Ռենոդո մրցանակ

Ռենոդո մրցանակ (կամ Ռենոդո Թեոֆրաստի մրցանակ, ֆր.՝ Prix Théophraste-Renaudot), ֆրանսիական գրական մրցանակ։ Ստեղծվել է 10 գրաքննադատների կողմից 1926 թվականին, երբ սպասում էին Գոնկուրյան մրցանակի դափնեկիրների անունների հայտարարմանը։ Այսպիսով՝ առաջին Ռենոդո մրցանակը դարձել է Գոնկուրյան մրցանակի յուրօրինակ հավելում. ավանդաբար երկու մրցանակներն էլ շնորհվում են նույն օրը՝ նոյեմբերի առաջին երեքշաբթի օրը։
Ռենոդո մրցանակի առաջին հանձնաժողովի կազմում ընդգրկված էին Ռայմոն դը Նին, Մարսել Էսպիոն, Ժորժ Լե Ֆևրը, Նոել Սաբորդը, Ժորժ Մարտենը, Օդետա Պանետեն, Հենրի Գիլակը, Գաստոն Պիկարդը, Պիեռ Դեմարտրը և Ժորժ Շարանսոլը։ Նրանցից յուրաքանչյուրը հեղինակել է Ռենոդոյի կենսագրության գլուխներից մեկը, որ լույս է տեսել 1929 թվականին «Հայտնի մարդկանց կյանքը» շարքի շրջանակներում։
2003 թվականից Ռենոդո մրցանակ է շնորհվում նաև էսսեի, իսկ 2009 թվականից` գրպանի գրքի համար։


== Մրցանակակիրներ ==
1926 — Armand Lunel, Nicolo-Peccavi ou l’affaire Dreyfus à Carpentras
1927 — Bernard Narbonne, Maïtena
1928 — André Obey, Le Joueur de triangle
1929 — Մարսել Էմե, La Table aux crevés
1930 — Germaine Beaumont, Piège
1931 — Ֆիլիպ Էրիա, «Անմեղը»
1932 — Լուի-Ֆերդինանդ Սելին, «Ճամփորդություն գիշերից անդին»
1933 — Charles Braibant, Le roi dort
1934 — Louis Francis, Blanc
1935 — François de Roux, Jours sans gloire
1936 — Լուի Արագոն, «Հարուստ թաղամասեր»
1937 — Jean Rogissart, Mervale
1938 — Pierre-Jean Launay, Léonie la bienheureuse
1939 — Jean Malaquais, Les Javanais
1940 — Jules Roy, La Vallée heureuse
1941 — Paul Mousset, Quand le temps travaillait pour nous
1942 — Robert Gaillard, Les Liens de chaîne
1943 — André Soubiran, J'étais médecin avec les chars
1944 — Ռոժե Պեյրեֆիտ, Les Amitiés particulières
1945 — Henri Bosco, Le Mas Théotime
1946 — Դավիդ Ռուսե, L’Univers concentrationnaire
1947 — Jean Cayrol, Je vivrai l’amour des autres
1948 — Pierre Fisson, Voyage aux horizons
1949 — Լուի Գիյդու, Le Jeu de patience
1950 — Pierre Molaine, Les Orgues de l’enfer
1951 — Robert Margerit, Le Dieu nu
1952 — Jacques Perry, L’Amour de rien
1953 — Célia Bertin, La Dernière Innocence
1954 — Jean Reverzy, Le Passage
1955 — Georges Govy, Le Moissonneur d'épines
1956 — André Perrin, Le Père
1957 — Միշել Բյուտոր, «Փոփոխություն»
1958 — Էդուարդ Գլիսան, La Lézarde
1959 — Albert Palle, L’Expérience
1960 — Alfred Kern, Le Bonheur fragile
1961 — Roger Bordier, Les Blés
1962 — Simonne Jacquemard, Le Veilleur de nuit
1963 — Ժան-Մարի Գյուստավ Լեկլեզիո, «Արձանագրություն»
1964 — Ժան-Պիեռ Ֆեյ, «Մուտք»
1965 — Ժորժ Պերեկ, «Իրեր»
1966 — Ժոզե Կաբանիս, La Bataille de Toulouse
1967 — Salvat Etchart, Le Monde tel qu’il est
1968 — Յամբո Ուոլհեմ, «Բռնության պարտքը»
1969 — Max-Olivier Lacamp, Les Feux de la colère
1970 — Jean Freustié, Isabelle ou l’arrière-saison
1971 — Pierre-Jean Rémy, Le Sac du palais d'été
1972 — Christopher Frank, La Nuit américaine
1973 — Suzanne Prou, La Terrasse des Bernardini
1974 — Georges Borgeaud, Le Voyage à l'étranger
1975 — Jean Joubert, L’Homme de sable
1976 — Michel Henry, L’Amour les yeux fermés
1977 — Alphonse Boudard, Les Combattants du petit bonheur
1978 — Conrad Detrez, L’Herbe à brûler
1979 — Ժան-Մարկ Ռոբեր, «Օտար գործեր»
1980 — Danièle Sallenave, Les Portes de Gubbio
1981 — Michel Del Castillo, La Nuit du décret
1982 — Georges-Olivier Châteaureynaud, La Faculté des songes
1983 — Jean-Marie Rouart, Avant-Guerre
1984 — Աննի Էռնո, La Place
1985 — Raphaëlle Billetdoux, Mes nuits sont plus belles que vos jours
1986 — Christian Giudicelli, Station balnéaire
1987 — René-Jean Clot, L’Enfant halluciné
1988 — Ռենե Դեպեստր, Hadriana dans tous mes rêves
1989 — Philippe Doumenc, Les Comptoirs du Sud
1990 — Jean Colombier, Les Frères Romance
1991 — Dan Franck, La Séparation
1992 — François Weyergans, La Démence du boxeur
1993 — Nicolas Bréhal, Les Corps célestes
1994 — Guillaume Le Touze, Comme ton père
1995 — Պատրիկ Բեսոն, «Բարաբան ընտանիքի մայրամուտը»
1996 — Boris Schreiber, Un silence d’environ une demi-heure
1997 — Պասկալ Բրյուկներ, Les Voleurs de beauté
1998 — Դոմինիկ Բոնա, Le Manuscrit de Port-Ébène
1999 — Daniel Picouly, L’Enfant léopard
2000 — Ահմադու Կուրումա, Allah n’est pas obligé
2001 — Martine Le Coz, Céleste
2002 — Gérard de Cortanze, Assam
2003 — Philippe Claudel, Les Âmes grises
2004 — Իռեն Նեմիրովսկի], «Ֆրանսիական իրարանցում»
2005 — Nina Bouraoui, Mes mauvaises pensées
2006 — Ալեն Մաբանկու, Mémoires de porc-épic
2007 — Դանիել Պեննակ, Chagrin d'école
2008 — Տերնո Մոնենամբո, Le Roi de Kahel
2009 — Ֆրեդերիկ Բեգբեդեր, Un roman français
2010 — Վիրժինի Դեպանտ, Apocalypse bébé
2011 — Էմմանյուել Կարեր, «Լիմոնով»
2012 — Սկոլաստիկ Մուկազոնգա, Notre-Dame du Nil
2013 — Յան Մուակս, «Ծնունդ»/ Naissance


== Արտաքին հղումներ ==
Prix Renaudot - պաշտոնական կայքը
«Թեոֆրաստ Ռենոդոյի մրցանակ (Theophraste-Renaudot Prize)»։ Elite-Home։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-05-15-ին։ Վերցված է 2012 թ․ ապրիլի 16 
«Премия Ренодо»։ Центр поддержки отечественной словесности։ Արխիվացված օրիգինալից 2012-05-15-ին։ Վերցված է 2012 թ․ ապրիլի 16