Հունգարիան և եվրոն

Հունգարիան և եվրոն,  Հունգարիայի կառավարությունը 2003 թվականից նախատեսում էր հունգարական ֆորինտը փոխարինել եվրոյով, 2014 թվականի դրությամբ չկար որևէ նպատակային որոշում, որ ֆորինտը դարձել է եվրոպական փոխարժեքի մեխանիզմի (ERM II) մաս։  2008 թվականին անցկացված տնտեսական ուսումնասիրության արդյունքում պարզվում է, որ եվրոյի ընդունումը Հունգարիայում ավելացնելու է արտաքին ներդրումները 30%-ով 
 չնայած Հունգարիայի ազգային բանկի (MNB) ներկայիս ղեկավարը և Ազգային էկոնոմիկայի նախկին նախարար Գիորգի Մաթոլքսին ասում էին, որ նրանք չեն ցանկանում հրաժարվել երկրի անկախությունից։


== Եվրոյի ընդունում ==


=== Սոցիալիստական կառավարման շրջան (2002-2010 թվականներ) ===
Հունգարիան ի սկզբանե ծրագրել էր եվրոն որպես իր պաշտոնական արժույթ ընդունել 2007 կամ 2008 թվականներին։ Հետագայում 2010 թվականի հունվարի 1-ը դառնում է նպատակային ամսաթիվ, բայց այդ ամսաթիվը չեղյալ է հայտարարվում բյուջեի չափազանց մեծ դեֆիցիտի, գնաճի և պետական ​​պարտքի պատճառով։ Տարիներ շարունակ Հունգարիան չէր կարող բավարարել Մաաստրիխտի որևէ չափանիշ:2006 թվականի ընտրություններից հետո վարչապետ Ֆերենց Գյուրշիննին կիրառում է միջոցներ, որոնք 2006 թվականի վերջին առաջ են բերում բողոքի ցույցեր, իսկ 2007 և 2008 թվականներին տանում են  տնտեսական դանդաղեցման։
2008 թվականի հուլիսի 8-ին, ֆինանսների այն ժամանակվա նախարար Յանոս Վերեսը հայտարարում է եվրոյի ընդունման ծրագրի առաջին նախագծի մասին։ Նա պնդում էր, որ Հունգարիան կարող է միանալ ERM II-ին 2010 կամ 2011 թվականներին, ուստի 2013 թվականին կարող է որդեգրել եվրոն, բայց նաև ավելի հնարավոր է, որ դա արվի 2014 թվականին
 կամ ավելի ուշ՝ կախված եվրագոտու ճգնաժամային զարգացումներից։ 2008 թվականի հուլիսի 8-ին այն ժամանակվա ֆինանսների նախարարը` Յանոս Վերեսը, հայտարարում է եվրոյի որդեգրման ծրագրի առաջին նախագծի մասին։ 2008 թվականի համաշխարհային ֆինանսական ճգնաժամից հետո այն որդեգրելու հավանականությունն ավելի մեծ է երևում
։
Հունգարիան օգնություն է ստացել Արժույթի միջազգային հիմնադրամի, Եվրամիության և Համաշխարհային բանկի կողմից։ 
2008 թվականի հոկտեմբերին Հունգարիայի խոշորագույն բանկի ղեկավարը կոչ է անում  հայտ ներկայացնել եվրագոտուն միանալու համար։
Ֆերենց Գյուրշիննին դուրս է գալիս քաղաքական կապիտալի շրջանակներից 2009 թվականի մարտին անհրաժեշտ միջոցառումներ ընդունելու համար։ Փոխարժեքը մարտի 6-ին հասնում է 317 ֆորինտի` մեկ եվրոյի։ Մարտի 21 թվականին Գյուրշիննին նախաձեռնում է  կառուցողական միջնորդություն։ Սոցիալիստական և լիբերալ կուսակցությունները ապրիլի 14-ից ընդունում են  նրան որպես նոր վարչապետ։ Հունգարիայում առաջ են ձեռնարկվում են նոր խստության միջոցներ։ Այսպիսով, նրանք կարողանում են պահպանել դեֆիցիտը 2009 թվականի  4%–ից ցածր, իսկ 2010 թվականի բյուջեի հաշվարկները ենթադրում են 3,8%։ Գնաճի հետևանքով գնաճը կազմում է մոտ 3%, բայց  ԱԱՀ աճի պատճառով տարվա երկրորդ կեսին այն միջինում կազմում է 5%։ ԱՄՀ վարկի պատճառով պետական պարտքը հասնում է գրեթե 80%-ի։ Կենտրոնական բանկի տոկոսադրույքը 2009 թվականի 10,5%-ից իջնում է 6.25% -ի։ Բաջայայի կառավարությունը չէր կարող Հունգարիային տանել ERM-II, և նա հայտարարում է, որ  դրա վերաբերյալ ծրագիր չունի։


== Հանրային կարծիք ==
Հանրային աջակցությունը Հունգարիայում եվրոյի համար


=== Պահպանողական կառավարությունը 2010 թվականից ===
Հունգարիայի խորհրդարանական ընտրություներում Ֆիդեսը բավարար տեղեր է շահում ինքնուրույն կառավարություն կազմելու համար։ Նոր կառավարության ձևավորումից կարճ ժամանակ անց նրանք հայտարարում են 2010 թվականի դեֆիցիտը 3.8 % պահելու իրենց մտադրության մասին։ Լրացուցիչ ճնշումներից հետո նրանք սեպտեմբերին ընդունում են 3 %-ով կրճատում 2011 թվականին։ 2010 թվականին ֆինանսների նախարար Գիորգի Մաթոլսին ասում է, որ իրենք կքննարկեն եվրոյի ընդունումը 2012 թվականին։ Կուսակցության մեկ այլ անդամ՝ Միհալի Վարգան, խոսում է եվրոյի` 2014 կամ 2015 թվականի հնարավոր ընդունման մասին։
Այնուամենայնիվ, 2011 թվականին վարչապետ Վիկտոր Օրբինը պարզաբանում է, որ չի ակնկալում, որ եվրոն կընդունվի Հունգարիայում մինչև 2020 թվականը։ Ավելի ուշ Մալթոսին ևս հաստատում է այս հայտարարությունը։ Օրբինը հայտարարում է, որ երկիրը դեռ պատրաստ չէ
արժույթն ընդունելուն, և նրանք չեն քննարկում այդ հնարավորությունը, քանի դեռ պետական պարտքը չի հասել 50 %-ի։
Երբ եվրոգոտու երկրները ընդունեցին Եվրո-Պլյուս պակտը, 2011 թվականի մարտի 25-ին, Հունգարիան որոշեց գնալ դեպի Միացյալ թագավորություն, Շվեդիա և Չեխիա 
և չմիանալ այդ պայմանագրին։ Մալթոսին ասաց, որ իրենք կարող են համաձայնել դրա բովանդակության մեծ մասի հետ, բայց չեն ցանկանում հրաժարվել երկրի անկախությունից ։ Քանի որ Եվրո-Պլյուս պակտը չի պարունակում որևէ իրավական պարտավորություն, այլ պարտավորությունները վերաբերում են միայն աշխատատեղերին, մրցունակությանը, հակաբյուջետային պատասխանատվությանը և ֆինանսական կայունության բարելավմանը կամավոր գործիքների տարբեր փաթեթներ օգտագործելու համար։


== Ծանոթագրություններ ==