Վիկտոր Կամյանով

Վիկտոր Իսաակովիչ Կամյանով (ռուս.՝ Ви́ктор Исаа́кович Камя́нов, դեկտեմբերի 9, 1924(1924-12-09) կամ 1924, Դոնի Ռոստով, ԽՍՀՄ - ապրիլի 11, 1997(1997-04-11) կամ 1997, Մոսկվա, Ռուսաստան), խորհրդային և ռուս մանկավարժ, գրաքննադատ և գրականագետ։


== Կենսագրություն ==
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի Արևելյան ռազմաճակատի («Հայրենական մեծ պատերազմ», 1941-1945) գործողությունների մասնակից է, լեյտենանտ, ավարտել է կրտսեր ավիամասնագետների դպրոցը (1942), Սմոլենսկի հրետանային ուսումնարանը (1943)։ 1943 թվականի օգոստոսին եղել է 106-րդ հրետանային գնդի դասակի հրամանատար, այնուհետև Կարելիայի ճակատի 14-րդ բանակի 10-րդ գվարդիական հրաձգային դիվիզիայի հրամանատար։ Մասնակցել է Զապոլյարյեի մարտերին։ Ավելի ուշ հրատարակել է «Խաղաղությունից հետո» ինքնակենսագրական վիպակը իր ռազմական փորձի մասին։
1950 թվականին ավարտել է Մոսկվայի Վ. Լենինի անվան մանկավարժական ինստիտուտը։
Կրթությամբ դասական բանասեր, սովորել է պրոֆեսոր Ա. Լոսևի մոտ։ Ավագ կուրսերում նրան պաշտպանում է ընդդիմախոսներից, Ա. Տահո-Գոդին ուսանող Կամյանովի մասին գրել է որպես շնորհազրկված պրոֆեսորի «մոլի ջատագով։ Մոսկվայի դպրոցներում դասավանդել է գրականություն և ռուսերեն (1950-1973)։ Եղել է ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ (1974)։ 1973 թվականից սկսած «Նոր աշխարհ» ամսագրի քննադատության բաժնում աշխատել է որպես խմբագիր։ 70-ականների երկրորդ կեսին Արվեստի մշակների կենտրոնական տան աշխատակիցների համար պարբերաբար հանդես է եկել խորհրդային գրականության վիճակի մասին դիտարկումներով։
Նրա կրտսեր եղբայրը իսրայելցի բանաստեղծ Բարուխ Ավնին է (Բորիս Կամյանով)։


=== Ուսուցիչ ===
Սոցիոլոգ Լ. Գուդկովը հիշում է.


== Ստեղծագործություններ ==


=== Գրքեր ===
Поэтический мир эпоса: О романе Л. Н. Толстого «Война и мир». — М., 1978.
После затишья: Повесть. — М., 1983.
Доверие к сложности: Современность и классическая традиция. — М., 1984.
Время против безвременья. Чехов и современность. — М., 1989.
Реальность без грима, или К возвращению опальных книг. — М., 1991.


==== Հոդվածներ ====
Виктор Камянов. Содружество или конкуренция?, «Вопросы литературы», 1964, № 3;
Виктор Камянов. Эвклиду — Эвклидово. (Из жизни «молодой» прозы), «Вопросы литературы», 1969, № 4;
Виктор Камянов. Мера обобщения, «Вопросы литературы», 1972, № 1;
Виктор Камянов. Критика со всеми удобствами, «Вопросы литературы», 1976, № 4.
Камянов В. Задача на сложение// Новый мир. 1988. № 4.
Виктор Камянов. Испытание соседством // Юность 1989 № 1,
Виктор Камянов. Проводы без почестей. Знамя 1991 № 10 С. 166.
Виктор Камянов. Кто обидел цензора? Советское искусство в поисках своего предмета. // Литературное обозрение. 1992. № 1. С.43, 49.
Камянов В. Свободен от постоя (обзор публикаций прозы Довлатова с 1989 по 1991 г.) // Новый мир. 1992. № 2;
Виктор Камянов. Век ХХ как уходящая натура. «Новый Мир» 1993, № 8 О Фридрихе Горенштейне.
Виктор Камянов. Лазарь Карелин. Свой. Повесть. («Москва», 1993, № 2.) «Новый Мир» 1993, № 9
Виктор Камянов. Космос на задворках. «Новый Мир» 1994, № 3
Виктор Камянов. Остановиться, оглянуться… (Алесь Адамович. Vixi. Законченные главы незавершенной книги. «Дружба народов», 1993, № 10.). «Новый Мир» 1994, № 6
Камянов В. «Колотун по утрам, да такой, что недолго свихнуться…» // Свет двуединый: Евреи и Россия в соврем. поэзии. М., 1996. С. 332.


== Պարգևներ ==
Հայրենական պատերազմի II աստիճանի շքանշան,
«Խորհրդային Անդրբևեռային պաշտպանության» մեդալ,
«1941-1945 թթ. Հայրենական մեծ պատերազմում Գերմանիայի դեմ տարած հաղթանակի համար» մեդալ,
Գրական հանդես ամսագրի մրցանակ (1980)։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
В. И. Камянов в Большом энциклопедическом словаре
Կաղապար:ЖЗ
Евлахова И. Камянов, Виктор Исаакович // Краткая литературная энциклопедия. — 1978. — Т. 9.
Крячко Л., Листы и корни, «Литературная газета», 1967, 29 нояб.;
Росляков В., Иронии не подвластно, «Литературная газета», 1968, 17 янв.;
Шагалов А., … От боязни простоты. Полемич. заметки, «Молодая гвардия», 1974, № 9.