armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Սուրբ Երրորդության մայր տաճար (Եկատերինբուրգ)

Սուրբ Երրորդության մայր տաճար (ռուս.՝ Троицкий собор , Ռյազանյան եկեղեցի), Եկատերինբուրգի թեմի ուղղափառ մայր տաճար։


== Պատմություն ==
Հիմնադրվել է 1818 թվականին` որպես քարե եռագահ եկեղեցի կլասիցիզմի ոճով։ Սկզբում շենքը նախատեսված է եղել հավատացյալների աղոթատան համար, սակայն իշխանությունները թույլ չեն տվել ավարտել շինարարությունը և օծել այն։ Մինչև 1838 թվականը եկեղեցին մնացել է չգործող։ 1838 թվականին  Յա. Մ. Ռյազանովը և նրա մի քանի կողմնակիցներ միացել են միաբանությանը, որը տարբերվում էր օրթոդոքս հին հավատացալներից, որ հին ծիսակարգով ծառայությունները միահավատական եկեղեցիներում իրականացնում էին վանականների միջոցով, որոնք նշանակվում էին տեղական ուղղափառ հովվապետետերի կողմից։
1839 թվականի հոկտեմբերի 12-ին օծված Հյուսիսային մատուռը կառուցվել է Սուրբ Հովհան Ոսկեբերանի անվամբ։ Սուրբ Նիկոլայ Հրաշագործի անվամբ կոչված Հարավային մատուռը օծվել է 1849 թվականի հոկտեմբերի 13-ին։ 2,5 տարի անց, 1852 թվականի մայիսի 13-ին, գլխավոր եկեղեցին օծվեց ի պատիվ Սուրբ Երրորդության։ 1854 թվականին եկեղեցուն կից կառուցվեց քարե զանգակատուն։
1930 թվականին Սուրբ Երրորդության եկեղեցին քաղաքային խորհրդի որոշմամբ  փակվեց  երկրպագության ծառայությունների համար։ Այդ ժամանակ էլ քանդեցին գմբեթն ու զանգակատունը և ներսում իրականացրին վերակառուցում։ Խորհրդային տարիներին այստեղ տեղակայվել են կինոթատրոն, կարի ֆաբրիկա և ավտոմոբիլիստների ակումբ։ 1981 թվականից այստեղ անցկացվում է Աէլիտա փառատոնը:1980-ական թվականների վերջից մշակույթի տանը անցկացվում են  Սվերդլովսկի ռոք ակումբի համերգները։
Լայնամասշտաբ վերականգնման աշխատանքների իրականացման արդյունքում 1998-1999 թվականներին նորից  կառուցվեց եկեղեցու գմբեթը, իսկ  2000 թվականին, զանգակատունը։ Եկեղեցու օծման հանդիսավոր արարողությունը  կատարվեց  2000 թվականի սեպտեմբերի 24-ին պատրիարք Ալեքսի երկրորդի կողմից։
2011 թվականի հոկտեմբերի 24-ից մինչև 27-ը եկեղեցում է գտնվել Սուրբ Մարիամ Աստվածածնի գոտին, որին այդ ընթացքում խոնարհվել են հարյուր հազարավոր մարդիկ։


== Պատկերասրահ ==

		
		


== Ծանոթագրություններ ==
Պարիկիա

Պարիկիա կամ Պարոս (հուն․՝ Πάρος), նավահանգստային քաղաք Հունաստանի Կիկլադյան կղզիների մաս կազմող Պարոս կղզու վրա։
Պարիկիան հանդիսանում է կարևոր տրանսպորտային կենտրոն, որը լաստանավային ծովայի ուղիներով կապված է մայրաքաղաք Աթենքի, ինչպես նաև Հերակլիոնի և այլ կղզիային քաղաքների՝ Օյայի, Միկոնոսի, Սանտորինիի հետ։


== Աշխարհագրություն ==
Պարիկիան տեղակայված է Կիկլադների մաս կազմող Պարոս կղզու արևմտյան ափին՝ Հունաստանի հարավարևելյան հատվածում։
Այն խոշոր զբոսաշրջային կենտրոն է։ Այստեղ կա անտիկ եկեղեցի, փոքրիկ առևտրային խանութներ և հողմաղացներ։ Պարոսը հայտնի է նաև իր վառ գիշերային կյանքով։
Քաղաքի շինությունները կառուցված են կիկլադյան ճարտարապետական ոճով։ Դրանք գլխավորապես ունեն սպիտակ պատեր, կապույտ պատեր և շրջանաձև պատուհաններ։ Ծովից փոքր-ինչ հեռու պահպանվել են ամրոցի ավերակներ, որն ամբողջովին կառուցված է եղել մարմարից։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2001 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ Պարիկիայի բնակչությունը կազմում է 4522 մարդ։ Քաղաքի բնակիչները հույներն են։


== Տե՛ս նաև ==
Միկոնոս (քաղաք)


== Ծանոթագրություններ ==
Քեչիլի (Ելիզավետպոլից 29 կմ հյուսիս-արևմուտք)

Քեչիլի, գյուղ Արևելյան Հայաստանի Ելիզավետպոլի նահանգի Ելիզավետպոլի գավառում։ Գտնվում է Ելիզավետպոլ քաղաքից 29 կմ հյուսիս-արևմուտք, Շամխոր գետի ձախ ափին։
Գյուղից հարավ կար երեք համանուն գյուղեր։


== Պատմամշակութային կառույցներ ==
Գյուղն ուներ հայկական եկեղեցի։


== Տես նաև ==
Ելիզավետպոլի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Ալայշամ

Ալայշամ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Ամասիայի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Սեբաստիայի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Կադիրովո (գյուղ, Կուգարչինսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԿադիրովոԿադիրովո (ռուս.՝ Кадырово, բաշկիրերեն՝ Ҡаҙир), գյուղ Ռուսաստանի, Բաշկորտոստան հանրապետության Կուգարչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 124 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Պոդստեպնոե (այլ կիրառումներ)

Պոդստեպնոե, կարող է վերաբերել՝

Պոդստեպնոե - գյուղ Ռուսաստանի Ալթայի երկրամասի Ռեբրիխինսկի շրջանի կազմում։
Պոդստեպնոե - գյուղ Ռուսաստանի Սարատովի մարզի Էնգելսկի շրջանի կազմում։
Բուցկովկա

Բուցկովկա (ուկրաիներեն՝ Буцьківка), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Վալկիի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1695 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Բուցկովկա գյուղում բնակվում էր 177 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 6,26 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 28,27 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Համլետ (ֆիլմ, 1948)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Համլետ (այլ կիրառումներ)Համլետ, Վիլյամ Շեքսպիրի Համլետ պիեսի հիման վրա 1948 թվականին նկարահանված Մեծ Բրիտանական ֆիլմ։ 
Ֆիլմի ռեժիսորն ու գլխավոր դերակատարը անգլիացի հայտնի դերասան Լոուրենս Օլիվիեն է։


== Սյուժե ==
Հանկարծակի մահանում է Դանիայի թագավորը։ Դա շատ է վշտացնում նրա որդուն՝ թագաժառանգ Համլետին (Լոուրենս Օլիվիե), իսկ նրա այրին՝ Գերտրուդը (Էյլի Հեռլի) հապճեպ ամուսնանում է մահացած ամուսնու եղբոր՝ Կլավդիոսի (Բեզիլ Սիդնի) հետ, ում և թագադրում են որպես նոր արքա։
Համլետին այցի է գալիս հանգուցյալ հոր ուրվականը և պատմում, որ նրան թունավորել է եղբայրը։ Նա դառնում է տարօրինակ բոլորի աչքին, ագրեսիվ, նույնիսկ իր սիրած աղջիկը Օֆելյան (Ջին Սիմոնս, նրա մոտ անտարբերություն է նկատում։
Համլետը լցվում է վրեժխնդրությամբ և ցանկանում է վրեժ լուծել հոր սպանության համար ...


== Դերերում ==
Լոուրենս Օլիվիե - Համլետ
Ջին Սիմոնս - Օֆելիա
Բեզիլ Սիդնի - Կլավդիոս
Էյլի Հեռլի - Գերտրուդ
Նորման Վուլանդ - Հորացիո
Ֆելիքս Էյլմեր - Պոլոնիուս
Թերենս Մորգան - Լաերտ
Սթենլի Հոլլոուեյ - գերեզմանափոր
Պիտեր Կուշինգ - Օզրիկ
Էնթոնի Քուեյլ - Մարցելլոս
Էսմոնդ Նայթ - Բերնարդո
Քրիստոֆեր Լի - գեղարդով զինվոր


== Մրցանակներ ==
Ընդհանուր թվով ստացել է մոտ 14 տարբեր կինոմրցանակ, ներկայացված է եղել ևս 3-ի։


=== Ստացել է ===
1949  - 4 «Օսկար».
Օսկար լավագույն ֆիլմի համար
Օսկար լավագույն դերասանի համար (Լոուրենս Օլիվիե)
Օսկար լավագույն հանդերձանքի դիզայնի համար (Ռոջեր Ֆերս, Կարմեն Դիլլոն)
Օսկար լավագույն բեմադրող նկարչի համար (Ռոջեր Ֆերս)
1948  - Վենետիկի կինոփառատոնի 3 մրցանակ.
«Ոսկե Առյուծ» (Լոուրենս Օլիվիե).
Վոլպի գավաթ կնոջ լավագույն դերի համար (Ջին Սիմոնս)
1950 թ. իտալացի կինոքննադատների սահմանած Italian Film Critics Award մրցանակ.
1949  - 2 «Ոսկե Գլոբուս»
լավագույն արտասահմանյան ֆիլմ.
լավագույն դերասան (Լոուրենս Օլիվիե).
1949  - «BAFTA» տարվա լավագույն ֆիլմ.
1949  - «Բոդիլ» լավագույն եվրոպական ֆիլմի համար (Լոուրենս Օլիվիե).
1949  - Նյու Յորքի կինոքննադատների մրցանակ տարվա լավագույն դերասանի համար (Լոուրենս Օլիվիե).


=== Ներկայացվել է ===
1949  - 3 «Օսկար»
Օսկար լավագույն ռեժիսորի համար (Լոուրենս Օլիվիե).
Օսկար լավագույն երաժշտության համար (Ուիլյամ Ուոլտոն).
Օսկար երկրորդ պլանի լավագույն դերասանուհու համար (Ջին Սիմոնս)
1949  - «BAFTA» լավագույն բրիտանական ֆիլմ


== Տես նաև ==
Համլետ (ողբերգություն)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ֆիլմի էջը IMDb-ում
allrovi.com կայքում անգ. Archived 2012-01-11 at the Wayback Machine.
Սեկիր

Սեկիր (ռուս.՝ Секирь), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Նեմ գետի աջ ափին՝ 55 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 10 կմ։


== Ջրագրության տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վիչեգդա գետն է, սկսած ակունքից մինչև Սիկտիվկար քաղաք, գետի ենթաավազանը՝ Վիչեգդա, գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների՝

Ջրային օբյեկտի կոդը հանրային գրանցմամբ — 03020200112103000014916
Կոդը ըստ հիդրոլոգիական հետազոտության (ՌԴ) — 103001491
Ավազանի կոդը — 03.02.02.001
Ծավալի համարը ըստ ՌԴ-ի — 03
Թողարկումը ըստ ՌԴ-ի — 0


== Ծանոթագրություններ ==
Մարիսոլ Նիկոլս

Մարիսոլ Նիկոլս (անգլ.՝ Marisol Nichols, նոյեմբերի 2, 1973(1973-11-02), Չիկագո), ամերիկացի դերասանուհի, առավել հայտնի է «24 ժամ», «Դարպաս» և «Բարեպաշտ կախարդներ» հեռուստասերիալներում խաղացած դերերով։


== Վաղ տարիներ ==
Մարիսոլ Նիկոլսը ծնվել է Չիկագոյում։ Նրա հայրն ունի ռումինական և հունգարական ծագում, իսկ մայրը՝ իսպանական և մեքսիկական։ Նա մեծացել է Իլինոյս նահանգի Նեպերվիլե քաղաքում։ Սովորել է Նեպերվիլեի DuPage քոլեջում։


== Կարիերա ==
Նա իր կարիերան սկսել է հեռուստասերիալների էպիզոդային դերերից, ինչպիսիք են «Ուղիղ դեպի հարավ» և «Բևեռլի Հիլզ 90210»։ 1997 թվականին նա իր առաջնախաղն է ունեցել «Արձակուրդները Վեգասում» ֆիլմում՝ Չեվի Չեյզոմի հետ։ Նկարահանվել է նաև «Ճիչ 2», «Չեմ կարող սպասել», «Մաֆիա Ջեյն Օստին», «Հիանալի տղա», «Տան ճանապարհ», «Մեծ մայրիկի տունը 2», «Դելտա-ֆարս» օպերացիա» և «Հանցագործ» ֆիլմերում։
Հեռուստատեսությունում նա հայտնի է «24 ժամ» ֆիլմի լրտես Նադի Յասինի դերով։ Նա նաև հայտնվել է «Ընկերներ», «C.S.I. Հանցանքի վայր», «Կարգ ու կանոն.Հատուկ կազմ», «Մարմնի մասեր» և «Կախարդություն» սերիալների էպիզոդներում։
2010 թվականին նա ստացավ «Դարպաս» սերիալի գլխավոր դերը, որն առաջին եթերաշրջանից հետո էլ չթողարկվեց։ 2012 թվականին նա խաղացել է ABC ալիքի «Բարեպաշտ կախարդներ» սերիալի գլխավոր դերերից մեկը։


== Անձնական կյանք ==
Նիկոլսը 2008 թվականի ապրիլի 13-ից ամուսնացած է ռեժիսոր Տարոն Լեկսթոնի հետ։ 2008 թվականի սեպտեմբերի 30-ին ունեցել է իր առաջին երեխային, աղջկան անվանել են Ռեյն Ինդիա Լեկսթոն։ Ներկայումս նա ապրում է Կալիֆոռնիա նահանգի Լոս Անջելես քաղաքում։


== Ֆիլմագրություն ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
www.marisol-nichols.com/ Մարիսոլ Նիկոլս. պաշտոնական կայք
Շևչենկո (գյուղ, Օկտյաբրսկի գյուղական խորհուրդ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՇևչենկոՇևչենկո (ուկրաիներեն՝ Шевченко), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Վոլնովախսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Շևչենկո գյուղում բնակվում էր 99 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Լեզինա (կոմունա)

Լեզինա  (իտալերեն՝ Lesina), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Ապուլիա մարզում՝ Ֆոջա գավառում։ Բնակչությունը կազմում է 57093 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 162 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 352կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 71029, հեռախոսային կոդ՝ +39 0884։
Սրբեր Պրիմիանոսը և Ֆիրմիանը հարգվում են որպես կոմունայի հովանավորներ։ Տոնակատարությունը մայիսի 15-ին է։ 
Կոմունան առանձնահատուկ կերպով նշում է նաև Սուրբ Աստվածածնի Վերափոխման տոնը։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Կապի տվյալներ ==
Հեռախոս։ 0884 519111
Էլեկտրոնային փոստ։ ced@comune.manfredonia.fg.it
Պաշտոնական կայք։ http://www.comune.manfredonia.fg.it/


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրի պաշտոնական կայք (իտալ.)
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.
Հրակ Վարդանյան

Հրակ Վարդանյան (արմտ. հայ.՝ Հրակ Վարդանեան, 20-րդ դար, Հալեպ), ամերիկահայ արվեստագետ, արվեստի քննադատ, գրող։ Նա արվեստի Hyperallergic առցանց հանդեսի համահիմնադիրը և գլխավոր խմբագիրն է։


== Կենսագրություն ==
Վարդանյանը ծնվել է Հալեպում, Սիրիա, մեծացել է Տորոնտոյում (Օնտարիո, Կանադա) և ապրել է Բրուքլինում (Նյու Յորք)։ Hyperallergic բլոգ-հանդեսը ստեղծել են Վարդանյանը և նրա ամուսին Վիգեն Գուեյիքյանը 2009 թվականի հոկտեմբերին որպես «լուրջ, խաղասեր և հանդուգն մտածողության հարթակ»։ Վարդանյանը բազմաթիվ առցանց և տպագիր թերթերում ունեցել է ներդրումներ՝ Art:21 blog, Boldtype, The Brooklyn Rail, Huffington Post, Հայկական բարեգործական ընդհանուր միության նորությունների ամսագիր, «Արարատ» հանդես և NYFA Current։ Նա որպես հյուր ներդրումներ է ունեցել Ալ-Ջազիրա, NPR, ABC, WNYC։  հանդեսներում։ Նա եղել է ՀԲԸՄ-ի՝ աշխարհի ամենամեծ շահույթ չհետապնդող կազմակերպության կապերի նախկին պատասխանատուն։ Վարդանյանը քաջալերել է Hide/Seek ցուցահանդեսը, որը արգելել էր Սմիթսոնյան ինստիտուտը։


== Ծանոթագրություններ ==
Թեսպիս Իկարիացի

Թեսպիս Իկարիացի (հունարեն՝ Θέσπις, ինչպես նաև՝ Թեսպիդ, Ք․ա․6-րդ դար,մ.թ.ա. 6-րդ դար, Ikarion - ենթդ․  մ.թ.ա. 6-րդ դար), հին հույն բանաստեղծ և դրամատուրգ ՝ Եգեյան ծովի ատտիկական Իկարիա կղզու բնիկներից։ Թեսպիսին է վերագրվում է արխայիկ, նախաէսքիլեսյան հունական ողբերգությունը, որում գործում էին մեկ դերասան և երգչախումբը։ Թեսպիսի երկերը չեն հասել մինչ մեր օրերը։


== Ներդրում ողբերգության զարգացման գործում ==
Թեսպիսի գլխավոր նորամուծությունը արվեստում դիֆիրամբներ կատարող երգչախմբի երգեցողությանը գլխավոր հերոս-դերակատար ավելացնելն էր (կամ, ինչպես կոչվում էր Թեսպիսի ժամանակ, «հիպոկրիտ» (հունարեն՝ υποκριτής), այսինքն՝ «պատասխանող» կամ «մեկնաբան» ,ով առանձնանում էր երգչախմբից և իր խոսքերով պատասխանում երգչախմբային կատարումներին։ Նա նաև ցույց էր տալիս, որ ներկայացման մեջ գլխավոր, հիմնական դերը,այնուամենայնիվ, կատարում էր երգչախումբը)։ Թեսպիսի ողբերգությունների մեներգիչ-դերասանը, փոխելով դիմակները (որոնց գյուտը նույնպես վերագրվում է Թեսպիսին), հետևողականորեն ներկայանում էր տարբեր կերպարներով և շփվում երգչախմբի հետ, որը նրա հետ երկխոսություն էր վարում և լրացնում մենախոսությունների միջև եղած դադարները:Հնարավոր է, որ Թեսպիսն ինքն է դարձել այդպիսի առաջին  գլխավոր հերոսը Ք․ա․ 560 թվականին։ Ավելի ուշ՝ Ք․ա․ 534 թվականին, նա նաև դարձավ դրամատուրգների մրցության առաջին հաղթողը։
Երկրորդ դերասանի ներմուծումը Էսքիլոսի, իսկ երրորդինը՝ Սոֆոկլեսի կողմից հնարավորություն տվեց կենդանացնելու գործողությունը՝ այն ավելի մոտեցնելով դրամատուրգիայի մասին ժամանակակից պատկերացումներին։
Հաստատապես Թեսպիսին պատկանող ոչ մի երկ չի հասել մինչ մեր ժամանակները:Հայտնի են նրան վերագրվող մի քանի ողբերգությունների և առանձին դրվագների վերնագրեր, բայց դրանց հեղինակի հարցը վիճելի է։ Հորացիոսի «Պոետական արվեստի մասին» աշխատության մեջ հիշատակվում է, թե Թեսպիսը իր թատերախմբով տեղափոխվում էր մի տեղից մյուսը՝ ներկայացումներ տալով անմիջապես սայլից, բայց այս պնդումը նոր ժամանակներում ընկալվում է թերահավատությամբ ։


== Թեսպիսի կերպարը արվեստում ==
Թեսպիսը հանդիսանում է գլխավոր հերոսը Գիլբերտի և Սալլիվանի անգլիական համանուն օպերային ներկայացման, որում նա մյուս դերասանների հետ միասին ժամանակավորապես զբաղեցնում է օլիմպիական հին և մոռացված  աստվածների տեղը ։ XIX դարում գրվել է նաև անգլիացի դրամատուրգ Արթերտոնի «Թեսպիս և Մելպոմենե» դրաման։
Բացի այդ, բանաստեղծը ներկայացված է Ժան Ֆիլիպ Ռամոյի «Պլատեա» օպերայի նախաբանում, որտեղ նա ելույթ է ունենում որպես կատակերգության հայր։
Իտալիայում մեկի մասին, ով ընտրել է դերասանի ուղին, ասում են, որ նա «բարձրանում է Թեսպիսի կառքի վրա»։


== Տեսեք նաև ==
Արիոն (բանաստեղծ)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Феспид // Энциклопедия Кольера. — Открытое общество, 1999.
И. А. Мусский. Феспид (ок. 580 до Р.Х. – ?) // 100 великих актёров. — М.: Вече, 2002. — С. 9—10. — 528 с. — (100 великих). — 20 000 экз. экз. — ISBN 5-7838-1125-4
Կառլոս Վիլանուևա

Կառլոս Ռաուլ Վիլանուևա (իսպ.՝ Carlos Raúl Villanueva, մայիսի 30, 1900(1900-05-30)[…], Լոնդոն, Միացյալ Թագավորություն - օգոստոսի 16, 1975(1975-08-16)[…], Կարակաս, Վենեսուելա), 20-րդ դարի վենեսուելացի ճարտարապետ և քաղաքաշինարար, ամենահայտնի ճարտարապետներից մեկը, ով աշխատել է մոդեռն ոճով։


== Կենսագրություն ==
Կառլոս Վիլանուևան Մեծ Բրիտանիայում Վենեսուելայի գլխավոր հյուպատոսի որդին է եղել։ Ծնվել է Լոնդոնում, Վենեսուելայի հյուպատոսարանում։ Ավելի ուշ նա ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Ֆրանսիա։ Ավարտել է Կոնդորսե լիցեյը։ Նա կրթություն է ստացել «Փարիզի գեղեցիկ արվեստների դպրոցի» ճարտարապետության ֆակուլտետում։ 1928 թվականին նա հաստատվել է Վենեսուելայում։ 1929 թվականից աշխատել է հասարակական աշխատանքների նախարարությունում՝ որպես շինարարական և դեկորատիվ շենքերի տնօրեն։ 
Սկզբում նա փորձել է վերակենդանացնել գաղութային ժամանակաշրջանի ճարտարապետության ավանդույթները, իսկ հետագայում դարձել է Լատինական Ամերիկայի ժամանակակից ճարտարապետության առաջատար ներկայացուցիչներից մեկը։ 
Նա նշանակալի դերակատարում է ունեցել Վենեսուելայի քաղաքների պլանավորման և զարգացման գործում, ինչպիսիք են Կարակասը, Մարակայը և իր երկրի այլ քաղաքները։ Բազմաթիվ շենքերի նախագծերի հեղինակ է դարձել, որտեղ ժամանակակից ձևն ու տեխնիկան զուգորդվել են պլաստիկ արվեստի հետ։ 
Կառլոս Վիլանուևայի ամենահայտնի աշխատանքներից են Կարակասի Էլ Սիլենսիո (El Silencio) բնակելի թաղամասի վերակառուցման նախագիծը, որում ներառել են 7797 բնակարանների և 207 խանութներ, Կարակասի գեղարվեստի թանգարանը (նեոդասական ոճ), Գլխավոր համալսարանական կամպուսը, Վենեսուելայի կենտրոնական համալսարանի  համալսարանական ավանը Կարակասում (ներառյալ Օլիմպիական մարզադաշտը), որը համարվում է ժամանակակից քաղաքաշինության և ճարտարապետության գլուխգործոց, որը 2000 թվականից ընդգրկված է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգություն ցանկում, և այլ կառույցներ, որոնք առանձնանում են կառուցվածքային համակարգերի համարձակությամբ և գեղարվեստական արտահայտչությամբ (երկաթբետոնե հիմնակմախքներ և թաղար-ծածկեր), կոմպոզիցիայի դինամիկ արտահայտչականությամբ, քանդակագործության, նկարչության և խճանկարի լայնորեն կիրառմամբ։ Կարակասում գտնվող Վիլանուևայի բնակելի համալիրները («El Paraiso», 1952-1957 թվականներ, «Հունվարի 23-ին», 1955-1957 թվականներ, Միխարեսի և Սեպերոյի հետ միասին) ունեն տարածքների և բնակարանների ռացիոնալ հատակագծեր, տարբեր բարձրությամբ հիմնակմախք-պանելային տների պարզ և հստակ ձևեր։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Հղումներ ==
Вильянуэва (Villanueva), Карлос Рауль
Carlos Raúl Villanueva(իսպ.)
Біллануева // Універсальний словник-енциклопедія. — 4-те вид. — К. : Тека, 2006(ուկր.)
Ջոն Բարթա

Ջոն Բարթա ({{eigentlich: János Barta; փետրվարի 6, 1915(1915-02-06), Բուդապեշտ, Ավստրո-Հունգարիա - մարտի 7, 1991(1991-03-07), հունգարացի դերասան, նկարահանվել է հիմնականում Իտալիայում։ Բարթան մի շարք դերեր է խաղացել 1960-1970-ականներին՝  «սպագետի վեսթերն» ժանրում։


== Կենսագրություն ==
Պատանեկության տարիներին Բարտան եղել է որպես պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ։
Վաթսունականների սկզբին նա  ժամանել է Հռոմ և դարձել իտալական կինոյի ամենաբեղմնավոր կերպարներից մեկը՝ իր ֆիլմագրության մեջ ունենալով հարյուրից ավելի ֆիլմեր։ Նա խաղացել է գրեթե բոլոր ժանրերում, հանդես է եկել սովորաբար էպիզոդիկ և երկրորդական դերերում և հաճախ է իր յուրահատուկ արտաքինի շնորհիվ մարմնավորել «ամերիկացու նախատիպը»։
Նա հատկապես ակտիվ էր «սպագետի վեսթերն» ժանրում։ Առավել հայտնի է Սերջո Լեոնեի «Լավը, վատը և չարը» (1966) ֆիլմում՝ Տուկոյին ձերբակալած շերիֆի դերով։
Ջոն Բարթան ամուսնացած է եղել հունգարական ծագումով երգչուհի և դերասանուհի Էցզի Պաալի հետ։
Կնոջ մահից հետո նա նորից ամուսնացել է ամերիկացի դերասանուհու հետ, թողել կինոթատրոնը և մշտապես տեղափոխվել ԱՄՆ։


== Ֆիլմագրություն ==
Sansone contro i pirati, Tanio Boccia
La vendetta di Spartacus, Michele Lupo
Il destino di un pistolero (Ocaso de un pistolero), regia di Rafael Romero Marchent
I 4 inesorabili, Primo Zeglio (1965)
Solo contro tutti, Antonio del Amo (1965)
Il gladiatore che sfidò l’impero, Domenico Paolella (1965)
Il pianeta errante,  (1966 )
Լավը, վատը, չարը,  (1966)
Quella sporca storia nel West, Enzo G. Castellari (1967)
Il tempo degli avvoltoi, Nando Cicero (1967)
…4..3..2..1…morte, Primo Zeglio (1967)
Dalle Ardenne all’inferno, Alberto De Martino (1967)
Ammazzali tutti e torna solo, Enzo G. Castellari (1968)
I lunghi giorni dell’odio, Gianfranco Baldanello (1968)
Sette volte sette, Michele Lupo (1968)
…e per tetto un cielo di stelle, Giulio Petroni (1968)
Se vuoi vivere… spara!, Sergio Garrone (1968)
Acid — Delirio dei sensi, Giuseppe Maria Scotese (1968)
Un minuto per pregare, un instante per morire, Franco Giraldi (1968)
Carogne si nasce, Alfonso Brescia (1968)
Beatrice Cenci, (1969)
Sono Sartana, il vostro becchino, Giuliano Carnimeo (1969)
Ehi amico… c'è Sabata. Hai chiuso!, Gianfranco Parolini (1969)
C'è Sartana… vendi la pistola e comprati la bara!, Giuliano Carnimeo (1970)
Testa t’ammazzo, croce… sei morto. Mi chiamano Alleluja, Giuliano Carnimeo (1971)
È tornato Sabata… hai chiuso un’altra volta!, Gianfranco Parolini (1971)
Lo chiamavano King, Giancarlo Romitelli (1971)
…E poi lo chiamarono il Magnifico, Enzo Barboni (1972)
Zanna Bianca,(1973)
Tequila! (Uno, dos, tres… dispara otra vez), Tulio Demicheli (1973)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
John Bartha Internet Movie Database կայքում
«John Bartha»։ Արխիվացված է օրիգինալից March 26, 2016-ին։ Վերցված է March 4, 2018 
Elley Derek (1977)։  Cowie Peter, ed.։ World Filmography: 1967։ Fairleigh Dickinson Univ Press։ էջ 688։ ISBN 9780498015656
Ճերի (Խուլոյի շրջան)

Ճերի (վրաց.՝ ჭერი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Աջարիայի Ինքնավար Հանրապետության Խուլոյի շրջանում։


== Դիրք ==
Գտնվում է ծովի մակարդակից 800 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Խուլոյից 20 կմ հեռավորության վրա։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 217 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Դիհաջ

Դիանա Հաջիևա (ադրբ.՝ Diana Hacıyeva, հունիսի 13, 1989(1989-06-13), Մարիուպոլ, Դոնեցկի մարզ, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), ադրբեջանցի երգչուհի, կոմպոզիտոր, դիրիժոր և երաժիշտ, ով Ադրբեջանը «Skeletons» (հայ.՝ կմախքներ) երգով ներկայացրել է «Եվրատեսիլ-2017» երգի մրցույթին։ Հանդես է գալիս բեմական Dihaj կեղծանունով։ Հանդիսանում է նույնանուն խմբի վոկալիստուհին, որը կատարում է էլեկտրոնային երաժշտություն։


== Կենսագրություն ==
Դիանա Հաջիևան ծնվել է 1989 թվականի հունիսի 13-ին Մարիուպոլում։ Մանկուց զբաղվել է երաժշտությամբ, դաշնամուրի դասեր է վերցրել և հետաքրքրվել է ջազով։ Եղել է «Բերի բախ» երաժշտական կոլեկտիվի մասնակցուհի։
2006 թվականին ավարտել է Բաքվի թիվ 16 միջնակարգ դպրոցը և ընդունվել է Բաքվի երաժշտական ակադեմիա։ Այստեղ նա ստացել է երգչախմբի դիրիժորի կրթություն։ Ակադեմիայում սովորելու տարիներին պրոֆեսիոնալ մակարդակով զբաղվել է ջազով։ Ներկայումս աշխատում է Բաքվի ջազային կենտրոնում։ Նա մուսուլման է և երբեմն հիջաբ է հագնում։
2010 թվականին մասնակցել է «Եվրատեսիլ 2011»-ի ազգային ընտրություններին։ Անցնելով որակավորումը, Դիանա 77 մասնակիցների հետ անցել է կիսաեզրափակիչ, որտեղ հանդես է եկել 6-րդ կիսաեզրափակչում։ Վերջում Հաջիևային չի հերիքել ընդամենը 7 միավոր, և նա իր խմբում զբաղեցրել է 4-րդ հորիզոնականը՝ չանցնելով եզրափակիչ։
2011 թվականին թողարկել է իր առաջին տեսահոլովակը՝ «Find Yourself» («Գտիր քեզ»)։
2014 թվականի վերջում ստեղծվել է «DiHaj» խումբը, որի վոկալիստուհին դարձավ Դիանա Հաջիևան։ Բացի նրանից խմբի անդամներ են նաև Ալի Նասիբը (հարվածային գործիքներ) և Անար Աբդուլաևը (կիթառ)։ Խումբը կատարում է էլեկտրոնային երաժշտություն։
2016 թվականի դեկտեմբերին հայտնի դարձավ Ադրբեջանի ազգային ժյուրիի որոշումն այն մասին, որ Կիևում անցկացվելիք «Եվրատեսիլ 2017»-ին Ադրբեջանը ներկայացնելու է Դիանա Հաջիևան։ 
Մրցույթում Դիհաջը 120 միավորում զբաղեցրել է 14-րդ հորիզոնականը։


== Անձնական կյանք ==
2014 թվականին Հաջիևան ամուսնացել է «Radio & Video» ռոք-խմբի նախկին թմբկահար Ալի Նասիբի հետ, որը ներկայումս հանդիսանում է Dihaj խմբի թմբկահարը։ Նրանք ունեն մեկ դուստր։


== Սկավառակագրություն ==


=== Սինգլներ ===


== Տես նաև ==
Եվրատեսիլ 2017 երգի մրցույթ


== Ծանոթագրություն ==
(3091) վան դեն Հյուվել

(3091) վան դեն Հյուվել (անգլ.՝ van den Heuvel), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1960 թվականի սեպտեմբերի 24-ին Կոռնելիս վան Հաուտենի, Ինգրիդ վան Հաուտեն-Գրունևելդի և Թոմ Գերելսի կողմից Պալոմարում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,349213 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9584 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,74 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1315,17 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,273729 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,01° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(3091) վան դեն Հյուվել աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Մեդոլագո

Մեդոլագո (իտալերեն՝ Medolago), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Լոմբարդիա մարզի Բերգամոյի գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 2477 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում է 682 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 3 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 24030, հեռախոսային կոդ՝ 035։
Քաղաքի հովանավոր պաշտպանը Սուրբ Մարիա Ասունտան է։ Ամեն տարի օգոստոսի 15-ին նշվում է նրա տոնը։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Ծանոթագրություններ ==
Սեիդ Շուշինսկի

Սեիդ Շուշինսկի (ադրբ.՝ Seyid Şuşinski, ապրիլի 12, 1889(1889-04-12), Հորադիզ, Ջաբրայիլի գավառ, Ելիզավետպոլի նահանգ, Ռուսական կայսրություն - նոյեմբերի 1, 1965(1965-11-01), Բաքու, Ադրբեջանական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ),  Ադրբեջանական խանենդեն, Շուշիի վոկալի դպրոցի ականավոր ներկայացուցիչներից մեկը;


== Կենսագրություն ==
Սեիդ Շուշինսկին ծնվել է 1889 թվականին Ֆիզուլիի շրջանի Հորադիզ գյուղում։ Նրա իրական անունը Միր Մոհսուն աղա Սեիդ Իբրահիմ օղլի Շուշինսկին է ։ Սեիդ Շուշինսկու առաջին ուսուցիչն էր Նավվաբը։ Հաջորդ ուսուցիչը Ջաբբար Ղարյաղդիօղլին էր։ Սեյիդ Շուշինսկու ստեղծագործությունում կարևոր դեր է խաղացել Հաֆեզ Շիրազիի, Մուհամմեդ Ֆուզուլիի, Սեիդ Ազիմ Շիրվանիի գազելնները և Հուսեյն Ջավիդի և Միրզա Ալեքբար Սաբիրի բանաստեղծությունները։ Սեիդ Շուշինսկին առաջին խանենդեն էր, որը երգում էր բանաստեղծություններն և գազելները քաղաքական և սոցիալական հարցերում։
Սեիդ Շուշինսկին ֆինանսական աջակցություն է ցուցաբերել Մոլլա Նասրեդդինի ամսագիր հրապարակմանը։ Նա այդ դարաշրջանի թատերական դերասաններին օգնեց։ Նա խաղացել է մի շարք դերեր, որպես դերասան ։
Սեիդ Շուշինսկին մահացավ 1965 թվականի նոյեմբերի 1-ին։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Սեիդ Շուշինսկին
Seyid Şuşinski — "Çahargah" (Tar: Bəhram Mansurov) | 1963
Seyid Şuşinski — Mənsuriyyə (Tar: Bəhram Mansurov) | 1963
BayatiŞiraz , Seyid Şuşinski
Seyid Şuşinski (film)
Seyid Şuşinski
Դոբրովոլսկ (գյուղ, Կրասնոզնամենսկի շրջան)

Դոբրովոլսկ (ռուս.՝ Добровольск), գյուղ Ռուսաստանի Կալինինգրադի մարզի Կրասնոզնամենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1693 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Մասուդիե (Շապին Գարահիսարի գավառ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Մասուդիե (այլ կիրառումներ)Մասուդիե, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Շապին Գարահիսարի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Սեբաստիայի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Բինաձոր

Բինաձոր, գետ Հայաստանի Լոռու մարզում, Մաշավեր գետի աջ օժանդակը։ Սկիզբ է առնում Պահապան լեռան հյուսիսային լանջից և Գոգավան գյուղից 1 կմ հյուսիս–արևելք դուրս է գալիս ՀՀ սահմաններից։ Երկարությունը 20 կմ է, ՀՀ տարածքում՝ 5 կմ։


== Ծանոթագրություններ ==
(2329) Օրտոս

(2329) Օրտոս (անգլ.՝ Orthos), աստերոիդ ապոլոնի ընտանիքում։ Հայտնաբերվել է 1976 թվականի նոյեմբերի 19-ին Հանս-Էմիլ Շուստերի կողմից Լա Սիլյայում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,404281 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 0,8247 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,9838 ա. մ., իսկ Երկրի ուղեծրին Օրտոս աստերոիդը նվազագույնը մոտենում է 0,1015 ա. մ. հեռավորության վրա։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1361,68 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,264379 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 24,43° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(2329) Օրտոս աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Բուենոս Այրեսի քաղաքապետարան

Բուենոս Այրեսի քաղաքապետարան (իսպ.՝ Palacio Municipal de la Ciudad de Buenos Aires, կամ՝ Palacio de la Jefatura de Gobierno de la Ciudad de Buenos Aires),  Արգենտինայի մայրաքաղաք Բուենոս Այրեսի քաղաքային վարչակազմի նստավայրը։ Գտնվում է Plaza de Mayo-ի (Մայիսյան հրապարակի) վրա։


== Պատմություն ==
1880 թվականին արգենտինյան դաշնային պետության ստեղծումը արտաքին առևտրի բումի և ներգաղթի ալիքի ազդակ դարձավ, որն իր հերթին հանգեցրեց մայրաքաղաքի բնակչության թվաքանակի կտրուկ աճի։ Ոստիկանության շենքի երկրորդ հարկում 1860 թվականից ի վեր տեղական իշխանությանը տրամադրված սենյակները այլևս չէին բավականացնում աշխատանքները բնականոն հունով կազմակերպելու համար, և 1890 թվականին քաղաքապետ Ֆրանսիսկո Բոլինիին լիազորվեց հոգ տանել քաղաքապետարանի առանձին շենք կառուցելու մասին։ Սակայն 1890 թվականի տնտեսական ճգնաժամը, որն այսօր հայտնի է 1890 թվականի խուճապ անունով, իր ազդեցությունը գործեց և ստիպեց կրճատել քաղաքապետարանի շենքի շինարարության համար նախատեսված ծախսերը, ըստ ամենայնի խնայել, տնտեսել միջոցները։ Այդ պատճառով էլ որոշվեց կառուցել համեմատաբար համեստ մի շինություն, ընդ որում՝ դարձյալ խնայողության նկատառումներից ելնելով՝ նախագծման աշխատանքների ղեկավարման գործը հանձնարարվեց հասարակական աշխատանքների փոխնախարարին, որն այդ գործը պիտի կատարեր գրեթե անվճար։ Բացի այդ, քաղաքապետարանի շենքի կառուցման համար օգտագործվեցին Avenida de Mayo-ի (Մայիսյան պողոտայի) կառուցման պատճառով քանդման ենթարկված մասնավոր մի տան շինանյութերն ու զարդատարրերը։
Շենքի շինարարությունն սկսվեց 1890 թվականի հունվարի 31-ին , ավարտվեց 1892 թվականի վերջերին, իսկ բացման հանդիսավոր արարողությունը տեղի ունեցավ հաջորդ տարվա մարտին։ Կառուցման ծախսը կազմեց ընդամենը 150 հազար պեսո (2010 թվականի ապրիլի 8-ի դրությամբ՝ 29 հազար եվրո)։ Շենքի օգտագործելի մակերեսը կազմում էր 860 քառակուսի մետր, որը մի փոքր էր միայն ավելի ոստիկանության շենքում ունեցածից։ Լրացուցիչ տարածքի խնդիրը կարգավորվեց 1911 թվականին, երբ քաղաքապետարանը հնարավորություն ունեցավ գնելու հարևանությամբ գտնվող սեփական առանձնատունը՝ դրանով իսկ գրեթե կրկնակապատկելով իր տրամադրության տակ գտնվող աշխատասենյակային մակերեսը։ Քաղաքապետարանի այդ նոր մասնաշենքի արտաքին ձևավորումը նախագծվեց և իրականացվեց՝ նմանեցնելով հիմնական շենքին, այսինքն՝ դարձյալ կիրառվեցին ֆրանսիական ոճի կառուցատարրեր։ Այդ աշխատանքներն իրականացվեցին Bonneu Ibero, Parodi & Figini ընկերության կողմից և ավարտվեցին 1914 թվականին։
1988 թվականին քաղաքապետարանի մասնաշենքերի քանակն ավելացավ ևս մեկով. նախկինների հարևանությամբ շարք մտավ Casa de la Cultura-ն՝ Բուենոս Այրեսի մշակույթի տունը,, որը կից կառուցապատումներով միացվեց մյուս մասնաշենքերին։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
El edificio escondido por Sergio Kiernan. Suplemento M2, Diario Página|12. 5/08/2006.
Ջորջ Լուկաս

Ջորջ Լուկաս (անգլ.՝ George Lucas , մայիսի 14, 1944(1944-05-14)[…], Մոդեստո, Կալիֆոռնիա, ԱՄՆ), ամերիկացի հայտնի ռեժիսոր, պրոդյուսեր, 
սցենարիստ և մոնտաժող։
Հոլիվուդի ամենանշանավոր ռեժիսորներից մեկը, Lucasfilm Ltd կինոընկերության տնօրենն է։ Հայտնի աշխատանքներից են գիտաֆանտաստիկ «Աստղային պատերազմներ» ֆիլմաշարը, «THX 1138» ֆիլմը, նաև Ինդիանա Ջոնսի կերպարի ստեղծողներից է։
Լուկասը հանդիսանում է աշխարհի ամենահարուստ ռեժիսորներից մեկը 3.2 միլիարդ դոլար իր կարողությամբ։
19 ֆիլմի ռեժիսոր է, 79 ֆիլմի սցենարի հեղինակ, 64 ֆիլմի պրոդյուսեր, 18 ֆիլմի մոնտաժող։ 24 տարբեր կինոմրցանակ է ստացել, ներկայացված է եղել ևս 21 մրցանակի, այդ թվում 4 անգամ ներկայացվել է Օսկարի, 2-ական անգամ Ոսկե Գլոբուսի և Էմմիի, BAFTA, Դավիդ դի Դոնատելլո և այլ մրցանակների դափնեկիր է։ Ներկայացվել է նաև «Ոսկե Ազնվամորի» հակամրցանակի որպես վատագույն ռեժիսոր և սցենարի հեղինակ, ստացել 1 Ոսկե Ազնվամորի որպես վատագույն սցենարիստ։


== Ծանոթագրություններ ==
(3014) Հանգսուշու

(3014) Հանգսուշու (անգլ.՝ Huangsushu), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1979 թվականի հոկտեմբերի 11-ին Մանուշակագույն լեռան աստղադիտարանի կողմից Նանկինում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,365157 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,8287 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,9016 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1328,58 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,270966 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 0,99° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(3014) Հանգսուշու աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Իրիբ

Իրիբ (ռուս.՝ Ириб), գյուղ Ռուսաստանի, Դաղստան հանրապետության Չարոդինսկի շրջանի կազմում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Իլզե Այգներ

Իլզե Այգներ (գերմ.՝ Ilse Aigner; դեկտեմբերի 7, 1964(1964-12-07)[…], Ֆելդկիրխեն Վեսթերհամ, Ռոզենհայմ, Վերին Բավարիա, Բավարիա, Գերմանիայի Ֆեդերատիվ Հանրապետություն), գերմանացի պետական և քաղաքական գործիչ, Բավարիայի լանդտագի նախագահ։ 1998-2013-ական թվականներին եղել է Բունդեսթագի անդամ և 2008 թվականի հոկտեմբերից մինչև 2013 թվականի սեպտեմբերը եղել է պարենամթերքի, գյուղատնտեսության  սպառողների իրավունքների պաշտպանության նախարար։ 2013-2018-ական թվականներին եղել է վարչապետի տեղակալ և Բավարիայում  էկոնոմիկայի, ԶԼՄ-ների, էներգետիկայի և տեխնոլոգիաների նախարարը։


== Կենսագրություն ==
1981 թվականին ավարտել է միջնակարգ դպրոցը։ 1988-1990-ական թվականներին հաճախել է տեխնիկական դպրոց։ Այնուհետև մինչև 1994 թվականը նա աշխատել է Eurocopter Group-ում՝ որպես ուղղաթիռների համար էլեկտրական համակարգի կատարելագործող։
1983 թվականին նա դարձել է Գերմանիայի երիտասարդական խորհուրդ կազմակերպության անդամ, իսկ 1985 թվականին՝ քրիստոնեական-դեմոկրատական միության անդամ։ 1995 թվականից եղել է միության խորհրդի անդամ և 2007 թվականին որպես քարտուղար ընտրվել է կուսակցության նախագահությունում։
1994-1998-ական թվականներին եղել է Բավարիայի լանդտագի անդամ։ 2013 թվականի սեպտեմբերին նորից ընտրվել է լանդտագում։
2013 թվականի հոկտեմբերի 10-ից մինչև 2018 թվականի նոյեմբերի 5-ը եղել է Բավարիայի վարչապետի, ԶԼՄ-ների, էներգետիկայի և տեխնոլոգիաների, էկոնոմիկայի նախարարի տեղակալ։
2018 թվականի նոյեմբերի 5-ից եղել է Բավարիայի լանդտագի նախագահ։


=== Հասարակական գործունեություն ===
1995 թվականից եղել է գերմանական կառնավալների լիգայում Վերին Բավարիայի հողային միության փոխնախագահ (Bund Deutscher Karneval e.V.)։
2004 թվականից եղել է Մյունխենում Գերմանիայի թանգարանի հոգաբարձուների խորհրդի անդամ։
2001 թվականից մինչև 2009 թվականը եղել է Բավարիայի կարմիր խաչի նախագահ։
2009 թվականից եղել է Իրշենբերգի մանկատան հոգաբարձուների միության նախագահ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Իլզե Այգների պաշտոնական կայք (գերմ.)
Ռուսաստանում Բավարիայի ներկայացուցիչ Archived 2020-08-06 at the Wayback Machine. (ռուս.)
Սալչիտո

Սալչիտո (իտալերեն՝ Salcito), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Մոլիզե մարզում՝ Կոմպաբասո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 619 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 22 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 28 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 86026, հեռախոսային կոդ՝ +39 0874։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Արտաքին հղումներ ==
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.


== Ծանոթագրություններ ==
Գոմաղբահոր

Գոմաղբահոր, գոմաղբը կուտակելու և պահելու հատուկ կառույց։ Լինում է բաց և փակ (վերգետնյա, երեսպատված հատակով ու պատերով, խորը հորեր, փոսորակներ, գոմաղբափոսեր)։ Կառուցվում է բնակավայրերից հեռու, ֆերմաների մեծությանը, գրունտի հատկանիշներին ու կլիմայական պայմաններին համապատասխան։ Հարավային և հարավարևելյան շրջաններում նպատակահարմար է կառուցել փոսորակներ, իսկ ցուրտ կլիմա ու երկարատև ձմեռ ունեցող շրջաններում՝ փակ գոմաղբահոր և գոմաղբափոսեր։ Գոմաղբահորում գոմաղբը պահվում է 2-4 ամիս։ Հայաստանում կառուցվում են բաց գոմաղբահորեր և գոմաղբափոսեր։
Չայդերեսի

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Չայդերեսի (այլ կիրառումներ)Չայդերեսի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Շապին Գարահիսարի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Սեբաստիայի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
(7704) Դելեն

(7704) Դելեն (անգլ.՝ Dellen), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1992 թվականի մարտի 1-ին UESAC ծրագրի կողմից Լա Սիլյայում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,657173 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,4942 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,8201 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1582,08 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,227549 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 6,71° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(7704) Դելեն աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Չուչխեի աշտարակ

Չուչխեի աշտարակ (պաշտոնապես՝ Չուչխեի գաղափարախոսության աշտարակ), հուշարձան Հյուսիսային Կորեայի մայրաքաղաք Փխենյանում, որն անվանված է ի պատիվ Հյուսիսային Կորեայի հիմնադիր առաջնորդ Կիմ Իր Սենի կողմից ստեղծված Չուչխեի գաղափարախոսության։


== Ընդհանուր նկարագիր ==
Չուչխեի աշտարակը գտնվում է Տեդոնգան գետի արևելյան ափին՝ Կիմ Իր Սենի հրապարակի հակադիր հատվածում, որը գտնվում է գետի արևմտյան ափին։ Աշտարակը կառուցվել է կորեական առաջնորդի ծննդյան (Արևի օրվա) 70-ամյակի կապակցությամբ։ Չնայած Կիմ Իր Սենի որդին Կիմ Ջոնգ Իլը պաշտոնապես համարվում է աշտարակի դիզայները, Հյուսիսային Կորեայի նախկին պաշտոնյաների հետ կատարված հարցազրույցների արդյունքում պարզ է դառնում, որ այն չի համապատասխանում իրականությանը։
Աշտարակի ճարտարապետական ոճը նման է կորեական պագոդաների ճարտարապետությանը։ 170 մետր բարձրություն ունեցող աշտարակը քառակողմ ուղղահայաց կառույց է։ Հիմքի ընդհանուր լայնությունը կազմում է 150 մետր։ Աշտարակը բաղկացած է 25 550 բլոկներից (365 × 70` Կիմ Իր Սենի կյանքի բոլոր օրերը, չհաշված նահանջ տարիների հավելյալ օրերը)։ Այն կազմված է 70 բաժանարար հատվածներից։ Յուրաքանչյուր հատված ունի 20 մետր բարձրություն և կշռում է 45 տոննա։
Աշտարակի վերին հատվածում գտնվող ջահը միշտ վառ է։ Աշտարակի վերին հատված կարելի է բարձրանալ վերելակի միջոցով, որտեղից բացվում է Փխենյանի ընդհանուր համայնապատկերը, որը բացվում է ջահի հենց ստորին հատվածից։
Աշտարակի ստորին հատվածում առկա են մի քանի սենյակներ, որտեղ ցուցադրվում են տեսագրություններ աշտարակի գաղափարախոսական կարևորության մասին։ Ենթադրվում է, որ Չուչխեի աշտարակի նախատիպը եղել է Վաշինգտոնի կոթողը, որը միայն մեկ մետրով է ցածր Չուչխեի աշտարակից։ Կորեական գաղափարախոսությունը մարմնավորող Չուչխեի աշտարակը, Սան Խասինտոյի հուշարձանից հետո, աշխարհի երկրորդ բարձր հուշարձանն է։ Ամերիկյան հուշարձանը կորեականից բարձր է 2,9 մետրով։
Աշտարակի մոտ առկա է 30 մետր բարձրություն ունեցող արձան, որը բաղկացած է երեք անձանցից, որոնցից ամեն մեկն իր ձեռքին պահում է մուրճ (բանվորը), մանգաղ (գյուղացին) և գրիչ (մտավորականը)։ Արձանը կառուցված է դասական ստալինյան ոճով և նման է խորհրդային Բանվորն ու կոլտնտեսուհին արձանին։ Երեք գործիքներն առկա են նաև Կորեայի բանվորական կուսակցության դրոշի վրա։ Աշտարակի հարակից հատվածում առկա են նաև 6 այլ հուշարձաններ ևս, որոնցից յուրաքանչյուրն ունի 10 մետր բարձրություն։ Արձաններից յուրաքանչյուրը խորհրդանշում են Չուչխեի գաղափարախոսության առանձին ասպեկտներ։
Աշտարակի մաս է կազմում նաև հարակից պատի վրա առկա 82 հուշատախտակները, որոնք նվիրել են սոցիալիստական ճամբարի ներկայացուցիչները և Չուչխեի գաղափարախոսության աջակիցները։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==

Asian Historical Architecture: Juche Tower
360 degree panoramic view from the top
Աստերոիդների ցանկ (319701-319800)

Աստերոիդների ցանկ (319601-319700)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (319801-319900)
 Աստերոիդների ցանկ (319601-319700)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (319801-319900)
Կարմիր Մոսկվա

«Կարմիր Մոսկվա» (ռուս.՝ «Красная Москва»), խորհրդային շրջանում հայտնի կանացի օծանելիք, որն արտադրվել է մոսկովյան՝ «Նոր արշալույս» օծանելիքի գործարանի կողմից, որը մինչև Հոկտեմբերյան հեղափոխությունը կոչվել է «Բրոկար և Կո»։ Պարունակում է ավելի քան  60 բաղադրիչ, օծանելիքի պաշտոնական բնութագրի մեջ գրված է. «Նուրբ, տաք, ընտիր բույր՝ նարնջածաղկի երանգով։ Ռուդոլֆ Արկադիևիչ Դրիդմանը իր «Օծանելիք» գրքում, որը հրատարակվել է  1955 թվականին, գրել է. «Կարմիր Մոսկվան նույնացվում է նրբագեղ ջերմության, մեղեդային , առաձգական  երգայնության հետ», «Կարմիր Մոսկվա», «օծանելիքը» հիմնականում իրենից ներկայացնելով մանուշակային հավաքածու, իր հոտով բավականին զգացմունքային է, սակայն երանգի փոփոխության և մի շարք ներդաշնակ միջոցների ներմուծման շնորհիվ, ստացել է առանձնահատուկ գեղեցկություն և հարուստ բույր, «Կարմիր Մոսկվա օծանելիքը», որը բաղկացած է հիրիկի, մանուշակի, մեխակի խառնուրդներից և դրանց բույրերի ամրապնդման համար օգտագործվել է նաև հասմիկի բնահյութ»։ Ռենատա Լիտվինովան բնութագրում է այն որպես «քաղցրումեղցր, խտացված, որը ծնում է նորմալ, առողջ կարոտախտ»։ 1958 թվականին նշանավորվել է Բրյուսելի համաշխարհային ցուցահանդեսում ձեռք բերված մրցանակով։
«Կայսրուհու սիրելի փունջ» բույրը արտադրվել է Ռոմանովների տան 300 ամյակի կապակցությամբ, որը նշվել է 1913 թվականին՝ կայսրուհի Մարիյա Ֆյոդորովնայի համար. նա Ալեքսանդր երրորդի կինն էր, վերջինս ֆրանսիացի օճառագործ Ավգուստ Միշելի որդին էր։ Վարկածներից մեկի համաձայն՝ որպես հիմք օգտագործվել է 1905 թվականի ֆրանսիական օծանելիք L’Origan Coty ։ Բույրի արտադրությունը վերսկսվել է «Նոր արշալույս» գործարանի կողմից  1925 թվականին՝ «Կարմիր Մոսկվա» անվանումով։ «Կայսրուհու սիրելի փունջը» աղբյուրներում հաճախ շփոթում են ավելի հին բույրի՝ «Կայսրուհու փունջը», որը մշակվել է կայսրական տան մատակարար՝ Հենրիխ Բրոկարի կողմից (1836—1900) ոչ ուշ 1882 թվականից։
Ավելի քիչ հավանական վարկածի համաձայն «Կարմիր Մոսկվա» օծանելիքը արտադրվել է  1920-ական թվականների կեսերին՝ Պոլինա Ժեմչուժենայի մասնակցությամբ (ապագա ժողկոմ Վ. Մ. Մոլոտովի կինը) և ուղիղ կապ չունի մինչհեղափոխական բույրերի հետ, քանի որ այդ ժամանակ համապատասխան բաղադրիչները դեռևս օծանելիքի մեջ չեն օգտագործվել։
Տարածված է նաև քաղաքային առասպել «Կարմիր Մոսկվա» և «Շանել No. 5» օծանելիքների բույրերի նմանության վերաբերյալ։ Դրա հետ կապված խորհրդային օծանելիքները կամ մեկնաբանվում են՝ որպես խորհրդային օծանելիքի արտադրության կողմից հայտնի ֆրանսիական բույրի պատճենահանում, կամ հաստատվում է, որ  ֆրանսիական օծանելիքը սինթեզվել է Էռնեստ Բոյի կողմից (մինչև հեղափոխությունն աշխատել է Մոսկվայում) «Կայսրուհու փունջ» օծանելիքի հիման վրա։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Օծանելիքների պատմություն «Կարմիր Մոսկվա»
303

303 թվական, ոչ նահանջ տարի, ըստ Գրիգորյան օրացույցի սկսում է հինգշաբթի օրը։ Սա մեր թվարկության 303 թվականն է, 
IV դարի 3-րդ տարին։


== Դեպքեր ==
Վաղարշապատի Մայր տաճար Էջմիածնի տաճարի հիմնադրումը։
Հունվարի 6 - մկրտվում է Տրդատ Գ-ն։


== Ծնունդներ ==


== Մահեր ==
Ստեպոկ (գյուղ, Դունաևցիի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՍտեպոկՍտեպոկ (ուկրաիներեն՝ Степок), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Դունաևցիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ստեպոկ գյուղում բնակվում էր 137 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,517 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 264,99 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Մոխրոտիկ (վագր)

Մոխրոտիկ, ամուրյան էգ վագր, որը փրկվել է մարդկանց կողմից։ Մոխրոտիկն առաջին վագրերից մեկն է, որն սկսել է վերականգնել իր ցեղատեսակի պոպուլյացիան։


== Կենսագրություն ==
Էգ վագրը եղել է 6 ամսական, երբ մարդիկ գտել են նրան։ Դեպքը տեղի է ունեցել 2012 թվականի փետրվարին, Պրիմորիեի երկրամասի հարավ-արևմուտքում։ Վագրը մահանում էր հյուծումից և ցրտից։ Մարդիկ նրան փրկել են և անվանել Մոխրոտիկ։ Երկարատև բուժումից հետո, վագրը տեղավորվել է վերականգնողական կենտրոնում։ Այնտեղ Մոխրոտն անցել է վերականգնողական հատուկ կուրս։
2013 թվականի սկզբին մասնագետների կողմից ընդունվել է որոշում՝ Մոխրոտիկին վայրի բնություն արձակելու վերաբերյալ։ Վագրը բաց է թողնվել Բաստակ արգելոցում։ Այնտեղ բնակվում էր Զավետնի անունով միայնակ որձ վագրը։ Գիտնականները ենթադրում էին, որ Մոխրոտիկը և Զավետնին կարող են դառնալ զույգ և սերունդ տալ։
2,5 տարվա ընթացքում գիտնականները անդադար հետևել են վագրերի զույգին՝ GPS վզկապների և ֆոտոծուղակների միջոցով։ Ստացվել են Մոխրոտիկի և Զավետնիի ավելի քան հազար լուսանկարներ։


=== Ձագերի ծնունդ ===

2015 թվականի դեկտեմբերին Մոխրոտիկը երկու ձագերի հետ ընկել է ֆոտոծուղակը։ Դա նշանակում է, որ որոշ ժամանակ անց էգ վագրը ծննդաբերել է։ Այդ տարածքներում ամուրյան վագրերը բնակվել են մինչև 20-րդ դարի 50-60-ական թվականները, որից հետո այդ ցեղատեսակի վագրերի թիվը կտրուկ անկում է ապրել։
Մոխրոտիկը և նրա ձագերը ստացել են անհատական ուժեղ հսկողություն։ Վագրի ձագերին անվանել են Պրինց (Արքայազն) և Վոստոկ (Արևելք)։
Վագրի ձագերի ծննդյան հետ կապված «Բաստակ» արգելոցն իր շնորհակալությունն է հայտնել Ռուսական աշխարհագրական ընկերակցությանը, Կենդանիների պաշտպանության միջազգային ֆոնդին, Վայրի կենդանիների պահպանության միությանը, ԳԱԱ Ա․Ն․Սևերցովի անվան բնապահպանության և էվոլյուցիայի խնդիրների ինստիտուտին՝ Մոխրոտիկին նյութական և խորհրդատվական օգնություն ցուցաբերելու համար։
2017 թվականին Մոխրոտիկը կրկին սերունդ է տվել։


=== Լուսանկար ===


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Тигрица Золушка стала мамой!
Золушка и хулиган: истории амурских тигров, спасенных людьми
Կեսարա

Կեսարա, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Եվդոկիայի գավառում (Թոքատ)։ 1915 թվականին ուներ մոտ 50 տուն հայ բնակիչ։ Զբաղվում Էին երկրագործությամբ և անասնապահությամբ, մասամբ՝ արհեստներով։ Բնակչությունը բռնությամբ տեղահանվել է 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Հայկական Սովետական Հանրագիտարան, 5-րդ հատոր, էջ 386, 1979 թ


== Տես նաև ==
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն
Էլ-Մասուդիե

Էլ-Մասուդիե, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Կիլիկիայի Ուրֆայի նահանգում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Կիլիկիայի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Լոցկինո (գյուղ, Բաշտանկայի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԼոցկինոԼոցկինո (ուկրաիներեն՝ Лоцкине), գյուղ Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Բաշտանկայի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1924 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Լոցկինո գյուղում բնակվում էր 1 629 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,744 կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Պոպովո (գյուղ, Նովի Սանժարիի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՊոպովոՊոպովո (ուկրաիներեն՝ Попове), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Նովի Սանժարիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պոպովո գյուղում բնակվում էր 363 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1705 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 212,9 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)