Գառնիկ Շախկյան

Գառնիկ Սմբատի Շախկյան (ապրիլի 22, 1937(1937-04-22), Շնող, Ալավերդու շրջան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - նոյեմբերի 29, 2018(2018-11-29)), հայ ճարտարապետ, (1993), պրոֆեսոր (1994), ՀՀ գիտության վաստակավոր գործիչ, (2012)։


== Կենսագրություն ==
1961 թվականին ավարտել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը, սովորել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի ասպիրանտուրան՝ ճարտարապետություն մասնագիտության գծով։ 1987 թվականին վերապատրաստման դասընթացներ է անցել Մոսկվայի ճարտարապետության ինստիտուտում։ 1992 թվականին սովորել է ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտում։ 1961-1967 թվականներին եղել է Ալավերդի քաղաքի գլխավոր ճարտարապետը, 1967-1978 թվականներին` Հայկոմուննախագիծ ինստիտուտի գլխավոր մասնագետ, ճարտարաշինական բաժնի վարիչ։
1978 թվականից դասախոսում է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի ճարտարապետության տեսության, պատմության և հուշարձանների վերականգնման ամբիոնում։ Հեղինակ է 15 գրքի, 250-ից ավելի հոդվածների։ 
Հեղինակ է հետևյալ ճարտարապետական կառույցների`

Գրողների ստեղծագործական տունը Ծաղկաձորում, 1976
Հյուրանոցներ Արմավիր (1974), Մարտունի (1980) քաղաքներում
Ալավերդի քաղաքի քաղաքապետարանի շենքը, 1975
Մանկական ճամբար Ծաղկաձորում, 1977
Նեղուցի մատուռ, 2006
Հուշակառույցներ Ալավերդի քաղաքում, Շնող (1980), Լճկաձոր (1986) գյուղերում
Բնակելի տներ, կոմունալ օբյեկտներ ՀՀ տարբեր շրջաններում


== Անդամակցություն ==
ՀՀ Լեզվի գերագույն խորհրդի անդամ ճարտարապետության գծով
ՀՀ Պետական մրցանակների ճարտարապետության հանձնախմբի անդամ
ՀՀ մշակույթի և երիտասարդության հարցերի նախարարության Պատմամշակութային ժառանգության գիտահետազոտական կենտրոնի խորհրդի անդամ
Հայաստանի ճարտարապետների միության անդամ
Հայաստանի գրողների միության անդամ, 2007
Հայաստանի ճարտարագիտական ակադեմիայի թղթակից անդամ
ԵՐՃՇՊՀ-ի ճարտարապետական ֆակուլտետի և մասնագիտական խորհուրդների անդամ
Ճարտարապետական գծով դոկտորական ատենախոսությունների մասնագիտական խորհրդի անդամ


== Գործունեություն ==
Գիտական ուսումնասիրությունները վերաբերում են հայ ճարտարապետության պատմության և տեսության հարցերին, Լոռու ճարտարապետական դպրոցին («Օձունի եկեղեցին», 1983, «Լոռի. պատմության քարակերտ էջերը», 1986)։ Մասնավորապես հիմնավորել է 8-9-րդ դդ. Հայաստանում շինարարական գործունեության ընթացքը, շրջանառության մեջ դրել մինչ այդ անհայտ կամ սակավ հայտնի հուշարձաններ և շինարարական իրողություններ։


== Պարգևներ ==
Սոֆիայի «Բիենալե-91»-ի դափնեկիր
Հայաստանի Հանրապետության գիտության վաստակավոր գործիչ (2012)


== Երկեր ==
Օձունի եկեղեցին։ Ճարտարապետական-քննական ակնարկ, Երևան, «Սովետական գրող», 1983 (համահեղինակ)։
Զվարթնոց, Գագկաշեն։ [Ճարտարապետական գիտական ուսումնասիրություն], Երևան, «Սովետական գրող», 1984 (համահեղինակ)։
Հայ ժողովրդի ճարտարապետական ժառանգությունը։ (Համառոտ պատմական ակնարկ), Բարելավված վերահրատարակություն, Երևան, «Հայաստան», 1985 (համահեղինակ)։
Լոռիի պատմության քարակերտ էջերը, Երևան, 1986։
Խորհրդային Հայաստանի ճարտարապետական հուշարձանները (հայերեն, ռուսերեն, անգլերեն), Երևան, 1999։
Կայծոն-Շնող հայրենագիտարան, Երևան, 1999։
Հայ ճարտարապետության յոթ հրաշալիքներ, Երևան, 2001։
Հայ ժողովրդի ճարտարապետական-շինարարական գործունեությունը 7-9-րդ դարերում, Երևան, 2004։
Պատկերազարդ կենսագրական հայրենագիտարան, Երևան, 2004։
Հովհաննես Թումանյան, Հայրենագիտական համանվագներ, Երևան, 2005
Ոգի, գույն, կերպար, Երևան, 2009։
Թումանյանի ընտանեկան աշխարհը, Երևան, 2011։


== Ծանոթագրություններ ==