Հեռուստահաղորդակցություն

Հեռուստահաղորդակցությունը (անգլ.՝ Telecommunication) այն նշանների, ազդանշանների, հաղորդագրությունների, բառերի, գրվածքների, պատկերների և հնչյունների կամ ցանկացած բնույթի տեղեկատվության փոխանցումն է կաբելային, ռադիոյի, օպտիկական համակարգերի կամ էլեկտրամագնիսական այլ համակարգերի միջոցով:. Հեռահաղորդակցումը տեղի է ունենում այն ​​ժամանակ, երբ հաղորդակցության մասնակիցների միջև տեղեկատվության փոխանակումը ներառում է տեխնոլոգիայի կիրառում։ Այն փոխանցվում է հաղորդման միջոցով, օրինակ, ֆիզիկական միջոցներով, օրինակ՝ էլեկտրական մալուխի միջոցով կամ էլեկտրամագնիսական ճառագայթով տարածության միջոցով, օրինակ ՝ ռադիոյով կամ լույսով։ Նման փոխանցման ուղիները հաճախ բաժանվում են կապի ալիքների, որոնք առաջարկում են բազմապատկման առավելությունները։ Քանի որ լատինական կապի տերմինը համարվում է տեղեկատվության փոխանակման սոցիալական գործընթաց, հեռահաղորդակցման տերմինը հաճախ օգտագործվում է իր բազմակարծ ձևով, քանի որ այն ներառում է բազմաթիվ տարբեր տեխնոլոգիաներ։
Հեռավոր հաղորդակցության առաջին միջոցները ներառում էին տեսողական ազդանշաններ, ինչպիսիք են փնջերը, ծխի ազդանշանները, լուսացույցի հեռագրերը, ազդանշանային դրոշները և օպտիկական հելիոգրաֆները։ Հեռանկարային միջքաղաքային հաղորդակցության այլ օրինակներ ներառում էին աուդիո հաղորդագրություններ, ինչպիսիք են կոդավորված հարվածային գործիքները և բարձր սուլոցները։ Քսաներորդ և քսանմեկերորդ դարերի հեռահար հաղորդակցական տեխնոլոգիաներն ընդհանուր առմամբ ներառում են էլեկտրական և էլեկտրամագնիսական տեխնոլոգիաներ, ինչպիսիք են հեռագրական, հեռախոսային և հեռահաղորդակցական ցանցեր, ռադիո, միկրոալիքային փոխանցում, օպտիկական մանրաթել և կապի արբանյակները։
Անլար հաղորդակցության հեղափոխություն սկսվեց քսաներորդ դարի առաջին տասնամյակում ՝ ռադիոկապի զարգացումներով, որը 1909-ին նվաճեց ֆիզիկայի Նոբելյան մրցանակը և էլեկտրական հեռահաղորդակցության ոլորտում այլ նշանավոր գյուտարարներ և ծրագրավորողներ։ . Դրանց թվում էին Չարլզ Ուայթսթոնը և Սամուել Մորսը (հեռագրողի գյուտարար), Ալեքսանդր Գրեհեմ Բելը (հեռախոսի գյուտարար), Էդվին Արմսթրոնգը և Լի դե Ֆորեսը (ռադիոյի գյուտարարները), ինչպես նաև Վլադիմիր Կ. Զվորիկինը, Լոգի Բայրը և Ֆիլո Ֆարնսվորթը ( հեռուստատեսության գյուտարարներից մի քանիսը)։


== Էթիմոլոգիա ==
Հեռահաղորդակցություն բառը հունական նախածանց tele բառի միացություն է, որը նշանակում է հեռավոր կամ հեռու,  և լատիներեն communicare, որը նշանակում է կիսում։ Դրա ժամանակակից օգտագործումը հարմարեցված է ֆրանսերենի, քանի որ դրա գրավոր օգտագործումը գրանցվել է 1904-ին ֆրանսիացի ինժեներ և վիպասան Էդուարդ Էստաունիեի կողմից։  Կապը առաջին անգամ օգտագործվել է որպես անգլերեն բառ ՝ XIV դարի վերջին։ Դա գալիս է հին ֆրանսիական և լատինական հաղորդակցություններից։


== Պատմություն ==
Լրացուցիչ տեղեկություններ. Հեռահաղորդակցության պատմություն
Միջնադարում փնջերի շղթաները սովորաբար օգտագործվում էին բլուրներում ՝ որպես ազդանշան փոխանցելու միջոց։ Փարոսների շղթաները տառապում էին անհարմարությունից, որ նրանք կարող էին փոխանցել միայն մեկ տեղեկություն, ուստի հաղորդագրության իմաստը, քանի որ «թշնամուն տեսնել էր», նախապես պետք է համաձայնեցվեր։ Դրա օգտագործման ուշագրավ օրինակ էր Իսպանական նավատորմի ժամանակ, երբ փարոսային ցանցը ազդանշան փոխանցեց Պլեմութից Լոնդոն։
1792 թ.-ին ֆրանսիացի ինժեներ Կլոդ Չապը կառուցեց Լիլ-Փարիզ քաղաքների միջև հաստատված վիզուալ հեռագրության առաջին ֆիքսված համակարգը (կամ լուսացույցի գիծը)։ Այնուամենայնիվ, լուսացույցը տուժում էր հմուտ օպերատորների և թանկարժեք աշտարակների անհրաժեշտությունը տասից երեսուն կիլոմետր հեռավորության վրա։ Էլեկտրական հեռագրարանի մրցույթի արդյունքում վերջին առևտրային գիծը լքվեց 1880-ին։


=== Հեռագիր և հեռախոս ===
1837 թ. Հուլիսի 25-ին ցուցադրվեց առաջին էլեկտրական էլեկտրոնային հեռագրությունը `գյուտարար Sir William Fothergill Cooke- ի և անգլիացի գիտնականներ Sir Charles Wheatstone- ի կողմից։ Երկու գյուտարարներն իրենց սարքը դիտում էին որպես «բարելավում էլեկտրամագնիսական հեռագրին», ոչ թե որպես նոր սարք։
Սամուել Մորսն ինքնուրույն մշակեց էլեկտրական հեռագրարանի մի տարբերակ, որը նա անհաջող ցուցադրեց 1837 թվականի սեպտեմբերի 2-ին։ Նրա ծածկագիրը կարևոր առաջընթաց էր Wheatstone- ի ազդանշանային մեթոդի նկատմամբ։ Առաջին անդրատլանտյան հեռագրական հեռագիր հաջողությամբ ավարտվեց 1866 թվականի հուլիսի 27-ին ՝ առաջին անգամ թույլ տալով տրանսատլանտյան հեռահաղորդակցություն։
Սովորական հեռախոսը հորինել են ինքնուրույն Ալեքսանդր Բել և Էլիշա Գրեյները 1876 թ.-ին։ Անտոնիո Մեուչին հորինեց առաջին սարքը, որը թույլ տվեց ձայնի էլեկտրական փոխանցումը մի գծի վրա 1849 թ.: այդպիսով օգտվողները պահանջում էին ստացողը դնել իրենց բերանում, որպեսզի «լսեն» ասվածը։ Առաջին կոմերցիոն հեռախոսային ծառայությունները ստեղծվել են 1878 և 1879 թվականներին ՝ Ատլանտյան երկու կողմերում ՝ Նյու Հավենում և Լոնդոնում։


=== Համակարգիչներ և ինտերնետ ===
1940-ի սեպտեմբերի 11-ին Georgeորջ Ստիբիցը Նյու Յորքի իր բարդ համարների հաշվիչի համար փոխանցեց խնդիրներ հեռուստաէներգիայի միջոցով և ստացավ այն արդյունքները, որոնք հաշվարկվել են Նյու Հեմփշիր նահանգի Դարտմութի քոլեջում։ [56] Կենտրոնացված համակարգչի (հիմնական ցանցի) այս կազմաձևումը հիմար հեռավոր տերմինալներով մնաց հանրաճանաչ մինչև 1970-ականները։ Սակայն դեռ 1960-ականներին հետազոտողները սկսեցին հետաքննել փաթեթների անջատումը, տեխնոլոգիա, որն ուղարկում է հաղորդագրությունները մասամբ ուղարկում են ձեր նպատակակետին ասինխրոնիկ կերպով `առանց այն կենտրոնականացված հիմնական միջանցքի անցնելու։ 1969-ի դեկտեմբերի 5-ին ստեղծվեց չորս հանգույցների ցանց, որը կազմում է ARPANET- ի սկիզբը, որը 1981-ին աճել էր 213 հանգույց։ [57] ARPANET- ը վերջապես միավորվեց այլ ցանցերի հետ ՝ ինտերնետը ձևավորելու համար։ Այն ժամանակ, երբ Ինտերնետի զարգացումը հանդիսանում էր Ինտերնետային ինժեներական աշխատանքային խմբի (IETF) ուշադրության կենտրոնում, որը հրապարակեց մեկնաբանությունների հարցման մի շարք փաստաթղթեր, ցանցի այլ առաջխաղացումներ տեղի ունեցան արդյունաբերական լաբորատորիաներում, ինչպիսիք են տեղական տարածքային ցանցի զարգացումները ( LAN) Ethernet (1983) և խորհրդանշական օղակաձև արձանագրություն (1984) [մեջբերում է պետք]


== Ժամանակակից մեդիա ==
Ըստ Gartner- ի և Ars Technica- ի հավաքած տվյալների ՝ ամբողջ աշխարհում միլիոնավոր միավորներով ամբողջ սպառողական հեռահաղորդակցական սարքավորումների վաճառք է եղել։


=== Հեռախոս ===
Հեռախոսային ցանցում զանգահարողը միանում է այն անձին, որի հետ ցանկանում եք խոսել մի քանի հեռախոսային փոխանակում անջատիչների միջոցով։ Անջատիչները էլեկտրական կապ են ստեղծում երկու օգտագործողների միջև, և այդ անջատիչների կազմաձևումը որոշվում է էլեկտրոնային եղանակով, երբ զանգահարողը հավաքում է համարը։ Միացումն իրականացնելուց հետո, զանգահարողի ձայնը վերածվում է էլեկտրական ազդանշանի, օգտագործելով զանգահարողի ականջակալում փոքրիկ խոսափողը։ Այս էլեկտրական ազդանշանը ցանցի միջոցով ուղարկվում է օգտվողի մյուս ծայրին, որտեղ այդ մարդու ականջակալում գտնվող մի փոքր բարձրախոս այն վերափոխում է ձայնի։
2015 թվականի դրությամբ բնակելի տների մեծ մասում ցամաքային գծերը անալոգային են, այսինքն ՝ բանախոսի ձայնը ուղղակիորեն որոշում է ազդանշանի լարումը։ Չնայած նրան, որ կարճ հեռավորության վրա զանգերը կարելի է հասցնել ավարտից մինչև վերջ `որպես անալոգային ազդանշաններ, ավելի ու ավելի շատ հեռախոսային ծառայություններ մատուցողներ թափանցիկ ազդանշաններ են վերածում փոխանցման համար նախատեսված թվային ազդանշանների։ Դրա առավելությունն այն է, որ թվայնացված ձայնային տվյալները կարող են զուգահեռ շրջել ինտերնետի տվյալներով և կարող են կատարյալ վերարտադրվել հեռավոր հաղորդակցության մեջ։


== Արտաքին հղումներ ==
1 Հեռահաղորդակցություն ժամանակակից լրատվամիջոցներ
2 Հեռախոս
3 Կապի դաշնային հանձնաժողով
4 Ստանդարտներ*
5 Հեռահաղորդակցման ընկալումը


== Ծանոթագրություններ ==
1 Ռադիո կանոնակարգ*
2 Սահմանադրություն և կոնվենցիա


== Գրականություն ==
1 Goggin Gerard, Գլոբալ բջջային լրատվամիջոցներ
2  համագործակցության և զարգացման կազմակերպություն
3 Wheen, Andrew.  Ժամանակակից հեռահաղորդակցության զարգացում


== Տես նաև ==
Ակտիվ ցանցեր
Նոր մեդիա
Լարային հաղորդակցություն
Տեղեկատվական դարաշրջան