Իվոն դե Կառլո

Իվոն դե Կառլո (անգլ.՝ Yvonne De Carlo), ծննդյան անունը Մարգարետ Իվոն (անգլ.՝ Margaret Yvonne Middleton, սեպտեմբերի 1, 1922(1922-09-01)[…], Վանկուվեր, Բրիտանական Կոլումբիա, Կանադա - հունվարի 8, 2007(2007-01-08)[…], Լոս Անջելես, Կալիֆոռնիա, ԱՄՆ), ամերիկացի դերասանուհի, երգչուհի և պարուհի։ Ծնունդով կանադացի է։ Մեծ հայտնիության է հասել հատկապես 1950-ական թվականներին՝ «Տասը պատվիրաններ» ֆիլմում խաղացած դերի շնորհիվ։ 1960-ական թվականներին «Հրեշների ընտանիքը» հեռուստասերիալում խաղացել է Լիլի Մոնստերի դերը։ 


== Կենսագրություն ==


=== Երիտասարդ տարիներ ===
Ապագա դերասանուհին ծնվել է 1922 թվականի սեպտեմբերի 1-ին Կանադայի Վանկուվեր քաղաքում՝ Մարգարետ Իվոն Միդլթոն անունով։ Նրա ծնողները եղել են դերասանուհի Մարի դե Կառլոն և վաճառական Ուիլյամ Միդլթոնը։ Երբ նա 3 տարեկան է եղել, հայրը թողել է ընտանիքը։ Մայրն էլ, նոր երկրպագուներով տարված, ժամանակ չի ունեցել աղջկա խնամքով զբաղվել։ Այդ պատճառով Իվոնը իր մանկությունը անց է կացրել պապիկի՝ սիցիլիացի Մայքլ դե Կառլոյի և տատիկի՝ շոտլանդացի Մարգարետ Պյորվիսի հետ։  
Դպրոցում սովորելու տարիներին ուսուցիչները նկատել են աղջկա երաժշտական տաղանդը։ Չնայած մայրը նրա երաժշտական հակումներին դեմ չի գնացել, սակայն վաղուց արդեն որոշել էր, որ իր աղջիկը պետք է բալետի պարուհի դառնա։ Մարգարետը մոր հետ տեղափոխվել է Հոլիվուդ։ Այստեղ նա շարունակել կրթությունը և հաճախել պարի դպրոց։ Դրանից հետո նրանք ևս մի քանի անգամ ճանապարհորդել են մի երկրից մյուսը և կրկին հաստատվել Կանադայում։ Իվոնը շարունակել է պարարվեստով զբաղվել։ Սակայն շուտով դպրոցից զգուշացրել են, որ աղջկա մարմինը ճկուն չէ և նա չի կարող բալետի պարուհի դառնալ։ Մոր երազանքը այդպես էլ չի կատարվել։ Իվոնը որոշել է չհրաժարվել իր գիտելիքներից և շարունակել ուսուցումը որպես սովորական պարուհի։


=== Պարային կարիերա ===
17 տարեկանում Իվոնին հրավիրել են պարելու տարբեր երաժշտական շոուներում և ռևյուներում։ Այդ ժամանակ նա իր անունին ավելացրել է մոր ազգանունը և դարձել Իվոն դե Կառլո։ Հաջող են եղել նրա ելույթները վանկուվերյան «Պարոմար» ակումբում։ Բայց այստեղ նա երկար չի մնացել և աշխատանքից հեռացել է, երբ նրան առաջարկել են թոփլես պարել։
1940 թվականին ԱՄՆ կատարած հերթական ուղևորության ժամանակ նրան հաջողվել է դառնալ Նիլս Գրաունլունդի երաժշտական շոուի պարուհի։ Բայց շուտով նա բերման է ենթարկվել ներգաղթի ծառայության աշխատակիցների կողմից և ստիպված հետ վերադարձել Կանադա։ Իվոնը կրկին կարողացել է ԱՄՆ-ում հայտնվել միայն այն բանից հետո, երբ շոուի հաղորդավարը հեռագիր է ուղարկել ներգաղթի ծառայության գրասենյակ և հայտարարել, որ նա Իվոնին աշխատանքով և կայուն աշխատավարձով կապահովի։


=== Կինոկարիերայի սկիզբը ===
Մեկ տարի չանցած Իվոն հեռացել է ցուցադրությունից կինոնկարում կարիերա սկսելու հույսով։ Նա արագ հաջողության հասավ, և 1941 թվականին նա առաջին անգամ հանդես է եկել կինոյում։ Կինոարդյունաբերության աշխատանքի առաջին երեք տարիները նա հայտնվել է միայն դրվագներում, բայց միևնույն ժամանակ հաճախ բավականին սիրված ֆիլմերում, ինչպիսիք են «Վարձակալության զենք» (1942), «Ճանապարհ դեպի Մարոկկո» (1942) և «Ում համար է հնչում զանգը» (1943)։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին Դե Կառլոն մասնակցում էր ամերիկացի զինվորականների ժամանցային ծրագրերին, դառնալով նրանց սիրելին ու նրանցից ստանալով բազմաթիվ նամակներ։

1940-ականներին աստղեր վարձելու պրակտիկան շատ տարածված էր, քանի որ եթե մեծ աստղ հրաժարվեր դերասանությունից կամ նրա ժողովրդականությունը ընկներ, ապա նրան հեշտությամբ կարելի էր փոխարինել նմանատիպ երիտասարդ դերասանուհով։ Իվոն դե Կառլոն նույնպես դա անցավ. «Paramount Pictures»-ում նրան պահեցին Դորոթի Լամուրի հետ նմանության պատճառով, իսկ «Universal Studios»-ում նա երկրորդ կարգի ֆիլմերում կրկնօրինակել է Մարիա Մոնտեսին։
Նրա կարիերան սկսեց զարգանալ միայն 1940-ականների վերջին, երբ Իվոնն ստացավ իր առաջին խոշոր դերերը «Դաժան ուժ» (1947) և «Քրիս-խաչ» (1949) ֆիլմերում ՝ Բերտ Լանկաստերի մասնակցությամբ։ Հետագա տարիներին նա շարունակում էր ակտիվորեն նկարահանվել ֆիլմերում, բայց առանց կարիերայի մեծ առաջընթացի։


== Հաջողություն և ճանաչում ==

Իվոնը հաջողության և ժողովրդականության հասավ միայն 1956 թվականին՝ «Տասը պատվիրանները» հայտնի ֆիլմում Մովսեսի կնոջ ՝ Սեփորայի դերը խաղալուց հետո։ Դրան հաջորդեցին ոչ պակաս հաջողված դերերը «Հրեշտակների բանդա» (1957) և «Սուր և խաչ» (1958) ֆիլմերում։
Չնայած նման բեկմանը, 1960-ականների սկզբին նրա կարիերան սկսեց աստիճանաբար մարել, և Իվոն դե Կառլոն հիմնականում նկարահանվում էր միայն հեռուստատեսությամբ։ 1964 թվականին մեկնարկեց նոր Հեռուստասերիալ, որը կոչվում էր «Հրեշների ընտանիք», որտեղ Դե Կառլոյին առաջարկվում էր գլխավոր դերերից մեկը։ Սկզբբում այդ ոչ այնքան ուշագրավ սիթքոմը շուտով դարձավ ամենահայտնիներից մեկը ամերիկյան հեռուստատեսությունում։ Երկու տարի շարունակ Իվոնը այդտեղ խաղում էր Հրեշ  Լիլիի դերը, բայց «Բեթմեն» հեռուստասերիալի թողարկմամբ «Հրեշների ընտանիք»-ի ժողովրդականությունը սկսեց աստիճանաբար նվազել։ Նույն թվականին, սերիալի նկատմամբ հետաքրքրություն առաջացնելու հույսով, էկրաններին հայտնվեց «Հրեշներ, գնացեք տուն» ֆիլմը, որում իր դերը կատարեց նաեւ Դե Կառլոն։ Չնայած դրան, սերիալի վարկանիշը շարունակում էր ընկնել, և ցուցադրումը շուտով չեղարկվեց։
Իվոն դե Կառլոն մանկուց ունեցել է հզոր կոնտրալտո և 1957 թվականին, կոմպոզիտոր Ջոն Ուիլյամսի հետ համագործակցելով, ձայնագրեց «Yvonne De Carlo Sings» երաժշտական ​​ալբոմը։
1955-1988 թվականներին Իվոնն ամուսնացած էր կասկադյոր Ռոբերտ Մորգանի հետ, որից նա լույս աշխարհ բերեց երկու երեխա։ 1962 թվականին, «Ինչպես նվաճվեց Արևմուտքը» ֆիլմի նկարահանումների ժամանակ, Ռոբերտն ընկավ գնացքի տակ և ստիպված էր անդամահատել ոտքը։ Այդ ամբողջ ընթացքում Իվոնն ամուսնու կողքին էր, իսկ այն բանից հետո, երբ MGM ընկերությունը միջոցներ չհատկացրեց ամուսնու բուժման համար, նրանց դատի տվեց ՝ ընկերությունից 1,4 միլիոն դոլար բռնագանձելու համար։
1960-ականների վերջից նա սկսեց շատ խաղալ թատերական բեմում, որտեղ զգալի հաջողությունների հասավ Բրոդվեյում։ Նրա թատերական կարիերայում ամենահաջողը Սթիվեն Սոնդհայմի «Խենթություն» մյուզիքլն էր, որը բեմադրվել է 1971-ից 1972 թվականներին։
1949 թվականին ֆիլմերից մեկի նկարահանման հրապարակում նա հանդիպում է դերասան Ջոկ Մահոնիի հետ, որի հետ սկսվում է սիրային կապը։  Շուտով Իվոնը հղիացել է նրանից, և նրանք արդեն պատրաստվում էին հարսանիք անել, բայց դերասանուհու վիժումից հետո նրանց հարաբերություններն ավարտվել են։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ивонн Де Карло на сайте кино-театр.ру
Страница Лили Монстр на сайте сериала «Семейка монстров»(անգլ.)
«Yvonne De Carlo»։ Некролог (Daily Telegraph)։ 2007-01-12։ Արխիվացված է օրիգինալից 2007-10-25-ին։ Վերցված է 2021-07-14