Օլեգ Տինկով

Օլեգ Յուրևիչ Տինկով (ռուս.՝ Олег Юрьевич Тиньков, դեկտեմբերի 25, 1967(1967-12-25), Polysayevo, Կեմերովոյի մարզ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), ռուս գործարար։ Forbes-ի տվյալներով՝ 2014 թվականին աշխարհի ամենահարուստ մարդկանց ցուցակում զբաղեցրել է 1210-րդ տեղը, Ռուսաստանի ամենահարուստ գործարարների ցուցակում 2019 թվականին զբաղեցրել է 47-րդ տեղը՝ 1,7 մլրդ դոլար կարողությամբ։ 
Օլեգ Տինկովը հայտնի է որպես «Տեխնոշոկ» կենցաղային տեխնիկայի խանութների ցանցի, «Դարյա» գործարանների, որոնք արտադրում էին սառեցված կիսաֆաբրիկատներ, գարեջրագործական ընկերության և «Տինկոֆ» ռեստորանների ցանցի հիմնադիր ։ Ավելի քիչ հայտնի նախագծերն են« Music Shock» երաժշտական խանութը և «Shock Records» ձայնագրության պիտակը, որոնք թողարկել են «Կիրպիչի» և «Լենինգրադ» խմբերի առաջին ալբոմները և աշխատել է «Դանակ Frau Müller-ի համար»։ Հանդիսանում է «Տինկոֆ բանկ»-ի հիմնադիրը և տնօրենների խորհրդի նախագահը ։ Բանկը հիմնադրվել է 2006 թվականին, և 2016 թվականի մարտի 1-ի տվյալների ռուսական բանկերի շրջանում ակտիվների ծավալով զբաղեցնում է 44-րդ տեղը, իսկ սեփական կապիտալի ծավալով՝ 34-րդ տեղը։
Տինկովը տարված է ճանապարհային հեծանվասպորտով, ունի ԽՍՀՄ սպորտի վարպետի թեկնածուի կարգ։ 2005 թվականին նա ստեղծել է Tinkoff Restaurants պրոֆեսիոնալ հեծանվախումբը, որը հետագայում փոխարինել է Tinkoff Credit Systems անվանմամբ և հիմք է դարձել ռուսական «Կատյուշա» թիմի համար։ 2013 թվականի դեկտեմբերից մինչև 2016 թվականի նոյեմբերը պատկանել է «Տինկոֆ» հեծանվախմբին։


== Կենսագրություն ==


=== Վաղ տարիներ ===
Օլեգ Տինկովը ծնվել է 1967 թվականի դեկտեմբերի 25-ին Կեմերովոյի մարզի Լենինսկ-Կուզնեցկի շրջանի Պոլիսաևո ավանում՝ հանքափորի և դերձակուհու ընտանիքում։ Ավարտել է Լենինսկի-Կուզնեցկի դպրոցը, աշխատել է Կիրովի անվան հանքում և «Կուզբասէլեմենտ» գործարանում։
12 տարեկանից Տինկովը հետաքրքրվել է ճանապարհային հեծանվավազքով, նախ զբաղվել է դպրոցների հեծանվավազքի բաժնում, այնուհետև ձեռնարկությունների բաժիններում։ Նա հաղթել է մի շարք մրցույթներ, իսկ 1984 թվականին ստացել է սպորտի վարպետի թեկնածուի կարգ, բայց համապատասխան առարկայում միջնակարգ կրթության սերտիֆիկատում պարգևներ չի ստացել։ Սպորտային հավաքների ժամանակ Տինկովն առաջին անգամ զբաղվել է ֆարցով՝ Միջին Ասիայում գնելով սակավ ապրանքներ և դրանք վաճառելով Լենինսկ-Կուզնեցկում։ Հեծանվորդի կարիերան ընդհատել է զինվորական ծառայությունը։ Նա չի հայտնվել բանակի մարզական ակումբում և ուղարկվել է սահմանապահ զորքեր։ 1986-1988 թվականներին նա ծառայել է Հեռավոր Արևելքում՝ Նախոդկայում և Նիկոլաևսկ-նա-Ամուրում։


=== Կրթություն ===
1988 թվականին Տինկովն ընդունվել Է Լենինգրադի լեռնային ինստիտուտ։ Ուսումնական հաստատությունը մեծ թվով օտարերկրյա ուսանողների տվել է առևտրի լայն հնարավորություններ։ Օլեգը վաճառել է ջինսեր, կոսմետիկա և պարֆյումերիա, սև խավիարը և օղի։ Լենինգրադից ապրանքները նա վաճառում էր Սիբիրում, իսկ այնտեղից էլ բերում էր հանքափորներից գնված ճապոնական կենցաղային տեխնիկա։ Նա Լեհաստան էր տեղափոխում էլեկտրական սարքեր և այնտեղից վերադառնում էր գրասենյակային տեխնիկայով և ծախսատար նյութերով, գազային բալոններով և ատրճանակներով։ Նա զբաղվում էր իր ապագա կնոջ՝ Ռինա Վոսմանի և համակուրսեցիների՝ Օլեգ Ժերեբցովի (հետագայում «Լենտա» խանութների ցանցի հիմնադիր), Օլեգ Լեոնովի («Դիքսի» խանութների ցանցի ապագա հիմնադիր) և Անդրեյ Ռոգաչովի («Լեկ» և «Հնգոչկա» ընկերությունների հիմնադիր) հետ։ Երրորդ կուրսում Օլեգը հեռացել է Լեռնային ինստիտուտից։
1999 թվականին Կալիֆորնիայի Բերկլիի համալսարանում անցել է Մարքեթինգի կիսամյակային ծրագիր։


=== Ընտանիք ===
Տինկովը իր ապագա կնոջ՝ էստոնուհի Ռինա Վալենտինովա Վոսմանի հետ, ծանոթացել է 1989 թվականին՝ ինստիտուտում սովորելու ժամանակ։ Հարսանիքը տեղի է ունեցել 2009 թվականի հունիսին՝ 20 տարի համատեղ կյանքից հետո։ Նրանց դուստրը՝ Դարիան, սովորել է Լոնդոնի թագավորական քոլեջում, որդիները՝ Պողոսը և Ռոմանը, St Edward ' s School, Oxford-ում։


=== Առողջական վիճակ ===
2020 թվականի մարտի 6-ին Տինկովը հայտարարել է, որ պայքարում է լեյկեմիայի սուր ձևի դեմ, որը նրա մոտ հայտնաբերվել է 2019 թվականի հոկտեմբերին։ Հաղորդվել է, որ Տինկովն արդեն քիմիաթերապիայի մի քանի կուրս է տարել, և այն մասին, որ հենց հիվանդության հետ է կապված նրա լռությունը տեղեկատվական դաշտում։ Հիվանդության մասին լուրերի հրապարակումից հետո TCS Group-ի բաժնետոմսերը, որի տնօրենների խորհրդի կազմում էր Տինկովը, Մոսկովյան բորսայում նվազել են գրեթե 25%-ով։ Միայն հիվանդության մասին հայտարարելուց հետո առաջին օրվա ընթացքում Տինկովա TCS Group ընկերության կապիտալիզացիան, Forbes-ի տվյալներով, նվազել է 400 մլն դոլարով, և նրա կարողությունը կրճատվել է մինչև 2,1 մլրդ դոլար։ 2020 թվականի հուլիսի 9-ին Օլեգ Տինկովը ոսկրածուծի փոխպատվաստման վիրահատություն է տարել։


== Ձեռնարկատիրություն ==


=== Տեխնոշոկ ===
1993 թվականին Օլեգ Տինկովը զբաղվել է Սինգապուրից էլեկտրոնիկայի մեծածախ առևտրով և փաստաթղթերի ձևակերպումը հեշտացնելու համար Պետերբուրգում բացել է «Պետրոսիբ» սահմանափակ պատասխանատվությամբ ընկերությունը, ապա տարածաշրջանային «Պետրոսիբ-Կեմերովո», «Պետրոսիբ-Նովոսիբիրսկ» և «Պետրոսիբ-Օմսկ» ընկերությունները։ Ապրանքները բերվել են Պետերբուրգ և այնտեղից ուղարկվել են տարածաշրջաններ, որտեղ վաճառվել են ավելի մեծ գնով։ Հաշվիչներից սկսելով՝ նա տեղափոխվել է գրասենյակային սարքավորումներ, հեռուստացույցներ, տեսամագնիտաֆոններ և նույնիսկ արհեստական ծաղիկներ ու ծառեր։ Սկզբում Օլեգն ինքն էր մեկնում Սինգապուր, այնուհետև սկսել է օդային բեռնափոխադրումներ իրականացնել։ 
Մեծածախ առևտրի շահույթի նվազումը դրդել է Տինկովին բացել իր խանութների ցանցը։ 1994 թվականին բացել է «Պետրոսիբ» առաջին խանութը Sony ապրանքանիշի ներքո, Սանկտ Պետերբուրգի Վասիլևսկի կղզու փոքր պողոտայում։ Շուտով Մարատի փողոցում բացվել է ևս մեկ խանութ։ Սան Ֆրանցիսկոյում բացվել է Petrosib USA-ի գրասենյակը։ Մանրածախ առևտրի հաջողությունը Տինկովին դրդել է միավորել խանութներն ընդհանուր անունով։ 1995 թվականին բացված «Տեխնոշոկը» թանկարժեք տեխնիկա էր առաջարկում քաղաքում ամենաբարձր գներով, բայց, միևնույն է, ժողովրդականություն էր վայելում։ Ռուսաստանում առաջին «Տեխնոշոկը» սկսել է պատրաստել խորհրդատու-վաճառողների։ Ընկերության նախագահ է դարձել ծագումով ռուս ամերիկացի Սերջիո Գուցալենկոն։ Ցանցը արագ աճել է։ 1996 թվականին «Տեխնոշոկ»-ը ուներ հինգ խանութ Պետերբուրգում, երկուական խանութ Օմսկում և Կեմերովոյում և մեկը Նովոռոսիյսկում։ 1995 թվականից մինչև 1996 թվականը շրջանառությունը կրկնապատկվել է և հասել է 40 միլիոն դոլարի։
1996 թվականի սեպտեմբերի 10-ին Օլեգ Տինկովը դարձել է ԱՄՆ քաղաքացի։
1997 թվականին Սանկտ Պետերբուրգում հայտնվել են «Էլդորադո» խանութներ, մրցակցությունն աճել է, իսկ շահութաբերությունը նվազել է։ 1997 թվականին Օլեգ Տինկովը ընկերությունը վաճառել է ղեկավարությանը, իսկ մեկ տարի անց այն ձեռք է բերել «Սիմտեքս» ընկերությունը։ Օլեգը դուրս է եկել «Տեխնոշոկից» 7 միլիոն դոլարով, որը ներդրել է պելմենային բիզնեսում։
«Տեխնոշոկին» զուգահեռ 1996 թվականին Տինկովը բացել է երաժշտական խանութների «Music Shock» ցանցը։ Առաջին «Music Shock»-ի բացմանը ելույթ են ունեցել Ֆիլիպ Կիրկորովը և Ալլա Պուգաչովան, երկրորդին՝ Ժաննա Ագուզարովան։
Իլյա Բորտնյուկի հետ Օլեգը թողարկել է «Shock Records» ռեկորդային լեյբլը։ Լեյբլը թողարկել է «Քյարփինջներ» և «Լենինգրադ» խմբերի դեբյուտային ալբոմները, Վլադիմիր Դաշկևիչի սիմֆոնիան, որը հիմնված է «Շերլոկ Հոլմս և դոկտոր Վաթսոն» ֆիլմի երաժշտության վրա, «Դանակ Frau Müller-ի համար խմբի» «Nechelovek-vidimka» ալբոմը։ 
1998 թվականին «Music Shock»-ը վաճառվել Է Մոսկվայի Gala Records ընկերությանը։


=== Դարյա ===
«Դարյա» ապրանքանիշի տակ, որն անվանվել Է Օլեգ Տինկովի դստեր պատվին, արտադրվել են պելմեններ և այլ սառեցված կիսաֆաբրիկատներ։ Տինկովին գաղափարը ներկայացրել է Աֆանասի անունով հույն, որը Ռուսաստան էր մատակարարում ռավիոլիի արտադրության սարքավորումներ։
Արտադրամասը բացվել է 1998 թվականի սկզբին Պետերգոֆում և առաջին անգամ թողարկել է «Սմակ» ապրանքանիշով արտադրանքներ՝ Անդրեյ Մակարևիչի ընկերությունից ստացված լիցենզիայի հիման վրա։ Լիցենզառուի հետ կոնֆլիկտից հետո ապրանքանիշը ստացել է «Պիտերսկի Սմակ» անվանումը։ Սեփական բրենդի ստեղծման համար առիթ է հանդիսացել տնտեսական ճգնաժամը՝ նոր ապրանքանիշը թույլ է տվել ավելացնել շուկայի մասնաբաժինը։ Նոր գործարանը, որը 1998 թվականի դեկտեմբերին բացվել էր Սանկտ Պետերբուրգի Նախալեռային փողոցում գտնվող «Տեխնոշոկի» նախկին պահեստի տեղում, ի սկզբանե արտադրում էր միայն «Դարյան»։
«Դարյա»-ին առաջին համբավը բերել է գովազդային արշավը, որի շրջանակներում Սանկտ Պետերբուրգում հինգ ցուցատախտակների վրա և Մոսկվայում երկու ցուցապաստառ է տեղադրվել՝ «Քո սիրելի պելմենները» ստորագրությամբ։ «Այս ռավիոլիից ստամոքսի ցավեր կստանաք» արտահայտությունը հնչեց մեկ այլ գովազդային հոլովակում, որը դժգոհություն է առաջացրել «Ռավիոլի» ընկերության մոտ։ 
2001 թվականին «Դարյա»-ն վաճառվել է Ռոման Աբրամովիչի և Անդրեյ Բլոխի «Պլանետա Մենեջմենթ» հոլդինգին 21 մլն դոլարով, որոնցից 7-ը գնացել է վարկային պարտքի մարմանը։


=== «Tinkoff» գարեջուր ===
1997 թվականին Տինկովը չէր կարողանում ներդրող գտնել իր մտահղացրած գարեջրի գործարանի կառուցման համար։ Օգնել են երկու հանդիպումները՝ սարքավորումների մատակարարը, որի հետ նա ծանոթացել է Մյունխենում Drinktec ցուցահանդեսի ժամանակ, առաջարկել է գարեջրատունը համատեղել ռեստորանի հետ և կենտրոնանալ բրենդի զարգացման վրա, իսկ մյուսը՝ խորհուրդ է տվել գարեջուրը կոչել սեփական ազգանունով՝ բավարական ավանդույթին համապատասխան։ 
Սկզբնական ներդրումները կազմել են մեկ միլիոն գերմանական մարկ, և 1998 թվականի օգոստոսին առաջին ռեստորանը բացվել է Սանկտ Պետերբուրգում Կազանի 7-րդ փողոցում ։ 2001 թվականին Մոսկվայում բացվել է ռեստորան Պրոտոչնայա նրբանցքում, որտեղ ներդրումները կազմել են 2 մլն դոլար։ Սամարայում ռեստորանը բացվել է 2002 թվականի նոյեմբերին, Նովոսիբիրսկում՝ 2003 թվականի հունվարին, այնուհետև հայտնվել են ռեստորաններ Նիժնի Նովգորոդում, Կազանում, Ուֆայում, Եկատերինբուրգում, Վլադիվոստոկում և Սոչիում։
Առաջին գործարանը կառուցվել է 2003 թվականի ամռանը «Զենիթ» բանկի աջակցությամբ, որը Տինկովի համար բացել է վարկային գիծ։ 2-րդի կառուցման համար ընկերությունը միջոցներ է ձեռք բերել պարտատոմսային փոխառություններով, ինչպես նաև «Զենիթ» բանկի և գերմանական HypoVereinsbank-ի միջոցով։ Մոտ 75 մլն դոլար արժողությամբ երկրորդ գործարանը ամբողջությամբ կառուցվել է վարկային միջոցներով։
Տինկովի գործարանները թողարկել են «Տինկոֆ», «Տեկիզա», «Տ» գարեջրեր։ Ընկերությունն ընդլայնվելուց հետո զգալի քանակությամբ գումար է ներդրվել մարքեթինգի ոլորտում։ Նույնիսկ Տինկովի հետ համագործակցության անհաջող փորձ կար լուսանկարիչ և ռեժիսոր Օլիվիերո Տոսկանիի հետ, ով United Colors of Benetton գովազդային արշավների հեղինակն էր։ 2004 թվականից ի վեր «Տինկոֆ» գործարանների ձեռքբերման գործարքի նկատմամբ հետաքրքրություն է ցուցաբերել Sun Interbrew-ը, և 2005 թվականին այն կայացել է։ Գործարանի և բրենդի համար կոնցեռնը տվել է մոտ 200 մլն դոլար։ Դրանից հետո Տինկովը «Տինկոֆ» ռեստորանների տարածքը վաճառել է «Տրոյկա Դիալոգ» կառավարող ընկերությանը մոտ 10-12 մլն դոլարով՝ միաժամանակ կնքելով նույն տարածքների վարձակալության երկարաժամկետ պայմանագիր։ Ի վերջո, հենց ռեստորանները 2008-2009 թվականներին ձեռք է բերել Mint Capital ուղղակի ներդրումների հիմնադրամը։


=== Tinkoff բանկ ===

2005 թվականի նոյեմբերի 18-ին միլիարդատեր Ռիչարդ Բրենսոնին պատկանող Նեկեր կղզում Օլեգ Տինկովը ներկայացրել է ապագա բանկի նախագիծը։ 2006 թվականին Տինկովը ձեռք է բերել Մոսկվայի «Խիմմաշբանկը» և դրա հիման վրա ստեղծել է հեռակառավարման ծառայության Ռուսաստանի առաջին բանկը։ Չնայած նախագծի մեկնարկին ներդրումների ներգրավման անհաջողություններին, միայն 2008 թվականի ճգնաժամի ժամանակ բանկը ցույց է տվել շահույթի 50-ապատիկի աճ։
«Տինկոֆ վարկային համակարգեր»-ը նվազեցրել է ծախսերը բանկային ոլորտի համար ոչ ստանդարտ մարքեթինգի  և մարդկային աշխատանքի փոխարեն համակարգչային տվյալների մշակման լայն օգտագործման հաշվին։ Երկար ժամանակ բանկը չի ներգրավել ավանդներ և օգտագործել է սեփական կապիտալը վարկերի տրամադրման համար։
Զարգացած տեխնոլոգիական հարթակը մեծ դեր է խաղացել՝ բանկի IPO-ն դարձել է 2013 թվականի խոշորագույն ռուսական գործարքներից մեկը, ըստ Forbes-ի, իսկ Օլեգ Տինկովը կրկնապատկել է իր կարողությունը և զբաղեցրել 1210-րդ տեղը միլիարդատերերի համաշխարհային վարկանիշում։
«Տինկոֆ Բանկի» IPO-ի թողարկումից հետո՝ 2013 թվականի հոկտեմբերի 28-ին Օլեգ Տինկովը հրաժարվել է ԱՄՆ քաղաքացիությունից։
2015 թվականի սկզբին «Tinkoff վարկային համակարգեր»-ը փոխել է իր անունը «Tinkoff Bank»։ Ավելի պարզ և հակիրճ անվանումը կոչված էր ավելի ճշգրիտ արտացոլելու ֆինանսական կազմակերպության ծառայությունների ողջ տեսականին։
2013 թվականից ի վեր «Տինկոֆ Բանկի» բաժնետոմսերը վաճառվել են Լոնդոնի բորսայում։
2019 թվականի հուլիսի դրությամբ Տինկովին է պատկանում բանկի բաժնետոմսերի 40,4%-ը, որը մնում է նրա հիմնական ակտիվը։
2020 թվականի ապրիլի 2-ին Օլեգ Տինկովը իր ներկայացուցչի միջոցով հայտարարել է, որ լքում է բանկի տնօրենների խորհրդի նախագահի պաշտոնը առողջական խնդիրների պատճառով։


== Հեծանվային սպորտ ==


=== Tinkoff Restaurants ===
Tinkoff Restaraunts հեծանվախումբը մարզիչ Ալեքսանդր Կուզնեցովի ղեկավարությամբ դարձել է պատմականորեն երրորդ պրոֆեսիոնալ ռուսական թիմը, իսկ իր հայտնվելու պահին՝ Ռուսաստանում միակը։ Թիմը ներկայացվել է 2006 թվականի հունվարին Իսպանիայում գտնվող Վիլա Կուզնեցովի կենտրոնակայանում, նրա կազմում ընդգրկվել են Ռուսաստանի հավաքականի անդամներ, այդ թվում՝ Միխայիլ Իգնատևը, Նիկոլայ Տրուսովը, Ալեքսանդր Սերովը, Սերգեյ Կլիմովը, Պավել Բրուտտը և Իվան Ռովնին։ Թիմի համատեղ հովանավորն է դարձել «Սիբիր» ավիաընկերությունը, տարեկան բյուջեն կազմել է 4 մլն դոլար։
2006 թվականի մրցաշրջանում թիմի մրցարշավորդները զբաղեցրել են առաջին տեղը Լոս Անջելեսի թրեքային հեծանվավազքի աշխարհի գավաթի մրցարշավում, Իսկ Պավել Բրուտտը հաղթել Է Հունաստանի տուրը և Cinturón a Mallorca մրցավազքը։
Թիմի կազմալուծման պատճառը եղել է Ալեքսանդր Կուզնեցովի և Օլեգ Տինկովի միջև կոնֆլիկտը։


=== Tinkoff Credit Systems ===
Tinkoff Credit Systems-ը ձևավորվել է 2007-թվականին Tinkoff Restaurant-ից, բայց իտալական ղեկավարությամբ և գրանցմամբ։ UCI Professional Continental Team-ից ստանացած լիցենզիան մարզիկներին թույլ էր տալիս մասնակցել բոլոր խոշոր եվրոպական մրցումներին։ Նոր կազմում ավելացել է արտասահմանցի մարզիկների թիվը, իսկ ավագը դարձել է ամերիկացի Թայլեր Հեմիլթոնը։
Թիմի հաջող ելույթները, այդ թվում նաև Ջիրո դ'Իտալիայի 2008-ում, գրավել են նախկին հեծանվորդ, «Իտերա» կորպորացիայի սեփականատեր Իգոր Մակարովի ուշադրությունը։ Նրա նախաձեռնությամբ ու «Գազպրոմի» և «Ռոստեխնոլոգիաների» հովանավորությամբ Tinkoff Credit Systems-ի հիման վրա ստեղծվել է Ռուսական «Կատյուշա» թիմը։


=== «Տինկոֆ» հեծանվախումբ ===

2013 թվականի դեկտեմբերին Օլեգ Տինկովը Tinkoff Sport A/C կառավարող ընկերության միջոցով նախկին հեծանվորդ Բյարն Ռիյսից գնել էր մի թիմ, որի հովանավորը 2012 թվականի «Տինկոֆ կրեդիտային համակարգերն» էր։
«Տինկոֆը» և «Կատյուշան» այն ժամանակ միակ ռուսական թիմերն էին, որոնք հանդես են եկել UCI Համաշխարհային տուրի մրցումներում։ Թիմի հեծանվորդները բազմիցս հաղթել են հեղինակավոր Գրանդ տուրի փուլերում՝ մասնավորապես, Ալբերտո Կոնտադորը դարձել է Իսպանիայի Վուելտայի և Ջիրո դ'Իտալիայի հաղթող, իսկ Պետեր Սագանը երկու անգամ դարձել է Տուր դը Ֆրանսի լավագույն սպրինտերի կանաչ շապիկի դափնեկիր։
Օլեգ Տինկովը մասնակցել է մարզումներին իր մարզիկների հետ միասին և ուղեկցել թիմին մրցումներում։ Ի պատիվ Ջիրո դ'Իտալիա 2015-ի Կոնտադորի հաղթանակի՝ նա մազերը ներկել է հաղթական վարդագույն գույնով։
Օլեգ Տինկովը բազմիցս քննադատել է պրոֆեսիոնալ հեծանվասպորտը բյուրոկրատացման և հնացած հովանավորչական մոդելի համար։ Այն դարձել է Velon նախագծի բաժնետերերից մեկը՝ պրոֆեսիոնալ հեծանվասպորտի զարգացման համաշխարհային տուրի թիմերի նախաձեռնությամբ, ավելի դիտարժան մրցումների կազմակերպման, հովանավորների և թիմերի սեփականատերերի շահերի պաշտպանության հարցերով։ Տինկովը նաև հանդես է եկել Գրան տուրերի ժամանակացույցի համար, որը թույլ կտար ուժեղագույն մրցավարներին հանդես գալ յուրաքանչյուր մրցաշրջանից։ 2014 թվականին նա «Տինկոֆ-Սաքսոյի» ավագ Ալբերտո Կոնտադորին և նրա մրցակիցներին՝ Քրիս Ֆրումին, որը հանդես է գալիս Sky Procycling-ում, և Վինչենցո Նիբալին Astana Pro Team-ից 1 միլիոն եվրո է առաջարկել աշխարհի բոլոր երեք գլխավոր բազմօրյա մրցումներում հանդես գալու համար։
2016 թվականից հեծանվավախումբը հանդես է եկել որպես Tinkoff, քանի որ Saxo Bank-ը որոշել է 2015 թվականից հետո չերկարաձգել հովանավորչական պայմանագիրը։ 2015 թվականի վերջին նա հայտարարել է, որ 2016 թվականի մրցաշրջանի ավարտից հետո կհեռանա հեծանվասպորտից և կվաճառի թիմը։ 
Որպես Տինկովի միակ տիտղոսային հովանավոր, թիմի պահպանման վրա տարեկան ծախսել է մոտ 20 մլն եվրո, իսկ ամբողջ ընթացքում բանկի հետ համատեղ ներդրել է մոտ 50 մլն եվրո։ Բացի աճող ֆինանսական ծանրաբեռնվածությունից, պատճառների թվում նա նշել է բանկի բրենդինգի ներուժի սպառումը, թիմերի համար հեծանվային սպորտի վնասաբեր լինելը, սպորտում բարեփոխումների բացակայությունը, ինչպես նաև հեծանվորդների միջազգային միության և Ամորի մարզական կազմակերպության միջև ձգձգված հակամարտությունը։ Մրցաշրջանի արդյունքներով թիմը զբաղեցրել է երկրորդ տեղը և վերջնականապես լուծարվել է 2016 թվականի նոյեմբերին։


== Քրեական հետապնդում ==
2020 թվականի փետրվարի 28-ին ԱՄՆ հարկային ծառայությունը դատական լսումներ է նախաձեռնել Լոնդոնում գտնվող Տինկովի դեմ։ Նա մեղադրվել է 2013 թվականի հարկային հայտարարագիրը կեղծելու և եկամուտը պակասեցնելու մեջ, երբ նա ԱՄՆ քաղաքացի էր (1996 թվականի սեպտեմբերի 10-ից մինչև 2013 թվականի հոկտեմբերի 28-ը)։
Մարտի 2-ին ամերիկյան դատախազությունը Տինկովին կալանավորելու օրդեր Է տվել, սակայն նա 20 մլն ֆունտ ստերլինգ գրավի դիմաց ազատ է մնացել դատավարության ժամանակ։ Դատավարությունը սկսվել է Լոնդոնի Վեսթմինսթերյան մագիստրոսական դատարանում 2020 թվականի ապրիլի 27-ին։ Ըստ գրավի պայմանների՝ Տինկովին արգելվում էր տունը լքել երեկոյան ժամը 19-ից մինչև առավոտյան 7-ը, ինչպես նաև նա պետք է էլեկտրոնային ապարանջան կրեր։ Բացի այդ, նրանից առգրավվել էին ռուսական և կիպրոսյան անձնագրերը։ Մարտի 5-ին ԱՄՆ իշխանությունները բացահայտել են պահանջների էությունը և մեղադրել Տինկովին 1 մլրդ դոլարի ակտիվներ թաքցնելու մեջ։ ԱՄՆ արդարադատության նախարարությունը կարծում է, որ IPO TCS Group-ի ժամանակ 2013 թվականին գործարարի բաժնետոմսերի արժեքը գերազանցել է 1 մլրդ դոլարը։ Երեք օր անց Տինկովը հրաժարվել Է ԱՄՆ քաղաքացիությունից, իսկ հարկային հայտարարագրում նշել է 330 հազար դոլարի եկամուտ։


== Այլ ==
Տինկովի սեփականության թվում է Dassault Falcon 7X անձնական ինքնաթիռը՝ պոչի վրա բանկի լոգոտիպով։ 2015 թվականի սեպտեմբերին Տինկովը հայտարարել է, որ 250 մլն ռուբլի կներդնի Կամչատկայի Ելիզովյան շրջանում հյուրանոցային-ռեկրեացիոն համալիրի կառուցման համար, որտեղ հաճախ ինքն է հանգստանում։ Ենթադրվում էր, որ շահագործման հանձնումը տեղի կունենա հաջորդ տարվա IV եռամսյակում։ 2016 թվականի հունվարին հայտնի է դարձել, որ նա հրաժարվել է նախագծից տեղի պաշտոնյաների հակազդեցության պատճառով և դրա փոխարեն ներդրումներ է կատարել ֆրանսիական Ալպերում։ Նույն թվականի հունիսին Տինկովը բացել Է լյուքս դասի երկու զուգարան՝ La Datcha անվամբ՝ մեկը Կուրշևել լեռնադահուկային հանգստավայրում և երկրորդը՝ Վալ Տորանսում։ 2017 և 2018 թվականներին Ֆորտե դեյ Մարմիում և Աստրախանում դրանց են ավելացել տները։


=== Հրապարակումներ ===
2007-2010 թվականներին գործարարը եղել է «Ֆինանս» ամսագրի սյունակագիր։ 2010 թվականից ամսագրի գլխավոր խմբագիր Օլեգ Անիսիմովը աշխատանքի է անցել Տինկով բանկում և նրա հետ աշխատել է Russia.ru ինտերնետ-ալիքում «Բիզնես գաղտնիքները Օլեգ Տինկովի հետ» հաղորդման վրա։ Երկու տարվա ընդմիջումից հետո Տինկովը վերսկսել է «Բիզնես գաղտնիքների» թողարկումը՝ 2015 թվականի հոկտեմբերին Միխայիլ Ֆրիդմանի հետ հարցազրույցում։
Օլեգ Տինկովը վարում է Ֆեյսբուք և Թվիթեր։ Նրա շփման ձևը համարվում է սադրիչ և հաճախ հանգեցնում է անզուսպ վեճերի և փոխադարձ վիրավորանքների։
Օլեգ Տինկովը գրել է երկու գիրք, որոնք ընդհանրացնում են նրա ձեռնարկատիրական փորձը։ 2010 թվականին հրատարակել է «Ես բոլորի նման եմ» գիրքը, իսկ մեկ տարի անց՝ «Ինչպես դառնալ գործարար» գիրքը։


=== Տինկով նրբանցք ===
«Տինկոֆ» ապրանքանիշի առաջխաղացման համար պատմություն է հորինվել գործարար Պորֆիրիա Տինկովի նախնու մասին, որը 1759 թվականից կայսերական բակին գարեջուր է մատակարարել։ Լեգենդի համաձայն, Օլեգ Տինկովը դրա մասին հիշատակող էջ է գտել Բրոկգաուսի և Եֆրոնի բառարանում։ Կեղծ էջը ներկայացվել է Սանկտ Պետերբուրգի տեղանունների հանձնաժողով՝ առաջարկելով հավերժացնել Տինկովի տոհմը փողոցի անվանման մեջ։ Կեղծիք չնկատած պաշտոնյաները համաձայնել են ընկերության առաջարկին, և 2003 թվականի հուլիսի 7-ին Պուշկինում հայտնվել է Տինկով նրբանցքը։


=== Կոնֆլիկտ բլոգերների հետ ===
2017 թվականի օգոստոսի 8-ին YouTube-ի NEMAGIA ալիքում հրապարակվել է ակնարկ նվիրված Տինկովին և Տինկով բանկին։ Հոլովակը զգալի արձագանք է առաջացրել համացանցում։ Դրա թողարկումից կարճ ժամանակ անց՝ 2017 թվականի օգոստոսի 28-ին, Օլեգ Տինկովը հայց է ներկայացրել Կեմերովոյի շրջանային դատարան՝ պատվի, արժանապատվության և գործարար համբավի պաշտպանության մասին։ Դատարանի որոշմամբ՝ սեպտեմբերի 4-ին Ռոսկոմնադզորը պարտավորեցրել է բլոգերներին հեռացնել Օլեգ Տինկովի գործունեությունը քննադատող հոլովակը։ 
Սեպտեմբերի 12-ին «NEMAGIA»-ի համահեղինակ Ալեքսեյ Պսկովիտինի մոտ խուզարկություններ են կատարվել, նրանից առգրավվել է համակարգչային տեխնիկա։ Օպերատիվ աշխատակիցները հատուկ ժամանել են Կեմերովո Մոսկվայից։ Շատ ռուս բլոգերներ հանդես են եկան NEMAGIA-ի աջակցությամբ։ Սեպտեմբերի 26-ին Օլեգ Տինկովը NEMAGIA ժամանցային ալիքից հետ է վերցրել տեսաբլոգերների դեմ հայցերը։ NEMAGIA-ի դեմ քրեական գործը կարճվել է։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Тиньков О. Ю. «Я такой как все». — М.: Эксмо, 2010. — 260 с. — ISBN 978-5-9902155-1-1
Олег Тиньков «Как стать бизнесменом». — М.: ЭКСМО, «Альпина Паблишер», 2011. — 256 с. — ISBN 978-5-699-51390-1Հոդվածներ ամսագրերումДмитрий Филонов Пелотон банкира(ռուս.) // Forbes : журнал. — 2016. — № 09 (150). — С. 108—116.


== Հովածներ ==
Татьяна Воронова, Анна Еремина (2016-11-07)։ ««Хотим, чтобы компания стоила в два-три-пять-десять раз дороже»» (ռուսերեն)։ Ведомости։ Վերցված է 2020-05-14 
Stephen Farrand (2016-10-04)։ «Oleg Tinkov: The final interview» (անգլերեն)։ CyclingNews։ Վերցված է 2020-05-14 


== Արտաքին հղումներ ==
«tinkov.com — официальный сайт Олега Тинькова»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2020-05-10-ին։ Վերցված է 2020-05-14