Օլավու Բիլակ

Օլավու Բիլակ (բրազ.-պորտ.՝ Olavo Bilac, դեկտեմբերի 16, 1865(1865-12-16)[…], Ռիո դե Ժանեյրո, Բրազիլիայի կայսրություն - դեկտեմբերի 28, 1918(1918-12-28)[…], Ռիո դե Ժանեյրո, Բրազիլիա), բրազիլացի բանաստեղծ, լրագրող, թարգմանիչ: Եղել է պառնասիզմ գրական ուղղության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկը Բրազիլիայում: 1907 թվականին Fon-Fon ամսագիրը նրան հռչակել է «բրազիլացի բանաստեղծների իշխան»: Բիլակը լայնորեն ճանաչվել ու համբավվել է հատկապես բրազիլական դրոշին ձոնած օրհներգի և պորտուգալերենին նվիրած տպավորիչ սոնետի շնորհիվ: Նա եղել է Բրազիլական գրականության ակադեմիայի հիմնադիր անդամներից մեկը. այդ կաճառում մինչև իր վախճանը զբաղեցրել է 15-րդ աթոռը (1897-1918 թթ.): Հռչակվել է պարտադիր զինվորական ծառայության հովանավոր Բրազիլիայում, քանի որ  եռանդուն կերպով պայքարել է երկրում զինվորական պարտադիր ծառայություն մտցնելու օգտին:


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է Ռիո դե Ժանեյրոյում: 15 տարեկանում դարձել է դաշնային համալսարանի ուսանող, սկսելէ բժշկագիտություն ուսումնասիրել, բայց լրիվ դասընթացը չի ավարտել: Ավելի ուշ ընդունվել է Սան Պաուլուի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը, բայց այս բարձրագույն ուսումնական հաստատությունն էլ անավարտ թողնելով՝ տարվել է լրագրությամբ ու գրական աշխատանքով: Բացի այդ, պետական ծառայության է անցել՝ որպես դպրոցական տեսուչ: Նրա առաջին սոնետը տպագրվել է 1884 թվականին,  Gazeta de Notícias-ում: 1891 թվականին չորս ամսով բանտարկվել է երկրի նախագահ Ֆլորիան Պեյշոտուի դեմ բողոքի ցույցերի մասնակցելու պատճառով: 1897 թվականին նրա անվան շուրջ աղմուկ է բարձրացել նաև այն կապակցությամբ, որ ավտոմեքենայի կառավարումը կորցնելով՝ բախվել է ծառին, այդպիսով՝ դարձել է ավտովթարում հայտնված առաջին մարդը Բրազիլիայում:
Բիլակը, չափածո գործերից զատ, հեղինակել է նաև երգիծական երկեր, պատմվածքներ, քրոնիկներ, մանկական ստեղծագործություններ, հրատարակության է պատրաստել մի շարք դասագրքեր: Բացի այդ, գերմաներենից մեծ վարպետությամբ թարգմանել է Վիլհելմ Բուշի գլուխգործոցը համարվող երկը՝ «Max und Moritz»-ը և լույս ընծայել Juca e Chico խորագրով:
Բիլակը երբևէ չի ամուսնացել, երեխաներ չի ունեցել: 1917 թվականին դարձել է Սան Պաուլուի համալսարանի պատվավոր պրոֆեսոր, չնայած բարձրագույն կրթություն չուներ:


== Երկեր ==
Poesias (1888)
O Esqueleto (1890 — Պարդալ Մալեի հեղինակակցությամբ)
Crônicas e Novelas (1894)
Crítica e Fantasia (1904)
Conferências Literárias (1906)
Tratado de Versificação (1910 — Գիմարայնշ Պասոսի հեղինակակցությամբ)
Dicionário de Rimas (1913 — Գիմարայնշ Պասոսի հեղինակակցությամբ)
Ironia e Piedade (1916)


== Գրականություն ==
Goldberg, Isaac (1922). "Olavo Bilac." In: Brazilian Literature. New York: Alfred A. Knoff, p. 188–209.
Mario Monteiro: Bilac e Portugal. Agencia Ed. Brasileira, Lisboa 1936.
A morte de Olavo Bilac : outras manifestações. In: Revista brasileira.  Rio de Janeiro, Jg. 4, 1997, Nr. 13, S. 137–158.
Antonio Dimas: Olavo Bilac und Canudos. In: ABP. Zeitschrift zur portugiesischsprachigen Welt. ISSN 0947-1723. Jg. 1998, H. 2: Die Sozioreligiöse Bewegung von Canudos (1893-1897), Teil II: Literatur, Presse und Kunst.
Ruy Castro: Bilac vê estrelas. Companhia das Letras, São Paulo 2000, ISBN 85-359-0082-9.
Alvaro Santos Simões Junior: A sátira do parnaso : estudo da poesia satírica de Olavo Bilac publicada em periódicos de 1894 a 1904. Ed. UNESP, São Paulo 2007, ISBN 978-85-7139-762-0.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==

Bilac's translation of Max and Moritz online
Bilac's biography at the official site of the Brazilian Academy of Letters