armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Վուիչի տուն

Վ. Ի. Վուիչի տուն (ռուս.՝ Дом Вуича), պատմական շենք  Սանկտ Պետերբուրգի Պուշկինի շրջանի Պուշկին քաղաքում։ Կառուցվել է 1880-ական թվականներին։ Տարածքային նշանակության մշակութային ժառանգության օբյեկտ է։ Տեղակայված է Ցերկովնայա փողոցի թիվ 6 հասցեում։


== Պատմություն ==
Սկզբում տեղամասը պատկանում էր Տեպպեր դե Ֆերգյուսոնի տանը և զբաղեցնում էր նրա տարածքի այգին։ Հետագայում տարածքը տնօրինում էր կոմսուհի Է. Ի. Իգելստրոմը։ Գոյություն ունեցող փայտե տունը կառուցվել է 1880-ական թվականներին, ճարտարապետ Ալեքսանդր Վիդովի կողմից, պետական խորհրդական Վասիլի Իվանովիչ Վուիչի համար։ Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո տունը օգտագործվում էր որպես բնակարան։ 1930 թվականին տանը բնակվում էր գրող Ալեքսեյ Տոլստոյը, որն այդտեղ բնակվեց մինչև 1938 թվականը։ Տանը բնակված ժամանակահատվածում  նա աշխատել է  «Պետրոս Առաջին» վեպի, «Ճամփորդություն տառապանքների վրայով» եռապատման և այլ ստեղծագործությունների վրա։ Տոլստոյի կաբինետը երկրորդ  հարկում էր։ Նրան հաճախակի այցելում էին գրականագետներ և արվեստի գործիչներ, նրանց  խմբակը կոչվում էր « գյուղական մանկական  արվեստի գաղութ»։ 1938 թվականին Տոլստոյի մեկնելուց հետո շենքում տեղակայվեց Լենինգրադի գրողների ստեղծագործական տունը։ Հայրենական մեծ պատերազմի սկսվելուց հետո կարճ ժամանակով տանը գործում էր Լենինգրադի ժողովրդական աշխարհազորի 1-ին Կիրովյան դիվիզիայի «Խորհրդային հայրենիքի համար» թերթի խմբագրությունը։ Պատերազմի ժամանակ տունը լրջորեն ավերվել էր, քանդվել էր տանիքը, պատուհանները կոտրվել էին, տախտակապատվածքը մասնակիորեն քանդվել էր վառելու համար։ Վերականգնումից հետո տանը տեղակայվեց մանկապարտեզ, այնուհետև Լենինգրադի Գլխավոր ջրմուղի կայանի հանգստի կենտրոնը։ Տունը խարխլվել էր, երկար ժամանակ դատարկ էր, սպառնում էր քանդման վտանգը, բայց հասարակության ջանքերի շնորհիվ, այն ստացավ ճարտարապետական հուշարձանի կարգավիճակ և հանձնվեց Պուշկին քաղաքի Պատմա-գրականագիտական թանգարանին։ Թանգարանային ցուցանմուշների ցուցադրության կազմակերպման նպատակով նախատեսվում է իրականացնել վերականգնման աշխատանքներ։


== Ճարտարապետություն ==
Տունը պատրաստված է փայտից, երկհարկանի է քարե ցոկոլի վրա, պատերը սվաղված են կավարի ձևով։ Գլխավոր ճակատի կենտրոնը զարդարում է քանդակազարդ բարձակներով պատշգամբը, որը ձևավորված է փայտե սյուներով և փորագրված զարդաճաղերով։ Ճակատային մասը նույնպես զարդարված է ձևավորված գոտիներով և շրջակալներով։


== Գրականություն ==
Семенова Г. В. Царское Село: знакомое и незнакомое. — М.: Центрполиграф, 2009. — С. 395. — 638 с. — ISBN 978-5-9524-4249-8
Бунатян Г. Г. Город муз. — Л.: Лениздат, 1975. — С. 318—343. — 368 с.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Церковная 6. Дом Вуича (Толстого)»։ Энциклопедия Царского Села։ Արխիվացված է օրիգինալից 2018-07-14-ին։ Վերցված է 2018-07-14 
«Дом В. И. Вуича - Дом А. Н. Толстого - Дом творчества ленинградских писателей»։ citywalls.ru։ Վերցված է 2018-07-14
Կոմորյան կղզիների դրոշ

Կոմորյան կղզիների դրոշը Կոմորյան կղզիների Հանրապետության պետական խորհրդանիշերից է։ Այն սահմանված է Կոմորյան կղզիներ Սահմանադրությամբ և դրոշի մասին օրենքով։ Կազմված է կանաչ, կապույտ, դեղին, սպիտակ և կարմիր գույներից ՝ լայնքի և երկայնքի 3։5 հարաբերակցությամբ։ Ընդունվել է 2002 թվականի հունվարի 7-ին։ Պետական դրոշների և խորհրդանիշերի մեկնաբանման շատ տարբերակներ և կարծիքներ կան։ Համաձայն դրանցից մեկի՝ կանաչ ֆոնի մահիկն իսլամի խորհրդանիշն է, չորս աստղն ու զոլերը՝ կղզեխմբի չորս հիմնական կղզիների խորհրդանիշն է։ Չորս կղզիների թվին է դասվում նաև Մայոտը, որը դեռ ֆրանսիայի տարածքն է։


== Աղբյուրներ ==
Flag of Comoros (անգլ.)
Դիվինոպոլիս դու Տոկանտինս

Դիվինոպոլիս դու Տոկանտինս (պորտ.՝ Divinópolis do Tocantins), համայնք Բրազիլիայում՝ Տոկանտինս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Արևմտյան Տոկանտինսի մարզում։ Մտնում է Միրասեմա դու Տոկանտինսի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 6137 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 2 347,421 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 2,6 մարդ/կմ²։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 14.039.646,00 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 2.350,91 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է 0,660 (տվյալները՝ ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)։


== Արտաքին հղումներ ==
Տեղեկություններ  Դիվինոպոլիս դու Տոկանտինսի մասին
Ելենա Ալաջալովա

Ելենա Սերգեևնա Ալաջալովա (ռուս.՝ Елена Сергеевна Аладжалова, մայիսի 24, 1904(1904-05-24), Բաուսկա, Կուրլանդիական գուբերնիա, Ռուսական կայսրություն - 1984, Լենինգրադ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), ռուս խորհրդային գեղանկարիչ, Լենինգրադի նկարիչների միության անդամ։


== Կենսագրություն ==
Ելենա Սերգեևնա Ալաջալովան ծնվել է 1904 թվականի մայիսի 24-ին, Լատվիայի Կուրլյանդսկի նահանգի Բաուսկա քաղաքում ինժեներ-ճանապարհորդ Սերգեյ Ակիմովիչի ընտանիքում։ 1922 թվականին ընդունվել է Լենինգրադի նկարչատեխնիկական բարձր մակարդակի ինստիտուտը, որտեղ սովորել է գեղանկարչության հիմունքները ռուս խորհրդային նկարիչ Կուզմա Պետրով-Վոդկինից։ Հինգ տարի անց՝ 1927 թվականին ավատել է ինստիտուտը հիանալի գեղանկարչի կոչմամբ։ Դիպլոմային աշխատանքն ուներ «Праздник 1 Мая» անվանումը։
1920-ական թվականների վերջին, նա դառնում է Ռուսաստանի հեղափոխական նկարիչների միության (ՌՀՆՄ) (ռուս.՝ Ассоциация художников революционной России (АХРР)) անդամ։ Նրա հիմնական գործերը եղել են բնանկարները և դիմանկարները, իսկ հիմնական նյութերը, որոնցով աշխատել է Ելենան, յուղաներկերն են և ջրաներկերը։ 1930-ական թվականներին «Союзкино»-յում և «Совкино»-յում աշխատել էր որպես նկարիչ։ Որպես նկարիչ, նա մասնակցել է Ա. Զարխիի և Ի. Խեյֆիցի ֆիլմերի ստեղծմանը։ Այդ ֆիլմերն էին «Քամին երեսին» (1930) և «Կեսօր»-ը (1931)։ Կոստրոմայի մարզում և Ռյազանի մարզում մասնակցել է «Союзкино»-ի ազգագրական էքսպեդիցիային որպես նկարիչ։
Հետագայում նա աշխատել է Լենինգրադի «Совкино» գեղարվեստաանիմատոր գործարանում: 1950 թվականին դարձել է Լենինգրադի նկարիչների միության անդամ։


=== Մահ ===
Մահացել է 1984 թվականին, Ռուսաստանի Դաշնության Լենինգրադ քաղաքում։ Նրա աշխատությունները գտնվում են տարբեր թանգարաններում, այդ թվում և՛ Ռուսաստանում, և՛ արտերկրյան թանգարաններում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==
|Выставка произведений ленинградских художников 1961 года. Каталог. Л., Художник РСФСР, 1964. С.7.
Художники народов СССР. Биобиблиографический словарь. Т.1. М., Искусство, 1970. С.84.
Справочник членов Ленинградской организации Союза художников РСФСР. Л., Художник РСФСР, 1980. С.4.
Иванов С. Неизвестный соцреализм. Ленинградская школа. СПб., НП-Принт, 2007. С.393.
Юбилейный Справочник выпускников Санкт-Петербургского академического института живописи, скульптуры и архитектуры имени И. Е. Репина Российской Академии художеств. 1915—2005. СПб., Первоцвет, 2007. С.29.


== Արտաքին հղումներ ==
Ելենա Սերգեևնա Ալաջալովա (1904-1984)
Ալեքսանդր Դովբնյա

Ալեքսանդր Վյաչեսլավովիչ Դովբնյա (ռուս.՝ Александр Вячеславович Довбня, ապրիլի 10, 1987(1987-04-10), Մոսկվա, ԽՍՀՄ), ռուս ֆուտբոլիստ, «Օրենբուրգ» ակումբի դարպասապահ։ Ռուսաստանի սպորտի վարպետ։


== Կենսագրություն ==
Ֆուտբոլով սկսել է զբաղվել 10 տարեկանում։ Խաղացել է Կոմետա, Սպարտակ-2 ՄՊՄԴ, «Футбольное дело» դպրոցներում։ 2007-2008 թվականներին հանդես է եկել ֆիննական «Հակա» ակումբում, որտեղ անցկացրել է 52 խաղ և բաց թողել 62 գնդակ։ 2008-2009 թվականներին եղել է «Սիբիր» և «Նիժնի Նովգորոդ» թիմերի կազմերում, բայց նրանց կազմում չի անցկացրել ոչ մի խաղ։ 2011-2012 թվականներին հանդես է եկել մերձմոսկովյան «Պոդոլե» ակումբում։ 2012 թվականին խաղացել է Մոսկվայի «Տորպեդո» ակումբում։ 2013 թվականի օգոստոսի 17-ին վարձավճարով տեղափոխվել է «Լուչ Էներգիա» ակումբ։ Սեպտեմբերի 16-ին կատարել է իր նորամուտը Վլադիվոստոկի ակումբում՝ մասնակցելով Տուլայի «Արսենալ» ակումբի դեմ խաղին (3:0)։ 2014 թվականի փետրվարի 4-ին «Լուչ Էներգիա» ակումբը գնել է ֆուտբոլիստի պայմանագիրը։ 2016 թվականին տեղափոխվել է Սմոլենսկի «Դնեպր» ակումբ, սակայն շուտով պայմանագիր է կնքել «ՍԿԱ-Խաբարովսկ» ակումբի հետ։ 2018 թվականի ամռանը պայմանագիր է կնքել «Օրենբուրգ» ակումբի հետ։


== Ձեռքբերումներ ==
Ֆինլանդիայի առաջնության արծաթե, բրոնզե մեդալակիր – 2006, 2007
ՖԱԼ գավաթի դափնեկիր – 2014, սպորտի վարպետ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ֆուտբոլիստի էջը Sportbox.ru կայքում
Պրոֆիլը transfermarkt.com կայքում(անգլ.)
(5058) Տառեգա

(5058) Տառեգա (անգլ.՝ Tarrega), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1987 թվականի հուլիսի 28-ին Ցուտոմու Սեկիի կողմից Գեյսեյում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,253197 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,7297 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,7767 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1235,37 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,291411 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 7,18° անկյուն։


== Անվանում ==
Աստերոիդն իր անվանումն ստացել է ի պատիվ իսպանացի հայտնի դասական կիթառահար և երգահան Ֆրանսիսկո Տառեգայի (իսպ.՝ Francisco Tárrega, 1852-1909)։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(5058) Տառեգա աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Պոլկովոե (գյուղ, Վոլնովախսկի շրջան)

Պոլկովոե (ուկրաիներեն՝ Полкове), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Վոլնովախսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պոլկովոե գյուղում բնակվում էր 163 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Կաստել դ’Ացանո

Կաստել դ’Ացանո (իտալերեն՝  Castel d'Azzano), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Վենետո մարզում՝ Վերոնա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 11368 մարդ։ Խտությունը կազմում է 1172 մարդ/կմ²։ Տարածքը գրավում է 10 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 37060։ Հեռախոսային կոդ՝ (+39) 045։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչություն


== Կապի տվյալներ ==
Հեռախոս՝ 045 9215911
Էլեկտրոնայն փոստ՝ info@comune.castel-d-azzano.vr.it
Պաշտոնական կայք՝ http://www.comune.castel-d-azzano.vr.it/


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք (իտալ.)
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.


== Ծանոթագրություններ ==
Փոքր Կոպյոնկա

Փոքր Կոպյոնկա (ռուս.՝ Малая Копёнка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Ատկարսկովի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Մեդվեդիցա գետի ձախ ափին՝ 408 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 14 կմ է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը -  05010300112107000008559
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 107000855
Ավազանի կոդը - 05.01.03.001
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 07
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 0


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Մասիս (այլ կիրառումներ)

Մասիս անվանումը կարող է ունենալ հետևյալ կիրառումները․

Մասիս - քաղաք Հայաստանի Արարատի մարզում
Մասիս - գյուղ Հայաստանի Արարատի մարզում
Մասիս - գյուղ Արևմտյան Հայաստանի Բիթլիսի գավառում
Մասիս - վարչատարածքային միավոր Հայկական ԽՍՀ (1937-1953, 1969-1991), ապա՝ ՀՀ կազմում (1991-1995)
Մեծ Մասիս - Արարատ լեռան գագաթը (5165 մ)
Փոքր Մասիս - Արարատ լեռան գագաթը (3925 մ)
Մասիս - հայկական պարբերական (1852-1908) Կոստանդնուպոլսում
Մասիս - հայկական շաբաթաթերթ (1980-ից) Կալիֆոռնիայում
Մասիս - հայկական պարբերական (1947-1983, 1988-1995) Լիբանանում
Լեոնիդ Խաչիյան

Լեոնիդ Հենրիկի Խաչիյան (ռուս.՝ Леонид Генрихович Хачиян, մայիսի 3, 1952(1952-05-03), Լենինգրադ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - ապրիլի 29, 2005(2005-04-29), Նյու Ջերսի, ԱՄՆ), հայազգի խորհրդային և ամերիկյան գիտնական-մաթեմատիկոս։


== Կենսագրություն ==
Խաչիյանի պապը ապրել է Ղարաբաղում։ 9 տարեկան հասակում ծնողների հետ տեղափոխվել է Մոսկվա։ 1974 թվականին ավարտել է Մոսկվայի ֆիզիկատեխնիկական ինստիտուտի կառավարման և կիրառական մաթեմատիկայի ֆակուլտետը։ 1978 թվականին պաշտպանել է գիտական ատենախոսություն, իսկ 1984 թվականին՝ դոկտորական։ Աշխատել է ԽՍՀՄ ԳԱ-ի Հաշվողական կենտրոնում և Մոսկվայի ֆիզիկատեխնիկական ինստիտուտում։


== Գործունեություն ==
Լեոնիդ Խաչիյանն առաջինն էր, ով առաջարկեց պոլինոմիալ ալգորիթմ գծային ծրագրավորման խնդիրների լուծման համար, որը էլիպսոիդների մեթոդի տարատեսակներից մեկն էր։ Չնայած նրան, որ այդ ալգորիթմը կիրառելի չեղավ բարձր բազմանդամության պատճառով, ունեցավ տեսական մեծ նշանակություն։ Բացի այդ, այն մեծ հետաքրքրություն առաջացրեց գծային ծրագրավորման ոլորտի խնդիրների նոր լուծումների համար։ 1982 թվականին Խաչիյանին պարգևատրեցին Ֆալկերսոնի մրցանակով՝ դիսկրետ մաթեմատիկայում առաջավոր աշխատությունների համար։
1989 թվականից ապրել և աշխատել է ԱՄՆ-ում։ 1989 թվականին Կոռնելի համալսարանում զբաղեցրել է հրավիրված պրոֆեսորի պաշտոնը։ 1990 թվականից մինչև կյանքի վերջն աշխատել է Ռատգերսի համալսարանում։ ԱՄՆ-ում Խաչինյանը շարունակում է զբաղվել հետազոտական աշխատանքներով, որոնցով զբաղվել էր ժամանակին։ Բահման Քալանթարի հետ միասին գրել է մի քանի հոդվածներ։
2008 թվականի հունիսին «Դիսկրետ կիրառական մաթեմատիկա» ամսագիրը նվիրված էր Լ. Հ. Խաչյանի հիշատակին։  


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
DBLP: Leonid Khachiyan.
In Memoriam: Leonid Khachiyan from the Computer Science Department, Rutgers University.
SIAM news: Leonid Khachiyan, 1952–2005: An Appreciation.
The Mathematics Genealogy Project: Leonid Khachiyan.
New York Times : Obituary.
Արկադևկա

Արկադևկա (ուկրաիներեն՝ Аркадівка), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Շևչենկոյի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1653 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Արկադևկա գյուղում բնակվում էր 501 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2,04 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 245,59 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում բնակավայրերի ամբողջական ցանկ, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Կոլինդրես

Կոլինդրես (իսպ.՝ Colindres), քաղաք և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Մտնում է Կանտարբիա պրովինցիայի մեջ՝ Կանտարբիա ինքնավար համայնքում։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Կոստա-Օրյենտալ շրջանի կազմում։ Զբաղեցնում է 6,6կմ² մակերես։ Բնակչությունը՝ 7872 մարդ (2010)։ Պրովինցիայի վարչական կենտրոնից գտնվում է 46կմ հեռավորության վրա։


== Հեռավորությունը Կոլինդրեսից ==
Մադրիդ 332 կմ
Բարսելոնա 513 կմ
Սևիլյա 703 կմ
Մուրսիա 633 կմ
Բիլբաո 45 կմ մոտակա
Վալենսիա 507 կմ
Սարագոսա 286 կմ
Մալագա 748 կմ
Պալմա 663 կմ
Լաս Պալմաս դե Գրան Կանարիա 2010 կմ
Ալիկանտե/Ալականտ 615 կմ
Կորդոբա 624 կմ


== Ծանոթագրություններ ==
Ժելեզնոդորոժնի (գյուղ, Բելորեցկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԺելեզնոդորոժնիԺելեզնոդորոժնի (ռուս.՝ Железнодорожный, բաշկիրերեն՝ Тимер юл), գյուղ Ռուսաստանի, Բաշկորտոստան հանրապետության Բելորեցկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2951 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Սեմակի (այլ կիրառումներ)

Սեմակի, կարող է վերաբերել՝

Սեմակի - գյուղ (խուտոր) Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Նեկլինովսկի շրջանում
Սեմակի - գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Գրեբյոնկայի շրջանում
Ջերմափոխանակիչ ապարատ

Ջերմափոխանակիչ ապարատ, ջերմափոխանակիչ սարք, որում ջերմափոխանակությունն իրականացվում է երկու կամ մի քանի ջերմակիրների, կամ շերմակրի և պինդ մարմնի մակերևույթի միջև։ Ըստ աշխատանքի սկզբունքի տարբերում են մակերևութային և խառնման տիպի Զերմափոխանակիչ ապարատներ։ Մակերևութային Զերմափոխանակիչ ապարատները լինում են ռեկուպերատիվ և ռեգեներատիվ։ Ռեկուպերատիվ Զերմափոխանակիչ ապարատներում տարբեր ջերմաստիճաններ ունեցող երկու ջերմակիրներ հոսում են միաժամանակ և իրարից բաժանված են պատով։ Ջերմափոխանակությունը կատարվում է ջերմակիրներում տեղի ունեցող կոնվեկցիայի և պատի ջերմահաղորդականության միջոցով (շոգեկաթսա, օդային և ջրատաքացուցիչներ, կոնդենսատորներ են)։ Ռեգեներատիվ Ջերմափոխանակության ապարատներում տաքացման միևնույն մակերեույթը պարբերաբար ողողվում է տաք և սառը ջերմակրով (մարտենյան և ապակեհալման վառարանների ռեգեներատորներ, դոմինային վառարանների և կաթսայական ագրեգատների ռեգեներատիվ օդատաքացուցիչներ)։ Խառնման տիպի Ջերմափոխանակիչ ապարատներում ջերմափոխանակությունը կատարվում է ջերմակիրների անմիջական շփման պայմաններում (աշտարակային սառնարաններ՝ խտարաններ, լվացիչներ, գազահանիչներ են)։ Տարածում են ստացել ջերմության ներքին աղբյուրներով Զերմափոխանակիչ ապարատները, որոնցում օգտագործվում է միայն մեկ ջերմակիր Ռեկուպերատիվ ջերմափոխանակիչ ապարատների կոնստրուկցիաները ա.«գալար խողովակավոր», բ․«խողովակը խողովակի մեջ» տիպի, գ․ «պատյանախողովակավոր»,խողովակավոր օդատաքացուցիչ, և թերթավոր (միջուկային ռեակտորներ, էլեկտրական տաքացուցիչներ են)։ Ջերմափոխանակիչ ապարատների նախագծային և ստուգողական հաշվարկները կատարվում են ջերմային հաշվեկշռի և ջերմափոխանցման հավասարումների համատեղ լուծմամբ։ Ջերմափոխանակիչ ապարատները լայնորեն կիրառվում են ջերմաէներգետիկայում (օդատաքացուցիչներ, շոգեգերատաքացուցիչներ, Էկոնոմայզերներ, կոնդենսատորներ), քիմիայի և սննդի արդյունաբերության մեջ։
Ժորա Բարսեղյան

Ժորա Արշակի Բարսեղյան, (1946, օգոստոսի 6, Սարչապետ, Լոռու մարզ), հայ գեղանկարիչ, Մովսես Խորենացու մեդալակիր։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1946 թվականին Կալինինոյի շրջանի (ներկայումս՝ Լոռու մարզի) Սարչապետ գյուղում։ Միջնակարգ կրթությունը ստացել է տեղի դպրոցում։ Ապրում և ստեղծագործում է Կոտայքի մարզի Աբովյան քաղաքում։
Առաջին մասնագիտական կրթությունն ստացել է Կիևում` 1965-1968 թթ.՝ զինվորական ծառայությանը զուգահեռ։
1970 թվականին սովորել է Սանկտ Պետերբուրգի Իլյա Ռեպինի անվան Գեղարվեստի ակադեմիայի տեսության ու պատմության ֆակուլտետում։ 1978-1984 թթ. տեղափոխվել է գեղանկարչության ֆակուլտետ՝ շարունակելով աշխատանքը պրոֆեսորներ Յ.Յ. Մոյսեենկոի և Յ.Մ. Նեպրինցևի ստեղծագործական արվեստանոցներում։


== Գործունեություն ==
Ուսանելու տարիններին ստեղծել և օգտագործել է 4 անուն ներկեր հայկական հումքերից։ Հեղինակ է մոտ 4000 մեծածավալ թեմատիկ կտավների` բնանկարների, նատյուրմորտների, 800-ից ավելի դիմանկարների, տասնյակ որմնանկարների։ Բարսեղյանի հեղինակած 35-ից ավելի հուշարձաններ կան նախքին ԽՍՀՄ-ի տարբեր քաղաքներում։ 1995 թվականին Աբովյան քաղաքում հիմնադրել է «Վրձնի  պատանի  վարպետներ» գեղանկարչական ստուդիան։


== Պարգևներ ==
2011 թվականի սեպտեմբերի 3-ին ՀՀ անկախության 20-րդ տարեդարձի առթիվ ՀՀ նախագահ Սերժ Սարգսյանի կողմից պարգևատրվել է Մովսես Խորենացու մեդալով։


== Հղումներ ==
Ժորա Բարսեղյան Archived 2015-01-04 at the Wayback Machine.
«Վրձնի Պատանի Վարպետներ» նկարչական դպրոց Archived 2013-08-13 at the Wayback Machine.
Ժորա Բարսեղյան, «Կատարվեց մեր երազանքը` Սպիտակավորը դարձավ ուխտատեղի»
Ժորա Բարսեղյան
Կուչագո

Կուչագո  (իտալերեն՝ Cucciago), կոմունա Իտալիայում, տեղակայված է Լոմբարդիա մարզի Կոմո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 3196 մարդ, խտությունը՝ 799 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 4 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 22060։ Հեռախոսային կոդ՝ 031։


== Ծանոթագրություններ ==
Խոզագրակ

Խոզագրակ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Սեբաստիայի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Սեբաստիայի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Խնձորեսկ (լեռ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Խնձորեսկ (այլ կիրառումներ)Խնձորեսկ, լեռ Սյունիքի մարզում, Սյունիքի բարձրավանդակում, Քարաշեն գետի աջափնյակում, Խնձորեսկ գյուղից 1,5 կմ հյուսիս։ Բարձրությունը 1610 մ է։


== Ծանոթագրություններ ==
Վոյնիկ (գյուղ, Սերբիա)

Վոյնիկ, գյուղ Սերբիայի Դեսպոտովաց շրջանում։ Ըստ 2011 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 874 մարդ։


=== Ազգային կազմ ===
Մրվանյաններ

Մրվանյաններ, Մրվանիներ, քրդական ծագում ունեցող ամիրայական տոհմ Հայաստանում X-XI դարերում։ Իշխել են Աղձնիքում և Խլաթում։ 1003 թվականին հպատակություն են հայտնել Բյուզանդիայի կայսր Վասիլ II-ին, սելջուկյան արշավանքների ժամանակ՝ սելջուկներին, աջակցել նրանց՝ Սասունի հայկական իշխանության դեմ պայքարում, որի համար ստացել են Խլաթը։ XI դ․ վերջին Մրվանյանների տիրույթները զավթել են սելջուկները, թեև Մրվանյանների մնացորդները, իբրև մանր ամիրաներ, շարունակել են իշխել Աղձնիքում։
Լեգալի մատ

Լեգալի մատ, մատ, որն առաջին անգամ հանդիպել է 1750 թվականին Փարիզում խաղացված Լեգալ դը Կերմյուր - Սեն Բրի պարտիայում։ Որոշ պատմաբաններ համարում են, որ այդ պարտիան կայացել է 1787 թվականին։


== Պարտիա ==
Լեգալ դը Կերմյուր - Սեն Բրի
1. e4 e5 2. Փc4 d6 3. Ձf3 Ձc6 4. Ձc3 Փg4 5. Ձ։e5? Փ։d1?? Լավ կլիներ 5. … Ձ։e5!, որից հետո սպիտակները կմնային առանց ձիու, կամ 5. … de (սակայն 6. Թ։g4 քայլից հետո սպիտակները կունենային զինվորի առավելություն), սակայն Լեգալը, ամենայն հավանականությամբ, գիտեր իր մրցակցի թույլ կողմը. 6. Փ։f7+ Աe7 7. Ձd5×. մատ, որը շախմատային գրականության մեջ մտել է հեղինակի անունով որպես «Լեգալի մատ»։ Սեն Բրին այնքան է վշտացել իր պարտությունից, որ, չսպասելով մրցակցի վերջին քայլին, լքել է դահլիճը։


== Տես նաև ==
Մատ (շախմատ)


== Աղբյուրներ ==
Շախմատի դպրոց. Լեգալի մատ
Սխալներ սկզբնախաղում Archived 2014-12-18 at the Wayback Machine.
Էրդինգ (շրջան)

Էրդինգ  (գերմ.՝ Landkreis Erding), շրջան Գերմանիայում։ Շրջկենտրոնն է Էրդինգ քաղաքը։ Զբաղեցնում է 870,44 կմ2։ Բնակչությունը՝ 123 669 մարդ։ Բնակչության խտությունը՝ 142 մարդ/կմ2։
Շրջանի պաշտոնական կոդը՝ 09 1 77։ Շրջանում 26 համայնք կա։


== Ծանոթագրություններ ==
Մոնտեն պողոտա

Մոնտեն (ֆր.՝ Avenue Montaigne), պողոտա 615 մ. երկարությամբ Փարիզի 8-րդ շրջանում Ռոն-Պուեն հրապարակի և Ալմա կամրջի միջև։


== Անվանում ==
Նախկինում փողոցը կոչվում էր Վդովի ծառուղի, քանի որ մի քնի դարեր այդտեղ հիմնականում հավաքվում էին այրիները, այնուհետև ծառուղին հայտնի ֆրանսիական գրող Միշել Մոնտենի անունով։


== Նորաձևություն ==
1980-ական թվականներին ծառուղին դարձավ բարձրակարգ տեղի Փարիզի փողոցների շարքում, գլխավորի դերից հանելով Ֆոբուր Սենթ-Օնորեին։ Մոնտեն պողոտայի վրա են տեղակայված նոր բուտիկների մեծ քանակ. Dolce&Gabbana և Emmanuel Ungaro, Prada, Jimmy Choo, Ines de la Fressange, Valentino, Giorgio Armani, Louis Vuitton, Dior, Chanel, Bulgari, Loewe։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
www.avenuemontaigneguide.com Archived 2021-02-28 at the Wayback Machine.
Եվգենի Ֆյոդորով (գրող)

Եվգենի Ֆյոդորով (բելառուս․՝ Фёдоров, Евгений Александрович, հունվարի 27 (փետրվարի 8), 1897, Վիձի, Կովնոյի նահանգ, Ռուսական կայսրություն - ապրիլի 2, 1961(1961-04-02), Լենինգրադ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), խորհրդային գրող, լայնորեն հայտնի է «Քարե գոտի» եռագրությամբ։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1897 թվականի հունվարի 15-ին (27), Վիդզիում (այժմ` Վիտեբսկի մարզ, Բելառուս)։
Մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմին, գրոհել է Ձմեռային պալատը, քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ պարտիզան է եղել Ուրալում, սպիտակգվարդիականների խմբում, Վ. Բլյուխերի ղեկավարությամբ, այնուհետև 1919 թվականին եղել է հեծելավաշտի հրամանատար, դարձել է Կոմունիստական կուսակցության անդամ։ Վիրավորվել է, կոնտուզիայի ենթարկվել։
Կոլտնտեսության կյանքի մասին պատմող «Սողոմոն», «Կոմբայանավարները», «Տրակտորավարուհի Եվլանովան» գրքերի հեղինակն է։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ պաշտպանել է Լենինգրադը որպես Հյուսիս-արևմտյան ռազմաճակատի գրողների խմբի անդամ. ստացել է մայորի աստիճան։
Հայրենական մեծ պատերազմի թեմայով ստեղծվել են մոտավորապես 300 գեղարվեստական գործեր, այդ թվում` «Սառցե ճանապարհը», ինչպես նաև «Ամպրոպը Շելոնի վրա», «Պարտիզանական պատմություններ», «Լենինգրադի պաշտպանները», «Քաջություն», «Պահակները», «Մահից ավելի ուժեղ» և այլն։
1953-1961 թվականններին ապրել և աշխատել է Ռեպինո գյուղում։
Առավել հայտնի ստեղծագործություններից են «Քարե գոտի» եռագրությունը (1940-1952) և «Երմակ» պատմական վեպը (1955, 2 հատորով)։
Մահացել է 1961 թվականի ապրիլի 2-ին, Լենինգրադում։


== Մրցանակներ ==
Հայրենական պատերազմի շքանշան (30.06.1945)
Աշխատանքային կարմիր դրոշի երկու շքանշան (12.03.1947; 18.01.1957)
«Հայրենական մեծ պատերազմի պարտիզանին» 1-ին աստիճանի մեդալ (10.03.1944)
այլ մեդալներ


== Մատենագրություն ==
Избранное в двух томах. Л., Лениздат, 1958.
Соломонея. Свердловск, 1936
Шадринский гусь. Челябинск, 1937.
Горная дорога. Роман. Л., 1939.
Уральские повести. Л., 1941.
Рассказы о Кирове. Л., 1942.
Гроза над Шелонью. Роман. Л., 1944.
Тайна булата. Челябинск, 1944.
Кыштымский зверь. М., 1946.
У горы Магнитной. Л., 1949.
Каменный пояс. Роман в трех книгах. Л., 1951.
Большая судьба. Роман. Барнаул, 1953.
Ермак. Роман в двух книгах. Л., 1955
Пестрые рассказы. Курган, 1956.
Шадринский гусь и другие повести и рассказы. М., 1957
Вдоль голубых уральских гор. Роман. Свердловск, 1959.


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Бикбулатова К. Ф. Фёдоров Евгений Александрович // Русская литература XX века. Прозаики, поэты, драматурги: био-библ. словарь: в 3 т. / Под ред. Н. Н. Скатова. Т. 3. П—Я — М.: ОЛМА-ПРЕСС Инвест, 2005. — С. 569—571. — ISBN 5-94848-211-1 ; 5-94848-307-X
1249

1249 թվական, ոչ նահանջ տարի, ըստ Գրիգորյան օրացույցի սկսում է ուրբաթ օրը։ Սա մեր թվարկության 1249 թվականն է, 
XIII դարի 49-րդ տարին։


== Դեպքեր ==


== Ծնունդներ ==


== Մահեր ==
Դավիթ Մարկոսյան

Դավիթ Սերգեյի Մարկոսյան (հունվարի 24, 1972(1972-01-24), Ստեփանակերտ, Ադրբեջանական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ շախմատիստ, գրոսմայստեր (2008)։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1972 թվականի հունվարի 25-ին Ստեփանակերտում՝ Սերգեյ Մարկոսյանի և Ռոզա Մարտիրոսյանի ընտանիքում։
1989-1992 թվականներին սովորել է Ստեփանակերտի մանկավարժական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետում։ 2014-2016 թվականներին՝ Գործարքային վերլուծության եվրոպական ասոցիացիայի ռուսական մասնաճյուղում։ 2013 թվականին՝ Մոսկվայի հոգեվերլուծության ինստիտուտում։
2008 թվականին Շվեյցարիայում կայացած միջազգային մրցաշարի հաղթող է, ռուսաստանյան և միջազգային մրցաշարերի բազմակի հաղթող։
1992 թվականից զբաղվում է մարզչական գործունեությամբ։ 2007-2008 թվականներին դասավանդել է գրոսմայստեր Եվգենի Բարեևի դպրոցում, եղել Ռուսաստանի պատանեկան հավաքականի մարզիչներից մեկը։
Ներկայացնում է Հայաստանի շախմատի ֆեդերացիան։ Վերջին տարիներին մրցաշարերին գրեթե չի մասնակցում։ Դասավանդում է Մոսկվայում գործող իր հիմնադրած «Հաղթիր Հսկային» շախմատային դպրոց-ստուդիայում։
Շախմատից բացի, հետաքրքրություններն են հոգեբանությունը, հոգեթերապիան, պատմությունը, երաժշտությունը, փիլիսոփայությունը, գրքերը։


== Վարկանիշի փոփոխության գրաֆիկ ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Դավիթ Մարկոսյանի անձնական քարտը ՖԻԴԵ-ի կայքում (անգլ.)
Դավիթ Մարկոսյանի պարտիաները (անգլ.)
Դավիթ Մարկոսյանի անձնական քարտը 365chess.com կայքում
Նավասարդ (տարեգիրք)

«Նավասարդ», գրական, գեղարվեստական տարեգիրք։ Լույս է տեսել Կոստանդնուպոլիսում, 1914 թվականին։ Խմբագիրներ՝ Դանիել Վարուժան, Հ․ Սիրունի։ Աշխատակցել են ժամանակի ականավոր հայ գրողները, արվեստաբանները, բանասերները։ Ունեցել է գրականության, արվեստի, բանասիրության բաժիններ։ Տպագրվել է նաև օտար դասական հեղինակների (Մ․ Մետեռլինկ, Օ․ Ուայլդ, Ա․ Միցկհիչ և ուրիշներ) գործեր։ Արժեքավոր են Կոմիտասի «Լոռու գութաներգը Վարդաբլուր գյուղի ոճով» և Օ․ Սեումյանի «Հայ թատրոնի վերածնունդի համար» հոդվածները։ «Նավասարդ»-ի էջերում տեղ են գտել նկարչական արվեստի նմուշների վերատպություններ, ունեցել է ճոխ ձևավորում։ 2-րդ գրքի շարվածքը ոչնչացվել է 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։
Մարտինկովո (գյուղ, Ելնինսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՄարտինկովոՄարտինկովո (ռուս.՝ Мартынково), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ելնինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 6 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Հագանա

Հագանա (եբրայերեն՝ הֲגָנָה‎ «պաշտպանություն»), Պաղեստինում բրիտանական մանդատի ժամանակ 1920-1948 թվականներին գործող հրեական ընդհատակյա կազմակերպություն։ Բրիտանական իշխանությունները արգելել են Հագանայի գործունեությունը, սակայն դա չէր խանգարում նրա անդամներին կազմակերպել հրեական բնակավայրերի էֆեկտիվ պաշտպանություն։ Հրեական պետության կազմավորման ընթացքում Հագանան դարձել է Իսրայելի պաշտպանության բանակի հիմքը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Հագանա Archived 2007-12-31 at the Wayback Machine.
Մաաստրիխտ

Մաաստրիխտ (հոլ.՝ Maastricht ( արտասանություն)), համայնք Նիդերլանդների Լիմբուրխ մարզում։ Տարածքը 56,8 կմ² է, բնակչությունը՝ 121.050 (2011 թ.)։ Մեկ շնչի տարեկան միջին եկամուտը 12.500 եվրո է։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Maastricht city portal
Maastricht municipality website
Maastricht in Roman times
Webpage about Maastricht fortifications Archived 2019-10-24 at the Wayback Machine.
Webpage about the 1673 siege Archived 2012-05-09 at the Wayback Machine.
Maastricht tourism website
Պոկրովկա (գյուղ, Սոկիրյանիի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՊոկրովկաՊոկրովկա (ուկրաիներեն՝ Покровка), գյուղ Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Սոկիրյանիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պոկրովկա գյուղում բնակվում էր 112 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
(6286) 1983 EU

(6286) 1983 EU, աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1983 թվականի մարտի 10-ին Էվան Բարրի կողմից Անդերսոն Մեսայում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,248133 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0584 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,4379 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1231,21 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,292396 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 4,17° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(6286) 1983 EU աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Աստերոիդների ցանկ (330201-330300)

Աստերոիդների ցանկ (330101-330200)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (330301-330400)
 Աստերոիդների ցանկ (330101-330200)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (330301-330400)
Էյուփ Ջան

Էյուփ Ջան Սաղլըք (թուրքերեն՝ Eyüp Can Sağlık, 1973, Ադանա, Թուրքիա), թուրք լրագրող և լեզվաբան։ Զբաղեցրել է թուրքական Radikal թերթի գլխավոր խմբագրի պաշտոնը։
1993 թվականին ավարտելով Ստամբուլի համալսարանի հաղորդակցության բաժինը, մագիստրոսական կոչում է ստացել Հարվարդի համալսարանի Մերձավոր Արևելքի ուսումնասիրությունների կենտրոնում՝ մասնագիտանալով Մերձավոր Արևելքում Միացյալ Նահանգների քաղաքականության ոլորտում։
Իր լրագրողական գործունեությունը սկսել է դեռևս 1994 թվականից՝ ուսանողական տարիներից՝ աշխատելով թուրքական Zaman թերթի համար։ 2004 թվականին Էյուփը տեղափոխվել է աշխատելու «Referans» թերթում՝ դառնալով տնտեսական և բիզնես նորությունների գծով խմբագիր։ Երբ 2010 թվականին «Referans»-ը միացաց «Radikal»-ին, Ջանը դարձավ «Radikal»-ի գլխավոր խմբագիր։
Էյուփ Ջանը 2005 թվականին ամուսնացել է թուրք հայտնի գրող Էլիֆ Շաֆաքի հետ։


== Արտաքին հղումներ ==
Էյուփ Ջանի կենսագրությունը (թուրքերեն)
Ayşe Arman'ın Eyüp Can ile Röportajı
Eyüp Can röportajının 2. bölümü - Eşi Elif Şafak'la İlişkisi
Խնձորեսկ (գետ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Խնձորեսկ (այլ կիրառումներ)Խնձորեսկ, Խնձորեսկի գետակ, գետ Հայաստանի Սյունիքի մարզում, Որոտան գետի օժանդակը։ Սկիզբ է առնում Խնձորեսկ լեռան հարավային լանջից և հոսելով համանուն գյուղի միջով, Արցախի տարածքում միանում մայր գետին։ Երկարությունը՝ 11 կմ։ Խնձորեսկի ավազանում կան "բուրգերի" նաման բնական գոյացումներ։ Խնձորեսկ գետի ձորում գտնվում է Խնձորեսկ գյուղը։ Գետի ձախ ափին տաճարի պարիսպների մոտ գտնվում է  Մխիթար Սպարապետի գերեզմանը։ Նախատեսված եր փոքր ՀԷԿ-ի կառուցումը գետի վրա։


== Ծանոթագրություններ ==
Տրիլյո (քաղաք)

Տրիլյո (իսպ.՝ Trillo), քաղաք և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Մտում է Գվադալախարա պրովինցիայի Կաստիլա Լա Մանչա
ինքնավար համայնքի կազմի մեջ։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Լա Ալլկարիա շրջանում։ Բնակչությունը՝ 1418 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։


== Ժողովրդագրությունը ==


== Պատկերներ ==

		


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք


== Ծանոթագրություններ ==
Լևոն Մելիք-Շահնազարյան

Լևոն Հրանտի Մելիք-Շահնազարյան (փետրվարի 7, 1958(1958-02-07), Գանձակ, Ադրբեջանական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - օգոստոսի 11, 2015(2015-08-11), Պտղնի, Կոտայքի մարզ, Հայաստան), հասարակական գործիչ, քաղաքագետ, Ղարաբաղյան շարժման գործիչ, ԼՂԻՄ ինքնապաշտպանության շտաբի անդամ, «Միացում» կազմակերպության նախագահի տեղակալ, ԼՂՀ ԳԽ արտաքին հարաբերությունների հանձնաժողովի նախագահ (1992-1995 թթ.) ։


== Կենսագրություն ==
Ավարտել է Տաշքենդի ռուսաց լեզվի և գրականության ինստիտուտը (1980)։
1980-1988 թթ. Տաշքենդի պետական մանկավարժական ինստիտուտում աշխատել է որպես դասախոս, ապա՝ դեկանի տեղակալ, 1989-1991 թթ.՝ Ստեփանակերտի քաղգործկոմի բաժնի վարիչ, 1995-1997 թթ.՝ «ԼՂ Հանրապետություն» թերթի ռուսերեն տարբերակի խմբագիր, 1998-2000 թթ.՝ «Տիրաստ» բաժնետիրական ընկերության տնօրեն, 2000 թ.-ից՝ Երևանի «Անանիա Շիրակացի» համալսարանի  և «Հայբուսակ» ինստիտուտի  հասարակագիտության ամբիոնների վարիչ։ 1988-1992 թթ.-ին մասնակցել է Կիրովաբադի ինքնապաշտպանությանը, Շահումյանի (Էրքեջ, Մանաշիդ, Բուզլուխ), Հադրութի (Տող, Սարինշեն, Ծամձոր և այլն), Ասկերանի (Փառուխ, Խրամորթ,  Աղբուլաղ, Խոջալու և այլն)  ինքնապաշտպանական և ազատագրական մարտերին։ 1990-1991 թթ.-ին թղթակցել է «Պայքար» ընդհատակյա հասարակական-քաղաքական, մշակութային պարբերականին։1992-1995 թթ.-ին Եվրախորհրդում, ՄԱԿ-ի Մարդու իրավունքների, Արևելյան Եվրոպայի և Կովկասի հանձնաժողովների նիստերում պաշտպանել է ազգերի ինքնորոշման իրավունքի հիմքի վրա Ղարաբաղի անկախացման և ԼՂՀ ճանաչման, անհատական ինքնապաշտպանության իրավական քաղաքական մոտեցումները։ 1991 թվականին ընտրվել է ԼՂՀ Գերագույն խորհուրդի պատգամավոր, 1992-1995 թվականներին ղեկավարել ԼՂՀ Գերագույն խորհուրդի արտաքին հարաբերությունների հանձնաժողովը, եղել է ԼՂՀ ԳԽ նախագահությունի անդամ։ 
1997 թվականին տեղափոխվել է Երևան, որտեղ զբաղվել է մանկավարժական ու վերլուծական գործունեությամբ։ Հիմնադրել և ղեկավարել է «Ոսկանապատ» տեղեկատվական-վերլուծական կենտրոնը։


== Ընտանիք ==
Ամուսնացած էր, ունի երեք զավակ։


== Պարգևներ ==
ԼՂՀ «Մեսրոպ Մաշտոց» շքանշան


== Երկեր ==
Гандзак: Неутраченный мир. (1995 г., ноябрь)
Военные преступления Азербайджана против мирного населения Нагорно-Карабахской Республики. (Издательство «Наири», Ереван, 1997 г.)
Ադրբեջանի ռազմական հանցագործությունները Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության խաղաղ բնակչության դեմ, Ե., 1998։
Политика как средство умерщвления. (Бюллетень «Норк», № 5, 1998 г.)
Характер армянского народа. (Ереван, «Тираст», 1999. — 100 стр.)
Ходжалинское дело: Особая папка. (Левон Мелик-Шахназарян, Гайк Демоян. Ереван, 2002 г.)


== Ծանոթագրություններ ==
Կիլվա Կիսիվանի

Կիլվա Կիսիվանի (Մեծ Կիլվա), միջնադարյան սուահիլի քաղաք, որի ավերակները պահպանվել են Տանզանիայի Կիլվա կղզում։ 1981 թվականին ավերակները հայտարարվել են ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտ։
Տարածքը, որի վրա գտնվում են քաղաքի մնացորդները, Տանզանիայի Լինդի մարզի Կիլվա շրջանի մի մասն է։


== Պատմություն ==
11-րդ դարում Կիլվա կղզին ձեռք է բերել պարսիկ վաճառական Ալի բին Ալ-Հասանը, որը դարձել է քաղաքի և Կիլվա սուլթանության հիմնադիրը։ Հաջորդ մի քանի դարերի ընթացքում Կիլվան վերածվել է մեծ քաղաքի և առևտրի կենտրոնի ամբողջ Արևելյան Աֆրիկայի ափին՝ ընդլայնելով իր իշխանությունը դեպի մայրցամաքի խորքերը՝ մինչև ժամանակակից Զիմբաբվեի տարածքը։ Զիմբաբվեի հետ Կիլվան վարել է հիմնականում ոսկու և երկաթի, Տանզանիայի հետ՝ փղոսկրի և ստրուկների, իսկ ասիական երկրների հետ՝ տեքստիլ, ոսկերչական և ճենապակյա իրեր ու  համեմունքների առևտուր։
12-րդ դարում Կիլվան դարձել է ափի ամենամեծ և ամենահզոր քաղաքը։ 15-րդ դարում սուլթանությունը հասել էր իր հզորության գագաթնակետին՝ գրավելով կամ իրեն ենթարկելով Մալինդի, Մոմբասա, Պեմբա, Մաֆիա, Զանզիբար, Կոմորներ քաղաք-պետությունները, ինչպես նաև Մոզամբիկը և Սոֆալան, և առևտուր էր անում Մադագասկարի հետ։ Աբու Աբդալլահ Իբն Բատուտան թողել է 1330 թվականին Կիլվա կատարած իր այցելության վերաբերյալ նշումներ և խանդավառությամբ է խոսել տեղի կառավարիչ սուլթան Ալ-Հասան իբն Սուլեյմանի խոնարհության և բարեպաշտության մասին։ Այս ժամանակաշրջանին է վերաբերում Հուսունի Կուբվա պալատի հիմնադրումը և Կիլվայի Մեծ մզկիթի շինարարության մեծ մասի ավարտը։
1502 թվականին Վասկո դա Գամայի կարավելները մտել են Կիլվայի ծոց։ Այնուհետև նրա ուղեկիցներից մեկը գրել է.

— Ես ճանաչում եմ աշխարհը։ Մանկական հանրագիտարան։ Աշխարհի քաղաքները հեղինակ՝ Է. Չեկուլաևա, Մոսկվա«ԱՍՏ հրատարակչություն» ընկերություն, «Աստրել» հրատարակչություն, 1999։
Վասկո դա Գաման փորձել է տուրք պահանջել հարուստ քաղաքից, իսկ որոշ ժամանակ անց պորտուգալական ջոկատը Ֆրանսիշկո դե Ալմեյդայի հրամանատարությամբ իր վերահսկողության տակ է վերցրել Կիլվան (1505), որը նրանց ձեռքում մնացել է մինչև 1512 թվականը, երբ այն գրավվել է արաբների կողմից։ Քաղաքը վերականգնել է իր նախկին հզորությունը, սակայն 1784 թվականին այն ընկել է Օմանի դինաստիայի տիրապետության տակ, որը իշխում էր Զանզիբարում։ Ավելի ուշ ֆրանսիացիները կղզու հյուսիսային ծայրում հիմնել են ամրոց, սակայն քաղաքը դադարել է գոյություն ունենալ 1840-ական թվականներին։ Ավելի ուշ՝ 1886 թվականից 1918 թվականներին, կղզին եղել է գերմանական Արևելյան Աֆրիկայի մի մասը։
Այստեղ լուրջ հնագիտական ​​հետազոտություններ են սկսվել 1950-ական թվականներին։ 1981 թվականին Կիլվան հայտարարվել է Մարդկության համաշխարհային ժառանգության օբյեկտ, ցանկում ներառված են Կիլվայի Մեծ մզկիթը, Մկուտինի պալատը, ինչպես նաև այլ նշանավոր օբյեկտների ավերակներ։
Պալատներում պահպանվել են հարուստ զարդանախշեր, ինչպես նաև դռների՝ փորագրություններով զարդարված շրջանակներ։ Պալատի կողքին գտնվում է սուլթանի լողավազանը, որը կարող է ներառել 90000 լիտր ջուր։


== Պատկերասրահ ==

		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Կիլվա Կիսիվանի ArchNet(անգլ.)
Վիսարիոն Գորբուկ

Վիսարիոն Գորբուկ (բելառուս․՝ Вісарыён Сцяпанавіч Гарбук, նոյեմբերի 11 (24), 1913, Škiliaki, Lepel County, Վիտեբսկի նահանգ, Ռուսական կայսրություն - օգոստոսի 8, 1986(1986-08-08), Պյատիգորսկ, Ստավրոպոլի երկրամաս, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), բելառուս գրող։ Բելառուսի ԽՍՀ մշակույթի վաստակավոր գործիչ (1979)։


== Կենսագրություն ==
Վիսարիոն Գորբուկը ծնվել է 1913 թվականին։ Ավարտել է Լեպելի մանկավարժական տեխնիկումը։ 1933 թվականին աշխատել է որպես ուսուցիչ։ 1935 թվականին սովորել է Մաքսիմ Տանկի անվան Բելառուսի պետական մանկավարժական համալսարանում։
1957 թվականին «Սեմյա ի շկոլա» ամսագրում տպագրվել է Գորբուկի առաջին պատմվածքը՝ «Ճանապարհորդություն դեպի ապագան»։ Այնուհետև լույս են տեսել «Հանգիստ չեմ փնտրում» (1963), «Շերտավոր դեմք» (1967), երեխաների համար՝ «Տանյուշկայի պատմվածքները» (1964), «Մոռացկոտ Ալոչկան» (1964), «Իմ պատուհանի վրա» (1966), «Պատահմամբ և դիտմամբ» (1968), «Այդպիսի ծաղիկներ չեն լինում» (1971), «Ովքեր ենք մենք» (1974)։


== Գրականություն ==
Маракоў Л. У. Рэпрэсаваныя літаратары, навукоўцы, работнікі асветы, грамадскія і культурныя дзеячы Беларусі, 1794-1991. Энц. даведнік. У 10 т. - Т. 1. - Мн:, 2003. ISBN 985-6374-04-9
Казека Я. Слова пра сябра // Казека Я. Падарожжа ў маладосць. Мн., 1984;


== Ծանոթագրություններ ==
Ալիյարան

Ալիյարան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Քղիի գավառակում։
1872-1873 թվականներին ուներ 6 տուն հայ և 3 տուն քուրդ բնակիչ։
Բնակչությունը զբաղվում էր երկրագործությամբ և անասնապահությամբ։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն


== Տես նաև ==
Էրզրումի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Մուսթաֆա Քեմալ Աթաթուրքի մահ

Մուսթաֆա Քեմալ Աթաթուրքը՝ Թուրքիայի առաջին նախագահը, մահացել է 1938 թվականի նոյեմբերի 10-ին Դոլմաբահչե պալատում՝ Ստամբուլի իր պաշտոնական նստավայրում։ Նրա թաղումը կայացել է նոյեմբերի 21-ին Անկարա մայրաքաղաքում, որին մասնակցել են 17 երկրից պատվավոր հյուրեր։ Նրա մարմինը պահվել է Անկարայի ազգային թանգարանում մինչև 1953 թվականի նոյեմբերի 10, երբ նրա աճյունը տեղափոխվել է Աթաթուրքի համար հատուկ կառուցված Անըթքաբիր դամբարան։


== Մահ ==
1937 թվականին սկսել են արտահայտվել Աթաթուրքի առողջության վատացման ախտանշանները։ 1938 թվականի սկզբին՝ Յալովա իր ուղևորություն ժամանակ, նա տառապում էր ծանր հիվանդությամբ։ Բուժման կարճ շրջանից հետո նրա առողջությունը լավացել էր, սակայն այն նորից վատացել է Անկարայում իր ճամփորդության ժամանակ, իսկ հետո՝ Մերսինում և Ադանայում։ Մայիսին՝ Անկարա վերադառնալուց հետո, նրան խորհուրդ են տվել ուղևորվել Ստամբուլ բուժվելու համար։
Ստամբուլ ժամանելուց հետո Աթաթուրքը չէր ուզում փոխել իր ապրելաձևը, գլխավորելով նախարարների Խորհուրդը, աշխատելով Հաթայի պետության հարցի շուրջ, ընդունելով Ռումինիայի թագավոր Կարոլ Երկրորդին հունիսին։
Աթաթուրքի մահվան մասին վկայությունը, որը ստորագրվել է ինը բժշկական պրոֆեսորների կողմից, պաշտոնապես հայտնել է դրա մասին, որ Թուրքական Հանրապետության հիմնադիրը և նախագահը մահացել է 09։05 ժամին, 1938 թվականի նոյեմբերի 10-ին Ստամբուլի Դոլմաբահչե պալատի պետական նստավայրում՝ երկարատև հիվանդությունից հետո։


== Թաղման պետական արարողություն ==
Աթաթուրքի դագաղը տեղափոխվել է Ուլուսում Թուրքիայի Մեծ Ազգային ժողովի շենք, որտեղ այն տեղավորվել է դիակառքի վրա պառլամենտի շենքի առջև։ Անկարայի հազարավոր քաղաքացիներ կարողացել են հարգանքի տուրք մատուցել Թուրքիայի առաջին նախագահին։
Հաջորդ օրը՝ նոյեմբերի 21-ին, կայացել է թաղման արարողությունը, որին մասնակցել են 17 երկրից բարձրաստիճան պաշտոնյա անձինք։ Աթաթուրքի դագաղի հետ թափորը, որը ծածկված էր դրոշով, ուղևորվել է Անկարայի ազգագրական թանգարան՝ օտար երկրների ինը զինված ջոկատների ուղեկցությամբ, այդ թվում նաև բրիտանական, պարսկական և հարավսլավական պատվավոր զինված պահակախմբերի։


== Ծանոթագրություններ ==
Չերվոնի Ռազդել

Չերվոնի Ռազդել (ուկրաիներեն՝ Червоний Розділ), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Նովոուկրաինկայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Չերվոնի Ռազդել գյուղում բնակվում էր 93 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Զառա Մանուչարյան

Զառա Մանուչարյան (Զարուհի Մանուչարյան, 1972, Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ նկարչուհի։


== Կենսագրություն ==
Զառա Մանուչարյանը ծնվել է 1972 թվականին, Երևանում։ 1981-1985 թվականներին սովորել է Հակոբ Կոջոյանի անվան գեղարվեստի դպրոցում, 1989-1995 թվականներին` Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի կերպարվեստի բաժնում։ 2001 թվականին արվեստի մենեջմենթի և մարքեթինգի մասնագիտական դասընթացներ է անցել Զալցբուրգում (Ավստրիա)։ 1998 թվականից Հայաստանում հիմնադրված «Կոբալտ» միության փոխնախագահն է, 1995 թվականից անդամակցում է "Kobalt" FRAUEN-KUNST-und-MEDIEN-ին (Համբուրգ), 1998 թվականից` Հայաստանի նկարիչների միությանը, 2005 թվականից` Արվեստի միջազգային ասոցիացիային (ՅՈՒՆԵՍԿՕ)։


== Ցուցահանդեսներ ==
Անհատական ցուցահանդեսներ է ունեցել Հովհաննես Թումանյանի թանգարանում, Ակադեմիա պատկերասրահում, Երևանի ժամանակակից արվեստի թանգարանում, Սոֆիայի «Հիլթոն» հյուրանոցում, Պլովդիվի Գալերի մոլում։
1995 թվականից մասնակցում է տեղական և միջազգային տարբեր խմբակային ցուցահանդեսների։


=== «Հիերոտոպիա» ===
2016 թվականին ներկայացրած «Հիերոտոպիա» (սակրալ տարածք) խորհագրով կոնցեպտուալ ցուցահանդեսում Մանուչարյանը ներկայացրել է միստիկ շարքի աբստրակտ կտավներ, միաժամանակ ներկայացնելով երեք հայկական եկեղեցիներ՝ Անիի Մայր տաճարը, Սանահինը և Զվարթնոցը` ավանգարդ ոճում։ Գծերի, գույների, պատկերների միջոցով նկարաչուհին արտահայտել է հայկական ինքնությունը, սակայն ոչ դասական, ավանդական միջոցներով։ Կտավներում Մանուչարյանը ստեղծել է իր սակրալ տարածքը՝ եկեղեցիների հատակագծերն ու սիմվոլները համատեղել Մատյան ողբերգության տողերին` կտավներում քննելով իր հոգևոր ինքնությունը, հայկական ինքնությունը։
«Աշխատանքներն արվել են մոտավորապես հինգ տարվա ընթացքում։ Այդ շրջանում տեղափոխվեցի և սկսեցի ապրել Եվրոպայում, իսկ ամենամեծ գործերի պատվերներն եղան հենց այնտեղ։ Այնտեղ ունեցա երեք անհատական ցուցահանդես, որոնցից մեկը տեղի ունեցավ Սոֆիայում։ Ինձ պատվիրվեց երկու մետրանոց գործ և քանի որ տարածք չունեի նկարելու համար, հայկական եկեղեցի տրամադրեցին, որի ներսում էլ նկարել եմ և մեծ աշխատանքներս, և փոքրերը։ Եկեղեցու ներսում նկարելն անչափ հետաքրքրաշարժ, աստվածային և ոգեշնչող գործընթաց էր»:


== Ֆիլմագրություն ==
Անհատականություն և միասնություն (1998)
Մուրազածառ (1998)
Արվեստ, Ժամանակ, Տիեզերք (2000)
Ճանապարհ դեպի Բոդիսաթվա (2007)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք
Աստերոիդների ցանկ (296801-296900)

Աստերոիդների ցանկ (296701-296800)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (296901-297000)
 Աստերոիդների ցանկ (296701-296800)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (296901-297000)
Երդ

Երդ (երդ, երդիկ բառերից), հարկամիավոր։ Գոյություն է ունեցել ավատատիրության (ֆեոդալիզմ) հասարակարգն ապրած գրեթե բոլոր երկրներում։ Հայաստանում Երդ արտահայտվել է երկու ձևով՝ բնեղեն և փողային։ Ցուրաքանչյուր ընտանիք պարտավոր էր պետությանը կամ հողատիրոջը տարեկան վճարել որոշակի գումար, իսկ գյուղականը՝ նաև մթերք (հավ, միս, ձու, յուղ, փայտ և այլն)։ Հայաստանում Երդ պետական գյուղերում վերացվել է 19-րդ դարում 40-ական թվականներին, երբ հատուկ օրենքով մտցվեց ընդհանուր հողային հարկ, իսկ մասնատիրական գյուղերում պահպանվել է մինչև 1880-1890-ական թվականներին։
Ռոսկոմոն շրջան (Միչիգան)

Ռոսկոմոն շրջան (անգլ.՝ Roscommon County), ԱՄՆ Միչիգան նահանգի 83 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1,502 կմ² է, բնակչությունը՝ 24,449 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Ռոսկոմոն բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1840 թ.։
Ուլաշանովկա (գյուղ, Սլավուտայի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՈւլաշանովկաՈւլաշանովկա (ուկրաիներեն՝ Улашанівка), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Սլավուտայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ուլաշանովկա գյուղում բնակվում էր 1 447 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2,96 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 488,85 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Բենտոն շրջան (Օրեգոն)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Բենտոն շրջան (այլ կիրառումներ)Բենտոն շրջան (անգլ.՝ Benton County), ԱՄՆ Օրեգոն նահանգի 36 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1.751 կմ² է, բնակչությունը՝ 85.579 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Քորվալիս բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1847 թ.։
It Was Always You

«It Was Always You», ամերիկյան Maroon 5 փոփ ռոք խմբի երգն է։ Այն թողարկվել է 2014 թվականի հուլիսի 29-ին և ընդգրկվել է խմբի «V» անվանումը կրող հինգերորդ ստուդիական ալբոմում։


== Կառուցվածք ==
Երգը գրվել է Ադամ Լևինի, Սեմ Մարտինի, Ջեյսոն Էվիգանի, Մարկուս Լոմաքսի, Ջորդան Ջոնսոնի և Ստեֆան Ջոնսոնի կողմից։ Այն էլեկտրոփոփ ոճի երգ է, որը այն մասին է, թե ինչպես է ընկերությունը վերածվում սիրո։ Կրկներգում Ադամ Լևինը երգում է․ «Դա միշտ եղել ես դու / Չեմ կարող հավատալ, որ չէի կարողանում տեսնել դա այս ողջ ընթացքում, այս ողջ ընթացքում / Դա միշտ եղել ես դու / Հիմա ես գիտեմ, թե ինչու իմ սիրտը չէր բավարարվում, բավարարվում»։


== Հիթ-շքերթներ ==


=== Շաբաթական հիթ-շքերթներ ===


=== Տարեվերջյան հիթ-շքերթներ ===


== Թողարկման պատմություն ==


== Ծանոթագրություններ ==
Աստերոիդների ցանկ (184401-184500)

Աստերոիդների ցանկ (184301-184400)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (184501-184600)
 Աստերոիդների ցանկ (184301-184400)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (184501-184600)