armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Կաշկավալ

Կաշկավալ, կովի և ոչխարի կաթերից պատրաստված դեղին պանիր։ Կաշկավալն ունի հարթ մակերես՝ առանց անցքերի ու ճարպաբծերի, կիսապինդ նյութակազմվածք, ծղոտագույն երանգ, յուղայնությունը՝ 25-32 %: Այս պանիրը շատ երկար է հասունանում՝ ավելի քան 6 ամիս։ Կաշկավալն ստանում են թարմ, բնական կաթից՝ առանց հավելումների, հատուկ զտման միջոցով, ինչի միջոցով միկրոօրգանիզմները ֆիլտրվում են կաթից։ Այս զտումից են մեծապես կախված պանրի հասունացումը, նրա յուրահատուկ համն ու բույրը։


== Ստուգաբանություն ==
«Կաշկավալ» անվանումը ծագում է լատիներեն Caseus (պանիր) և Caballus (ձի) բառերից։


== Տարածվածություն ==

Բուլղարիայում կաշակավալն արտադրվում է կովի կաթից՝ «Վիտոշա կաշկավալ» անվամբ։ Այն կիրառում են՝ ավելացնելով թխվածքաբլիթ։ Բուլղարիայում այս պանիրը մեծ պահանջարկ ունի նաև պիցցա պատրաստելիս։
Ռումինիայում կաշկավալ պատրաստում են կովի կամ ոչխարի կաթից։ Պանիրը կարող են մատուցել նաև մամալիգա ուտեստի հետ միասին։ Տարածված ուտեստ է հանդիսանում նաև սուխարու մեջ թավալած կաշկավալ պանիրը։
Սերբիայում կաշկավալն ավանդաբար պատրաստում են բնական ոչխարի կաթից։ Այսպիսի որակական հատկանիշներով այն շուկայում հայտնվում է հատուկ բրենդի ներքո։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Կաշկավալ Archived 2019-01-07 at the Wayback Machine.
Շրջու (այլ կիրառումներ)

Շրջու, կարող է վերաբերել.

Շրջու, գետ Նախիջևանում (Գողթն գավառում)
Շրջու, գյուղ Նախիջևանում (Գողթն գավառում)
Լինկոլն շրջան (Ջորջիա)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Լինկոլն շրջան (այլ կիրառումներ)Լինկոլն շրջան (անգլ.՝ Lincoln County), ԱՄՆ Ջորջիա նահանգի 159 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 546 կմ² է, բնակչությունը՝ 8.348 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Լինկոլնտոն բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1796 թ.։
Ծոբ

Ծոբ կամ Ծոփ (վրաց.` წოფი), գյուղ Վրաստանի Քվեմո Քարթլիի մարզի Մառնեուլի շրջանում, վարչական կենտրոն Մառնեուլ քաղաքից 37 կմ հեռավորության և ծովի մակարդակից 760 մ բարձրության վրա։


== Բնակչությունը ==
Համաձայն 2002 թվականի տվյալների, գյուղն ուներ 746 բնակիչ, հիմնականում ադրբեջանցիներ և հայեր, որից 351 տղամարդ և 395 կին։ 2014 թվականի տվյալներով, գյուղում ապրում էր 596 մարդ, որից 306 տղամարդ և 290 կին։ Ներկայումս գերակշռում են ադրբեջանցիները (62%)։
Բնակիչներն զբաղվում են անասնապահությամբ և երկրագործությամբ։ Գյուղն ունի միջնակարգ դպրոց։


== Պատմական հուշարձաններ ==
Ծոբից հյուսիս գտնվում է Մեծ Հայքի Գուգարք նահանգի Ծոբոփոր գավառի կենտրոնը, միջնադարյան Հայաստանի նշանավոր Ծոբոփորի ամրոցը (10-11-րդ դարեր), որը պահպանվել է ավերակների տեսքով։ Այնտեղ է գտնվում նաև հայտնի եկեղեցին` Ծոփքի բազիլիկը (5-րդ դար)։


== Ծանոթագրություններ ==
Անտոնինիոս Պիոսի սյուն

Անտոնինիոս Պիոսի սյուն (իտալերեն՝ Colonna di Antonino Pio), սյուն Հռոմի Մարսի դաշտում։ Տեղադրվել է 161 թվականին կայսրեր Մարկոս Ավրելիոսի և Լուցիոս Վերոսի ջանքերով իրենց հոգեհոր՝ նախկին կայսր Անտոնինիոս Պիոսի պատվին։ XVII դարում սյունը թյուրիմացաբար անվանվել է Մարկոս Ավրելիոսի անունով։
Ներկայումս պահպանվել է միայն պատվանդանը։


== Կառուցվածք ==

Սյունն ունեցել է 14,75 մ բարձրություն և 1,9 մ տրամագիծ։ Այն կառուցվել է կարմիր գրանիտից։ Սյան վրա չի եղել ժապավենաձև մաս, ինչպես Տրայանոսի և Մարկոս Ավրելիոսի սյուների վրա։ Ինչպես նշված է սյան արձանագրությունում, կառույցի համար գրանիտը բերվել է դեռևս 106 թվականին։ Սյան պատկերով մետաղադրամներից կարելի է ենթադրել, որ սյան գլխին եղել է Անտոնինիոսի քանդակը։
Սյունը կապված է եղել կայսեր և իր կնոջ՝ Ֆաուստինայի դամբարան–եկեղեցուն, որը գտնվել է սյունից 25 մ հյուսիս՝ սյան հետ կազմելով մեկ ընդհանուր գիծ։


== Պատմություն ==
XVIII դարում սյան պատվանդանը հայտնվել էր հողի հաստ շերտի տակ, սակայն սյունը վեց մետրով դուրս էր մնացել հողից։ 1703 թվականին կառույցը Ֆրանչեսկո Ֆոնտանայի ջանքերով ամբողջովին ազատվում է հողի շերտից, սակայն կառույցի հետագա ճակատագիրը չի վճռվում։ Այն երկար ժամանակ մնում է ծածկի տակ։ 1759 թվականին սյունը վնասվում է հրդեհից։ 1764 թվականին այն փորձում են նորոգել, սակայն սյան գրանիտը նյութ է ծառայում Մոնտեչիտորիո հրապարակի կոթողի համար։
Սյան պատվանդանը այդ նույն ժամանակ տեղափոխվել է և 1741 թվականին վերականգնվել Մոնտեչիտորիո հրապարակում։ 1787 թվականին այն փոխանցվել է Վատիկանի թանգարանին։ Ներկայումս պատվանդանը գտնվում է Վատիկանի պատկերասրահի մուտքի առաջ։


== Պատվանդանի ձևավորում ==
Պատվանդանի մի կողմում կա արձանագրություն, մյուս երկու կողմերում ձիավորների մասնակցությամբ թաղման տեսարան է պատկերված։ Չորրորդ կողմում ներկայացված է կայսրի և նրա կնոջ աստվածացման տեսարան․ պահապան հրեշտակները արծիվների ուղեկցությամբ նրանց երկինք են տանում։ Անտոնինիոս Պիոսը ձեռքին ունի արծվի քանդակով գայիսոն։ Կոմպոզիցիայի ներքևի մասում պատկերված է տղամարդու կերպար, ով խորհրդանշում է Մարսի դաշտը։ Աջից Հռոմը խորհրդանշող կնոջ կերպարանք է․ նա հենված է գայլի, Հռոմուլոսի և Հռեմոսի պատկերով վահանին։


== Արտաքին հղումներ ==
Անտոնինիոս Պիոսի սյունը
Սյան պատմություն Archived 2012-02-04 at the Wayback Machine.
Վլադիմիր Յախոնտով

Վլադիմիր Նիկոլաևիչ Յախոնտով (ռուս.՝ Владимир Николаевич Яхонтов, նոյեմբերի 15 (27), 1899 կամ 1899, Սեդլցե, Լեհական թագավորություն, Ռուսական կայսրություն - հուլիսի 16, 1945(1945-07-16) կամ 1945, Մոսկվա, ԽՍՀՄ), ռուս էլեկտրատեխնիկ, գյուտարար և ձեռնարկատեր։


== Կրթություն ==
Ավարտել է Նիկոլաևյան ինժեներական ուսումնարանը (1866), Պետերբուրգի տեխնիկական գալվանական հաստատությունը (1869)։
1875 թվականին հայտնագործել է առանց կարգավորիչի աղեղային լամպը՝ էլեկտրական մոմը («Յախոնտովի մոմ»), որով սկիզբ է դրել էլեկտրական լուսավորման համակարգի գործնական կիրառմանը։ Յախոնտովի լուսավորման համակարգը բացառիկ հաջողությամբ ցուցադրվել է Փարիզի համաշխարհային ցուցահանդեսում։
1879 թվականին Յա․ կազմակերպել է «Կ․ և Պ․ Ն․ Յաբլոչկով-գյուտարար էլեկտրական լուսավորման ընկերություն» և էլեկտրամեխանիկական գործարան Պետերբուրգում։


== Աշխատանքներ ==
Աշխատանքներ է կատարել էլեկտրական մեքենաների և հոսանքի քիմիիական աղբյուրների ստեղծման ուղղությամբ։


== Պարգևներ ==
Պարգևատրվել է Ռուսական տեխնիկական ընկերության մեդալով։ 1947 թվականին սահմանվել է Յախոնտովի անվան մեդալ, որը երեք տարին մեկ շնորհվում է էլեկտրատեխնիկայի բնագավառի լավագույն աշխատանքին։
Շրոմա

Շրոմա (վրաց.՝ შრომა), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Կախեթի մարզի Լագոդեխի շրջանում։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 1299 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Ուլան Բատորի պատմության թանգարան

Ուլան Բատորի պատմության և վերակառուցման թանգարան (մոնղ.՝ Улаанбаатар хотын Түүх шинэчлэн байгуулалтын музей), Մոնղոլիայի մայրաքաղաք Ուլան Բատորի պատմությանը նվիրված թանգարան, որը գտնվում է քաղաքի Բայանզուրխի շրջանում (5-րդ խորոն)։ Թանգարանի շենքը համարվում է 20-րդ դարի սկզբի Մոնղոլիայի ճարտարապետական հուշարձան։


== Շինության պատմություն ==
1904 թվականին շենքը կառուցել է ռուս վաճառական բուրյաթ Ցոգտո Բադմաժապովը՝ անձնական նպատակներով։ 1921 թվականի հուլիս-օգոստոս ամիսներին այստեղ են տեղակայված եղել Մոնղոլիայի ժողովրդական կուսակցության կենտրոնական կոմիտեն, կառավարությունը, սպառազինությունների միացյալ շտաբը, այստեղ է աշխատել Դամդինի Սուխե-Բատորը։ 1930-ականներին շենքում տեղակայված է եղել Տուվայի Ժողովրդական Հանրապետության դեսպանությունը, այնուհետև տունը հանձնվել է Սուխե-Բատոր թանգարանին։ Սակայն, 1953 թվականին, Չոյբալսանի մահից և Սուխե-Բատորի և Չոյբալսանի համատեղ թանգարան կազմակերպելու որոշումից հետո շենքում տեղակայվել է տպարան։


== Ցուցադրություն ==
1956 թվականի հուլիսի 9-ին շենքում բացվել է Ուլան Բատորի պատմությանը նվիրված առաջին ցուցահանդեսը։ 1960 թվականին, ՄԺԴԿ Կենտրոնական կոմիտեի որոշմամբ, ցուցահանդեսը մշտական է դարձել և տեղակայվել այդ շենքում` դրանով իսկ հիմնելով քաղաքի պատմության թանգարան։ 1970 թվականին Նախարարների խորհրդի որոշմամբ թանգարանի շենքը որպես ճարտարապետական հուշարձան, պաշտպանության տակ է վերցվել։ Թանգարանում ցուցադրվում են ցուցանմուշներ Ձանաբաձարի ժամանակներից մինչև մեր օրեր։ Թանգարանային հավաքածուն պարունակում է 134 փաստաթուղթ, 224 արծաթե իրեր, 30 հնագիտական գտածո, 16 երկրաբանական պատկեր, 132 պատմական ցուցանմուշ, 335 նկար, 77 տպագրական տախտակ և փորագրություն, 54 գծագրեր, սխեմաներ և մակետներ, 898 լուսանկար, 36 ալբոմ, 1883 սլայդներ, նեգատիվներ և դիաֆիլմեր, 27 աուդիո և վիդեո ձայնագրություններ, 62 հուշանվերներ, 234 գրքեր՝ ընդհանուր առմամբ ավելի քան 3832 ցուցանմուշներ։
Թանգարանների միջազգային օրը (մայիսի 18), Երեխաների համաշխարհային օրը (հունիսի 1), քաղաքի օրը (հոկտեմբերի 26), անկախության օրը (դեկտեմբերի 26), թանգարանում մուտքի վճար չի գանձվում։


== Ծանոթագրություններ ==
Շչիտկա

Շչիտկա (ռուս.՝ Щитка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Կլյազմա գետի հարավ-արևելք ափում՝ 4 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 8 կմ է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Օկսկոմու ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Կլյազմա գետն է։ Գետի ենթաավազանը Օկի և Մոկշի գետերն են։ Գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Օկա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 09010300712110000031719
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 110003171
Ավազանի կոդը - 09.01.03.007
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 10
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 0


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Ջիխեթ

Ջիխեթ (վրաց.՝ ჯიხეთის ეკლესია՝ ջիխեթիս էկլեսիա), եկեղեցի Վրաստանում։ Գտնվում է Գուրիայի մարզի Լանչխութի շրջանում։ Կառուցվել է 19-րդ դարում։
Եկեղեցին տեղակայված է Ճղոնագորա գյուղից ոչ հեռու։ Գտնվում է Լանչխութից 12 կմ, Նիգոյիթ գյուղից՝ 3 կմ հեռավորության վրա։ Այնտեղ գտնվում է Թբիլիսի-Բաթում երկաթգծի հերթական կայարանը։ Եկեղեցին մայրուղուց հեռու է 6 կմ։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		


== Տես նաև ==
Օքոնի վանք
Շեֆիլդ Յունայթեդ

Շեֆիլդ Յունայթեդ ֆուտբոլային ակումբ, անգլիական պրոֆեսիոնալ ակումբ Հարավային Յորքշիրի Շեֆիլդ քաղաքից։ Ակումբը հանդես է գալիս Անգլիայի Անգլիայի ֆուտբոլային լիգաների բարձրագույն դիվիզիոնի Պրեմիեր Լիգա առաջնությունում։ Ակումբը հիմնադրվել է 1889 թվականին։ Ակումբի տնային մարզադաշտը Բրեմոլ Լեյնն է հիմնադրման օրվանից, որն այժմ ունի 32,702 նստատեղ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք (անգլ.)
Ռոզալիա Ֆրանգուլյան

Ռոզալիա (Ռուզան) Ֆրանգուլյան (սեպտեմբերի 18, 1925(1925-09-18), Դիլիջան, Հայկական ԽՍՀ, ԱԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - մարտի 26, 1986(1986-03-26), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ ռեժիսոր, սցենարիստ։ ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1967)։


== Կենսագրություն ==
Ռոզալիա Ֆրանգուլյանը ծնվել է 1925 թվականին Դիլիջանում։ 1950 թվականին ավարտել է Համամիութենական կինոինստիտուտի (ՎԳԻԿ) սցենարական ֆակուլտետը։ Այնուհետև 1955 թվականից աշխատել է որպես ռեժիսոր Երևանի փաստա-վավերագրական ֆիլմերի ստուդիայում։ Նկարահանել է ավելի քան 50 վավերագրական և ուսուցողական ֆիլմ։


== Ֆիլմեր ==


== Ծանոթագրություններ ==
Նեկտար

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Նեկտար (այլ կիրառումներ)

Նեկտար՝ քաղցրահամ հեղուկ, որն արտադրվում է մեղրատու բույսերի նեկտարանոցներում։
Բաղադրում է շաքարներ, քիչ քանակությամբ սպիրտներ, հոտավետ, ազոտային, հանքային նյութեր, թթուներ, ֆերմենտներ և այլն։ Նեկտարի բաղադրությունը, քանակը կախված է բույսի տեսակից, տարիքից, ծաղկման փուլից, արևի լույսից և այլն։ Սև հաղարջենու նեկտարը պարունակում է 22—37%, կարմիր հաղարջենունը՝ 32—40%, բալենունը՝ 46—49%, խնձորենունը՝ 46—53% շաքարներ։
Գրավելով միջատներին՝ նեկտարը նպաստում է ծաղիկների փոշոտմանը, հետևապես և տեսակի պահպանմանը, գյուղատնտեսական բույսերի բերքատվության բարձրացմանը։ Մեղուները ծաղիկներից վերցնում են նեկտար, հետագայում վերամշակում և դարձնում են մեղր։ Նեկտարի գոյացումը սկզբում դանդաղ է, հետո արագանում է և հասնում առավելագույնին, երբ ծաղիկը պատրաստ է փոշոտման։ Ծաղկի բեղմնավորումից հետո, ինչպես նաև չորային, երաշտային պայմաններում նեկտարի արտադրությունը դադարում է։ Որոշ բույսերի՝ գայլահատի, մրտավարդի նեկտարը թունավոր է, իսկ բանգիի, մատնոցուկի և այլ թունավոր բույսերինը՝ ոչ։
Լիսովկա (այլ կիրառումներ)

Լիսովկա, կարող է վերաբերել՝


== Ուկրաինայի բնակավայրեր ==
Լիսովկա - գյուղ, Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Կրասնոարմեյսկիում
Լիսովկա - գյուղ, Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Պոպելնյանսկի շրջանում
Լիսովկա - գյուղ, Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Յարմոլինի շրջանում
Լիսովկա - գյուղ, Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Գադյաչի շրջանում
Լիսովկա - գյուղ, Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Նովի Սանժարիի շրջանում


== Ռուսաստանի բնակավայրեր ==
Լիսովկա - գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ելնինսկի շրջանի կազմում։
Լիսովկա - գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Շումյաչինսկի շրջանի կազմում։
Լիսովկա - գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Պոչինկովսկի շրջանի կազմում։
ՈՒԵՖԱ-ի հոբելյանական պարգևներ

ՈՒԵՖԱ-ի հոբելյանական մրցանակներ ցանկը կազմվել է 2004 թվականին, ՈՒԵՖԱ-ի ստեղծման 50-րդ տարեդարձի առթիվ։
ՈՒԵՖԱ-ի կազմի մեջ մտնող երկրներին առաջարկվել է ընտրել վերջին 50 տարիների (1954-2003) տվյալ երկրի լավագույն ֆուտբոլիստին։ 52 ֆուտբոլիստներից բաղկացած ցանկը՝ այսպես կոչված Ոսկե խաղացողների ցանկը, հրապարակվել է 2003 թվականի նոյեմբեր ամսին։ Հայաստանից այդ կոչմանն արժանացել է Խորեն Հովհաննիսյանը։


== Ցանկ ==
 Ավստրիա — Հերբերտ Պրոզահկա
 Ադրբեջան — Անատոլի Բանիշևսկի
 Ալբանիա— Պայանոտ Պանո
 Անգլիա — Բոբի Մուր
 Անդորա — Կոլդո
 Հայաստան — Խորեն Հովհաննիսյան
 Բելառուս — Սերգեյ Ալեյնիկով
 Բելգիա — Պոլ վան Հիմստ
 Բուլղարիա — Խրիստո Ստոիչկով
 Բոսնիա և Հերցեգովինա — Սաֆետ Սուշիչ
 Հունգարիա — Ֆերենց Պուշկաշ
 Գերմանիա — Ֆրից Վալտեր
 Հունաստան — Վասիլիս Հաձիպանագիս
 Վրաստան — Մուրթազ Խուրցիլավա
 Դանիա — Միքայել Լաուդրուպ
 Իսրայել — Մորդեկայ Շպիգլեր
 Իռլանդիա — Ջոննի Ջայլզ
 Իսլանդիա — Ասգեյր Սիգուրվինսսոն
 Իսպանիա — Ալֆրեդո դի Ստեֆանո
 Իտալիա — Դինո Ձոֆֆ
 Ղազախստան — Եվգենի Յարովենկո
 Կիպրոս — Սոտիրիս Կայֆաս
 Լատվիա — Ալեքսանդր Ստարկով
 Լիտվա — Արմինաս Նարբեկովաս
 Լիխտենշտայն — Ռայներ Հասլեր
 Լյուքսեմբուրգ — Լուի Պիլո
 Հյուսիսային Մակեդոնիա — Դարկո Պանչև
 Մալթա — Կարմել Բուսուտիլ
 Մոլդովա — Պավել Չեբանու
 Նիդերլանդներ — Յոհան Կրոյֆ
 Նորվեգիա — Ռունե Բրատսետ
 Լեհաստան — Վլոձիմեժ Լյուբանսկի
 Պորտուգալիա — Էյսեբիո
 Ռուսաստան — Լև Յաշին
 Ռումինիա — Գեորգե Հաջի
 Սան Մարինո — Մասսիմո Բոնինի
 Հյուսիսային Իռլանդիա — Փիթ Ջենինգս
 Սերբիա և Չեռնոգորիա — Դրագան Ջաիչ
 Սլովակիա — Յան Պոլուհար
 Սլովենիա — Բրանկո Օբլակ
 Թուրքիա — Հաքան Շուքյուր
 Ուկրաինա — Օլեգ Բլոխին
 Ուելս — Ջոն Չառլզ
 Ֆարերյան կղզիներ — Աբրահամ Լոկին
 Ֆինլանդիա — Յարի Լիթմանեն
 Ֆրանսիա — Ժյուստ Ֆոնտեն
 Խորվաթիա — Դավոր Շուկեր
 Չեխիա — Յոզեֆ Մազոպուստ
 Շվեյցարիա — Ստեֆան Շապյուիզա
 Շվեդիա — Հենրիկ Լարսոն
 Շոտլանդիա — Դենիս Լոու
 Էստոնիա — Մարտ Պոոմ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՈՒԵՖԱ-ի պաշտոնական կայքում (անգլ.)
Տեոլանդիա

Տեոլանդիա (պորտ.՝ Teolândia), համայնք Բրազիլիայի հյուսիսարևելյան տարածաշրջանում՝ Բաիա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Հյուսիս-կենտրոնական նահանգի Բաիա մարզում։ Մտնում է Իլեուս Իտաբունա գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 12 673 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 288,272 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 44,0 մարդ/կմ²։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 33.259.661,00 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 2.634,01 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 0,591 (տվյալները՝ ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)։


== Ծանոթագրություններ ==
Աուստրիա Վիեննա

Աուստրիա Վիեննա, ավստրիական ֆուտբոլային ակումբ Վիեննա քաղաքից։ Ակումբը ստեղծվել է 1911 թվականին և ներկայումս հանդես է գալիս Բունդեսլիգայում՝ Ավստրիայի բարձրագույն դիվիզիոնում։ Տնային մարզադաշտը «Ջեներալի Արենան» է։
Ռապիդ Վիեննայի հետ Աուստրիան Ավստրիայի երկու ակումբներից է, որ երբեք դուրս չի մնացել Բունդեսլիգայից։ Աուստրիան 24 անգամ հաղթել է Ավստրիայի առաջնությունը, 27 անգամ՝ Ավստրիայի գավաթը, 6 անգամ՝ Ավստրիայի սուպերգավաթը։ 1978 թվականին թիմը հասավ ՈՒԵՖԱ Գավաթակիրների գավաթի եզրափակիչ։


== Նվաճումներ ==
Ավստրիայի առաջնությունՀաղթող (24). 1923–24, 1925–26, 1948–49, 1949–50, 1952–53, 1960–61, 1961–62, 1962–63, 1968–69, 1969–70, 1975–76, 1977–78, 1978–79, 1979–80, 1980–81, 1983–84, 1984–85, 1985–86, 1990–91, 1991–92, 1992–93, 2002–03, 2005–06, 2012–13Ավստրիայի գավաթՀաղթող (27). 1920–21, 1923–24, 1924–25, 1925–26, 1932–33, 1934–35, 1935–36, 1947–48, 1948–49, 1959–60, 1961–62, 1962–63, 1966–67, 1970–71, 1973–74, 1976–77, 1979–80, 1981–82, 1985–86, 1989–90, 1991–92, 1993–94, 2002–03, 2004–05, 2005–06, 2006–07, 2008–09Ավստրիայի սուպերգավաթՀաղթող (6). 1990, 1991, 1992, 1993, 2003, 2004Վիեննայի գավաթՀաղթող (2). 1948, 1949


=== Միջազգային ===
Միտրոպայի գավաթՀաղթող (2). 1933, 1936ՈՒԵՖԱ Գավաթակիրների գավաթԵրկրորդ տեղ (1). 1978


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Աուստրիայի պաշտոնական կայքը Archived 2017-09-04 at the Wayback Machine.
Աուստրիայի պաշտոնական Ֆեյսբուքի էջը
Աուստրիայի պաշտոնական Ինստագրամի էջը
Աուստրիայի պաշտոնական Տվիտերի էջը
Աուստրիան transfermarkt-ում
Աուստրիան futbol24.com-ում
Աուստրիան soccerway.com կայքում
Աուստրիան ՈՒԵՖԱ-ի պաշտոնական կայքում
Մալեսկո

Մալեսկո  (իտալ․՝Malesco) կոմունա Իտալիայում, Պիեմոնտ մարզի Վերբանիո Կուզիո Օսոլայի գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1454 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը 34 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 43 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 28030։ Հեռախոսային կոդ՝ 0324։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Կոմունայի վարչակազմ ==
Հեռախոս։ 0324 92261
Էլեկտրոնային հասցե։ malesco@malesco.net
Պաշտոնական կայք։ http://www.malesco.net/


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրի պաշտոնական կայք (իտալ.)
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.


== Ծանոթագրություններ ==
Գալիլեա (Իսրայել)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Գալիլեա (այլ կիրառումներ)
Գալիլեա (եբրայերեն՝ הַגָּלִיל‎, һա-Գալիլ, «մարզ, շրջան, տեղանք»; արաբ․՝ الجليل‎‎ ալ-Ջալիլ), պատմական մարզ Իսրայելի հյուսիսում, Լիբանանի սահմանին։ Արևմուտքում եզրավորված է Միջերկրական ծովով, հարավում՝ Իսրայելյան դաշտավայրով, իսկ արևելքում՝ Հորդանանի դաշտավայրով։ Ավանդաբար բաժանվում է Վերին և Ներքին Գալիլեաների։


== Պատմություն ==
Ք.ա. III հազարամյակում Գալիլեան բնակեցվում է հանանեյների կողմից։ Ք. ա II հազարամյակում այստեղ են հաստատվում խուռիները, խեթերը և Եգիպտացիները։ Հետո տարածքը ընկնում է հրեաների ուշադրության առանցքում և ընդգրկվում է Իսրայելի թագավորության կազմում։ Ք.ա. 722 թվականին Գալիլեան անցնում է Ասորեստանին, տեղաբնիկները վտարվում են տարածքից և բնակեցվում ասորիներով։ Ք.ա. 539 թվականին Գալիլեան միացվում է Աքեմենյան պետությանը, իսկ Ք.ա. 333 թվականին Գալիլեան գրավում է Ալեքսանդր Մակեդոնացին։ Հելլենիստական շրջանում Գալիլեան անցնում է Պտղոմեոսներին, իսկ հետո Սելևկյաններին մինչև Ք.ա. 63 թ. Գալիլեայի նվաճումը Հռոմեացիների կեղմից։
Մինչև Հռոմեացիների նվաճումը Գալիլեան ժամանակառժամանակ ենթարկվում էր Իսրայելի թագավորության ավազակային հարձակումներին, որոնց ժամանակ բնակչությանը թալանելուց զատ, հրեաները ստիպում էին տեղաբնիկներին ընդունել հուդայականություն։ Մեր թվարկության I դարում Հուդա Գալիլեացին մի քանի այլ հուդայական հոգևորականների հետ Սեպֆորիս քաղաքում խռովություններ և անկարգություններ է կազմակերպում, հրահրելով հռոմեացիներին՝ ինչի արդյունքում բնակչության մի մասը սպանվեց, իսկ մյուսը՝ ստրկացվեց։ Տաճարի և Երուսաղեմի կործանումից հետո 70-ական թվականներին սկսվում է հրեաների մասսայական միգրացիա դեպի ամայացած Գալիլեա այսպիսով սկսվում է, Սամարիայի և Գալիլեայի հողերի յուրացումը հրեաների կողմից, կառուցվում է սինագոգ։ 636 թ. նվաճվում է Արաբական խալիֆայության կողմից և կցվում Հորդանանի մարզին։


== Գալիլեան Աստվածաշնչում ==
Գալիլեայի 20 քաղաքները Սողոմոն Իմաստունը տալիս է Տյուրոսի (Լիբանանի) իշխան Հիրամին ([[|3 թգ. ]]9:11)։
Հեթանոսական Գալիլեան (լատ.՝ Galileae gentium; հուն․՝ Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν) Հիշատակվում է Եսայի մարգարեի մոտ (Ես. 9:2).
Գալիլեայի քաղաք՝ Բեթսայիդայում են ծնվել Անդրեաս, Պետրոս և Փիլիպպոսը առաքյալները, իսկ Նազարեթում ապրել է Հիսուսը։


== Պատկերասրահ ==


== Գրականություն ==
Aviam, M., "Galilee: The Hellenistic to Byzantine Periods," in The New Encyclopedia of Archaeological Excavations in the Holy Land, vol. 2 (4 vols) (Jerusalem: IES / Carta), 1993, 452–458.
Meyers, Eric M. (ed), Galilee through the Centuries: Confluence of Cultures (Winona Lake, IN: Eisenbrauns, 1999) (Duke Judaic Studies 1).
Chancey, A. M., Myth of a Gentile Galilee: The Population of Galilee and New Testament Studies (Cambridge: Cambridge University Press, 2002) (Society of New Testament Monograph Series 118).


== Ծանոթագրություններ ==
Շկուրատովկա (այլ կիրառումներ)

Շկուրատովկա, կարող է վերաբերել՝

Շկուրատովկա - գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Բելոպոլիեի շրջանում
Շկուրատովկա - գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռոսլավլսկի շրջանի կազմում
Նախիջևան գետ

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Նախիջևան (այլ կիրառումներ)Նախիջևան, գետ է, որը սկզբնավորվում է Շահապոնք գավառամասի Բջնակի լճակից ու մերձակա անտառապատ ձորերից։ Հոսում է Շահապոնք գավառամասով, Ճահուկ և Նախճավան գավառներով և Նախիջևան քաղաքից ներքև միախառնվում է Արաքս գետին։ Այս գետը ունի 26 սնող վտակներ ու գետակներ (Գոմեր, Եզատունք, Կուքի, Սաղուասոնք, Շահապոնք, Ճահուկ, Նորս և այլն)։ Այն ունի 81 կմ երկարություն և Նախիջևանի տարածքով հոսող ամենաերկար գետն է։ Գետի վրա՝ այժմյան Վայխր և Սալասուզ գյուղերի մոտ, 1980-ական թվականներին կառուցվել են երկու մեծ ջրամբարներ։


== Գրականություն ==
Ա. Այվազյան,  Նախիջևան. բնաշխարհիկ պատկերազարդ հանրագիտակ։
Թոց

Թոց, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Տրապիզոնի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Տրապիզոնի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Կերեն (գյուղ, Քաշաթաղի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Կերեն (այլ կիրառումներ)

Կերեն, գյուղ Արցախի Հանրապետության Քաշաթաղի շրջանում՝ շրջկենտրոնից 125 կմ հարավ՝ Ողջի գետի միջին հոսանքի աջ ափին Կովսական-Կապան ճանապարհի վրա։ Գտնվում է հանրապետության հարավ-արևմտյան հատվածում, Բերձոր շրջկենտրոնից 107 կմ հեռավորության վրա, իսկ մայրաքաղաք Ստեփանակերտից` 157 կմ հեռավորության վրա։
2013 թվականից հարևան Սպիտակաշեն և Գրհամ գյուղերի հետ միասին կազմում է Կերեն համայնքը։


== Աշխարհագրություն ==
Համայնքը հարթավայրային է, վարչական և գյուղատնտեսական նշանակության հողերի վերաբերյալ ստույգ տեղեկություններ չկա, կադաստրային չափագրումներ չեն իրականացվել։ Կերեն համայնքի սահմանային գոտով հոսում է Ողջի գետը։


== Պատմություն ==
Ազատագրվել է 1993 թվականի հոկտեմբերին, բնակեցվել է 1998 թվականին՝ Ադրբեջանից բռնագաղթած հայ փախստականներով։
Գյուղը էլեկտրաֆիկացված չի։
2020 թվականի Արցախյան երկրորդ պատերազմի հետևանքով գյուղը հայաթափվել և անցել է Ադրբեջանի հսկողության տակ։


== Բնակչություն ==
Բնակչությունը 2003 թվականի տվյալներով 32 մարդ է։ 2015 թվականին համայնքի բնակչության թվաքանակը կազմում է 38 մարդ, կա 11 տնտեսություն։
Բնակավայրի ազգաբնակչության փոփոխությունը.


== Տնտեսություն ==
Զբաղվում են այգեգործությամբ և բանջարաբոստանային բույսերի մշակությամբ։


== Հասարարակական կառույցներ ==
2015 թվականի դրությամբ համայնքում գործում էր գյուղապետարան, միջնակարգ դպրոց, որտեղ սովորում էին 14 աշակերտներ։


== Ծանոթագրություններ ==
Բոբինգեն

Բոբինգեն (գերմ.՝ Bobingen), քաղաք Գերմանիայում, Բավարիա երկրամասում։
Մտնում է Աուգսբուրգի շրջանի կազմի մեջ։ Գտնվում է Շվաբիա վարչական շրջանի ենթակայության տակ։ Բնակչությունը 16 468 մարդ է (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31ի տվյալների)։ Տարածքը 50,45 կմ² է։ Պաշտոնական կոդը՝ 09 7 72 125։
Քաղաքը ստորաբաժանվում է 6 քաղաքային համայնքների։


== Պատմություն ==
Այն ժամանակ, երբ Բոբինգենի վայրում ապրում էին ալեմանները, նրանք կոչում էին բնակավայրը Ռովո։ Ամենայն հավանականությամբ դա նրանց ցեղապետի անունն էր։ Առաջին անգամ այդ անունը հիշատակվել է 506 թվականին։ 993 թվականին ժամանակագրության նշվում էր "Pobinga" անունը, որ նշանակում է «մարդ Ռովոյից»։ "Pobinga" անունը աստիճանաբար վերափոխվեց Bobingen։ Բոբինգենը այդ ժամանակ աուգսբուրգյան արքեպիսկոպոսների նստավայրն էր։ 1803 թվականին Բոբինգենն անցնում է բավարական թագավորության իրավասության ներքո։ 1847 թվականին Լինդաուից մինչև Հոֆ երկաթգծի կառուցումը Բոբինգեն բերեց առաջին շոգեքարշները։ Դրանից կես դար անց՝ 1899 թվականին, Բոբինգենում ստեղծվեց առաջին արտադրական ընկերությունը․ արհեստական մետաքսի արտադրության գործարան։ Եվս կես դար անց՝ 1953 թվականին, Բոբինգենը աճեց Markt կարգավիճակի, և միայն 1969 թվականին նա ստացավ քաղաքի իրավունք և կարգավիճակ։


== Տեսարժան վայրերը ==
1972 թվականին Բոբինգենում հայտնվեց սեփական Stadthalle–ը, որը դարձավ քաղաքի մշակութային կենտրոնը։ Բոբինգենում կա հինգ վանք։ Վանքերը ոչ միայն քրիստոնեական են, այլև մուսուլման։ Բացի մզկիթից, որ ստեղծվել է վերջերս, քաղաքը զբոսաշրջիկներին կարող է հպարտությամբ ներկայացնել Սուրբ Վոլֆգանգի եկեղեցին (St. Wolfgang- und Wendelin-Kapelle), Սուրբ Ֆելիցիայի եկեղեցին (St. Felizitas), Սուրբ Մարիայի եկեղեցին (Rokoko-Wallfahrtskirche Mariae Himmelfahrt) և Ավետարանչական եկեղեցին (Evangelische Dreifaltigkeitskircһе)։
Բացի եկեղեցիներից՝ Բոբինգենի հին կենտրոնում թաքնված են մի քանի հրաշալի առանձատներ, որ տեղի բնակիչն երի կողմից անվանվել են պալատներ՝ Ստորին, Վերին և Միջին (Unteres Schlösschen, Oberes Schlösschen, Mittleres Schlösschen)։ Կան նաև երեք փոքր պալատներ՝ Սուրբ Խաչը (Heilig-Kreuz-Schlösschen), Կոզիմոնոն (Cosimosinisches Schlösschen) և Շտաուդենների տունը (Stauden-Haus)։
Դեռ հնուց քաղաքում կան երկու ալրաղացներ՝ Միջին և Վերին։ Կան նաև հնամյա գարեջրատներ և նման վայրեր, իհարկե, հնության համուհոտով։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական էջ (գերմ.)
Վահագն Հարությունյան (պետական գործիչ)

Վահագն Ֆելիքսի Հարությունյան (օգոստոսի 7, 1972(1972-08-07), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), ՀՀ պետական գործիչ, ՀՀ կառավարությանն առընթեր պետական գույքի կառավարման վարչության աշխատակազմի ղեկավար։


== Կրթություն ==
1991-1996 թթ. - սովորել և ավարտել է Երևանի ժողովրդական տնտեսության ինստիտուտը՝ «աշխատանքի էկոնոմիկա և սոցիոլոգիա» մասնագիտությամբ՝ տնտեսագետի որակավորմամբ։


== Աշխատանքային գործունեություն ==
1989-1990 թթ. - աշխատել է Երևանի էլեկտրաապարատների գործարանում՝ որպես հերթափոխի պետ։
1998-2012 թթ. - աշխատել է ՀՀ Նախագահի աշխատակազմում որպես գործերի կառավարչության առաջին կարգի֊ մասնագետ, առաջատար մասնագետ, այնուհետև՝ շահագործման և ծառայությունների բաժնի ավագ կազմակերպիչ։
2012 թ. ապրիլի 11-ին ՀՀ վարչապետի որոշմամբ նշանակվել է ՀՀ կառավարությանն առընթեր պետական գույքի կառավարման վարչության աշխատակազմի ղեկավարի պաշտոնակատար։
2012 թ. հուլիսի 3-ին ՀՀ վարչապետի որոշմամբ նշանակվել է Հայաստանի Հանրապետության կառավարությանն առընթեր պետական գույքի կառավարման վարչության աշխատակազմի ղեկավար։


== Պարգևներ և կոչումներ ==
Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիական ծառայության երկրորդ դասի պետական խորհրդական (2014)։Ամուսնացած է, ունի երկու զավակ։ Հայաստանի հանրապետական կուսակցության անդամ է։


== Ծանոթագրություններ ==
Սուպրունովի առանձնատուն

Ի. Ա. Սուպրունովի առանձնատուն (ռուս.՝ Особняк И. А. Супрунова), շենք Դոնի Ռոստովում, որը գտնվում է Պուշկինի փողոցում (շենք №79): Առանձնատունը կառուցվել է XX դարի սկզբին և պատկանել է ռոստովցի հացահատիկի արդյունաբերող և ձիաբույծ Իվան Ալեքսանդրովիչ Սուպրունովին։ Շենքն ունի մշակութային ժառանգության տարածաշրջանային նշանակության օբյեկտի կարգավիճակ։


== Պատմություն ==
Սուպրունովի առանձնատունը կառուցվել է XX դարի սկզբին։ Այս տան շինարարության հետ կապված է քաղաքային լեգենդ։ Իբր Սուպրունովը Իտալիա կատարած այցի ընթացքում որոշել է զբոսնել Նեապոլի փողոցներով (մեկ այլ վարկածով՝ Ջենովայի)։ Վաճառականին այնքան է գրավել մի նրբաճաշակ առանձնատուն, որ նա որոշել է ամեն գնով գնել այն և տեղափոխել Ռոստով։ Վաճառականն այս առաջարկով դիմել է տան սեփականատիրոջը, որը սկզբում հրաժարվել է, բայց Սուպրունովը նրան այնքան մեծ գումար է առաջարկել, որ նա համաձայնել է։ Առանձնատունը քանդվել է, տեղավորվել բեռնանավի վրա և տեղափոխվել Դոնի Ռոստով։ Այնտեղ առանձնատունը վերականգնվել է, նրա հավաքմանը Սուպրունովը հետևել է անձամբ։ Սակայն կարծիք կա, որ առանձնատան իտալական ծագման մասին լուրերը տարածել է հենց Սուպրունովը` իր բիզնեսին ուշադրություն գրավելու նպատակով։ Մեկ այլ վարկածի համաձայն, որը գրառված է Սուպրունովի դստեր խոսքերից, տունը կառուցվել է տեղական շինանյութով` 1910 թվականի Բրյուսելի համաշխարհային ցուցահանդեսից վաճառականի բերած նախագծով։
Առանձնատունը երեսպատված էր մարմարով և մայոլիկայով։ Լուսամուտատեղերն ունեցել են կիսաշրջանաձև ավարտ, կենտրոնական մուտքը ձևավորված էր մարմարե պորտալով։ Տան դիմաց եղել է նախապարտեզ, իսկ հետևում` երկնագույն մայոլիկայով երեսպատված լողավազանով պարտեզ։ Պուշկինի փողոցի երկայնքով տեղադրված է եղել բարձր ցոկոլով և կռածո ցանցավանդակով ցանկապատ։ Հարկային փաստաթղթերում շենքը գնահատվել է 17 հազար ռուբլի։ Առանձնատանը Իվան Սուպրունովն ապրել է իր ընտանիքի հետ։
Խորհրդային իշխանության հաստատումից հետո առանձնատունն ազգայնացվեց, իսկ Սուպրունովը ձերբակալվեց և անհետ կորավ։ Նրա նախկին տանը սկսեցին գործել մանկամսուր և երեխաների ընդունման կետ։
Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ առանձնատունը լրջորեն ավերվեց. կորսվեցին մարմարե երեսպատվածքը, տանիքը և եզրապատերը։ 1950-ական թվականների առաջին կեսին տունը վերակառուցվել է կեղծ դասական ոճով և որպես բնակելի տուն հանձնվել Հյուսիսկովկասյան երկաթուղու աշխատակիցներին։ Սկզբնական դեկորից պահպանվել է ցոկոլային հարկի մուգ մարմարից երեսպատվածքը։


== Ծանոթագրություններ ==
Կեցան

Կեցան, Կեծան (այժմ՝ Մյուկյուս), գետ Հայկական լեռնաշխարհում, Արևելյան Տիգրիսի աջ վտակը; Երկարությունը մոտ 73,5 կմ է։ Սկիզբ է առնում Ռշտունյաց լեռների վրա գտնվող Գյոլլու լճից (շամբուտ)։ Սնումը խառն է, հորդացումը՝ հունիսին։
Պիտելինո

Պիտելինո (ռուս.՝ Пителино), քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի Ռյազանի մարզի Պիտելինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2257 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Սյու Մայրիկ

Սյու Մայրիկ (անգլ.՝ Sue Myrick, օգոստոսի 1, 1941(1941-08-01), Տիֆֆին, Օհայո, ԱՄՆ), ամերիկացի պետական և քաղաքական գործիչ, որը ներկայացնում է ԱՄՆ հանրապետական կուսակցությունը։ 1987-1991 թվականներին եղել է Շառլոթի քաղաքապետ։


== Կենսագրություն ==
Սյու Մայրիկը ծնվել է 1941 թվականի օգոստոսի 1-ին Օհայո նահանգի Տիֆֆին քաղաքում։ Ավարտել է Օհայո նահանգի Օտտավա շրջանի Պորտ Քլինթոնի միջնակարգ դպրոցը։ Սյուն սովորել է Տիֆֆինի Հեյդելբերգի համալսարանում, Սենեկայի շրջան, Օհայո։ Ուսուցիչ է աշխատել կիրակնօրյա դպրոցում, այնուհետև զբաղվել է գովազդային և հասարակական կապերի ոլորտի աշխատանքներով։ Եղել է Myrick Advertising and Public Relations և Myrick Enterprisess-ի նախկին նախագահը և գլխավոր գործադիր տնօրենը։
1981 թվականին Սյու Մայրիկը դարձել է Շառլոթի քաղաքային խորհրդի անդամ։ 1983 թվականին վերընտրվել է Շառլոթի քաղաքային խորհրդի կազմում և այնտեղ աշխատել մինչև 1985 թվականը։ 1987 թվականին դարձել է պատմության մեջ Շառլոթի առաջին կին քաղաքապետը։ 1989 թվականին Սյու Մայրիկը վերընտրվել է Շառլոթի քաղաքապետի պաշտոնում, ապա խոստովանել, որ 1973 թվականին կապ է հաստատել ամուսնու հետ, երբ նա ամուսնացած էր մեկ այլ կնոջ հետ։ 1992 թվականին Սյուն մասնակցել է ԱՄՆ Սենատի ընտրություններին, սակայն պարտություն է կրել ներկուսակցական ընտրություններում։
1994 թվականին Սյու Մայրիկը ընտրություններում կարողացել է հաղթել Ալեքս ՄըքՄիլանին և դառնալ Հյուսիսային Կարոլինայի 9-րդ ընտրատարածքից ԱՄՆ Ներկայացուցիչների պալատի անդամ։ Հետագայում նա մի քանի անգամ վերընտրվել է այդ պաշտոնում՝ մյուս թեկնածուներից մեծ տարբերությամբ։ 2012 թվականի փետրվարի 7-ին հայտարարել է, որ ազատվում է ԱՄՆ Ներկայացուցիչների պալատի անդամի պաշտոնից։
Սյու Մայրիկը Ներկայացուցիչների պալատի ամենապահպանողական անդամներից էր։ Տուժելով քաղցկեղային ուռուցքից՝ Սյուն Ներկայացուցիչների պալատում ակտիվորեն հանդես է եկել կրծքագեղձի քաղցկեղով հիվանդների համար ապահովագրության ընդլայնված բուժման հնարավորության համար։ 2006 թվականին գրավոր բողոք է հայտնել ԱՄՆ նախագահ Ջորջ Բուշին ԱՄՆ արևելյան ափին էմիրաթական DP World ընկերությանը 6 նավահանգիստներ վաճառելու վերաբերյալ։


== Ծանոթագրություններ ==
Ալա-Տաու

Ալա-Տաու (ռուս.՝ Ала-тау), գյուղ Ռուսաստանի Խակասիա հանրապետության Ասկիզսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2004 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 19 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Պալմեյրաս դու Տոկանտինս

Պալմեյրաս դու Տոկանտինս  (պորտ.՝ Palmeiras do Tocantins), համայնք Բրազիլիայում՝ Տոկանտինս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Արևմտյան Տոկանտինսի մարզում։ Մտնում է Բիկու դու Պապագայուի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 5 930 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 747,895 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 7,9 մարդ/կմ²։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 13.718.691,00 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 2.573,86 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է 0,582 (տվյալները՝ ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)։


== Արտաքին հղումներ ==
Տեղեկություններ Պալմեյրաս դու Տոկանտինսի մասին
Լեսիճինե

Լեսիճինե (վրաց.՝ ლესიჭინე), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Սամեգրելո-Զեմո Սվանեթ մարզի Չխորոծղուի շրջան‎‎‎ում։


== Դիրք ==
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 130 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Չխորոծղույից հեռու է 8 կմ։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 2321 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Մոնտեգալդելա

Մոնտեգալդելա  (իտալերեն՝ Montegaldella), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Վենետո մարզում՝ Վիչենցա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1721 մարդ (2008), բնակչության խտություն՝ 132 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 13 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս 36040։ Հեռախոսային կոդ՝ 0444։


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրի պաշտոնական կայքը (իտալ.)


== Ծանոթագրություններ ==
Ֆեշենկա

Ֆեշենկա (ռուս.՝ Фешенка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Կոդիմա գետի ձախ ափին՝108 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 10 կմ է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը -  03020300112103000027746
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 103002774
Ավազանի կոդը - 03.02.03.001
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 03
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 0


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Օլխովցի-Լազի

Օլխովցի-Լազի (ուկրաիներեն՝ Вільхівці-Лази), գյուղ Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Տյաչևի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Օլխովցի-Լազի գյուղում բնակվում էր 3 215 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,225 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 1428889 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Լեչեգսու

Լեչեգսու, Ալչակսու, գետ Արաքսի ավազանում։ Թուզլու և Լեչեգսու գետերի ջրբաժանը բաժանում է արևելքից արևմուտք ձքվող Բյուրակն-Մնձուրյան լեռնահամակարգը։


== Ծանոթագրություններ ==
Ուլյուտա (այլ կիրառումներ)

Ուլյուտա, կարող է վերաբերել՝

Ուլյուտա - գետ Ռուսաստանում, Կատունի վտակը
Ուլյուտա - գետ Ռուսաստանում, Ուրսուլի վտակը
Աֆրոեվրասիա

Աֆրոեվրասիա (հազվադեպ Աֆրասիա կամ Եվրաֆրասիա) գերմայրցամաք և ցամաքի խոշորագույն հատվածը Երկրի վրա, որն իր մեջ ներառում է Աֆրիկա և Եվրասիա մայրցամաքները (Եվրասիան իր հերթին բաժանվում է Ասիայի և Եվրոպայի)։ Ընդհանուր մակերեսը կազմում է 84 980 532 քառակուսի կիլոմետր տարածք, որի վրա բնակվում է մոտ 6.7 միլիարդ մարդ կամ Երկրի բնակչության մոտավորապես 85 %-ը։ Այն նաև հայտնի է որպես Հին Աշխարհ՝ ի հակադրություն Ամերիկայի, որն անվանում են Նոր Աշխարհ։
Աֆրոեվրասիա մայրցամաքը հիշատակվում էր, որպես համաշխարհային կղզի` անվանում, որն առաջարկվել էր սըր Հելֆորդ Ջոն Մաքքինդերի կողմից «Պատմության աշխարհագրական առանցքը» հոդվածի մեջ։ Տերմինն իր մեջ չի ներառում ոչ մայրցամաքային կղզիները և կղզեխմբերը։


== Երկրաբանություն ==
Երկրաբանության մեջ համարվում է, որ Աֆրոեվրասիան գերմայրցամաք կդառնա, երբ Աֆրիկան բախվի Եվրոպային, թեև Աֆրիկան միացած էր Եվրասիային մինչև Սուեզի ջրանցքի շինարարությունը։ Ինչպես ենթադրվում է, դա տեղի կունենա 600 000 տարի հետո, երբ Իսպանիայի հարավային կետը կհասնի Աֆրիկային։ Երբ դա տեղի ունենա, Միջերկրական ծովը կմեկուսացվի Ատլանտյան օվկիանոսից։ Աֆրիկայի և Եվրոպայի վերջնական միաձուլումը, ինչպես համարվում է, տեղի կունենա 70 միլիոն տարի անց՝ միացնելով Միջերկրածովյան շրջանը և նոր լեռնաշղթաներ գոյացնելով` ի լրացում Ալպերին։


== Բաժանում ==
Սովորաբար Աֆրոեվրասիան բաժանում են Աֆրիկայի և Եվրասիայի Սուեզի ջրանցքով, իսկ Եվրասիան բաժանում են Եվրոպայի և Ասիայի` Ուրալով և Կովկասով։ Սակայն գոյություն ունի նաև բաժանում Եվրասիա-Հյուսիսային Աֆրիկա և Սահարայից հարավ ընկած Աֆրիկայի` մշակութային և պատմական պատճառներով։
Գերմանացի ճարտարապետ Գերման Զյորգելն առաջարկում էր ցանկապատել Ջիբրալթարի նեղուցը հիդրոէլեկտրկական ամբարտակով և ավելի փոքր ամբարտակով` Դարդանելի նեղուցը։ Արդյունքում, Միջերկրական ծովի մակարդակը կիջներ, իսկ Եվրոպան և Աֆրիկան կվերածվեինք մեկ մայրցամաք` Ատլանտրոպայի։


== Ծանոթագրություններ ==
Despacito

«Despacito», պուերտոռիկացի երաժիշտ Լուիս Ֆոնսիի երգը վոկալիստ Դեդի Յանկիի մասնակցությամբ։ Թողարկվել է 2017 թվականի հունվարի 13-ին։ Երգի ռեմիքսային տարբերակը, որ թողարկվել է 2017 թվականի ապրիլի 17-ին Ջասթին Բիբերի մասնակցությամբ, գլխավորել է ԱՄՆ-ի (Billboard Hot 100) և Մեծ Բրիտանիայի (UK Singles Chart) հիթ-շքերթները, ինչը դարձել է միակ դեպքը իսպանալեզու երգի համար սկսած 1996 թվականին, երբ հիթ էր «Macarena»-ն։ Տեսահոլովակն 2021 թ. հունիս ամսվա դրությամբ Youtube-ում ունի ավելի քան 7 միլիարդ դիտում։


== Պատմություն ==
«Despacito» երգը միավորում է լատին փոփ և ռեգեթոն ոճերը 89 հարված րոպեում տեմպով։
Երգն ստացել է դրական արձագանքներ երաժշտական քննադատների և ինտերնետ-հրատարակությունների կողմից և դարձել է համաշխարհային հիթ։ Սինգլը գլխավորել է Ավստրիայի, Արգենտինայի, Մեծ Բրիտանիայի (UK Singles Chart), Վենեսուելայի, Գերմանիայի, Իտալիայի, Կոլումբիայի, ԱՄՆ-ի, Ֆրանսիայի, Չիլիի, Շվեդիայի, Էկվադորի և այլ երկրների հիթ-շքերթները։ Երգը դեբյուտացվել է № 1-ում Իսպանիայում 2017 թվականի հունվարի 19-ին և ստացել է ոսկե հավաստագիր։
ԱՄՆ-ում երգը դեբյուտացվել է Hot Latin Songs հիթ-շքերթի № 2-ում՝ դառնալով Ֆոնսիի համար ամենաբարձր ձեռքբերումը 2009 թվականի ընթացքում, երբ նրա «Aquí Estoy Yo»-ն գլխավորեց հիթ-շքերթը։ «Despacito»-ն նաև դարձել է Ֆոնսիի առաջին երգը, որը գրավել է US Latin Digital Songs chart թվային հիթ-շքերթի ամենաբարձր հորիզոնականը 2017 թվականի հունվարի 19-ին։ Ընդհանուր առմամբ դա Daddy Yankee-ի կարիերայի 48-րդ հիթն է և ամենաբարձր դեբյուտը Hot Latin Songs-ում։ Սինգլը նաև դեբյուտացվել է US Latin Streaming Songs հիթ-շքերթի № 3-ում 2,7 միլիոն վաճառքով (Spotify և YouTube), № 19-րդ հորիզոնականում ռադիոեթերային US Latin Airplay հիթ-շքերթում 7,4 միլիոն ռադիոկատարումներով։ Նաև այն դեբյուտացվել է Billboard Hot 100 հիթ-շքերթի № 88-ում՝ դառնալով Ֆոնսիի երրորդ երգը, որը կարողացավ տեղ գրավել ամերիկյան հիթ-շքերթում և յոթերորդը Դեդի Յանկիի համար։ Մի քանի շաբաթ անց ռեմիքսային տարբերակը հասել է № 1-ի Hot 100-ում, ինչն առաջին անգամ էր Fonsi-ի և Yankee-ի կարիերայում և 5-րդ անգամ Բիբերի համար։ Նաև Բիբերը դարձել է պատմության մեջ առաջին կատարողը, որը երկու շաբաթ անընդմեջ ունեցել է երկու տարբեր երգեր, որոնք զբաղեցրել են Billboard Hot 100 հիթ-շքերթի ամենաբարձր հորիզոնականը։
Ռեմիքսային տարբերակում Ջասթին Բիբերի մասնակցության շնորհիվ այդ երգը դարձել է առաջին իսպանալեզու երգը, որը գլխավորել է Billboard Hot 100-ը 1996 թվականին հիթ դարձած «Macarena» երգից հետո, որ կատարում է Los del Río դուետը։


== Երգացանկ ==


== Հիթ-շքերթներ ==


== Հավաստագրեր ==


== Թողարկման պատմություն ==


== Մրցանակներ ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
 Luis Fonsi — «Despacito» ft. Daddy Yankee  (պաշտոնական տեսահոլովակ, ավելի քան 6 միլիարդ դիտում)
 Luis Fonsi, Daddy Yankee — «Despacito» (Audio) ft. Justin Bieber  (ռեմիքսային տարբերակ)
Ասսալ լիճ

Ասսալ լիճ, Ազալ (արաբ․՝ بحيرة عسل‎‎‎- «Մեղրի լիճ» ),Աֆրիկայի ամենացածր կետն է, խառնարանային լիճ է կենտրոնական Ջիբութիում, գտնվում է Աֆարյան գոգահովտում, օվկիանոսի մակարդակից ցածր է 155 մ-ով։  
Լճի աղիությունը 350 ‰ , իսկ 20 մ խորության վրա 400 ‰ (համաշխարհային օվկիանոսի միջին աղիությունը 35 ‰ է), որի պատճառով այն դասվում է աշխարհի ամենաաղի լճերի շարքին՝ Մեռյալ և Էլտոն լճերի շարքում։ Լճի շրջապատի հողը ծածկված է խիտ աղի շերտով։


== Ծանոթագրություններ ==
Ժիզել (ռեփեր)

Ուտինագա Էրի (ճապ.՝ うちなが えり,կորեերեն՝ 우치나가 애리, անգլ.՝ Uchinaga Eri, հոկտեմբերի 30, 2000(2000-10-30), Տոկիո, Ճապոնիա), ավելի հայտնի է իր Ժիզել (կորեերեն՝ 지젤) կեղծանունով։ Նա կորեաճապոնացի երգչուհի և ռեփեր է, Aespa խմբի անդամ։


== Կյանք և կարիերա ==


=== Վաղ կյանքը և կարիերայի սկիզբը ===
Ուտինագա Էրին ծնվել է Սեուլում, Հարավային Կորեա, բայց իր ողջ մանկությունն ու երիտասարդությունն անցկացրել է Ճապոնիայում։ Աղջկա մայրը կորեացի է, իսկ հայրը՝ ճապոնացի։ Էրին սովորել է Տոկիոյի միջազգային դպրոցում և Սուրբ սրտի միջազգային դպրոցում։ Մասնակցել է  բոլոր ուսումնական հաստատությունների երգչախմբերին և մեկում մնացել 4 տարի՝ որպես ալտ։ Նաև, բացի դպրոցից, նա նվագել է բազմաթիվ մյուզիքլներում և պիեսներում։


=== 2020-ներկա։ Aespa ===
Էրին մասնակցեց SM Entertaiment-ի բաց լսումներին և հրավիրվեց 11 ամսով թրեյնի դառնալու, ինչը զարմանալիորեն կարճ ժամանակ է։
2020 թվականի հոկտեմբերի 29-ին Ժիզելը ներկայացվեց որպես SM Entertainment-ի նոր աղջիկների խմբի՝ Aespa 4-րդ և վերջին անդամը։ Խմբի դեբյուտը տեղի ունեցավ նոյեմբերի 17-ին «Black Mamba» սինգլով, որից հետո Ժիզելը դարձավ առաջին ճապոնացի կին այդլը, որը դեբյուտ ունեցավ SM Entertainment-ում։


=== Անձնական կյանք ===
Էրին վարժ տիրապետում է ճապոներենին, կորեերենին և անգլերենին։ Սիրելի գույնը սևն է, իսկ կենդանին՝ շունը։


== Սկավառակագրություն ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Զեռնակի լեռնաշղթա

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Զեռնակ (այլ կիրառումներ)Զեռնակ, լեռնաշղթա Հայկական լեռնաշխարհում, Արածանիի հովտում, Մանազկերտ քաղաքից արևմուտք։ Ձգվում է զուգահեռականի ուղղությամբ, Խամուր լեռնաշղթայի հետ միասին կազմելով ջրբաժան Արածանիի և նրա աջակողմյան վտակ Խնուսի գետի միջև։ Բարձր գագաթը 2704 մետր է։


== Ծանոթագրություններ ==
Անտոն Միտով

Անտոն Ստեֆանով Միտով (բուլղար․՝ Антон Стефанов Митов, ապրիլի 1, 1862(1862-04-01), Ստարա Զագորա, Օսմանյան կայսրություն - օգոստոսի 20, 1930(1930-08-20), Սոֆիա, Բուլղարիայի թագավորություն), բուլղար նկարիչ, արվեստագետ, քննադատ, մանկավարժ, պրոֆեսոր, հասարակական գործիչ, Բուլղարիայի գիտությունների ակադեմիայի թղթակից-անդամ (1918)։
Բուլղարիայի գեղանկարչության ռեալիզմի ականավոր ներկայացուցիչներից մեկն է։


== Կենսագրություն ==
Անտոն Միտովը ծնվել է 1862 թվականի ապրիլի 1-ին Ստարա Զագորայում՝ վաճառական Ստեֆան Հաջիմիտովի ընտանիքում։ 1881-1885 թվականների սովորել է Ֆլորենցիայի գեղարվեստի ակադեմիայում՝ Ջուզեպպե Չարաֆնիի ղեկավարության ներքո (1838-1902)։ Վերադառնալով հայրենիք, զբաղվել է հրապարակախոսությամբ, եղել է ուսուցիչ Ստարա Զագորայի, Պլովդիվի, Վառնայի և Սոֆիայի միջնակարգ դպրոցներում։
Անտոն Միտովը եղել է արվեստների պատմության, հեռապատկերի և նկարչության մեթոդիկայի պրոֆեսոր, ինչպես նաև եղել է Սոֆիայի գեղարվեստի ակադեմիայի տնօրեն (1912-1918 և 1924-1927), որի հիմնադիրներից մեկն է նա եղել (1896)։

Բուլղարական գեղանկարչության առաջին ծովային բնապատկների հեղինակն է՝ «Վառնայի նավահանգիստ», «Վառնայի ափ», «Վառնայի ծով»։ Միտովն ակտիվ մասնակցել է հասարակական-մշակութային ու քաղաքական կյանքում, և հանդես է եկել որպես բորբոքուն հրապարակախոս։
Մի շարք ռեալիստական ժանրային նկարների, ինչպես նաև դիմանկարների, բնապատկների հեղինակ։
Նկարիչ, Դիմիտրովյան մրցանակի դափնեկիր Բորիս Միտովի հայրն է։
Անտոն Միտովը մահացել է 1930 թվականի օգոստոսի 20-ին Սոֆիայում՝ 68 տարեկան հասակում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==
BgArt: Brief biography
Антон Митов @ Facebook: Biography and paintings
Art & Poetry Blog: Biography and paintings
Կորոչայի շրջան

Կորոչայի շրջան (ռուս.՝ Корочанский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Բելգորոդի մարզում։
Ստեղծվել է 1928 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Կորոչա։


== Աշխարհագրություն ==
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1417 կմ²։


== Բնակչություն ==
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 38671 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 27,29 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի Կառավարության կայք. Տարածաշրջանների մասին տարաբնույթ տեղեկություններ։ Անհրաժեշտ է փնտրել ըստ շրջանի անվանման։ (ռուս.)
Պիկասոյի թանգարան (Փարիզ)

Պիկասոյի թանգարան (ֆր.՝ Musée national Picasso), թանգարան Փարիզի Մարե թաղամասում։ Նվիրված է նկարիչ Պաբլո Պիկասոյի (1881֊1973) աշխատանքներին։ Բացվել է 1985 թվականին Պիկասոյի հավաքածուից 203 կտավներով և 156 քանդակներով։


== Շենք ==
Պիկասոյի թանգարանը տեղակայված է Սալե (ֆր.՝ (Hôtel Salé)) դղյակի շենքում Փարիզի միջնադարյան Մարե թաղամասում։ Դղյակը կառուցվել է 1656-1659 թվականներին ճարտարապետ Ժան Բուլիեի կողմից Պիեռ Օբերա դե Ֆոնտենեի համար, ով հարստացել էր աղի հարկը բարձրացնելու շնորհիվ։ Այստեղից էլ անվանումը՝ Սալե (ֆրանսերեն՝ «աղի» բառից)։ 1661 թվականին՝ Ֆուկեի գործընթացի ժամանակ Պիեռ Օբերը սնանկացավ, որից հետո պալատի տերերը բազմիցս փոխվեցին։
1668-1688 թվականներին դղյակում էր տեղակայված Վենետիկի դեսպանատունը։ 1829 թվականին այստեղ բացվում է Արհեստի և արվեստների կենտրոնական դպրոցը (École centrale des arts et manufactures, այժմ՝ École Centrale Paris), որը տվել է այնպիսի շրջանավարտներ, ինչպիսիք են Գուստավ Էյֆելը, Լուի Բլերիոն և Արման Պեժոն։
1962 թվականին դղյակն անցավ քաղաքապետարանի ենթակայության տակ։ Որոշվեց վերակառուցել շենքը, որի համար բաց մրցույթ հայտարարվեց։ Վերակառուցման աշխատանքները շարունակվեցին 3 տարի։ Պիկասոյի թանգարանը բացվեց 1985 թվականին։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պիկասոյի թանգարանի պաշտոնական կայքը Archived 2005-08-30 at the Wayback Machine. (ֆր.)
Տեղեկություն Պիկասոյի թանգարանի մասին (ռուս.)
Ալեքսանդրովկա Վտորայա (գյուղ, Կոզելշչինայի շրջան)

Ալեքսանդրովկա Վտորայա (ուկրաիներեն՝ Олександрівка Друга), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Կոզելշչինայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ալեքսանդրովկա Վտորայա գյուղում բնակվում էր 75 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում բնակավայրերի ամբողջական ցանկ, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ցախակեռաս

Ցախակեռաս (լատ.՝ Lonicera), այծատերևազգիների ընտանիքի փաթաթվող կամ կանգուն ցողուններով թուփ։ Հայտնի է մոտ 200՝ տարածված հիմնականում Հյուսիսային կիսագնդում, Անդերում։


== Հայաստանում ==
ՀՀ-ում՝ 5(6) տեսակ՝

բուրավետ ցախակեռաս (Lonicera caprifolum),
կովկասյան ցախակեռաս (Lonicera caucasica),
վրացական ցախակեռաս (Lonicera iberica) և այլն։
ՏարածումԱճում է Լոռու, Տավուշի, Գեղարքունիքի, Սյունիքի և այլ մարզերի կաղնու-բոխու անտառներում, նոսրանտառներում, անտառի բացատներում, խոնավ վայրերում, գետերի և առուների երկայնքով, իսկ վրացական ցախակեռասը՝ հիմնականում չորային, արիդային նոսրանտառների կազմում՝ հարավային չոր, ժայռոտ լանջերին (800-1800 մ բարձրություններում)։


== Կենսաբանական նկարագիր ==
Ցողունի բարձրությունը 2,5-3,5 մ է։ Տերևները հակադիր են, պարզ, ամբողջաեզր, ձվաձև կամ օվալաձև։ Ծաղիկները տերևանութային են, խոշոր, վարդագույն, սպիտակ, դեղին, բուրավետ։ Ծաղկում է մայիս-հունիսին։ Պտուղը կարմիր, նարնջագույն, դեղին, հյութալի հատապտուղ է։
Բազմանում է սերմերով, կտրոններով, անդալիսով։


== Քիմիական կազմ ==
Տերևները պարունակում են վիտամին E, կարոտին (A-նախավիտամին), պտուղները՝ ներկանյութ։


== Կիրառություն ==
Տերևների և ծաղիկների եփուկն օգտագործում են ողողումների համար՝ խուզող որքինի (մկնատամ) բուժման նպատակով, որպես վերքամոքիչ միջոց ևն։ Փայտանյութն ամուր է, կիրառվում է մանր իրեր պատրաստելու համար։
Գեղազարդիչ է։


== Տեսակներ ==

Հայտնի է մոտ 200 տեսակ, նրանցից մի քանիսը.


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Шейко В. В. Спектр современных взглядов на структуру рода Lonicera L. (Caprifoliaceae) // Turczaninowia : журнал. — 2007. — В. 10 (1). — С. 13-54.
Куклина А. Г. Сорта жимолости съедобной // Жимолость декоративная и съедобная. — М.: Кладезь-Букс, 2006.
Род 8. Жимолость - Lonicera L. // Деревья и кустарники СССР. Дикорастущие, культивируемые и перспективные для интродукции. / Ред. тома С. Я. Соколов. - М.-Л.: Изд-во АН СССР, 1962. - Т. VI. Покрытосеменные. Семейства Логаниевые - Сложноцветные. - С. 211-299. - 380 с. - 2400 экз.
Род 1401. Жимолость - Lonicera L. // Флора СССР. В 30 т. / Начато при руководстве и под главной редакцией акад. В. Л. Комарова; Ред. тома Б. К. Шишкин. - М.-Л.: Изд-во АН СССР, 1958. - Т. XXIII. - С. 467-573. - 776 с. - 2300 экз.


== Արտաքին հղումներ ==
«Сорта жимолости»։ НИИCC имени М.А. Лисавенко։ Վերցված է 2014 թ․ հունվարի 14 
Flora of China: Lonicera species list
Կուդինով (Կամենսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Կուդինով (այլ կիրառումներ)Կուդինով (ռուս.՝ Кудинов), գյուղակ (խուտոր) Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Կամենսկի շրջանում։ Մտնում է Կալիտվենսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Մորենվայս

Մորենվայս (գերմ.՝ Moorenweis) կոմունա Գերմանիայում, Բավարիայում։
Ենթարկվում է Վերին Բավարիայի ղեկավարությանը։ Մտնում է Ֆյուրստենֆելդբրուկ շրջանի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 3875 մարդ (2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով)։ Զբաղեցնում է 46,45 կմ քառ. տարածք։ Պաշտոնական կոդը՝ 09 1 79 138:


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական էջ