինակը Թ․ Թորամանյանն է։ Եկեղեցին կառուցվել է XII–XIII դդ․, պատկանել է գմբեթավոր դահլիճ տիպին։ Ճակատները հարդարված են եղել զույգ որմնասյուներին հանգչող որմնակամարներով։ Ճակտոնները, կամարամեջերը, պատուհանների լայն երեսակալները ծածկված են եղել բույսերի և երկրաչափական նրբաճաշակ զարդաքանդակներով, մասամբ նաև մարդկանց պատկերներով։ Ներսից՝ պատերը, սյուները, թաղերը, թմբուկն ու գմբեթը սվաղված էին ու ծածկված որմնանկարներով (Հին ու Նոր կտակարանների թեմաներով, հայոց հայրապետների, այդ թվում՝ Գրիգոր Լուսավորչի, պատկերներով, հայերեն արձանագրություններով)։


== Գրականություն ==
Դիվան հայ վիմագրության, պր․ 1, Ե․, 1966։
Марр Н․ Я․, Ани, Л․-М․, 1934;
Орбели И․ А․, Избранные труды, Е․, 1963, с․ 120․
Ալեքսանդր Դրենտելն

Ալեքսանդր Դրենտելն (ռուս.՝ Алекса́ндр Алекса́ндрович Дрентельн, հունվարի 19 (31), 1868, Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն - մայիսի 14, 1925(1925-05-14), Վոլոգդայի նահանգ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), Շքախմբի գեներալ-մայոր, Պրեոբրաժենսկի գնդի լեյբ-գվարդիայի հրամանատար, Առաջին համաշխարհային պատերազմի հերոս։


== Կենսագրություն ==
Ուղղափառ, Լիֆլանդիայի նահանգի տոհմական ազնվականների ընտանիքից, հետևազորի գեներալ Ալեքսանդր Ռոմանովիչ Դրենտելնի որդին։
Ավարտել է Կիևյան 1-ին գիմնազիան (1886) և Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանը։ 1890 թվականին հոժարակամ ընդունվել է Պրեոբրաժենսկի գնդի լեյբ-գվարդիա, իսկ հաջորդ տարի սպայական քննություն է հանձնել 2-րդ ռազմական Կոնստանտինովյան ուսումնարանում և դարձել նույն գնդի պոդպորուչիկ։
1902-1906 թվականներին եղել է Պրեոբրաժենսկի գնդի վաշտի հրամանատար, 1903 թվականին նշանակվել է արքայահամհարզ, 1906 թվականից հաշվառված է եղել Նորին գերազանցության Ռազմերթային ստորաբաժանումում։ 1909-1915 թվականներին եղել է Կայսերական Գլխավոր բնակարանի հանձնարարականների գծով շտաբային սպա։ Մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմին, 1915 թվականի նոյեմբերի 28-ին «գերազանց ծառայության համար» ստացել է գեներալ-մայորի կոչում, նշանակվել Պրեոբրաժենսկի գնդի լեյբ-գվարդիայի հրամանատար, ընդունվելով Շքախմբի մեջ։ Պարգևատրվել է Գեորգիևյան զենքով։
Փետրվարյան հեղափոխությունից հետո զորացրվել է և 1917 թվականի ապրիլի 27-ի խնդրագրով ազատվել պաշտոնից։ Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո մնացել է Ռուսաստանում, ապրել Վոլոգդայի նահանգում, աշխատել եկեղեցուն կից ալրաղացում։ Մահացել է 1925 թվականին թրոմբոֆլեբիտից։


== Կոչումներ ==
Պորուչիկ (1895)
Շտաբս-կապիտան (1900)
Կապիտան (1903)
Գնդապետ (1910)
Գեներալ-մայոր (1915)


== Ընտանիք ==
Ամուսնացած է եղել սենատոր Ա. Ն. Պոպովի դստեր` Աննա Ալեքսանդրովնա Պոպովայի հետ (1868-?)։ Նրանց դուստրը Աննան (մահ. 1982) ամուսնացած է եղել Ն. Ս. Վոյեկովի հետ էմիգրացիայում, Բրյուսելում և զբաղվել է բարեգործությամբ։ Նա թագուհու կենդանի մնացած վերջին պալատական ազնվականական օրիորդներից է։


== Պարգևներ ==
Սուրբ Ստանիսլավի 3-րդ աստիճանի շքանշան (1899)
Սուրբ Աննայի 3-րդ աստիճանի շքանշան (1904)
Սուրբ Ստանիսլավի 2-րդ աստիճանի շքանշան (1906)
Սուրբ Աննայի 2-րդ աստիճանի շքանշան (1909)
Սուրբ Վլադիմիրի 4-րդ աստիճանի շքանշան (1912)
Սուրբ Վլադիմիրի 3-րդ աստիճանի շքանշան (06.12.1914)
Գեորգիևյան զենք (04.03.1917)


=== Արտասահմանյան ===
Վիկտորիական Արքայական շքանշան, պատվավոր հրամանատար (1908)


== Գրականություն ==
Клепов М. Ю. Офицеры - Георгиевские кавалеры Первой мировой войны. - М.։ «Минувшее», 2015.
Биография на сайте «Русская императорская армия» Archived 2011-12-10 at the Wayback Machine.


== Ծանոթագրություններ ==
Անո-Ռուդաևո

Անո-Ռուդաևո (ուկրաիներեն՝ Ганно-Рудаєве), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բլիզնյուկովի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1910 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Անո-Ռուդաևո գյուղում բնակվում էր 57 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,23 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 247,83 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում բնակավայրերի ամբողջական ցանկ, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Մեծ Կարուզո

«Մեծ Կարուզո» (անգլ.՝ The Great Caruso), 1951 թվականին ռեժիսոր Ռիչարդ Տորփի ամերիկյան գեղարվեստական երաժշտական ֆիլմ։ Գլխավոր դերում Մարիո Լանցա։ Ֆիլմի պրեմիերան կայացել է 1951 թվականի ապրիլի 16-ին ԱՄՆ-ում։ Առանց տարիքային սահմանափակման։


== Սյուժե ==
Ֆիլմը ցույց է տալիս տենոր Էնրիկո Կարուզոյի կյանքը (1873–1921)։ Նա ապրում է հարազատ Նեապոլում։ Սկզբում նա սիրահարվում է Մուսեթա անունով մի աղջկա, սակայն նա դուր չի գալիս աղջկա հորը․ վերջինիս թվում է, թե Էնրիկոն բավականին անլուրջ գործունեությամբ էր զբաղվում՝ երգում է։
Հետո Էնրիկոն սիրահարվում է ուրիշ աղջկա՝ Դորոթի Բենջամինին։ Նրա հայրը մայրաքաղաքային օպերայի սեփականատերերից մեկն է։ Բայց Էնրիկոն նրա սրտով չէ գյուղական ծագման պատճառով։ Հետագայում Էնրիկոն դառնում է հայտնի երգիչ, և Դորոթին ամեն դեպքում ամուսնանում է նրա հետ։ Իսկ մնացածների վերաբերմունքը երգչի հանդեպ աստիճանաբար փոխվում է դեպի լավ կողմը։


== Դերերում ==
Մարիո Լանցա - Էնրիկո Կարուզո
Էն Բլիթ - Դորոթի Բենջամին
Դորոթի Կրիստեն - Լուիզ Հեգար
Ջարմիլա Նովոթնա -  Մարիա Սելկա
Ռիչարդ Հեյգեմեն -  Կառլո Սնատի
Կառլ Բենթոն Ռիդ -  Փարկ Բենջամին
Էդուարդ Ֆրանց -  Ջուլիո Գաթի-Կազացա
Լյուդվիգ Դոնաթ -  Ալֆրեդո Բրացի
Ալան Նապյե -  Ժան դե Ռեշկե
Փալ Յավոր -  Անտոնիո Սկոթի
Կառլ Միլեթեր -  Ջինո
Վինսեթ Ռենո -  Տուլիո
Շեփարդ Մենկեն -  Ֆուչիտո
Նեստոր Պայվա -  Էջիստո Բարեթո
Իվետ Դուգայ -  Մուզեթա Բարեթո
Փիթեր Փրայս -  Կարուզոն մանկության ժամանակ
Անժելա Քլարկ -  Էնրիկո Կարուզոյի մայրը
Մարիո Սիլեթի -   Էնրիկո Կարուզոյի հայրը
Բլանշ Տեբոմ -  օպերայի երգիչ
Թերեզա Չելի -  օպերայի երգչուհի
Լուսինե Ամարա -   օպերայի երգչուհի
Տիտո Վուոլո -  Պյետրո Տոսկանո


== Լրացուցիչ տեղեկություն ==
Նկարիչ՝ Էդվին Ուիլիս
Մոնտաժ՝ Ջին Ռուջերո
Հագուստ՝ Ժիլ Ստիլ և Հելեն Ռոուզ


== Պարգևներ և անվանակարգեր ==
1952 թվական «Օսկար» -   հաղթող Լավագույն ձայն կատերոգրիայում  (Դուգլաս Շիրեր (Մետրո-Գոլդուին-Մայեր))
1952 թվական «Օսկար» -  անվանադրված է Հագուստների լավագույն դիզայն կատեգորիայում (Հելեն Ռոուզ և Ժիլ Ստիլ)Ֆիլմում Մարիո Լանցայի կատարմամբ հնչում է «The Loveliest Night of The Year» երգը, որի բառերը գրել է Փոլ Ֆրեսնիս Ուեսթերը, իսկ երաժշտությունը՝ Իրվինգ Էրնոսոնը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Մեծ Կարուզո»(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում
«Մեծ Կարուզո» Фильм. Ру(չաշխատող հղում) կայքում
Natural Blues

«Natural Blues», Մոբիի 1999 թվականին թողարկված Play ալբոմի ութերորդ երգը։ Նրանում օգտագործվել են հատվածներ «Trouble So Hard» երգից, որ կատարել է ամերիկացի ֆոլկ երգիչներ Vera Hall-ը և Dock Reed-ը։ Սինգլը եղել է հաջողակ, և հասել 11-րդ հորիզոնականին UK Singles Chart և 9-րդ հորիզոնականին French Singles Chart հիթ-շքերթներում։


== Տեսահոլովակներ ==
Երգի հիման վրա նկարահանվել են երկու տեսահոլովակներ։ Առաջին տեսահոլովակի ռեժիսորը եղել է Դևիդ Լաշապելը, տեսահոլովակում նկարահանվել են Քրիստինա Ռիչին և Ֆայրուզա Բալքը։ Այդ տեսահոլովակը ներկայացվել է որպես «Լավագույն միջազգային տեսահոլովակ» MuchMusic Video Awards մրցանակի, որը շնորհվում է Տորոնտոյում։
Երկրորդ տեսահոլովակը նկարահանվել է անիմացիոն ոճով և «Why Does My Heart Feel So Bad?» տեսահոլովակի յուրօրինակ շարունակություն է։ Այդ տեսահոլովակների անիմատորներն ու ռեժիսորները եղելլ են Susi Wilkinson, Hotessa Laurence և Filipe Alçada։


== Երգացանկ ==


=== UK CD single #1 ===
Natural Blues (սինգլ) — 3:03
The Whispering Wind — 6:08
Sick in the System — 4:17


=== UK CD single #2 ===
Natural Blues (Perfecto mix) (8:12)
Natural Blues (Mike D edit) (4:17)
Natural Blues (Peace Division edit) (6:29)


== Հիթ-շքերթներ ==


== Ծանոթագրություններ ==
Պիկո դե գալո

Պիկո դե գալոն (Իսպաներեն արտասանություն՝ [ˈpiko ðe ˈɣaʝo]), նաև կոչվում է salsa fresca (թարմ թանձրուկ), salsa bandera (դրոշ թանձրուկ), կամ salsa cruda (հում թանձրուկ), սալսա թանձրուկի մի տեսակ է, որ  օգտագործվում է մեքսիկական խոհանոցում։ Ավանդաբար այն պատրաստում են կտրտած լոլիկով, սոխով և սեռանո պղպեղներով (հաբաներո կամ հալապենյո պղպեղները կարող են օգտագործվել որպես ալյընտրանք), աղով լայմի հյութով և համեմով։  Պիկո դե գալոն օգտագործվում է մեքսիկական այլ ջրիկ թանձրուկների նման։ Քանի որ այն ավելի քիչ հեղուկ է պարունակում, որպես հիմնական բաղադրիչ կարող է օգտագործվել տակոյի և ֆախիտասի հետ։ Մեքսիկայում այն կոչվում է «Սալսա Մեքսիկանա»՝ մեքսիկական թանձրուկ։ Կարմիր լոլիկի, սպիտակ սոխի և կանաչ չիլիի ու համեմի գույների համադրությունը թանձրուկը նմանեցնում են Մեքսիկայի դրոշի գույներին, այդ պատճառով էլ այն հաճախ կոչում են «salsa bandera»՝ դրոշի աղցան։ Մեքսիկայի տարբեր շրջաններում պիկո դե գալո են անվանում մրգային և բանջարեղենային ցանկացած աղցան, որոնք սալսա թանձրուկով են կամ որոնց բաղադրության մեջ կա լոլիկ, ավոկադո, նարինջ, վարունգ, պապայա կամ մեղմահամ չիլի պղպեղ։ Բաղադրիչները լցնում են լայմի հյութի մեջ, ապա ցողում աղով։


== Անվան ստուգաբանություն ==
Համաձայն խոհարար և գրող Շերոն Թայլեր Հերբսթի պիկո դե գալոն այդպես է կոչվել, որովհետև ի սկզբանե այն կերել են բթամատի և միջամատի օգնությամբ։
Մեքսիկայի Սոնորա շրջանի շատ բնակիչներ բացատրում են, որ ուտեստի անունը առաջացել է սեռանո պղպեղի տեսքից, որը նման է աքաղաքի կտուցի։ Իսպաներեն picar բայը նշանակում է կտրել կամ կծել, այն զգացողությունը, երբ չիլի պղպեղը կարծես «կծում է»։ Խոնարհելիս, առաջին դեմքի եզակի թվում picar բայը դառնում է pico:


== Տես նաև ==
Աղցան
Շիրազի աղցան


== Ծանոթագրություններ ==
(2962) Օտտո

(2962) Օտտո (անգլ.՝ Otto), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1940 թվականի դեկտեմբերի 28-ին Իրյո Վյայսյալյայի կողմից Տուրկուում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,568426 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,467 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,6699 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1503,48 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,239444 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 15,64° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(2962) Օտտո աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Ոփիքի կամուրջ

Ոփիքի կամուրջ, միաթռիչք կամուրջ պատմական Մեծ Հայքի Ճահուկ գավառում, ներկայիս Ադրբեջանական Հանրապետության Շահբուզի շրջանի Ոփիք (կամ Բջնակ, այժմ՝ Բիչանակ) գյուղի հյուսիսային կողմում, փոքրիկ ձորակի վրա։


== Ճարտարապետություն ==
Կամուրջը միաթռիչք է։ Կառուցվել է սրբատաշ և կիսամշակ քարից։


== Պատմություն ==
Ուփիքի կամուրջը կառուցվել է 19-րդ դարում։ 1910 թվականին կամուրջը վերանորոգվել է։ Գտնվում է բավարար վիճակում։


== Տես նաև ==
Շահբուզի շրջան
Ճահուկ (Սյունիքի գավառ)


== Ծանոթագրություններ ==
Ցիցնքար

Ցիցնքար, գյուղակ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Սասունի Փսանք գավառակում՝ արևելյան կողմում։ Հանդիսանում է Դաշտապատրիկ գյուղի արևելյան թաղը։


== Անվան ստուգաբանություն ==
Գյուղի անվանումը առաջացել է բնակավայրի մոտ գտնվող մի ժայռից, որն ունի 50 մ բարձրություն, 30 մ լայնություն և 20 մ տրամագիծ։


== Բնակչություն ==
XX դարի սկզբին Ցիցնքարն ուներ 2-3 տուն հայ բնակիչ։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Բիթլիսի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Ռուժին (այլ կիրառումներ)

Ռուժին, կարող է վերաբերել՝

Ռուժին - գյուղ, Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Տուրիի շրջանում
Ռուժին - քաղաքատիպ ավան, Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Ռուժինսկի շրջանում
Զենոբանի (Վանի շրջան)

Զենոբանի (վրաց.՝ ზენობანი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Իմերեթի մարզի Վանի շրջան‎‎ում։


== Դիրք ==
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 360 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Վանից հեռու է 7 կմ։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 120 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Օշկվանք

Օշկվանք, հայ-քաղկեդոնական վանական համալիր պատմական Տայքի նահանգում։ Հիմնական եկեղեցին կառուցվել է 963-973 թվականներին և նվիրված է Սբ. Հովհաննես Մկրտիչին։ Ընդգրկում է եկեղեցին, սեղանատունը և մատենագրության վայրը։ Եկեղեցին տարածաշրջանի ամենամեծ խաչաձև գմբեթավոր եկեղեցին է, որն իր նշանակությունը պահպանել է մինչև 15–րդ դարի վերջը։ 1985 թվականին Թուրքիայի մշակույթի նախարարությունն ընդգրկեց համալիրը երկրի ազգային ժառանգության ցուցակում։


== Պատմություն ==
Կառուցվել է Տայքի Բագրատ և Դավիթ կյուարպաղատների կողմից 963-973 թվականներին։ Ատրպետի վկայությամբ Օշկվանքը Տայքի 7 հրաշալիքներից մեկն է և ամենանշանավորը։ Եկեղեցու կառուցման աշխատանքները ղեկավարել է Գրիգոր Օշկեցին, որին օգնել են Միքայելը և Հովնանը։ Եկեղեցու գմբեթն ունի 40 մ բարձրություն։ Եկեղեցին ունի 40 մ երկարություն և 34 մ լայնություն։

Այս հուշարձանը միշտ անվանվել է Օշկվանք կամ Էօշքվանք։ Եկեղեցու կառուցման ժամանակ գյուղի բնակիչները եղել են հայեր, դրա համար էլ հուշարձանի անվանման բաղկացուցիչ մաս դարձավ «վանքը»։
Օշկ գյուղը ամենայն հավանականությամբ համապատասխանում է Փարպեցու հիշատակած Աշունք գյուղին և ոչ մի կապ չունի մեգրելերեն «շքա» արմատի հետ, որը փորձում են հիմնավորել վրացի գիտնականները։ 19-րդ դարում ըստ Ատրպետի, մոռացության մատնված եկեղեցին իր պահպանության տակ էր վերցրել հայազգի մի կին։ 1985 թվականին Թուրքիայի մշակույթի նախարարությունն ընդգրկեց համալիրը երկրի ազգային ժառանգության ցուցակում։


== Աղբյուրներ ==
Ա. Ակոպով, Տայք. վարչաժողովրդագրական պատկերը XVI դարից XIX դարի I երեսնամյակը, Երևան, 2013։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Վրաստանը մշակութային ժառանգության յուրացման հարցում գնում է Ադրբեջանի հետքերով, PanARMENIAN.Net, 2008 թ․
Օշկվանքի նորոգման գործը հանձնված է Վրաստանին, «Նորավանք» հիմնադրամ, 2008 թ․
Հ. Մարության, Տայքի հուշարձանների շուրջը
Ներքին Շորժայի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Գեղարքունիքի մարզ)

Այս հոդվածը ներկայացնում է Գեղարքունիքի մարզի Ներքին Շորժա գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը, որը 2002 թ․ հաստատվել է Հայաստանի կառավարության կողմից։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 13 հուշարձան (5 միավոր)։

 


== Տես նաև ==
Հայաստանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==
Պիպին II (Աքվիտանիայի թագավոր)

Պիպին II (Պիպին Կրտսեր, ֆր.՝ Pépin IIer, հոկտեմբեր, 823 - հունիսի 25, 864, Սանլիս), Աքվիտանիայի թագավոր։ Գահակալել է 838-852 թվականներին։ Հանդիսանում է Պիպին I Աքվիտանիայի թագավորի և Րինգարդի տղան։


== Կենսագրություն ==
838 թվականին Աքվիտանիայի թագավոր Պիպին I-ի մահից հետո թագավոր ճանաչվեց նրա տղա Պիպին II-ը։ Բայց նրա պապիկը՝ կայսր Լյուդովիկոս I Բարեպաշտը, նրան չճանաչեց թագավոր և Աքվինտիան հանձնեց իր փոքր տղային՝ Կարլին։
841 թվականին Պիպինը մասնակցում էր Ֆոնտենի մոտ կատարվող ճակատամարտում Լոթար I-ի կողմից։ Պիպին II-ը ջախջախեց Կառլոս II-ի բանակը, բայց Կառլոսի եղբայր Լյուդովիկոս II-ը այդ ժամանակ ջախջախեց Լոթարի բանակը։ Արդյունքում Պիպինը նահանջեց դեպի Աքվիտանիա։ Ըստ Վերդենյան դաշինքի՝ Աքվիտանիան գտնվում էր Կառլոս II-ի իշխանության ներքո, բայց Պիպինը հրաժարվեց ճանաչել Կառլոսին։ Բերնար Սեպտիմանցիի օգնությամբ Պիպինը շարունակեց դիմադրությունը Կառլոս II-ի դեմ։
844 թվականին Պիպինը զրկվելեց Բերնար Սեպտիմանցիի օգնությունից, քանի որ վերջինը մահապատժի էր ենթարկվել Կառլոսի կողմից։ Անելանելի վիճակում Պիպինը օգնության է կանչում նորմանների թագավոր Օսկարին։
847 թվականին թագավոր Օսկարը իր կառավարության ներքո է վերցնում Բորդո քաղաքը, ինչը դժգոհություն առաջացրեց աքվիտանցիների մոտ։ 848 թվականին արդյունքում աքվիտանցիները չկանգնեցին Պիպին II-ի կողքին և օգնության կանչեցին Կառլոս II-ին։ Հունիսի 6-ին Կառլոսը Օռլեանում թագադրվեց որպես Աքվիտանիայի թագավոր։
Պիպինը շարունակում է պատերազմը Կառլոս II-ի դեմ մինչև 852 թվականի սեպտեմբեր, երբ նրան գերի վերցրեց Սանշե II-ը, որը Պիպինին փոխանցեց Կառլոսին։ Դրա դիմաց Կառլոսը Սանշեին տվեց Գասկոնի դուքս պաշտոնը, իսկ Պիպինին գցեցին բանտ Սուասոնում։
Սակայն աքվիտացիները դուրս եկան Կառլոս Պաղատի դեմ՝ օգնության կանչելով Լյուդովիկոս II-ին, ով Աքվիտանիան կառավարելու համար այնտեղ ուղարկեց իր տղա Լյուդովիկոս III-ին։ Հետագայում Պիպին II-ը կարողացավ փախչել բանտից։ 854 թվականին նա իր կողքին հավաքեց աքվինտացիներին և կարողացավ դուրս քշել Լյուդովիկոսին։ Որպես պատասխան 855 թվականին Կառլոսը Աքվիտայի թագավոր թագադրեց իր փոքրահասակ տղային, որին անվանում էին Կառլոս Փոքրիկ։


== Գրականություն ==
Тейс Л.: Наследие Каролингов
Pierre Riché. Les Carolingiens, une famille qui fit l’Europe. — 1983
Jean-Charles Volkmann. Bien Connaître les généalogies des rois de France. — ISBN 2-87747-208-6
Michel Mourre. Le petit Mourre. Dictionnaire d’Histoire universelle. — ISBN 978-2-04-732194-2


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
genealogie-mittelalter.de mit dem Artikel aus dem Lexikon des Mittelalters (գերմ.)
Сайт Foundation for Medieval: короли Аквитании (անգլ.)
Կոմպիենի դղյակ

Կոմպիենի դղյակ (ֆր.՝ Château de Compiègne կամ ֆր.՝ Palais de Compiègne), դասական պալատական համալիր Ֆրանսիայի հյուսիսում՝ Պիկարդիա երկրամասի Ուազ դեպարտամենտի Կոմպիեն քաղաքում, Փարիզից 75 կիլոմետր հեռավորության վրա։ Իր կարևորությամբ երրորդն է Ֆրանսիայի արքայական նստավայրերի մեջ՝ Վերսալից ու Ֆոնտենբլոյից հետո։ Թագադրվելու նպատակով Ռեյմսի տաճար մեկնելիս և այնտեղից վերադառնալիս ֆրանսիական արքաները ավանդաբար մի քանի օր կանգ են առել այստեղ։ Պալատական այս համալիրը 1994 թվականի հոկտեմբերի 24-ին ներառվել է պատմական հուշարձանների ցանկում։  
Ներկայիս դղյակին նախորդած շինությունները 6-րդից 11-րդ դարերում եղել են մերովինգյան և կարոլինգյան արքաների սիրած նստավայրը։ Կարլ V-ի նախաձեռնությամբ կառուցված նոր շենքը հետագայում աստիճանաբար ընդարձակվել ու բարեփոխվել է, իսկ 18-րդ դարի կեսերին Լյուդովիկոս XV-ի պատվերով ենթարկվել է համալիր վերակառուցման, դարձել թագավորական կարևորագույն շինությունը։ Դղյակի հետագա վերակառուցման, ընդլայնման ու ճոխացման գործում զգալի ավանդ են ներդրել Նապոլեոն Բոնապարտն ու Նապոլեոն III-ը։ 
Ներկայիս տեսքով Կոմպիենի դղյակը ամպիր ոճի ճարտարապետության առավել լավ պահպանված նմուշն է ամբողջ Ֆրանսիայում։  Համալիրում գործում են երեք թանգարան՝ պալատական շինությունները, փոխադրամիջոցների թանգարանը՝ կառքերի, հեծանիվների, ավտոմեքենաների հարուստ հավաքածուներով, և Երկրորդ կայսրության ժամանակներն արտացոլող թանգարանը։ Ուշագրավ է նաև 20 հեկտար զբաղեցնող պարտեզ-այգին, որի մուտքն ազատ է։
2006 թվականի սեպտեմբերի 23-ին դղյակում տեղի է ունեցել Ֆրանսիայի, Ռուսաստանի, Գերմանիայի ղեկավարներ Ժակ Շիրակի, Վլադիմիր Պուտինի և Անգելա Մերկելի պաշտոնական հանդիպումը։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Fr. Thiveaud Le Hénand, La Reconstruction du palais de Compiègne au s-XVIII, thèse de l'École des Chartes, 1970 ;
Jean-Marie Moulin, "Compiègne" in Les Gabriel, 1982, Paris, Editions Picard, 331 p., p. 232-241, 2-7084-0086-X


== Արտաքին հղումներ ==
Château de Compiègne - official site (Ֆրանսերեն)
Panoramic views of the Château de Compiègne
Ավետարան (4638)

Ավետարան (4638), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 4638 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1476 թվականին։ Կազմողը եղել է Յոհան եպիսկոպոսն։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 18.5x13 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 234 թերթից։ Գրված է երկսյուն, բոլորգրով։ Ունի ավետարանիչ 3, հմայական 1, կիսախորան և լուսանցազարդ մանրանկարներ։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ։ Հիշատակարաններ գրչի՝ 183ա, 233բ, կազմողի՝ 234ա (1594թ.), հետագայի՝ 234բ (17-րդ դար), 1ա (1914թ.):


== Ծանոթագրություններ ==
Պաղֆուա (նորաձև աքսեսուարներ)

Պաղֆուա (անգլ.՝ Parfois), պորտուգալական կանացի աքսեսուարների ապրանքանիշ։ ներառում է նորաձև պարագաներ՝ պայուսակներ, զարդեր, դրամապանակներ, արևային ակնոցներ, գոտիներ, շարֆեր, ժամացույցներ, մազերի համար նախատեսված աքսեսուարներ և այլն։ Պաղֆուան, որպես նորաձև աքսեսուարների ապրանքանիշ սկսել է գործել 1994թվականին՝ բացելով առաջին վաճառասրահը Պորտուգալիայի Պորտու քաղաքում։ Պաղֆուան այսօր ունի շուրջ 280 վաճառասրահ Ֆրանսիայում, Իսպանիայում, Պորտուգալիայում, Հունգարիայում, Լեհաստանում, Չեխիայում, Ռումինիայում, Լատվիայում, Ուկրանիայում, Ռուսաստանում, Ղազախստանում, Բուլղարիայում, Խորվաթիայում, Բոսնիա և Հերցեգովինայում, Սլովակիայում, Ֆիլիպիններում, Վրաստանում, Կոսովոյում, Սաուդյան Արաբիայում, Արաբական Միացյալ Էմիրություններում, Օմանում Բեհրեյնում, Քուվեյթում, Կատարում, Հորդանանում, Լիբանանում, Սերբիայում, Մակեդոնիայում, Եգիպտոսում, Մարոկկոյում Իռլանդիայում, Անգոլայում և Մոզամբիկում։
Պաղֆուան շարունակում է ընդարձակել իր աշխարհագրությունը, ինչպես օրինակ 2012թ․ բացեց առաջին օնլայն վաճառասրահը, սկսեց վաճառել իր արտադրանքը ավելի քան 20 եվրոպական երկրներում։


== Արտադրանք ==


=== Պայուսակներ ===
Պաղֆուան ունի տարբեր տեսակի պայուսակներ․ ձեռնապայուսակներ, դրամապանակներ և ճամփորդական պայուսակներ, յուրաքանչյուր պայուսակի հավաքածու սովորաբար ներառում է տարբեր չափսեր։


=== Աքսեսուարներ ===
Պաղֆուա աքսեսուարների հավաքածուն իր մեջ ընդգրկում է զարդեր, արևային ակնոցներ, շարֆեր, գոտիներ, գլխարկներ, ձեռնոցներ։


=== Կոշիկ ===
Բացի պայուսակներից և աքսեսուարներից, Պաղֆուա վաճառասրահում կարելի է գտնել նաև կոշիկ՝ այդ թվում բարձրակրունկ, պլատֆորմ, հարթ և ճտքավոր։


=== Հագուստ ===
Պաղֆուան հիմա նաև զբաղվում է հագուստի առևտրով, ինչպիսիք են օրինակ թիկնոցներ, կարճ գործվածքով վերարկուներ, հյուսվածքից կարճ բաճկոններ, վերնազգեստների լայն տեսականի, գործված գամաշներ և կոստյումներ։


== Պատկերասրահ ==

		
		


== Ծանոթագրություններ ==
Բրատունաց (այլ կիրառումներ)

Բրատունաց կարող է վերաբերվել.

Բրատունաց, քաղաք Բոսնիա և Հերցեգովինայի Սերբական Հանրապետություն վարչական կազմավորման համանուն համայնքում։
Բրատունաց, համայնք Բոսնիա և Հերցեգովինայի Սերբական Հանրապետություն վարչական կազմավորմում։
Պամմանա

Պամմանա (էստ․՝ Pammana), գյուղ Էստոնիայի Սաարեմաա նահանգի Լեիսի շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 24 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Նոր Հարավային Ուելս (նահանգ)

Նոր Հարավային Ուելս (անգլ.՝ New South Wales, NSW), նահանգ Ավստրալիայի հարավ-արևելքում, երկրի ամենահին և ամենախիտ բնակեցված վարչական միավորը։ Բնակչությունը 7 272 800 մարդ (2012 թվականի մարտի վերջի տվյալներով)։ Մայրաքաղաքը և ամենամեծ քաղաքը Սիդնեյն է։ Այլ խոշոր քաղաքներն են Նյուկասլը, Վուլոնգոնգը, Վագա-Վագան, Օլբերին և Թամուորտը։
Կարգախոսը՝ «Orta Recens Quam Pura Nites» («Վերստին բարձրացած, որքան պայծառ ես դու փայլում»)։
Պաշտոնական անվանումմներ՝ «Առաջին նահանգ», «Նահանգ-պրեմյեր»։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Նահանգի պաշտոնական քարտեզ (անգլ.)
Նոր Հարավային Ուելսի պարլամենտի կայք (անգլ.)
Չիֆթլիկ (Կամախի գավառ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Չիֆթլիկ (այլ կիրառումներ)Չիֆթլիկ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Կամախի գավառակում։ Գտնվում է Կամախ գյուղաքաղաքից 5 կմ արևելք, Արևմտյան Եփրատի ձախ կողմում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Էրզրումի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Թոլքին (ֆիլմ)

«Թոլքին» (անգլ.՝ Tolkien), ամերիկյան կենսագրական դրամա, որի ռեժիսորն է Դոմե Կարուկոսկին։ Ֆիմլը նկարահանվել է 2019 թվականին։ Սցենարի հեղինակներն են Դևիդ Գլիսոնը և Սթիվեն Բերեսֆորդը։ Կինոնկարը պատմում է պրոֆեսոր, լեզվաբան և գրող Ջոն Ռոնալդ Ռուել Թոլքինի՝ «Հոբիթ կամ գնալն ու գալը», «Մատանիների տիրակալը», «Սիլմարիլիոն» գրքերի հեղինակի կյանքի մասին։
2019 թվականի մայիսի 3-ին Ֆինլանդիայում, Մեծ Բրիտանիայում և Իռլանդիայում տեղի ունեցավ ֆիլմի համաշխարհային պրեմիերան։


== Սյուժե ==
Ֆիլմում ներկայացվում է գրողի կենսագրությունը. նրա որբացման տարիները, այն, թե ինչպես է նա ձեռք բերում բարեկամներ, սեր և ընկերների շրջանում ձեռք բերած գեղարվեստական ոգեշնչում։ Հետագա իրադարձությունները կառուցվում են Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկզբին, որը սպառնում է մասնատել նրա «եղբայրությունը»։ Այս բոլոր փորձությունները ոգեշնչում են Թոլքինին գրել հայտնի պատմություններ Միջերկրի մասին։


== Դերերում ==


== Արտադրություն ==
2013 թվականի նոյեմբերի 21-ին հայտարարվեց այն մասին, որ Fox Searchlight Pictures-ը և Chernin Entertainment-ը աշխատում են «Հոբիթի» և «Մատանիների տիրակալի» ամերիկացի հեղինակ և գրող Ջոն Թոլքինի մասին պատմող կենսագրական ֆիլմի վրա, որը հիմնված է Դևիդ Գլիսոնի սցենարի վրա։
2017 թվականի հուլիսի 24-ին որպես ռեժիսոր են ընտրել Դոմե Կարուկոսկուն Գլիսոնի և Սթիվեն Բերեսֆորդի սցենարի համար, որը Չերնինը արտադրեց Fox Searchlight-ի համար։ Ինչպես հաղորդել են, հաջորդ օրը Նիկոլաս Հոլտը համաձայնվում է ստուդիայի հետ գլխավոր դեր խաղալու համար։ 2017 թվականի օգոստոսի 30-ին Լիլի Քոլինզը ընտրվել է Հոլտի գործընկեր Էդիթ Թոլքինի դերում՝ սիրեցյալի, իսկ հետո Ջոն Թոլքինի կնոջ դերը խաղալու, որը  նաև եղել է «Մատանիների տիրակալում» աչքայադստեր կերպարի համար ոգեշնչման աղբյուր։ Քոլմ Մինին, Թոմ Գլին-Կարնին և Ժենեվև Օ՛Ռայլին միացել են դերասանական կազմին 2017 թվականի հոկտեմբերին։ Քրեյգ Ռոբերթսը միացել է դերասաններին հաջորդ ամսվա ընթացքում։
Նկարահանումները սկսվել են 2017 թվականի հոկտեմբերին և ավարտվել 2017 թվականի դեկտեմբերին։
2019 թվականի մարտի 6-ին Fox Searchlight կինոընկերությունը հրապարակեց «Թոլքինի» առաջին ամբողջական թրեյլերը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Թոլքին (ֆիլմ)»(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում
Tolkien on Fox Searchlight's official website
«Թոլքին (ֆիլմ)»(անգլ.) ֆիլմը Box Office Mojo  կայքում
Tolkien(անգլ.) ֆիլմը Rotten Tomatoes կայքում
«Tolkien»(անգլ.) ֆիլմը Metacritic կայքում:
Ամերիկյան բաս վիոլ

Ամերիկյան բաս վիոլը (անգլ.՝ American bass viol), երբեմն նաև եկեղեցական վիոլ, լարային երաժշտական գործիք է, որը լայն կիրառում է ունեցել 19-րդ դարում Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում։ Գործիքը շատ նման է թավջութակի, սակայն չափսը փոփոխական է՝ ըստ երաժշտի նկատառումների։
Առաջին անգամ բաս վիոլը պատրաստվել է 1788 թվականին Ամերիկայի Մեսսեչուսեթս նահանգում։ Երաժշտական գործիքներ պատրաստող Աբրահամ Պրեսկոտը այդ գործիքից սարքել է մոտ 500-600 հատ։
Ներկա ժամանակներում ամերիկյան բաս վիոլը շատ քիչ է օգտագործվում։


== Արտաքին հղումներ ==
A large collection of American bass viols at MFA, Boston(չաշխատող հղում)
The Crehore 1788 church bass (չաշխատող հղում)
Musician Dean Ferrell performing on a Prescott church bass
Ալֆրեդ Բրյունո

Լուի Շարլ Բոնավանտյուր Ալֆրեդ Բրյունո (ֆր.՝ Louis Charles Bonaventure Alfred Bruneau, մարտի 3, 1857(1857-03-03)[…], Փարիզ - հունիսի 15, 1934(1934-06-15)[…], Փարիզ), ֆրանսիացի երգահան, դիրիժոր, երաժշտական քննադատ և արվեստաբան։ Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետ։


== Կենսագրություն ==
Ալֆրեդ Բրյունոն ծնվել է 1857 թվականին Փարիզ քաղաքում։

Սովորել է Փարիզի կոնսերվատորիայում, որտեղ թավջութակ է պարապել Օգյուստ Ժոզեֆ Ֆրանկոմայի և ստեղծագործություն՝ Ժյուլ Մասնեի մոտ։
Բրունոն Էմիլ Զոլայի մտերիմ ընկերն էր։ Նա մասամբ եղել է 1908 թվականին Զոլայի հիշատակին նվիրված մեծ համերգի կազմակերպիչը (դիրիժոր՝ Ժորժ Մարտի)։
Բրյունոն գրել է 14 օպերա (մեծ մասը Զոլայի սյուժեներով)։ Բացի այդ, գրվել են նաև նվագախմբային ստեղծագործություններ, վոկալային ցիկլեր, բալետներ և այլ երաժշտական ստեղծագործություններ։
Որպես քննադատ և արվեստաբան՝ Բրյունոն գրել է բազմաթիվ աշխատություններ երաժշտության և մասամբ էլ՝ ռուսական երաժշտության մասին (1901 թվականին նա այցելել է Ռուսական կայսրություն), օրինակ, իր «Russische Musik» աշխատությունում, որը հրատարակվել է 1905 թվականին։
1909 թվականին զբաղեցրել է երաժշտական կրթության գլխավոր տեսչի պաշտոնը։
1925 թվականին Ալֆրեդ Բրյունոն դարձել է Ֆրանսիայի ինստիտուտի անդամ։
Լուի Շարլ Բոնավանտյուր Ալֆրեդ Բրյունոն մահացել է 1934 թվականի հունիսի 15-ին հայրենի քաղաքում և թաղվել է Բատինոլ գերեզմանոցում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
James Ross: '"Messidor": Republican Patriotism and the French Revolutionary Tradition in Third Republic Opera'; in: Barbara Kelly (ed.): 'French Music, Culture and National Identity, 1870-1939' (Rochester, N.Y., 2008), pp. 112–130; ISBN 978-1-58046-272-3
Steven Huebner: "Alfred Bruneau and Émile Zola" and "L'Attaque du moulin", in: French Opera at the Fin de Siècle (Oxford, 1999), pp. 395–425; ISBN 0-19-816280-4
Սանկտ Մերգեն

Սանկտ Մերգեն (գերմ.՝ St. Märgen), կոմունա Գերմանիայի Բադեն-Վյուրթեմբերգ երկրամասում։
Ենթարկվում է Ֆրաիբուրգ շրջանին։ Մտնում է Բրայսգաու Վերին Շվարցվալդի շրջանի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 1885 մարդ (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի)։ Տարածքը կազմում է 33,32 կմ²։ Պաշտոնական կոդ՝ 08 3 15 094։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
պաշտոնական կայք
Sankt-Maergen.de – Offizielle Homepage
St. Märgen zwischen St. Peter und Thurner
Kloster Museum St. Märgen
Ֆրանչեսկո Մենզոկի

Ֆրանչեսկո Մենզոկի (իտալերեն՝ Francesco Menzocchi; 1502[…], Ֆորլի, Էմիլիա Ռոմանիա - 1574, Ֆորլի, Էմիլիա Ռոմանիա), իտալացի նկարիչ։ Բարձր Վերածննդի և վաղ շրջանի մաներիզմի նկարիչներից է։ Ծնվել է Ֆորլիում, սովորել Ֆորլիի գեղանկարչության դպրոցում, հիմնականում աշխատել է Ֆորլիում և Պեզարոյում։


== Կենսագրություն ==
Ֆրանչեսկո Մենզոկիին երբեմն անվանում են նաև Իլ Վեկկիո դի Սան Բերնարդո։ Գեղանկարչության առաջին հիմունքները ստացել է նկարիչ Մարկո Պալմեգանոյից, ապա սովորել է Ջիրոլամո Ջենգայի մոտ։
Ջենգայի հրավերով աշխատել է Պեզարոյում գտնվող Վիլա Իմպերիալի որմնանկարի վրա, որտեղ մեծ ազդեցություն է ունեցել Ռաֆայել Կոլեի գեղարվեստական ոճի վրա։ Վերջինս նույնպես մասնակցում էր գեղանկարի աշխատանքներին։
Մենզոկին ստեղծել է Լորետոյի բազիլիկի Սան Ֆրանչեսկո դի Պաուլ մատուռի «Մելխիսեդեկի զոհաբերությունը» և «Մանայի երկնային հրաշքը» որմնանկարները։ Ֆորլիում նկարել է Սանտա Մարիա դելլա Գրատա եկեղեցու «Երրորդություն» որմնանկարը։
Վենետիկի Պալացցո Գրիմանի պալատի (1539-1540) Պսիքեին նվիրված սենյակի փայտի առաստաղին նկարել է չորս նկար, որոնք, սակայն, մինչ օրս չեն պահպանվել։
Նկարչի կենսագրությունը ներկայացվել է Ջորջո Վազարիի «Առավել հայտնի նկարիչների, քանդակագործների և ճարտարապետների կյանքի նկարագրություններ» գրքում։
Նրա որդիները՝ Պիեռ Պաոլոն և Սեբաստիանոն, նույնպես նկարիչներ էին։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Freedberg Sydney J. (1993)։ «Painting in Italy, 1500-1600»։ Pelican History of Art։ Penguin Books Ltd։ էջ 265 
Farquhar Maria (1855)։  Ralph Nicholson Wornum, ed.։ Biographical catalogue of the principal Italian painters։ Woodfall & Kinder, Angel Court, Skinner Street, London; Digitized by Googlebooks from Oxford University copy on Jun 27, 2006։ էջ 105 
Francesco Menzocchi: Forlì 1502—1574, Edisai 2003.
Խաչիկ Աբեղյան

Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ  Աբեղյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին:Խաչիկ Անդրեի Աբեղյան  (1909, Նախճավան, Աստապատ-1987), հայ լրագրող, մանկավարժ։
Դեռ վաղ դպրոցական հասակից սիրում էր հայ, ռուս և համաշխարային գրականության դասականներին ընթերցել։ Դպրոցական էր, երբ սկսեց գրել առաջին թղթակցությունները։


== Կենսագրություն ==
Խաչիկ Անդրեի Աբեղյանը ծնվել է 1909 թվականին, պատմական Նախիջևանի գավառի Թաքազենդ գյուղում։


== Աշխատանքային գործունեություն ==
1928-1929 թվականներին, նա «Մուրճ և մանգաղ» թերթում գրական աշխատող դարձավ, կուսակցական բաժնի վարիչ, ապա՝ թերթի պատասխանատու քարտուղար։ Ապա երկու տարի որպես ուսուցիչ աշխատեց Կրասնոդարի մարզի Գոյթղ (այժմ Տուապսեի շրջան) հայկական գյուղում։ 1931-1935 թթ. նա «Գրոհ» թերթի պատասխանատու քարտուղարն էր, հետագա հինգ տարիներին՝ Դոնի-Ռոստովում «Ուդարնիկ» բանվորական թերթի խմբագրի տեղակալը։ Մեկ տարի (1941 թ.) նա ուսանեց Մոսկվայի Դտալինի անվան ակադեմիայում, հետո տեղափոխվեց Երևան և 1941-1942 թթ. աշխատեց «Կոմունիստ» թերթում որպես բաժնի վարիչ։ Խ. Աբեղյանը գերազանց տիրապետում էր հայերեն և ռուսերեն լեզուներին։ Նա ոչ միայն գրում էր ակնարկներ և հոդվածներ, այլև կատարում թարգմանություններ։ 1942-1952 թվականներին մայոր հայորդին որպես խմբագրի տեղակալ ծառայեց «Բոյեվայա զվեզդա», «Մարտական աստղ» թերթի խմբագրությունում։


== Ծանոթագրություններ ==
1195

1195 թվական, ոչ նահանջ տարի, ըստ Գրիգորյան օրացույցի սկսում է կիրակի օրը։ Սա մեր թվարկության 1195 թվականն է, 
XII դարի 95-րդ տարին։
ՀԱՀ կինեմատոգրաֆիա

ՀԱՀ կինեմատոգրաֆիա (անգլ.՝ Cinema of South Africa), Հարավաֆրիկյան Հանրապետության կինեմատոգրաֆիան։ Առաջին ֆիլմերը նկարահանվել են աֆրիկաանս լեզվով, հետագայում ֆիլմերի զգալի մասը թողարկվել է անգլերենով։


== Պատմություն ==
Առաջին ֆիլմը ՀԱՀ-ում նկարահանվել է 1911 թվականին, իսկ առաջին կինոստուդիան՝ Killarney Film Studios-ը, հիմնադրվել է 1915 թվականին Յոհաննեսբուրգում։ 1910-1920-ական թվականներին հարավաֆրիկյան շատ ֆիլմեր նկարահանվել են Դուրբանի մերձակայքում, որը պայմանավորված է գյուղական բնակավայրերին բնորոշ միջավայրի օգտագործմամբ։ 1931 թվականին նկարահանվեց առաջին հնչյունային ֆիլմը «Sarie Marais»-ը։
ՀԱՀ-ը ներկայացնող հանրահայտ ֆիլմերի մեջ կարելի է առանձնացնել Գևին Հուդի «Ցոցի» ֆիլմը, որը 2005 թվականին դարձավ «Օսկար»-ի մրցանակակիր 2005 թվականին «Օտար լեզվով լավագույն ֆիլմ» անվանակարգում, ինչպես նաև Նիլ Բլոմկամպի «9-րդ շրջան» ֆիլմը, որը  2010 թվականին 4 անվանակարգերում արժանացավ «Օսկար» մրցանակի։
2006 թվականից սկսած խաղարկվում է «South African Film and Television Awards» (SAFTA) ազգային մրցանակը , որը հայտնի է նաև «Ոսկե կոտոշներ» անվամբ։
ՀԱՀ-ում գործում են կինեմատոգրաֆիական արտադրանքը ներկայացնող 4 ընկերություններ՝

Nu Metro - Paramount Pictures, Warner Bros., New Line Cinema, Bollywood Films, Miramax Films, Universal Pictures (վիդեո), DreamWorks SKG, DreamWorks Animation SKG
Ster Kinekor - PolyGram Filmed Entertainment, Focus Features, Walt Disney Pictures, Columbia Pictures
United International Pictures - Universal Pictures (թատերական)
Next Entertainment - 20th Century Fox


== Նշանավոր դեմքեր ==


=== Ռեժիսորներ ===
Նիլ Բլոմկամպ
Գևին Հուդ


=== Դերասաններ  և  դերասանուհիներ ===
Շարլտո Կոպլի
Դեվիդ  Ջեյմս
Կլիֆ Սայմոն
Ջեյսոն Կոուպ
Տանիտ Ֆենիկս
Տանյա Վան Գրաան
Կիմ Էնգելբրեխտ


== Գրականություն ==
Кино: Энциклопедический словарь / С. И. Юткевич. — Москва: Советская энциклопедия, 1987. — 640 с.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
The South Africa Movie Site
South African Movie Database
Բոզաթ

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Բոզաթ (այլ կիրառումներ)Բոզաթ, գյուղ Արևելյան Հայաստանում, Կարսի մարզում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Հայերը բռնությամբ տեղահանվել են 1920 թվականի հայ-թուրքական պատերազմի ժամանակ և բնակություն հաստատել Արևելյան Հայաստանում։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Կարսի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Լուսակունքի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Գեղարքունիքի մարզ)

Այս հոդվածը ներկայացնում է Գեղարքունիքի մարզի Լուսակունք գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը, որը 2002 թ․ հաստատվել է Հայաստանի կառավարության կողմից։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 11 հուշարձան (3 միավոր)։

 


== Տես նաև ==
Հայաստանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==
Shape of My Heart (երգ, Backstreet Boys)

«Shape of My Heart» (անգլ. թարգմանաբար՝ «Իմ հոգու դրությունը»), Backstreet Boys խմբի «Black & Blue» չորրորդ ստուդիական ալբոմի առաջին սինգլը։


== Երգերի ցանկ ==
UK maxi single
"Shape of My Heart" – 3:47
"All I Have to Give" (A Capella) – 3:48
"The One" (Jack D. Elliot Radio Mix) – 3:46


== Տեսահոլովակ ==
Երաժշտական տեսահոլովակի ռեժիսորը Մեթյու Ռլստոնն է։ Տեսահոլովակում խմբի անդամները երգում են թատրոնի բեմում՝ ձեռքերին պահած սցենարի թղթերը։ Նրանք մարմնավորում են թատերական ներկայացման դերի համար անցկացվող քասթինգի մանսակից դերասանների։


== Չարթեր ==


== Հավաստագրեր ==


== Արտաքին հղումներ ==
Խմբի պաշտոնական կայքը Archived 2009-10-06 at the Wayback Machine.(անգլ.)
Խմբի պաշտոնական էջը Twitter-ում(անգլ.)
Հովհաննես Մյուհենտիսյան

Հովհաննես Գևորգի Մյուհենտիսյան (փետրվարի 21, 1810(1810-02-21), Ստամբուլ, Օսմանյան կայսրություն - նոյեմբերի 17, 1891(1891-11-17), Ստամբուլ, Օսմանյան կայսրություն), հայ տպարանատեր-հրատարակիչ, գրաձուլիչ, փորագրող, ոսկերիչ, հայկական նոր տպատառերի ստեղծող։
Չափագետ և տոմարագետ Գևորգ Մյուհենտիսյանի որդին։


== Կենսագրություն ==
Ավարտել է Սկյուտարի վարժարանը։ Աշակերտել է Համբարձում Լիմոնջյանին, նրա ղեկավարությամբ ուսումնասիրել արլ․ և հայ երաժշտության տեսությունը, տիրապետել նոր հայկական ձայնագրությանը։ Հայ երաժշտությանը Մյուհենտիսյաի մատուցած նշանակալից ծառայությունը Լիմոնճյանի նոտային համակարգի նշանների տպագրական ձևերի ստեղծումն է և կաղապարների ձուլումը։ Արիստակես Հովհաննիսյանի հետ պաշտպանել է այդ նոտագրությունը, տարածել և պրոպագանդել այն։ Տիրապետել է ոսկերչական արհեստին։ 1839 թվականից եղել է Սկյուտարի Ս. Երուսաղեմի անվան նորաբաց ճեմարանի տպարանապետը, 1844—1845 թվականներին հիմնել է սեփական տպարան, ապա գրաձուլարան։ Նրա ստեղծած նուրբ ու գեղեցիկ տպատառերը ժամանակին օգտագործվել են ոչ միայն Կ․ Պոլսի, այլև Թիֆլիսի և հայաշատ այլ վայրերի տպարաններում։ Իր պատրաստած հատուկ գործիքներով դյուրացրել է տառերի ձուլումն ու գրաշարությունը։ Կ․ Պոլսի երեք թաղամասերում հիմնած տպարաններում հրատարակել է ավելի քան 200 անուն գիրք, ինչպես նաև «Հայաստան», «Բուրաստան», «Մասիս», «Նոյան աղավնի», «Աստղիկ արևելյան», «Կիլիկիա», «Զեփյուռ հայրենյաց», «Ժամանակ» և այլ պարբերականներ։ Մեծ վաստակ ունի նաև թուրք, տպագրության զարգացման գործում, որի համար անվանվել է «Թուրքական Գուտենբերգ» և արժանացել կառավարական պարգևների։ 1847 թվականին հրատարակել է «Հայտարարություն վասն նորակերտ տառիցս» երկը, ուր շարադրված են նրա հայացքները տպագրության արվեստի, տպատառերի և իր գործունեության սկզբնական շրջանի մասին։


== Գրականություն ==
Թեոդիկ, Տիպ և տառ, ԿՊ, 1912, էջ 73-80։
Ռոզա Մինասյան

Ռոզա Արշալույսի Մինասյան (1922, Սարատակ, Հայաստան), հայ մանկավարժ։ ԽՄԿԿ անդամ (1943): Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից։


== Կենսագրություն ==
Ռոզա Մինասյանը ծնվել է 1922 թվականին, Արթիկի շրջանի Սարատակ գյուղում։ 1938 թվականին ավարտել է Լենինականի Մռավյանի անվան մանկավարժական ուսումնարանը և աշխատանքի անցել սկզբում հայրենի, ապա՝ Հոռոմ գյուղի միջնակարգ դպրոցում։ 1939 թվականին Ռոզան ընդունվել է Երևանի հեռակա մանկավարժական ինստիտուտ։ 
Հորը ռազմաճակատ ուղարկելուց հետո Ռոզան նույնպես որպես կամավորական մեկնել է ռազմաճակատ, միացել Կովկասի պաշտպանների շարքերին։ Զենիթային մարտկոցը, որի անձնակազմում կռվել է Ռոզան, անվրեպ կրակով գետնին են տապալել ռմբակոծիչներ ու կործանիչներ։ Ռոզայի հայրը 1943 թվականին հրամանատարության հերթական առաջադրանքը կատարելիս զոհվել է Կրիմսկ քաղաքի մատույցներում։ 1943 թվականին Ռոզան ընդունվել է կոմունիստական կուսակցության շարքերը։
1945 թվականին Ռոզան հաղթանակով վերադարձել է հայրենի գյուղ, շարունակել մանկավարժական աշխատանքը։ Մինասյանն աշխատել է Արթիկի շրջանի Լուսակերտ, Գեղանիստ գյուղերի լոթնամյա դպրոցներում, Ալագյազի, Ապարանի գիշերօթիկ դպրոցներում, դասավանդել հայոց լեզու և գրականություն։ 1966 թվականին տեղափոխվել է Երևան և մինչև կենսաթոշակի անցնելն աշխատել է Երևանի № 12 գիշերօթիկ դպրոցում։


== Ծանոթագրություններ ==
Մեր պապերի քայլերգը

Մեր պապերի քայլերգը (ռուս.՝ Автомобиль на крыше), 1981 թվականին «Հայֆիլմ» կինոստուդիայում նկարահանված հայկական ֆիլմ։ Նկարահանվել է Վ. Արամյանի պատմվածքի մոտիվներով։


== Սյուժե ==
Գավառական քաղաքում հաստատված նոր խորհրդային իշխանությունների հետ նաև նոր կյանք է սկսվում, և նոր տրանսպորտի տեսակը՝ ավտոմեքենան, նույնպես ալեկոծություն է առաջացնում քաղաքի խաղաղ, ճահճացած կյանքում։


== Դերասաններ և նկարահանող անձնակազմ ==


=== Նկարահանող անձնակազմ ===
ռեժիսոր - Դմիտրի Կեսայանց
սցենարիստ - Դմիտրի Կեսայանց (Վ. Արամյանի պատմվածքի հիման վրա)
օպերատոր - Ռուդոլֆ Վաթինյան
մոնտաժ - Ս. Ջոնյան
երաժշտությունը - Յուրի Հարությունյան
դեկորացիաները - Միխայիլ Անտոնյան
հնչյունային օպերատոր - Աննա Դրոժենկո


=== Դերասանական անձնակազմ ===
Արշակ Օհանյան - միլիցիոներ Արշո
Էլեոնորա Միկոյան (Չերեպանովա) - Սոֆիկ
Թամար Հովհաննիսյան - Վարսո
Տիգրան Մխիթարյան - Փանոս
Հրաչյա Կոստանյան - Ազատ
Արմեն Սանթրոսյան - Հայրապետ
Մարգարիտ Կարապետյան - Մանուշակ
Գեղամ Հարությունյան - Օնիկ
Գառնիկ Կարապետյան - Պիպիզնակ
Ազատ Շերենց - ԿարաբալաՄնացած դերերում և դրվագներում - Արտուշ Գյոդակյան, Ս. Դավթյան, Աշոտ Ներսիսյան, Կ. Մկրտչյան, Վ. Խարյուտչենկո, Հ. Բադալյան, Լենա Ալվարյան, Վիգեն Ստեփանյան, Ս. Աջաբխանյան, Լ. Մարտիրոսյան, Բորիս Պեպանյան, Հ. Հակոբյան, Գագիկ Ավագյան, Ժ. Պետրոսյան, Լ. Թադևոսյան, Թ. Թորոսյան, Ա. Լազարյան, Ռուբեն Մկրտչյան, Հրանտ Թոխատյան, Սուրեն Հովհաննիսյան, Սվետլանա Կիրակոսյան, Մ. Սահակյան, Միսաիլ Գալոյան, Ա. Քոչինյան, Ս. Ալեքսանյան, Կառլոս Մարտիրոսյան, Յա. Ստրիմայնիս, Ա. Ավետիսյան, Լյուսինա Մանուկյան, Կ. Եղիազարյան


== Տեխնիկական և այլ տվյալներ ==
Երկիրը Հայկական ԽՍՀ
Լեզուն հայերեն
Ֆիլմը գունավոր
Ֆիլմը հանդիպում է նաև «Ավտոմեքենան տանիքի վրա» անունով
Տևողություն - 74 րոպե, ժապավենի երկարությունը՝ 2048 մետր
Ձայնը - մոնո
Պրեմիերան կայացել է 07.02.1981


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ֆիլմը youtube.com կայքում
(483) Սեպպինա

(483) Սեպպինա (անգլ.՝ Seppina), աստերոիդ աստերոիդների գոտու արտաքին մասում։ Հայտնաբերվել է 1902 թվականի մարտի 4-ին Մաքս Վոլֆի կողմից Հայդելբերգում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,421354 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 3,2338 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,6089 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2311,51 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,155742 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 18,74° անկյուն։
Սեպպինա աստերոիդը պատկանում է Կիբելեի աստերոիդների ընտանիքին։ Այս ընտանիքի աստերոիդները շարժվում են Արեգակի շուրջ 3,27 - 3,7 ա. մ. մեծ կիսաառանցքներով, էքսցենտրիսիտետը` փոքր է քան 0,3 և ուղեծրի թեքումը` փոքր քան 25°։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է S դասին։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(483) Սեպպինա աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Գագիկ Գյուրջյան

Գագիկ Գուրգենի Գյուրջյան (հոկտեմբերի 16, 1948(1948-10-16), Ոսկեվազ, Աշտարակի շրջան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), ճարտարապետ, Հայաստանի ճարտարագիտական ակադեմիայի թղթակից անդամ (2003)։


== Կենսագրություն ==
1972 թվականին ավարտել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը, 1994 թվակականին՝ Վաշինգտոնի Մերիլենդի համալսարանի քաղաքաշինության դասընթացները։
1996-1998 թվականներին՝ քաղաքաշինության նախարարության ճարտարապետաշինական վերահսկողության, 1998-2004 թվականներին՝ Պատմության և մշակույթի հուշարձանների պահպանության վարչության պետ, 1994-1996 թվականներին, միաժամանակ՝ ճարտարապետության և քաղաքաշինության պետկոմի նախագահի առաջին տեղակալ, 1998 թվականից՝ ՀՀ միջգերատեսչական հնագիտական հանձնաժողովի նախագահ, 2004 թվականին ՀՀ վարչապետի որոշմամբ նշանակվել է ՀՀ մշակույթի նախարարի տեղակալ։
2009 թվականի հունիսի 24-ին ՀՀ վարչապետի որոշմամբ ազատվել է Հայաստանի Հանրապետության մշակույթի նախարարի տեղակալի պաշտոնից։

2008 թվականին պարգևատրվել է Անանիա Շիրակացու մեդալով։ Հուշարձանների և պատմական վայրերի պահպանության միջազգային խորհրդի Հայաստանի ազգային հանձնաժողովի առաջին նախագահը (2001 թվականից)։


== Ստեղծագործական գործունեություն ==
Գագիկ Գյուրջյանի նախագծերով իրականացվել են՝
Մեղրի (1972) և Աշտարակ (1974-1975, երկուսի էլ՝ համահեղինակ) քաղաքների գլխավոր, Աշտարակի ձախափնյակի ու սակավահարկ բնակելի տների համալիրի (1975-1976) մանրամասն հատակագծերը, վերականգնել Մուղնիի Սուրբ Գևորգ (1982, բացօթյա թանգարանի նախագծով), Աշտարակի Սուրբ Մարինե (1984) եկեղեցիները, հին ջրաղացը (1980)։ Աշտարակում գտնվող Նորայր Սիսակյանի հուշարձանի ճարտարապետն է։
Կազմել է Հայաստանում զբոսաշրջության կենտրոնների զարգացման և տեղադրման (1987), Հայաստանի շրջանային հատակագծման (1990) նախագծերը։


== Ծանոթագրություններ ==
Սինարնա

Սինարնա (ուկրաիներեն՝ Синарна), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Օրատովկայի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1670 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Սինարնա գյուղում բնակվում էր 328 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1482 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 221,32 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ռոբերտ Ֆենստրա

Ռոբերտ Քրիստոֆեր Ֆենստրա (անգլ.՝ Robert Christopher Feenstra, 1956), ամերիկացի տնտեսագետ և գրող, Կալիֆորնիայի Դևիսի համալսարանի միջազգային տնտեսագիտության ամբիոնի պրոֆեսոր և նախագահ, սոցիալական գիտությունների գծով դեկան 2014-2019 թվականներ։
ԱՄՆ Տնտեսական հետազոտությունների ազգային բյուրոյի միջազգային առևտրի և ներդրումային ծրագրի տնօրեն (1992-2016 թվականներ)։ Ուսումնասիրում է միջազգային առևտուրը, զբաղվում աշխարհի երկրների համախառն ներքին արդյունքի համադրման խնդիրներով։ 2017 թվականից հանդիսանում է Էկոնոմետրիկ ընկերության անդամ։ Հրատարակել է ավելի քան 100 գիտական ​​հոդված և 6 գիրք։


== Կենսագրություն ==
Ֆենստրան Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտում հինգ տարի դասավանդել է Կոլումբիայի համալսարանում։ 1986 թվականին նա միացել է Կալիֆորնիայի Դևիսի համալսարանին որպես դոցենտ, դարձել պրոֆեսոր 1990 թվականին, իսկ վաստակաշատ պրոֆեսոր՝ 2007 թվականին։ 2014-2017 թվականներին սոցիալական գիտությունների բաժանմունքում նշանակվել է որպես ակադեմիական հարցերի դեկան։ Նա 2017-2019 թվականներին ֆակուլտետի դեկան է նշանակվել Դևիսի Կալիֆոռնիայի համալսարանի հասարակական գիտությունների, Գրականության և գիտության քոլեջում։ 1992 թվականին Ֆենստրան նշանակվել է Տնտեսական հետազոտությունների ազգային բյուրոյի Միջազգային առևտրի և ներդրումների ծրագրի տնօրեն։ Նա ղեկավարել է ծրագիրը մինչև 2016 թվականը։ Նա շարունակում է մնալ Տնտեսական հետազոտությունների ազգային բյուրոյի պրոֆեսորադասախոսական կազմի գիտաշխատող։ 1995-2001 թվականներին աշխատել է որպես ամսագրի խմբագիր։
Ֆենստրան գրել է Նոր արտադրանքի տեսակները և միջազգային գների չափումը հոդվածը, որը հրապարակվել է 1994 թվականին։ Ամերիկյան տնտեսական ակնարկը  նրա ամենաշատ մեջբերվող հոդվածներից մեկն է։ Հոդվածում նա քննարկեց, թե ինչպես կարելի է չափել մենաշնորհային մրցակցությամբ միջազգային առևտրի մոդելներում առաջացող ապրանքների բազմազանությունից ստացված շահույթը։ Հետազոտության արդյունքներն ամփոփված են Արտադրանքի բազմազանությունը և միջազգային առևտրի օգուտները գրքում։


== Մրցանակներ ==
2006 թվական, Բեռնարդ Հարմսի մրցանակ Կիլի Համաշխարհային տնտեսագիտության ինստիտուտից (Քիլի համալսարան, Գերմանիա)
2014 թվական, Ֆրենկ Գրեհեմի հիշատակի դասախոսություն (Փրինսթոնի համալսարան, ԱՄՆ)


== Մատենագրություն ==
International Trade Price Indexes and Seasonal Commodities. U.S. Dept. of Labor, Bureau of Labor Statistics, Washington, D.C., 1999, совместно с William Alterman и W. Erwin Diewert.
Advanced International Trade: Theory and Evidence. Princeton University Press, 2004 and 2015.
Emergent Economics, Divergent Paths: Economic Organization and International Trade in South Korea and Taiwan, Cambridge University Press, 2006, совместно с Gary G. Hamilton.
Product Variety and the Gains from International Trade. MIT Press, 2010. Presented as the Zeuthen Lectures, University of Copenhagen, 2007.
International Economics Worth Publishers, 2008, 2011, 2014, 2017 and 2021, совместно с Alan M. Taylor.
Offshoring in the Global Economy: Theory and Evidence. MIT Press, 2010. Presented as the Ohlin Lectures, University of Stockholm, 2008.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
https://economics.ucdavis.edu/people/fzfeens
Պիտիմբու

Պիտիմբու (պորտ.՝ Pitimbu), համայնք Բրազիլիայում՝ Պարաիբա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Զոնա դա Մատա Պարաիբանայի մարզում։ Մտնում է Լիտորալ Սուլի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 17 226 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 136,045 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 126,6 մարդ/կմ²։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 40 841 007,00 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 2599,19 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է 0,594 (տվյալները՝ ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)։
Սաղաթիել հրեշտակապետ

Սաղաթիել («Աստծո ուղեկից»)՝ հրեշտակապետ - քերովբե կաբալայի և քրիստոնեության հրեշտակների մեջ։ Հրեշտակը հայտնի է տոնական տեքստերից, նրա անունը հիշատակվում է հորինված լեգենդնրի մեջ, որտեղ նա հանդես է գալիս դևերին հաղթող։
Սաղաթիել անունը հիշատակվում է «12 դողացնեղների» մասին (տենդ) լեգենդի մեջ, կապված սուրբ Սիսինիի հետ։ Սաղաթիել անունը հանդիպում է կախարդական աղոթքների մեջ, հայտնի 12-րդ դարի Նովգորոդի բրեստական նամակներում (№ 734 и 1022), ինչպես նաև 15-րդ դարի բրեստանական նամակների դավադրության № 930 - ի մեջ։
Կաբալական աղբյուրներում Սաղաթիելը ասոսացվում է տարբեր կերպ՝ շատ տեղերում որպես Աղեղնավոր և հինգշաբթի, մի քանիսում որպես երկուշաբթի կամ ուրբաթ, համարյա բոլորը նրան համապատասխանեցնում են Յուպիտերին։
Ինչպես նաև որոշ ռուսալեզու աղբյուրներում հայտնի է Սաշիել (Սաշիէլ) անունով։


== Գրականություն ==
Գուստավ Դեվիթսոն. «Հրեշտակների բառարան, այդ թվում նաև ընկածների». 1998


== Ծանոթագրություններ ==