Էսփերանսա Ագիրրե

Էսփերանսա Ագիրրե (իսպ.՝ Esperanza Aguirre y Gil de Biedma, condesa de Bornos, հունվարի 3, 1952(1952-01-03), Մադրիդ, Իսպանիա), իսպանացի իրավաբան և քաղաքական գործիչ, Ժողովրդական կուսակցության անդամ։


== Կենսագրություն ==
Սերում է ազնվական ընտանիքից։ 1974 թվականին ամուսնացել է Ֆերնանդո Ռամիրես դե Գարո Վալդեսի հետ, որը Բորնոսի 16-րդ կոմսն էր, նրանք ունեն երկու երեխա։
Ավարտել է Մադրիդի Կոմպլուտենսե համալսարանի իրավաբանության ֆակուլտետը (1974)։ 1976 թվականին պետական ծառայության է անցել Տեղեկատվության և զբոսաշրջության նախարարության տեխնիկական բաժնում։ Եղել է գովազդի և զբոսաշրջության բաժնի պետ։ Ժողովրդավարական կենտրոնի Միության վարչության ժամանակ աշխատել է Մշակույթի նախարարությունում։ 1979 թվականին գլխավորել է Գրականության և կինեմատոգրաֆիայի գլխավոր տնօրենի շտաբը։ 1980 թվականին նշանակվել է Մշակույթի նախարարության Տեխնիկական գլխավոր քարտուղարության հետազոտությունների գծով գլխավոր տնօրենի տեղակալ։
1983 թվականից մինչև 1996 թվականը եղել է Մադրիդի քաղաքային խորհրդի անդամ։ 1995 թվականին քաղաքապետ Խոսե Մարիա Ալվարեսը նրան վստահել է առաջին տեղակալի և մամուլի քարտուղարի պաշտոնը։ 1996 թվականի ընտրություններում Էսպերանս Ագիրեն ստացել է սենատորի մանդատը, նույն տարվա մայիսին զբաղեցրել Է Խոսե Մարիա Ասնարի կառավարության կրթության, մշակույթի և սպորտի նախարարի պաշտոնը։ Կառավարությունը լքել է 1999 թվականի հունվարին` կաբինետի վերաձևավորման ընթացքում։ Նույն թվականի փետրվարին դարձել Է Սենատի նախագահ (Իսպանիայի պատմության մեջ առաջին կինը)։ 2003 թվականի հոկտեմբերից մինչև 2012 թվականի սեպտեմբեր զբաղեցրել է Մադրիդի ինքնավար համայնքի կառավարության նախագահի պաշտոնը, այնուհետև մի քանի ամիս աշխատել է կառավարությունում` որպես զբոսաշրջության հարցերով խորհրդական, այնուհետև հրաժարական է տվել կոռուպցիայի մեղադրանքով իր վստահված ենթակայի` Իգնասիո Գոնսալեսի ձերբակալության պատճառով և տեղափոխվել մասնավոր հատված։ 2019 թվականի սեպտեմբերին Էսպերանս Ագիրեն ծանուցագիր է ստացել` որպես կասկածյալ հոկտեմբերի 18-ին հարցաքննության հրավիրվելով Ազգային դատական կոլեգիայի դատավորի մոտ, որը հետաքննում էր Մադրիդում 2007 և 2011 թվականներին Ժողովրդական կուսակցության ընտրարշավների անօրինական ֆինանսավորման վերաբերյալ կոռուպցիոն գործը։


== Հրապարակումներ ==
Pensamiento liberal en el fin de siglo (con José María Michavila) (Fundación Cánovas del Castillo, ISBN 978-84-88306-30-2, 1997).
Discursos para la libertad (Ciudadela, ISBN 978-84-96836-63-1, 2009).
Prohibido prohibir (con Pedro Schwartz) (Espasa, ISBN 978-84-670-0625-4, 2012).
Yo no me callo (Espasa, ISBN 978-84-67046-83-0, 2016).


== Պարգևներ ==
Կարլոս III շքանշանի Մեծ խաչ (1999)
Կաթոլիկ Իզաբելլայի շքանշանի Մեծ խաչ (2004)
Քաղաքացիական արժանիքների շքանշանի Մեծ խաչ (2004, Իսպանիա)
Պատվո լեգեոնի շքանշանի սպա
Բրիտանական կայսրության շքանշանի ասպետ (2004)


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Волкова Г. И. Aguirre y Gil de Biedma, Esperanza // Учебный испанско-русский лингвострановедческий словарь-справочник. — М.: Высш. шк., 2006. — С. 22. — 656 с. — 3000 экз. — ISBN 5-06-004248-0


== Արտաքին հղումներ ==
MCNBiografias.com
Cattini, Giovanni C. (2011). «Historical revisionism». Transfer: journal of contemporary culture (Valencia: Servei de Publicacions de la Universitat de València) (6): 28-38. ISSN 1886—2349.
Drake Escribano, Virginia. Esperanza Aguirre. La presidenta. 2006. La esfera de los libros.