armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Աննովկա (գյուղ, Բուզդյակսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԱննովկաԱննովկա (ռուս.՝ Анновка, բաշկիրերեն՝ Анновка), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բուզդյակսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 17 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Ռայմանովո (այլ կիրառումներ)

Ռայմանովո, կարող է վերաբերել՝

Ռայմանովո - գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Երմեկեևսկի շրջանի կազմում։
Ռայմանովո - գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Տույմազինսկի շրջանի կազմում։
Մեծ Պեսյակ

Մեծ Պեսյակ (ռուս.՝ Большой Песьяк), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Վոտչա գետի աջ ափում՝ 11 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 11 կմ է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Ունզա գետն է։ Գետի գետային ավազանը Վոլգա գետն է։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 03020100312103000008510
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 103000851
Ավազանի կոդը - 03.02.01.003
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 03
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 0


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Պրատ դե Կոմպտե

Պրատ դե Կոմպտե (իսպ.՝ Prat de Comte), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում, գտնվում է Տառագոնա պրովինցիայում (Կատալոնիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Տեռա Ալտա շրջանում։ Տարածքը կազմում է 26,8 կմ²։ Բնակչությունը՝ 198 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։


== Արտաքին հղումներ ==
Página web del Ayuntamiento
Información de la Generalitat de Catalunya Archived 2007-09-29 at the Wayback Machine.
Información del Institut d'Estadística de Catalunya
Վիքտարիուս

Վիքտորիուսը (անգլ.՝ Victorious) սիթքոմ է, որը եթերում առաջին անգամ հեռարձակվել է մարտի 27-ին 2010 թ.-ի Nickelodeon-ի եթերում։


== Սյուժե ==
Սերիալի դեպքերը պտտվում են երիտասարդ երգչուհի Տորի Վեգայի շուրջ, որը ընդունվել էր արվեստի դպրոց՝ Hollywood Arts High School անվանումով, նրանից հետո, երբ նա փոխարինեց մեծ քրոջը՝ Տրինային համերգի ժամանակ։ Ամեն օր նա ընկնում է տարբեր արկածների մեջ իր ընկերների՝ Քեթի, Ջեյդի, Բեքի, Անդրեի և Ռոբիի հետ։


== Ծանոթագրություններ ==
Խալտուրինի փողոց (Յալթա)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Խալտուրինի փողոց (այլ կիրառումներ)Խալտուրինի փողոց (ռուս.՝ Улица Халтурина), փողոց Ղրիմի Յալթա քաղաքում։ Անվանվել է ռուս բանվոր հեղափոխական Ստեպան Նիկոլաևիչ Խալտուրինի (1856-1882) պատվին։ Սկիզբ է առնում Կիրովի փողոցից և ավարտվում Յուժնոբերեժնոյե խճուղու հետ հատումով։ Երկարությունը մոտ 2 կիլոմետր է։


== Նկարագրություն ==
Յալթա քաղաքի Խալտուրինի փողոցը սկսվում է Կիրովի փողոցից, հատում Բեզիմյաննի նրբանցքը, Տիմիրյազևի փողոցը, Խալտուրինի նրբանցքը, Հյուսիսային զառիթափը, Մոշկարինի փողոցը, Լուկոմսկու փողոցը, Վոյկովի փողոցը, Ռաբոչայա փողոցը և ավարտվում Յուժնոբերեժնոյե խճուղու հետ հատումով։ Փողոցում կա համարակալված 96 շինություն։ Երկարությունը 1900 մետր է։
Խալտուրինի փողոցի փոստային դասիչն է՝ 298609։
Փողոցն անվանվել է ռուս բանվոր հեղափոխական Ստեպան Նիկոլաևիչ Խալտուրինի (1856-1882) պատվին։ 1880 թվականի փետրվարին Ձմեռային պալատում նա անհաջող մահափորձ է կատարել կայսր Ալեքսանդր II-ի դեմ։ Ն. Ժելվակովի հետ նախապատրաստել է զինվորական դատախազ Ստրելնիկովի սպանությունը։ Մահապատժի է ենթարկվել 1882 թվականին։


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==
Улица Халтурина в Ялте
Подробная карта улица Халтурина, город Ялта со спутника с номерами домов, индекс и маршруты, Яндекс, Гугл карта


== Արտաքին հղումներ ==
г. Ялта, улица Халтурина Archived 2019-04-16 at the Wayback Machine.
Իգլինո

Իգլինո (ռուս.՝ Иглино, բաշկիրերեն՝ Иглин), գյուղ Ռուսաստանի, Բաշկորտոստան հանրապետության Իգլինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 14784 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Բրիգիտ Վիկտորիա Սվենդսեն

Բրիգիտ Վիկտորիա Սվենդսեն (նորվ.՝ Birgitte Victoria Svendsen, դեկտեմբերի 14, 1957(1957-12-14), Նորվեգիա), թատրոնի և կինոյի նորվեգացի դերասանուհի։ Բրիգիտ Վիկտորիայի խաղացած դերերի մեծ մասը հիմնականում եղել են  թատրոնում։ Համարվում է Թատրոնի ազգային ակադեմիայի  շրջանավարտ։ 1990 թվականից աշխատում է Օսլոյի նոր թատրոնում։


== Կենսագրություն ==
Վիկտորիան ծնվել է 1957 թվականի դեկտեմբերի 14-ին՝ Նորվեգիայում։ Կարիերան սկսել է 1983 թվականից։


== Ֆիլմագրություն ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բրիգիտ Վիկտորիա Սվենդսեն (անգլ.) Internet Movie Database կայքում
[1]  ԿինոՊոիսկ կայքում
Ֆուցզյան

Ֆուցզյան (չինարեն՝ 福建), նահանգ Արևելյան Չինաստանում, Արևելաչինական ծովի և Թայվանի նեղուցի ափերին, մեծ մասամբ Մինցզյան գետի ավազանում։
Ռելիեֆը լեռնային է (բարձրությունը մինչև 2158 մ)։ Տարածությունը 120 հզ․ կմ2 է, բնակչությունը՝ 36 894 216 մարդ (2010)։ Վարչական կենտրոնը Ֆուչժոուն է։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==

պաշտոնական կայք Archived 2005-05-07 at the Wayback Machine.
Flickr: Photos tagged with fujian
Large map of Fujian Archived 2005-10-30 at the Wayback Machine.
Միկուլովցի

Միկուլովցի (ուկրաիներեն՝ Микулівці), գյուղ Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Մուկաչևոյի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Միկուլովցի գյուղում բնակվում էր 289 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,565 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 511,5 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Թղթե քաղաքներ (ֆիլմ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Թղթե քաղաքներ (այլ կիրառումներ)Թղթե քաղաքներ (անգլ.՝ Paper Towns), ռեժիսոր Ջեյք Շրեյերի ամերիկյան ֆիլմը, որը թողարկվել է 2015 թվականին։ Ֆիլմը հիմնված է Ջոն Գրինի «Թղթե քաղաքներ» վեպի վրա Ֆիլմն սկսվել է ցուցադրվել 2015 թվականի հուլիսի 23-ից։


== Սյուժե ==
Քվենթին «Քյու» Ջեյկոբսենը ապրում է Մարգո Ռոտ Շպիգելմանի՝ իր մանկության ընկերուհու հարևանությամբ, որի հետ նրանք վերջին ժամանակներս քիչ են շփվում, բայց Քյուն պահպանում է իր զգացմունքները նրա հանդեպ։ Մի օր` ավարտական երեկոյից առաջ, Մարգոն Քվենթինին հանկարծ առաջարկում է մասնակցել իր «պատժիչ» գործողություններին։ Բանն այն էր, որ Մարգոյի ընկերը դավաճանում էր նրան արդեն մի քանի ամիս՝ իր մոտ ընկերուհիներից մեկի հետ, իսկ մյուսները գիտեին և լռել էին։ «Պատժիչ» գործողություններից հետո Մարգոն և Քվենթինը գնում են բանկ։ Պատուհանից նայելով` Մարգոն ասում է Քյուին, թե այս քաղաքը թղթե է, մարդիկ թղթե են, և հենց ինքն էլ է թղթե։ Հաջորդ օրը Մարգոն չի երևում դպրոցում, հաջորդող մյուս օրերը նույնպես։ Հետզհետե Քյուն գտնում է Մարգոյի թողած հուշումները և բացահայտում, որ Մարգոն գտնվում է Նյու Յորք նահանգում։ Իր ընկերների՝ նրանցից մեկի ընկերուհու և Մարգոյի հավատարիմ ընկերուհու հետ, որը չէր դավաճանել նրան, Քյուն ուղևորվում է սիրելիին գտնելու։ Ճանապարհին նրանք անհավատալիորեն մտերմանում են։ Նրանք գտնում են այն տեղը, որտեղ պետք է լիներ Մարգոն, սակայն նա այնտեղ չի լինում։ Քվենթինը ընկերներին ասում է, որ նրանք պետք է վերադառնան և մասնակցեն ավարտական երեկոյին, իսկ նա մնում և շարունակում է փնտրել աղջկան։ Հանձնվելով՝ նա գնում է ավտոբուսի տոմս, որպեսզի վերադառնա, սակայն անսպասելիորեն հանդիպում է Մարգոյին։ Մարգոն զարմանում է, որ տղան եկել է, քանի որ հուշումները նա թողել եր, որպեսզի հասկացներ, որ ոչինչ չի պատահել և ամեն ինչ լավ է։ Քվենթինը վերջապես Մարգոյին հայտնում է իր զգացմունքերի մասին, սակայն Մարգոն ասում է, որ Քյուն չի կարող սիրել և հասկանալ իրեն, քանի որ ինքն էլ չէր հասկանում, թե ինչու է այստեղ։ Երբ Քյուն ուղևորվում է դեպի ավտոբուս, Մարգոն առաջարկում է մնալ իր հետ, սակայն տղան մերժում է։ Քյուն վերադառնում է, մասնակցում ավարտական երեկոյին՝ հասկանալով, որ իր երջանկությունն իր ընկերներն են։ Վերջում երեք ընկերների հրաժեշտի և բաժանման տեսարանն է։ Այդ ընթացքում Քվենթինը պատմում է Մարգոյի մասին։ Նրան մերթ տեսնում էին Նյու-Յորքում, որպես դերասանուհի, մերթ Մալիբուում, որպես սերֆինգի ուսուցիչ։ Բայց Քվենթինն ասում է, որ էլ ոչ մի բան չգիտի նրա մասին, քանի որ այլևս չի հետևում լուրերին...


== Դերերում ==
Նեթ Ուոլֆ` Քվենթին «Կյու» Ջեյկոբսեն
Կարա Դելևին` Մարգո Ռոտ Շպիգելման
Ջասթիս Սմիթ` Ռադար (Մարկուս)
Օսթին Աբրամս` Բեն Սթարլինգ
Հելսթոն Սեյջ` Լեյսի
Կարա Բուոնո` Կյուի մայր
Քեյթլին Կարվեր` Բեքա
Գրիֆին Ֆրիման` Ջեյս
Մեգ Կրոսպի` Ռուֆի
Էնսել Էլգորթ` վաճառող ճանապարհին մոտ խանութում


== Արտադրություն ==
2014 թվականի մարտի 24-ին Ջոն Գրինը հայտարարել է, որ ֆիլմի վրա կաշխատի այն անձնակազմը, որն աշխատել էր «Մեղավոր են աստղերը» ֆիլմի վրա, իսկ գլխավոր դերը կխաղա Նեթ Ուոլֆը։ Նկարահանումներն սկսվել են 2014 թվականի նոյեմբերին և անցկացվելՇարլոթ քաղաքում՝ Հյուսիսային Կալիֆորնիայում։


== Ծանոթագրություններ ==
Վալ դ'Օրչա

Վալ դ'Օրչան (իտալերեն՝ Val d’Orcia) մշակութային լանդշաֆտ է կենտրոնական Իտալիայում, Սիենա քաղաքի մոտ։ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտ։ Հովտի բնամշակութային տարածաշրջանը համարվում է Տոսկանայի գյուղատնտեսական արեալի մի մասը, որը գտնվում է Սիենա քաղաքի մոտակայքում։ Հովտի հարավային հատվածի մոտ վեր է խոյանում Ամիատա լեռը։ Մոտակայքում գտնվում է ևս մեկ Համաշխարհային ժառանգության հուշարձան՝ Պիենցա քաղաքը։
XIV-XV դարերում Վալ դ'Օրչան համարվում էր բնակեցման և մշակութային զարգացման օբյեկտ Սիենա քաղաք-պետության կողմից։ Մարդկային աշխատանքի կողմից ստեղծված Վալ դ'Օրչա լանդշաֆտը, իր հարթավայրերով, որոնց վերևում վեր են խոյանում գրեթե կատարյալ կոնաձև բլուրները, ոգեշնչել են բազմաթիվ նկարիչների, հատկապես Սիենայի դպրոցի ներկայացուցիչներին։ Նրանց կտավները, որոնք ստեղծվել են Վերածննդի դարաշրջանում, արտացոլում են այդ բարգավաճող տեղանքի ամբողջ գեղեցկությունը։
2004 թվականին Վալ դ'Օրչան ներառվել է Իտալիայի Համաշխարհային ժառանգության ցուցակի մեջ։


== Ծանոթագրություններ ==
Աիլա (գյուղ, Սաուե շրջան)

Աիլա (էստ․՝ Aila), գյուղ Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Սաուե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 178 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Մուշեղ Հովսեփյան

Մուշեղ Մայիսի Հովսեփյան (հունվարի 4, 1961(1961-01-04), Ծաղկունք - նոյեմբերի 25, 2021(2021-11-25), Երևան, Հայաստան), հայ բանասեր, լրագրող։ Բանասիրական գիտությունների դոկտոր (2002), պրոֆեսոր (2007)։


== Կենսագրություն ==
Մուշեղ Հովսեփյանը ծնվել է 1961 թվականին Սևանի շրջանի Ծաղկունք գյուղում։ 1982-1985 թվականներին սովորել է Երևանի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետում, 1985-1988 թվականներին՝ Մոսկվայի պետական համալսարանի ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետում, 1988-1991 թվականներին՝ ԵՊՀ ասպիրանտուրայում։ 1991 թվականին Մոսկվայում պաշտպանել է թեկնածուական թեզ։ 1991 թվականից դասախոսում է ԵՊՀ ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետում։
1991-1994 թվականներին եղել է Հայաստանի հանրային ռադիոյի հասարակական-քաղաքական գլխավոր խմբագրության խմբագիր, 1991-1997 թվականներին՝ «Հրաչյա Աճառյան» համալսարանի ժուռնալիստիկայի ամբիոնի վարիչ, 1997-2003 թվականներին՝ «Անանիա Շիրակացի» համալսարանի ժուռնալիստիկայի ամբիոնի վարիչ, 2001-2005 թվականներին՝ Հայաստանի հեռուստատեսության և ռադիոյի ազգային հանձնաժողովի անդամ, 2003-2008 թվականներին՝ Ռուս-հայկական համալսարանի պրոֆեսոր։ 1999 թվականից ԵՊՀ ռադիոհեռուստատեսային ժուռնալիստիկայի ամբիոնի վարիչն է, ( հետագայում ամբիոնը վերանվանվել է Տպագիր և հեռարձակվող լրատվամիջոցների ամբիոնի) ։ 2008 - 2015 թվականներին եղել է ԵՊՀ Գիտխորհրդի անդամ։
2002 թվականին ստացել է բանասիրական գիտությունների դոկտորի գիտական աստիճան («Ռադիոշուկայի օրինաչափությունները և զարգացման միտումները ՀՀ-ում», 2002 թ., Երևան), 2007 թվականից՝ պրոֆեսոր։ Հեղինակ է բազմաթիվ գիտական հոդվածների, որոնք հրատարակվել են հայերեն, ռուսերեն, անգլերեն, պարսկերեն։


== Երկեր ==
Մուշեղ Հովսեփյան, Ռադիոժուռնալիստիկայի հիմունքներ. պատմություն և տեսություն | Դասախոսություններ, ԵՊՀ հրատարակչություն, Երևան 2014, 102 էջ։
Մուշեղ Հովսեփյան, Բանակ-հասարակություն հարաբերությունների իրավական և էթիկական առանձնահատկությունները | Նոր և այլընտրանքային մեդիա. էթիկական և իրավական խնդիրներ, ուսումնական ուղեցույց, միջազգային միջբուհական գիտաժողով, երևան, 2012, 5 էջ, 18 - 22։
Դավիթ Ալավերդյան, Նաղաշ Մարտիրոսյան, Մուշեղ Հովսեփյան, Լիլիթ Հակոբյան , Սուրեն Դեհերյան, Արփինե Գրիգորյան, Մարգարիտ Եսայան, Տատյանա Հովհաննիսյան, Սամվել Մարտիրոսյան , Լիանա Սայադյան, Վարդուհի Պետրոսյան, Արփինե Հովհաննիսյան, Նիլս Լեոպոլդ, Սեբաստիան Մյուլեր, Պիեռ-Ֆրանսուա Դոկուր, Քվենտին վան Էնիս, Նոր և այլընտրանքային մեդիա. էթիկական և իրավական խնդիրներ | «Հայկարլի» ՍՊԸ տպարան, Երևան 2012, 128 էջ։
Մուշեղ Հովսեփյան, Արտերկրի համար տրվող հաղորդումների հիմնադրումը հանրապետական ռադիոյում | «TV&R՚»հանդես, N 5, Երևան, 2002 թ., 2 էջ, 4-5։
Մուշեղ Հովսեփյան, Ռադիոշուկայի օրինաչափությունները և զարգացման միտումները Հայաստանի Հանրապետությունում | ԵՊՀ հրատարակչություն, 2002 թ., 272 էջ
Մուշեղ Հովսեփյան, Հանրապետական ռադիոյի գործունեությունը Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին | «ՙՆոր Դար» հանդես, N 2, Երևան, 2002 թ., 5 էջ, 327-332։


== Ծանոթագրություններ ==
Բերյոզովայա Բալկա

Բերյոզովայա Բալկա (ուկրաիներեն՝ Березова Балка), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Օլշանսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Բերյոզովայա Բալկա գյուղում բնակվում էր 510 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Սուրբ Ստեփանոս եկեղեցի (Վերին Ագուլիս)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Սուրբ Ստեփանոս եկեղեցի (այլ կիրառումներ)Սուրբ Ստեփանոս եկեղեցի, Հայ առաքելական եկեղեցի, որը  գտնվում էր պատմական Մեծ Հայքի, Վասպուրական նահանգի, Գողթն գավառի Ագուլիս գյուղաքաղաքի Վերին գետ թաղամասի հյուսիսարևելյան հատվածում, լեռնալանջի փեշին, ներկայիս Ադրբեջանի Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետության Որդուարի շրջանի Յուխարի Այլիս գյուղի  տարածքում։ 1940-ական թվականներին Ագուլիսի Վերին գետի թաղամասի միակ կանգուն շինությունն էր, նրա շուրջ կառուցված բոլոր հարյուրավոր բնակելի տները ավերված էին։


== Պատմություն ==
Սուրբ Ստեփանոս եկեղեցու մասին գրավոր աղբյուրներում շատ քիչ տեղեկություններ են պահպանվել։ Ժամանակի ընթացքում անհայտացել և եղծվել են նաև եկեղեցու համալիրի վիմագրերն ու պատկերաքանդակները։
Եկեղեցու ճարտարապետական ու հնագիտական տվյալները վկայում էին, որ այն կառուցվել էր 12-13-րդ դարերում։ Ճարտարապետն անհայտ է։ Վերանորոգվել է 17-րդ դարում և 1851 թվականին։
Եկեղեցու և նրա համալիրի վիմական արձանագրությունները անհայտ կորել են։ Միակ արձանագրությունը եկեղեցու հարավային ճակատի արևմտյան լուսամուտի տակ ագուցված տարեթիվն էր, որն եկեղեցու վերանորոգմանն էր վերաբերվում.


== Ճարտարապետություն ==
Սուրբ Ստեփանոսը համալիր էր, որը կազմված էր եկեղեցուց, զանգակատնից, պարսպից և օժանդակ շինություններից։


=== Եկեղեցի ===
Սուրբ Ստեփանոս եկեղեցին կառուցված է մաքուր տաշած բազալտով և կարմրավուն-վարդագույն երանգով քարերով, ունի քառամույթ գմբեթավոր, խաչաձև ծածկով բազիլիկայի հորինվածք։ Եկեղեցու արևելյան մասում,ավագ խորանի երկու կողմերում կար բավականին մեծ ու կիսաշրջանաձև խորաններ ևս, որոնց արևմտյան ճակատները ավագ խորանի նման ամբողջովին բաց էր և ամիջապես կապի մեջ էր աղոթասրահի հետ։ Այդ խորաններն իրենց տակ ունեին նկուղային հարկ-ավանդատներ, որոնց մուտքերը բացված էին խորանների բեմից և աստիճաններով իջնում էին ներքև։ Եկեղեցու քառանկյուն հիմքերով չորս խաչաձև կտրվածքով մույթերի վրա կանգնեցված էր գեղեցիկ քարե գմբեթը։
Սուրբ Ստեփանոս եկեղեցին ուներ երեք մուտք, որոնք գտնվում էին հարավային, արևմտյան և արևելյան կողմերում։ Ժամանակին այդ մուտքերի կամարների տակ ագուցված են եղել մեկական սյուժետային բարձրաքանդակներ։ Մուտքերն և պատուհանների շուրջը, ինչպես նաև եկեղեցու ճակատներն հարուստ էին զարդաքանդակներով։ Հարավային պատին կար արձանագրություններ։


=== Զանգակատուն ===
Հարավային մուտքի մոտ ունեցել էր սրբատաշ դեղնակարմրավուն քարից կառուցված երկու մույթերի հորինվածքով երեքհարկանի զանգակատուն, որը 1986 թվականի դրությամբ ամբողջողվին ոչնչացված էր։


=== Պարիսպ և օժանդակ շինություններ ===
Եկեղեցապատկան հատվածը շրջապատված է եղել 2-3 մետր բարձրությամբ պարսպապատով, որի ստորին հատվածները կառուցված են եղել տեղի դեղնավուն անմշակ քարից։ Պարսպից ներս ունեցել թր կոմունալ շինություններ։


=== Վանդալիզմ ===
1920-ական թվականներից հետո տեղահան արված էին և անհետ կորել են արևմտյան, հարավային մուտքերի կամարների տակ եղած կոմպոզիցիոն պատկերաքանդակները։ Եկեղեցու հետագա ճակատագիրն անհայտ է, հավանաբար այն արդեն ամբողջողվին ոչնչացված է։


== Տես նաև ==
Ներքին Ագուլիս
Վերին Ագուլիս
Սուրբ Կումսի մատուռ
Սուրբ Քրիստափոր եկեղեցի (Ագուլիս)


== Գրականություն ==
Այվազյան Արգամ Նախիջևանի հայկական ճարտարապետության հուշարձաններ, Երևան, 1981։
Շոպեն Ի. Հայկական մարզի պատմական հուշարձանները, ՍՊԲ, 1852։


== Ծանոթագրություններ ==
Մենաստան (վեպ)

Մենաստան(անգլ.՝ The Monastery), Վալտեր Սքոթի պատմական վեպ, որը լույս է տեսել 1820 թվականին։ Վեպի մեծ մասը գրվել է նույն թվականի հունվար-փետրվար ամիսներին։ Սառը ընդունելության է արժանացել հասարակության ու քննադատների կողմից, թեև կային դրական կարծիքներ, մասնավորապես, Gentleman’s Magazine-ում։ Այնուամենայնիվ, Սքոթի հայտնիությունը «Այվենհո»-ի դուրս գալուց հետո կանխորոշեց «Մենաստան»-ի առևտրային հաջողությունները։ Մենաստանը, որի անունը տրվել է վեպին, Մելրոզի աբբայությունն է, որի ընդարձակ ունեցվածքը ընդգրկել է Սքոթ Էբբասֆորդի գույքը, իսկ ավերակները կարելի էր տեսնել Սքոթի ամրոցի շրջակայքում գտնվող բլուրներից։ 
«Մենաստան»-ը «Աբբատ» վեպի հետ մտնում է «Պատմություններ բենեդիկտյան աղբյուրներից» (Tales from Benedictine Sources) շարքի մեջ։ Այս աշխատանքները կապված են պատմական մի քանի դեմքերով և միասնական թեմայով։ Նրանք նկարագրում են Շոտլանդիայի բողոքականության զարգացումը և հաղթանակը։


== Նախապատմություն ==
1819 թվականի օգոստոսի 2-ին Սքոթը գրական գործակալ Ջոն Բալանտայնին նամակ էր գրել նոր գիրք գրելու իր մտադրությունների մասին, մինչդեռ նա աշխատում էր «Այվենհո»-ի երկրորդ հատորի վրա։ Չնայած այն բանից հետո, երբ «Ռոբ Ռոյ» վեպը գրողը որոշեց հրատարակել շոտլանդացի հրատարակիչ Արչիբալդ Կոնստեբլի մոտ, այս անգամ նա մեկ այլ հրատարակչության տվեց գովազդի, վաճառքի և տարածելու իրավունքը տարածաշրջանում։ Սքոթը հանձնարարեց Բալանտայնին կապվել լոնդոնյան Longman, Hurst, Rees, Orme and Brown ընկերության հետ։ Սա արվում էր ֆինանսական պատճառներով, մասնավորապես` շոտլանդական բանկերի վարկային պայմանների խստացման և Կոնստեբլի հրատարակչության ցածր վարկանիշի պատճառով։ Լոնդոնյան ընկերությունը կարող էր երաշխավորել, որ Սքոթը կանխավճար կստանա, որը անհրաժեշտ էր իր որդու ծախսերը բանակում հոգալու, ինչպես նաև Էբբոտֆորդի կալվածքը ընդլայնելու համար։ Սկզբում Սքոթը հաշվի էր առել «Այվենհո»-ից շահույթը, սակայն օգոստոսին պարզ դարձավ, որ Ջեյմս Բալանտայնի հրատարակչությունում թղթի բացակայությունը լրջորեն կդանդաղեցնի վեպի հրատարակման գործընթացը։ Այս գործոնները ստիպեցին հեղինակին դիմել Longman, Hurst, Rees, Orme and Brown-ին հրատարակչությանը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Մենաստան» վեպը «Գուտենբերգ» նախագծում
Կոպաշնովո

Կոպաշնովո (ուկրաիներեն՝ Копашново), գյուղ Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Խուստի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Կոպաշնովո գյուղում բնակվում էր 3 161 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ալմոդովար դել Կամպո (քաղաք)

Ալմոդովար դել Կամպո (իսպ.՝ Almodóvar del Campo), քաղաք և համայնք Իսպանիայում, մտնում է Սյուդադ Ռեալ պրովինցիայի մեջ, որն էլ իր հերթին մտնում է Կաստիլիա-Լա Մանչա ինքնավար համայնքի մեջ։ Համայնքը մտնում է Վալյե դե Ալկուդիա շրջանի կազմի մեջ։ Տարածքը՝ 1206 կմ²։ Բնակչությունը՝ 6775 (2010 թվականին)։ Հեռավորությունը վարչական կենտրոնից՝ 44 կմ։


== Պատկերասրահ ==

		


== Բնակչություն ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
http://www.almodovardelcampo.es/
Կոնգուտա (այլ կիրառումներ)

Կոնգուտա, կարող է վերաբերել՝

Կոնգուտա - գյուղ Էստոնիայի Տարտումաա նահանգի Կոնգուտա շրջանում
Կոնգուտա - շրջան Էստոնիայի Տարտումաա նահանգում
Ալյասկայի գայլ

Ալյասկայի գայլը (լատ.՝ Canis lupus tundrarum) գորշ գայլի տարատեսակ է, որը ապրում է Ալյասկայի հյուսիսում։


== Չափսերը ==
Ալյասկայի գայլերը ունեն 100-150 սմ մարմնի երկարություն (առանց պոչի)։ Մարմնի բարձրությունը 55-80 սմ է իսկ քաշը 35-80 կգ։
Այս գայլերը ապրում են 12-17 տարի։


== Պահվածքը ==
Ալյասկայի գայլերը ապրում են ոհմակներով։ Ոհմակը սովորաբար շատ մեծ չէ՝ ծնողները և ձագերը։ Եթե ոհմակում կան մի քանի հասուն գայլեր, նրանք բոլորը մասնակցում են փոքրիկների դաստիարակությանը։
Ալյասկայի գայլի հղիությունը տևում է 61-63 օր և սովորաբան ծնվում են 3-5 ձագեր։


== Սնունդը ==
Ալյասկայի գայլերը սովորաբան միայնակ կյանք չեն վարում, քանի որ հյուսիսային վայրերում որսալը բավական դժվար է և միայնակ գայլը չի կարող որսալ մեծ կենդանիներ։
Մայր գայլը մնում է ձագերի հետ, իսկ հայր գայլը գնում է որսի (մյուս անդամների հետ միասին եթե նրանք կան)։ Որսը կարող է տևել մի քանի օր։
Հիմնականում այս գայլերը որսում են հյուսիսային ոչխարներ և հյուսիսային եղջերուներ։
Երբ գայլերը որսում են հյուսիսային ոչխարներին, այս վերջինները հաճախ պաշտպանում են ավելի թույլերին նրանց կողքը շրջան կազմելով։ Գայլերը աշխատում են շրջանը ցրել վախեցնելով պաշտպանող ոչխարներին։ Վախեցած կենդանիները ետ են քաշվում և գայլերը կարողանում են բռնել թույլերին։


== Աղբյուրներ ==

«В мире природы» © IMP BV/ ООО «Интернейшн Мастерс Паблишерс» RUP 5000 2002 ISBN 5-902585-02-3 MMIV
Գևորգ Հովսեփյան փողոց (Երևան)

Գևորգ Հովսեփյան փողոց, փողոց Երևանի Նորք-Մարաշ վարչական շրջանում։


== Տվյալներ ==
Սկսվում է Արմենակյան, Նորքի 8-րդ փողոցների և Խանզադյան փողոցի 2-րդ նրբանցքի հանգույցից, Նորքի ոռոգիչ ջրանցքին գուգահեռ, ձգվում հարավարևելյան ուղղությամբ, անցնում հեռուստակենտրոնի մոտով և միանում Դավիթ Բեկի փողոցին։ Հին Նորքի նախկին 3-րդ փողոցն է։


== Հատող փողոցներ ==
Նորքի 17-րդ նրբանցք


== Նշանակալի օբյեկտներ, հուշարձաններ ==
Երևանի հեռուստաաշտարակ
Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերություն
Հայաստանի հեռուստատեսային և ռադիոհաղորդիչ ցանց
ՀՀ առողջապահության նախարարության առողջապահական պետական տեսչություն
ՀՀ առողջապահության նախարարության պետական առողջապահական գործակալություն
Հայկազ Սայադյանի անվան №5 պոլիկլինիկա
Գևորգ Աթարբեկյանի անվան №61 հիմնական դպրոց
№124 մանկապարտեզ
«Նորք» հոգեբուժական կենտրոն


== Պատկերասրահ ==

		
		


== Տես նաև ==
Երևանի փողոցների ցանկ
Երևանի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==
Երևանի փողոցներ. նոր անվանում, նախկին անվանում
Երևան քաղաքի քաղաքային նշանակության փողոցների ցանկ
Երևան քաղաքի հասցեների տեղեկատու, Երևան, 1983, էջեր 369-506, Երևան քաղաքի փողոցների անվանումները
Սերգեյ Ավագյան,  Երևանի փողոցները, Երևան, «ՎՄՎ-ՊՐԻՆՏ», 2010 — 272 էջ։
Դեղթափի լեռնաշղթա

Դեղթափի լեռներ, Աղդաղի լեռներ, լեռներ Հայկական լեռնաշխարհում, Բյուրակն լեռնահամակարգում, Խնուսից հյուսիս։


== Ծանոթագրություններ ==
Ամիտոզ

Ամիտոզ բաժանման ժամանակ քրոմոսոմները կամ բաժանման իլիկի թելերը չեն ձևավորվում։
Սկզբում կիսվում է կորիզը (կարիոկինեզ)(առաջանում է սեղմվածք, որը գնալով փոքրանում է), այնուհետև՝ ցիտոպլազման (ցիտոկինեզ)։ Սա բաժանման ոչ լիարժեք ձևն է, քանի որ ժառանգական նյութը կարող է անհավասարաչափ բաշխվել դուստր բջիջների միջև։ Երբեմն միայն կորիզն է բաժանվում, որի հետևանքով առաջանում են բազմակորիզ բջիջներ։ Ամիտոզ հանդիպում են նախակենդանիների, միաբջիջ բուսական օրգանիզմների, բազմաբջիջ օրգանիզմների որոշ (լյարդի, էնդոսպերմի, էպիթելի) բջիջներում։, ինչպես նաև չարորակ ուռուցքների, ախտաբանական պրոցեսնների ժամանակ։
Ամիտոզի ոչ մեծ առավելություններն են՝

էներգիայի քիչ ծախսի պահանջում
կատարվում է արագ
առաջանում են մեծ քանակությամբ դուստր բջիջներԻսկ բացասական կողմերն են՝

ժառանգական նյութը հավասարաչափ չի բաշխվում
դուստր բջիջները նման չեն մայր բջջին և իրար։
Անժելիկա Վան Բյուրեն

Անժելիկա Վան Բյուրեն, (ի ծնե՝ Անժելիկա Սառա Սինգլտոնի անգլ.՝ Angelica Singleton Van Buren, փետրվարի 13, 1818(1818-02-13) կամ 1816, Wedgefield, High Hills of Santee, Սամտեր շրջան, Հարավային Կարոլինա - դեկտեմբերի 29, 1877(1877-12-29) կամ դեկտեմբերի 29, 1878(1878-12-29), Նյու Յորք, Նյու Յորք, ԱՄՆ), ԱՄՆ առաջին տիկին, ԱՄՆ 8-րդ նախագահ Մարտին Վան Բյուրենի hարսը։ Ամուսնացած է եղել նախագահի որդու՝ ԱՄՆ պետքարտուղար Աբրահամ Վան Բյուրենի հետ։ Առաջին տիկնոջ պաշտոնը ստանձնել է այն պատճառով, որ Մարտին Վան Բյուրենի կինը՝ Հաննա Վան Բյուրենը, մահացել է 1819 թվականին և երբեք առաջին տիկին չի եղել, իսկ Մարտին Վան Բյուրենը կնոջ մահից հետո մինչև կյանքի վերջը այրի է մնացել։


== Կենսագրություն ==
Անժելիկա Սառա Սինգլթոնը ծնվել է Վեջֆիլդում՝ Հարավային Կարոլինայում և եղել է Ռիչարդ Սինգլթոնի և նրա կնոջ՝ Ռեբեկա Թրևիս Քոլսի դուստրը։ Անժելիկան մեծանալով բարձր հասարակության միջավայրում Սպիտակ տուն է բերել նրբաճաշակություն և նորարարություն, ինչի պատճառով Առաջին տիկնոջ դերն ավելի հետաքրքիր ու փոքր-ինչ վեհ է դարձել։ ԱՄՆ-ի առաջին տիկին Անժելիկան ամուսնացել է Մարտին Վան Բյուրենի որդու՝ ԱՄՆ-ի պետական քարտուղար Աբրահամ Վան Բյուրենի հետ 1839 թվականի փետրվարի 14-ին Վեջֆիլդում։ Երբ Մարտին Վան Բյուրենը պարտվեց 1841 թվականի նախագահական ընտրությունները, Մարտին Վան Բյուրենի ավագ որդին, Աբրահամը և նրա կինը՝ Անժելիկան, սկսեցին ապրել Մարտին Վան Բյուրենի տանը, ամեն կերպ աջակցելով նրան, լուսավորելով մենակությունը և կարոտը իր սիրելի Հաննայի համար և հոգ տանելով նրա մասին, պայմանավորված էր այն հանգամանքով, որ Մարտին Վան Բյուրենը մենակ էր ապրում և այլևս բարեկամ չուներ։ Նրանք ապրում էին Նյու Յորք նահանգի Քինդերհուկ քաղաքում, ձմեռն անցկացնելով Հարավային Կարոլինայում գտնվող Անժելիկա Սինլգթոնի ընտանեկան տանը։ 1848 թվականից Անժելիկան ապրում էր Նյու Յորքում։
Թաղված է Սինգլթոնի գերեզմանատանը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Анжелика Ван Бюрен Archived 2012-02-07 at the Wayback Machine.
Սոմերվել շրջան (Տեխաս)

Սոմերվել շրջան (անգլ.՝ Somervell County), ԱՄՆ Տեխաս նահանգի 254 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 484 կմ² է, բնակչությունը՝ 6.809 մարդ (2000 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Գլեն Ռոս բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1875 թ.։
Սոտսկո

Սոտսկո (ռուս.՝ Сотско), գյուղ Ռուսաստանի Նովգորոդի մարզի Ստարոռուսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2011 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 36 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Պիանտեդո

Պիանտեդո (իտալերեն՝ Piantedo), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Լոմբարդիա մարզի Սոնդրիո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1188 մարդ, խտությունը կազմում է 198 մարդ/կմ²։ Տարածքը գրավում է 6 կմ²։ Էլեկտրոնային փոստ՝ 23010, հեռախոսային կոդ՝ 0342։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության աճ 


== Տվյալներ ==
Հեռախոս՝ 0342 683361
Պաշտոնական կայք՝ http://www.cmmorbegno.it/piantedohome.html/


== Արտաքին հղումներ ==
http://www.cmmorbegno.it/piantedohome.(չաշխատող հղում)
Ազգային ինստիտուտի վիճակագրություն(իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.


== Ծանոթագրություններ ==
Զալեսե (այլ կիրառումներ)

Զալեսե, կարող է վերաբերել՝

Զալեսե - գյուղ Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Վիբորգսկի շրջանի կազմում։
Զալեսե - գյուղ Ռուսաստանի Կարելիայի հանրապետության Պրիօնեժսկի շրջանի կազմում։
Զալեսե - գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դեմիդովսկի շրջանի կազմում։
Ֆնդըջիկ

Ֆնդըջիկ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Սեբաստիայի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Սեբաստիայի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Ռինգեբուի ստավկիրկա

Ռինգեբուի ստավկիրկա (նորվ.՝ Ringebu stavkirke), փայտյա եկեղեցի, որը գտնվում է Նորվեգիայի Օպլանդ ֆյուլքեի Ռինգեբու կոմունայում։


== Պատմություն ==
Ռինգեբուի եկեղեցին հիմնադրվել է 13-րդ դարում։ Թվագրումը կատարվել է համաձայն Ռինգեբույից հայտնաբերված մետաղադրամների վրայի արձանագրությունների և հնագիտական պեղումների։ Առաջին հիշատակությունները եկեղեցու մասին թվագրվում են 1270 թվականով։
1630 թվականին վերակառուցվել է և ստացել խաչի տեսք։ Վերակառուցման ճարտարապետ-շինարարն է եղել Վերներ Օլսենը։ 1631 թվականին կառուցվել է տանիքի կարմիր գույնի ցիցը, որը Ռինգեբուի ստավկիրկան ճարտարապետական արտաքին տեսքով տարբերվում է Նորվեգիայի մյուս ստավկիրկաներից։ Եկեղեցու ներկա տեսքից միայն նավն է, որ թվագրվում է 13-րդ դարով։
1717 թվականին եկեղեցին ներկվել է սպիտակ գույնի։ 1921 թվականին կրկին վերակառուցվել է և բերվել նախնական տեսքի, եկեղեցու վրայից քերվել է սպիտակ ներկը։
Ռինգեբուի եկեղեցու տարածքում իրականացվել են հնագիտական պեղումներ, որոնց ընթացքում հնագետները ուսումնասիրել են եկեղեցու հատակը։ Վերջին պեղումները տեղի են ունեցել 1980-1981 թվականներին։ Այդ աշխատանքների ընթացքում հայտնաբերվել է միջնադարյան շուրջ 900 մետաղադրամ։ Մետաղադրամները հիմնականում թվագրվում են 1217-1263 թվականներով։ Նաև հայտնաբերվել են ավելի հին եկեղեցու հիմնասյուներ։


== Աղբյուրներ ==
Ringebu stave church in Stavkirke.org Archived 2005-03-14 at the Wayback Machine. &mdash.(նորվ.)
Ringebu stave church. Archived 2016-01-25 at the Wayback Machine.(անգլ.)
Լիմոնե

Լիմոնե (ֆր.՝  Limonest), համայնք Ֆրանսիայում, Օվերն-Ռոն-Ալպերի շրջանում, Լիոնի մետրոպոլի կազմում։ Լիմոնե կանտոնի վարչական կենտրոն։ Քաղաքապետարանի INSEE ծածկագիրը 69116 է։ 


== Աշխարհագրություն ==

Համայնքը գտնվում է Փարիզից մոտավորապես 455 կմ հարավ-արևելք, Լիոնից 4,5 կմ հյուսիս-արևմուտք,  A6 մայրուղու եզրին։ 
Համայնքի տարածքը գտնվում է Կենտրոնական ֆրանսիական զանգվածի հյուսիսարևելյան մասի բարձունքում։ Համայնքի տարածքի 65% -ը բնածածկույթ է։


== Պատմություն ==
Նապոլեոնյան պատերազմների եզրափակիչ փուլի մարտերից մեկը տեղի է ունեցել Լիմոնեի շրջակայքում։ 1814 թվականի մարտի 16-20-ին ավստրիական զորքերը գեներալ Օժերոյի հրամանատարությամբ ջախջախել են այսպես կոչված Ռոնայի բանակը։ Ֆրանսիացիները նահանջել են Լիոն, իսկ ավստրիացիները այնտեղ են մտել  մարտի 21-ին։ Առաջին կայսրության անկումից հետո այդ շրջանը շարունակում էր օկուպացված մնալ  ավստրիական ուժերի կողմից 1815 թվականից մինչև 1818 թվականը։


== Բնակչություն ==


== Վարչական միավորում ==


== Տնտեսություն ==
Լիմոնեում է գտնվում «Parc du Puy d'Or»  տեխնոպարկը, որը Արևելյան Լիոնի տնտեսական բևեռի մասն է կազմում։
Համայնքի հողերի վրա՝ Մոն Վերդեն բլուրներին, տեղադրված են Ֆրանսիայի ռազմաօդային ուժերի հենակետերը։ Համայնքում է տեղակայված Լիոնի առևտրաարդյունաբերական պալատի ալեհավաքը։


== Տեսարժան վայրեր ==
Բառոլիերի ամրոց (fr:Château de La Barollière)  XIV դար,1926 թվականից Ֆրանսիայի մշակութային ժառանգության ցանկում է։
Սանդար ամրոց (fr:Château de Sandar) XV-XVI դարեր
Սան Սուսի ամրոց (fr:Château de Sans-Souci) XVII դար
Սեն-Մարտեն եկեղեցի (Église Saint Martin) 1845 թվական
Քսավիե Կարիեր (fr:Batterie des Carrières), 1874 թվականի ամրաշինական կառույց


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==
Արթյուր Ադամով

Արթյուր Ադամով (ֆր.՝ Arthur Adamov, իսկական անունը՝ Հարություն Ադամյան, օգոստոսի 23, 1908(1908-08-23)[…], Կիսլովոդսկ, Պյատիգորսկի գավառ, Թերեքի մարզ, Ռուսական կայսրություն - մարտի 15, 1970(1970-03-15), Փարիզ, Փարիզի շրջան), ազգությամբ հայ, ֆրանսիացի արձակագիր և դրամատուրգ, աբսուրդի թատրոնի հիմնադիրներից մեկը։


== Մանկություն ==
Արթյուր Ադամովը ծնվել է 1908 թվականի օգոստոսի 23-ին Կիսլովոդսկում, շուշեցի նավթարդյունաբերող Սուրեն Ադամովի ընտանիքում։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի նախօրեին Ադամովների ընտանիքը մեկնում է արտասահման շրջագայության։ Պատերազմը, իսկ ապա նաև հետագա իրադարձությունները խանգարում են նրանց վերադարձին։ Երկար դեգերումներից հետո ընտանիքը, ի վերջո, հաստատվում է Ֆրանսիայում, նախ գավառում, իսկ 1924-ից՝ Փարիզում։


== Հետագա կյանք ==
Ադամովը ընդհատումներով սովորում է Շվեյցարիայում, Գերմանիայում ու Ֆրանսիայում։ Ապագա դրամատուրգին վիճակված էր ապրելու տարագրության բոլոր դառնություններն ու զրկանքները, որոնք էլ որոշիչ նշանակություն ունեցան նրա աշխարհայացքի ձևավորման գործում։ Եվ սյուռեալիզմի ոգով գրված առաջին բանաստեղծությունները երիտասարդ մտավորականի հոռետեսական ու անկումային տրամադրությունների արտահայտությունն էին։ 20-ականների ավարտին հարելով սյուռեալիստական ուղղությանը՝ Ադամովը բարեկամանում է Պոլ Էլուարի հետ։
30-ական թվականներին Ադամովը մասնակցում է Ֆրանսիայում գլուխ բարձրացրած ֆաշիստական խմբավորումների դեմ մղվող պայքարին։ Գերմանական օկուպացիայի տարիներին շուրջ կես տարի անցկացնում է Արժելեի համակենտրոնացման ճամբարում։ Հետագայում հրապարակված «Սոսկալի օրագիրը» (1943) և «Խոստովանություն» (1946) ինքնակենսագրական վիպակը կյանքի էին կոչված այդ շրջանի տպավորություններով։ 40-ականների ավարտը Ֆրանսիայի թատերական կյանքում նշանավորվեց ավանգարդիստական մի նոր ուղղության՝ աբսուրդի թատրոնի ստեղծմամբ։ 1953 թվականին Փարիզում ներկայացվեց ծագումով իռլանդացի Սեմյուել Բեքեթի «Գոդոյին սպասելիս» պիեսը։ Դրամատիկական այդ ստեղծագործության կենտրոնական հերոսները անհյուրընկալ ու թշնամի աշխարհում մոլորված Վլադիմիրն ու Էստրագոնն են, որոնք սպասում են Գոդոյին։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Մխիթարյան Ս., Ֆրանսերենով արտահայտվող հայ արվեստագետներ, Փարիզ, 1969։
Թիլդյան Ն., Արթուր Ադամովի հետ, «Սովետական արվեստ», 1967, թիվ 8։
Ներսիսյան Լ., Արթուր Ադամովի մի փորձը, «Սովետական արվեստ», 1962, թիվ 10։


== Արտաքին հղումներ ==
Արթուր Ադամովի պիեսները
Արթյուր Ադամովը Էյ Վի Փրոդաքշն կայքում
ԱԴԱՄՈՎԻՆ ՍՊԱՍԵԼԻՍ… / Արայիկ ՄԱՆՈՒԿՅԱՆ
«Նախ և առաջ գիտեմ, որ ես կամ։ Բայց ո՞վ եմ ես». ԱՐԹՈՒՐ ԱԴԱՄՈՎ
Կատաֆալկ

Կատաֆալկ, տրանսպորտային միջոց, որը նախատեսված է դագաղների, հանգուցյալի բարեկամներին և հարազատներին գերեզմանատուն տեղափոխելու համար։

Ավելի վաղ շրջանում կատաֆալկի փոխարեն օգտագործվում էր ձիակառքեր։


== Ավտոկատաֆալկ ==
Ավտոկատաֆալկը մասնագիտացված մեքենա է, նախատեսված հուղարկավորության արարողությունների, դագաղի տեղափոխման համար։


=== Արարողության ավտոմեքենան ===
Սգո մեքենան (կատաֆալկը), պատրաստվում է ԳԱԶ-2705, 2752 մակնիշի մեքենաների հիման վրա։


=== Ինտերիեր ===
Սրահը վարորդից առանձնացված է ապակե պատով, սրահի հատակը ամրացված է տախտակով և ծածկված է արհեստական կաշվով։ Սրահում տեղադրված է 7 նստարան։


== Սրահի լուսավորումը ==
Սալոնը լուսավորվում է վեց լուսամփոփով, էլեկտրական լամպերով և հետևի դռան լրացուցիչ լամպերով։ Աջ կողմի բացվող դռան և հետևի դռան վրա կան պատուհաններ։


== Մեքենայի գունավորումը ==
Մեքենան հիմնականում ունի սև գույն, բայց կարող է ունենալ նաև սպիտակ գունավորում։ Ավտոմեքենայի աջ և ձախ կողմերում կարող են լինել սպիտակ հոծ գծեր։
Արտասահմանում հաճախ օգտագործում են ունիվերսալ թափքով ավտոմեքենաներ։
Մարմինը դեպքի վայրից դեպի դիահերձարան տեղափոխելու համար, օգտագործվում են հատուկ սանիտարական ավտոմեքենաներ։ Սա չի համարվում կատաֆալկ։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Հղումներ ==
Սգո մեքենաներ-կատֆալկ կատաֆալկեր Archived 2014-10-17 at the Wayback Machine.
Ավտոկատաֆալկերը ՌԱՖ և Գազել մեքենաների հիման վրա
Պոսո դե Ուրամա

Պոսո դե Ուրամա (իսպ.՝  Pozo de Urama) բնակավայր և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Պալենսիա պրովինցիայում (Կաստիլիա և Լեոն ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Տիեռա դե Կամպոս շրջանում։ Տարածքը կազմում է 13.81 կմ2։ Բնակչությունը՝ 32 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։


== Բնակչություն ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Página WEB de Pozo de Urama Archived 2017-09-14 at the Wayback Machine.
Վեիա (գյուղ, Սաառե շրջան)

Վեիա (էստ․՝ Veia), գյուղ Էստոնիայի Յիգևամաա նահանգի Սաառե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 29 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Կապու (գյուղ, Կոեռու շրջան)

Կապու (էստ․՝ Kapu), գյուղ Էստոնիայի Յարվամաա նահանգի Կոեռու շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 39 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Գյոլդաղի լեռնաշղթա (Անտիտավրոս)

Գյոլդաղի լեռներ, Գյոլդաղ, Կյոլտաղ, Կյոլտաղը, Կյոլտաղի, Մեհեկդաղ, Մեհեքտաղ, Մեհենկտաղ, լեռներ Անտիտավրոս լեռնահամակարգում, Արաբկիր քաղաքից հարավ-արևմուտք, Եփրատի աջ ափին։ Արևմուտքից միանում է Սարը-Չիչեք լեռնաշղթային։ Գյոլդաղի լանջերից առատորեն բխող աղբյուրները ոռոգում էին շրջակա այգիները և աշխատեցնում շուրջ 50 ջրաղաց։


== Ծանոթագրություններ ==
Անդրեյ Կուրսանով

Անդրեյ Լվովի Կուրսանով (ռուս.՝ Андрей Львович Курсанов, հոկտեմբերի 26 (նոյեմբերի 8), 1902, Մոսկվա, Ռուսական կայսրություն - սեպտեմբերի 20, 1999(1999-09-20) կամ սեպտեմբերի 22, 1999(1999-09-22), Մոսկվա, Ռուսաստան), բույսերի ֆիզիոլոգ և կենսաքիմիկոս, ԽՍՀՄ ԳԱ ակադեմիկոս (1953, թղթակից անդամ 1946), սոցիալիստական աշխատանքի հերոս (1969)։
1926 թվականին ավարտել է Մոսկվայի համալսարանի ֆիզիկա-մաթեմատիկական ֆակուլտետը (բույսերի ֆիզիոլոգիայի մասնագիտությամբ)։ 1935-1953 թվականներին՝ ԽՍՀՄ ԳԱ կենսաքիմիայի ինստիտուտի լաբորատորիայի վարիչ (1950 թվականից՝ տնօրենի տեղակալ), 1952 թվականից՝ ԽՍՀՄ ԳԱ Կ.Ա. Տիմիրյազևի անվան բույսերի ֆիզիոլոգիայի ինստիտուտի տնօրեն։ «Ֆիզիոլոգիա րաստենիյ» («Физиология растений») ամսագրի հիմնադիրն է ու գլխավոր խմբագիրը (1954 թվականից)։ Կուրսանովը գիտական աշխատանքներով զարգացրել է բուսական բջիջներում ֆերմենտների ազդեցության ուսմունքը, Ալեքսանդր Օպարինի հետ հետազոտել թեյի և այլ բույսերում պարունակվող դաբաղանյութերը՝ տանին և այլն։ Պարգևատրվել է Լենինի 3 շքանշանով, մեդալներով։


== Ծանոթագրություններ ==
Անդրեյ Սմիռնով

Անդրեյ Սմիռնով (ռուս.՝ Андре́й Андре́евич Смирно́в, հոկտեմբերի 15, 1905(1905-10-15), Մոսկվա, Ռուսական կայսրություն - փետրվարի 26, 1982(1982-02-26)), խորհրդային և ռուս դիվանագետ։ Արտակարգ և լիազոր դեսպան։


== Կենսագրություն ==
1934 թվականին ավարտել է ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նախարարության Լենինգրադի ինստիտուտը։

1936-1937 թվականներին՝ ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նախարարության կենտրոնական ապարատի աշխատակից։
1937-1940 թվականներին՝ Գերմանիայում ԽՍՀՄ ներկայացուցչության աշխատակից։
1940-1941 թվականներին՝ Գերմանիայում ԽՍՀՄ ներկայացուցչության խորհրդական։
1941-1943 թվականներին՝ Իրանում ԽՍՀՄ արտակարգ և լիազոր դեսպան։
1943-1949 թվականներին՝ ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նախարարության եվրոպական երրորդ բաժնի վարիչ։
1946-1949 թվականներին՝ ՌԽՖՍՀ արտաքին գործերի ժողովրդական կոմիսարի տեղակալ,, ԽՍՀՄ ԱԳՆ կոլեգիայի անդամ։
1949-1956 թվականներին՝ ԽՄԿԿ համակարգի աշխատակից։
1956 թվականին՝ Ավստրիայում ԽՍՀՄ արտակարգ և լիազոր դեսպան։
1956-1966 թվականներին՝ Գերմանիայում ԽՍՀՄ արտակարգ և լիազոր դեսպան։
1966-1969 թվականներին՝ Թուրքիայում ԽՍՀՄ արտակարգ և լիազոր դեսպան։
1969-1973 թվականներին՝ ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նախարարի տեղակալ։
1970-1973 թվականներին՝ ԽՍՀՄ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի հարցերով հանձնաժողովի նախագահ։


== Դիվանագիտական աստիճան ==
Արտակարգ և լիազոր դեսպան։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
«Дипломатический словарь» под ред. А. А. Громыко, А. Г. Ковалева, П. П. Севостьянова, С. Л. Тихвинского в 3-х томах, М., «Наука», 1985-1986. - Т. 3, с. 42.


== Արտաքին հղումներ ==
Կենսագրություն Կոմունիստական կուսակցության և Խորհրդային Միության պատմության մասին տեղեկագրում 1898-1991
Կենսագրություն proza.ru կայքում
ՕՏԿЗ2
Խլուդնևո

Խլուդնևո (ռուս.՝ Хлуднево), գյուղ Ռուսաստանի, Կալուգայի մարզի Դումինիչսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2008 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 78 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Շահմանսուր (Էրզրումի գավառ)

Շահմանսուր, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Էրզրումի գավառում։ Գտնվում էր Էրզրում քաղաքից 48 կմ արևմուտք, Օվաջըղի դաշտում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Էրզրումի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Պոլեն Սումանու Վիեյրա

Պոլեն Սումանու Վիեյրա (ֆր.՝ Paulin Soumanou Vieyra, հունվարի 31, 1925(1925-01-31), Պորտո Նովո, Ֆրանսիական Դագոմեա, Ֆրանսիա - նոյեմբերի 4, 1987(1987-11-04) կամ 1987, Փարիզ), բենինցի/սենեգալցի կինոռեժիսոր, սցենարիստ, պրոդյուսեր, կինոքննադատ։ 10 տարեկանից ապրել է Սենեգալում։


== Կենսագրություն ==
Պոլեն Սումանու Վիեյրան ծնվել է 1925 թվականին Պորտո Նովոյում, Բենին։ Կրթություն ստացել է Փարիզում։ 1955 թվականին Փարիզում նկարահանել է առաջին Ֆրանկոֆոն աֆրիկյան ֆիլմը՝ Afrique sur Seine: Սենեգալի անկախությունից հետո դարձել է ազգային ռադիոյի գլխավոր խմբագիր և վավերագրական ֆիլմերի տնօրեն։ 1960-ական թվականների կեսերից աշխատել է որպես պրոդյուսեր և կինոքննադատ, օգնել է շատ սենեգալացի ռեժիսորների, այդ թվում՝ Ուսման Սեմբենին։ 1980-ական թվականներին ղեկավարել է Տեղեկատվության նախարարության կինոյի բաժինը, դասավանդել է Դակարի համալսարանում։ Նրա աշխատանքը բարձր է գնահատել Ժորժ Սադուլը։
Եղել է VII (1971), VIII (1973) և XIV (1985) Մոսկվայի միջազգային կինոփառատոների ժյուրիի անդամ։
Մահացել է Փարիզում 1987 թվականին։


== Անձնական կյանք ==
1961 թվականին ամուսնացել է գվադելուպացի Միրիամ Վարներ-Վիեյրայի հետ։


== Ֆիլմագրություն ==
1954 : C’était il y a quatre ans
1955 : Afrique-sur-Seine
1957 : L’Afrique à Moscou
1958 : Le Niger aujourd’hui
1959 : Les présidents Senghor et Modibo Keita; Avec les Africaines à Vienne; "Présence Africaine" à Rome
1960 : Indépendance du Cameroun, Togo, Congo, Madagascar
1961 : Une nation est née
1963 : Lamb; Voyage du président Senghor en Italie; Voyage présidentiel en URSS
1964 : Avec l’ensemble national ; Écrit du Caire; Sindiely; Voyage du président Senghor au Brésil
1965 : N’diongane
1966 : Le Sénégal au festival national des arts nègres; Môl
1967 : Au marché; La bicyclette; Le gâteau; Rendez-vous
1974 : Écrit de Dakar; L’art plastique
1976 : L’habitat rural au Sénégal; L’habitat urbain au Sénégal
1981 : Birago Diop; En résidence surveillée, L’envers du décor; Les oiseaux
1982 : Iba N’diaye


== Գրականություն ==
« Cinquante ans de cinéma africain : hommage à Paulin Soumanou Vieyra », Présence Africaine, 2004, n° 170, 234 p.
Catherine Ruelle (sous la direction de), Afriques 50 : Singularités d’un cinéma pluriel, L'Harmattan, 2005, 334 p. (ISBN 2-7475-8205-1), en ligne sur Africiné [archive]
Interviews de Vieyra dans les numéros 38 et 40 de la revue publiée par Mongo Beti, Peuples noirs peuples africains
Pierre Haffner, « Das Vorbild: Paulin Soumanou Vieyra », Revue pour le Cinéma français, n° 27-28, Munich, Institut Français de Munich, 1989, p. 93-116


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Paulin Soumanou Vieyra sur Africiné
« Portrait de Paulin S. Vieyra (1925-1987) : « l’homme à la casquette » (un article de Clément Tapsoba, Afriques 50 : Singularités d'un cinéma pluriel, L'Harmattan, 2005)


== Աղբյուրներ ==
Houngnikpo Mathurin, Decalo Samuel (2013)։ Historical Dictionary of Benin։ Rowman & Littlefield։ ISBN 0810871718
Մի անգամ՝ քսան տարի անց

Մի անգամ՝ քսան տարի անց (ռուս.՝ Однажды двадцать лет спустя), 1980 թվականին Յուրի Եգորովի կողմից նկարահանված ֆիլմ, որում պատկերված է բազմազավակ մոր կյանքը։


== Սյուժե ==
Դպրոցն ավարտելուց 20 տարի անց շրջանավարտների կյանքին նվիրված հեռուստատեսային շոուի տաղավարում հանդիպում են ֆիլմի գլխավոր հերոսուհու՝ Նադեժդա Կրուգլովայի նախկին համադասարանցիները։ Շրջանավարտներից յուրաքանչյուրը պիտի կարճ պատասխանի երկու հարցի՝ «Ո՞րն է նրա կյանքում տեղի ունեցած ամենակարևոր իրադարձությունը» և «Էլ ի՞նչ է նա սպասում կյանքից»։ Հերոսուհի մայրը, ով տասը երեխա ունի, դժվարանում է այդ հարցին միանշանակ պատասխան տալ։ Նրա կարծիքով՝ կյանքում չկան ոչ կարևոր պահեր։
Ֆիլմը բաղկացած է գլխավոր հերոսուհու հիշողություններից, ով փորձում է գտնել այդ հարցերի պատասխանները։ Նա հիշում է երեխաների մասին ունեցած մտահոգությունները նրանց դեռահասության տարիքում, դեռ փոքր անձնավորությունների մեծանալը։ Չնայած երեխաների դաստիարակության հետ կապված բազմաթիվ խնդիրներին՝ նա մնում է հմայիչ ու սիրելի կին։


== Դերերում ==
Նատալյա Գունդարևա – բազմազավակ մայր
Վիկտոր Պրոսկուրին – Կիրիլ, ընտանիքի հայրը
Մարինա Յակովլևա – Նատաշա, ուսուցչուհի, Կրուգլովների ավագ դուստրը
Ալեքսեյ Յասուլովիչ – Անտոն Կրուգլով
Դարյա Մալչևսկայա – Մաշա Կրուգլովա
Եվգենի Լազարև – հաղորդավար
Օլեգ Եֆրեմով – նկարիչ
Իգոր Յասուլովիչ – զինվորական
Վալենտին Սմիրնիտսկի
Վալենտինա Տիտովա – Լենոչկա Ամոսովա, աստղագետ, համադասարանցի
Ալեքսանդր Պոտապով – համադասարանցի
Լեոնիդ Յակուբովիչ – համադասարանցի
Տատյանա Եգորովա – համադասարանցի
Ալեքսեյ Միրոնով - Անտոնի պապը
Ալևտինա Ռումյանցևա – ուսուցչուհի
Կլավդիա Կազլյոնկովա – Ռաթիմա
Ելենա Չուխրայ – Անդրեյի կինը


== Պարգևներ ==
1981 – Համամիութենական 14-րդ կինոփառատոնի (Վիլնյուս) գեղարվեստական ֆիլմերի բաժին – մրցանակ քնարական կատակերգության համար


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ֆիլմը imdb.com կայքում
Ֆիլմը kinopoisk.ru կայքում
Ֆիլմը ՅուԹյուբ կայքում
Ֆիլմը kino-teatr.ru կայքում
Յատցազշուր

Յատցազշուր (ռուս.՝ Ятцазшур), գյուղ Ռուսաստանի Ուդմուրթական հանրապետության Ալնաշսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2008 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 28 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Ջրահարսը (ֆիլմ, 1976)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ջրահարսը (այլ կիրառումներ)«Ջրահարսը» (ռուս.՝ «Русалочка»), խորհրդային-բուլղարական ֆիլմ, որ ստեղծվել է Վլադիմիր Բիչկովի կողմից Հանս Քրիստիան Անդերսենի համանուն հեքիաթի մոտիվներով։ Ֆիլմը նկարահանվել է 1976 թվականին Մաքսիմ Գորկու անվան կինոստուդիայում։


== Սյուժե ==
Ֆիլմը նվիրված է դանիացի մեծ գրող Հանս Քրիստիան Անդերսենի հիշատակին և ստեղծվել է նրա լավագույն հեքիաթներից մեկի հիման վրա։ Փոքրիկ ջրահարսը սիրահարվում է արքայազնին, որին մի անգամ փրկել էր փոթորկի ժամանակ։ Հանուն այդ սիրո Ջրահարսը զոհում է շատ բան. նա չի վախենում հեռանալ իր տնից և պայման է կապում չար կախարդուհու հետ։ Կախարդուհին, օգտագործելով տարբեր կախարդական խոսքեր, Ջրահարսի գեղեցիկ վարսերի փոխարեն նրա ձկան պոչը վերածում է մարդկային ոտքերի և այնպես է անում, որ Ջրահարսը կարողանա քայլել ու ապրել ցամաքում։ Բազմաթիվ փորձություններ է ստիպված լինում անցնել փոքրիկ Ջրահարսը միայն նրա համար, որ լինի իր սիրելիի կողքին։ Բայց արքայազնը, այսպես էլ չհասկանալով իր երջանկությունը, ընդմիշտ կորցնում է նրան։
Ֆիլմում կան առանձին տարբերություններ Անդերսենի հեքիաթից. կախարդուհին չի վերցնում Ջրահարսի ձայնը, և նա կարող է խոսել, դրանից բացի՝ նա չի մահանում արքայազնից բաժանվելուց հետո, այլ ստանում է անմահություն։ Սակայն սյուժետային առանձին գծերի մեղմացումն այդ առանց այն էլ տխուր պատմությունը չի դարձնում պակաս դրամատիկական։


== Դերերում ==


=== Նախաբան և վերջաբան ===
Վիկտորյա Նովիկովա – աղջիկ հանրակառքում
Վալենտին Նիկուլին – Հանս Քրիստիան Անդերսեն
Գալինա Արտյոմովա – ամուսնացած ուղեկցորդուհի
Յուրի Սենկևիչ – ամուսնացած ուղեկցորդ
Գալինա Վոլչեկ – աղջկա դաստիարակչուհի
Միխայիլ Պուգովկին – հարբած ուղեկցորդ


=== Պատում ===
Վիկտորյա Նովիկովա – ջրահարս
Վալենտին Նիկուլին – Սուլպիտիուս
Գալինա Արտյոմովա – արքայադուստր
Յուրի Սենկևիչ – արքայազն Անտուան
Գալինա Վոլչեկ – պանդոկապանուհի/կախարդ
Ստեֆան Իլիև – ասպետ Ադալբերտ Գրինլի Ռեյնոլդ Մառնդելսկի
Միխայիլ Պուգովկին – Հաստաշրթունք
Սվետլանա Մոիսեենկո – օրիորդ Ժակլին
Մարգարիտա Չուդինովա – օրիորդ Լեոնելա
Ստեֆան Պեյչև – ձկնորս
Միխայիլ Յանուշկևիչ – ավազակ


=== Էպիզոդներում ===
Անդրեյ Ֆայտ
Յուլի Ֆայտ
Բորիս Բրեև
Վյաչեսլավ Բյուտենկո
Վլադիմիր Բիչկով
Յուրի Վիդմանկին
Իվան Գայդարջիև
Վ. Լյուտիկով
Ա. ՄԱրկով
Իվան Մանով
Արթուր Նիշչյոնկին – կույր
Սերգեյ Նիկոլաև – հացթուխ
Լև Պոտյոմկին


== Նկարահանող խումբ ==
Սցենարի հեղինակ՝ Վիկտոր Վիտկովիչ, Գրիգորի Յագդֆելդ
Բեմադրող ռեժիսոր՝ Վլադիմիր Բիչկով
Բեմադրող օպերատոր՝ Էմիլ Վագենշչայն
Բեմադրող նկարիչ՝ Կոնստանտին Զագորսկի, ճարտ.՝ Բոգոյա Սապունջիև
Կոմպոզիտոր՝ Եվգենի Կռիլատով
Դիրիժոր՝ Դ. Շտիլման
Երգերի տեսքտը՝ Բելլա Ախմադուլինայի, Յուրի Էնտինի
Մոնտաժող՝ Գ. Սադովնիկովա
Ֆիլմի տնօրեն՝ Ռոման Կոնբրանդտ, Իվան Կորդով


== Ծանոթագրություններ ==
Գառվըր

Գառվըր, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Էրզրումի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Էրզրումի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==