armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Լիվորնո (գավառ)

Լիվորնո (իտալերեն՝ provincia di Livorno), գավառ Իտալիայի Տոսկանա շրջանում։ Այն ներառում է մի քանի կղզիներ Տոսկանայի կղզեխմբում, ինչպիսին են՝ Էլբան և Կապրայան։ Նրա մայրաքաղաքը Լիվոռնոն է։ Գավառը ձևավորվել է 1925 թվականին Պիզայի ու Ջենովայի հողատարածքներից։ Ընդգրկում է 1211 քառ. կմ տարածք, իսկ ընդհանուր բնակչությունը կազմում է 343003 մարդ (2012 թվականի տվյալներով)։ Կա 19 կոմունա։ Տարածքի ափամերձ հատվածը հայտնի է որպես` Costa degli Etruschi (Էտրուսկյան ափ)։
Լիվորնո գավառը պարունակում է մի շարք ափամերձ քաղաքներ։ Այն կարևոր նավահանգիստ է զբոսաշրջության և առևտրի համար։ Որոշ տեսախցիկներ տեղակայված են քաղաքին մոտ։ Կալաֆուրիայում ծովը «բաղկացած» է սպունգներից, խեցգետիններից, ձկներից և կարմիր կորալներից։ Կվերչինելան և Կաստիլիոնչելոն ժայռոտ հատվածներ են։ Այն ջրերը, որոնք շրջապատում են Լիվորնո գավառը հարուստ են դելֆիններով։  Մարինա դի Բիբոնա քաղաքը ի սկզբանե հիմնադրվել էր որպես ամրոց՝ իր ռազմավարական ափամերձ դիրքի շնորհիվ։ Սան Վինչենցո քաղաքն ունի տասնչորսդարյա աշտարակ ռազմավարական նկատառումներով։ Գոլֆիո դի Բարատտիի ավազն ունի բարձր կոնցենտրացիա արծաթի և սև երկաթի շնորհիվ. տարածքն ընդգրկում է հնագիտական այգի։


== Ստորաբաժանումներ ==


=== Կոմունա ===
Լիվորնո գավառն ունի 19 կոմունա։ Սա ամբողջական ցուցակն է.

Բիբոնա
Կամպիլիա Մարիտիմա
Կամպո նել Էլբա
Կապոլիվերի
Կապրայա
Կաստանետո Կարդուչի
Չեչինա
Կոլեսալվետի
Լիվոռնո
Մարչիանա
Մարչիանա Մարինա
Պիոմբինո
Պորտո Աձուրո
Պորտոֆերաիո
Ռիո
Ռոզինյանո Մարիտիմո
Սան Վինչենցո
Սասետա
ՍուվերետոԸստ 2014 թվականի ապրիլի 30-ի տվյալների, կոմունաներում բնակչությունը հետևյալն է.


== Պատկերասրահ ==

		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք
Լիվորնոյի տուրիստական խորհուրդի կայք
(20571) Տիամորիսոն

(20571) Տիամորիսոն, աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Այս աստերոիդը հայտնաբերվել է 1998 թվականի սեպտեմբերի 9-ին ԼԻՆԵԱՐ ծրագրի կողմից Սոկոռոյում։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(20571) Տիամորիսոն աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Մարաստան (Մարդինի գավառ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Մարաստան (այլ կիրառումներ)Մարաստան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Մարդինի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Դիարբեքիրի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Տատյանա Հովսեփյան

Տատյանա Լևոնի Հովսեփյան (1926, մայիսի 28, Գանձակ), հայ ակնաբան։ Բժշկական գիտությունների դոկտոր (1974), պրոֆեսոր (1978)։
Բուսաբան-սնկաբան, կենսաբանական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Լիա Օսիպյանի քույրն է։


== Կենսագրություն ==
1948 թվականին ավարտել է Երևանի բժշկական ինստիտուտը։ Աշխատել է նույն տեղում, 1963-1978 թվականներին՝ Երևանի բժիշկների կատարելագործման ինստիտուտում, 1978-1991 թվականներին՝ ԵԲՀ ակնաբուժության ամբիոնի վարիչ, 1991 թվականից՝ գիտական խորհրդատու։
Աշխատանքները վերաբերում են աչքի եղջերաթաղանթի հիվանդությունների և վնասվածքների վիրաբուժական բուժման, պլաստիկ վիրաբուժության համար անհրաժեշտ աչքի հյուսվածքների պահածոյացման հարցերին։ ՀՀ ակնաբույժների գիտական ընկերության նախագահ (1978-1994)։


== Երկեր ==
Աչքի հիվանդություններ (Ուսումնական ձեռնարկ), 1992, տիտղթ. (Տ. Լ. Հովսեփյան)
Хирургическое лечение некоторых заболеваний переднего отдела глаза брефопластикой (Метод. рекомендации), 1977 ։ т.л. (Сост. Т.Л. Овсепян)


== Գրականություն ==
Айриян А. П. Армянские учёные-медики. - Ер., 1998 - 276 с. ISBN 99930-1-001-7.
Կունցևսկի գյուղական խորհուրդ (Նովոսանժարսկի շրջան)

Կունցևսկի գյուղական խորհուրդ  (ուկրաիներեն՝ Кунцівська сільська рада), Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Նովոսանժարսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Կունցևսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 884 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 57,91 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 15,26 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 5 բնակավայր։ 


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում բնակավայրերի ամբողջական ցանկ։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
AU:AUՈւկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)
Դրախտային մայրուղի (ֆիլմ, 2022)

«Դրախտային մայրուղի» (անգլ.՝ Paradise Highway), 2022 թվականի ամերիկա-գերմանական նեոնուար թրիլլեր։ Նկարահանվել է ռեժիսոր Աննա Գուտտոյի կողմից, վերջինիս հոլիվուդյան ռեժիսորական դեբյուտի ընթացքում և իր իսկ սցենարով։ Դերերում ՝ Ժուլիետ Բինոշը, Ֆրենք Գրիլոն, Հալա Ֆինլին և Մորգան Ֆրիմանը։
Համաշխարհային պրեմիերան կայացել է համացանցային հարթակներում 2022 թվականի հուլիսի 29-ին։
Ֆիլմը թողարկվել է «Փրկության ճանապարհը» կարգախոսով։


== Սյուժե ==
Բեռնատարի վարորդ Սալլին ստիպված է մաքսանենգ ապրանքներ տեղափոխել, որպեսզի փրկի իր եղբորը վտանգավոր բանտային ավազակախմբից, որն անընդհատ հետապնդում է նրան, մինչև որ նա ազատ կարձակվի մի քանի օրից։
Ավազակախմբից ազատվելու համար Սալլին պետք է տեղափոխի վերջին փաթեթը մի հանցախմբի համար։ Պարզվում է, որ նա պետք է փոխանցի Լեյլային, որը  դեռահաս աղջիկ է։  Նա բեռնատարում գտնում է Սալլիի կողմից ինքնապաշտպանության համար թաքցրած որսորդական հրացանը և փոխանցման ժամանակ ծանր վիրավորում է ստացողին։
Հետախուզությունների դաշնային բյուրոյի աշխատակիցները հետևում են նրան, բայց բեռնատարը միշտ մեկ քայլ առաջ է նրանցից։  Երթի ընթացքում կինն ու աղջիկը մտերմանում են և այժմ թաքնվում են ոչ միայն ոստիկաններից, այլև երեխաների առևտրականներից, ովքեր մտադիր են ամեն գնով ստանալ գողացված  «ապրանքը»։


== Դերերում ==
Ժուլիետ Բինոշ՝ Սալլի
Ֆրենկ Գրիլլո՝ Դենիս
Հալա Ֆինլեյ՝ Լեյլա
Մորգան Ֆրիման՝ խորհրդատու Գերիկ
Կամերոն Մոնահեն՝ հատուկ գործակալ Ֆինլի Ստերլինգ
Վերոնիկա Ֆերես՝ Ռոուզ
Քրիստիանա Սիդել՝ Կլեր
Դեզիրե Վուդ՝ Փեթի


== Արտադրություն ==
Ֆիլմի նկարահանումները անց են կացվել  Միսիսիպիի մի քանի վայրերում, 2021թ. հունիսին։
Արդեն նույն թվականի օգոստոսին կադրերը մոնտաժվել ու հնչյունավորվել են։
2021 թվականի օգոստոսին Lionsgate-ը ձեռք է բերել ֆիլմի տարածման հյուսիսամերիկյան իրավունքները։
Նկարը ստացել է MPAA։R վարկանիշ (17 տարեկանից ցածր անձանց պետք է ուղեկցի չափահաս)։


== Ծանոթագրություններ ==


== Հղումներ ==
«Последний рейс» на сайте Film.ru
«Последний рейс» на сайте Кinorium.com
Սերգո Զատիկյան

Սերգո Զատիկյան-հայ լեգենդար դարպասապահ,խաղացել է Երևանի ,,Դինամո,,,,,Սպարտակ,,թիմերում։
Սերգեյ Զատիկյանը աչքի ընկավ իր համարձակ ու վստահ խաղով, ցուցադրեց անզուգական վարպետություն` դրսեւորելով դարպասապահի իր որջ տաղանդը։ Առաջնության 15 հանդիպումներում Զատիկյանը բաց թողեց ընդամենը մեկ գոլ, ընդ որում 12 խաղ անընդմեջ նա դարպասը պահեց փակի տակ։ Այդ առնչությամբ մամուլում ծաղրանկար էր տպագրվել. Զատիկյանի դարպասին մի մեծ փական էր դրված, իսկ դարպասապահն անգործ նստած էր։ Եվ շատ բանով հենց Զատիկյանի համարձակ ու հաջող խաղը ոգեշնչեց նրա թիմակիցներին, ովքեր գերազանց անցկացրին ողջ մրցաշրջանը։
Օբերդորֆ Սպակբակ

Օբերդորֆ Սպակբակ (ֆր.՝ Oberdorf-Spachbach), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Ստորին Հռենոս գավառում։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 351 մարդ, բնակչության խտությունը` 148.73 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2.36 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 400 կմ արևելք, Ստրասբուրգ քաղաքից` 38 կմ հյուսիս։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 251 աշխատունակ (15-64 տարեկան)  բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 187-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 64։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 74,5 %։ 187 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 164 անձ (88 տղամարդ և 76 կին)։ Գործազուրկ են եղել 23 անձ (11 տղամարդ և 12 կին)։ 64 անաշխատունակներից 18-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 23-ը` թոշակառուներ, իսկ 23-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Ստորին Հռենոս գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Քայլ ընդառաջ

«Քայլ ընդառաջ» (ռուս.՝ «Шаг навстречу»), խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ-ալմանախ, որը բաղկացած է հինգ նովելներից։


== Սյուժե ==
Ֆիլմը ներառում է հինգ նովելներ, որոնք միավորված են երկու ոչ երիտասարդ մարդկանց՝ նոր ծնվող սիրո պատմությամբ, որոնք ամեն օր հանդիպում են աշխատանքի գնալու ճանապարհին։ Ամեն օր հանդիպելով հասարակական տրանսպորտում՝ նրանք չեն էլ կասկածում, որ իրենք հարևաններ են և միմյանց համար մշտապես շատ խնդիրներ են առաջացնում։ Հինգ նովելները՝ «Կապիտանի աղջիկը», «Հայր Սերաֆիմը», «Միս արգենտինական ձևով», «Հարսանեկան քայլերգ» և «Ընդամենը 30 կոպեկով», քնարական պատմություններ են այդ իրադարձությունների մասին։


== Դերերում ==
«Քայլ ընդառաջ»Լյուդմիլա Գուրչենկո – Վալենտինա Ստեպանովնա
Նիկոլայ Վոլկով կրտսեր – Իգոր Անատոլևիչ
Ելենա Անդերեգ – բակապան (լուսագրերում նշված չէ)«Կապիտանի աղջիկը»Անդրեյ Պոպով – կապիտան
Ելենա Ցիպլակովա – ուսանողուհի Լիդա, կապիտանի աղջիկը
Գեորգի Վիցին – մարդ բուֆետում
Լյուդմիլա Իվանովա – տաքսու վարորդ
Վերա Տիտովա – բուֆետապանուհի
Անատոլի Պոպով – ուսանող
Նատալյա Չետվերիկովա – աղջիկ օդանավակայանում«Հայր Սերաֆիմը»Եվգենի Լեոնով – մեքենավար Սերաֆիմ Նիկիտիչ
Վալենտինա Վլադիմիրովա – Մարիա Տիմոֆեևնա, մեքենավարի կինը
Ելենա Սոլովեյ – Տատյանա
Սեմյոն Մորոզով – մեքենավարի օգնական
Վալենտինա Տելեգինա – դայակ ծննդատանը
Օլեսյա Իվանովա – ճանապարհային ուղեպահ (լուսագրերում նշված չէ)«Միս արգենտինական ձևով»Լև Դուրով – խոհարար Գեորգի Դմիտրիևիչ
Վալենտինա Տիտովա – նրա կինը
Վլադիմիր Բասով – սաքսոֆոնահար Նիկոլայ Բորիսովիչ Ստրեշնիկով«Հարսանեկան քայլերգ»Ելենա Դրապեկո – Կատյա Զայցևա
Բորիս Շչերբակով – Վովկա Մոնաստիրյով, Կատյայի փեսացուն
Անատոլի Ռուդակով – Սերյոգա, Վովկայի ընկերը
Սվետլանա Վադաս – Վերա, Սերյոգայի հարսնացուն
Ստանիսլավ Սոկոլով – վաճառող«Ընդամենը 30 կոպեկով»Անդրեյ Միրոնով – ատամնաբույժ Մարկել Վլադիմիրովիչ Կոչետկով
Եկատերինա Վասիլևա – Լյուբա, Մարկելի կինը
Պավել Պանկով – գլխավոր բժիշկ Ալեքսանդր Եվգենևիչ
Ալեքսանդր Անիսիմով – տաքսու վարորդ
Սերգեյ Բոյարսկի – վիճակախաղի տոմսեր վաճառող
Վլադիմիր Զեմլյանիկին – '«Մարզական թերթի» թղթակից
Նատալյա Կրաչկովսկայա – վիճակախաղի հաղթող
Սվետլանա Կարպինսկայա – բուժքույր
Կիրա Կրեյլիս-Պետրովա – հսկիչ ունիվերսամում
Իգոր Օկրեպիլով – բժիշկ, Կոչետկովի գործընկերը
Իննա Սլոբոդսկայա – ատամնաբույժ
Լիդիա Շտիկան -ունիվերսամի աշխատող
Ռաիսա Բայբուզենկո - հեռուստատեսության հաղորդավար
Կիրիլ Գուն – ձեռնափայտով հիվանդ (լուսագրերում նշված չէ)
Էրա Զիգանշինա – վաճառողուհի (լուսագրերում նշված չէ)


== Նկարահանող խումբ ==
Սցենարի հեղինակ՝ Էմիլ Բրագինսկի
Ռեժիսոր՝ Նաում Բիրման
Օպերատոր՝ Ալեքսանդր Չիրով
Նկարիչ՝ Վսևոլոդ Ուլիտկո


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ֆիլմը ruskino.ru կայքում Archived 2020-11-13 at the Wayback Machine.
Միքայել (բժիշկ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Միքայել (այլ կիրառումներ)Միքայել (- փետրվարի 15, 1916(1916-02-15)), հայ բժիշկ։


== Կենսագրություն ==
Բժշկական կրթություն է ունեցել։ 1914 թվականին Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ զորակոչվել է օսմանյան բանակ և ծառայել Վանի նահանգի Սարայի գավառի զինվորական բժիշկ։ Մահացել է 1916 թվականին փետրվարի 15-ին, ժանտախտից։


== Աղբյուր ==
Հարություն Մինասյան,  Օսմանյան կայսրությունում և Թուրքիայի Հանրապետությունում բռնաճնշումների և ցեղասպանության ենթարկված հայ բժիշկներ, Երևան, «Լուսաբաց», 2014 — 520 էջ։


== Գրականություն ==
Հայ բժշկութեան տուած զոհերը, ցուցակագրուած վաւերական փաստերով, Կոստանդնուպո­լիս, 1919
Պլոսկանովիցա

Պլոսկանովիցա (ուկրաիներեն՝ Плоскановиця), գյուղ Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Մուկաչևոյի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պլոսկանովիցա գյուղում բնակվում էր 254 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,304 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 835,53 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Աբուլ Հասան

Աբուլ Հասան (1589 - ոչ վաղ քան 1630 և ոչ ուշ քան 1658, աշխատել է 1600-1630 թվականներին), հնդիկ նկարիչ-մանրանկարիչ։


== Կենսագրություն ==


=== Գործունեության սկիզբ ===
Աբուլ Հասանը ծնվել է դատական նկարիչ՝ Ակա Ռիզի ընտանիքում, երբ նա գլխավորում էր Սելիմի արքայազնին՝ ապագա ջանահանգիրի կայսրին։ Պատանին շատ շուտ նկատեց իր նկարչական հմտությունները. նրա մանկական նկարներից պահպանվել է «Սուրբ Հովհան» նկարը, որը նկարվել է 1600 թվականին, իսկ այժմ պահպանվում է Օքսֆորդի Աշմոլյան թանգարանում։ Նկարը նա ստեղծել է պատճենելով Ալբերտ Դյուրերի փորագրության սրբի կերպարը։ Այս նկարը, որն արվել է, երբ Աբուլ Հասանը 12 տարեկան էր, վկայում է այն մասին, որ չնայած պարսկական գեղանկարչության շրջանակներում ստացած կրթությանը, որը նա ստացել էր հոր դրդմամբ, երիտասարդ նկարիչը զբաղվում էր եվրոպական նկարչությամբ և ծավալի փոխանցման եվրոպական ձևերով։

«Էկզոտիկ» եվրոպական գեղանկարչությամբ տարված լինելու մեկ այլ օրինակ է «դիալեկտիկա» մանրանկարը, որ նկարել է երկու տարի անց, 1602 թվականին երբ նա 14 տարեկան էր։ Սրա համար ելակետ է հանդիսացել Յան Սանդելերայի փորագրությունը, որը ստեղծվել էր Մարտին դե Վոսի «դիալեկտիկայի» մոտիվներով։ Աբուլ Հասանը ինչքան կարողացել է նրանում նմանակել է եվրոպական ձևը, մանրակրկտորեն պատճենելով տարածության խորությունը, որը ստեղծում են բլուրները և փոքրացող մարդկային կերպարանքները։ Բայց և այնպես հետագայում այս հնարքը լանդշաֆտի նկարելու այս հնարքները նրան պետք չեկան, քանի որ 1605 թվականին գահին եկած Շահ Ջահանգիրայի ճաշակները դաստիարակված էին գեղեցկության ընկալման պարսկական ձևով՝ ոսկեգույն ետին պլան և հարթ լանդշաֆտներ, ավելի շուտ դեկորատիվ, քան իրական բուսականությամբ։

1604 թվականին Աբուլ Հասանը մասնակցեց «Անվար-ի Սուհաիլի» ձեռագրի նկարազարդմանը (1604-1610 թվականներին ստեղծվեց նկարը, իսկ այժմ պահպանվում է Լոնդոնի բրիտանական գրադարանում)։ 16-ամյա նկարիչն այնտեղ նկարել է մի մանրանկար՝ «Արքա Դաբշալիմը այցելում է հնդկական քուրմ Բիդպային», որտեղ նա միավորել է մարդանց դեմքերի պատկերման կենդանի, բնական ձևը հեքիաթային պարսկական լանդշաֆտի հետ, որը հատուկ էր իր հայր՝ Ակա Ռիզի գործերին։

		
		
		
		


=== Հետագա աշխատանքները ===
Ամենահայտնի նկարը՝ Սկյուռները ծառի վրա», ստեղծվել է 1610 թվականին, այժմ պահպանվում է Լոնդոնում։ Այս նկարում հեղինակը պատկերել է 12 սկյուռների, որոնք գտնվում են ճյուղերի երկայնքում։ Այս նկարում ցուցադրվում և փոխանցվում են նկարչի հմտությունները, որը հնարավոր է նկատել որսորդի կեցվածքից, ծառի տեսքից, սկյուռների կառուցվածքից։
1607 թվականից 1615 թվականի աշխատանքներից մեզ քիչ բան է հասել, որոնք կարելի է վերագրել նրա վրձիններին։ 1615 թվականից հետո նկարիչը սկսում է իր փառքի ճանապարհի կառուցումը։ Նրա նկարները իրենցից ներկայացնում են համահավաքից դուրս մնացած էջեր, օրինակ «Սաադին ներկայացնում է իր բանաստեղծությունների գիրքը», կամ առանձին էջեր, օրինակ «Ծեր պանդուխտը»՝ հոգնած, տարեց մարդու հիանալի նկարագրություն, ով ճանապարհ է ընկել Աստծո մոտ։

		
		
		
		
		
		
Աբուլ Հասանը շատ ու շատ հարցերում մնացել է պահպանողական նկարիչ։ Չնայած նրան, որ նկարիչը հետևել է եվրոպական ոճին, նրա նկարներում պահպանվել են ավանդական հարթությունները և ներդաշնակությունը։ Նրա համբավն այն է, որ նա եղել է Ջահանգիրի կարգավիճակում և եղել է նրա արվեստի շարունակողը։ Այս առումով նրան իսկապես հավասարը չկար։


== Աղբյուրներ ==
Կայսրերի ալբոմ. դիմանկարներ
Շիեռի

Շիեռի (ֆր.՝ Chierry), համայնք Ֆրանսիայում, գտնվում է Պիկարդիայի մարզում՝ Էնա գավառում։ Մտնում է Շատո Տիերի կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանը՝ Շատո Տերրի։
Համայնքի INSEE կոդը՝ 02187:


== Բնակչություն ==
2010 թվականի տվյալներով՝ համայնքի բնակչությունը կազմում է 1055 մարդ։


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին համայնքի 627 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչներից 463-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 164-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը կազմել է 73,8%, 1999 թվականին եղել է 65,4%)։ 463 տնտեսապես ակտիվ բնակիչներից աշխատում էին 415-ը (212 տղամարդ և 203 կին), գործազուրկ էին 48 մարդ (19 տղամարդ և 29 կին)։ 164 տնտեսապես ոչ ակտիվ բնակիչներից 38-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 86-ը՝ թոշակառուներ, 40-ը տնտեսապես ոչ ակտիվ էին այլ պատճառներով։


== Տես նաև ==
Ֆրանսիայի շրջանների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ, Շիեռի (ֆր.)
Should've Known Better

«Should've Known Better» (Պետք էր իմանալ ավելի լավ), Սոլունա Սամայի երգն է Եվրատեսիլ 2012 երգի մրցույթի համար։ Երգի հեղինակներն են Ռիմին, Chief 1 և Իսամ Բաչիրին։ Երգը մրցույթի եզրափակչում զբաղեցրել է 22-րդ հորիզոնականը։


== Չարթեր ==
Սևերնիկ (Վոստոչնիկի վտակ)

Սևերնիկ (ռուս.՝ Северник), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Օպարինսկի շրջանում, Կիրովի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Վոստոչնիկ գետի աջ ափին՝ 2,6 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 16 կմ է։
Գետի ակունքը գտնվում է Հյուսիսային Ուրալի անտառներում, Օպարինո գյուղից 34 կմ հարավ-արևմուտք։ Գետը հոսում է հարավ-արևմուտք, անմարդաբնակ անտառային վայրում։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Կամսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վյատկա, գետի ենթաավազանը՝ Վյատկա։ Գետի ավազանը՝ Կամա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 10010300312111100035430
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 111103543
Ավազանի կոդը - 10.01.03.003
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 11
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 1


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Մեծ յոթնյակի երկրների 44-րդ գագաթնաժողով

G7-ի երկրների 44-րդ գագաթնաժողով, «Մեծ յոթնյակ»-ի երկրների առաջնորդների մասնակցությամբ տեղի ունեցած գագաթնաժողով, որը տեղի է ունեցել 2018 թվականի հունիսի 9-ից 10-ին Քվեբեկում։ Կանադան այս գագաթնոժողով ընդունում է վեցերորդ անգամ։ Նա ամենամեծ ազդեցություն ունեցող երկիրն է «մեծ յոթնյակ»-ում՝ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներից հետո։
Այս գագաթնաժողովում Իտալիայի Խորհրդարանական Հանրապետությունը ներկայացնում էր նորընտիր վարչապետ Ջուզեպպե Կոնտեն։ Սա վերջինիս առաջին մասնակցությունն էր նման մակարդակի բարձրաստիճան միջկառավարական հանդիպմանը։


== Մասնակիցներ ==


== Ներկայացուցչություն ==

		
		
		
		
		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==
Օրեր (ամսագիր)

«Օրեր» եվրոպական անկախ ամսագիր՝ լույս է տեսնում Պրահայում 1999 թվականի սեպտեմբերից։ Հրատարակիչը ոչ կառավարական Կովկաս-Արևելյան Եվրոպա լրատվական կենտրոնն է՝ Հակոբ Ասատրյանի խմբագրությամբ։ Երկամսյա պարբերականը հայաստանյան իրադարձություններից զատ, լուսաբանում է ոչ միայն Չեխիայում բնակվող հայերի գործունեությունը, այլև անդրադառնում է եվրոպական 30-ից ավելի հայ համայնքների մշակութային, քաղաքական ու հասարակական, մարզական ու համայնքային կյանքին:
«Օրեր»–ը մեծ տեղ է հատկացնում Հայաստան-Եվրոպա հարաբերություններին, երկկողմ դիվանագիտական ու քաղաքական կապերին, տնտեսական համատեղ ծրագրերին։ Լայնորեն լուսաբանվում են հայ-չեխական բոլոր ձեռնարկները, հարցազրույցներ ու հոդվածներ են տպագրվում Չեխիայի նշանավոր մարդկանց, կառավարության անդամների ու հասարակական գործիչների հետ։
Արվեստին նվիրված էջերը ներկայացնում են Հայաստանում և Եվրոպայում տեղի ունեցող կարևոր մշակութային միջոցառումները, նոր լույս տեսած գրքերը, հայ և օտար նկարիչներին, երաժիշտներին, գրողներին։ Մարզական էջերում հոդվածներ են տպագրվում հաջողությունների հասած հայ մարզիկների մասին։
«Օրեր» եվրոպական անկախ ամսագիրը տարածվում է 25 երկրներում՝ Չեխիայի Հանրապետությունում, Գերմանիայում, Լեհաստանում, Հունգարիայում, Իտալիայում, Հունաստանում, Ֆրանսիայում, Ռուսաստանի Դաշնությունում, Մեծ Բրիտանիայում, Շվեդիայում, Իսպանիայում, Կիպրոսում, Նիդեռլանդներում, Բելգիայում և այլն։


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք
Հայերը Չեխիայում
Իթասաբի

Իթասաբի (ճապ.՝ 板橋区) Տոկիոյի հատուկ քաղաքներից մեկը։


== Աշխարհագրություն և բնակչություն ==
Տարածքը կազմում է 32.17 կմ²։ Բնակչությունը՝ 532 հազար մարդ (2008), իսկ բնակչության խտությունը կազմում է 16.270 մարդ/կմ²։


== Տնտեսություն ==
Իթասաբիում է հիմնված «Lintek» կորպորացիան (Արդյունաբերական մեքենաներ) ինչպես նաև «Pentax» (օպտիկական խանութ)։
Լոանո

Լոանո(իտալերեն՝ Loano ), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լիգուրիա մարզի Սավոնա գավառում։
Բնակչությունը 11736 մարդ է (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 872 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 13 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 17025, հեռախոսային կոդ՝ 019։
Կոմունայի հովանավոր սուրբն է Սուրբ Հովհաննես Մկրտիչը։ Տոնը նշվում է հունիսի 24-ին։


== Բնակչություն ==


== Կապի տվյալներ ==
Հեռախոս՝ 019-675694
Էլեկտրոնային փոստ՝ loano@comuneloano.it
Պաշտոնական կայք՝ http://www.comuneloano.it


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական էջ (անգլ.)
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.
Ալաքնպար

Ալաքնպար, լեռ Արևմտյան Հայաստանում, Օլթիի շրջանում, Օլթի քաղաքից հյուսիս-արևելք։ Բարձրությունը ավելի քան 3116 մ է։ Ռուսական աղբյուրներում կոչվում է Ալլակնպար։


== Ծանոթագրություններ ==
Զահրի

Զահրի (իսկական անունը՝ Կարապետ Հովհաննեսի Կարապետյան, 1818, Կեմ, Արտամետ, Թուրքիա - 1888, Ալեքսանդրապոլ, Երևանի նահանգ, Կովկասի փոխարքայություն, Ռուսական կայսրություն), հայ աշուղ։


== Կենսագրություն ==
Աշուղ Խայաթի հայրը։ Աշուղական արվեստը սովորել է աշուղ Նեջմիից։ Կոստանդնուպոլիսում մասնակցել է նշանավոր աշուղների մրցույթներին, արժանացել «Զահրի» (պարսկերեն՝ թունավոր՝ սուր մտքի և խայթող լեզվի համար) աշուղական տիտղոսի։ Խուսափելով հավատափոխությունից՝ Թուրքիայից փախել է Ալեքսանդրապոլ։ Մինչ այդ ստեղծագործել է թուրքերեն, ապա գրել է հայերեն երգեր («Ղոշմա», «Խնդիրըս առ, իմ սիրեկան, հոգի ջան...», «Մուխամմազ»)։ 
Հայկական աշուղական արվեստում ստեղծել է նոր ժանրեր։ Նրա արվեստը բարձր է գնահատել Ջիվանին։
Պեսչանոե (գյուղ, Բոբրինեցի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՊեսչանոեՊեսչանոե (ուկրաիներեն՝ Піщане), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Բոբրինեցի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պեսչանոե գյուղում բնակվում էր 17 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,735 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 23,13 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Խրիմյան Հայրիկի օրերից մինը

«Խրիմյան Հայրիկի օրերից մինը», Հովհաննես Թումանյանի պատմվածքներից։


== Պատմություն ==
Ստեղծագործության ինքնագիրը պահվում է Եղիշե Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարան Թումանյանի Ֆոնդի  № 265-ում։
Գրվելու ստույգ տարեթիվը հայտնի չէ․ հավանաբար գրել է Խրիմյան Հայրիկի մահվան առթիվ՝ 1907 թվականին։
Պատմվածքն առաջին անգամ տպագրվել է 1940-1959 թվականներին Երևանում լույս տեսած Հովհաննես Թումանյանի երկերի ժողովածուի գիտական հրատարակության երրորդ հատորում (էջ 394-396), այնուհետև՝ «Թումանյան․ Ուսումնասիրություններ և հրապարակումներ, գ․ 2, Երևան, 1964-1985» գրքում (էջ 322-324)։
Հովհաննես Թումանյանի երկերի լիակատար ժողովածուի 5-րդ հատորում տպագրվել է ինքնագրից։


== Ծանոթագրություններ ==
Բրատունաց (համայնք)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Բանյա Լուկա (այլ կիրառումներ)Բրատունաց համայնք (սերբ.՝ Општина Братунац), համայնք Բոսնիա և Հերցեգովինայի Սերբական Հանրապետություն վարչական կազմավորման արևելյան հատվածում։ Վարչական կենտրոնը համարվում է Բրատունաց քաղաքը։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2013 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ համայնքի բնակչությունը կազմում է 21619 մարդ։

Համայնքի բնակչության էթնիկ խումբը՝


== Բնակավայրեր ==
Համայնքի կազմի մեջ են մտնում 50 բնակավայրեր, որոնց թվում է Բրատունաց քաղաքը։


== Ծանոթագրություններ ==
Արշակ Գ

Արշակ Գ Արշակունի (անհայտ - մոտ 390), Մեծ Հայքի (378-385) և Մեծ Հայքի արևմտյան մասի արքա (385-389)։ Պապի և Զարմանդուխտ թագուհու որդին, Վաղարշակ Բ-ի եղբայրը, Արշակունիների արքայական հարստությունից։ Հաջորդել է հորեղբորորդուն՝ Վարազդատին (374-378)։


== Կառավարումը ==

Մանվել Մամիկոնյան սպարապետը, գահընկեց անելով Վարազդատ թագավորին, Հայոց գահին բարձրացրել է մանկահասակ Արշակին՝ դառնալով նրա նախնակալը։ Արշակի կրտսեր եղբայր Վաղարշակը դարձել է թագավորի աթոռակիցը։ Սակայն Արշակի թագավորությունը եղել է անվանական, երկիրը կառավարել է Մանվել Մամիկոնյանը։ Պարսից Շապուհ II արքան սիրաշահել է Արշակին և հայ նախարարներին՝ կամենալով իր կողմը գրավել նրանց, կանխել Հայաստանի և Հռոմի մերձեցումը։ Նա Հայաստան է ուղարկել զորաբանակ, որի հրամանատարը տիրացել է երկրի իշխանությանը, հայ նախարարներին ստիպել հարկ վճարել Պարսից արքունիքին։ Մանվել Մամիկոնյանը, չհանդուրժելով այս արարքը, պարսկական զորաբանակը դուրս է վանել երկրից։ Այնուհետև առժամանակ Հայաստանում տիրել է համեմատաբար խաղաղ իրավիճակ։ Սակայն 384–ից հետո Պարսկաստանի ու Հռոմի միջև բանակցություններ են սկսվել Հայաստանի բաժանման շուրջ։ Փավստոս Բյուզանդի վկայությամբ, Մանվել Մամիկոնյանը 384–ին՝ վախճանվելուց առաջ, հատուկ գրությամբ Հայաստանը և Արշակ թագավորին «հանձնել է» Հռոմի կայսրին։ 385–ին Արշակը ստիպված հեռացել է հռոմեական Հայաստան՝ ապաստանելով Եկեղյաց գավառում։ Դրանից հետո Շապուհ III Հայոց գահը հանձնել է Խոսրով Դ Արշակունուն։ 387–ից հետո, երբ անդամատվել է Հայաստանը, հռոմեական մասում խաղաղությամբ, բայց կայսրությունից կախյալ թագավորել է Արշակը, որի մահից հետո կայսրությունը այլևս թագավոր չի կարգել իր տիրապետության ներքո գտնվող Հայաստանում։


== Ծանոթագրություններ ==
Էնն Բեննոն

Էնն Բեննոն (իսկական անունը` Էնն Ուելդի, անգլ.՝ Ann Bannon, սեպտեմբերի 15, 1932(1932-09-15), Ջոլիետ), ամերիկացի գրող և մանկավարժ։ 


== Կյանք և ստեղծագործություն ==
Է. Ուելդիի մանկությունը և պատանեկությունը անցել է Հինսդեյլ քաղաքում (Իլինոյս նահանգ), որտեղ նրան դաստիարակել են մայրն ու խորթ հայրը։ Սովորել է Իլինոյսի համալսարանում, որտեղ ուսումնասիրել է գրականություն։ 1957-1962 թվականներին Է. Ուելդին, Էնն Բեննոն կեղծանվան տակ, գրել է հինգ վեպ, որոնք միավորվել են Բեբո Բրինկլերի ժամանակագրությունը շարքում (The Beebo Brinkler Chronicles), որում գործող անձինք լեսբուհու ակնհայտ կերպարով կանայք են։ 1962 թվականին Է. Բեննոնն ավարտել է գրողի իր գործունեությունը և շարունակել է ուսումը նախ Կալիֆոռնիայի համալսարանում, Սակրամենտոյում, այնուհետև` Սթենֆորդի համալսարանում, որտեղ նրան տրվել լեզվաբանության դոկտորի գիտական աստիճան։ Ավելի ուշ նա սկսել է անգլերեն դասավանդել Կալիֆոռնիայի համալսարանում։
1954 թվականին Է. Բեննոն ամուսնացել է և, 1980-ականների սկզբին, ամուսնական կյանքից 27 տարի հետո, բաժանվել է իր ամուսնուց։     
1984 թվականին Ջոն Սկալոտի նկարահանած «Քարե պատի առաջ» (Before Stonewall) վավերագրական ֆիլմում, ինչպես նաև կանադական «Արգելված սերը։ Լեսբիական կյանքի անամոթ պատմությունները» (Forbidden Love: The Unashamed Stories of Lesbian Lives) վավերագրական ֆիլմում օգտագործվում են Է. Բեննոնի աշխատանքները։ Է. Բեննոնի գրքերին բազմիցս շնորհվել են տարբեր գրականության մրցանակներին։ 2001 թվականին նրա ստեղծագործությունների ժողովածուն վերահրատարակվել է։ 


== Է. Բեննոնի վեպեր ==
Odd Girl Out, 1957 թվական
I Am a Woman, 1959 թվական
Women in the Shadows, 1959 թվական
Journey to a Woman, 1960 թվական
Beboo Brinker, 1962 թվական


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Christopher Nealon, 2001, Foundlings: Lesbian and Gay Historical Emotion Before Stonewall, Duke University Press, ISBN 0-8223-8061-7
Susan Stryker, 2001, Queer Pulp: Perverted Passions from the Golden Age of the Paperback, Chronicle Books, ISBN 0-8118-3020-9


== Արտաքին հղումներ ==
Канадская Forbidden Love: The Unashamed Stories of Lesbian Lives imdb.com կայքում
Обозрение на Odd Girl Out и Beebo Brinker от AfterEllen.com, 2006
Ալեքսանդր Պարխոմենկո (ֆիլմ)

«Ալեքսանդր Պարխոմենկո» (ռուս.՝ «Александр Пархоменко»), 1942 թվականի խորհրդային ֆիլմ, որը նկարահանվել է Լեոնիդ Լուկովի կողմից Վսևոլոդ Իվանովի «Պարխոմենկո» վեպի հիման վրա։ Այսպես կոչված «Խրուշչովյան ձնհալի» ժամանակ՝ 1962 թվականին, լույս է տեսել ֆիլմի նոր խմբագրությունը, որում հեռացվել են Ստալինի հետ կապված բոլոր տեսարանները և նրա մասին բոլոր հիշատակումները, իսկ Պյոտր Ալեյնիկովի դերը (Վասյա Գայվորոն) մասնակիորեն վերահնչյունավորել է Գենադի Դուդնիկը։


== Սյուժե ==
Ֆիլմը պատմում է ծեր բոլշևիկ-լուգանչանին, Ռուսաստանի քաղաքացիական պատերազմի մասնակից Ալեքսանդր Յակովլևիչ Պարխոմենկոյի կյանքի և հերոսական մահվան մասին։
1918 թվականին գերմանացի օկուպանտները, գրավելով Ուկրաինան, ձգտում էին իրենց պայքարում օգտագործել գայդամակներին, սպիտակգվարդիականներին և «կանաչներին»։ Վորոշիլովի հրամանով Ալեքսանդր Պարխոմենկոն Լուգանսկից գնում է Ցարիցին։ Այդ նույն ժամանակ գերմանացիները անցնում են ակտիվ հարձակման։ «Կարմիր» գումարտակները վատ են զինված, սակայն Պարխոմենկոն կարողանում է նրանց գրոհի տանել և թշնամուն փախուստի մատնել։ Ճանապարհին կարմիր հեծելազորները ոչնչացնում են ավազակային հրոսակախմբերը։


== Դերերում ==

Ալեքսանդր Խվիլյա – Ալեքսանդր Պարխոմենկո 
Նիկոլայ Բոգոլյուբով – Վորոշիլով 
Պետրոս Ալեյնիկով – Վասյա Գայվորոն
Վերա Շերշնյովա – Լիզա Լամիչևա 
Ստեպան Կայուկով – Տերենտի Լամիչև, Լիզայի հայրը 
Վասիլի Զայչիկով – Կոլոկոլով
Բորիս Չիրկով – Մախնո
Իվան Նովոսելցև – Բիկով
Տատյանա Օկունևսկայա – Վերա Բիկովա, Մախնոյի սիրուհին
Բորիս Անդրեև – անարխիստ 
Յուրի Լավրով – անարխիստ 
Իվան Բոբրով – անարխիստ 
Լավրենտի Մասոխա – հանձնակատար
Ֆաինա Ռանևսկայա – պարերեկույթի դաշնակահար 
Իվան Մատվեև – Մախնոյի կառապան


== Նկարահանող խումբ ==
Սցենարի հեղինակ՝ Վսևոլոդ Իվանով
Բեմադրող ռեժիսոր՝ Լեոնիդ Լուկով
Գլխավոր օպերատոր` Ալեքսեյ Պոնկրատև
Օպերատոր` Ալեքսանդր Լավրիկ
Նկարիչներ` Մորից Ումանսկի, Վլադիմիր Կապլունովսկի
Կոմպոզիտոր` Նիկիտա Բոգոսլովսկի


== Երաժշտություն և ֆիլմի երգեր ==
Լիզավետա (տեքստի հեղինակ Ե. Ա. Դոլմատովսկի, երաժշտ.՝ Ն. Վ. Բոգոսլովսկի)
Պարերեկույթի դաշնակահարի երգ
Любо, братцы, любо (կազակական ժողովրդական երգ)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Ալեքսանդր Պարխոմենկո» ֆիլմը  «Энциклопедия отечественного кино» կայքում
«Ալեքսանդր Պարխոմենկո» ՅուԹյուբում
Սթիվեն Հանեսյան

Սթիվեն (Ստեֆեն) Հանեսյան (անգլ.՝ Stephen Hanessian, ապրիլի 25, 1935(1935-04-25), Ալեքսանդրիա, Եգիպտոս), հայ քիմիկոս և պրոֆեսոր, Կանադայի և Միացյալ Նահանգների քաղաքացի, որը ծնվել է Եգիպտոսի Ալեքսանդրիա քաղաքում։ Կանադայի թագավորական ընկերության անդամ (1988), Կանադայի շքանշանի ասպետ (1998)։ ՀՀ գիտությունների ազգային ակադեմիայի արտասահմանյան անդամ։


== Կենսագրություն ==
Սթիվեն Հանեսյանի հետազոտական խումբը Մոնրեալի համալսարանում հայտնի է սինթետիկ մեթոդոլոգիաների, ինչպես նաև բնական արտադրանքի ընդհանուր սինթեզի մշակմամբ։ Բացի այդ, նրա խումբը մշակել է Chiron համակարգչային ծրագիրը, որն օգտագործվում էր օրգանական քիմիկոսների կողմից սինթետիկ պլանավորման համար։
Դոկտորական աստիճանը Հանեսյանը ստացել է Օհայոյի պետական համալսարանում 1960 թվականին Մելվիլ Լոուրենս Վոլֆրոմի ղեկավարությամբ։ Նա աշխատել է որպես հետազոտող Parke-Davis & Co. ընկերությունում (Էնն Արբոր, Միչիգան) մինչև 1968 թվականը։ 1969 թվականին միացել է Մոնրեալի համալսարանին։ 2000 թվականից նա նաև ադյունկտ-պրոֆեսոր (դոցենտ) է Իրվինի Կալիֆոռնիական համալսարանում։
Նրա գիտահետազոտական հետաքրքրությունները վերաբերում են օրգանական, կենսաօրգանական և բժշկական քիմիայի ոլորտներին։
Պրոֆեսոր Հանեսյանը մի քանի գիտական խորհրդատվական խորհուրդների անդամ է և աշխարհի դեղագործական և կենսատեխնոլոգիական ընկերությունների խորհրդատու։


== Աշխատություններ ==
Սթիվեն Հանեսյանը հրապարակել է մոտ 500 հոդված և ունի 42 գյուտի արտոնագիր։


== Մրցանակներ և պարգևներ ==
1974 - Merck Sharpe & Dohme մրցանակ, Կանադայի քիմիական ինստիտուտ
1982 - Հադսոնի մրցանակ, Ամերիկյան քիմիական միություն
1987 - Urgel Archambault մրցանակ
1988 - CIC Palladium մեդալ, Կանադայի քիմիական ինստիտուտ
1988 - Ալֆրեդ Բադերի մրցանակ օրգանական քիմիայում, Կանադայի քիմիայի միություն
1988 - Կանադայի թագավորական ընկերության անդամ
1991 - Bell Canada-Forum մրցանակ
1991 - Prix Marie-Victorin
1992 - Է. Սմիսմանի Medal, Կանզասի համալսարան
1993 - Մ. Լ. Ուոլֆրոմի մրցանակ, Ամերիկյան քիմիական միություն
1996 - Արթուր Քոուփի գիտական մրցանակ, Ամերիկյան քիմիական միություն
1997 - Izaak-Walton-Killam մրցանակ
1997 - Compagnon Lavoisier, Ordre des chimites du Québec
1998 - Կանադայի շքանշանի ասպետ
2008 - ՀՀ գիտությունների ազգային ակադեմիայի արտասահմանյան անդամ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Հետազոտական խմբի գլխավոր էջը
Chiron ծրագրաշարի գլխավոր էջը
Պրոֆեսոր Հանեսյանի հարցազրույցի տեսագրությունը
Կրևա ամրոց (Բելառուս)

Կրևա ամրոց (բելառուս․՝ Крэўскі замак)՝ քարից և կարմիր աղյուսից կառուցված ամրոց Կրևոյում, Լիվտայի մեծ դուքսերի՝ Գեդիմինասի և Ալգիրդասի ամրոցի ավերակները։ Ալգիրդասի եղբայրը՝ Կեստուտիսը, 1382 թվականին ազատազրկվել և սպանվել է Կրևա ամրոցում։
1385 թվականին ամրոցում ստորագրվել է Կրևյան միությունը։
Ամրոցի ավերակները էլ ավելի են վնասվել Առաջին համաշխարհային պատերազմի օրոք։ Ամրոցի պատերը պահպանվել են առ այսօր։


== Պատկերասրահ ==

		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Krevo Castle Archived 2020-11-16 at the Wayback Machine. on official website of the Republic of Belarus Archived 2018-01-15 at the Wayback Machine.
Kreva Castle on globus.tut.by Archived 2012-12-19 at the Wayback Machine.
History of the Kreva Castle
The Kreva Castle Charity Fund
Վալեր (Էստֆոլդ)

Վալեր (նորվ.՝ Hvaler), կոմունա Նորվեգիայի Էստֆոլդ ֆյուլքեյում։ Կոմունայի վարչական կենտրոնը Շերհալդեն բնակավայրն է։ Պաշտոնական լեզուն բուկմոլն է։ Զբաղեցնում է 89.54  կմ² տարածք։ Որպես Նորվեգիայի ֆյուլքե՝ ստեղծվել է 1838 թվականի հունվարի 1-ին:Կոմունան իրենից ներկայացնում է կղզիախումբ։
Կոմունայի տարածքում է գտնվում 12-րդ դարի Հվալերի եկեղեցին, որը կղզեխմբի գլխավոր կրոնական կառույցն է։


== Վալերի զինանշանը ==
Վալեր կոմունայի զինանշանը հաստատվել է 1983 թվականի դեկտեմբերի 9-ին և իրենից ներկայացնում է կապույտ գույնով ներկված վահան, ներքևի մասը սուր, որի վրա պատկերված է սպիտակ գույնի նավակ։ Կոմունայի պատմության բոլոր ժամանակափուլերում նավակը եղել է կղզու բնակչության առօրյայի անբաժան մասը։ Նավակով բնակիչները կապվել են մայրցամաքի հետ, ինչպես նաև ձկնորսությամբ են զբաղվել։


== Բնակչություն ==
Համաձայն 2007 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ Վալեր կոմունայում բնակվում է 3961 մարդ։ Կոմունայի բնակչության քանակը վերջին 40 տարում  աճ է գրանցել։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		


== Աղբյուրներ ==
Store norske leksikon.(նորվ.)


== Արտաքին հղումներ ==
Կոմունայի վիճակագրական տվյալները վերցված Նորվեգիայի վիճվարչությունից: Archived 2007-10-01 at the Wayback Machine.(նորվ.)


== Ծանոթագրություններ ==
Ռաֆայել Գզողյան

Ռաֆայել Հովհաննեսի Գզողյան հայտնի էր որպես՝ Ֆելիքս Գզողյան (հունվարի 15, 1943(1943-01-15), Շամլուղ, Ալավերդու շրջան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - հուլիսի 10, 2019(2019-07-10), Երևան, Հայաստան), ռազմական գործիչ, Շուշիի ազատագրման գործողության շտաբի պետ։ Հայաստանի զինված ուժերի գեներալ-մայոր (2002)։
1963 թվականին ավարտել է Տաշքենդի տանկային բարձրագույն ուսումնարանը։ 1963-1992 թվականին ծառայել է ԽՍՀՄ ԶՈՒ Անդրկովկասյան ռազմական օկրուգում, տարբեր զորամասերում՝ որպես տանկային դասակի, վաշտի, գումարտակի, զորամասի հրամանատար, ուսումնական կենտրոնի պետ։ 1988 թվականին զորացրվել է խորհրդային բանակից և փոխգնդապետի կոչումով տեղափոխվել Հայաստան։ Մտել է «Երկրապահ» կամավորական ջոկատ և մեկնել սահմանամերձ գոտի՝ որպես Իջևանի երկրապահների շտաբի պետ։ 1990 թվականին նշանակվել է Երևանում կազմավորված Հատուկ գնդի հրամանատարի տեղակալ՝ շտաբի պետ։ 1992 թվականի սեպտեմբերին նշանակվել է ԼՂՀ ինքնապաշտպանական ուժերի շտաբի պետ։ 1992 թվականից ծառայել է Հայաստանի զինված ուժերում՝ ԻՊՏ զորամիավորումների հրամանատար, գլխավոր շտաբի պետի տեղակալ  2000 թվականից։
1991-1994 թվականներին մասնակցել է Հայաստանի հյուսիսարևելյան և ԼՂՀ Շահումյանի (Բուզլուխ, էյքեջ, Մանաշիդ), Գետաշենի ենթաշրջանի, Մարտակերտի, Մարտունիի շրջանների ինքնապաշտպանական և ազատագրական մարտերին։
Պարգևատրվել է ԼՂՀ «Մարտական խաչ 1-ին և 2-րդ աստիճանի շքանշաններով։
Մահացել է 2019 թվականի հուլիսի 10-ին Երևանում։


== Ծանոթագրություններ ==
Հերհեր (այլ կիրառումներ)

Հերհեր, կարող է վերաբերել՝

Հերհեր, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում՝ Դիարբեքիրի վիլայեթի Դիարբեքիրի գավառում,
Հերհեր, գյուղ Արցախի Մարտունու շրջանում,
Հերհեր, գյուղ Հայաստանի Վայոց ձորի մարզում,
Հերհեր, գետ Հայաստանի Վայոց ձորի մարզում,
Հերհեր, հայկական արական անուն։
Հերհերի ձոր, Ձոր Հայաստանի Հանրապետության Շիրակի մարզում։ Հայտնի է Ջարդի ձոր անունով։
Ռուուդիկյուլա

Ռուուդիկյուլա (էստ․՝ Ruudiküla), գյուղ Էստոնիայի Վիլյանդիմաա նահանգի Վիիռացի շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 44 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Տագավեռե (գյուղ, Տաեբլա շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՏագավեռեՏագավեռե (էստ․՝ Tagavere), գյուղ Էստոնիայի Լյաենեմաա նահանգի Տաեբլա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 34 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Լիպյանսկի գյուղական խորհուրդ (Կարլովսկի շրջան)

Լիպյանսկի գյուղական խորհուրդ  (ուկրաիներեն՝ Лип'янська сільська рада), Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Կարլովսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Լիպյանսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 1368 մարդ։ Խորհրդում կա 4 բնակավայր։ 


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում բնակավայրերի ամբողջական ցանկ։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
AU:AUՈւկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)
Բերդիկ (գյուղ, Քաշաթաղի շրջան)

Բերդիկ, գյուղ Արցախի Հանրապետության Քաշաթաղի շրջանում՝ շրջկենտրոնից 39 կմ հյուսիս-արևմուտք՝ Աղավնո գետի վերին հոսանքի ձախ ափին։ Գյուղից 3 կմ արևմուտք կան հանքային ջրերի աղբյուրներ։ Մտնում է Մոշաթաղ համայնքի մեջ։


== Պատմություն ==
Ազատագրվել է 1992 թվականի մայիսի 19-ին, բնակեցվել է 1996 թվականին՝ Ադրբեջանից բռնագաղթած հայ փախստականներով։
2020 թվականի Արցախյան երկրորդ պատերազմի հետևանքով գյուղը հայաթափվել և անցել է Ադրբեջանի հսկողության տակ։


== Բնակչություն ==
Բնակչությունը 2003 թվականի տվյալներով 33 մարդ է։ 2015 թվականին ուներ 25 մարդ, կար 8 տնտեսություն։
Բնակավայրի ազգաբնակչության փոփոխությունը.


== Տնտեսություն ==
Զբաղվում են անասնապահությամբ և այգեգործությամբ։


== Ծանոթագրություններ ==
Կրոսնա (գյուղ, Կոնոտոպի շրջան)

Կրոսնա (ուկրաիներեն՝ Кросна), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Կոնոտոպի շրջանում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Օզան

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Օզան (այլ կիրառումներ)Օզան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Մալաթիայի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Խարբերդի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
417

417 թվական, ոչ նահանջ տարի, ըստ Գրիգորյան օրացույցի սկսում է կիրակի օրը։ Սա մեր թվարկության 417 թվականն է, 
V դարի 17-րդ տարին։


== Դեպքեր ==


== Ծնունդներ ==


== Մահեր ==
Բարբոնա

Բարբոնա (իտալերեն՝ Barbona), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Վենետո մարզում՝ Պադովա գավառում։
Բնակչության թվաքանակը կազմում է 743 մարդ (2008 թվականի տվյալներով), բնակչության խտությունը կազմում է 87 կմ²։ Զբաղեցնում է 9 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս- 35040։ Հեռախոսային կոդ- 0425։
Բնակավայրի հովանավոր սուրբն է՝ Միքայել հրեշտակապետը։ 


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Համայնքի վարչակազմ ==
Հեռախոսահամար։ 0425 607093
Էլեկտրոնային Հասցե։ info@comunebarbona.pd.it


== Արտաքին հղումներ ==
Վիճակագրության Ազգային Ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.


== Ծանոթագրություններ ==
Էդուար Լեոն Սքոթ դե Մարտենվիլ

Էդուար Լեոն Սքոթ դե Մարտենվիլ (ֆր.՝ Édouard-Léon Scott de Martinville, ապրիլի 25, 1817(1817-04-25), Փարիզ - ապրիլի 26, 1879(1879-04-26), Փարիզ), փարիզյան հրատարակիչ, գրադարանավար և գրավաճառ, առաջին ձայնագրող սարքի՝ ֆոնոավտոգրաֆի գյուտարար։


== Ֆոնոավտոգրաֆ ==
Իր սկզբունքով մարդու աչքին նմանեցվող լուսանկարչական ապարատի գյուտով ոգեշնչված՝ Սքոթ դե Մարտինվիլը ուսումնասիրել է մարդու ականջը և այն վերարտադրել սարքի միջոցով։ Նա չի մտածել ձայնի վերարտադրության մասին։ 1857 թվականի մարտի 25-ին ֆրանսիական կառավարությունը Լեոն Սքոթին տվել է «Ֆոնոավտոգրաֆ» (ֆր.՝ phonoautographe) կոչվող  սարքը ստեղծելու համար  թիվ 17 897/31 470 արտոնագիրը։
Սարքը բաղկացած էր ձայնային կոնից և ասեղին միացած թրթռացող թաղանթից։  Ասեղը վերևից հպվում էր ձեռքով պտտվող ապակե մխոցին,որը պատված էր  մրոտ թղթով։ Ձայնային տատանումներն  անցնելով կոնի միջով առաջացրել են թաղանթի թրթռում, որն էլ  փոխանցվել է ասեղին՝ ածխածնի վրա կատարելով գծային նշումներ։ Սարքը թույլ էր տալիս պատկերել ձայնային ազդանշանները, բայց դրանք նվագելու հնարավորություն չէր տալիս։ Մարտինվիլի ձայնագրությունները համակարգչի օգնությամբ վերարտադրվել է միայն 2008 թվականին, և պարզվել է, որ Սքոթը ձայնագրել է տարբեր արագություններով։
Հետագայում ֆոնոավտոգրաֆը հիմք է հանդիսացել ձայնագրի և գրամոֆոնի ստեղծման համար։ 


== Հրապարակումներ ==
Jugement d’un ouvrier sur les romans et les feuilletons à l’occasion de Ferrand et Mariette (1847)
Histoire de la sténographie depuis les temps anciens jusqu'à nos jours (1849)
Fixation graphique de la voix (1857)
Les Noms de baptême et les prénoms (1857)
Notice sur la vie et les travaux de M. Adolphe Noël Des Vergers
Essai de classification méthodique et synoptique des romans de chevalerie inédits et publiés. Premier appendice au catalogue raisonné des livres de la bibliothèque de M. Ambroise Firmin-Didot (1870)
Le Problème de la parole s'écrivant elle-même. La France, l’Amérique (1878)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Тихонов А. Звукозапись — самое начало… — Архив журнала «Звукорежиссёр». 09.03.
Schoenherr, Steven E. 2004. «Leon Scott and the Phonautograph»(անգլ.)
Би-би-си | Культура | В Париже найдена самая старая аудиозапись
Հունանի խաչքար (Անգեղակոթ)

Հունանի խաչքար, գտնվում է Հայաստանի Սյունիքի մարզի Անգեղակոթ գյուղից 0.5 կմ արևմուտք, Անգեղակոթ - Շաղատ ճանապարհից աջ՝ Սուրբ Վարդան եկեղեցու բակում, գետնին պարկեցված։ Հաշվառված է Հայաստանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների պետական ցանկում (9.13/18.2.3)։


== Տեղադրություն ==
Խաչքարը գտնվում է Անգեղակոթ գյուղից 0.5 կմ արևմուտք, Անգեղակոթ - Շաղատ ճանապարհից աջ՝ Սուրբ Վարդան եկեղեցու բակում, գետնին պարկեցված (պեղումներով պայմանավորված)։


== Նկարագրություն ==
Ընդհանուր չա­փերն են 160 x 60 սմ։
Ունի պատ­վան­դա­նին ամ­րաց­նե­լու հա­մար նա­խա­տեսված բա­վա­կա­նին լայն պո­չուկ։ Պատ­կեր­ված է խո­րա­նի մեջ ար­ված հիմնա­խա­չը, որի թևերն ավարտ­վում են եռա­բող­բոջ­նե­րով։ Ստո­րին խաչա­թևի եր­կու կող­մե­րում քան­դակ­ված են սե­պա­ձև խա­չա­թևե­րով արված մե­կա­կան խա­չա­քան­դակ­ներ, իսկ վե­րին խա­չա­թևի մոտ` խա­ղո­ղի ող­կույզ­ներ։ Խա­չա­խո­րա­նից վե­րև` սա­լա­քա­րի ան­կյուն­նե­րում, առ­կա են մե­կա­կան հա­վեր­ժան­շան­ներ, որոնց արան­քում խա­չի քան­դակ է։


== Վիմական արձանագրություն ==
Խաչքարը ունի 1 տող վիմական արձանագրություն՝ շրջանակին և ստորին հատվածում
ՅՈՒՆԱՆ Ի ԲԱՐԻՀամաձայն արձանագրության՝ խաչքարը պատվիրել է Հունանը։ Արձանագրությունը խաչքարի ստորին հատվածում է և թերի։


== Տես նաև ==
Անգեղակոթ
Ամիրշատի խաչքար (Անգեղակոթ)
Խոցադեղի խաչքար (Անգեղակոթ)
12-13-րդ դարերի խաչքար (Սուրբ Վարդան, Անգեղակոթ)


== Ծանոթագրություններ ==
Մուդրոե

Մուդրոե (ուկրաիներեն՝ Мудре), գյուղ Ուկրաինայի Չեռնիգովի մարզի Վարվայի շրջանում։
2006 թվականի տվյալներով Մուդրոե գյուղում բնակվում էր 11 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 53,66 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Վյազեմկա (գյուղ, Խիսլավիչսկի շրջան)

Վյազեմկա (ռուս.՝ Вяземка), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Խիսլավիչսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Ալբերտոս (հակապապ)

Ալբերտոս (լատ.՝ Albertus, ավազանի անունը՝ Ալբերտ 11-րդ դար, Atella, Իտալիա - 1102, Ավերսա, County of Aversa), Հռոմի Կաթոլիկ եկեղեցու հակապապ։ Ալբերտոսը ծնվել է Իտալիայում։ Եղել է կարդինալ և Պորտո Սանտա Ռուֆինա թեմի եպիսկոպոս։ Հակապապ ընտրվել է 1101 թվականին կայսերական կուսակցության կողմից, այն բանից հետո, երբ ձերբակալվում և բանտարկվում է Թեոդորիկ հակապապը։
Կղեմես III-ի հետևորդները, ովքեր ընտրել էին Թեոդորիկին, Հենրիխ IV-ի ցուցումներով, հավաքվում են Սանտի Ապոստոլի եկեղեցում, որպեսզի պապ ընտրեն Ալբերտոսին ի հակադրություն Պասքալիս II օրինական պապի։
Հռոմում անկարգություններ են սկսվում, և հակապապի կողմնակիցներին ձերբակալում են։ Ալբերտոսը հասցնում է թաքնվել Սանտ Մարցելլա երկեղեցում։ Օրինական պապը կաշառում է կայսրին, և վերջինս հրաժարվում է աջակցել նրան։ Ալբերտոսը ձերբակալվում է, նրան զրկում են եպիսկոպոսությունից և տանջահար անելով՝ բանտ նետում։ Կարճատև ազատազրկումից հետո նրան մենաստան են ուղարկում, որտեղ և մահանում է 1102 թվականին։


== Տես նաև ==
Հռոմի պապերի ու հակապապերի ցանկ
Հակապապ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
The Cardinals of the Holy Roman Church-Alberto2 Archived 2012-02-08 at the Wayback Machine. www2.fiu.edu.
1798

1798 թվական, ոչ նահանջ տարի, ըստ Գրիգորյան օրացույցի սկսում է երկուշաբթի օրը։ Սա մեր թվարկության 1798 թվականն է, 
XVIII դարի 98-րդ տարին։


== Դեպքեր ==
Կառուցվել է Երևանի խաների՝ մինչև XIX դ. վերջերը պահպանված պալատը։


== Ծնունդներ ==
Ապրիլի 8 - Սոլոմոս Դիոնիսոս, հույն բանաստեղծ
Հունիսի 15 - Ալեքսանդր Գորչակով, ռուս դիվանագետ և պետական գործիչ


== Մահեր ==
Լաուրինաս Ստուոկա Գուցյավիչյուս, լիտվացի ճարտարապետ
I Don't Mind

«I Don't Mind», ամերիկացի R&B երգիչ Աշերի երգն է, համագործակցությամբ ամերիկացի ռեփեր Ջուսի Ջեյի հետ։ Այն որպես սինգլ թողարկվել է 2014 թվականի նոյեմբերի 21-ին։ Երգը գրվել է Աշերի, Ջուսի Ջեյի, Dr. Luke-ի, Ջեյքոբ Կաշերի, Rock City դուետի անդամների և Cirkut-ի կողմից։


== Երգացանկ ==
Թվային ներբեռնում


== Հիթ-շքերթներ ==


=== Շաբաթական հիթ-շքերթներ ===


=== Տարեկան հիթ-շքերթներ ===


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Երգի աուդիո տարբերակը ՅուԹուբում
Հմայակ Քեշիշյան

Հմայակ Խաչերի Քեշիշյան (1887, Մարաշ, Մարաշի գավառ, Հալեպի նահանգ, Օսմանյան կայսրություն- 1915, Քելլիկ գյուղի մոտ, Կարսի շրջան), հայ բժիշկ։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1887 թվականին Օսմանյան կայսրության Հալեպի նահանգի Մարաշի գավառի կենտրոն Մարաշ քաղաքում։
Դեղագործ-բժիշկ Խաչեր Քեշիշյանի կրտսեր որդին է։ Նախնական կրթությունն ստացել է ծննդավայրի թաղային վարժարանում, միջնակարգը՝ ամերիկացի մի­սի­ո­ներ­նե­րի Մարաշի «Ակա­դե­մի» բարձրագույն վարժարանում։ 1909 թվականին ավարտել է ամերիկացի միսիոներների Այնթապի Կենտրոնական Թուրքիայի քոլեջը։ 1909 թվականին մեկնել է Կ. Պոլիս` բարձ­րա­գույն կրթու­թյուն ստա­նա­լու։ 1915 թվականին ավար­տել է Կ. Պոլսի Օսմանյան համալսարանի բժշկա­կան բա­ժի­նը։
1915 թվականին` Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ զորակոչվել է օսմանյան բանակ և ուղարկվել 4-րդ զորաբանակում ծառայելու զինվորական բժիշկ՝ հարյուրապետի աստիճանով։ 1915 թվականին Կարսի շրջանի Քելլիկ գյուղի մոտերքը, վերևից եկած հրամանի համաձայն, սպանվել է իթթիհադական ազգայնամոլ իր իսկ հրամանատարի հրամանով կամ նրա իսկ արձակած գնդակից՝ 28 տարեկանում։ Այդ ժամանակ թուրք սպաները ևս 18 հայ զինվորական բժիշկների են գնդակահարել։


== Գրականություն ==
Հայ բժշկութեան տուած զոհերը, ցուցակագրուած վաւերական փաստերով, Կ. Պոլիս, 1919։
Գալուստեան Գրիգոր Հ., Մարաշ, Նիւ Եորք, 1934։
Մեզպուրեան Արթօ, Հայ եւ ծագումով հայ բժիշկներ։ Այբուբենական համառօտ անուանացանկ (16881940), Իսթանպուլ, 1940։
Կարոյեան Գասպար, Մեծ Եղեռնի նահատակ հայ բժիշկները (անոնց պատգամները), Պոսթոն, 1957։
Յուշամատեան Մեծ Եղեռնի (1915-1965), պատրաստեց Գերսամ Ահարոնեան, Պէյրութ, 1965։
Թէոդիկ, Յուշարձան նահատակ մտաւորականութեան, Բ. տպագրութիւն, Երեւան, ապրիլ 24, 1985։
Գալուստեան Գրիգոր Հ., Մարաշ կամ Գերմանիկ եւ հերոս Զէյթուն, Նիւ Եորք, 1988։
Յարման Արսեն, Հայերը օսմանյան առողջապահության ծառայության մեջ և պատմություն սուրբ Փրկիչ հայոց հիվանդանոցի (թուրքերեն), Ստամբուլ, 2001։


== Աղբյուր ==
Հարություն Մինասյան,  Օսմանյան կայսրությունում և Թուրքիայի Հանրապետությունում բռնաճնշումների և ցեղասպանության ենթարկված հայ բժիշկներ, Երևան, «Լուսաբաց», 2014 — 520 էջ։
Արտափրենես (Արտափրենեսի որդի)

Արտափրենես II (հուն․՝ Ἀρταφέρνης), Արտափրենեսի որդին, Դարեհ I Մեծի եղբորորդին և Աքեմենյան տերության հրամանատարներից մեկը։ Նա եղել է Լիդիայի սատրապը մ․թ․ա․ 492-մոտ 480 թվականներին։

Նա Դատիսի հետ միասին նշանակվել է Դարեհի կողմից կազմակեպված առաջին ներխուժմանը դեպի Հունաստան, որի նպատակն էր Աթենքի ու Երետրիայի պատժումը, քանի որ նրանք մասնակցություն էին ցուցաբերել Հոնիական ապստամբությանը։ Արտափրենեսը և Դատիսը պաշարում և ավերում են Երետրիան, սակայն մ․թ․ա․ 490 թվականին Մարաթոնի ճակատամարտում պարտություն են կրում աթենացիներից ։
Տասը տարի անց Արտափրենեսը հիշատակվում է որպես լիդիացիների և մյուսիացիների առաջնորդ պարսիկների՝ դեպի Հունաստան կազմակերպած երկրորդ արշավանքի ժամանակ։


== Տես նաև ==
Արտափրենես
Դատիս
Հույն-պարսկական պատերազմներ
Պարսիկների առաջին ներխուժումը Հունաստան
Մարաթոնի ճակատամարտ
Դարեհ I Մեծ


== Ծանոթագրություններ ==