Անատոլի Կինախ

Անատոլի Կիրիլի Կինախ (ուկրաիներեն՝ Анатолій Кирилович Кінах; օգոստոսի 4, 1954(1954-08-04), Brătușeni, Edineț District, Մոլդովա), Ուկրաինայի քաղաքական և պետական գործիչ, ղեկավար Ուկրաինայի արդյունաբերողների և գործարարների միության (ՈՒԱԳՄ), 1997 թվականից Ուկրաինայի ժողովրդական պատգամավոր 1-ին և 3-7 գումարումների, էկոնոմիկայի նախարար (2007), անվտանգության խորհրդի քարտուղար (2005-2006), Ուկրաինայի վարչապետ (2001-2002)։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է Մոլդովայի Ուկրաինական գյուղում, բանվորի և կոլխոզնիցայի ընտանիքում, ուկրաինացի։


=== Կրթություն ===
1972 թվականին ընդունվել Է Լենինգրադի Միջին մասնագիտական տեխնիկական ուսումնարան, որն ավարտել է կարմիր դիպլոմով։
Ավարտել է Լենինգրադի նավաշինարարական ինստիտուտը (1978), ինժեներ-նավաշինարար։ Եղել է ինստիտուտի բռնցքամարտի չեմպիոն։


=== Կարիերա ===
Ավարտելուց հետո  մինչ ինստիտուտի աշխատանքի բաշխումը աշխատել է Տալլինի նավաշինարան (7-րդ ռազմական) գործարանում դոկովի վարպետ։ 1981 թվականին տեղափոխվել է Նիկոլաև, որտեղ աշխատել է «Օկեան» նավաշինական գործարանում որպես վարպետ, ավագ վարպետ, տեղակալ, 1988 թվականից արտադրության պետ։


=== Քաղաքական գործունեություն ===
1989 թվականին դարձել է Խորհրդային Միության կոմունիստական կուսակցություն անդամության թեկնածու։ Ընտրվել է աշխատանքային կոլեկտիվի խորհրդի նախագահ և 1990 թվականին ձեռնարկության կոլեկտիվի կողմից առաջադրվել է ժողովրդական պատգամավորների թեկնածու։
1990 թվականի ապրիլից ընտրվել է Ուկրաինայի Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության Գերագույն խորհրդի XII գումարման 284-րդ շրջանում (Նիկոլաև)։ Անդամակցել Է «Դեմոկրատական պլատֆորմին», իսկ դրա հիման վրա Ուկրաինայի ժողովրդավարական վերածննդի կուսակցության կազմավորումից հետո մտել է նրա խորհրդարանական խմբակցություն (բայց ոչ կուսակցության մեջ) և ընդդիմադիր խորհրդարանական «Նարոդնա Ռադա» դաշինք։ 1990-1992 թվականներին աշխատել է տնտեսական բարեփոխումների հարցերով խորհրդարանական հանձնաժողովում։ 1992 թվականի փետրվարին անդամակցել է «Նովա Ուկրաինա» պատգամավորական միավորմանը, որը ստեղծվել է Վլադիմիր Լանովոյի բարեփոխումներին աջակցելու պաշտոնական նպատակով։ Պատգամավորական լիազորությունները վայր դրեց 1992 թվականի հունիսի 18-ին։
1992 թվականի մարտից մինչև 1995 թվականի փետրվար Ուկրաինայի նախագահի ներկայացուցիչ Լ. Կրավչուկան Նիկոլաևի շրջանում։ 1994 թվականի գարնանը ընտրվել է Նիկոլաևի մարզային խորհրդի պատգամավոր, իսկ 1994 թվականի հունիսի 26-ին ընտրվել է մարզխորհրդի նախագահ, որն այդ ժամանակ ընտրվում էր ուղղակի ժողովրդական քվեարկությամբ՝ ստանալով ընտրողների ձայների ավելի քան 70 տոկոսը1995 թվականի հուլիսի 3-ին Կուչմայի նախագահի հրամանագրով նշանակվել է փոխվարչապետ Եվգենի Մարչուկի կառավարությունում արդյունաբերական քաղաքականության հարցերով։ Մարչուկի հրաժարականից հետո 1996 թվականի մայիսի վերջին չորս ամսվա ընթացքում մնացել էր փոխվարչապետի պաշտոնակատար Պավել Լազարենկոն։ 1996 թվականի սեպտեմբերի 21-ին ազատվել է այդ պաշտոնից և նշանակվել նախագահի արդյունաբերական քաղաքականության հարցերով արտահաստիքային խորհրդական (1996-2000), Ուկրաինայի նախագահի բարձրագույն տնտեսական խորհրդի անդամ (1997 թվականի հուլիսից)։
23-24 փետրվարի 1996 թվականին մասնակցել է կենտոնամենտալ ուժերի միավորման համագումարին, որի հիման վրա ՈւԺՎԿ-ի և «Նովա Ուկրաինա» միավորման մասի հիման վրա ստեղծվել է ժողովրդական ժողովրդավարական կուսակցություն (ԱԴԿ), անդամակցել է նրան, ընտրվել է նրա ղեկավարության անդամ։ Մինչև 2000 թվականը եղել է Ազգային-Դեմոկրատական Կուսակցության քաղխորհրդի անդամ և տնտեսագիտության քարտուղար։
1996 թվականի հոկտեմբերից Ուկրաինայի արդյունաբերողների և գործարարների միության նախագահն է։
1998 թվականին ընտրվել է Գերագույն Ռադայի պատգամավոր Նիկոլաևսկի մարզի ընտրատարածքներից մեկով։ Գրանցվել է նաև թիվ 5 կուսակցության ցուցակում ԱԴԿ։ Գրանցվել է ԱԴԿ-ի խմբակցությունում։ Լիազորությունները վայր դրեց 2001 թվականի հոկտեմբերի 4-ին։ Արդյունաբերական քաղաքականության հարցերով կոմիտեի նախագահ (Հուլիս 1998-փետրվար 2000)։
1999 թվականի մայիսին ԱԴԿ-ի համագումարում հանդես է եկել կուսակցության կողմից Լեոնիդ Կուչմայի թեկնածությանը սատարելու օգտին նախագահական ընտրություններում։
1999 թվականի օգոստոսին նշանակվել է տեղ-ի հարցերով առաջին փոխվարչապետ Վալերի Պուստովոյտենկոյի կառավարությունում (մինչև 2000 թվականը)։
2000 թվականի փետրվարին գլխավորել Է Ուկրաինայի արդյունաբերողների և գործարարների կուսակցությունը։
20 մայիսի 2001 21 նոյեմբերի 2002-Ուկրաինայի վարչապետ։
2002 թվականի մարտին խորհրդարան է անցել Հանուն միասնական Ուկրաինայի ընտրական դաշինքի կազմում, սակայն հրաժարվել է պատգամավորությունից՝ մնալով վարչապետ։
2003 թվականից գլխավորել Է Ուկրաինայի գործատուների ֆեդերացիան։
Առաջադրել է իր թեկնածությունը 2004 թվականի նախագահական ընտրություններում՝ ստանալով ձայների 0,93 տոկոսը։ Ընտրությունների առաջին փուլից հետո պաշտպանել է թեկնածու Վիկտոր Յուշչենկոյին։
2005 թվականի փետրվարից մինչև սեպտեմբեր Ուկրաինայի առաջին փոխվարչապետ (Յուլիա Տիմոշենկոյի կառավարությունում)։
2005 թվականի սեպտեմբերի 27-ից՝ ազգային անվտանգության և պաշտպանության խորհրդի քարտուղար։ 2006 թվականի մայիսին հրաժարական է տվել ժողովրդական պատգամավոր ընտրվելու կապակցությամբ։
2006 թվականի խորհրդարանական ընտրություններին Ուկրաինայի արդյունաբերողների և գործարարների կուսակցությունը մասնակցել է «Մեր Ուկրաինան» կոալիցիայի կազմում, Կինախը դաշինքի ընտրական ցուցակում թիվ 2-ն էր։
2006 թվականի հունիսից մինչև 2007 թվականի ապրիլը Ուկրաինայի ժողովրդական պատգամավոր, Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի ազգային անվտանգության և պաշտպանության հարցերով կոմիտեի նախագահ։
2007 թվականի մարտին իր պատգամավորական խմբի հետ դուրս եկավ Մեր Ուկրաինան խմբակցությունից, նշանակվեց Վիկտոր Յանուկովիչի կառավարությունում էկոնոմիկայի նախարար։
2007 թվականի նոյեմբերից Ուկրաինայի VI գումարման Ժողովրդական պատգամավոր է ընտրվել Ռեգիոնների կուսակցության (№ 53) ցուցակով։
2010 թվականի մարտի 11-ից մինչև 2014 թվականի փետրվար Ուկրաինայի նախագահի արտահաստիքային խորհրդականը։

2012 թվականի դեկտեմբերից Ուկրաինայի VII գումարման Ժողովրդական պատգամավոր է ընտրվել Ռեգիոնների կուսակցության (№59) ցուցակով։ 2014 թվականի փետրվարի 22-ին դուրս է եկել Ռեգիոնների կուսակցության խմբակցությունից։
2014 թվականի ընտրություններում թեկնածուն ինքնաառաջադրված է մեծամասնական ընտրատարածքից Նիկոլաևում։
Ապրում է Կիևում 1995 թվականից, մինչ այդ 1981 թվականից ապրել է Նիկոլաևում։ Տնտեսական կիբեռնետիկայի ակադեմիայի ակադեմիկոս։


== Ընտանիք ==
Կինը Մարինա Վլադիմիրովնան (ծնված 1960 թվականին) լրագրող է։ Երեք դուստր (երկու ավագները՝ ամուսինների մյուս ամուսնությունից): Ավագ Նատալյա Կովալկոն (Չաուսովա) (ծնված 1980 թվականին) իրավաբան է, իրավաբանական գիտությունների թեկնածու։ Զոյա Կինախ-Կուզմենկոյի (Չաուսովա) կրտսեր դուստրը (ծնված 1984 թվականի) լեզվաբան է, սովորում է լեզուներ։ Փոքր Սոֆիա (ծնված 2000 թվականի) աշակերտուհի է։ Երկու թոռնուհիներ Մաշան և Ժենյան և թոռները Միխայիլ 2012-ը և Վենիամին։


== Մրցանակներ ==
«Արժանիքների համար» 3-րդ աստիճանի շքանշան (2011 թվական)
Իշխան Յարոսլավ Իմաստունի IV աստիճանի շքանշան (2007 թվական)
Իշխան Յարոսլավ Իմաստունի V աստիճանի շքանշան (2004 թվական)
«Լիտվային մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի հրամանատար (10 հունվարի 2006 թվական)
Ուկրաինայի անկախության 25 տարի հոբելյանական մեդալՊետր Մոգիլի անվան Նիկոլաևի պետկան հւմանիտար համալսարանի պատվավոր պրոֆեսորի կոչում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ և գրականություն ==
В. В. Головко. Кінах Анатолій Кирилович  //
С. М. Горбань. Кінах Анатолій Кирилович  //


=== Գրականություն ===
Л. В. Губерський. Кінах Анатолій Кирилович // Українська дипломатична енциклопедія: У 2-х т. /Редкол.:Л. В. Губерський (голова) та ін. — К: Знання України, 2004 — Т.1 — 760с. ISBN 966-316-039-X
В. Головко. Кінах Анатолій Кирилович // Політична енциклопедія. Редкол.: Ю. Левенець (голова), Ю. Шаповал (заст. голови) та ін. — К.: Парламентське видавництво, 2011. — с.330 ISBN 978-966-611-818-2


== Արտաքին հղումներ ==
Анатолий Кинах Archived 2018-08-07 at the Wayback Machine.
Досье на Анатолия Кинаха — ЛІГА.Досье
Мониторинг политической деятельности Анатолия Кинаха
Кинах не хочет парламентские выборы в 2011 году(չաշխատող հղում)
Досье на Анатолия Кинаха
Довідник «Хто є хто в Україні», видавництво «К. І.С»