Կլեո դե Մերոդ

Կլեո դե Մերոդ (ֆր.՝ Cléo de Mérode, լրիվ անունը Կլեոպատրա Դիանա դե Մերոդ, անգլ.՝ Cléopatra Diane de Mérode; սեպտեմբերի 27, 1875, Փարիզ — հոկտեմբերի 11, 1966, Փարիզ), ֆրանսիացի պարուհի, Հիասքանչ դարաշրջանի աստղ։


== Կենսագրություն ==
Կլեո դե Մերոդը ավստրիացի, բելգիական վան Մերոդ ազնվական տոհմից՝ բնապատկերի նկարիչ Կարլ Ֆրայհեր դե Մերոդի (1853-1909) դուստրն էր։ Նրանց ազնվական տոհմը ընտանեկան տարբեր կապեր ուներ եվրոպական ազնվական շատ ընտանիքների հետ։
Կլեոն ավարտել է Փարիզի օպերային կից բալետի դպրոցը։ 11 տարեկանից ելույթ է ունեցել բեմում։ 1900 թվականին Փարիզի միջազգային ցուցահանդեսում Կամբոջայի պարերով է հանդես եկել։ Պարել է Ֆոլի Բերժեում։ Ելույթներ է ունեցել Համբուրգում, Բեռլինում, Պետերբուրգում, Բուդապեշտում, Նյու Յորքում։ Օժտված է եղել առանձնահատուկ գեղեցկությամբ և բնորդ է եղել բազմաթիվ նկարիչների, քանդակագորխների ու լուսանկարիչների համար։
Նրան նկարել են Դեգան, Տուլուզ Լոտրեկը, Բոլդինին, Ֆրիդրիխ Ավգուստ ֆոն Կաուլբախը Ֆրանց ֆոն Լենբախը, լուսանկարել են Լեոպոլդ Ռոյտլինգերը, Ֆելիքս Նադարը և նրա որդին՝ Պոլը։ Նրա լուսանկարներով բացիկները մեծ ժողովրդականություն էին վայելում 19-րդ դարի վերջին — 20-րդ դարի սկզբին։ «Իլուստրասիոն» ամսագիրը 1896 թվականին 130 ժամանակակից գեղեցկուհիներից Կլեոյին գեղեցկության թագուհի էր ընտրել։
1896 թվականին Փարիզի սալոնում քանդակագործ Ալեքսանդր Ֆալգիերի ներկայացրած՝ «Պարուհին» քանդակը մեծ սկանդալ առաջ բերեց։ Արձանը մերկ էր, բայց Կլեոն պնդում էր որ արձանի միայն գլխի համար էր կեցվածք ընդունել, իսկ մարմինն ուրիշինն է։ Շատ ժամանակակիցներ գտնում էին, որ քանդակագործը օգտագործել է պարուհու մարմնի մուլյաժը։ Այդ կարծիքին էր նաև Պոլ Գոգենը։
Կլեոյի բազմաթիվ երկրպագուների մեջ էր նաև Բելգիայի թագավոր Լեոպոլդ II-ը, ինչի մասին պարուհին գրել է իր հիշողություններում։ Սրա համար փարիզեցիները կատակով Լեոպոլդին Կլեոպոլդ էին անվանում։
Կլեո դե Մերոդը թաղված է Պեր Լաշեզ գերեզմանատանը։


== Պատկերասրահ ==
mode=packed-overlay
		
		
		


== Կինո ==
1926 թվականին Կլեո դե Մերոդը նկարահանվել է գերմանական Frauen der Leidenschaft կինոնկարում։
Վիենայում Կլեո դե Մերոդը դառնում է Գուստավ Կլիմտի ուշադրության առարկան, հետագայում նրանց հարաբերությունները ներառվեցին Ռաուլ Ռուիսի «Կլիմտ» (2006 կինոնկարում (գլխավոր դերերում Ջոն Մալկովիչ և Սոֆրոն Բարոուզ)։


== Հետաքրքիր ==

Բելգիայի թագավոր Լեոպոլդ II-ը Կլեոյի խորհրդով ֆինանսավորել է Փարիզի մետրոպոլիտենի կառուցումը։
Կլեո դե Մերոդը ռուսական բալետում առաջին կինն է, որ տղամարդու հետ զուգապար է պարել։


== Հիշողություններ ==
Le Ballet de ma vie. Paris: Pierre Horay, 1955 (ֆր.) (վերահրատարակվել է 1985 թվականին)


== Գրականություն ==
Nos jolies actrices photographiées par Reutlinger. Paris: Ludovic Baschet, 1896
Reissmann C. Cleo de Merode der Glückstraum einer Tänzerin; Roman. Heidenau: Mitteldeutsche Verlagsanstalt, 1921 (роман переведен на несколько языков)
Göransson S. Cleo de Merode: en dansös' lyckodröm: romantiserad skildring. Stockholm; Malmö: Förlaget Union, 1928
Ochaim B., Balk C. Varieté-Tänzerinnen um 1900: vom Sinnenrausch zur Tanzmoderne. Frankfurt/Main: Stroemfeld/Roter Stern, 1998
Golbin P., Leclercq J.-P. Garde-robes: Intimités dévoilées, de Cléo de Mérode à. . . Paris: Union centrale des arts décoratifs; Musée de la mode et du textile, 1999
Corvisier C. Cléo de Mérode et la photographie: la première icône moderne. Paris: Éditions du Patrimoine, 2007


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Большая коллекция фотографий и открыток с изображением Клео де Мерод Archived 2015-10-02 at the Wayback Machine. (ռուս.)
Фотографии Archived 2013-07-02 at the Wayback Machine.(ռուս.)
Литография Тулуз-Лотрека, 1895 Archived 2012-02-04 at the Wayback Machine. (ռուս.)