armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Ռաֆայել Աթոյան

Ռաֆայել Գեղամի Աթոյան (անգլ.՝ Rafael Atoyan, հունվարի 31, 1931(1931-01-31), Լենինական, Հայկական ԽՍՀ, ԱԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - հուլիսի 3, 2014(2014-07-03), Ֆրեզնո, Կալիֆոռնիա, ԱՄՆ), հայ գեղանկարիչ, ՀԽՍՀ վաստակավոր նկարիչ (1982)։


== Կենսագրություն ==
Ռաֆայել Աթոյանը ծնվել է 1931 թ. հունվարի 31-ին Լենինականում։ 1944-1946 թթ. սովորել է Գյումրու Սերգեյ Մերկուրովի անվան նկարչական դպրոցում, 1948-1953 թվականներին՝ Երևանի գեղարվեստի ուսումնարանում, 1954-1959 թվականներին՝ Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտում։ 1960 թվականից եղել է Հայաստանի նկարիչների միության անդամ։
Նկարահանվել է Մենավոր ընկուզենի (Օհան, 1986, Հայֆիլմ) և «Կարոտ» (Առաքել, 1990, Հայֆիլմ) կինոնկարներում։ 1994 թվականից մինչև մահ ապրել է ԱՄՆ-ում։


== Ստեղծագործական ուղի ==
Հեղինակ է բնանկարների, նատյուրմորտների, որմնանկարների։ Նրա դեղնադարչնագույն կոլորիտով նկարներում պատկերված բնության ֆոնի հիմքը Շիրակի լեռնաշխարհն է։ Ռաֆայել Աթոյանն առանձնանում է իր ուրույն ձեռագրով ու մտածողությամբ։ Եվ այդ առանձնահատկությունը նրա յուրօրինակ սերն է իր հայրենի բնօրրանի, քաղաքի, յուրօրինակ վերաբերմունքն իրեն շրջապատող աշխարհի նկատմամբ, որը լիարժեքորեն արտահայտվել է նրա ստեղծագործություններում։

«Աղջիկները բակում», 1957
«Խնոցի», 1960
«Ձիակառք ճերմակ ձիերով», 1978
«Մեր բակը», 1978
«Կինը և ծառը», 1978
«Արևոտ առավոտ. Լենինական»,1979
«Գառնիում», 1980
«Խնոցի», 1980
«Կեսօր. Ախուրյան»
«Սևան. Երեկո», 1981


== Ցուցահանդեսներ ==
Անհատական ցուցահանդեսներով հանդես է եկել Ռուսաստանում, Ֆրանսիայում, Ավստրիայում, Ֆիլիպիններում, ԱՄՆ-ում։ 

Բելգրադ, 1974
Երևան, 1976, 1983, 1986
Վիեննա, 1984
Զալցբուրգ, 1984
Ավինյոն, 1986
Երևան, 2011


== Մեջբերումներ Ռաֆայել Աթոյանից ==


== Պարգևներ ==
1982 թ. - ՀԽՍՀ վաստակավոր նկարիչ
1989 թ. - պարգևատրվել է ԽՍՀՄ Արհմիության խորհրդի մրցանակով գրականության, արվեստի և լրագրության ոլորտում՝ «Իմ մանկության աշխարհը» նկարաշարի համար
1994 թ. - Ֆրեզնոյում պարգևատրվել է «Լավագույն աշխատանք» պատվոգրով
2011 թ. - ծննդյան 80-ամյակի առթիվ, ինչպես նաև մշակութային մեծ ավանդի համար պարգևատրվեց Մշակույթի նախարարության բարձրագույն պարգևով՝ Ոսկե մեդալով


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին աղբյուրներ ==
Ռաֆայել Աթոյանը Էյ Վի Փրոդաքշն կայքում
Ռաֆայել Աթոյան
«Կարոտ» ֆիլմի Առաքելը՝ նույն ինքը Ռաֆայել Աթոյան (լուսանկարներ)
Ռաֆայել Աթոյանի ստեղծագործությունները Հայաստանի ազգային պատկերասրահում
(9163) 1987 RB1

(9163) 1987 RB1, աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1987 թվականի սեպտեմբերի 13-ին Անրի Դեբեոնի կողմից Լա Սիլյայում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,16032 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,5205 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,8001 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2052,08 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,175432 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 1,35° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(9163) 1987 RB1 աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Ալայիե (այլ կիրառումներ)

Ալայիե անունը կամ տերմինը կարող է վերաբերել հետևյալ հոդվածներին․

Ալայիե - գյուղ Էստոնիայի Ալայիե շրջանի կազմում։
Ալայիե - գյուղ Էստոնիայի Վառա շրջանի կազմում։
Կովբոյները քաղաքում

Կովբոյները քաղաքում«» (ռուս.՝ «Ковбои в городе»), խորհրդային նկարված մուլտիպլիկացիոն ֆիլմ՝ ստեղծված ռեժիսոր Վլադիմիր Տարասովի կողմից «Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայում 1973 թվականին։ Երգիծական էքսցենտրիկ ձևով նկարահանված գիտահանրամատչելի մուլտֆիլմ է, որը ծաղրանմանակում է կովբոյական ֆիլմերը, հանդիսատեսին հիշեցնում ճանապարհային երթևեկության կանոնների պահպանման անհրաժեշտության մասին։


== Սյուժե ==
Մուլտֆիլմն ամերիկյան վեստերնների ծաղրանմանակում է և կազմված է չորս մասից։
Առաջին մասում երկու կռվարար կովբոյներ մենամարտ են կազմակերպում ճանապարհի երթևեկելի հատվածում։ Նրանց կրակոցները դիպչում են որտեղ պատահի, բայց ոչ մեկը մյուսին։ Քաղաքացիները հանգիստ են վերաբերվում այդ իրադարձությանը։ Սակայն անվասայլակով գալիս է ծեր կովբոյը, որը չի կարողանում անցնել այդ խաղերի պատճառով։ Առանց երկար մտածելու նա վերցնում է գնդացիրն ու սպանում երկու կովբոյներին։ Բարոյախոսությունը՝ երեխաներին չի կարելի խաղալ երթևեկելի մասում։
Երկրորդ պատմությունը լացող երեխայի մասին է, որ նպատակ ունի հիշեցնել երթևեկելի մասը հատելու կանոնների մասին։ Անցնել միայն նշված հատվածով, միայն կանաչ լույսի դեպքում, ասում է պատմությունը։
Երրորդ պատմության մեջ կովբոյը սլանում է բեռնատարով, որը ծանրաբեռնված է կահույքով։ Նա ոչ միայն բոլորի հետ բախվում է ճանապարհին, այլև կահույքը տեղ է հասցնում ջարդված վիճակում։ Մեկնաբանն զգուշացնում է, որ երբեք չպետք է ճանապարհ դուրս գալ տեխնիկական թերություն ունեցող մեքենայով։
Վերջին պատմությունը հիշեցնում է, որ բոլորովին անթույլատրելի է մեքենա վարել ոչ սթափ վիճակում։


== Նկարահանող խումբ ==


== Փառատոններ ==
1974 — Զագրեբի անիմացիոն կինոյի միջազգային կինոփառատոնի մրցանակ


== Վերաթողարկում ==
2008 թվականին մուլտֆիլմը թողարկվել է DVD-ով «Крупный план» ընկերության կողմից։ Ձայնագրության ժամանակ կատարվել է պատկերի և ձայնի վերականգնում։ Սկավառակում ընդգրկվել են նաև հետևյալ մուլտֆիլմերը՝ «Контакт», «Վերադարձ», «Հոբելյան», «Լեռնանցք»։

Ձայն — Ռուսերեն Dolby Digital 5.1 Stereo, Ռուսերեն Dolby Digital 1.0 Mono,
Տարածաշրջանային կոդ — 0 (All),
Պատկեր — Standart 4:3 (1,33:1),
Գույն — PAL,
Փաթեթավորում — Կոլեկցիոն հրատարակություն,
Տարածող — Крупный план։


== Մուլտֆիլմի մասին ==

— Նատալյա Վենժեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Կովբոյները քաղաքում» մուլտֆիլմը «Անիմատոր.ռու» կայքում
 «Կովբոյները քաղաքում»
Անոթ կափարիչով՝ եռագույն (մ․թ․ա․ 16-15-րդ դարեր, Քարաշամբ)

Անոթ կափարիչով՝ եռագույն, մ․թ․ա․ 16-15-րդ դարերում Քարաշամբում հայտնաբերված անոթ, որը ներառված է Հայաստանի պատմության թանգարանի հավաքածուում 3060-200 համարի ներքո։


== Նկարագրություն ==
Տակառի ձև ունեցող անոթ է։ Շուրթը ուղիղ է, կտրած, շրթեզրին ունի երկու զույգ միջանցիկ անցքեր կախելու համար։ Իրանի մակերեսը սև է, անգոբապատ, փայլեցված և բաժանված չորս սեկտորների, որոնք մեկընդմեջ հարդարված են կարմիր օխրայով և սպիտակ ներկով ընդելուզված եռանկուններով։ Սեկտորները մեկը մյուսից առանձնացված են ուղղահայց զույգ գծերի մեջ ներառված ալիքազարդերով։ Կափարիչը սկավառաձև է, գոգավոր՝ հարդարված չորս եռանկյուններից կազմված հավասարաթև խաչի պատկերով։ Խաչաթևերի հատման կետում միջանցիկ անցք է արված։


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==
Հայացք բրոնզե դարից, Ալբոմ-կատալոգ, Հայաստանի պատմության թանգարան, 2010։
Դրախտային փաստաթղթեր

«Դրախտային փաստաթղթեր», «դրախտային դոսյե» (անգլ.՝ Paradise Papers), գաղտնի տեղեկատվության արտահոսք, որը տեղի է ունեցել գերմանական Süddeutsche Zeitung թերթի կողմից։ Վերջինս բացահայտել էր նաև Պանամայի սկանդալը, որի արդյունքում Լրագրող հետաքննիչների միջազգային կոնսորցիումը սկսել է հետաքննությունը։ Այդ արտահոսքի արդյունքում պարզ են դարձել մի շարք քաղաքական գործիչների և հանրային այլ դեմքերի ակտիվների և մասնավոր սեփականության վերաբերյալ տվյալներ, ինչպես նաև Ֆեյսբուքի, Apple-ի, Microsoft-ի, EBay-ի, Glencore-ի, Uber-ի, Nike-ի, Walmart-ի, Allianz-ի, Siemens-ի, McDonald's-ի և Yahoo-ի ֆինանսական խարդախությունները։ Դրախտային փաստաթղթերը բաղկացած են 13 540 000 ներքին փաստաթղթերից։ Հետաքննության առաջին արդյունքները հրապարակվել են 2017 թվականի նոյեմբերի 5-ին։ Փաստաթղթերը ուսումնասիրվել են աշխարհի շուրջ 100 ԶԼՄ-ների լրագրողներ։


== Արտահոսք ==
Գերմանական Süddeutsche Zeitung պարբերականը անանուն աղբյուրից ստացել է փաստաթղթեր, որոնց վրա աշխատել է Appleby ընկերությունը։
Իր ծավալով արտահոսքը գերազանցում է նախորդներին, այնպիսին, ինչպիսիք են ԱՄՆ-ի դիվանագիտական հեռագրերի արտահոսքը (1,7 ԳԲ), Offshore Leaks-ը (260 ԳԲ), Lux Leaks-ը (4 ԳԲ) և Swiss Leaks-ը (3,3 ԳԲ)։ Տվյալները հիմնականում բաղկացած են էլեկտրոնային նամակներից, PDF ֆորմատով նյութերից, լուսանկարներից և Appleby-ի տվյալների ներքին բազայից։ Փաստաթղթերը պարունակում են տեղեկատվություն 120 000 օֆշորային ընկերությունների գործունեության վերաբերյալ։


== Ծանոթագրություններ ==
Ֆոնտե

Ֆոնտե (իտալերեն՝ Fonte), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Վենետո մարզի Տրևիզո գավառում։ Բնակչությունը կազմում է 6004 մարդ, խտությունը՝ 410 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 15 կմ² տարածք։ Սահմանակից է Ազոլո, Կրեսպանո դել Գրապա, Պադեռնո դել Գրապա, Ռիեզե Պիո X, Սան Ձենոնե դելյի Էձելինի համայնքներին։ Փոստային ինդեքս՝ 31010, հեռախոսային կոդ՝ 0423։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ֆոնտեի պաշտոնական կայքէջը (իտալերեն)
Ռոնդո (երաժշտություն)

Ռոնդո (իտալերեն՝ rondo, ֆր.՝ rondeau, < rond – շրջան), երաժշտական ստեղծագործության կառուցվածքի ձև, որտեղ թեման 
կրկնվում է նվազագույնը 3 անգամ, իսկ կրկնությունների միջև անցնում են նոր նյութեր (ABACA) կամ թեմայի տարբերակներ (AA1AA2A)։ 
Թեման կոչվում է ռեֆրեն կամ գլխավոր թեմա և ամեն անգամ հնչում է հիմնական տոնայնությամբ։ Միջին հատվածներն անվանում են էպիզոդ (BCD), 
որոնք հնչում են հիմնականում այլ տոնայնություններով։ 
Ռոնդոյի ձևը ծագել է ժողովրդական շուրջպարերից, որտեղ անընդհատ փոփոխվող երաժշտկան նյութը (էպիզոդները կամ նախերգ) փոխընդմեջ վերադառնում է հիմնական անփոփոխ թեմային։ Տարբերում են ռոնդոյի պարզ (մասերը չունեն կապող հատվածներ ու զարգացման միասնական 
գիծ, գործածել են առավելապես ֆրանսիացի կլավեսինահարները և անվանել մոնոթեմատիկ) և բարդ (ունեն կապող հատվածներ ու զարգացման միասնական 
գիծ, գործածել են առավելապես կլասիցիզմի դարաշրջանի կոմպոզիտորները) տեսակներ։ 
Պրոֆեսիոնալ երաժշտության մեջ առաջին անգամ օգտագործել են 17–18-րդ դարերի ֆրանսիացի կլավեսինահարները երգ-պարային մանրանվագներում և 
անվանել հնագույն կամ քառյակային ռոնդո։ 
Վիեննական դասական ռոնդոյում ռեֆրենն ընդլայնված է, նրա և էպիզոդների միջև հանդիպում են կապող հատվածներ, մասերի միջև առաջացող հակադրությունը ձևը դարձնում է դինամիկ և հաճախ հանգեցնում եզրափակող մասի՝ կոդայի։ Երբեմն ռոնդոն ընդունում է սոնատային ձևի հատկանիշներ (Ռ-սոնատ)։
Ռոմանտիզմի դարաշրջանում առաջացել են բազմամաս ռոնդոներ։ Ռոնդոյի հետագա զարգացումը (20-րդ դարից) բնորոշվում է ձևի ազատ մեկնաբանմամբ, հնարավոր է ռեֆրենի հիմնովին փոփոխված կրկնությունը։ 
Ռոնդոյի ձևով գրվել են ինքնուրույն ստեղծագործություններ, հաճախ՝ դրանց առանձին մասեր, նաև օպերային կամ բալետային երաժշտության պատկերներ։
Արդաբիլ

Արդեբիլ, Արտավետ, Արտավիլ, քաղաք Իրանի հյուսիս-արևմուտքում։ Բնակչությունը՝ 529 374 մարդ (2016)։ Խճուղային ճանապարհների հանգույց։ Ունի գորգագործական, կաշվի և տեքստիլ արդյունաբերության ձեռնարկություններ։ Հայտնաբերված են հանքային աղբյուրներ։ Արդեբիլում հայերը բնակություն են հաստատել սկսած IV դարից։ XX դարի սկզբին այստեղ կար շուրջ 20 տուն հայ, որոնք ունեին դպրոց ու եկեղեցի (կառուցված 1875 թվականին, որը պահպանվում է առ այսօր)։ Արդեբիլը հայտնի է XVI—XVII դարերի պաշտամունքային հուշարձաններով (մզկիթներ, շեյխ Սեֆիի դամբարանը և այլն, որոնց կոմպոզիցիոն արտահայտչականությունը, հախճասալե զարդարումները վկայում են Իրանի ճարտարապետական լավագույն ավանդների մասին։


== Ծանոթագրություններ ==
Դևիդ Ջինտոլի

Դևիդ Կզարրա Ջինտոլի (անգլ.՝ David Czarra Giuntoli, հունիսի 18, 1980(1980-06-18), Միլուոքի, Վիսկոնսին, ԱՄՆ), ամերիկացի դերասան։ Ավելի հայտնի է դետեկտիվ Նիկոլաս Բյորհարդի դերով NBC հեռուստաալիքի «Գրիմ» հեռուստասերիալում։


== Կենսագրություն ==
Դևիդը ծնվել է Միլուոկիում, նահանգ Վաշինգտոն, մեծացել է Սենտ-Լուիսում, նահանգ Միսսուրի, Հանտլի։ 2007 թ.-ին տեղափոխվել է Լոս Անջելոս, նահանգ Կալիֆոռնիա, դերասանական կարիերան շարունակելու համար։ Այժմ ապրում և աշխատում է Փորթլենդում, նահանգ Օրեգոն։
1998 թվականին Սենտ-Լուիսում ավարտել է հիմնական դպրոցը և ուսումը շարունակել է Բլումինգտոնի Ինդիանական Համալսարանում, 2004 թվականին միջազգային բիզնեսի և ֆինանսների բնագավառում ստացել է բակալավրի աստիճան։


== Կարիերա ==
Ջինտոլին հայտնվել է մի քանի հեռուստասերիալներում, որոնցից են «Դետեկտիվ Ռաշ», «Կրքի անատոմիա», «Մարմնի մասեր», «Վերոնիկա Մարս», «ՈՒրվականների հետ խոսացողը», «Գեղեցկուհիները Քլիվլենդում»։ Խաղացել է գլխավոր դերը «Գրիմ» սերիալում։


== Անձնական կյանք ==
2014 թվականին պաշտոնապես հայտարարվեց, որ Ջինտոլին հանդիպում է «Գրիմ» հեռուստասերիալում իր կոլեգա Բիթսի Թալլոկի հետ։ 2016 թվականին հուլիսին Թալլոկը հայտարարեց, որ նույն թվականի ապրիլին նրանք նշանվել են։ Դեվիդ Ջինտոլին և Բիթսի Թալլոկն ամուսնացել են 2017 թվականի հւլիսի 3-ին։


== Ֆիլմագրություն ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Դեվիդ Ջինտոլիի ֆեյսբուքյան էջը
Դեվիդ Ջինտոլիի թվիթերյան էջը
Դեվիդ Ջինտոլիի ինստագրամյան էջը
Ռոկաֆորցատա

Ռոկաֆորցատա  (իտալերեն՝  Roccaforzata ), կոմունա Իտալիայում, Ապուլիա մարզում՝ Տարանտո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1815 մարդ (2008 թվական), բնակչության խտությունը կազմում է 350 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 5 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքսն է՝ 74020։ Հեռախոսային կոդը՝ 099։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Կոմունայի վարչակազմ ==
Հեռախոս՝ 099 5929243
Էլեկտրոնային փոստ՝ comunediroccaforzata@libero.it
Պաշտոնական կայք՝ http://www.comune.roccaforzata.ta.it/


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք (իտալ.)
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.
(9015) 1985 VK

(9015) 1985 VK, աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1985 թվականի նոյեմբերի 14-ին Պոլ Յենսենի կողմից Բրորֆելդեում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,797106 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,4539 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,1403 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1708,68 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,210688 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 7,12° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(9015) 1985 VK աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Մաքուր երկինք (ֆիլմ)

«Մաքուր երկինք», խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանվել է 1961 թվականին ռեժիսոր Գրիգորի Չուխրայի կողմից։


== Սյուժե ==
Ֆիլմի գործողությունները ծավալվում են ԽՍՀՄ-ում 1940-1950-ականներին։
Օդաչու Ալեքսեյ Աստախովը կռվել է և գերի ընկել, հետո փախել։ Խաղաղ ժամանակ Ալեքսեյը՝ որպես գերի ընկած զինծառայող, բախվել է անվստահության և կասկածամտության և դրանով իսկ «արատավորել խորհրդային օդաչուի բարոյական կերպարը»։ Ալեքսեյը տառապում է, չի կարողանում աշխատանք գտնել մասնագիտությամբ և գտնել իր տեղը կյանքում։ Նրան փրկում է Սաշա Լվովայի սերը, որը նա իր հետ տարել է պատերազմի և հետպատերազմյան բոլոր դժվարությունների միջով։ Ստալինի մահից հետո Աստախովին կանչում են պաշտպանության նախարարություն, որտեղ պարգևատրում են «Ոսկե աստղ» մեդալով։ Ալեքսեյը վերադառնում է ավիաջոկատ և օդանավեր է փորձարկում։


== Դերերում ==
Նինա Դրոբիշևա – Սաշա Լվովա
Եվգենի Ուրբանսկի – Ալեքսեյ Աստախով
Նատալյա Կուզմինա – Լյուսյա, Սաշայի ավագ քույրը 
Վիտալի Կոնյաև – Պետյա, Սաշայի ընկերը
Գեորգի Կուլիկով – Միտյա, ֆիզիկոս
Լեոնիդ Կնյազև – Իվան Իլյիչ
Գեորգի Գեորգիու – Նիկոլայ Ավդեևիչ Պուշկով, Լյուսյայի ամուսինը
Օլեգ Տաբակով – Սերգեյ, Սաշայի և Լյուսյայի կրտսեր եղբայրը
Ալիկ Կռիլով – Սերգեյը մանկության տարիներին
Վիտալի Բոնդարև – Եգորկա, Սաշայի և Ալեքսեյի որդին
Կոնստանտին Բարտաշևիչ – թռիչքների ղեկավար
Թամարա Նոսովա – աղջիկ գործարանում
Նիկոլայ Խրիշչիկով – էպիզոդ 
Օլեգ Մոկշանցև – Աստախովի համագնդակից (լուսագրերում նշված չէ)


== Գեղարվեստական առանձնահատկությունները ==
1970 ական թվականներին ֆիլմը կինոյում և հեռուստատեսությունում գրեթե չի ցուցադրվել։ Ֆիլմում նկատելի է ստալինյան հետպատերազմական ահաբեկչության թեման, որը չէր համապատասխանում այդ ժամանակների տրամադրություններին։ Ֆիլմի և դրա դերի մասին խորհրդային կինոարտադրությունում կրկին հիշել են միայն 1985 թվականից հետո` վերակառուցման ժամանակաշրջանում։
Ֆիլմի համար հագուստները ստեղծվել են նկարիչ Վալենտին Պերելյոտովի նկարներով։


== Մրցանակներ ==
1961 – Մոսկվայի միջազգային կինոփառատոն, «Ոսկե աստղ» գլխավոր մրցանակ  
1961 – տարվա լավագույն ֆիլմ «Սովետսկի էկրան» ամսագրի վարկածով


== Ծանոթագրություններ ==
Նեգիդալներ

Նեգիդալներ (ինքնանվանումը՝ Էլկան բեյենին), ազգային փոքրաթիվ խումբ։


== Ծագում ==
Նեգիդալները ծագմամբ էվենկներ են, որոնք միախառնվել են նիվխերի, նանայների և ուլչերի հետ։


== Պատմություն ==
Մինչև 1917 թվականի Հոկտեմբերյան հեղափոխությունը զբաղվում էին որսորդությամբ ու ձկնորսությամբ։ Խորհրդային տարիներին նեգիդալները միավորված էին կոլեկտիվ տնտեսություններում։


== Բնակության վայր ==
Բնակվում են Ամգուն և Ամուր գետերի ափերին՝ Ռուսաստանի Դաշնության Խաբարովսկի երկրամասում։


== Բնակչություն ==
1979 թվականի տվյալներով բնակչությունը կազմել է 500 մարդ։


== Լեզու ==
Լեզուն պատկանում է տունգուս-մանջուրական լեզուներին, մոտ է էվենկների լեզվին։


== Դավանանք ==
Պաշտոնապես համարվել են ուղղափառներ, պահպանել են ոգեպաշտական հավատալիքները, շամանականությունը։
Դերյագինո (գյուղ, Բորովիչսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԴերյագինոԴերյագինո (ռուս.՝ Дерягино), գյուղ Ռուսաստանի Նովգորոդի մարզի Բորովիչսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 21 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Սաղանձիլե

Սաղանձիլե (վրաց.՝ საღანძილე), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Իմերեթի մարզի Խարագաուլի շրջանում։


== Դիրք ==
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 520 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Խարագաուլից հեռու է 3 կմ։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 365 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Վիլենկի (գյուղ, Միխայլովսկի շրջան)

Վիլենկի (ռուս.՝ Виленки), գյուղ Ռուսաստանի Ռյազանի մարզի Միխայլովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1224 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Լիթուրգիական դրամա

Լիթուրգիական դրամա, միջնադարյան կրոնական արարողություն՝ դրամատիկական ներկայացման ձևով, որ կազմել է Ծննդյան և Զատկական ծիսակարգի (լիթուրգիայի) մաս՝ Նոր կտակարանից առնված համապատասխան թեմաներով («Դանելիա», «Հիմար և իմաստուն կույսեր», «Ոտնլվա», «խավարման գիշեր», «Վերջին դատաստան» և այլն)։ Լիթուրական դրամայի որոշ թեմաներ բեմականորեն կանոնացվել են վաղ քրիստոնեական դարերում, ասորական եկեղեցում (4-րդ դար). այնուհետև ընդունվել են մյուս արևելյան (մասնավորապես՝ հայկական) եկեղեցիներում։ Այս ծիսակարգը թատերայնորեն մշակվել ու հարստացել է արևմտաեվրոպական կաթոլիկական եկեղեցում (9-13-րդ դդ.) և հետագայում հիմք դարձել միստերիալ թատրոնի (տես Միստերիա) համար։ Արևմուտքում Լիթուրական դրաման ցույց է տվել աշխարհիկացման միտումներ, ներառել է ժողովրդական թատերական ներկայացման որոշ տարրեր։ Հայ իրականության մեջ Լիթուրգիական դրաման պահպանվել է ավանդական տեսքով, գրեթե չեն խախտվել կանոնացված տեքստը և մեկընդմիշտ հաստատված բեմավիճակները։
Պոժարիշչինո

Պոժարիշչինո (ռուս.՝ Пожарищино), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Խիսլավիչսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 15 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Խորխե Անդուխար

Խորխե Անդուխար կամ Կոկե (իսպ.՝ Jorge Andújar Moreno, ապրիլի 26, 1987(1987-04-26), Մադրիդ, Իսպանիա), իսպանացի ֆուտբոլիստ, կիսապաշտպան։ Հանդես է գալիս իսպանական «Սևիլյայում»։ Կոկեն ՈՒԵՖԱ Եվրոպայի Լիգայի կրկնակի գավաթակիր է։


== Ակումբային կարիերա ==


=== «Ռայո Վալեկանո» ===
Կոկեն իր կարիերան սկսել է «Ռայո Վալեկանոյում»։ Թիմի կազմում հանդես է եկել Իսպանիայի երրորդ ֆուտբոլային լիգայում։ Երեք տարի անց ֆուտբոլիստը թիմի հետ հաղթեց Սեգունդան և թիմի հետ սկսեց հանդես գալ Լա Լիգայում։


=== «Սևիլյա» ===
2011 թվականին Կոկեն 4-ամյա պայմանագիր է կքնել իսպանական «Սևիլյայի» հետ։ 2011/12 մրցաշրջանում նա մասնակցել է 28 հանդիպման։


== Միջազգային կարիերա ==
2002 թվականին մեկ հանդիպում է անցկացրել Իսպանիայի Մ16 հավաքականում։


== Ակումբային վիճակագրություն ==


== Ձեռքբերումներ ==
ՈՒԵՖԱ Եվրոպայի Լիգայի գավաթակիր - 2013/14, 2014/15
ՈՒԵՖԱ Սուպերագավաթի փոխչեմպիոն - 2014, 2015


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պրոֆիլը «Սևիլյայի» պաշտոնական կայքում
Պրոֆիլը bdfutbol.com կայքում
Պրոֆիլը transfermarkt.com կայքում
Հալշտատյան մշակույթ

Հալշտատյան մշակույթ, վաղ երկաթիդարի (մ.թ.ա. մոտ 900—400) հնագիտական մշակույթ Միջին Եվրոպայի հարավում։ Անվանումն ստացել է Ավստրիայի Հալշտատ (Hallstatt) քաղաքի մոտակա դամբարանադաշտից։ Պայմանականորեն բաժանվում է տարածման արևելյան (Ավստրիա, Հարավսլավիա, Ալբանիա, մասամբ՝ Չեխոսլովակիա) և արևմտյան (ԳԴՀ, ԳՖՀ հվ. շրջանները, Ֆրանսիայի մերձհռենոսյան դեպարտամենտները) շրջանների, նաև Պո գետի (Իտալիա) արևելյան հովտում։ Օդեր և Վիսլա գետերի ավազաններում Հալշտատյան մշակույթին է պատկանում ուշ շրջանի լուժեցյան ցեղերի մշակույթը։ Հալշտատյան մշակույթի տարածման սկզբնական շրջանում բրոնզի փոխարեն աստիճանաբար տիրապետող է դառնում երկաթը, տնտեսության մեջ գերակշռում է հողագործությունը, քայքայվում են տոհմատիրական կարգերը, և ձևավորվում դասակարգային հարաբերությունները։ Հալշտատյան մշակույթին բնորոշ են զանգակաձև կամ աղեղնաձև բռնակներով բրոնզե ու երկաթե սրերը, բրոնզե կոնաձև սաղավարտները, դաշույնները, կացնակները, դանակները, նիզակների երկաթե և պղնձեսայրերը, բրոնզե թիթեղներից (կաշվի վրա կարված) զրահները, անթափանց ապակուց դեղին ուլունքները՝ կապույտ ակներով, բրոնզե, ոսկե, ապակե, ոսկրե տարատեսակ զարդերը, գազանների պատկերներով ճարմանդները, բազմագույն, դեղին և կարմիր, փորագիր ու չավածո նախշերով խեցեղենը ևն։ Կավամանների, բրոնզե գոտիների երիզների վրա պատկերված են խնջույքների, տոնակատարությունների, որսի, կրոնական ծիսակատարությունների և այլ տեսարաններ։ Արևմտյան շրջաններում Հալշտատյան մշակույթին աստիճանաբար փոխարինել է լատենյան մշակույթը։
Կրասնոշչյոկովո (գյուղ, Կրասնոշչոկովսկի շրջան)

Կրասնոշչյոկովո (ռուս.՝ Краснощёково), գյուղ Ռուսաստանի Ալթայի երկրամասի Կրասնոշչոկովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2003 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 5500 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Աբդիսարես (անձնանուն)

Աբդիսարես, իրանական ծագումով հայկական արական անուն։ Ծագում է հունարեն Αβδισσαρης անունից։ Իրանական անուն է, ծագումն անհայտ։


== Հայտնի անվանակիրներ ==
Աբդիսարես (մ.թ.ա. 3-րդ դար), Ծոփքի թագավոր (մ.թ.ա. 220 - մ.թ.ա. 200), Ծոփքի Շավարշ Ա (Քսերքսես) թագավորի որդին կամ հայրը։ Ըստ մեկ այլ տեղեկության՝ որդի և հաջորդ Արշամ թագավորի, հայր Շավարշ Ա-ի։ Ըստ Լեոյի Շավարշ Ա-ի հայրը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==
«Հայոց անձնանունների բառարան», Հրաչյա Աճառյան, Երևան, 1944, Հատոր 1, Ցուցակ 1, Էջ 11
«Պատմութիւն Հին Հայ Տարազին», Վարդան Հացունի, Վենետիկ-Սբ. Ղազար կղզի, 1924, էջ 47
«Հայոց Պատմություն», Լեո, հատոր Ա, էջ 291-292
Իրակլի Օքրուաշվիլի

Իրակլի Կոբայի Օքրուաշվիլի (վրաց.՝ ირაკლი კობას ძე ოქრუაშვილი, նոյեմբերի 6, 1973(1973-11-06), Ցխինվալ, ԽՍՀՄ), վրացի քաղաքական և ռազմական գործիչ։ 2004-2006 թթ. եղել է Վրաստանի պաշտպանության նախարարը։ Ներկայում Վրաստանի էկոնոմիկայի նախարարն է։ 1995 թվականին ավարտել է Թբիլիսիի պետական համալսարանը։


== Հղումներ ==
«Կոմերսանտ պարբերականը Օքրուաշվիլու մասին» № 38(3855) от 07.03.2008
Դերժանովկա (գյուղ, Խմելնիկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԴերժանովկաԴերժանովկա (ուկրաիներեն՝ Держанівка), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Խմելնիկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Դերժանովկա գյուղում բնակվում էր 171 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1,1 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 155,45 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Նիկոսիայի համալսարան

Նիկոսիայի համալսարան (հուն․՝ Πανεπιστήμιο Λευκωσίας), Կիպրոսի Հանրապետության ամենամեծ մասնավոր համալսարանը, որը ունի մասնաճյուղեր Կիպրոսի երեք քաղաքներում՝ Նիկոսիայում, Լիմասոլում և Լառնակայում։
Մինչև 2007 թվականը համալսարանը հանդես էր գալիս Ինտերքոմեջ անվանումով։ Այս ուսումնարանը համալսարանի կոչում ստանալուց հետո կոչվեց Կիպրոսի պետական համալսարան։
Նիկոսիայի համալսարանը ունի շուրջ 5000 ուսանողներ, որոնցից 4000-ը Նիկոսիայից են։


== Պատմություն ==
Նիկոսիայի համալսարանը (որը նախկինում եղել է միջազգային քոլեջ) ներկայումս համարվում է Կիպրոսի ամենահեղինակավոր կառույցներից մեկը, որը հիմնադրվել է 1980 թվականին։
Նիկոսիայի համալսարանը ունի նաև երեք հիմնական մասնաճյուղեր տարբեր քաղաքներում՝Նիկոսիայում, Լիմասոլում և Լառնակայում։
Սկզբում համալսարանը գործել է որպես փոքր ուսումնական հաստատություն, որը կրթում է կիպրացիներին տարբեր մասնագիտական կողմնորոշումներով։
Ներկայումս Նիկոսիայի համալսարանը համարվում է միջազգային համալսարան։ Այստեղի ուսանողները սովորում են անկախ անկախ ազգային և կրոնական դավանանքից։ Այս համալսարանը ապահովում է քաղաքացիների երկաստիճան կրթությունը՝ բակալավրիատ և մագիստրոս։
Բացի այդ այն նաև տալիս է մասնագիտական որակավորում (ACCA, ACA, CAT՝ տարբեր աստիճանով)։
Համալսարանի պատմությունը բնութագրվում է ստրատեգիական աճով։ Այն ներառում է տարբեր ֆակուլտետներ, ինչպես հումանիտար այնպես էլ իրական գիտություններից։ Ֆակուլտետնեից են՝ բժշկություն, իրավագիտություն, տնտեսագիտություն, մաքսային գործ, ծրագրավորում և այլն։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==

Կիպրոսի Նիկոսիայի համալսարանի պաշտոնական կայքը (հուն.)
Ճարտարագիտական դեպարտամենտ, Նիկոսիայի համալսարանի պաշտոնական կայք Archived 2010-08-03 at the Wayback Machine.
Կիպրոսում նախկինում գործող ինտերքոլեջի պաշտոնական կայք
Նիկոսիայի համալսարանի կրթության մասին
Կիպրոսի Հանրապետության կրթության նախարարություն
Կրասնայա Պոլյանա (Իպատովոյի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Կրասնայա ՊոլյանաԿրասնայա Պոլյանա (ռուս.՝ Красная Поляна), գյուղ Ռուսաստանի Դաշնության Ստավրոպոլի երկրամասի Իպատովոյի շրջանի կազմում։
Լեսնայա Դաչա գյուղի հետ միասին կազմավորում է «Լեսնայա Դաչայի գյուղխորհուրդ» գյուղական համայնքը (ռուս.՝ Леснодачненский сельсовет)։
Հեռավորությունը Ստավրոպոլից կազմում է 88 կմ, շրջկենտրոն Իպատովոյից՝ 65 կմ։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 585 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Կրասնայա Պոլյանա գյուղը տեղագրական քարտեզների վրա (ռուս.)
Նեչաևսկի (Ադըղեա)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՆեչաևսկիՆեչաևսկի (ռուս.՝ Нечаевский, ադըղե.՝ Нечаевскэр), խուտոր Ռուսաստանի Դաշնության Ադըղեայի Հանրապետության Գիագինսկայայի շրջանի կազմում։


== Բնակչություն ==
Բնակչության թիվը կազմում է 25 մարդ (2019)։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Գլաձորի բազմամետաղային հանքավայր

Գլաձորի բազմամետաղային հանքավայր, հանքավայր ՀՀ Վայոց ձորի մարզում՝ Գլաձոր գյուղի մոտ։ Ջրաջերմային, ցինկ-կապարային (պղնձի բարձր պարունակությամբ), երակային հանքայնացմամբ հանքավայր է։ Հայտնի է 19-րդ դարի վերջից։


== Կազմություն ==
Կազմված է վերին կավճի, էոցենի, օլիգոցենի ու պլիոցենի հրաբխածին, հրաբխածին-նստվածքային, նստվածքային և միջին օլիգոցենի գրանիտոիդային խորքային հրային ապարներից, որոնք Թեժլեռան մոտ առաջացրել են հսկա ապարազանգված։ Վերջինիս որոշ տեղամասերում կողային ապարները ջրաջերմային ներգործության հետևանքով ենթարկվել են կարբոնատացման, քլորիդացման, էպիդոտացման և այլ փոփոխությունների։ Փոխակերպային ապարներում առանձնացվում են բազմամետաղային, երակային և երակիկացանավոր տիպի հանքանյութեր։
Հանքավայրում սահմանազատվում են բազմամետաղային երակների տեղամասեր։ Երակների մեծ մասի երկարությունը 60-70 մ է, երբեմն՝ 500-2000 մ, հաստությունը՝ մի քանի սմ-ից 1, 2-1, 5 մ, առանձին դեպքերում՝ 2-3 մ։ Հանքանյութը կազմված է հիմնականում սֆալերիտ, գալենիտ, խալկոպիրիտ, պիրիտ, քվարց, կալցիտ միներալներից։ Հանքանյութը ցինկի, կապարի ու պղնձի բարձրորակ հումք է և պարունակում է ազնիվ մետաղներ, հազվագյուտ ու ցրված քիմիական տարրեր։ Ներկայումս (2006 թ) վերսկսվել է հանքավայրի ուսումնասիրությունը։
Պրիպյատի զվարճանքի պուրակ

Պրիպյատի զվարճանքի պուրակ (ուկր.՝ Парк розваг, парк атракціонів), լքված զբոսայգի Ուկրաինայի Պրիպյատ ուրվական քաղաքում։ Պուրակի բացումը նախատեսված է եղել իրականացնել 1986 թվականի մայիսի 1-ին՝ մայիսյան տոներին ընդառաջ, սակայն չի կայացել Չեռնոբիլի ատոմակայանում տեղի ունեցած վթարի պատճառով։ Պուրակը տեղակայված է «Էներգետիկ» մշակույթի պալատը, քաղաքի հանրախանութը և «Պոլիսյա» հյուրանոցը միավորող կենտրոնական հրապարակի ետնամասում։
Զբոսայգին բնակիչների համար մի քանի ժամով բաց է եղել նույն թվականի ապրիլի 27-ին, որից հետո անմիջապես տեղի է ունեցել քաղաքացիների զանգվածային տեղահանումը։
Պուրակն ունեցել է չորս տեսակի կարուսել, որոնցից առավել հայտնին կենտրոնում տեղակայված պտտակարուսելն է, ինչը տարիների ընթացքում դարձել է քաղաքի և ընդհանրապես՝ չեռնոբիլյան աղետի խորհրդանիշը։
Ռադիացայի մակարդակը պուրակի տարբեր մասերում կարող է տատանվել, սակայն որոշ վայրերում մի քանի անգամ կարող է գերազանցել նորման, ուստիև պուրակը դասվում է քաղաքի առավել ռադիացված տեղամասերի շարքին։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		


== Արտաքին հղումներ ==
Պրիպյատի պտտակարուսելի արբանյակային լուսանկար գուգլ քարտեզում
Խլխլան աղբրի եկեղեցի

Խլխլան աղբրի եկեղեցի, հայ առաքելական միջնադարյան եկեղեցի, գտնվում է Հայաստանի Տավուշի մարզի Ոսկեպար գյուղից 1 կմ հյուսիս, լայնարձակ տեսարանով հարավահայաց լեռնաճյուղի ոստին՝ մի մենավոր հացենու ներքո՝ ծովի մակերևույթից 1078 մետր բարձրության վրա։ Ընդգրկված է Հայաստանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկում։


== Ճարտարապետություն ==
Եկեղեցին ունի սակավադեպ հանդիպող «բաց խորան» հորինվածք, որը տարածաշրջանում առկա է Աճարկուտ, Բրդաձոր և Խոխմել գյուղերում պահպանված եկեղեցիներում։ Արտաքին չափերն է՝ 2․3 մետր x 3․03 մետր։
Ավելի ոչ թե եկեղեցի, այլ պարզապես խորան ներկայացնող շինությունը, ըստ կառուցողական առանձնահատկությունների, թերևս 16-17-րդ դարերի կառույց է։ Հենց շինարարության ընթացքում էլ խորանի որմերում ագուցվել են կոթողային և գերեզմանական հուշարձաններ։
Առանձնապես աչքի չընկնող այս փոքրիկ հուշարձանում առկա են միմյանցից որոշակի ժամանակահատվածներով զատվող պատմամշակութային չորս փուլերին վերաբերող նյութական մշակույթի հուշարձաններ։
Առաջինը 6-7-րդ դարերով թվագրվող քառակող կոթողի քանդակազարդ մի բեկոր է, որը ագուցված է խորանի արևմտյան ճակատի հյուսիսակողմում։
Երկրորդը 9-11-րդ դարերին բնորոշ գեղարվեստական և ոճական հատկանիշներով հարդարված խաչքարի բեկոր է։
Երրորդը 12-13-րդ դարերին վերաբերվող մի քանի գեղաքանդակ խաչքար է և խաչքարի բեկորներ։
Չորրորդը ուշ միջնադարյան՝ 16-18-րդ դարերի բնորոշ  խաչքարերի մնացորդներ։


== Տես նաև ==
Ջուխտակ Եղցի վանք
Բերդավանք վանական համալիր (Ոսկեպար)
Կալապանի եկեղեցի (Ոսկեպար)
Գոմաձորի եկեղեցի (Ոսկեպար)
Կորաբերդ


== Ծանոթագրություններ ==
Իփիգենիան Ավլիսում (Գլյուկ)

Իփիգենիան Ավլիսում (ֆր.՝ Iphigénie en Aulide), ավստրիացի կոմպոզիտոր Քրիստոֆ Վիլիբալդ Գլյուկի օպերա երեք գործողությամբ (չորս տեսարանով)։ Ֆրանսերեն լիբրետտոն Լեբլան դյու Ռուլեի ըստ Ժան Ռասինի ողբերգության։
Առաջին անգամ ներկայացվել է 1774 թ. ապրիլի 19-ին Փարիզի Երաժշտության թագավորական ակադեմիայում՝ արժանանալով մեծ հաջողության։ «Իփիգենիան Ավլիսում» դասվում է Գլյուկի լավագույն ստեղծագործությունների շարքին և ներկայումս էլ բեմադրվում է։
Գլյուկը կառուցել է ստեղծագործությունը ըստ իր օպերային բարեփոխական գաղափրների՝ ընդգծելով դրամայի որոշիչ դերը, մեծ տեղ հատկացնելով զանգվածային և բալետային տեսարաններին, կառուցելով մեղեդին ըստ դեկլամացիոն ոճի, գրեթե տեղ չտալով վիրտուոզ կատարմանը, սևեռուն ուշադրություն դարձնելով գործիքավորման վրա՝ մենակատարող գործիքների լայն օգտագործմամբ։
Թոմաս Գոմենսորո (Արտիգաս)

Թոմաս Գոմենսորո (իսպ.՝ Tomás Gomensoro), բնակավայր Ուրուգվայի հարավարևելյան մասում, Արտիգաս դեպարտամենտում։


== Բնակչություն ==
Բնակչությունը ըստ 2011 թվականի տվյալների կազմում է՝ 2659 մարդ.

Աղբյուր։ Instituto Nacional de Estadística de Uruguay։


== Ծանոթագրություններ ==
Իսակովկա (Չիկշինայի վտակ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Իսակովկա (այլ կիրառումներ)Իսակովկա (ռուս.՝ Исаковка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Չիկիշինա գետի ձախ ափին 62 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 116 կմ, ջրհավաք ավազանը 1930 կմ2։


== Վտակներ ==
ձախ ափին թափվում է գետ՝ Իրայոլկա
աջ ափին թափվում է գետ՝ Կոբիլկա
Գետաբերանից 88 հեռավորության վրա, աջ ափին թափվում է գետ Սանայոլ։
Գետաբերանից 74 հեռավորության վրա, աջ ափին թափվում է գետ Իդժիդ Սուանյոլ։
Գետաբերանից 55 հեռավորության վրա, աջ ափին թափվում է գետ Շեր Սունայոլ։
Գետաբերանից 49 հեռավորության վրա, աջ ափին թափվում է գետ Դզյոլյա Սունայոլ։


== Ջրագրության տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը Պեչորա գետն է մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը 
Պեչորա։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների՝

Ջրային օբյեկտի կոդը հանրային գրանցմամբ — 03050100212103000064211
Կոդը ըստ հիդրոլոգիական հետազոտության (ՌԴ) — 103006421
Ավազանի կոդը — 03.05.01.002
Ծավալի համարը ըստ ՌԴ-ի — 03
Թողարկումը ըստ ՌԴ-ի — 0


== Ծանոթագրություններ ==
Պոդոսինկի (գյուղ, Կոլոմենսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՊոդոսինկիՊոդոսինկի (ռուս.՝ Подосинки), գյուղ Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Կոլոմենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2005 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 39 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Վիորիկա Ագարիչ

Վիորիկա Ագարիչ(ռումիներեն՝ Viorica Agarici, փետրվարի 24, 1886(1886-02-24) - փետրվարի 18, 1979(1979-02-18), Բուխարեստ, Ռումինիա), Կարմիր խաչի մասնաճյուղի նախագահ Ռումինիայի Ռոման քաղաքում Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ։ Քաղաքի հրեական բնակչության պաշտպանության համար Յադ Վաշեմի կենտրոնի կողմից դասվել է աշխարհի արդարակյացների շարքում։


== Կենսագրություն ==
Վիորիկա Ագարիչը (ի ծնե անունը՝ Վիորիկա Մարիա Եկատերինա Անա Վասեսկու) եղել է Ռոմանի քաղաքապետի դուստրը։
Պատերազմի տարիներին Ագարիչն աշխատել է Ռոմանի հիվանդանոցում՝ խնամելով վիրավորներին ռումինական բանակի արևելյան ճակատում։ 1941 թվականի հուլիսի 2-ի գիշերը նա լսել է, որ գնացք է անցնելու Ռոմանով՝ Յասիի կոտորածից փրկված հրեաներին տեղափոխելով Կելերաշի։ Գնացքի ուղևորներին սնունդ կամ ջուր չեն տվել, ինչպես նաև արգելել են գնացքից դուրս գալու նրանց փորձերը։ Գնացքը, որին ուղեկցել են ժանդարմները, ոչ պաշտոնապես կոչվել է «մահվան գնացք»։  Չնայած նրան, որ սովորական պայմաններում Յասիից մինչև Ռոման հասնելը տևել է երկու ժամ, «մահվան գնացքը» կանգ է առել կայարաններում և նույնիսկ երբեմն գնացել է ետ, այդ պատճառով տվյալ ճանապարհը անցել է մի քանի օրում։ Ուղևորների մի մասը մահացել է։
Օգտագործելով Կարմիր Խաչի բաժանմունքի ղեկավարի իր ծառայողական դիրքը՝ Ագարիչը կարողացել է հասել ուղևորների մոտ և ստացել է նրանց սնունդ, ջուր, լվացվելու հնարավորություն տալու և դիակները վերցնելու թույլտվություն։ Այդ պատճառով գնացքը մեկ օր մնացել է Ռոմանում։ Գործողությունը կատարվել է Ռումինիայի Կարմիր խաչի և  Ռոմանի հրեա կամավորների ուժերով։ Հաղորդագրություններից մեկի համաձայն՝ իշխանության ներկայացուցիչ գնդապետ Էրակլիդեն Ագարիչին թույլտվություն է տվել՝ հարգելով նրա հերոս որդուն։ Հուլիսի 4-ին բոլոր բանտարկյալները տեղափոխվել են մեկ այլ գնացք, որտեղ նրանք կրկին սնունդ և ջուր են ստացել։ Ձերբակալված և Յասիում գնացք նստեցված 2530 մարդկանցից 1011-ը հասել են Կելերաշի։
Վիորիկա Ագարիչի գործողությունները ծայրահեղ դժգոհություն են առաջացրել Ռոմանի ռումինացի բնակչության շրջանում, նա զրկվել է աշխատանքից և ստիպված է եղել տեղափոխվել Բուխարեստ։
Վիորիկայի որդին՝ Հորիա Ագարիչը, հայտնի ռումինացի օդաչու է, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ եղել է էսկադրիլիայի հրամանատար։


== Ճանաչում և հիշատակ ==
Վիորիկա Ագարիչի մահվանից չորս տարի անց՝ 1983 թվականի հունվարի 3-ին, Իսրայելի աղետի և հերոսության «Յադ Վաշեմ» ինստիտուտը նրան ճանաչել է որպես աշխարհի արդարակյաց։ Ռոմանի  երկաթուղային կայարանում տեղադրված է նրա կիսանդրին և հուշատախտակ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Ciobanu, Daniel, Note la genealogia familiei Agarici În: Arhiva genealogică, an V(X), nr. 3-4, Iași,1998
Ungureanu, Ioan, Familia Agarici. Genealogii, fapte, destine În: Carpica, An. 32, Ed. Documentis, Iași, 2003 p. 225—244
Ungureanu, Ioan, Comuna Dămienești de pe Siretul Mijlociu: pagini de istorie, Magic Print, Onești, 2011 p. 325
Ștefan Ciudin, Contribuția lui Ioan C. Agarici la dezvoltarea învățământului agricol din județul Vaslui În: Acta Moldaviae Meridionalis, XXII—XXIV, vol.II, Vaslui, 2001—2003 p. 921
Միխայլովկա (գյուղ, Շառգորոդի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՄիխայլովկաՄիխայլովկա (ուկրաիներեն՝ Михайлівка), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Շառգորոդի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Միխայլովկա գյուղում բնակվում էր 1 888 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 23,6 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 80 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Արթուր Աղասյան

Արթուր Աղասյան (հունիսի 24, 1987(1987-06-24), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ ֆուտբոլիստ, հանդես է գալիս հարձակվողի դիրքում։


== Կարիերա ==
Երկու մրցաշրջան հանդես է եկել Հայաստանի առաջին առաջնությունում, «Փյունիկ 2-ի» կազմում, մրցաշրջաններում դարձել է 31 գոլի հեղինակ։ 2005 մրցաշրջանում «Փյունիկի» կազմում նույնպես դարձել է 2 գոլի հեղինակ, իսկ նրա թիմը դարձել է առաջնության հաղթող։ 2006 թվականին «Փյունիկը» Արթուրի հետ միասին մասնակցեց ԱՊՀ երկրների առաջնությանը, Արթուրը 2 խաղում դարձել է 1 գոլի հեղինակ, իսկ Հայաստանի առաջնությունում, «Ուլիսի» կազմում, դարձել է 1 գոլի հեղինակ։
Երկու մրցաշրջան հանդես է եկել Կալիֆոռնիայի «Վենտուրա Կաունտի Ֆյուժի» ֆուտբոլային ակումբում։ Մասնակցել է USL Premier Development League-յին։ 2009 թվականին «Վենտուրա Կաունտի Ֆյուժի»-ի կազմում դարձել է առաջնության հաղթող։ Հետագայում փորձաշրջան է անցել ամերիկյան «Չուվաս ԱՄՆ» ֆուտբոլային ակումբում։ 2011 մրցաշրջանում «Ռեալ Սոլտ Լեյք» ֆուտբոլային ակումբի կազմում խաղացել է 4 խաղ։ 2012 թվականին, լինելով կալիֆոռնիական «Կալ» ֆուտբոլային ակումբի խաղացող, մասնակցեց սիրողական մի առաջնության, որտեղ 4 խաղերում դարձավ 3 գոլի հեղինակ։


== Արտաքին հղումներ ==
Պրոֆիլը transfermarkt.com կայքում(անգլ.)
Профиль на Footballdatabase.eu (անգլ.)
Ռաե (Էստոնիայի շրջան)

Ռաե շրջան (էստ․՝ Rae vald), շրջան Էստոնիայի Հարյումաա նահանգում։ Շրջանի կենտրոնն է Յյուռի գյուղական ավանը։


== Բնակչություն ==
2012 թվականի տվյալներով շրջանում բնակվում էին 13579 մարդ։ Բնակչության խտությունը շրջանում կազմում էր 65,41 մարդ/կմ²։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շրջանի վարչության պաշտոնական վեբ կայքը (էստոներեն)
Արձան

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Արձան (այլ կիրառումներ)
Արձան, քանդակի տեսակ, քարից (գրանիտ, մարմար և այլն), մետաղից, փայտից, կավից, գիպսից, մոմից կերտված մարդու (կամ կենդանու) պատկեր, որն ունի լրիվ եռաչափ ծավալ և բնականին մոտ կամ գերազանցող մեծություն (բնականից զգալիորեն փոքրը՝ արձանիկ)։ Որպես հոմանիշ գործածվում է անդրի (հուն․՝ άνδριάς-άντος - արձան) անվանումը, որը նշանակում է մարդու արձան՝ ամբողջ հասակով (կեսից՝ կիսանդրի)։ Հնում «Արձան» բառը նշանակել է քարի, աղի կամ այլ պինդ նյութի բեկոր, որ կանգնեցվել է ի հիշատակ ննջեցյալների և ի նշան հաղթության, կամ իբրև սահմանանշան մահարձան, կոթող, սյուն, կիրառվել է նաև պարսպի բուրգ, բուրջ իմաստով։
Ալվանք

Ալվանք (նախկին անվանումը` Ալդարա կամ Ալիդարա) ,
գյուղ Հայաստանի Հանրապետության Սյունիքի մարզի Մեղրու տարածաշրջանում, Մեղրի քաղաքից մոտ 11 կմ հյուսիս-արևելք, Մալև գետի հովտում, Արաքսից մոտ 2 կմ հեռավորության վրա, ծովի մակարդակից 600-660 մ բարձրության վրա։
Նախկինում Ալիդարա անվան տակ ընդգրկված է եղել Ցարական Ռուսաստանի Ելիզավետպոլի նահանգի Զանգեզուրի գավառում։ Խորհրդային տարիներին մասն է կազմել Հայկական ԽՍՀ Մեղրու գավառի, իսկ 1930 թվականից` Մեղրու շրջանի։ 1995 թվականից մտնում է ՀՀ Սյունիքի մարզի մեջ։ Վերանվանվել է Ալվանք 2006 թ. հուլիսի 4-ին։


== Բնակչություն ==
Ըստ ՀՀ 2011 թ. մարդահամարի արդյունքների` Ալվանքի մշտական բնակչությունը կազմել է 352, առկա բնակչությունը` 259 մարդ։ Գյուղը նախկինում բնակեցված է եղել ադրբեջանցիներով, որոնք լքել են գյուղը 1988 թ. նոյեմբերին։ Ալվանքի բնակչության փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում` ստորև.


== Տես նաև ==
Ալդարայի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Սյունիքի մարզ)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էջը Սյունիքի մարզպետարանի կայքում Archived 2012-04-06 at the Wayback Machine.
Համայնքի ղեկավարի Էջը Սյունիքի մարզպետարանի կայքում Archived 2014-01-29 at the Wayback Machine.
Սեն Պիեռ Սեն Ժան

Սեն Պիեռ Սեն Ժան (ֆր.՝ Saint-Pierre-Saint-Jean), համայնք Ֆրանսիայի Օվրեն-Ռոն-Ալպեր մարզի Արդեշ գավառում։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 153 մարդ, բնակչության խտությունը` 6.48 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 23.62 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 510 կմ հարավ, Լիոն քաղաքից` 160 կմ հարավ, Պրիվա քաղաքից` 50 կմ հարավ-արևմուտք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 79 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 52-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 27։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 65,8 %։ 52 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 44 անձ (24 տղամարդ և 20 կին)։ Գործազուրկ են եղել 8 անձ (4 տղամարդ և 4 կին)։ 27 անաշխատունակներից 9-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 8-ը` թոշակառուներ, իսկ 10-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Արդեշ գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Աբուկու

Աբուկու, քաղաք հիշատակված ասուրական սեպագիր արձանագրություններում։ Գտնվում էր Տումմի երկրում, հավանաբար Ուրարտուի հարավային սահմանագլխին։ Նվաճվել է Ասուրնասիրպալի կողմից։


== Ծանոթագրություններ ==
Ժան Պոլ Մարատ

Ժան Պոլ Մարատ (ֆր.՝ Jean-Paul Marat, մայիսի 24, 1743(1743-05-24)[…], Բուդրի, Նևշատել, Շվեյցարիա - հուլիսի 13, 1793(1793-07-13)[…], Փարիզ), ֆրանսիացի քաղաքական տեսաբան, հրապարակախոս, բժիշկ և գիտնական, Ֆրանսիական հեղափոխության գործիչ։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է Շվեյցարիայում։ 1759 թվականից հաստատվել է Ֆրանսիայում, ուսումնասիրել է բնական և փիլիսոփայական գիտությունները, կրել լուսավորիչներ Ժան Ժակ Ռուսոյի և Շառլ Լուի Մոնտեսքյոյի գաղափարական ազդեցությունը։ 1765 թվականին տեղափոխվել է Մեծ Բրիտանիա, զբաղվել բնական գիտություններով և բժշկությամբ։ 1775 թվականին Էդինբուրգի համալսարանը նրան շնորհել է բժշկության դոկտորի գիտական աստիճան։ 1775 թվականին Ամստերդամում լույս է տեսել Մարատի «Մարդու մասին...» բնափիլիսոփայական երկը, որին բացասաբար վերաբերվեցին Դենի Դիդրոն և Վոլտերը։ Մարատի առաջին քաղաքական երկը՝ «Ստրկության շղթաները», լույս է տեսել 1774 թ., որտեղ հեղինակը քննարկել է «հեղափոխության անխուսափելիության» և «հեղափոխական պայքարի» հարցերը։ Հեղափոխական գաղափարները զարգացրել է քաղաքական-իրավաբանական «Քրեական օրենսդրության նախագիծ» (1780) աշխատության մեջ։ 1776 թվականից վերադարձել է Փարիզ, զբաղվել է բժշկությամբ և ֆիզիկայով։ Հեղափոխությունը սկսվելուն պես թողել է գիտությունը և առավել ակտիվորեն մասնակցել հեղափոխական գործընթացին։ 1789 թվականի սեպտեմբերից հրատարակել է «Ժողովրդի բարեկամ» թերթը, որի էջերում հետևողականորեն պաշապանել է հեղափոխության զարգացման խնդիրները, քննադատել ժիրոնդիստներին։ 1790 թվականից անցել է ընդհատակ։ Հիմնական խնդիր ունենալով քաղաքական հարցերը լուծել՝ Մարատը մշակել է նաև հեղափոխության սոցիալական խնդիրները, խոսելով ժողովրդի և հատկապես ունեզուրկ խավերի շահերի մասին, որով ձեռք է բերել մեծ ժողովրդականություն։ 1792 թվականին ընտրվել է Ազգային կոնվենտում։ Հեղափոխական ուժերը համախմբելու նպատակով Մարատը «ժողովրդի բարեկամ» թերթը վերանվանել է «Ֆրանսիական հանրապետության լրագիր»՝ գործընկերներին կոչ անելով մոռանալ կուսակցական տարաձայնությունները, միավորել բոլոր ուժերը՝ «հանուն հանրապետության փրկության»։ Ժիրոնդիստները չընդունեցին Մարատի առաջարկները և 1793 թվականի ապրիլին Կոնվենտի որոշմամբ Մարատին ձերբակալեցին (հակառակ նրա պատգամավորական անձեռնմխելիության) և հանձնեցին հեղափոխական տրիբունալին, որտեղ Մարատն արդարացվեց և վերադարձավ Կոնվենտ։ Մաքսիմիլիեն Ռոբեսպիեռի հետ (երկուսով գլխավորում էին յակոբինյաններին) ղեկավարեց ընդդեմ ժիրոնդիստների 1793 թվականի մայիսի 31-ի-հունիսի 2-ի ժողովրդական ապստամբության նախապատրաստությունը։ Այնուամենայնիվ, ծանր հիվանդության պատճառով Մարատը չկարողացավ ակտիվորեն մասնակցել Կոնվենտի գործունեությանը յակոբինյան դիկտատուրայի հաստատումից հետո, չնայած շարունակել է հրատարակել իր թերթը։ 
Սպանվել է ժիրոնդիստների կողմնակից Շառլոթ Կորդեի կողմից՝ վատթարացող մաշկային հիվանդության դեմ բուժիչ լոգանք կրելիս։ Նկարիչ Ժակ Լուի Դավիդի «Մարատի մահը» գեղանկարը համարվում է Ֆրանսիական հեղափոխությանը նվիրված ամենահայտնի ստեղծագործություններից մեկը։
Մարատի թաղումը վերածվել է քաղաքական մեծ ցույցի։


== Ծանոթագրություններ ==
Կառլոս I Հաբսբուրգ (այլ կիրառումներ)

Կառլոս I Հաբսբուրգ անունով անձինք անունով Եվրոպայում թագավորել են՝

Կառլոս I Հաբսբուրգ - Իսպանիայի թագավոր (1516-1556)
Կառլոս I Հաբսբուրգ - Ավստրո-Հունգարիայի կայսր (1916-1918)
Թանկարժեք տղա (ֆիլմ)

Թանկարժեք տղա, 1974 թվականին «Մոսֆիլմ» կինոստուդիայում նկարահանված երաժշտական արկածային ֆիլմ, որն ստեղծվել է Սերգեյ Միխալկովի պիեսի մոտիվներով։ Ֆիլմը հայերեն կրկօրինակվել է Համո Բեկնազարյանի անվան «Հայֆիլմ» կինոստուդիայում։


== Սյուժե ==
«Գրոմիլլա» ավազակային խումբը հյուրանոցի համարից առևանգում է միլիոնատեր Ջորջ Ռոբ-Ռոբսոնի որդուն՝ հարուստ ընկերության ժառանգորդին։ Սխալմամբ առևանգիչները առևանգում են ևս մեկ տղայի՝ խորհրդային դիվանագետի որդուն՝ Ժորա Տիմոխինին։
Տղայի հայրը պատրաստ է որդու համար վճարել փրկագինը, սակայն ընկերությունը հանկարծակի սնանկանում է։ Գանգստերների ղեկավարի մոտ միտք է ծագում խորհրդային դպրոցականի համար գումարը ստանալ ավիաընկերության միջոցով, այն ինքնաթիռով, որով Ժորան եկել է Մոսկվա։
Ավազակախումբը հաշվի չէր առել մեկ հանգամանք. տղաները, որ հասցրել էին ընկերանալ փախնում են անուշադրության մատնված մեքենայով և ոստիկաններին բերում հանցագործների թաքստոց։


== Գլխավոր դերերում ==
Սերգեյ Կրուպենիկով - Ջորջ Ռոբ-Ռոբսոն
Ալեքսանդր Ելիստրատով - Ժորա Տիմոխին
Գեորգի Վիցին - պարոն Մակինթոշ, Ջորջի ազգական
Վլադիսլավ Ստրժելչիկ - Մակ-Դոննել, գանգստերների ղեկավարը
Իրինա Ազեր - Ժակլին, Մակ-Դոննելի օգնականը
Վիկտոր Գայնով - Թոմմի, գանգստեր
Ռասմի Ջաբրանիլով - Ֆրենկ, գանգստեր
Սերգեյ Միգիցկո - Բիլ, գանգստեր
Ալեքսանդր Բելյավսկի - Կոնդրաշին, խորհրդային հյուպատոսության ներկայացուցիչ
Լեոնիդ Օբոլենսկի - պարոն Լեյն, ավիաընկերության ներկայացուցիչ
Մարիա Իրդ - Ջոյ, պարոն Լեյնի քարտուղար


== Ծանոթագրություններ ==
Կոռալ դե Ալմագեր

Կոռալ դե Ալմագեր (իսպ.՝ Corral de Almaguer), քաղաք և համայնք Իսպանիայում, գտնվում է Տոլեդո նահանգում, Կաստիլիա-Լա Մանչա ինքնավար մարզի կազմում։ Համայնքը գտնվում է Մանչա Ալտա դե Տոլեդո շրջանի կազմում։ Տարածքը զբաղեցնում է 326 կմ²։ Բնակչությունը 6300 մարդ (ըստ 2010 թվականի)։ Պրովինցիայի վարչական կենտրոնից հեռու է 90 կմ։
Քաղաքի հովանավոր սուրբն է սուրբ օրիորդ դե լա Մուելան։


== Ժողովրդագրություն ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական էջ
Magued vino de Almaguer
Ալեքսանդր Նիկոլաևիչ Բալագուրա

Ալեքսանդր Նիկոլաևիչ Բալագուրա (ուկրաիներեն՝ Олександр Миколайович Балагура, 1961, Լյուբոմլ (քաղաք, Ուկրաինա), Վոլինի մարզ, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), ուկրաինացի և իտալացի վավերագրական ֆիլմեր նկարահանող, Ուկրաինայի կինեմատոգրաֆիստների ազգային միության անդամ։ Կիևի պատվավոր քաղաքացի (2008)։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1961 թվականին Վոլինի մարզի Լյուբոլ քաղաքում։ 1981 թվականին ընդունվել է Շևչենկոյի անվան համալսարան, որն ավարտել է 1987 թվականին։ Համալսարանն ավարտելու վերջին տարին պատմություն է դասավանդել։ Հետագայում աշխատանք է գտել Ուկրաինական վավերագրական ֆիլմերի ստուդիայում՝ որպես ռեժիսորների օգնական։ Իսկ ահա մեկ տարի անց նկարահանել է իր առաջին ֆիլմը։ Իր առաջին ֆիլմը եղել է վավերագրական ժանրի կարճամետրաժ «Մեր եղբայներին ու քույրերին» ֆիլմը, որն Իտալիայի Ֆլորենցիա քաղաքում ստացավ լավագույն վավերագրական ֆիլմ մրցանակ։ Դրանից հետո մի քանի ֆիլմեր է նկարահանել։ Ալեքսանդր Բալագուրան իր կարիերայի լավագույն ֆիլմ է համարում «Անտոլոգիոն» ֆիլմը։


===== Ընտանեկան կարգավիճակ =====
Ամուսնացած է, կինը պատմաբան է։ Երեք երեխաների հայր է։ Ընտանիքի հետ բնակվում է Ջենովայում։


== Աշխատանքները ==
30 վավերագրական ֆիլմերի հեղինակ է, մասնակցել է՝ Կիևի, Փարիզի, Թուրինի, Տորոնտոյի, Տամպերեի, Ֆլորենցիայի, Տալիակոցոյի միջազգային կինոփառատոններին։

2011 թվական՝ Կադրում օբյեկտիվ կյանքի տևողությունը
2010 թվական՝ Վազքի տոնուսը (10 րոպե)
2009 թվական՝ Textura lucis (23 րոպե)
2007 թվական՝ Թիթեռնիկի թևերը (ֆիլմ անավարտ ֆիլմի մասին) (64 րոպե)
2005 թվական՝ Verso meta (59 րոպե)
2004 թվական՝ Իտալական դադար (ֆիլմ ֆիլմի սպասման մասին) (3 ժամ 30 րոպե)
1998-1999 թվական՝ Լուսանկարչի վավերագրական ցիկլը
1996 թվական՝ Անտոլոգիոն (ուկրաինական ֆիլմ)
1997 թվական՝ Ռաֆայիլ Նախմանովիչ, Անատոլի Սիրիխ, Վլադիմիր Կոստենկո՝ 15 րոպեանոց վավերագրական ֆիլմ նկարահանած կինոօպերատորների կողնից
1994 թվական՝ Messa eclectica (18 րոպե)
1994 թվական՝ Մի աղվեսի կանաչ մտքերից (20 րոպե)
1993 թվական՝ Վլադիմիր Իվանսյուկ։ Երաժշտություն (30 րոպե)
1992 թվական՝ Երեք եկեղեցի իմ ափում (30 րոպե)
1991 թվական՝ Այրի փողոց (18 րոպե)
1990 թվական՝ Մեր եղբայներին ու քույրերին


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Олександр Балагура: «Можна розлюбити жінку, а світ кіно — ніколи» //(չաշխատող հղում) Газета «Високий Замок», 19.07.2012
Сценарна майстерня. Олександр Балагура