Ռենե Բազեն

Ռենե Ֆրանսուա Նիկոլյա Մարի Բազեն (ֆր.՝ René François Nicolas Marie Bazin, դեկտեմբերի 26, 1853(1853-12-26)[…], Անժե - հուլիսի 20, 1932(1932-07-20)[…], Փարիզի 8-րդ շրջան, Փարիզ), ֆրանսիացի գրող, ժուռնալիստ, իրավագիտության պրոֆեսոր, Ֆրանսիական ակադեմիայի անդամ (1904). առաջադրվել է Նոբելյան մրցանակով պարգևատրման։ 


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1853 թվականի դեկտեմբերի 26-ին, Ֆրանսիայի հյուսիսում ընկած Անժե քաղաքում (Մեն և Լուար դեպարտամենտ), բուրժուայի ընտանիքում։ Տոհմի հիմնադիր նախնին՝ Կլոդ Բազենը (1645-1721), եղել է արքայական կալվածքների հսկիչն ու կառավարիչը Անժուի տարածաշրջանում։
Ռենեն Փարիզում իրավագիտություն է ուսումնասիրել, վերադարձել հայրենի բնօրրան, Université catholique de l'Ouest-ում դարձել իրավագիտության պրոֆեսոր։ Լինելով նվիրյալ կաթոլիկ, քաղաքական հայացքներով՝ քրիստոնյա-սոցիալիստ,նա ողջ կյանքում հավատարիմ է մնացել իր կրոնական համոզմունքներին։ 1915-ից 1923 թվականներին եղել է պատասխանատու աշխատակիցը Քրիստոնյա հրապարակախոսների պրոֆեսիոնալ ընկերության, որն ինքն իրեն հռչակել էր Ֆրանսիայի ժուռնալիստների միություն։ 1916-ին դարձել է դրա նախագահը, իսկ հաջորդ տարում հիմնադրել է Կաթոլիկ մամուլի գրասենյակը (Bureau catholique de la presse)։ Միաժամանակ՝ փարիզյան գրական ամսագրերում լույս է ընծայել գավառական կյանքը պատկերող էսքիզներ, ինչպես նաև՝ ուղեգրություններ, ակնարկներ։ 1884 թվականին հրատարակած «Stéphanette» վիպակը հեղինակին որոշակի ճանաչում ու համբավ է բերել, սակայն կարելի է ասել, որ գեղարվեստական գրականության ասպարեզում նրա հռչակի սկիզբը դրել է 1888 թվականին լույս տեսած «Une tache d’encre» («Թանաքաբիծը») վեպը, որի համար Բազենն արժանացել է Ֆրանսիական ակադեմիայի մրցանակին։ Հետագայում այդ կաճառը պարգևատրել է նրան ևս մի քանի անգամ։ Բացի այդ, Ռենե Բազենին շնորհվել են Մոնտիոնյան մրցանակ, կառավարական բարձր պարգևներ՝ Սուրբ Գրիգոր Մեծի և Պատվո լեգեոնի շքանշաններ։ Նա առաջադրվել է Նոբելյան մրցանակով պարգևատրման։ 1904 թվականի ապրիլի 28-ին ընտրվել է Ֆրանսիական ակադեմիայի անդամ։ Եղել է նաև Ստանիսլավի ակադեմիայի անդամ, միաժամանակ զբաղեցրել է Corporation des Publicistes Chretiens ընկերության նախագահի պաշտոնը։
Ռենե Բազենի հիշարժան ստեղծագործություններից է նաև 1898 թվականին հրատարակված La Terre qui meurt վեպը, որը պատմում է կրկնակի ամայացած մի դաստակերտի մասին։


== Երկեր ==
Stéphanette (1884) http://beq.ebooksgratuits.com/vents/Bazin-Stephanette.pdf
Ma Tante Giron (1885)
Une tache d’encre (1888) Mode Image en ligne
Les Noellet (1890)
Le Guide de l'Empereur (1890)
À l’aventure (croquis italiens) (1891) Mode Image en ligne
Contes en vers (1891)
La Sarcelle bleue (1892)
La Légende de sainte Béga (1892)
Madame Corentine (1893)
Sicile : croquis italiens (1893) Mode Image en ligne prix Montyon de l'Académie française en 1893
Les Italiens d'aujourd'hui (1894) Mode Image en ligne
Humble Amour (1895) Mode Image en ligne
Terre d'Espagne (1895) Texte en ligne
En province (1896)
Contes de bonne Perrette (1897)
De toute son âme (1897)
Histoire de vingt-quatre sonnettes (1898)
La Terre qui meurt (1899) Texte en ligne Mode Image en ligne
Les Personnages de roman (1899)
Croquis de France et d'Orient (1899)
Le Guide de l'Empereur : histoire de pauvres gens (1901)
Les Oberlé (1901)
L'Enseigne de vaisseau Paul Henry, défenseur de la mission de Pékin (1902)
Donatienne (1903) Texte en ligne
Récits de la plaine et de la montagne (1904)
Le Duc de Nemours (1905)
L'Isolée (1905) Texte en ligne
Questions littéraires et sociales (1906)
Le Blé qui lève (1907) Texte en ligne Mode Image en ligne
Mémoires d'une vieille fille (1908)
Le Mariage de mademoiselle Gimel, dactylographe (1909)
La Barrière (1910) Texte mutiformat Texte en ligne
La Douce France (1911)
Davidée Birot (1912) Texte en ligne
Nord-Sud, Amérique, Angleterre, Corse, Spitzberg, notes de voyage (1913)
Gingolph l'abandonné (1914)
Pages religieuses, temps de paix, temps de guerre (1915)
Aujourd'hui et demain, pensées du temps de la guerre (1916)
La Campagne française et la guerre (1917)
Notes d'un amateur de couleur (1917)
La Closerie de Champdolent (1917)
Les Nouveaux Oberlé (1919)
Charles de Foucauld, explorateur du Maroc, ermite au Sahara (1921) Texte en ligne
Il était quatre petits enfants : histoire d'une famille française (1922) ; trad. en anglais par Margery Williams (Juniper Farm, 1928)
Contes et Paysages (en province) (1923)
Le Conte du triolet (1924) Mode Image en ligne
Baltus le Lorrain (1926) Texte en ligne
Paysages et pays d'Anjou (1926)
Fils de l'Église (1927)
Les Trois Peines d'un rossignol (1927)
Pie X (1928)
Le Roi des archers (1929)
Magnificat (1931)
Champdolent (1931)
La Faneuse endormie et autres nouvelles (1949)


== Էկրանավորում ==
La Terre qui meurt վեպը էկրանավորվել է երկու անգամ. 1926 թվականին ռեժիսոր Ժան Շուն այն նկարահանել է որպես համր ֆիլմ, իսկ դրանից տասը տարի անցմեկ այլ ռեժիսոր՝ Ժան Վալեն հնչյունային կինոնկար է ստեղծել։


== Գրականություն ==
Lire aujourd'hui René Bazin : actes du colloque du 25 mars 2000, Paris, L'Harmattan, 2000.
Mathias Burgé, Mémoire de la décadence, décadence de la mémoire : l'incroyable oubli de René Bazin, mémoire de master 2 d'histoire culturelle sous la direction de Pascal Ory, université Paris 1 Panthéon-Sorbonne, 2011, 416 p.
René Bazin, un écrivain à (re)découvrir : colloque international du 10-12 mars 2016, Le Coudray-Macouard, Saint Léger Éditions, 2017.
Véronique de Nercy-Le Gall, Promenade poétique à travers la nature : René Bazin, écrivain et poète, peintre des paysages, 2015.
René Bazin, Journal d'un civil pendant la Guerre, Éditions Edilys, 2018-2019.ouvrage inédit rassemblant les notes des carnets personnels de l'écrivain, écrits pendant la Grande Guerre (Tome I : août 1914-décembre 1915, novembre 2018 / Tome II : janvier 1916-avril 1919, parution en avril 2019)


== Արտաքին հղումներ ==
Ռենե Բազենի երկերը Ebooks կայքում
«Ռենե Բազեն» էջը Գուտենբերգ նախագծում
Ռենե Բազենի բարեկամների ընկերության կայքը
Tous les titres de l'auteur sur le site de référence Open Library


== Ծանոթագրություններ ==