Ալենկա Գերլովիչ

Ալենկա  Գերլովիչ (սլովեն.՝ Alenka Gerlovič, սեպտեմբերի 17, 1919(1919-09-17), Լյուբլյանա, Սերբերի, խորվաթների և սլովակների թագավորություն - դեկտեմբերի 9, 2010(2010-12-09), Լյուբլյանա, Սլովենիա), հարավսլավացի-սլովեն նկարչուհի, տիկնիկագործ, սցենարիստ և լրագրող։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է Լյուբլանայում։ Քույրը՝ Վանդա Գերլովիչը, եղել է օպերային երգչուհի (սոպրանո)։ Մինչև տարրական դպրոցն ավարտելը, բնակվել է Բրեժիցում, որտեղ նրա հայրը՝ Ֆրանկո Գերլովիչը, մինչև 1929 թվականն աշխատել է Չատեժի բուժարանում, որպես տեղամասային բժիշկ։ Նա սովորել է Լյուբլանայի գիմնազիայում, որտեղ տեղափոխվել էր նրանց ընտանիքը, հորը Պոլեում գլխավոր բժիշկ նշանակելուց հետո։ 1937 թվականին Ալենկա  Գերլովիչն ընդունվել է Զագրեբի գեղարվեստի ակադեմիա, պրոֆեսոր Վ. Բեցիչի գեղարվեստի բաժին, որտեղ առավելապես հետաքրքրվել է Քրիստ Հեդեգուշիչի (սլովեն.՝ Крсто Хегедушић) ստեղծագործություններով։  

Պատերազմի տարիներին Ալենկան միացավ պարտիզաններին, նա նկարում էր պլակատներ, թռուցիկներ, ինչպես նաև ստեղծեց առաջին Պարտիզանական տիկնիկային թատրոնը, որտեղ աշխատում էր որպես տիկնիկագործ և սցենարիստ։ Նա ամուսնացավ նկարիչ Վիտո Գլոբոչնիկի (սլովեն.՝ Vito Globočnik) հետ։ Պատերազմից հետո աշխատել է Փարիզում, Ջոննի Ֆրինդլանդերի արվեստանոցում և անդրադարձել է բնանկարային գեղանկարչությանը։ Նրա աշխատանքներին բնորոշ են խիստ կոմպոզիցիաները, իրական գունային ոճավորումն ու նկարազարդումները։ Նրա վերջին աշխատանքների մեծ մասը կատարված է ջրաներկով։ Սպիտակ թերթի վրա պատկերված են ծաղկող ծառերի, թփերի կամ ծաղկի դաշտերի կոմպոզիցիաներ ազատ ձևերով։ Ալենկան հատուկ լիրիզմի է հասել սլովենական լեռների և այլ ռիթմիկ մոտիվների պատկերման գործերում։ 
Ալենկան դարձավ պատերազմից հետո Սլովենական ժողովրդական թատրոնի առաջին սցենարիստներից մեկը։ Նա Լյուբլանայի Դասական գիմնազիայում դասավանդել է արվեստի պատմություն, որտեղ աշակերտներին ծանոթացնում էր նաև մոդեռնիզմի նորություններին։ Գիմնազիայում դասավանդել է մինչև 1968 թվականի վերջը։ Ալենկան նաև հայտնի գրող և ուսուցիչ էր, 1968 թվականին պարգևատրվում է Լեստվիկի մրցանակով երեխաների նկարչության ուսուցման գրքի համար։ Նա նաև հայտնի ճանապարհորդ էր և իր ճամփորդությունների մասին դասախոսություններ էր կարդում ու գրում թերթերում։
Թոշակի անցնելուց հետո Ալենկան իրեն նվիրում է ակրիլային գեղանկարչությանը և կազմակերպում է մի շարք ցուցահանդեսներ (1969 թվականից մինչև 1990 թվականը Բրեժիցի թանգարանում պահվում էին նրա աշխատանքները)։ Կյանքի վերջին տարիներին նա անցնում է ջրաներկային տեխնիկային։  Նա թողարկում է իր հիշողությունները  «Իմ կյանքի կտորները» (սլովեն.՝ Okruški mojega življenja) գրքով։ Նա հիշում է ժամանակակիցներին, կյանքի նկատմամբ  սիրո, ակտիվ քաղաքական դիրքորոշման և գեղանկարչությանը նվիրվածության շնորհիվ։
Մահացել է Լյուբլյանայում, 2010 թվականին։


== Պարգևներ ==
Ֆրանց Պրեշերնի անվան մրցանակ,  1981 թվական
Լևցիկ մրցանակ Likovni pouk otrok (Արվեստի դասեր երեխաների համար) գրքի համար 1968 թվական


== Գրականություն ==
Posavski muzej Brežice: Donacija Alenke Gerlovič, 2005, ISBN 961-90228-7-4
Alenka Gerlovič: Okruški mojega življenja, Založba Forma 7, 2006, ISBN 10-961-6181-48-3
Luc Menaše: Evropski umetnostnozgodovinski leksikon, Založba Mladinska knjiga, 1971
Enciklopedija Slovenije. Mladinska knjiga, Ljubljana 1987-2002


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Umrla je akademska slikarka Alenka Gerlovič (սլովեն.)