Նիկոպոլիս ադ Իստրում

Նիկոպոլիս ադ Իստրում (հուն․՝ Νικόπολις ἡ πρὸς Ἴστρον, լատ.՝ Nicopolis ad Istrum, Nicopolis ad Iatrum), հռոմեական և վաղ բյուզանդական շրջանի քաղաք է, որը կառուցել է կայսր Տրայանոսը մոտավորապես 101-106 թվականներին, Յանտրա և Ռոսիցա գետերի հատման խաչմերուկում, որպես հիշատակ իր հաղթանակի Դակիայի նկատմամբ։ Նրա ավերակները գտնվում են Բուլղարիայի հյուսիսում 20 կմ հեռավորության վրա Վելիկո Տիռնովոյից Նիկյուպ ավանում։ Քաղաքը իր ծաղկման է հասել Տրայանոսի, Հադրիանոս, Անտոնիների և Սևերոսների կառավարման օրոք։


== Պատմություն ==

Հնագույն քաղաքը նախագծված է ուղղահայաց համակարգով։ Փողոցների ցանցը, ֆորումը, որը շրջապատված է իոնական սյունաշարով և բազում այլ շինություններով, երկնավային շենքը, որը ավելի ուշ վերակառուցվել է բազիլիկայի և այլ հասարակական շինությունները հայտնաբերվել են պեղումների ժամանակ։ Հարուստ ճարտարապետությունը և քանդակները ցույց են տալիս, որ այն նման է հին Փոքր Ասիայի քաղաքներին։ Նիկոպոլիս ադ Իստրումում հատվում էին դրամներ քաղաքի հանրային շինությունների պատկերներով։
447 թվականին հոները Աթթիլայի գլխավորությամբ ավերեցին քաղաքը։ Հավանաբար, քաղաքը իրականում լքվել է դեռևս V-րդ դարում։ VI-րդ դարում քաղաքը վերակառուցվեց ամուր ամրոցի, որտեղ տեղակայվում էին հիմնականում ռազմական կառույցները և եկեղեցիները, որը բնորոշ էր այդ ժամանակվա ավանդույթներին։ Վերաբնակեցվածների կողմից քաղաքում գտնվող ավերակների ամենամեծ տարածքը ձեռք չէր տրվել (21․55 հեկտար)։ Ամրոցը զբաղեցնում էր միայն չորրորդ մասը հին քաղաքի (5,75 հեկտար) և գտնվում էր հարավ-արևելյան մասում։ Նիկոպոլիսը դարձավ եպիսկոպոսների նստավայր բյուզանդական ժամանակաշրջանում և վերջնականապես ավերվեց VI-րդ դարում ավարների հարձակումներ արդյունքում։ Միջնադարում այստեղ ծագեց բուլղարական բնակավայր (X-ից մինչև XIV-րդ դար)։
Կարելի է ասել, որ Նիկոպոլիս ադ Իստրումը գերմանական գրական ավանդույթների բնօրրան է հանդիսանում։ IV-րդ դարում գոթերի ցեղից եպիսկոպոս, միսսիոներ և թարգմանիչ Վուլֆիլաը իրավունք ստացավ կայսր Կոստանդիոս II-ից իր նոր դավանափոխ հավատակիցների հետ տեղափոխվել Մյոզիայից և բնակություն հաստատել Նիկոպոլիս ադ Իստրումի հարևանությամբ։ Այստեղ էլ նա ստեղծեց գոթական այբուբենը և թարգմանեց Աստվածաշունչը  հունարենից գոթերեն։
Հայտնի է քաղաքի երկու եպիսկոպոսների անունները՝ Մարցելլ (451 թվական) և Ամանթեյ (518 թվական)։
1984 թվականից հանդիսանում է ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտ։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Burns, Thomas, S. Barbarians Within the Gates of Rome: A Study of Roman Military Policy and the Barbarians, ca. 375-425 A.D., Indiana University Press, 1994. ISBN 0-253-31288-4
Curta, Florin. The Making of the Slavs. History and Archaeology of the Lower Danube Region c.500-700, Cambridge University Press, 2001, ISBN 0-521-03615-1
Liebeschuetz, J.H.W.G. The Decline and Fall of the Roman City, Oxford University Press, 2001. ISBN 978-0-19-926109-3
Poulter, Andrew. Nicopolis ad Istrum: A Roman, Late Roman and Early Byzantine City (Excavations 1985-1992), Society for the Promotion of Roman Studies, London, 1995. ISBN 0-907764-20-7


== Արտաքին հղումներ ==
Klearchos Kapoutsis on Nicopolis ad Istrum - Part 1
Klearchos Kapoutsis on Nicopolis ad Istrum  - Part 2
Klearchos Kapoutsis on Nicopolis ad Istrum  - Part 3
The ancient town of Nicopolis ad Istrum at UNESCO.ORG