armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Խաչապուրի

Խաչապուրի (վրաց.՝ ხაჭაპური խաճապուրի), վրացական խոհանոցի կերակուր է, ազգային հացաբուլկեղենի տեսակ, որն իրենից ներկայացնում է պանրով բլիթ։
Անվանումն առաջացել է «թթվասեր» (ხაჭო — «խաճո») և «հաց» (პური ` արտասանվում է «պուրի»։ Սակայն երբեմն թխվածքը լինում է մսով և ձկան մսով, բայցևայնպես կրկին անվանում են խաչապուրի, որը սխալ է։


== Պատմություն ==
Բացի խաչապուրիից Վրաստանում գոյություն ունի լոբիանի (լոբիով տափակ կարկանդակ), կուբդարի (համանման կարկանդակ մսով)։ Խաչապուրիի մոտիկ ազգականն է բալկարոկարաչևյան խիչին (պանրակարտոֆիլային լոշիկներ կամ մսային լցոնով) և օսեթական թխվածքի որոշ տեսակներ։
2010 թվականին Վրաստանի սեփականության ազգային ինտելեկտուալ կենտրոնը ընդունեց օրիանագիծ «խաչապուրիի» անվանման վերաբերյալ։ 2011 թվականի սեպտեմբերին Վրաստանի կառավարությունը արտոնագրեց խաչապուրին և մի շարք այլ ազգային կերակուրներ։


== Պատրաստում ==
Խաչապուրիի պատրաստման շատ տեսակներ կան՝ մեգրելական, իմերեթական, աջարական և այլն։ Կան նաև տեսքով շատ տարբեր. իմերեթական խաչապուրին կլոր է, մեգրելականը նույնպես, բայց վերևից պատված են սուլուգունի պանրի շերտով, աջարական խաչապուրին նավակաձև է ու ձվով լցված, ռաչինականը՝ կլոր, լոբու լցոնով, եփված ռաչինական բեկոնով։
Լցոնի դասական տարբերակը իմերեթական պանիրն է (չկինտի-քվելի)։ Չնայած ընդունված կարծրատիպին՝ խաչապուրիի լցոնի մեջ սուլուգունի չի մտնում։
Խմորի ավանդական տեսակներից կարելի է համարել անթթխմորը, «ամոքահունց խմոր». խմորիչի բացակայությունը որոշ չափով լրացնում են մածունի մեջ եղած կաթնաթթվային օրգանիզմների հաշվով։ Բացի մածնով ավանդական խմորից կան նաև կրոնական ծիսական տարատեսակներ՝ խմորիչով և աղի(սրանք վերջին շրջանում նորամուծություններ են)։
Թխվածքը պատրաստվում է թավայի վրա, եթե պատրաստված է մածունով ու թխվում է ջեռոցում, եթե խմորիչով է կամ աղի։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պատրաստենք միասին. Խաչապուրի
Նախանվագ

Նախանվագը կամ նախաբանը երաժշտական ստեղծագործության կամ նրա որևէ մասի ներածական բաժինն է, որը կանխազգալ է տալիս դրանց բնույթը կամ հակադրության սկզբունքով ցայտուն դարձնում դրանց սկսվելը։ Պարզագույն դեպքերում (օրինակ, դասական ռոմանսներում ու երգերում) բաղկացած է լինում
կատարողին և ունկնդրողին «տրամադրող» ներածական (հաճախ՝ միայն ներդաշնակային) մի ֆրազից։ Ավելի նշանակալի դեպքերում պարունակում է ինքնուրույն ցայտուն թեմա, որ ստեղծագործության (կամ՝ նրա մասի) հետագա շարադրման մեջ ևս հանդես գալով, մասնակցում է զարգացման ընդհանուր պրոցեսին (օրինակ, Չայկովսկու չորրորդ սիմֆոնիայի առաջին մասում)։ Երբեմն նախանվագը ավարտված պիես է հաջորդող հիմնական հատվածի թեմայով կամ դրանից անկախ (օրինակ, Ժորժ Բիզեի «Կարմեն» օպերայի նախանվագ, որ կոչվում է նաև պրեչյուդ, և գործողությունների միջև կատարվող նախանվագները, որ կոչվում են «անտրակտ»)։ Խոշոր ստեղծագործության ընդհանուր գաղափարը կամ կոնցեպցիան ամփոփ վերարտադրող նախանվագը կոչվում է նաև նախերգանք (օրինակ, Րիխարդ Վագների «Լոհենգրին» օպերայում)։
Ելբանիխա

Ելբանիխա, գետ Ռուսաստանում, հոսում է Ալթայի Հանրապետությունում, Ալթայի երկրամասում։ Գետաբերանը գտնվում է Կամիշենկա գետի ձախ ափից 16 կիլոմետր հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 15 կիլոմետր է։


== Ջրագրության տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցման պետական տվյալների համաձայն՝ գետը պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, Օբ գետի ջրօգտագործման մասն է Բիա և Կատուն գետերի՝ մինչև Բարնաուլ թափվելը։ Ելբանիխան Վերին Օբի գետային ենթաավազանն է մինչև Տոմի թափվելը։ Վերին Օբի գետային ավազանն է մինչև Իրտիշ թափվելը։
Աշխարհատեղեկատվական համակարգի ՌԴ տարածքի ջրատնտեսական շրջանացման տվյալներով՝

Ջրային գրանցման տվյալների կոդ՝ 13010200312115100009853
Հիդրոլոգիական ստուգման կոդ՝ 115100985
Ավազանի կոդ՝ 13.01.02.003
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրության ծավալի համար՝ 15
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրության թողարկում՝ 1


== Ծանոթագրություններ ==
Թամարա Աստաֆևա

Թամարա Արկադևնա Աստաֆևա (1937, Զիրյանկա, Յակուտիայի Ինքնավար Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետություն, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), սովետական, ռուս մանկաբույժ։ ԽՍՀՄ ժողովրդական բժիշկ (1985)։ 


== Կենսագրություն ==
Թամարա Աստաֆևան ծնվել է 1937 թվականի մարտի 14-ին Զիրյանկայում (Սախա-Յակուտիայի Հանրապետություն)։ 
Մեկ տարի չանցած ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Նովոսիբիրսկ։ 12 տարեկանում ընտանիքը կրկին տեղափոխվել է Կեմերովոյի մարզի Կիսելյովսկ քաղաք։
Ավարտելուց հետո ընդունվել է Տոմսկի պետական բժշկական ինստիտուտ։
1963 թվականին ավարտել է ինստիտուտը և ուղարկվել Տոմսկի մարզի Ասինո քաղաքի կենտրոնական հիվանդանոց, որտեղ դարձել է մանկական բաժանմունքի վարիչ։ 1965 թվականից շրջանային մանկաբույժ էր։
Նա հիվանդանոցի արհմիության նախագահն էր։
1972 թվականին անդամագրվել է Խորհրդային Միության Կոմունիստական կուսակցությանը։
Մինչ 2006 թվականը աշխատել է մանկական կլինիկայում, սակայն կաթվածի պատճառով ստիպված է եղել թողնել բժշկական պրակտիկան։ Այնուհետև հինգ տարի որպես բժիշկ աշխատել է Ասինովսկի ավտոմոբիլային տրանսպորտի ձեռնարկությունում, որից հետո անցել է թոշակի։
Ապրում է Ասինոյում։


== Ընտանիք ==
Ապագա ամուսնու՝ Անատոլիի հետ ծանոթացել է 1964 թվականին պարահրապարակում։ Ունեն երկու երեխա՝ Սվետլանան (տեղական մանկական հիվանդանոցի բուժքույր) և Արկադին (Տոմսկի ռազմաբժշկական ակադեմիայի դասախոս)


== Մրցանակներ և կոչումներ ==
ԽՍՀՄ ժողովրդական բժիշկ (1985)
«Պատվո նշան» շքանշան (1972)
Շնորհակալագրեր Ռուսաստանի Դաշնության Առողջապահության նախարարությունից (1976, 1980, 1984)
Արհմիության կենտրոնական կոմիտեի պատվոգիր և շնորհակալագիր (1989, 1996)
Գրանցված է Տոմսկի շրջանի առողջապահական աշխատողների Պատվո գրքում


== Ծանոթագրություններ ==
Շվեյցարական ազգային թանգարան

Շվեյցարական ազգային թանգարան (գերմ.՝ Landesmuseum), գտնվում է Շվեյցարիայի ամենամեծ քաղաքում՝ Ցյուրիխում, Ցյուրիխի կենտրոնական կայարանի հարևանությամբ։


== Պատմություն ==
Թանգարանի շենքը կառուցվել է 1898 թվականին էկլեկտիկական ոճով, ճարտարապետ Գուստավ Գուլլեմի կողմից ֆրանսիական վերածննդի դարաշրջանի քաղաքային դաստակերտի տեսքով։ Թանգարանի տպավորիչ ճարտարապետությունը՝ տասնյակ աշտարակներով, բակերով և զբոսայգով, Զիլի և Լիմմատ գետերի միջև գտնվող կղզու վրա այն դարձնում է Ցյուրիխի Հին քաղաքի գլխավոր տեսարժան վայրերից մեկը։ 
Թանգարանի մշտական ցուցադրություններն այցելուներին ներկայացնում են Շվեյցարիայի պատմությունը նախապատմական ժամանակներից մինչև մեր օրերը։ Թանգարանի հավաքածուն տեղակայված է չորս հարկերում` առաջինում տեղակայված են նյութական մշակույթի նախապատմական և վաղ պատմական շրջանի հուշարձանները, երկրորդում` Շվեյցարիայի պատմությանը նվիրված պատկերասրահը, երրորդ և չորրորդ հարկերում `ցուցանմուշներ, որոնք պատմում են շվեյցարացիների կենսակերպի, ինչպես նաև զինանշանների հավաքածուի մասին։ Ուշագրավ և հարուստ էր գոթական արվեստի, ասպետական մշակույթի, քրիստոնեական փայտե քանդակների, պաննոների և փորագրված խորանների հավաքածուն։ Ցունֆտհաուս ցուր Մեյսենում՝ նախկին Ֆրաումյունստերի աբբայության հարևանությամբ, գտնվում է շվեյցարական ազգային թանգարանին պատկանող ճենապակե և կավե իրերի հավաքածուն։ Բացի այդ, թանգարանում ընդգրկված է հավաքածուների պատկերասրահը, որտեղ ցուցադրվում են շվեյցարական կահույքը, զինանոցի աշտարակը, Մուրտենի ճակատամարտի համայնապատկերը և մետաղադրամների սենյակը, որտեղ ներկայացված են 14-16 դարերի շվեյցարական մետաղադրամները, ինչպես նաև որոշ միջնադարյան մետաղադրամներ։
2009 թվականին ցուցասրահի զգալի մասի  նորոգման աշխատանքներն ավարտվեցին։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք
Կոկռե

Կոկռե (էստ․՝ Kokre), գյուղ Էստոնիայի Լյաենեմաա նահանգի Մառտնա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 12 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Էվոլյուցիոն էկոլոգիայի և հնագիտության թանգարան

Վոլգոգրադի պետական համալսարանի Վոլժսկիի մասնաճյուղի Էվոլյուցիոն էկոլոգիայի և հնագիտության թանգարան (ռուս.՝ Музей эволюционной экологии и археологии), ստեղծվել է 1998 թվականի սեպտեմբերին Վոլգոգրադի պետական համալսարանի Վոլժսկիի մասնաճյուղի գիտխորհրդի որոշմամբ և տնօրեն Մ. Մ. Գուզևի հրամանով՝ «ապահովելու պատմության ու միջազգային հարաբերությունների և էկոլոգիայի ու բնօգտագործման ուսանողների կրթական գործընթացը»։
Թանգարանը զբաղեցնում է 100 քառակուսի մետր ցուցահանդեսային տարածք, ունի երեք սրահ, որտեղ ներկայացված են ավելի քան երկու հազար եզակի ցուցանմուշներ Վոլգոգրադի մարզի բոլոր վարչական շրջաններից։ Ցուցահանդեսային նմուշների համար հիմք են հանդիսանում հնէաբանական, երկրաբանական, հնագիտական ​​հավաքածուները, մուլյաժներ, մոդելներ, քանդակներ, պանոներ։ Ֆոնդերը համալրվել են թանգարանի աշխատակիցների իրականացրած երկրաբանական փորձերի ու արշավների նյութերով, ինչպես նաև Վոլգոգրադի պետական համալսարանի «Գյուլիստան» հնագիտական ​​խմբի կողմից։
Թանգարանում գիտա-ուսումնամեթոդական աշխատանքները, ի սկզբանե, իրականացվել են ինստիտուտի ուսումնական ծրագրերին համապատասխան։  Այստեղ պարբերաբար կազմակերպվում են սեմինարներ և գործնական պարապմունքներ երկրաբանությունից, հնէաբանությունից, ինչպես նաև մշակութային ուսումնասիրություններից և պատմությունից։ Ի տարբերություն ոլորտային բուհական մյուս թանգարանների, Վոլգոգրադի պետական համալսարանի թանգարանը ինքնակամ ստանձնել է քաղաքի մշակութային և կրթական գործառույթը։ Ամեն տարի թանգարան է այցելում տարբեր տարիքային խմբերի ավելի քան 1000 ուսանող։ 2004 թվականին թանգարանը «Իմ սիրելի քաղաք Վոլժսկի» դպրոցական թանգարանների քաղաքային մրցույթում արժանացել է դիպլոմի։
Թանգարանը կազմակերպում է էքսկուրսիաներ ինստիտուտում կազմակերպված միջազգային գիտաժողովների պատվիրակների, հասարակական կազմակերպությունների ներկայացուցիչների համար։ Թանգարանի հյուրերի շարքում են եղել ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի աշխատակիցներ, մարզային և պետական դումայի պատգամավորներ, ԱՄՆ-ի և այլ երկրների գիտնականներ։


== Արտաքին հղումներ ==
«Сайт музея "Эволюционной экологии и археологии" ВГИ (филиала) ВолГУ»։ Արխիվացված օրիգինալից 2012-03-20-ին։ Վերցված է 2020-09-14 
«Официальный сайт Волжского гуманитарного института (филиала) Волгоградского государственного университета»։ Արխիվացված օրիգինալից 2012-03-20-ին։ Վերցված է 2018-06-15
Կոլոդլիվայա

Կոլոդլիվայա (ռուս.՝ Колодливая), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Յոժուգա գետի ձախ ափին՝ 51 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 33 կմ է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 03030000112103000048570
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 103004857
Ավազանի կոդը - 03.03.00.001
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 03
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 0


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Միլիչի

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Միլիչի (այլ կիրառումներ)
Միլիչի  (բոս․՝ Milići, սերբ.՝ Милићи / Milići, խորվ.՝ Milići), քաղաք Սերբական Հանրապետության հյուսիսարևելյան մասում (Սրեբրենիցա քաղաքից արևմուտք)։ Համանուն համայնքի վարչական կետնրոնը Բիելինա շրջանում։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2013 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ քաղաքի բնակչությունը կազմում է 2 368 մարդ, իսկ համայնքի բնակչությունը՝ 16 038 մարդ։
1991 թվականի մարդահամարի համաձայն՝ քաղաքում ապրել է 2 414 մարդ, որոնցից՝

սերբեր - 2.229 (92,33 %)
հարավսլավներ - 28 (1,15 %)
բոսնիական մուսուլմաններ - 107 (4,43 %)
խորվաթներ - 3 (0,12 %)
այլազգիներ - 47 (1,94 %)Ընդամենը՝ 2414 մարդ


== Ծանոթագրություններ ==

Official results from the book Ethnic composition of Bosnia-Herzegovina population, by municipalities and settlements, 1991. Census, Zavod za statistiku Bosne i Hercegovine - Bilten no.234, Sarajevo 1991.


== Արտաքին հղումներ ==
Վերա Պավլենկո

Վերա Իվանովնա Պավլենկո (ուկրաիներեն՝ Віра Іванівна Павленко, հուլիսի 4 (17), 1912, Դնեպր, Ռուսական կայսրություն - հունիսի 2, 1991(1991-06-02), Կիև, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), խորհրդային նկարչուհի, պետրիկովյան նկարազարդման վարպետ, ՈւԽՍՀ ժողովրդական ստեղծագործության վաստակավոր վարպետ (1960)։ Հայտնի է որպես ճենապակու վրա պետրիկովյան նկարազարդման հիմնադիրներից մեկը։


== Կենսագրություն ==
Վերա Պավլենկոն ծնվել է Եկատերինոսլավ քաղաքում (այժմ՝ Դնեպր), սակայն մանկությունն անցել է  Պետրիկովկայում։ Մայրը` Պրասկովյա Պավլենկոն, եղել է 20-րդ դարի սկզբին պետրիկովյան նկարչության ամենահայտնի վարպետներից մեկը։ 1944 թվականից Վերա Պավլենկոն աշխատել է Կիևի փորձնական կերամիկական-գեղարվեստի գործարանում`պետրիկովյան նկարչության մյուս վարպետների` Մարֆա Տիմչենկոյի, Վերա Կլիմենկո-Ժուկովայի, Պելագեյա Գլուշչենկոյի և քրոջ՝ Գալինա Պավլենկո-Չերնիչենկոյի հետ։ Հիմնականում աշխատել է ճենապակու և թղթի վրա։ Արվեստագետի ստեղծագործությունների հարուստ հավաքածուն պահվում է Ուկրաինական դեկորատիվ արվեստի պետական թանգարանում։


== Գրականություն ==
Глухенька Н. Петриківські розписи. Київ: Мистецтво, 1973.
Петриківський розпис: Книга-альбом / упорядник О. І. Шестакова. Київ: Мистецтво, 2016. 240 с


== Ծանոթագրություններ ==
Գվարա (Քոբուլեթի շրջան)

Գվարա (վրաց.՝ გვარა), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Աջարիայի Ինքնավար Հանրապետության Քոբուլեթի շրջանում։


== Դիրք ==
Գտնվում է ծովի մակարդակից 20 մետր բարձրության վրա։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 1089 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Խրյացկա

Խրյացկա (ուկրաիներեն՝ Хряцька), գյուղ Ուկրաինայի Չեռնովցիի մարզի Հերցայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Խրյացկա գյուղում բնակվում էր 1 992 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ուրցաձոր

Ուրցաձոր, գյուղ Հայաստանի Արարատի մարզում, Արարատի տարածաշրջանում, Ուրցաձոր համայնքում, Վեդի քաղաքից 9 կմ արևելք, իսկ մարզկենտրոնից 26 կմ հեռավորության վրա, Գեղամա լեռների հարավարևմյտան փեշերին։


== Պատմություն ==
Գյուղը հիմնադրվել է 1873 թվականին։ Նախկինում ունեցել է Կարաբագլար Ներքին, Չիման, Ուրծաձոր անվանումները։ Ուրցաձոր է վերանվանվել 1978 թվականին։
Գյուղից 7 կմ հյուսիս-արևմուտք գտնվում է Խոսրովի անտառի արգելոցը, որտեղ կան 3 եկեղեցիների ավերակներ։ Ուրցաձորի մոտակա Կոտուց սարի լանջին աղբյուրի մոտ կա հին գերեզման, որն ըստ ավանդության Խոսրով Բ թագավորի գերեզմանն է։
Գյուղը տեղադրված է Վեդի գետի հովտում, Ուրծի լեռների լանջերին։ Ծովի մակարդակից ունի 1075 մ բարձրություն։


== Կլիմա ==
Կլիման չոր, խիստ ցամաքային է։ Ձմեռները սկսվում են դեկտեմբերի կեսերին, հունվարյան միջին ջերմաստիճանը տատանվում է -3-ից -5°C։ Ամառը տևական է՝ մայիսից մինչև հոկտեմբեր, օդի միջին ամսական ջերմությունը հասնում է 24-ից 26°C, իսկ առավելագույնը՝ 42°C։ Հաճախ լինում են խորշակներ, որնոք զգալի վնաս են հասցնում գյուղատնտեսությանը։ Մթնոլորտային տարեկան տեղումների քանակը 250-300 մմ է։ Բնական լանդշաֆտները կիսաանապատներ են, որոնք ոռոգման ընթացքում վերածվել են կուլտուր-ոռոգելի լանդշաֆտի։ Ագրոկլիմայական տեսակետից համայնքն ընկած է բացարձակ ոռոգման գոտում։
Ունի արտեզյան աղբյուրներ։


== Բնակչություն ==
Ըստ ՀՀ 2011 թ. մարդահամարի արդյունքների` Ուրցաձորի մշտական բնակչությունը կազմել է 2587, առկա բնակչությունը` 2495 մարդ, բնակչության փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում` ստորև.


== Տնտեսություն ==
Գյուղն ունի առկա 806 տնտեսություն, դպրոց, գրադարան, հիվանդանոց, կապի հանգույց։ Համայնքի տնտեսության մասնագիտացման ճյուղը գյուղատնտեսությունն է, համախառն բերքի մեծ մասը տալիս է բուսաբուծությունը։ Գյուղատնտեսական նշանակության հողերը կազմում են շուրջ 5944 հա։ Համայնքի հողերի հիմնական մասն օգտագործվում են որպես վարելահողեր՝ զբաղեցնելով մոտ 765 հա։ Զբաղվում են դաշտավարությամբ, բանջարաբուծությամբ, ծխախոտագործությամբ։ Մշակում են բանջարաբոստանային, հացահատիկային և կերային կուլտուրաներ։ Զբաղվում են խոշոր և մանր եղջերավոր անասնապահությամբ, թռչնաբուծությամբ։
Արդյունաբերություն չունի։


== Տես նաև ==
Ուրցաձորի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Արարատի մարզ)


== Ծանոթագրություններ ==

Ուրցաձոր Archived 2014-09-12 at the Wayback Machine.


== Արտաքին հղումներ ==
Արարատի մարզպետարան Archived 2012-04-13 at the Wayback Machine.
Իշխան Պետրոսի և իշխանուհի Ֆևրոնյայի հուշարձան (Բատայսկ)

Իշխան Պետրոսի և իշխանուհի Ֆևրոնյայի հուշարձան (ռուս.՝ Памятник князю Петру и княгине Февронии), քանդակագործական ստեղծագործություն, որը տեղադրված է Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Բատայսկ քաղաքի կենտրոնում։ Ռուսաստանի տարածքում գոյություն ունի Պետրոսի և Ֆևրոնյայի ավելի քան 10 հուշարձան։


== Պատմություն ==
Իշխան Պետրոսի և իշխանուհի Ֆևրոնյայի հուշարձանի բացումը տեղի է ունեցել 2011 թվականի նոյեմբերի 3-ին Բատայսկում։ Քանդակը պատկերում է Մուրոմի իշխան Յուրի Վլադիմիրովիչի երկրորդ որդուն` իշխան Պետրոսին, և նրա կնոջը` Ֆևրոնյային, որոնք, ըստ ավանդույթների, հաղթահարել են բարդ ճանապարհ դեպի ամուսնական երջանիկ կյանք։
Նրանք դասվել են սրբերի շարքին։ Հուշարձանը տեղադրվել է Ռոստովի և Նովոչերկասկի մետրոպոլիտ Մերկուրիի օրհնությամբ` Ռոստովի մարզի նահանգապետ Վասիլի Գոլուբևի աջակցությամբ։
Հուշարձանը պատրաստելու համար օգտագործվել է բրոնզ։ Հուշակոթողը գտնվում է քաղաքի մշակութային-ժամանցային կենտրոնի մուտքի մոտ։ Արձանի հեղինակը քանդակործ Սերգեյ Իսակովն է։ Պատրաստելու աշխատանքը տևել է մոտ 6 տարի։ Քանդակի քաշը 2 տոննա է, բարձրությունը պատվանդանի հետ մոտ 4 մետր է։ Իշխան Պետրոսը և իշխանուհին Ֆևրոնյան պատկերված են դեպի երկինք աղավնի արձակելիս։ Վերևից նորապսակներին նայում է հրեշտակը, որը, ըստ հեղինակի, պետք է երաշխավորի նրանց ամուսնության հարատևությունը։
2015 թվականի հուլիսին առաջին անգամ անցկացվել է եկեղեցական մաղթանք իշխան Պետրոսի և իշխանուհի Ֆևրոնյայի հուշարձանի մոտ։ Նրա ժամանակ ընթերցվել է օրհներգություն ընտանիքի և ամուսնության հովանավոր մուրոմցի հրաշագործների պատվին։ Միջոցառմանը մասնակցել է Ազովի գործակալության ավելի քան 25 քահանա։ Իսկ բուն արարողությանը ներկա եղել ուղղափառ դավանանքի 100-ից ավելի քաղաքացի։


== Ծանոթագրություններ ==
Բանյոյի գերեզմանատուն

Բանյոյի գերեզմանատուն (ֆր.՝ Cimetière parisien de Bagneux), գերեզմանոց, գտնվում է Փարիզից հարավ՝ Բանյո քաղաքի Օ-դը-Սեն դեպարտամենտի Մարքս Դորմուա պողոտայում։ Փարիզի երեք գերեզմանատներից մեկը (Պանտենի և Տյեի հետ միասին), որը գտնվում է քաղաքային տարածքից դուրս, մակերեսով դրանցից ամենափոքրը։ Բանյոյի գերեզմանատունը բաց է նոր գերեզմանների համար։ Ներկայումս այնտեղ ավելի քան 83 հազար գերեզման կա, ընդ որում՝ թաղված մարդկանց թիվը ամսական միջինը 300-ով ավելանում է։


== Պատմություն ==
Գերեզմանատունը բացվել է 1886 թվականի նոյեմբերի 15-ին Պանտենի գերեզմանատան հետ միաժամանակ։ Սկզբում այստեղ թաղվել Է Օսկար Ուայլդը, մինչև նրա աճյունը տեղափոխվել է Պեր Լաշեզ գերեզմանատուն։ Ի սկզբանե այստեղ թաղվել է նաև Ամեդեո Մոդիլիանիի սիրուհի, նրա միակ երեխայի մայր, մոդել և դերասանուհի Ժաննա Էբյութերնը (1898-1920)։ Քանի որ Ժաննա Էբյութերնն ինքնասպանություն է գործել, նրա ընտանիքը չի կարողացել անմիջապես թույլտվություն ստանալ նրա մարմինը Պեր-Լաշեզ գերեզմանատանը թաղելու համար, և նման թույլտվություն է ստացել միայն 1930 թվականին՝ աճյունը տեղափոխելով նշված գերեզմանատուն, որտեղ ներկա պահին հանգչում է Մոդիլիանիի կողքին։
Այժմ գերեզմանոցում ամփոփված այլ հայտնիների թվում են ինքնուս նկարիչ Անրի Ռուսոն, բանաստեղծ և գրող Ֆրանսիս Կարկոն, դրամատուրգ Ալֆրեդ Ժարրին, դերասան Մարսել Դալիոն, կինոռեժիսորներ Ժան Վիգոն և Կլոդ Բերրին, ՖԻՖԱ-ի բազմամյա նախագահ Ժյուլ Ռիմեն, ինչպես նաև մի շարք ռուս գաղթականներ, այդ թվում նկարիչներ Պյոտր Նիլուսը և Յուրի Աննենկովը, կոմպոզիտոր Իվան Վիշնեգրադսկին։
Գերեզմանոցի երկու հատված առանձնացվել է Առաջին և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմների տարիներին Ֆրանսիայում զոհված բրիտանացի զինվորների թաղման համար։


== Հուշարձաններ և տեսարժան վայրեր ==
Գլխավոր մուտքի մոտ (45, Բանյոյի Մարքս-Դորմոյա պողոտա) գտնվում է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Ֆրանսիայի համար զոհված հրեա զինվորների հուշարձանը, որտեղ անցկացվում են հիշատակի ամենամյա արարողություններ։
Վարշավայի գետտոյի հուշարձանները
Համակենտրոնացման ճամբարների հուշարձանները
Դե Մոնրուժ ավենյուում կանգնեցվել է պատ՝ նվիրված Հոլոքոստի զոհերին, որոնք գերեզման չունեն։
Հիմնական ծառուղու վերջում կանգնած է հրաշալի մայրի (դասակարգված ծառ)։


== Պատկերասրահ ==
Բանյոյի գերեզմանատուն

		
		
		
		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Кладбище Баньё на ресурсе Find a Grave
Սերավալե Սկրիվիա

Սերավալե Սկրիվիա  (իտալերեն՝ Serravalle Scrivia, պիեմ.՝ Seraval Scrivia), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Ալեսանդրիա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 6209 մարդ (2008)։ Բնակչության խտությունը՝ 388 մարդ/կմ²։ Տարածքը կազմում է 16 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 15069։ Հեռախոսային կոդ՝ 0143։


== Ժողովրդագրություն ==


== Արտաքին հղումներ ==
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ(իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.


== Ծանոթագրություններ ==
Պոդյազովնի

Պոդյազովնի (ուկրաիներեն՝ Підязівні), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Ռատնովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պոդյազովնի գյուղում բնակվում էր 27 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,492 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 54,88 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Վերխնի Բեգենյաշ

Վերխնի Բեգենյաշ (ռուս.՝ Верхний Бегеняш, բաշկիրերեն՝ Үрге Бәгәнәш), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Աուրգազինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 101 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Վիկտոր Գրիշին

Վիկտոր Գրիշին  (ռուս.՝ Ви́ктор Васи́льевич Гри́шин, սեպտեմբերի 5 (18), 1914, Սերպուխով, Մոսկվայի մարզ, Ռուսական կայսրություն - մայիսի 25, 1992(1992-05-25), Մոսկվա, Ռուսաստան), խորհրդային քաղաքական գործիչ, ԽՄԿԿ անդամ (1939)։ Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս (1974)։
Ավարտել է ԽՄԿԿ ԿԿ-ին կից բարձրագույն կուսակցական դպրոցը։ 1937-1950 թվականներին ղեկավար աշխատանք է կատարել Սերպուխովում, ապա՝ Մոսկվայում։ 1956 թվականից եղել է ՀԱՄԽ-ի նախագահ, 1967 թվականից՝ ԽՄԿԿ Մոսկվայի քաղկոմի առաջին քարտուղար։ ԽՄԿԿ ԿԿ-ի անդամ 1952 թվականից, 1961 թվականից՝ ԽՄԿԿ ԿԿ-ի Նախագահության, 1966 թվականից՝ քաղբյուրոյի անդամության թեկնածու, 1971 թվականից՝ ԽՄԿԿ ԿԿ-ի քաղբյուրոյի անդամ։ ԽՍՀՄ 3-9-րդ գումարումների Գերագույն սովետի դեպուտատ է, 1967 թվականից՝ Գերագույն խորհրդի Նախագահության անդամ։
Կոնստանտին Չերնենկոյի կյանքի վերջին ամիսներին Գրիշինը համարվել է գլխավոր քարտուղարի պաշտոնում փոխարինելու հավանական հավակնորդ և հնարավոր  այլընտրանք Միխայիլ Գորբաչովին։
Պարգևատրվել է Լենինի 3 և «Պատվո նշան» շքանշաններով։


== Ծանոթագրություններ ==
Վալդեմադերա

Վալդեմադերա (իսպ.՝ Valdemadera), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում, գտնվում է Ռիոխա պրովինցիայում՝ Ռիոխա (Լոգրոնիո) ինքնավար համայնքի կազմում։ Մտնում է Առնեդո շրջանի (կոմարկայի) կազմի մեջ։ Զբաղեցնում է 13,93 կմ2 տարածք։ Բնակչությունը կազմում է 9 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Գտնվում է պրովինցիայի վարչական կենտրոնից 96 կմ հեռավորության վրա։


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք Archived 2004-02-06 at the Wayback Machine.
Քուրդալլար

Քուրդալլար, գյուղ Արևելյան Հայաստանի Ելիզավետպոլի նահանգի Ելիզավետպոլի գավառում։


== Բնակչություն ==
1908 թվականին գյուղն ունեցել է 405 կովկասի թաթար բնակիչ։


== Տես նաև ==
Ելիզավետպոլի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Պավել Ալեքսանդրով (մաթեմատիկոս)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Պավել Ալեքսանդրով (այլ կիրառումներ)Պավել Սերգեևիչ Ալեքսանդրով (ապրիլի 25 (մայիսի 7), 1896, Նոգինսկ, Ռուսական կայսրություն - նոյեմբերի 16, 1982(1982-11-16), Մոսկվա, ԽՍՀՄ), ռուս խորհրդային մաթեմատիկոս։ Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունների Միության ԳԱ ակադեմիկոս (1953), արտասահմանյան մի շարք ակադեմիաների և գիտական ընկերությունների անդամ։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է ապրիլի 25-ին (մայիսի 7), Մոսկվայի մարզի Բոգորոդսկ (նախկին Նոգինսկ) քաղաքում։ Ալեքսանդրովը գիտական գործունեությունն սկսել է բազմությունների տեսաթյան և իրական փոփոխականի ֆունկցիաների տեսության բնագավառում։
Այնուհետև Պավել Ալեքսանդրովը Ուրիսոնի հետ միասին զբաղվել է աոս/ուոգիայի հարցերով, ստեղծել տարածությունների տեսության երկու հիմնական բաժիններ՝ կոմպակտ և բիկոմպակտ տարածությունների տեսությունները, էապես առաջ է մղել չափողականության տեսությունը։ Ալեքսանդրով սովետական տոպոլոգիական դպրոցի հիմնադիրն է և ղեկավարը։


== Մրցանակներ ==
Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս է (1969), Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունների Միության պետական մրցանակի դափնեկիր (1943)։


== Ծանոթագրություններ ==
Վիլա Պավան

Վիլա Պավան (պորտ.՝ Vila Pavão), համայնք Բրազիլիայում՝ Էսպիրիտու Սանտու նահանգի կազմում։ Գտնվում է Էսպիրիտու Սանտու նահանգի հյուսիսարևմտյան մարզում։ Մտնում է Նովա Վենեսիայի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 9.244 մարդ՝ 2020 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 432,741 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 19,6 մարդ/կմ²։


== Պատմություն ==
Քաղաքը հիմնադրվել է 1990 թվականի հուլիսի 1-ին


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 31.844.113,00 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 3.783,76 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է 0,688 (տվյալները՝ ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)։


== Ծանոթագրություններ ==
Միխայլովկա (գյուղ, Կույուրգազինսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՄիխայլովկաՄիխայլովկա (ռուս.՝ Михайловка, բաշկիրերեն՝ Михайловка), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կույուրգազինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 282 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Գուգուշ

Գուգուշ (պարսկերեն՝ گوگوش), իսկական անունը Ֆաիղե Աթեշին, մայիսի 5, 1950(1950-05-05) կամ մայիսի 7, 1949(1949-05-07), Թեհրան, Իրան), պարսիկ դերասանուհի և երգչուհի։ 1970-ական թվականներին Իրանի ամենահայտնի երգչուհիներից ու դերասանուհիներից էր։ Հայտնի է նաև Թուրքիայում, Հարավային Կովկասում, ԱՄՆ-ում, Միջին Ասիայում։ ԽՍՀՄ-ում հայտնի է դարձել «Երկար գիշերը» ֆիլմից։


== Կյանք և արվեստ ==

Գուգուշը ծնվել է Թեհրանի Սարիչեշմե փողոցում, Սաբեր և Նասրին Աթաշինների ընտանիքում։ Հիանալի ձայնի ապագա կրողը դեռևս մանկության տարիներին սկսել է հոր հետ ելույթ ունենալ բեմի վրա։ Դեռևս 7 տարեկանից նկարահանվել է ֆիլմերում։ 1971 թվականին Կաննում երգել է «Retour de la ville» և «J’entends crier je t’aime» երգերը ֆրանսերենով և զբաղեցրել է առաջին տեղը։
Նրա բեմական անունը հոր հայազգի ընկերոջ՝ Թեհրանում ճանաչված երգիչ Գուգուշ (Գուրգեն) Վանաքիի անունն է, որի հետ մանկության տարիներին համերգներ է ունեցել, իսկ հայրը կրկեսային համարներ է ցուցադրել։
Գուգուշը տիրապետում է պարսկերենին, երգում է պարսկերենով, ադրբեջաներենով, հայերենով, անգլերենով, իտալերենով, իսպաներենով և ֆրանսերենով։ Իր հայրենի Իրանում նա մնում է որպես նորաձևության սիմվոլ և վայելում է հսկայական ժողովրդականություն։ Սակայն իրանական Իսլամական հեղափոխությունից հետո 1979 թվականին արգելեցին նրա ելույթը հայրենի Իրանում։ 2000 թվականից նա տեղափոխվում է Հյուսիսային Ամերիկա՝ Լոս Անջելես, որտեղ և ցայսօր էլ ապրում և շարունակում է իր ստեղծագործական գործունեությունը։ 2002 թվականին նրա «Ղարիբի Աշինա» երգը BBC կողմից ճանաչվել է որպես Միջին Ասիայի ամենահայտնի երգ։


== Ընտանիք ==
Գուգուշը ամուսնացած է եղել երեք անգամ։ Ունի մեկ որդի՝ Կամբիզին առաջին ամուսնությունից։


== Ֆիլմագրություն ==
«Վախ և հույս» (بیم و امید, 1960)
«Հրեշտակը» (فرشتۀ فراری, 1960)
«Վախի ժայռը» (1963, پرتگاه مخوف)
«Սատանի ճուտը» (شیطون بلا, 1965)
«Թեհրանի թշվառները» (گدايان تهران, 1966)
«Մեծ և փոքր» (فيل و فنجان, 1966)
«Հուսեյն Կորդ»(حسين كرد, 1966)
«Չորս քույրեր» (چهار خواهر, 1967)
«Բախտի դարպասներ» (دروازه تقدير, 1967)
«Գանձ և ջանք» (گنج و رنج, 1967)
«Հանցագործների փնտրտուքով» (در جستجوي تبهكاران, 1967)
«Երեք ցնորամիտները» (سه‌دیوانه, 1968)
«Հրեշտակների գիշերը» (شب فرشتگان, 1968)
«Յոթ երկնքի աստղը» (1968, ستاره هفت آسـمان)
«Գեղեցկության մեղքը» (گناه زيبايی, 1969)
«Լուսաբաց» (طلوع, 1970)
«Հարսանեկան վեճ» (1970, جنجال عروسی)
«Պատուհան» (1970, پنجره)
«Տաք զգացողություն» (احساس داغ, 1971)
«Անաստղ երկինք» (سـمون بی ستاره1970)
«Հիալատի»(1973, خیالاتی)
«Ամերիկուհի Մամելը» (1975, ممل امریکایی)
«Նազերին» (نازنین, 1975)
«Ուղեկիցը» (همسفر, 1975)
«Կարոտի գիշերը» (1975, شب غریبان)
«Մեղրամիս» (ماه عسل, 1976)
«Երկար գիշեր» (1977, در امتداد شب)
«Այս գիշեր ինչ որ մեկը լալիս է» (1979, امشب اشکی می ریزد)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Գուգուշի պաշտոնական կայքը
www.iranian.com : Music, Googoosh
Բիաթլոնի Եվրոպայի առաջնություն 2000

Բիաթլոնի Եվրոպայի առաջնություն 2000, (անգլ.՝ European Biathlon Championships 2000) անց է կացվել Զակոպանում 2000 թվականի հունվարի 26-ից հունվարի 30-ը։


== Մեդալների աղյուսակը ==


=== Ընդհանուր ===


=== Մեծահասակների մեջ ===


=== Երիտասարդների մեջ ===
Սաուվեռե

Սաուվեռե (էստ․՝ Sauvere), գյուղ Էստոնիայի Սաարեմաա նահանգի Կեռլա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 52 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Ենիջե (Ղազանգյոլից հյուսիս-արևմուտք)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ենիջե (այլ կիրառումներ)Ենիջե, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Խարբերդի գավառում։ Գտնվում էր Խարբերդ քաղաքից 14 կմ հարավ, Ղազանգյոլ լճից հյուսիս-արևմուտք, բարձրադիր սարավանդում։


== Բնակչություն ==
XX դարի սկզբին ուներ 80 տուն հայ բնակիչ։


== Տնտեսություն ==
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը անասնապահությունն ու երկրագործությունն էր։ Մասնակի նաև զբաղվում էին արհեստներով։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Խարբերդի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Մերկա Չոմյավոժ

Մերկա Չոմյավոժ (ռուս.՝ Мерка-Чомьявож), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Նիվշերա գետի ձախ ափին 44 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 15 կմ։


== Ջրագրության տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վիչեգդա գետն է, սկսած Սիկտիվկար քաղաքից մինչև ակունք, գետի ենթաավազանը՝ Վիչեգդա, գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների՝

Ջրային օբյեկտի կոդը հանրային գրանցմամբ — 03020200112103000017191
Կոդը ըստ հիդրոլոգիական հետազոտության (ՌԴ) — 103001719
Ավազանի կոդը — 03.02.02.001
Ծավալի համարը ըստ ՌԴ-ի — 03
Թողարկումը ըստ ՌԴ-ի — 0


== Ծանոթագրություններ ==
Յիեմպա

Յիեմպա (էստ․՝ Jõempa), գյուղ Էստոնիայի Սաարեմաա նահանգի Կեռլա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 35 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Հյուսիսային Իսուդյոն (կանտոն)

Հյուսիսային Իսուդյոն (ֆր.՝ Issoudun-Nord), Ֆրանսիայի կանտոն է, գտնվում է Կենտրոն շրջանում։ Էնդր դեպարտամենտի կանտոնն է։ Մտնում է Իսուդյոն օկրուգի մեջ։ Համաձայն 2007 թվականի մարդահամարի կանտոնի բնակչությունը 12838 մարդ էր։Կանտոնի համարը 3612 է։ Կանտոնում կա 12 կոմունա։


== Տես նաև ==
Ֆրանսիայի կոմունաներ
Ֆրանսիայի օկրուգներ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Վիճակագրության ազգային կոմիտե Archived 2007-06-29 at the Wayback Machine. (ֆր.)
Գապպենճյան

Գապպենճյան, հայկական ազգանուն։


== Ազգանունը կրողներ ==
Արշավիր Գրիգորի Գապպենճյան (1918-1982), գրաքննադատ, թարգմանիչ։
Գրիգոր Գ. Գապպենճյան (1884-1925), բանաստեղծ, բանասեր։


== Տես նաև ==
Գապենջյան


== Ծանոթագրություններ ==
Ալեչի սառցադաշտ

Ալեչի սառցադաշտ (գերմ.՝ Aletschgletscher), Ալեչի մեծ սառցադաշտ (գերմ.՝ Grosser Aletschgletscher),
հնում`(Aletsch Glacier), սառցադաշտ, որը գտնվում է Շվեյցարիայի Բերնյան Ալպեր լեռների հարավային լանջին։
Ալեչը Ալպերի ամենամեծ սառցադաշտն է։ Ալն ընդգրկում է 86.63 կմ² տարածք (1973 թվականի դրությամբ), իսկ նրան սնող  չորս ֆիռնային ավազանների հետ` մոտ 117,6 կմ² (2002 թվականի դրությամբ)։
Սառցադաշտի յուրահատկությունն այն է, որ սահելով  լանջն ի վար, այն ստեղծել է կանիոն, որը նման է մարդաստեղծ ճանապարհի։
Ալեչի սառցադաշտի ընդհանուր երկարությունը կազմում է շուրջ 24 կիլոմետր։
2001-ի դեկտեմբերին Մեծ Ալեչի սառցադաշտը ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի կողմից ընդգրկվել է Համաշխարհային ժառանգության ցանկում ՝ որպես Յունգֆրաու-Ալեչ-Բիչհորն շրջանի մաս։


== Պատկերասրահ ==

		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Долгушин Л.Д., Осипова Г.Б. Ледники. — М.: Мысль, 1989. — 447 с. — ISBN 5-244-00315-1


== Արտաքին հղումներ ==
«Ալեչի մեծ սառցադաշտ   Glaciers online-ում.»։ www.glaciers-online.net (գերմաներեն)։ Վերցված է 2019-12-04  
«Ալեչի մեծ սառցադաշտ — Aletschgletscher»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2005-03-13-ին   (PDF; 27 kB)(գերմ.)
Сайт Всемирного наследия ЮНЕСКО — региона Юнгфрау-Алеч(գերմ.)(անգլ.)
«Виртуальный тур по леднику Алеч»։ svit-navkolo.com (ռուսերեն)։ Արխիվացված է օրիգինալից 2020-07-19-ին։ Վերցված է 2019-12-04
Ապպի

Ապպի (ֆր.՝ Appy), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Միջին Պիրենեյան մարզի Արյեժ գավառում։ Մտնում է Լե Կաբան կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Ֆուա շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 09012։


== Բնակչություն ==
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 24 մարդ։


== Տնտեսություն ==
2007 թվականի տվյալներով 15 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 11-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 4-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 73,3 %, 1999 թվականին եղել է՝ 75,0 %)։ 11 աշխատունակ բնակիչներից 10-ը աշխատում էին (6 տղամարդ և 4 կին), անաշխատանք էր 1-ը (տղամարդ)։ 4 անգործունակ մարդկանցից 1-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 3-ը թոշակառու։


== Ծանոթագրություններ ==


== Տես նաև ==
Ֆրանսիայի շրջանների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
«Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ՝ Ապպի» (ֆրանսերեն)։ Արխիվացված օրիգինալից 2012-05-18-ին։ Վերցված է 2012-1-20 
«Ապպի» (ֆրանսերեն)։ cassini.ehess.fr։ Արխիվացված օրիգինալից 2013-02-03-ին։ Վերցված է 2013-01-24
Գառնիկ Մանուկյան

Գառնիկ Մանուկյան (հուլիսի 20, 1940(1940-07-20), Նորակերտ, Բասարգեչարի շրջան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - ապրիլի 4, 2021(2021-04-04), Նորակերտ, Գեղարքունիքի մարզ, Հայաստան), հայ բանաստեղծ, արձակագիր։ Հայաստանի գրողների միության անդամ (1984)։


== Կենսագրություն ==
Գառնիկ Մանուկյանը ծնվել է 1940 թվականի հուլիսի 20-ին, Վարդենիսի շրջանի Նորակերտ գյուղում (այժմ՝ ՀՀ Գեղարքունիքի մարզ)։ Ավարտել է Երևանի պետական մանկավարժական ինստիտուտի բանասիրական ֆակուլտետը։ Եղել է Նորակերտի դպրոցի տնօրեն, 2006-2011 թվականներին ղեկավարել է Գեղարքունիքի Հայաստանի գրողների միության մարզային բաժանմունքը։ 2009 թվականից դասավանդում է Վարդենիսի Վիկտոր Համբարձումյանի անվան մանկավարժական ինստիտուտում։
Առաջին բանաստեղծությունը հրատարակվել է 1961 թվականին, այնուհետև սկսել է պարբերաբար տպագրվել հանրապետական գրական մամուլում։ Բալլադների և պոեմների, գրքերի հեղինակ է։ Թարգմանվել է ռուսերեն։


== Երկեր ==
Երկու ճանապարհ (վեպ), Երևան, 2013։
Իմ աշխարհը. սուրբ սեր (բանաստեղծություններ, պոեմներ), Երևան, 2010։
Մթնշաղից առաջ (վեպ), Երևան, 2008։
Խաչված ճակատագիրը (վեպ), Երևան, 2004։
Ցավի կանչ (բանաստեղծություններ), Երևան, 2001։


== Պարգևներ ==
ՀԳՄ «Գրական վաստակի համար» մեդալ, 2011
ՀՀ վարչապետի շնորհակալագիր, 2011
ՀԳՄ, «Զորավար Անդրանիկ» համազգային միության և «Հայաստան» թերթի գրական մրցանակաբաշխության 1-ին մրցանակ՝ Զորավար Անդրանիկին նվիրված շարքի համար
«Զորավար Անդրանիկ» համազգային միության մրցանակի ասպետ


== Ծանոթագրություններ ==
Քեյքավուս I

Քեյքավուս I կամ Քեյ-Քավուս I (պարսկերեն՝ عز الدين كيكاوس بن كيخسرو), «Իզզ էդ-Դին Քեյքավուս իբնե Քեյխոսրով»; թուրքերեն՝ I. Izzeddin Keykavus), սելջուկ սուլթան։ Ղիյաս էդ-Դին Քեյխոսրով Ա-ի ավագ որդին։


== Գահաժառանգ ==
Մեանդրի դաշտում իրենց հոր մահից հետո Քեյքավուսի երկու եղբայրներ Քեյղուբադը և Քայֆերիդանը ապստամբում են իրենց եղբոր դեմ։ Քեյղուբադ Ա-ին աջակցում էին Կիլիկյան Հայաստանի արքա Լևոն Բ-ն և Էրզրումի ամիրան, իսկ Քայֆերիդանը հաստատվում է Անթալիայում և սպասում Կիպրոսի օգնությանը։
Սուլթանության ամիրաների մեծամասնությունը աջակցում էր Քավուսին, վերջինս ուներ հենակետ Մալաթիա քաղաքի տեսքով։ Դրանից հետո նա պաշարեց Կեսարիա և Իկոնիա քաղաքները, Լևոնը ստիպված հանձնում է քաղաքները։ Քեյղուբադը հաստատվում է Անկարայում՝ կաաստմոնու թուրքմենական ցաղերի ռազմական օգնությանը սպասելու, սակայն 1213 թվականին Քավուսին հաջողվում է գերեվարել իր եղբայրներին։
Գահակալական կռիվների ժամանակ, ապագա սուլթանը հաշտության պայմանագիր է կնքում իր հորը սպանոնեղ՝ Նիկիայի կայսրության կայսր Թեոդորաս Ա Լասկարիսի հետ, սակայն թուրքմեննորը պարբերաբար շարունակում էին գրոհել հռոմեական հողերը։


== Սինոպի գրավում ==
Այն բանից հետո, երբ 1214 թվականին սուլթանությանը հաջողվեց հետ վերադարձնել Անթալիան, Քավուսը որոշեց Սև ծով մուտք ազատել։ 1214 թվականին Սեբաստիայում սուլթանին տեղեկացրին այն բանի մասին, որ Սինոպը անցել է Տրապիզոնի կայսրությանը, իսկ կայսր Ալեքսիոս Մեծը ամեն օր քաղաքի շրջակայքում որսով է զբաղվում։
Քեյխոսրովի ուղակած ջոկատին հաջողվում է գերեվարել կայսերը։ Նույն ժամանակ սելջուկները պաշարում են Սինոպը, իսկ բնակիչները հրաժարվում են հանձնել քաղաքը։ Քեյքավուսը հրամայում է տանջել Ալեքսիոսին պաշարվածմերի աչքի առաջ։ Արդյունքում բնակիչները համաձայնվում են հանձնել քաղաքը հետևյալ պայմաններով՝

Ալեքսիոս Մեծը ազատ է արձակվում։
Քաղաքացիներին թույլատրվում է լքել քաղաքը իրենց ունեցվածքով հանդերձ։
Տրապիզոնի կայսրությունը իրեն համարում է Իկոնիայի սուլթանության վասալ։
Պաշտպանության դիմաց Տրապիզոնի կայսրությունը պարտավորվում է ամեն տարի սերջուկներին տրամադրել 12,000 ոսկի, 500 ձի, 2,000 կով, 10,000 ոչխար և 50 սայլ տարբեր ապրանքներով։
Տրապիզոնցիները պարտավորվում են սելջուկներին անհրաժեշտության դեպքում զորք տրամադրել։


== Ծանոթագրություններ ==
Բոդիո Լոմնագո

Բոդիո Լոմնագո (իտալերեն՝ Bodio Lomnago), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Լոմբարդիա մարզում՝ Վարեզե գավառում։ Բնակչությունը ըստ 2008 թվականի մարդահամարի տվյալերի կազմում է 2009 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 502 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 4 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 21020, հեռախոսային կոդ՝ 0332:
Քաղաքի հովանավուր սուրբը համարվում է Ս. Աննան։


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք (իտալ.)


== Ծանոթագրություններ ==
Խանժոնկովի տուն (Տագանրոգ)

Խանժոնկովի տուն (ռուս.՝ Дом Ханжонкова), հինավուրց առանձնատուն Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Տագանրոգ քաղաքում (Հունական փողոց, 36)։


== Պատմություն ==
Ռոստովի մարզի Տագանրոգ քաղաքի Հունական փողոց, 36 հասցեի մեկհարկանի տունը կառուցվել է 19-րդ դարում։
Հայտնի են տան նախկին սեփականատերերը։ Նրա առաջին սեփականատերը եղել է ազնվական Միխայիլ Պավլովիչը, որը կրում էր Դոնում հայտնի Խանժոնկով ազգանունը։ Այդ ազգանունը կրողներից շատերն առնչություն ունեին զինվորական ծառայությանը, ունեին եսաուլների, սոտնիկների, փոխգնդապետների, գնդապետների, գեներալների կոչումներ։ Քսանվեցամյա պաշտոնաթող գրասենյակային աշխատակից Միխայիլ Պավլովիչ Խանժոնկովը և նրա տասնութամյա հարսնացուն` տագանրոգցի վաճառական Միխայիլ Պետրովիչ Սոկոլովի դուստր Եկատերինան, 1895 թվականի ապրիլի 14-ին պսակվել են Տագանրոգի Սուրբ Երրորդություն եկեղեցում։ 1910-ական թվականներին նրանք տունը վաճառել են կազակուհի Եվգենյա Զախարովնա Խովանսկայային։ Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո և մինչև 1925 թվականը տունը եղել է ծառայող Վ. Պ. Չերևկովի մոր սեփականությունը։
Խորհրդային իշխանության տարիներին շենքն ազգայնացվել է, ներկայումս սա բազմաբնակարանային բնակելի շենք է։


== Ճարտարապետական նկարագրություն ==

Խանժոնկովի մեկհարկանի աղյուսե տունը Հունական, 36 հասցեում գրավում է դեկորի անհամաչափությամբ, արտաքին տեսքի շքեղությամբ։ Մեդուզայի մեդալիոնը ծեփվածքում հաճախ օգտագործվում է ճարտարապետական դեկորում։ Շենքն ունի քառալանջ տանիք, ճակատին` հինգ պատուհան։ Շենքի մուտքը ձախ կողմի կցակառույցի միջով է։ Տունն աղյուսե է, համաչափ։ Ճակատը, ի տարբերություն կողային պատերի, սվաղված է։ Ներկված է մոխրագույն, փոքր ճարտարապետական տարրերն ընդգծված են սպիտակով։
Տրանսպորտային միջոցների մուտքը տան բակ իրականացվում է երկու աղյուսե սյուներին ամրացված դեկորատիվ երկաթե դարպասով։ Շենքն ունի դեկորատիվ կալունակներով միջհարկային քիվ, պատուհանները զարդարված են որմնասյուներով, ծեփվածքներով, ուղղանկյունաձև զարդաքիվերով։ Կորնթական օրդերի խոյակներով կիսասյուները զարդարում են տան ձախ մասի պատուհանները։


== Գրականություն ==
Гаврюшкин О. П. По старой Греческой... (Хроника обывательской жизни). — Таганрог: Лукоморье, 2003. — 514 с. — ISBN 5-901565-15-0.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Таганрог. Греческая улица, 36 Archived 2019-04-18 at the Wayback Machine.
Սուրբ Փրկիչ եկեղեցի (Ուսթըր)

Ուսթըրի Սուրբ Փրկիչ եկեղեցի (անգլ.՝ Church of Our Savior), Հայ Առաքելական եկեղեցի ԱՄՆ Մասաչուսեթս նահանգի Վուսթեր (Ուսթըր) քաղաքում։ Հայտնի է նրանով, որ համարվում է Միացյալ Նահանգների առաջին հայկական եկեղեցին։
Սուրբ Փրկիչ եկեղեցին կառուցվել է 1891 թվականին։ Հյուսիսարևելյան Ամերիկայի հայերը հանգանակում են գումար այդ տարածքում և ամբողջ ԱՄՆ-ում առաջին հայկական եկեղեցին կառուցելու համար։ Բնօրինակ եկեղեցու շենքը քանդվել է և տեղում վերականգնվել նախնական տեսքով արդեն 1952 թվականին։
Հայ Առաքելական Եկեղեցու Ամերիկայի թեմը հիմնվել է 1898 թվականին։ Առաջին Հայ Ավետարանչական Եկեղեցին նույնպես կառուցվել է Վուսթեր քաղաքում 1901 թվականին։
2002 թվականին հրատարակված «Հիշողության պատառներ Հայոց ցեղասպանությունից» գրքում ասվում է, որ եկեղեցու կառուցումը տեղի հայությանը շնորհել է մեծ չափով հարգանք քաղաքում, որը նախկինում չի եղել։ Մի մարդ անգամ հիշել է, որ շինարարությունից հետո իր հայրն այլևս չի հալածվել մյուս քաղաքաբնակների կողմից։


== Տես նաև ==
Հայերը ԱՄՆ-ում


== Ծանոթագրություններ ==
Շագանակենի

Շագանակենի, իսկական (լատ.՝ Castanea), հաճարազգիների ընտանիքի ծառանման բույսերի ցեղ։


== Կենսաբանական նկարագիր ==

Երկարակյաց (500 տարի և ավելի), խոշոր ծառ է, մինչև 35 մ բարձրությամբ և 2 մ տրամագծով։ Սաղարթը՝ գմբեթաձև, խիտ, ուժեղ ճյուղապատված։ Արմատային համակարգը հզոր է և խոր։ Ծաղիկները մանր են, միասեռ կամ երկսեռ, խաչաձև փոշոտվող, ծաղկաբույլը՝ կատվիկ։
Տերևները՝ խոշոր, հերթադիր, երկար, սրածայր։ Պտուղը ընկույզ է, կլոր, տափակավուն՝ պատված գորշավուն պտղապատյանով, պտղամաշկի՝ հաստ, շագանակագույն, մուգ դարչնագույն երանգով։ Պտղամիսը՝ սպիտակ, կիսահյութալի, քաղցր, համեղ, սննդարար։


== Քիմիական կազմ ==
Պարունակում է օսլա՝ 60%, շաքարներ՝ մինչև 17%, ազոտային նյութեր՝ 8-11%, ճարպեր՝ 2% և ավելի, օրգանական թթուներ (խնձորաթթու, կիտրոնաթթու)։


== Կիրառում ==
Պտուղներն օգտագործվում են թարմ և եփած վիճակում, հրուշակեղենի արտադրությունում՝ որպես սուրճի սուրոգատ, բնափայտը՝ ատաղձագործության, կահույքի և խառատային արտադրությունում, շինարարության մեջ։ Բնափայտը, կեղևը և ծաղկակալները հարուստ են դաբաղանյութերով և ներկանյութերով։ Խոնավասեր բույս է։


== Մշակում ==
Բազմանում է պատվաստով, մացառներով և սերմերով։ Պատվաստված բույսերը բերք են տալիս 5-10-րդ, իսկ սերմնաբույսերը՝ 10-15-րդ տարում։ 50 տարեկանում բերքատվությունը՝ մինչև 1 տ/հա։ Լավ է աճում թթու, գորշ և միջին խոնավության հողերում։ 


== Տեսակներ ==
Հայտնի է 14 տեսակ, որոնք աճում են Հյուսիսային Ամերիկայում, Ճապոնիայում, Չինաստանում, Միջերկրածովյան երկրներում։

Castanea crenata Sieb. & Zucc.
Castanea dentata Borkh.
Castanea ×fleetii A.Camus,
Castanea henryi (Skan) Rehder & E.H.Wilson
Castanea mollissima Blume
Castanea ×neglecta Dode
Castanea ozarkensis Ashe
Castanea pumila (L.) Mill.
Castanea sativa Mill.
Castanea seguinii Dode


== Դասակարգում ==


===== Տաքսոնոմիա =====
Շագանակենի դասը մտնում է հաճարազգիների ընտանիքի մեջ։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Род 366. Каштан — Castanea Mill // Флора СССР. В 30 т. / Гл. ред. и ред. тома акад. В. Л. Комаров. — М.—Л.: Изд-во АН СССР, 1936. — Т. V. — С. 320—322. — 762 + XXVI с. — 5175 экз.
Соколов С. Я. Род 3. Каштан — Castanea L. // Деревья и кустарники СССР. Дикорастущие, культивируемые и перспективные для интродукции. / Ред. тома С. Я. Соколов. — М.—Л.: Изд-во АН СССР, 1951. — Т. II. Покрытосеменные. — С. 405—419. — 612 с. — 2500 экз.
Philips, Roger (1979). Trees of North America and Europe. New York: Random House. ISBN 0-394-50259-0


== Արտաքին հղումներ ==
Каштан в энцилопедии декоративных садовых растений
Nutritional overview of Chestnuts
Eichhorn Markus (May 2012)։ «Chestnut Tree»։ Test Tube։ Brady Haran for the University of Nottingham
Պետրովսկոե (գյուղ, Զաչեպիլովի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՊետրովսկոեՊետրովսկոե (ուկրաիներեն՝ Петрівське), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Զաչեպիլովի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Պետրովկա։ Հիմնադրվել է 1675 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Պետրովսկոե գյուղում բնակվում էր 114 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,468 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 243,59 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Կազաս (այլ կիրառումներ)

Կազաս, կարող է վերաբերել՝

Կազաս - գետ Ռուսաստանում, Մրասուի վտակը
Կազաս - գետ Ռուսաստանում, Ուսայի վտակը
Լոզովատկա (գյուղ, Օնուֆրիևի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԼոզովատկաԼոզովատկա (ուկրաիներեն՝ Лозуватка), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Օնուֆրիևի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Լոզովատկա գյուղում բնակվում էր 39 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Շորդա

Շորդա (ռուս.՝ Шорда), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Մեխրենգա գետի ձախ ափին՝ 107 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը՝ 111 կմ է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 03020300412103000033607
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը -  103003360
Ավազանի կոդը - 03.02.03.004
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 03
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 0


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Կովշիրի

Կովշիրի (ռուս.՝ Ковширы), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դեմիդովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 18 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)