Կանաչ պատկերասրահ

Կանաչ պատկերասրահ (անգլ.՝ Green Gallery), գեղարվեստական պատկերասրահ, գործունեություն ծավալած 1960-1965 թվականներին Մանհեթենի 57-րդ փողոցում (Նյու Յորք, ԱՄՆ)։ Պատկերասրահը ղեկավարում էր Ռիչարդ Բելամին, հովանավորում էր արվեստի գործերի կոլեկցիոներ Ռոբերտ Սքալը։ Կանաչ պատկերասրահը հայտնի է նրանով, որ ծառայել է որպես մեկնարկային կայան շուտով հայտնի դարձած մի շարք արվեստագետների համար, ինչպիսիք են Մարկ Դի Սուվերոն, Դոնալդ Ջադը և Ջորջ Սիգալը։


== Պատմություն ==
Նախքան Կանաչ պատկերասրահի հիմնադրումը, Բելամին համանախագահում էր Հանսայի պատկերասրահը (անգլ.՝ Hansa Gallery), որը նկարիչների պատկերասրահի կոոպերատիվ պատկերասրահ էր Նյու Յորքի 10-րդ փողոցային պատկերասրահներ (անգլ.) շրջանում, որը տեղափոխվեց քաղաքի կենտրոն:64-65: Բելլամին պահպանեց իր սերտ կապերը կենտրոնի այն նկարիչների հետ, ովքեր օգնեցին հիմնել քաղաքի նոր հաստատություն, որը դարձավ Նյու Յորք քաղաքի կենտրոնում գտնվող մի քանի ցուցասրահներից մեկը, որը կենտրոնացած էր ամերիկյան նոր արվեստի վրա։ Դրանք ներառում էին Լեո Կաստելիի (հիմնադրվել է Կանաչ պատկերասրահից ընդամենը մի քանի տարի առաջ), Սիդնի Ջենիսի և Ստեյբլի պատկերասրահները։
Կանաչ պատկերասրահ ստեղծելու դրդապատճառներից մեկը Ռոբերտ Սքալի մոտ 1959 թվականի հետաքրքրությունն էր՝ ուղղակիորեն հայտնաբերելու և աջակցելու նոր նկարիչների աշխատանքներին՝ առանց պատկերասրահների հետ գործ ունենալու։ Հետո նա ստիպված էր ժամանակ գտնել՝ այցելելու ստուդիաներ, քանի որ ուներ բիզնես, որը պետք էր ղեկավարել։ Սքալը հավատում էր, որ իր սեփական պատկերասրահը թույլ կտա իրեն քաղել այս տեսակի հետազոտության օգուտներ՝ առանց ժամանակ կորցնելու:6-7: Սկզբում նա այս գաղափարով դիմում է Իվան Կարպին, որն էլ նրան ուղղորդեց դեպի Բելամի։ Սքալը հովանավորում էր Կանաչ պատկերասրահը՝ առանձնապես չխառնվելով նրա գործերին, որպեսզի չխանգարի նրան այլ պատկերասրահների հետ հարաբերություններ հաստատելուն:112:
Չնայած Կանաչ պատկերասրահը կոմերցիոն հաջողություն չունեցավ, այն նաև առանձնանում էր Բելամիի լայն ճաշակով՝ ներկայացնելով տարբեր ուղղություններով աշխատող նկարիչներին, որոնք շուտով լայն ճանաչում են գտնում։ Պատկերասրահի կարճ պատմությունը տևեց մի աշխույժ շրջան Նյու Յորքի արվեստի աշխարհում. նա ցուցադրեց նկարիչների բազմազան խմբային աշխատանքներ, ովքեր ձևավորեցին ոճեր, որոնք շուտով հայտնի դարձան որպես գունավոր դաշտային նկարչություն, փոփ արտ և մինիմալ արտ։


== Հայտնի նկարիչներ ==
Այն նկարիչներին, որոնց առաջին կարևոր ցուցահանդեսներն անցկացվել են կանաչ պատկերասրահում իր գոյության հինգ տարիների ընթացքում, վերաբերել են Մարկ Դի Սուվերոն, Լուկաս Սամարասը, Ռեյմս Ռոզենքվիստը, Կլես Օլդենբուրգը, Ջորջ Սիգալը (առաջին ցուցահանդեսը որպես քանդակագործ), Ռոբերտ Մորիսը, Դոնալդ Ջադը (առաջին ցուցահանդեսը որպես քանդակագործ), Լարի Փունսը և Դեն Ֆլավինը:274-78: Չնայած Բելամին չներկայացրեց Էնդի Ուորհոլին, բայց նրա պատկերասրահը դարձավ ԱՄՆ-ում առաջինը, ով ցուցադրեց իր փոփ նկարներից մեկը՝ «200 մեկ դոլար արժողությամբ թղթադրամներ»-ը (1962 թ), ներառված 1962 թվականի խմբային ցուցահանդեսում:166-67:
Պատկերասրահում ցուցադրվել են նաև այնպիսի նկարիչների գործեր, ինչպիսիք են Թոմ Վեսելմանը, Ալֆրեդ Լեսլին, Ռոբերտ Բոշամփը, Նիլ Ուիլյամսը, Ռալֆ Համֆրին, Ռոնալդ Բլեյդենը և Փեթ Փասլոֆը։ Խմբային ցուցահանդեսներում նկարահանված այլ նկարիչներից էին Քենեթ Նոլանդը, Էլսվորթ Քելին, Յայոի Կուսաման, Ֆրենկ Ստելլան, Ջոն Չեմբերլենը, Դանիել Սպյորին, Ջորջ Բրեխտը, Ուոլտեր Դարբի Բենարդը, Ռոբերտ Ուիթմենը, Ջուլիուս Հաթոֆսկին, Բուրգոյն Դիլերը, Մայրոն Սթաուտը, Ռիչարդ Ստանկևիչը, Լեսթեր Ջոնսոնը, Ջեյմս Լի Բայարսը, Սիդնի Թիլիմը, Չարլզ Ջինևերը, Էլիս Մեյսոնը, Լի Լոզանոն, Ժան Ֆոլետը, Փիթեր Ագոստինին, Ֆիլիպ Պավիան, Ֆրանց Կլայնը և շատ ուրիշներ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Richard Bellamy, Art Dealer, Is Dead at 70
Richard Bellamy Papers in The Museum of Modern Art Archives
«Richard Bellamy Papers»


== Գրականություն ==
Eric La Prade. Breaking Through: Richard Bellamy and the Green Gallery 1960—1965: Twenty-Three Interviews. New York: Midmarch Arts Press, 2010. 9781877675782
Judith Stein. Eye of the Sixties: Richard Bellamy and the Transformation of Modern Art. New York: Farrar, Straus and Giroux. 2016. 9781877675782