Պեսնյարի

Պեսնյարի (բելառուսերեն՝  Песняры), բելառուսական ֆոլկ-ռոք երաժշտախումբ ·


== Պատմություն ==
Երաժշտախումբը պաշտոնապես ձևավորվել է 1969 թվականի սեպտեմբերի 1-ին, կիթառահար Վլադիմիր Մուլյավինի նախաձեռնությամբ։ Նոր խումբը կազմած երաժիշտների մեծ մասը սկզբնական շրջանում հանդես է եկել Лявоны անվանումը կրող երաժշտախմբում։
Նոր երաժշտախմբի բնորոշ առանձնահատկությունը բելառուսական ֆոլկլորային երաժշտության յուրօրինակ մշակումներն են։ «Պեսնյարին» խորհրդային եզակի համույթներից է, որին բախտ է վիճակվել հանդես գալու Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում. 1976 թվականին նրանք ամերիկյան The New Christy Minstrels խմբի հետ ելույթներով շրջագայել են Հյուսիսային Կարոլինա նահանգում։
1971 թվականին «Պեսնյարի»-ն թողարկել է ստուդիայում ձայնագրված իր առաջին երաժշտական ալբոմը, 1974-ին՝ երկրորդը, 1978-ին՝ ևս երկու ալբոմ։
1979 թվականին երաժշտախմբի անդամներին շնորհվել է ԽՍՀՄ վաստակավոր արտիստի կոչում։ 1983-ին թողարկվել է «Зачарованная Моя» խորագիրը կրող համերգային ձայնագրությունների ալբոմը, 2001-ին՝ հերթական հաջողված հավաքածուն՝  Molodost moja... վերնագրով։
2003 թվականին Մուլյավինն ավտովթարի զոհ է դարձել։ Նրա մահվանից հետո «Պեսնյարի» անվանումով հանդես գալու իրավունքը վիճարկել են երեք տարբեր երաժշտախմբեր՝ բելառուսական պետական «Պեսնյարի» համույթը, սաքսոֆոնահար Վլադիսլավ Միսևիչի և երգիչ Լեոնիդ Բարտկևիչի ստեղծած երաժշտախումբերը։ Այդ երաժշտախմբերից յուրաքանչյուրը հանդես է գալիս «Պեսնյարի»-ի երգացանկի երգերի կատարումով։


== Սկավառակագրություն ==


=== Ալբոմներ ===
1972  — «Песняры I»
1974 — «Песняры II»
1978  — «Песняры III»
1978  — «Песняры IV»
1979  — «Гусляр (Песняры)|Гусляр» (поэма-легенда по произведению Янки Купалы «Курган»)
1983  — «Зачарованная моя»
1985  — «Через всю войну]]»
1994  — «Песняры — 25 лет» (Голландия)
2001 — «Песняры — 2001»


== Պարգևներ ==
Էստրադայի արտիստների համամիութենական IV մրցույթի դափնեկիր (II մրցանակ, 1970)
Խորհրդային երգի համամիութենական մրցույթի դափնեկիր (I մրցանակ, Մինսկ, 1973)
Խորհրդային երգի փառատոնի դափնեկիր (ԼԺՀ, Զելյոնա Գուրա)
Երտասարդության և ուսանողության համաշխարհային X փառատոնի դափնեկիր (Բեռլին, ԳԴՀ, 1973),
«Ոսկե առյուծ» միջազգային փառատոնի դափնեկիր (Լայպցիգ, ԳԴՀ], 1973)
Էստրադայի արտիստների «Ոսկե Օրփեոս» միջազգային մրցույթի դափնեկիր Բուլղարիա (1974)
Քաղաքական երգի 2-րդ միջազգային փառատոնի դափնեկիր (Հելսինկի, 1978)
Բելառուսի կոմերիտմիության մրցանակի դափնեկիր (1976)
Լենինյան կոմերիտմիության մրցանակի դափնեկիր (1977)
«Мелодия» ֆիրմայի գլխավոր մրցանակ՝ «Ոսկե ձայնասկավառակ» (1982)


== Գրականություն ==
Глеб Скороходов Звёзды советской эстрады: Очерки об эстрадных певцах, исполнителях советской лирической песни. — М.: Советский композитор, 1982. — 126 с.
Валерий Яшкин На полпути от эстрады к театру. — М.: Госконцерт, 1995. — 144 с.
Леонид Борткевич Песняры и Ольга. — М.: Вагриус, 2003. — 288 с. — 5000 экз. — ISBN 5-9560-0144-5
Владимир Мулявин. Нота судьбы. Воспоминания, интервью, исследования / Людмила Крушинская. — Минск: Мастацка літаратура, 2004. — 446 с.
Сергей Фролов и Валерий Щёлкин Легенды ВИА. — М.: Грифон, 2007. — 494 с. — 3000 экз. — ISBN 978-5-98862-034-1
Анжела Гергель, Валерий Дайнеко. Песняры времени своего. Саммит-книга. 2016
Анжела Гергель, Валерий Дайнеко. Песняры. Взгляд из будущего. Твердыня. 2018
Мисевич Владислав. "Песняры": Я роман с продолженьем пишу... — М.; Екатеринбург: Кабинетный учёный, 2018. — 504 с.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Песняры. Вянок
Песняры. Веселые нищие.
Владимир Мулявин: Моя главная ошибка в Песнярах - Мисевич.
Сайт о Игоре Паливоде и записанной в 2013 году программе «Весёлые нищие».
Виртуальный музей ансамбля «Песняры».
Cайт о ВИА «Песняры».
Были ли Песняры прозападным ансамблем?
Песняры никогда не занимались фольклором
Можно ли назвать гением Владимира Мулявина?
Анжела Гергель, Валерий Дайнеко. Песняры времени своего. Саммит-книга. 2016
Анжела Гергель, Валерий Дайнеко. Песняры. Взгляд из будущего. Твердыня. 2018
Песняры - 50 лет
Песняры 1976. Гастроли по Америке