armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Էրվին Չարգաֆ

Չարգաֆ Էրվին (անգլ.՝ Erwin Chargaff, 11 օգոստոս, 1905, Չեռնովցի, Ավստրո-Հունգարիա-20 հունիս, 2002, Նյու-Յորք, ԱՄՆ), ամերիկյան (ազգությամբ՝ ավստրիացի) կենսաքիմիկոս։
Եղել է ԱՄՆ-ի ազգային ԳԱ (1965) և Գիտությունների ու արվեստների ամերիկյան ակադեմիայի (1961) անդամ։ 1928 թվականին ավարտել է Վիեննայի համալսարանը։ Աշխատել է Եյլի (1928—1930), Բեռլինի (1930—1933) համալսարաններում, Փարիզի Պաստյորի ինստիտուտում (1933—1934), Կոլումբիայի համալսարանում (ԱՄՆ, 1952-ից 1974 թվականներին՝ կենսաքիմիայի պրոֆեսոր)։ Հիմնական աշխատանքները վերաբերում են նուկլեինաթթուների կենսաքիմիային։ Հայտնաբերել է ԴՆԹ-ի տեսակային առանձնահատկությունը, պարզել, որ ԴՆԹ-ն պարունակում է պուրինային և պիրիմիդինային հիմքերի հավասար քանակություններ, իսկ ՌՆԹ-ում պուրինային հիմքերը սովորաբար գերակշռում են («Չարգաֆի կանոններ»)։


== Ծանոթագրություններ ==
Տիմիրյովո

Տիմիրյովո (ռուս.՝ Тимирёво), գյուղ Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Կոլոմենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2005 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 70 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Լոդի (գավառ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Լոդի (այլ կիրառումներ)Լոդի, (իտալերեն՝  Provincia di Lodi) գավառ Իտալիայի Լոմբարդիա մարզում։ Մայրաքաղաքը Լոդին է։ Գավառն ունի 61 կոմունա։
Դեկտեմբերի 31ի տվյալներով ամենամեծ բնակչություն ունեցող 10 քաղաքներն են՝

Ամենաքիչ բնակչություն ունեցող քաղաքը Մաքաստորնան է, որտեղ ապրում է 64 մարդ։
Դագիրմանդաղ (լեռ, Գանձակի լեռներ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Դագիրմանդաղ (այլ կիրառումներ)Դիգիրմանդաղ, լեռ Փոքր Կովկաս լեռնահամարգում, Գանձակի լեռներում, չպետք է շփոթել նույն Գանձակի լեռների մյուս Դագիրմանդաղի հետ։


== Ծանոթագրություններ ==
Լուկինո (այլ կիրառումներ)

Լուկինո, կարող է վերաբերել՝

Լուկինո - քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Բալախինսկի շրջանի կազմում։
Լուկինո - գյուղ Ռուսաստանի Նիժնի Նովգորոդի մարզի Բոգորոդսկի շրջանի կազմում։
Լուկինո - գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Նովոդուգինսկի շրջանի կազմում։
Լուկինո - գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սաֆոնովսկի շրջանի կազմում։
Լուկինո - գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սիչովսկի շրջանի կազմում։
Լուկինո - գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Վյազեմսկի շրջանի կազմում։
Լուկինո - գյուղ Ռուսաստանի Տվերի մարզի Սանդովսկի շրջանի կազմում։
Տոյա (Կուբենայի վտակ)

Տոյա (ռուս.՝ Тоя), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում, Խարովսկի շրջանում։ Գետաբերանը տեղակայված է Կուբենա գետի աջ ափում՝ 119 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 22 կմ է։ Ակունքը գտնվում է արևելք Կատրոմսկի լճի ափին։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Հյուսիսային Դոն գետն է։ Գետի ենթաավազանը Սուխոնան գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 03020100112103000005870
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 103000587
Ավազանի կոդը - 03.02.01.001
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 03
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 0


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Ակխորսու

Ակխորսու, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Գյումուշխանեի գավառում։ Գտնվում էր Գյումուշխանե քաղաքից 36 կմ հյուսիս-արևելք, Դեսերմենդերեսի և Լարխանդերե գետերի հովտում, Տրապիզոն-Գյումուշխանե ճանապարհից ձախ։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն


== Տես նաև ==
Տրապիզոնի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Ռուդնյա-Բազարսկայա

Ռուդնյա-Բազարսկայա (ուկրաիներեն՝ Рудня-Базарська), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Նարոդիչի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1619 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Ռուդնյա-Բազարսկայա գյուղում բնակվում էր 74 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,682 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 108,5 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Առաջին համաշխարհային պատերազմի թանգարան

Առաջին համաշխարհային պատերազմի թանգարան (ռուս.՝ Музей «Россия в Великой войне), ռազմա-պատմական թանգարան Սանկտ Պետերբուրգի Ցարսկոյե Սելո քաղաքում՝ նվիրված Առաջին համաշխարհային պատերազմին Ռուսական կայսրության մասնակցությանը։ Հանդիսանում է Ցարսկոյե Սելո արգելոց-թանգարանի մի մասը։ Թանգարանի ցուցադրությունը պատրաստվել է 1917 թվականին, սակայն մեկ տարի անց փակվել է։ «Ռուսաստանը Մեծ պատերազմում» թանգարանը բացվել է 2014 թվականին՝ նվիրված Առաջին համաշխարհային պատերազմի 100-ամյակին։
Գտնվում է Ալեքսանդրովսկի զբոսայգու հարևանությամբ, Ռազմական պալատի շենքում, որը Նիկոլայ II-ի օրոք կառուցել է ճարտարապետ Սեմյոն Սիդորչուկը՝ որպես ռազմական պատմության և հերոսների թանգարան։ Ներկայումս ցուցահանդեսային տարածքը կազմում է մոտ 900 մ²։


== Ցուցադրություն ==
«Ռուսաստանը Մեծ պատերազմում» ցուցահանդեսը թանգարանի աշխատակիցները ստեղծել են ոչ միայն իրենց սեփական պահեստներից, այլև թանգարանային հավաքածուների համալրմանը մասնակցել են սովորական պետերբուրգցիները։


=== Թանգարանի բաժիններ ===
Ներկայումս թանգարանը ունի 13 բաժին, որոնցից յուրաքանչյուրը հագեցած է էլեկտրոնային էկրաններով և պլանշետներով  տեղեկատվական կրպակով, որտեղ կարելի է տեղեկություններ ստանալ պատերազմի հիմնական դրվագների, դրա մասնակիցների, համազգեստի և այդ տարիների զենքերի մասին։

«Պատերազմի սկիզբ»
«Ռազմական գործողություններ»
«Օդագնացներ ու օդաչուներ»
«Նավատորմ»
«Դիրքային կռիվ»
«Գեորգիևյան ասպետներ»
«Կայսերական ընտանիքը պատերազմական տարիներին»
«Կարմիր խաչն ու բանտարկյալները»
«Հոգևորականություն»
այլ


== Ծանոթագրություններ ==
Ասելի

Ասելի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Կիլիկիայի Ադանայի նահանգում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականին Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Կիլիկիայի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Մասարանդուբա

Մասարանդուբա(պորտ.՝ Massaranduba), համայնք Բրազիլիայում՝ Պարաիբա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Պարաիբա նահանգի գյուղատնտեսական մարզում։ Մտնում է Կամպինա Գրանդիի քավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 11451 մարդ (2006 թվականի տվյալներով)։ Գրավում է 205,941 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 55,6 մարդ/կմ²։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 31.551.242,00 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 2.728,40 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է 0,561 (տվյալները՝ ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)։
(6787) 1991 PF15

(6787) 1991 PF15, աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1991 թվականի օգոստոսի 7-ին Հենրի Հոլտի կողմից Պալոմարում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,233092 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,905 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,5611 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1218,87 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,295355 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,29° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(6787) 1991 PF15 աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Հաուկա

Հաուկա (էստ․՝ Hauka), գյուղ Էստոնիայի Պիլվամաա նահանգի Վալգյեռվե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 27 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Սեսար Վալյեխո

Սեսար Աբրահամ Վալյեխո Մենդոզա (իսպ.՝ César Abraham Vallejo Mendoza, մարտի 16, 1892(1892-03-16)[…], Santiago de Chuco, Լա Լիբերտադ, Պերու - ապրիլի 15, 1938(1938-04-15)[…], Փարիզ), պերուացի գրող։ 
Առաջին անգամ տպագրվել է 1923 թվականին։ Գրել է «1931 թվականի Ռուսաստանը» (1931) գիրքը։ Եղել է Մշակույթի պաշտպանության առաջին և երկրորդ միջազգային կոնգրեսների (1935 և 1937) մասնակից։ «Սև հերոլդներ» (1918) բանաստեղծությունների առաջին ժողովածուում բանավիճում է դեկադենտական պոեզիայի հետ, «Տրիլսե» (1923) ժողովածուում դրսևորել է իր ապրումները։ 1937 թվականին գրել է «Իսպանիա, թող ի բաց առնե ինձ դժբախտությունն այս․․․» (հրտ․ ետմահու 1939) հակաֆաշիստական շարքը։ 1923–1938 թվականներին բանաստեղծությունները (տպագրված «Մարդկային բանաստեղծություններ» գրքում, 1939) լի են ժողովրդի ուժերի նկատմամբ հավատով։ Գրել է նաև Պերուի աշխատավորության հեղափոխական գիտակցության արթնացման մասին պատմող «Վոլֆրամ» (1931) վեպը։


== Ծանոթագրություններ ==
Մարդակերպություն

Մարդակերպություն, անթրոպոմոֆիզմ, կենդանի և անկենդան բնության երևույթներին, առասպելական էակներին (ոգիներին, սատկածներին) մարդկային հոգեկան և այլ հատկանիշներ վերագրելը։ Մարդակերպությունը աշխարհայացքի նախասկզբնական ձև է և երևույթներին հաղորդել է գործելու, հուզվելու, ապրելու, մեռնելու և մարդկային այլ ունակություններ (երկիրը քնած է, երկինքը մռայլվում է)։ Այսպիսի մարդակերպությունը, որպես մտածողության եղանակ, ներկայումս հատուկ է միայն երեխայի հոգեկանին։ Նման պարզունակ դոգմատիկական մարդակերպությունը բնորոշ է մարդկային հասարակության զարգացման վաղ փուլերին և աստիճանաբար վերաճում է կրոնական մարդակերպությանյան, որը դրսևորվում է սատկածների և գերբնական էակների մասին դիցաբանական և կրոնական պատկերացումներում։ Մարդակերպությունը հատուկ է նաև ժողովրդական ստեղծագործությանը, քնարերգությանը, արվեստին։ Գիտության զարգացման ընթացքում մարդակերպությունը տեղը զիջում է գիտական աշխարհայացքին, թեև որոշ բնագավառներում շարունակում է գոյատևել (օրինակ, կենդանահոգեբանությունում)։ Արդի գիտական, տեխնիկական և կիբեռնետիկական գրականության մեջ հասկացությունների մարդակերպային գործածման (մեքենան «հիշում է», «խնդիր է լուծում» են) հիմքում ընկած է այն, որ մեքենան ընդօրինակում և կատարում է մարդուն բնորոշ գործողություններ։
Արեսավոժ

Արեսավոժ (ռուս.՝ Аресавож), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Սյուզյու գետի աջ ափին՝ 72 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 19 կմ։


== Ջրագրության տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչորսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթավազանը՝ Պեչորա գետի ավազաների վտակները մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը Պեչորա։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների՝

Ջրային օբյեկտի կոդը հանրային գրանցմամբ — 03050300112103000076837
Կոդը ըստ հիդրոլոգիական հետազոտության (ՌԴ) — 103007683
Ավազանի կոդը — 03.05.03.001
Ծավալի համարը ըստ ՌԴ-ի — 03
Թողարկումը ըստ ՌԴ-ի — 0


== Ծանոթագրություններ ==
Ձուբիենա

Ձուբիենա (իտալերեն՝ Zubiena), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Բիելլա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է՝ 1271 մարդ (2008)։ Բնակչության խտությունը՝ 106 մարդ/կմ²։ Տարածքը կազմում է 12 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 13888։ Հեռախոսային կոդ՝ 015։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Կոմունայի վարչակազմ ==
Հեռախոս. 015 660103
Էլեկտրոնային փոստ. info@comune.zubiena.bi.it
Պաշտոնական կայք. http://www.comune.zubiena.bi.it/


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք (իտալ.)
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.
Ալաստան

Ալաստան, (վրաց.՝ ალასტანი) հայաբնակ գյուղ Ջավախքում, Վրաստանի Ախալքալաքի շրջանում, Ախալքալաք քաղաքից 21 կմ հյուսիս-արևմուտք։ 1968 թ-ի տվյալներով ուներ 2125 բնակիչ, հայ-կաթոլիկներ։ Բնակիչներն զբաղվում են անասնապահությամբ, կարտոֆիլի, հացահատիկի մշակությամբ։ Ունի միջնակարգ դպրոց, ակումբ, գրադարան, հիվանդանոց։ Ալաստանը հիմնել են Էրզրումի Արծաթի գյուղից գաղթած հայերը 1830 թվականին։ Ալաստանում է ծնվել ԽՍՀՄ հերոս Լևոն Դարբինյանը։


== Տես նաև ==
Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի


== Ծանոթագրություններ ==
Էտրիակ

Էտրիակ (ֆր.՝ Étriac), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 189 մարդ, բնակչության խտությունը` 19.96 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 9.47 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 420 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 125 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 20 կմ հարավ-արևմուտք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 117 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 94-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 23։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 80,3 %։ 94 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 91 անձ (48 տղամարդ և 43 կին)։ Գործազուրկ են եղել 3 անձ (1 տղամարդ և 2 կին)։ 23 անաշխատունակներից 7-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 6-ը` թոշակառուներ, իսկ 10-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Շարանտ գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Վերբովկա (գյուղ, Ամվրոսիևսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՎերբովկաՎերբովկա (ուկրաիներեն՝ Вербівка), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Ամվրոսիևսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Վերբովկա գյուղում բնակվում էր 123 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Խդրանցի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Սյունիքի մարզ)

Այս հոդվածը ներկայացնում է Սյունիքի մարզի Խդրանց գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը, որը 2002 թ․ հաստատվել է Հայաստանի կառավարության կողմից։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 6 հուշարձան (3 միավոր)։

 


== Տես նաև ==
Հայաստանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==
Սամորայի Մայր տաճար

Սամորայի Մայր Տաճար (իսպ.՝ Catedral de Zamora), կաթոլիկ եկեղեցի Սամորայում Իսպանիայի Կաստիլիա և Լեոն ինքնավար համայնքում։ Գտնվում է Դուերո գետի աջ ափին, հին քաղաքի հարավային և բարձրադիր մասում, և դեռևս շրջապատված է հին պատերով և դարպասներով։
Կառուցվել է 1151-1174 թվականներին, և Ռոմանական ճարտարապետության լավագույն օրինակներից մեկն է։


== Պատմություն ==

Նախկին եկեղեցին, որը նաև կոչվում էր Էլ Սալվադոր, եղել է Կաստիլիայի թագավոր Ալֆոնսո VII-ի ժամանակաշրջանում, բայց ըստ երևույթին, այն մասամբ ավերված է եղել, և արքան եկեղեցու ավերակները նվիրաբերել է Սուրբ Թովմաս եկեղեցուն։
Եկեղեցին կառուցվել է եպիսկոպոս Էստեբանի, Ալֆոնսո VII-ի և նրա քրոջ հովանու ներքո։ Շինարարության տարեթիվը (1151-1174 թվականներ) մակագրված է տրանսեպտի հյուսիսային մասում, չնայած վերջին հետազոտություններն ապացուցում են, որ տաճարը սկսվել է կառուցվել 1139 թվականին, եպիսկոպոս Բերնարդոյի ժամանակաշրջանում։
Տաճարը 1174 թվականին օծվել է եպիսկոպոս Էստեբանի կողմից, չնայած աշխատանքները շարունակվում էին դեռևս նրա հաջորդ Գուլիմերոյի ժամանակաշրջանում։ Եկեղեցու կամարակապ սյունասրահն ու զանգակատունը թվագրվում են 13-րդ դարին։ Եկեղեցու նախագծողը անհայտ է։


== Ակնարկ ==

Տաճարը կառուցված է Ռոմանական ճարտարապետական ոճով, լատինական հատակագծով։ Տաճարում կա նավ և երկու ենթակողմ, կարճ խաչաթևեր և երեք կամարաձև աբսիդներ։ Վերջիներս 15-րդ դարում փոխարինվել են Գոթական ճարտարապետության ոճով։ Խաչաթևը պատված է գլանաձև կամարով, նավը՝ խաչաձև կամարով, լատին-ռոմանական կամ պրոտո-գոթական ոճով։
Տրանսեպտի վերևում խաչաթևը գմբեթ-աշտարակն է, որը բաղկացած է 16 կողային նեղ և բարձր կիսակառույց պատուհաններից, և գտնվում է չորս մանր աշտարակների միջև։
Եկեղեցու հարավային կողմում, գտնվում է Պալասիոն եպիսկոպոսի (Եպիսկոպոսի պալատ) պալատը և Պուերտա դել Օբիսպոն (Եպիսկոպոսի դուռը)։ Այն բաժանված է երեք ուղղահայաց հատվածներով, որոնք բաժանված են սյուներով, և պատված են կամարաշարքերով։ Ստորին կողմերում կան լունետներ և Ռոմանական ճարտարապետական ոճով քանդակներ։
Ինտերիերի ուշագրավ առանձնահատկություններից է 1512-1516 թվականներին Խուան դե Բրուսելասի կողմից կառուցված երգչախմբին հատկացված մասը։ Քանդակվեցին ոչ միայն սրբերի և հայտնի մարդկանց կերպարները, այլ նաև երկրային կյանքի տեսարաններ։ Capilla Major ունի մարմարյա սեղան, բարձր խորան, որի կողքին կան երկու բեմ, որոնք կառուցված են մուդեխառ ճարտարապետական ոճով։ Capilla del Cristo de las Injurias՝ Կապիլա դել Կրիստո դե լաս Ինխուրիասը գտնվում է հարավային դռան կողմում, կառուցված է Գասպար Բեսսերայի կողմից։
Զանգը, որը գտնվում է 45 մետր բարձրության վրա, կառուցվել է 13-րդ դարում՝ Ռոմանական ճարտարապետական ոճով։


== Տաճարի թանգարան ==
Տաճարի թանգարանը, 17-րդ դարի կամարակապ սրահ է, առանձնահատուկ է հատկապես 15-17-րդ դարերի ֆլամանդական գոբելեններով։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Photos
Monuments in Zamora, Spain: Catedral de Zamora Archived 2007-09-29 at the Wayback Machine.
Մորոզովսկ

Մորոզովսկ (ռուս.՝ Морозовск), քաղաք Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Մորոզովսկի շրջանում։ Մորոզովսկի շրջանի վարչական կենտրոնն է։ 
2010 թ. տվյալներով Բնակչությունը կազմում է 28318 մարդ։ Հիմնվել է 1910 թ.։
Պարկեն (մարզադաշտ)

«Պարկեն» (դան․՝ Parken), ֆուտբոլային մարզադաշտ Դանիայի մայրաքաղաք Կոպենհագենում։ Դանիայի առաջատար ակումբներից մեկի՝ «Կոպենհագեն»-ի տնային խաղադաշտ։ Ֆուտբոլի Դանիայի ազգային հավաքականը նույնպես տնային խաղերի մեծ մասն անցկացնում է այս մարզադաշտում։
Մարզադաշտի շինարարությունը կատարվել է 1990 թվականից մինչև 1992 թվականը, վերջնական տարողությունը կազմում է 38 076 մարդ։ Ասպարեզը կառուցվել է «Իդրեցպարկեն» մարզադաշտի տեղում, որը քանդվել էր 1990 թվականին։ Նոր մարզադաշտում առաջին հանդիպումը կայացավ 1992 թ․ սեպտեմբերի 9-ին (Դանիա — Գերմանիա — 1:2)։ 1994 թվականին մարզադաշտում կայացավ ՈՒԵՖԱ-ի գավաթակիրների գավաթի եզրափակիչը, որում 33.765 հանդիսատեսի ներկայությամբ «Արսենալը» 1-0 հաշվով հաղթեց «Պարմային»: 2000 թվականին մարզադաշտում տեղի ունեցավ ՈՒԵՖԱ-ի գավաթի եզրափակիչը, որին ականատես եղան 38 919 հանդիսականներ («Գալաթասարայ» - «Արսենալ», 4-1՝ 11 մետրանոց հարվածաշարում)։
Շատ հաճախ մարզադաշտում տեղի են ունենում համերգներ։ Տարբեր ժամանակներում այտեղ ելույթ են ունեցել այնպիսի կատրողներ, ինչպիսիք են Tiësto, Depeche Mode-ը, The Rolling Stones-ը, Սելին Դիոնը, U2-ը, Ջորջ Մայքլը, Էրիկ Կլեպտոնը, Pink Floyd-ը, Metallica-ն և ուրիշներ։ 2001 թվականին մարզադաշտը դարձավ «Եվրատեսիլ» երգի մրցույթի գլխավոր հարթակը։ Մարզադաշտի պատմության ընթացքում ռեկորդային հաճախելիություն է գրանցվել 2007 թվականի հունիսի 23-ին՝ Ջասթին Թիմբերլեյքի համերգին, վաճառվել է 55 000 տոմս։
Մինչև 2007 թվականը մարզադաշտը տեղավորում էր 42 083 մարդ, սակայն 2007 թվականի ամռանը սկսվեց տրիբունաներից մեկի վերակառուցումը։ Այսպիսով, այժմ տարողունակությունը կազմում է 34 098 մարդ, իսկ վերանորոգման աշխատանքների ավարտից հետո «Պարկեն»-ը տեղավորելու է ավելի քան 38 հազար մարդ։


== Հղումներ ==
Մարզադաշտի պաշտոնական կայքը
Մարզադաշտը WorldStadiums.com կայքում Archived 2008-05-31 at the Wayback Machine.
Մարզադաշտը StadiumQuide.com կայքում
Սալաիրչիկ

Սալաիրչիկ (ռուս.՝ Салаирчик), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կեմերովոյի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Փոքր Բաչատ գետի ձախ ափին՝ 35 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 17 կմ է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Ինյա գետ, գետի ենթաավազանը՝ Վերին Օբից մինչև Տոմ։ Գետի ավազանը՝ Վերին Օբից մինչև Իրտիշ թափվելը․


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Ակաբայի գրավում

Ակաբայի ճակատամարտ (արաբ․՝ معركة العقبة‎‎), Օսմանյան կայսրության կարմիրծովյան վերջին ռազմական հենակետի՝ Ակաբա նավահանգստի (ներկայումս գտնվում է Հորդանան պետության տարածքում) գրավումը բրիտանական ուժերի կողմից։
Արաբական և բրիտանական միացյալ ուժերը ղեկավարում էին Լոուրենս Արաբը և Աուդա իբու Տային։ Ճակատամարտը տեղի է ունեցել Առաջին համաշխարհային պատերազմի մերձավորարևելյան ռազմաճակատում բռնկված Արաբական հեղափոխության շրջանում։


== Պատմություն ==
Մեդինայի վրա անհաջող հարձակումից հետո արաբ հեղափոխականները՝ Ֆեյսալ իբն Հուսեյնի գլխավորությամբ փոխել են ռազմարշավի ուղղությունը՝ որդեգրելով այլ մարտավարություն։ 1917 թվականի գարնանը արաբական ուժերը տեղափոխվում են հյուսիս և գրավում ժամանակակից Սաուդյան Արաբիայի կազմում գտնվող կարմիրծովյան Յանբու ալ-Բահր և ալ-Վաջհ քաղաքները։ Սակայն դաշնակից արաբներն ու բրիտանացիները չեն կարողանում համաձայնության գալ իրենց հետագա գործողությունների պլանավորման գործում։
Արաբական զորքերը մի շարք հարձակումներ են սկսում Հիջազի երկաթգծի վրա։ Օսմանյան կայսրությունն ապստամբությունը սանձելու նպատակով Արաբական թերակղզի է ուղարկում թուրքական կայազորային բանակին։
Բրիտանական ուժերը որոշում են կայացրել հարձակվել Ակաբայի վրա։ Ակաբան Հորդանանի միակ նավահանգիստն էր և գտնվում էր թուրքական գերիշխանության տակ։ Այն կարևոր ռազմաքաղաքական նշանակություն ուներ Օսմանյան կայսրության համար, քանի որ համարվում էր թուրքերի վերջին ռազմական հենակետը Կարմիր ծովում։ Ակաբան Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին հանդիսանում էր, որպես Պաղեստինում պայքարող բրիտանական ուժերի դեմ հրետակոծող կայանք։ 1915 թվականին ծառայել է, որպես դաշնակիցների սուեզյան հարձակման ելակետ։
Ակաբայի ճակատամարտը սկսվեց 1917 թվականի ամռանը։ Հեղափոխական արաբները օսմանյան հարկային ծանր քաղաքականությունից և անկախ պետականության ստեղծման ծգտումից ելնելով ոտքի էին ելել պայքարի։ Նրանց կողքին էին բրիտանական կայազորները՝ Լոուրենս Արաբի գլխավորությամբ։
Դաշնակիցների բանակը հիմնականում կազմված էր բրիտանական արտադրության ռազմանավերից։ Մեծ Բրիտանիան նախահարձակ եղավ և վերջինիս 5000 նավից բաղկացած նավատորմը շուտով հատեց Կարմիր ծովն ու հասավ Ակաբայի ափերի մոտ։ Սկսվեց քաղաքի ռմբակոծությունը։ Օսմանյան կայսրությունը Ակաբա ուղարկեց 300 զինվորից կազմված մեկ ռազմական կայազոր և 450 զինվորից բաղկացած ևս մեկ հետևակային գումարտակ։ Արաբները օժանդակում էին բրիտանացիներին և շուտով վերջիններս լուրջ լուրջ ռազմավարական ձեռքբերումներ ունեցան։ 1917 թվականի հուլիսի 6-ին բրիտանացիները գրավեցին նավահանգիստը։ Դրանից հետո գնալով թուլացավ Օսմանյան կայսրության դիրքերը Հորդանանում։


== Տես նաև ==
Օսմանյան կայսրությունն Առաջին համաշխարհային պատերազմում
Ակաբա


== Ծանոթագրություններ ==
Տանդ

Տանդ (ֆր.՝ Tende, օքս.՝ Tenda), կոմունա Ֆրանսիայի հարավ-արևելքում՝ Պրովանս Ալպեր Լազուր ափ շրջանի Ծովափնյա Ալպեր դեպարտամենտի Նիցցա շրջանի Կոնտ կանտոնում։ Մինչև 2015 թվականի մարտը կոմունան վարչականորեն ընդգրկված էր Տանդ լուծարված կանտոնի կազմում (Նիցցա շրջան)։
Կոմունայի տարածքը կազմում է 177,47 կմ², 2006 թվականին բնակչությունը կազմել է 2025 մարդ առանց աճի միտումի, իսկ 2012 թվականին՝ 2153 մարդ, բնակչության խտությունը՝ 12,1 մարդ/կմ²։


== Բնակչություն ==
Կոմունայի բնակչությունը 2011 թվականին կազմել է 2114 մարդ, 2012 թվականին՝ 2153 մարդ։

Բնակչության թվաքանակի դինամիկան։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Տանդ կոմունայի քաղաքապետարանի պաշտոնական կայք (ֆր.)
Պետրոս Հայկազյան

Պետրոս Ասատուրի Հայկազյան (դեկտեմբերի 19, 1924(1924-12-19), Լենինական, Հայկական ԽՍՀ, ԱԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - մարտի 5, 2018(2018-03-05)), հայ ջութակահար, ՀԽՍՀ վաստակավոր մանկավարժ, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասնակից։


== Կենսագրություն ==
Պետրոս Հայկազյանը ծնվել է 1924 թվականի դեկտեմբերի 19-ին՝ Լենինականում։ Մասնակցել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին, ապա զորացրվելուց հետո ավարտել է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիան՝ սովորելով պրոֆեսոր Կարպ Դոմբաևի դասարանում։ 1950 թվականից մինչև իր կյանքի վերջը դասավանդել է Երևանի Սայաթ-Նովայի անվան երաժշտական դպրոցում։ Այդ թվականներին եղել է երաժշտական դպրոցի ուսմասվար, իսկ 1967-2003 թվականներին՝ տնօրեն։ Այդ ընթացքում Սայաթ-Նովայի անվան երաժշտական դպրոցը դարձել է Հայաստանի առաջատար երաժշտական կրթօջախներից մեկը, և կապեր հաստատել Մոսկվայի, Թբիլիսիի և Խորհրդային Միության այլ քաղաքների երաժշտական դպրոցների հետ։ Պետրոս Հայկազյանը ղեկավարել է նաև Երևանի Պյոտր Չայկովսկու անվան երաժշտական միջնակարգ մասնագիտական դպրոցը։ Իր ղեկավարած ջութակի դասարաններում ունեցել է տասնյակ ջութակահարների, որոնց թվում են միջազգային մրցույթների դափնեկիրներ՝ Վիկտոր Խաչատրյանը, Սերգեյ Խաչատրյանը, Բագրատ Վարդանյանը, Տիգրան Տողրամաջյանը, Անահիտ Կուրտիկյանը, Գևորգ Բուդաղյանը, Դավիթ Հարությունյանը, Տաթևիկ Խաչատրյանը, Աստղիկ Վարդանյանը, Մարտին Յավրյանը, Սյուզի Երիցյանը, Գևորգ Ղարաբեկյանը, Էմանուել Ճգնավորյանը, Տիգրան Հախումյանը, Անուշ Նիկողոսյանը, Դիանա Ադամյանը և ուրիշներ։
Պետրոս Հայկազյանը մահացել է 2018 թվականի մարտի 5-ին՝ Երևանում։ Թաղված է Երևանի կենտրոնական գերեզմանատանը։


== Մրցանակներ և կոչումներ ==
ՀԽՍՀ վաստակավոր մանկավարժի (1987)
Մովսես Խորենացու մեդալ (2001)
«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 2-րդ աստիճանի մեդալ (2014)
Երևանի քաղաքապետարանի ոսկե մեդալ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Հրեա ջութակահարների «մրցակիցները» շնորհակալություն կհայտնեն Պետրոս Հայկազյանին
Կյանքից հեռացել է ջութակահար, ՀՀ վաստակավոր մանկավարժ Պետրոս Հայկազյանը
Կյանքից հեռացել է ջութակահար, ՀՀ վաստակավոր մանկավարժ Պետրոս Հայկազյանը
Լյու Բոչեն

Լյու Բոչեն (չին. ավանդ. 劉伯承, պարզ. 刘伯承, փինյին Liú Bóchéng, դեկտեմբերի 4, 1892(1892-12-04), Kaizhou District, Szechwan, Ցին կայսրություն - հոկտեմբերի 7, 1986(1986-10-07) կամ դեկտեմբերի 7, 1986(1986-12-07), Պեկին, Չինաստան), չինացի ռազմական գործիչ, ՉԺՀ-ի մարշալ։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել 1892 թվականի դեկտեմբերի 4-ին Սիչուան նահանգի Կաիսյան գավառում։ 1912 թվականին ընդունվել է Չունցինի Ռազմական ակադեմիա։ 1914 թվականին միացել է Չինական հեղափոխական կուսակցությանը, որը հետագայում վերանվանվեց Գոմինդան։ 1916 թվականին, Ֆենդուի դեմ հարձակման ժամանակ կորցրեց իր աջ աչքը։ Նա ծառայել է Ժողովրդական հեղափոխական բանակում և մասնակցել է Հյուսիսային արշավին։ 1926 թվականին միացել է Չինաստանի կոմունիստական կուսակցությանը։
1927թվականի օգոստոսին Չժու Դեի, Չժոու Էնլայի ևՀե Լոնգի հետ նա մասնակցեց Նանչանգի ապստամբությանը։ 1928-1930 թվականներին սովորել է ԽՍՀՄ-ում Ֆրունզեի անվան ռազմական ակադեմիայում։ 1930 թվականին վերադառնալով Չինաստան, ղեկավարում էր Չինական կարմիր բանակի ռազմական գործողությունները։ Մասնակցել է Մեծ երթին։
Չին-ճապոնական պատերազմի ժամանակ ղեկավարել է 8-րդ բանակի 129-րդ դիվիզիան։
Քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ նա ղեկավարում էր կոմունիստական ​​բանակներից մեկը, որի ընթացքում 1947 թվականի հունիսին Դեն Սյաոպինի հետ 120,000-անոց բանակի գլխավորությամբ գրավեց Դաբիի լեռների ռազմավարական կարևոր մի տարածքը։
1951 թվականի հունվարին նշանակվեց Չինաստանի ժողովրդական ազատագրական բանակի ռազմական ակադեմիայի ղեկավար։ 1955 թվականին ստացել է մարշալի կոչում։ 1956 թվականից նա Չինաստանի կոմունիստական կուսակցության Կենտկոմի քաղբյուրոյի անդամ էր։ 1966 թվականի հունվարին դառնում է ՉԺՀ Կենտրոնական ռազմական կոմիտեի նախագահի տեղակալ։ Ընտրվել է 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ և 5-րդ Ազգային ժողովրդական համագումարի մշտական ​​հանձնաժողովի նախագահի տեղակալ։
1982 թվականին տարիքի և առողջության պատճառով, նա թողեց իր բոլոր պաշտոնները։ Մահացել է 1986 թվականի հոկտեմբերի 7-ին Պեկինում, 93 տարեկան հասակում։


== Ընտանիք ==
1936 թվականին Լյուն ամուսնանում է Վան Ժինհուայի հետ, ով ծնվել էր Անհոյ նահանգում, մի աղքատ գյուղացու ընտանիքում։ Նրանք միասին ապրեցին 50 տարի և ունեցան 6 երեխա։


== Ծանոթագրություններ ==
13 աթոռ

13 աթոռ (գերմ.՝ 13 Stühle), Էմերիխ Յոզեֆ Վայտեկի գերմանակնան սև ու սպիտակ ֆիլմը։ Նկարահանվել է Wien-Film ստուդիայի օգնությամբ՝ Եվգենի Պետրովի և Իլյա Իլֆի՝ «12 աթոռ» վեպի հիման վրա։ Չնայած դրան նրանց անունները ֆիլմի ներկայացման մեջ չկան։ Սցենարը գրվել է Էմոյի և Պեռո Շվոնցերի համատեղ գործունեությամբ։ Ֆիլմի պրեմիերան տեղի է ունեցել 1938 թվականի սեպտեմբերի 16-ին՝ Դրեզդենում, սեպտեմբերի 20-ին՝ Վենում և հոկտեմբերի 18-ին Բեռլինում։


== Սյուժե ==
Գեղեցկության սրահի սեփականատեր Ֆելիքս Ռաբեն (Հայնց Ռյուման) գնում է Վիեննա, որպեսզի ստանա իր մահացած բարեկամուհու՝ մորաքույր Բառբառայի ժառանգությունը։ Բայց այդ տեղում պարզվում է, որ մորաքույրը նրան ժառանգություն է թողել 12 աթոռ։ Որպեսզի նա գնի հետադարձ տոմս գլխավոր հերոսը ստիպված է լինում վաճառել ժառանգած աթոռները հնոտիավաճառ Ալոնսու Խաֆբաուեռին (Հանս Մոզեռ)։ Գիշերով լուսահոգի մորաքրոջ տուն վերադառնալիս՝ նա գտնում է մի նամակ, որի համաձայն ամբողջ կարողությունը՝ 100 000 վճարանիշ (մարկա) պահված էր աթոռենրից մեկի մեջ։ 
Քանի որ այդ ժամանակ բոլոր աթոռները արդեն վաճառված էին տարբեր հաճախորդների Ֆելիքսը Խաֆբաուեռին խոստանում է ժառանգության տասը, քսան, ապա ավելի մեծ տոկոսներ, եթե միայն նա հերոսին վերադարձնի աթոռները։ Աթոռների որսը սկսվում է։ Ակտիվ փնտրտուքներ սկսվեցին տարբեր խավերի մարդկանց տներով։ Իրար ետևից հերոսները գտնում են աթոռները, սակայն ապարդյուն՝ դրանք դատարկ էին։ Վերջին աթոռը, որում իսկապես պահպանվում էին փողերը, գտնվում էր մանկատանը։ Պարզվում է, որ փողերը արդեն հանվել էին աթոռի միջից, իսկ մանկատան ավագ աղջիկը դրանք համարել էր ինչ-ոչ մեկի բարեգործության նշան։ Ռաբեն և Խաֆբաուեռին հասկանում են, որ մնացել են ընչազուրկ։ Սակայն շուտով՝ ի շնորհիվ Ռաբենի բացած հնարավորությունների՝ նրանք հարստանում են։


== Գրականություն ==
Ադոլֆ Խայնցելմայեր, Բեռնտ Շուլց,  Lexikon "Filme im Fernsehen", Համբուրգ, «Rasch und Röhring» — 172, էջեր 172 — 172 էջ, ISBN 3-89136-392-3։


== Արտաքին հղումներ ==
«13 Stühle», filmportal.de (գերմ.)
Էկրանացում՝ « 12 աթոռ» Երրորդ Ռեյխում
Հիացինտ

Հիացինտ, հին հունական դիցաբանության մեջ Սպարտայի թագավորի պատանի որդին, նետաձիգ աստված Ապոլլոնի ընկերը։ Հիացինտը սիրունատես, իր գեղեցկությամբ օլիմպիական աստվածներին հավասար մահկանացու էր։
Սպարտացիները հմուտ լինելով մարմնամարզության մեջ հաճախ էին մարզումներ անցկացնում։ Ապոլլոնը մի օր ընկերոջ հետ զբոսանքի է գնում Եվրտաս գետի ափը և միանում սպարտացիներին։ Մի անգամ Ապոլլոնն ու Հիացինտը իրենց ուժերն էին փորձում սկավառակ նետելու մեջ։ Հերթը ամենազոր Ապոլլոնինն էր, նա սկավառակը նետեց այնքան բարձր, որ այն հասավ մինչև երկինք։ Ցած ընկնելու պահին Հիացինտը վազում էր դեպի ընկնելու վայր, նա ցանկանում էր արագ վերցնել և իր նետումով ապացուցել ամենազոր Ապոլլոնին, որ ինքն էլ իր ուժով չի զիջում նրան։ Սակայն սկավառակը այնպիսի ուժով ընկավ գետին, որ անկման հարվածից հետ մղվելով դիպավ Հիացինտի գլխին։ Գեղեցիկ Հիացինտը թաթախված էր արյան մեջ։ Գունատվեց պատանին, Ապոլլոնը ամեն ինչ անում էր ընկերոջը փրկելու համար, փորձում էր արյան հոսքը կանգնեցնել, սակայն մարում էր Հիացինտը։ Ապոլլոնը հուսահատված էր իր անզորությունից։ Նա անիծում էր իրեն, որ դարձավ սիրելի ընկերոջ մահվան պատճառը, նա ցանկանում էր ինքն էլ մեռնել և չլինել այլևս անմահ։ Հադեսի թագավորության դռները բացվել էին և ներս թողեցին Հիացինտի հոգուն։ Արցունքները հոսում էին Ապոլլոնի այտերի վրայով։ Նա իր խոսքը հղեց առ երկիր, որպեսզի Հիացինտի վառ հիշատակը հավերժ մնա բոլորի հոգիներում։ Այնքան հզոր էր Ապոլլոնի խոսքը, որ Հիացինտի արյունից ծաղիկներ աճեցին և դարձան ալ կարմիր հիակինտ ծաղիկները։ Հիացինտի հիշատակը մեծարում են նաև մարդիկ նշելով հիկինթյան օրեր։


== Գրականություն ==
Ն. Ա. Կուն. Հին Հունաստանի լեգենդներն ու առասպելները - 1989 թ.
Ավգուստ Զիիբեք

Ավգուստ Լյուդվիգ Ֆրիդրիխ Վիլհելմ Զիիբեք (անգլ.՝ August Seebeck, դեկտեմբերի 27, 1805(1805-12-27), Ենա - մարտի 19, 1849(1849-03-19), Դրեզդեն, Գերմանական միություն), գերմանացի ֆիզիկոս։
Թոմաս Յոհան Զիիբեքի որդին, Դրեզդենի տեխնոլոգիական համալսարանի գիտնական։


== Գործունեություն ==
Զիիբեքը հիմնականում հիշվում է ձայնի և լսողության վրա կատարած իր աշխատանքով, մասնավորապես` ակուստիկ ազդանշանի  փորձերով, որոնք ցույց են տվել, որ հնչերանգի բարձրությունը կախված չէ բարձրության հաճախականության հիմնարար հաճախականության բաղադրիչ ունեցող տոնից։ Նրա դիտարկումներն ու տեսությունները այժմ շատ բարձր են գնահատվում, բայց պատմականորեն տուժել են Գեորգ Օհմը և Հերման Հելմհոլցի  հետ ճակատամարտում, որոնք ֆուրիական վերլուծություն են կատարել տոնների ձայնի վերաբերյալ :
Կյանքի վերջին տարիներին նա Լայպցիգի պրոֆեսոր էր։ Զիիբեքի աշխատանքները հիմնականում վերաբերում են ակուստիկայի բնագավառին. նախագծել է իր սեփական սարքի ազդանշանը (ձայնային սարքը)։ Նա զբաղվել է նաև ալիքների բևեռացման, գույների կուրության երևույթներով։
1833 թվականին նա հայտնագործել է քերծող սարքը և ստեղծել «սկլերոմետրիա» տերմինը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Зеебек, Людвиг Фридрих Вильгельм Август»։ Բրոքհաուզի և Եֆրոնի հանրագիտական բառարան: 86 հատոր (82 հատոր և 4 լրացուցիչ հատորներ)։ Սանկտ Պետերբուրգ։ 1890–1907 
TUD page with photo
Դյուպլեքս (ֆիլմ)

Դյուպլեքս (անգլ.՝ Duplex; 2003), ռեժիսոր Դենի Դե Վիտոյի ամերիկյան կատակերգություն։ Ֆիլմին տրվեց «Մեր տունը» վերնագիրը Մեծ Բրիտանիայում և Իռլանդիայում տարածելու համար։


== Սյուժեն ==
Երիտասարդ զույգը՝ գրող Ալեքսը և նրա կին Նենսին, կարծես թե գտել են իրենց երազանքների տունը՝ երկհարկանի բնակարան խաղաղ թաղամասում։ Բայց մեծ անակնկալ եղավ նրանց համար փնթփնթան պառավ տիկին Քոնելին, ով ապրում էր երկհարկանի տան երկրորդ հարկում։ Այն բանից հետո, երբ տիկին Քոնելին սկսում է կործանել նրանց կյանքը, Ալեքսը և Նենսին փորձում են լուծել այդ խնդիրը, բայց, չհաղթահարերով իրենց սեփական ուժերով, նրանք մարդասպան են վարձում, ով պետք է սպանի պառավին։ Սակայն հարձակման ժամանակ տիկին Քոնելին համառորեն պաշտպանվում է՝ խփելով մարդասպանի ուսին իր հանգուցյալ ամուսնու նիզակով։ Այլևս ի վիճակի չլինելով այս ամենը հանդուրժել՝ Ալեքսը և Նենսին տեղափոխվում են։ Նրանց տեղափոխվելուց քիչ ժամանակ անց նրանց հայտնում են, որ պառավը մահացել է։
Արդյունքում պարզվում է, որ պառավը խորամանկ և հեռատես կին է, ով ամենևին էլ չի մահացել։ Նա ոստիկանի և տանտիրոջ հետ (ով, փաստորեն, իր որդին է) գումար է «քաշում» Ալեքսի և Նենսիի նման հիմար սիրահարված զույգերից՝ հասցնելով նրանց խելագարության և ստիպված տունը շատ ցածր գնով վաճառելուն։ Վերջիվերջո Ալեքսը հրատարակում է իր նոր գիրքը «Դյուպլեքս» անվանումով։


== Դերերում ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Դյուպլեքս» ֆիլմը հայերեն թարգմանությամբ
«Դյուպլեքս»(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում
«Դյուպլեքս»(անգլ.) ֆիլմը Box Office Mojo  կայքում
«Դյուպլեքս»(անգլ.) ֆիլմը Rotten Tomatoes կայքում
««Դյուպլեքս»»(անգլ.) ֆիլմը Metacritic կայքում:
Խաչիկ Մարտիրոսյան

Խաչիկ Մարտիրոսյան (1875, Շումեն, Danube Vilayet, Օսմանյան կայսրություն - 1903, Բասեն), հայ բժիշկ։


== Կենսագրություն ==
Խաչիկ Մարտիրոսյանը ծնվել է 1875 թվականին, Բուլ­ղա­րի­այի Շու­մեն քաղաքում։ Մարտական անունը եղել է Շումենցի Խաչիկ։
Մասնագիտությամբ բժիշկ է եղել։
1903 թվականին կնոջն ու որդուն Շումենում թողնելով մեկնել է Կարս, այնտեղից Սա­սուն անցնելու և ժողովրդին օգնելու նպատակով։ 1903 թվականին, երբ կազմվել են Խանի ու Օննիկ Նևրուզի ֆիդայական խմբերը, բժիշկն ասել է. «Մե­ռաք` ես ձեզի հետ, վիրաւորուեցաք՝ ձեզի պահապան», և դեղորայքի պայուսակը ուսին միացել է ֆիդայիների խմբին։ 1903 թվականին Բասենի կռիվների ժամանակ եղել է առաջին զոհերից՝ 28 տարեկանում։


== Գրականություն ==
Յուշամատեան Հայ Յեղափոխական Դաշնակցութեան, Ալբոմ-ատլաս, Ա. հատոր, Դիւցազնամարտ, 1890-1914, Լոս Անճելըս, 1992։


== Աղբյուր ==
Հարություն Մինասյան,  Օսմանյան կայսրությունում և Թուրքիայի Հանրապետությունում բռնաճնշումների և ցեղասպանության ենթարկված հայ բժիշկներ, Երևան, «Լուսաբաց», 2014 — 520 էջ։
Պյատի Կիլոմետր (գյուղ, Վսևոլոժսկի շրջան)

Պյատի Կիլոմետր (ռուս.՝ Пятый Километр), գյուղ Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Վսևոլոժսկի շրջանի կազմում։


== Պատմություն ==
1940 թվականին պաշտոնապես բացվել է Զանևսկի Պոստ-Գորի երկաթուղային գիծը։ Անցել է հիմնականում անմարդաբնակ տարածքներով։ Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ Նևայի վրայով անցնող Կուզմինսկի կամուրջը պայթեցվել է, ուստի այս ճյուղի մասին լիարժեք հաղորդագրություն չկա։ Բնակավայրը ձևավորվել է Պյատի կիլոմետր հարթակում։ 1973 և 1990 թվականների տվյալներով Պյատի կիլոմետր կայարանի բնակավայրը մտնում էր Զանևսկի գյուղական խորհրդի կազմի մեջ։
1997 թվականին գյուղում բնակվել է 6 մարդ, 2002 թվականին՝ 12 մարդ (ռուսներ՝ 75%), 2007 թվականին՝ 8 մարդ։


== Աշխարհագրություն ==
Գյուղը գտնվում է թաղամասի հարավ-արևմտյան մասում՝ 41K-079 մայրուղու հարավում (Սանկտ Պետերբուրգ - Կոլտուշի)։ Պյատի կիլոմետրը մայրուղով կապված է Յանինո-1 գյուղի հետ։ Հեռավորությունը մինչև բնակավայրի վարչական կենտրոն 5 կմ է։


== Տեսարժան վայրեր ==
Գյուղից հյուսիս կա հուշարձան՝ եղբայրական գերեզման Մեծ հայրենական պատերազմի ժամանակ զոհված խորհրդային զինվորների և Բալթյան նավատորմի նավաստիների։


== Բնակչություն ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Մակենայմ

Մակենայմ (ֆր.՝ Mackenheim), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Ստորին Հռենոս գավառում։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 688 մարդ, բնակչության խտությունը` 58.35 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 11.79 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 400 կմ արևելք, Ստրասբուրգ քաղաքից` 50 կմ հարավ։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 497 աշխատունակ (15-64 տարեկան)  բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 398-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 99։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 80,1 %։ 398 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 351 անձ (193 տղամարդ և 158 կին)։ Գործազուրկ են եղել 47 անձ (19 տղամարդ և 28 կին)։ 99 անաշխատունակներից 19-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 53-ը` թոշակառուներ, իսկ 27-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Ստորին Հռենոս գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Նոտր-Դամ-դե-լա-Պե

Բազիլիկա Նոտր Դամ-դե-լա-Պե կամ Բազիլիկա Սուրբ Մարիամ Աստվածածնի (ֆր.՝ Notre Dame de la Paix), կաթոլիկ եկեղեցի Կոտ դ'Իվուարի մայրաքաղաքում, ընդգրկված է Գինեսի ռեկորդների գրքում՝ որպես ամենամեծ եկեղեցին աշխարհում։ Այն կառուցվել է 1985 թվականից մինչև 1989 թվականը Հռոմի Սուրբ Պետրոսի տաճարի օրինակով։ Տաճարի օծումը տեղի է ունեցել 1990 թվականի սեպտեմբերի 10-ին, կատարել է հովվապետ Հովհաննես Պողոս II-ը։ Նույն տարվա հոկտեմբերի 30-ին տաճարին շնորհվել էր փոքր բազիլիկայի պատվավոր կարգավիճակ։


== Պատմությունը ==
Թեև Յամուսուկրո բազիլիկան գերազանցում է Վատիկանի նախատիպը և' տարածքով (30 հազար քմ), և' ըստ գմբեթի բարձրության (158 մետր), ներքին տարածությունը նախատեսված է այնպես, որ տեղավորում է ոչ ավելի քան 18 000 հավատացյալների, այն ժամանակ, երբ Սուրբ Պետրոսի տաճարը երեք անգամ ավելի մեծ է։
Հռոմի պապ Հովհաննես Պողոս II-ը տաճարի օծմանը իր մասնակցության պայման է դրել կողքին հիվանդանոցների կառուցումը։ Այս խոստումը նրան տրվել է, և պապն անձամբ է դաշտում դրել ոչ հեռու գտնվող եկեղեցու հիմնաքարը, որը կարելի է տեսնել այնտեղ նաև այսօր։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Նոտր Դամ դե լա Պե։ Լուսանկարներ
Ջուխտակ Օշեյի

Ջուխտակ Օշեյի (լատ.՝ Didymophysa aucheri), խաչածաղկավորների ընտանիքին պատկանող բույս։ Գրանցված է Հայաստանի Հանրապետության Կարմիր գրքում։


== Նկարագրություն ==
Բազմամյա գետնատարած, փուխր ճիմեր առաջացնող և բարձրացող ընձյուղներով բույս է։ Տերևները հաստավուն են, հիմքում՝ սեպաձև, խորը բաժանված 3-5 գծային մասերով։ Ծաղկակոթը թելանման է, ունի 5-10 սմ բարձրություն։ Ծաղիկները սպիտակ պսակաթերթերով են։ Պատիճակները ունեն 4-8 մմ երկարություն և 8-13 մմ լայնություն։ Բույսի բները բարակապատ են, փքված և գնդաձև՝ (2) 4 սերմերով։


== Տարածվածություն ==
Հայաստանում հանդիպում է Արագածի (Արագած լեռան խառնարան) և Գեղամի (Գեղամա լեռնաշղթայի Աղուսարք լեռան գագաթ) ֆլորիստիկական շրջաններում։ Ընդհանուր արեալը ընդգրկում է Մեծ Կովկասի արևելյան մասը (լեռնագագաթ՝ Շախ-դաղ), Փոքր Կովկասը, Հայկական լեռնաշխարհը, Իրանը, Իրաքը և Միջին Ասիան։


== Էկոլոգիա ==
Աճում է ալպյան գոտում` ծովի մակարդակից 3450-3900 մ բարձրությունների վրա, լեռների գագաթնամերձ քարաթափվածքներին, քարքարոտ լանջերին։ Ծաղկում է հուլիս ամսին, պտղաբերում՝ օգոստոսին։


== Պահպանություն ==
Կրիտիկական վիճակում գտնվող տեսակ է։ Հայտնի են երկու պոպուլյացիաներ Արագած լեռնազանգվածում և Գեղամա լեռնաշղթայում։ Արեալը խիստ մասնատված է։ Տարածման և բնակության շրջանների մակերեսը 10 կմ²-ից պակաս է։ Տեսակին սպառնում է անհետացում՝ կապված հատկապես կլիմայի գլոբալ փոփոխության հետ։ Հայաստանի Կարմիր գրքի առաջին հրատարակության մեջ ընդգրկված է որպես հազվագյուտ տեսակ։ CITES-ի և Բեռնի կոնվենցիաների հավելվածներում բացակայում է։
Պահպանության միջոցառումներ չեն իրականացվում։


== Ծանոթագրություններ ==
Հայրապետ Վելիջանյան

Հայրապետ Վելիջանյան կամ Հայրապետ դի Մարտին (անգլ.՝ Hyrapiet di Martin, Arapiet di Martin, Arapiet di Manghi, Arabiet di Manghi 
, 1650, Վենետիկ, Վենետիկի հանրապետություն - 1760, Վենետիկ, Վենետիկի հանրապետություն), վենետիկահայ վաճառական, Միջերկրածովյան տարածաշրջանի վաճառական, բարերար, Գերաք Միրմանների հայ կաթոլիկ ընտանիքի առևտրական ընկերության կազմակերպիչ։


== Կենսագրություն ==


=== Ծագում ===
Խոջա Վելիջանյանների տոհմը 17֊րդ դարում Ջուղայի ամենահայտնի առևտրական տոհմերից մեկն է եղել։ «Վելիջանը գաղթել է Հայաստանից, դառնալով Խոջա Վելիջանյանների ազգատոհմի նահապետը։ Նրանից ծնվել է խոջա Պետրոս և խոջա Մարտիրոսը, ովքեր օժտված են եղել թե՛ ունեցվածքի մեծությամբ և թե՛ հոգու ջերմեռանդությամբ։ Հայրապետ Վելիջանյանի գերդաստանից են եղել նաև խոջա Պետրոս Ոսկան Վելիջանյանը, խոջա Ոսկան Վելիջանյանը, խոջա Պողոս Վելիջանյանը, խոջա Պետրոս Վելիջանյանը, Մինաս Վելիջանյանը։


=== Ընտանիք ===
Հայրապետ Վելիջանյանը կամ Հայրապետ դի Մարտինը արմատները սերում են Նոր Ջուղայից՝ Վենետիկ տեղափոխված Վելիջանյանների տոհմից, ծնվել է Վենետիկում, հայրը՝ խոջա Մարտիրոսը և եղբայրը՝ Ջակոմոն, նույնպես վաճառական են եղել։ Հոր տապանաքարը մինչև առ այսօր պահպանվում է Վենետիկի Սան Մոիսեյ եկեղեցու ներսում, որի վրա կա վկայող արձանագրություն․ 


== Գործունեություն ==
Հայրապետ Վելիջանյանը կամ Հայրապետ դի Մարտինը Գերաք Միրմանների հայ կաթոլիկ ընտանիքի առևտրական ընկերության կազմակերպիչն է եղել։ 17-րդ դարի դարավերջին և 18-րդ դարի դարասկզբին Վենետիկում նամակագրության միջոցով կազմակերպել է միջերկրածովյան առևտուրը։ 2000-ից ավելի նամակներ գտնվում են Եվրոպայի տասնյակ արխիվներում, այդ թվում՝ Բրիտանական գրադարանում։ 500 էջից կազմված բազմաթիվ նամակներ պահպանվում են Վենետիկի պետական արխիվում, որտեղ պահպանված են Վենետիկի առևտրական շուկայի մասին բազմաքանակ տեղեկություններ։ Ոչ միայն վաճառականական ձեռնարկներից, Ղուկաս Վանանդեցու «Գանձ չափոյ» գրքից, Վենետիկի մասին առևտրական տեղեկատվություններ մեծ ծավալով շրջանառվել են նաև հայ վաճառականների նամակներում։ Այն ամենամեծ անհատական նամակագրական հավաքածուն է հայկական առևտրական աղբյուրների շարքում։ Գերազանցապես պահպանված այս վավերագրերի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Հայրապետ դի Մարտինը ոչ միայն խնամքով հավաքել է ստացված նամակները, այլև 12 առանձին մատյաններում ընդօրինակել 1694 թվականից մինչև 1709 թվականների ընթացքում իր ուղարկած բոլոր նամակների պատճենները։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՎԵՐՋԻՆ ՀԱՆԳՐՎԱՆԸ՝ ՄԱՏԵՆԱԴԱՐԱՆ (Հաղորդում Մանուելա Սալվինի Գիրաք Միրմանի նվիրատվության մասին)(չաշխատող հղում)
ՀԱՅԿԱԿԱՆ ՀԻՆ ՎԱՆՔԵՐ ԵՒ ԵԿԵՂԵՑԻՆԵՐ ՍՈՒՐԲ ԵՐԿՐԻՆ ՄԷՋ
“As an Owl amidst the ruins”: A Note on Agha Jacob Hovanjan Guerak-Mirman of Surat
From the Indian Ocean to the Mediterranean: The Global Trade Networks of ...
Chiesa di San Moise
APPUNTO DEL DIRETTORE
"The Salt in a Merchant's Letter": The Culture of Julfan Correspondence in the Indian Ocean and the Mediterranean
L’Antica Stamperia Armena di Venezia Archived 2021-11-29 at the Wayback Machine.
Ալյանդռուդ

Ալյանդռուդ, գետ Թուրքիայում, Արաքսի ավազանում, թափվում է Արաքսի աջակողմյան վտակ Կարմիր գետի մեջ։ Ալյանդռուդի ավազանում մինչև Նվարսակ (այժմ՝ Նիսակ) գետը տարածվում էր Վասպուրականի Աղանդ-ռոտ գավառը։


== Ծանոթագրություններ ==
Կուրմանի (գյուղ, Նեդրիգայլովի շրջան)

Կուրմանի (ուկրաիներեն՝ Курмани), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Նեդրիգայլովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Կուրմանի գյուղում բնակվում էր 625 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Թիֆլիսի հայոց երաժշտական ընկերություն

Թիֆլիսի հայոց երաժշտական ընկերություն, գործել է 1912-1921 թվականներին Թիֆլիսում, ընդգրկել է «Երաժշտական լիգայի» անդամներին և այլ երաժիշտների։ Նպատակը եղել է հայկական միջավայրում արևմտյան երաժշտարվեստը տարածելը, հայկական երգն ու երաժշտությունը հավաքելը, ներդաշնակելն ու զարգացնելը։ 


== Պատմություն ==
Վարչության կազմում ընտրվել են Հովհաննես Սպենդիարյանը, Նիկոլայ Դոլուխանյանը, Սպիրիդոն Մելիքյանը, Գիսակ Վրույրը և ուրիշներ։ Նախագահներ են եղել Հովհաննես Սպենդիարյանը (1912 թվականից), Հովսեփ Տեր-Դավթյանը (1914 թվականից), Սպիրիդոն Մելիքյանը (1917 թվականից)։ 
Ընկերությունը կազմակերպել է մրցույթներ, հայ կոմպոզիտորների ստեղծագործական երեկոներ, գիտական արշավախմբեր՝ Հայաստանի շրջաններում ժողովրդական երգեր ձայնագրելու համար։ Այդ երգերն առաջին անգամ ձայնագրվել են ֆոնոգրամի գլանների վրա, որոնք հետագայում վերծանել և նոտագրել է Ս. Մելիքյանը և հրատարակել «Ժողովրդական երգեր» ժողովածուում (հ. 1, «Շիրակի երգեր», 1917)։
Հայ գրերի գյուտի 1500-ամյակի և տպագրության 400-ամյակի առթիվ տպագրել է Ս. Մելիքյանի «Յունական ազդեցութիւնը հայ երաժշտութեան տեսականի վերայ» (1914) աշխատությունը։ 
1916 թվականին կազմակերպել է Ա. Սպենդիարյանի հեղինակային համերգը, 1918 թվականին հիմնադրել է երաժշտական դպրոց (ճեմարան)։
Լուսագյուղի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Արագածոտնի մարզ)

Այս հոդվածը ներկայացնում է Արագածոտնի մարզի Լուսագյուղ գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը, որը 2002 թ․ հաստատվել է Հայաստանի կառավարության կողմից։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 25 հուշարձան (4 միավոր)։

 


== Տես նաև ==
Հայաստանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==
Դահազիրդաղ

Դահազիրդաղ, լեռնաճյուղ Հայկական Տավրոս լեռնահամակարգում, Կորդվաց լեռնաշղթայում, Արևելյան Տիգրիսից հարավ։ Ձգվում է միջօրեականի ուղղությամբ մոտ 22֊23 կմ երկարությամբ։ Բարձր՝ 900 մետր։


== Ծանոթագրություններ ==
Սիագրիուս

Սիագրիուս (Աֆրանի Սիագրիուս, մոտ 430 - մոտ 487, Augusta Suessionum, Ֆրանսիա), հռոմեական ազդեցիկ զորահրամանատարներից վերջինը, ինչպես նար Հռոմեական Գալիայի (Սուասոն շրջան) հյուսիսային մասի վերջին փոխանորդը մոտավորապես 465-486 թվականներին։ Հենց նրա մահվան ժամանակ են վերագրվում Արևմտյան Եվրոպայում հռոմեական պետականության լիակատար փլուզումը։


== Կենսագրություն ==
Սիագրին ծագումով գալլո-հռոմեական սենատորական ընտանիքից էր։ Սիագրիուսի հայրը՝ Էգիդի զորավարը, 456/457-465 թվականներին Հյուսիսային Գալիայում հաստատել է իր գերիշխանությունը։ Սիագրիուսը ժառանգել է Լուարի և Սոմմայի միջև գտնվող տարածքը Սուասոն մայրաքաղաքով։ Մնալով Արևմուտքում կայսրության վերջին ներկայացուցիչը, նա կոչվում էր դուքս (գավառական զորահրամանատար) տիտղոսով, սակայն հարևան գերմանական ցեղերը նրան անվանում էին «հռոմեացիների թագավոր» (այստեղից էլ նրա անկլավի անվանումներից մեկը)։
476 թվականին Սուասոնի մարզում իշխած Սիագրիուսին չի ճանաչել Օդոակրի գերագույն իշխանությունը, որը տապալել էր Արևմուտքի վերջին կայսր Հռոմուլոս Օգոստուլոսը։ Թեև Սիագրիուսը, որը կարծում էր, որ իր «պետությունը», պահպանելով հռոմեական կառուցվածքը, կարող էր լինել Արևմտյան կայսրության օրինական իրավահաջորդը, և Օդոակիրը դեսպաններին ուղարկել են Բյուզանդիայի տիրակալի պալատ, Զենոն կայսրը օրինական է ճանաչել Օդոակրի իշխանությունը Արևմուտքի նկատմամբ՝ անուշադրության մատնելով Սիագրիուսի խնդրանքը։ Լուարի և Սոմմայի միջագետքում գտնվող պետությունը խզել է Իտալիայի հետ բոլոր կապերը և հետագա կապեր չի ունեցել Բյուզանդիայի հետ, թեև նույնիսկ 476 թվականից հետո Սիագրիուսը շարունակել է պնդել, որ ինքը միայն ղեկավարում է հռոմեական նահանգը, նույնիսկ այն բանից հետո, երբ սալիական ֆրանկները խզել են պայմանագիրը և դադարեցրել են կատարել դաշնային պարտավորությունները։
Մրցաշարի ֆրանկների երիտասարդ թագավոր Քլոդվիգ I-ն իր ազգականի՝ քամբրեյյան թագավոր Ռագնախարի հետ միությունում հանդես է եկել Գալիայի վերջին հռոմեական փոխանորդի դեմ և 486 թվականին Սուասոնի ճակատամարտում ջախջախել է նրա զորքը։ Դրանից հետո Սիագրիուսը փախել է Թուլուզ՝ վեստգոտաների մոտ, սակայն նրանց թագավոր Ալարիք երկրորդը նրան հանձնել է Քլոդվիգին, որն էլ մահապատժի է ենթարկել Սիագրիուսին 487 թվականին։


== Դեր Արևմտյան Եվրոպայի պատմության մեջ ==
Այն փաստը, որ հենց Սիագրիուսը, այլ ոչ թե, օրինակ, մեկ այլ Իտալիայի կամ Իբերիայի զորավարին հաջողվել է այդքան երկար մնալ Հյուսիսային Գալիայում, որը ոչ թե ամենասիրված նահանգն է, հաստատում է Եվրոպայի քաղաքական և մշակութային կենտրոնը հյուսիս տեղափոխելու փաստը՝ մի շարք քաղաքական, կլիմայական, տնտեսական և մշակութային առումներով։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Գրիգոր Տուրցի։ Ֆրանկների պատմությունը (գիրք II)։
Աստերոիդների ցանկ (214601-214700)

Աստերոիդների ցանկ (214501-214600)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (214701-214800)
 Աստերոիդների ցանկ (214501-214600)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (214701-214800)
Սեմյոնովկա (գյուղ, Լիպովա Դոլինայի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՍեմյոնովկաՍեմյոնովկա (ուկրաիներեն՝ Семенівка), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Լիպովա Դոլինայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Սեմյոնովկա գյուղում բնակվում էր 797 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Լանսիեգո

Լանսիեգո (իսպ.՝ Lanciego, բասկ.՝ Lantziego), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Ալավա նահանգի կազմի մեջ Բասկերի երկիր ինքնավար համայնքում։ Գտնվում է Ռիոխա Ալավեսա շրջանում։ Զբաղեցնում է 14,14 կմ² մակերես։ Բնակչությունը կազմում է 696 մարդ (2010 թվական)։ Վարչական կենտրոնից գտնվում է 48 կմ հեռավորության վրա։ Քաղաքը հիմնադրվել է 1630 թվականին։


== Ժողովրդագրություն ==


== Ծանոթագրություններ ==