Եվրո 2012 եզրափակիչ

Եվրո 2012 եզրափակիչ, ֆուտբոլային հանդիպում, որը տեղի է ունեցել 2012 թվականի հուլիսի 1-ին Ուկրաինայի Կիև քաղաքի Օլիմպիական մարզադաշտում, որտեղ որոշվեց Եվրո 2012 թվականի հաղթողը։ Իսպանիան, որը հաղթել էր Գերմանիային 1-0 հաշվով Եվրո 2008 թվականի եզրափակչում, հաջողությամբ պաշտպանեց իր տիտղոսը՝ հաղթելով Իտալիային 4-0 հաշվով և դարձավ առաջին հավաքականը, որը երկու անգամ անընդմեջ հաղթեց Ֆուտբոլի Եվրոպայի առաջնությունում և առաջին հավաքականը, որը երեք անգամ հաղթեց գլխավոր առաջնություններում՝ Եվրո 2008, 2010 թվականի աշխարհի գավաթ և Եվրո 2012։ Այն ամենամեծ գոլային տարբերությամբ հաղթանակն էր Եվրոպայի եզրափակիչների պատմության մեջ։
Սովորաբար Եվրոպայի չեմպիոնը մասնակցում է Կոնֆեդերացիայի գավաթին, սակայն քանի որ Իսպանիան որակավորվել էր որպես 2010 թվականի Աշխարհի չեմպիոն, ապա Եվրոպայից Կոնֆեդերացիայի գավաթ 2013 թվականին մասնակցեց Իտալիան։


== Նախապատմություն ==
Նախքան առաջնությանը այս Իտալիայի և Իսպանիայի հավաքականները հանդիպել էին 30 անգամ, որից տասը հաղթել էր Իտալիան, իսկ Իսպանիան՝ 8 անգամ։ Իտալիան հաղթել էր վերջին հանդիպումում 2-1 հաշվով, որը ընկերական հանդիպում էր և կայացել էր 2011 թվականի օգոստոսի 10-ին։ Իտալիան հաղթել էր Եվրոպայի առաջնությունում մեկ անգամ 1968 թվականին՝ եզրափակչում հանդիպելով Հարավսլավիային, իսկ Իսպանիան երկու անգամ՝ 1964 թվականին և 2008 թվականին։ Եվրո 2000 թվականին Իտալիան հասավ եզրափակիչ երկրորդ անգամ, որտեղ պարտվեց Ֆրանսիային, մինչդեռ Իսպանիան նույնպես հասել էր 1984 թվականի եզրափակիչ՝ պարտվելով նույն Ֆրանսիային 2-0 հաշվով։ Իսպանիան սկսեց առաջնությունը որպես հավակնորդներից մեկը` լինելով ՖԻՖԱ-ի վարկանիշում առաջինը, իսկ Իտալիան 20-րդն էր։


== Ճանապարհ դեպի եզրափակիչ ==


=== Իսպանիա ===

Իսպանիան C խմբում ընդգրկված էր Իտալիայի, Խորվաթիայի և Իռլանդիայի ընտրանիների հետ. առաջին խաղը անցկացրեց Իտալիայի դեմ 2012 թվականի հունիսի 10-ին։ Առաջին խաղում հանդիպումը ավարտվեց ոչ-ոքի` 1-1 հաշվով։ Երկրորդ խաղում Իսպանիան հաղթեց Իռլանդիային 4-0 հաշվով։ Երրորդ խաղը Իսպանիան անցկացրեց Խորվաթիայի դեմ, որտեղ տարավ ծանր հաղթանակ 1-0 հաշվով։
Քառորդ եզրափակչում Իսպանիան մրցեց Ֆրանսիայի դեմ։ Իսպանիան այս խաղում հաղթեց 2-0 հաշվով։ Կիսաեզրափակչում Իսպանիան հունիսի 27-ին մրցեց Պորտուգալիայի դեմ, որը քառորդ եզրափակչում Կրիշտիանու Ռոնալդուի գոլի շնորհիվ հաղթել էր Չեխիայի ընտրանուն։ Այս խաղում հիմնական և լրացուցիչ ժամանակներում գոլ չգրանցվեց։ Հետխաղյա 11 մետրանոցների արդյունքով եզրափակիչ դուրս եկավ Իսպանիան։


=== Իտալիա ===

Ինչպես և Իսպանիան, Իտալիան նույնպես ընդգրկված էր C խմբում։ Առաջին խաղը իսպանացիների հետ ավարտվեց ոչ ոքի՝ 1-1 հաշվով։ Մյուս խաղը Իտալիան անցկացրեց Խորվաթիայի ընտրանու դեմ հունիսի 14-ին։ Խաղը նույնպես ավարտվեց 1-1 հաշվով։ Խմբային փուլի վերջին խաղը Իտալիան մրցեց Իռլանդիայի հետ, որտեղ հաղթեց 2-0 հաշվով։
Քառորդ եզրափակչում Իտալիան մրցեց Անգլիայի դեմ։ Հիմնական և ավելացված ժամանակները ավարտվեցին 0-0 հաշվով, Իտալիան հաղթեց հետխաղյա 11 մետրանոցների արդյունքում։ Կիսաեզրափակչում Իտալիան հանդիպեց Գերմանիային։ Խաղն ավարտվեց իտալացիների հաղթանակով 2-1 հաշվով։


== Խաղից առաջ ==


=== Վայր ===

Կիևի օլիմպիական մարզադաշտը Ուկրաինայում ամենամեծ մարզադաշտն էր այն ութ մարզադաշտերից, որտեղ անցակացվեցին Եվրո 2012-ի խաղերը։ Մարզադաշտը ընդգրկվեց որպես եզրափակչի մարզադաշտ 2007 թվականի հունիսի 25-ին։


=== Խաղի գնդակ ===
Եզրափակչի պաշտոնական գնդակն էր «Adidas Tango 12»-ը, որը արծաթագույն էր ներկված և Adidas Tango ընտանիքի գնդակներից էր։ Tango 12 գնդակը օգտագործվեց որպես առաջնության գնդակ, որն արտադրվել էր գերմանական Adidas ընկերության կողմից։


=== Մրցավարներ ===
ՈՒԵՖԱ-ի կողմից խաղի գլխավոր մրցավար էր ընտրվել Պեդրո Պրոենկան, ով ներկայացնում էր Պորտուգալիայի ֆուտբոլի ֆեդերացիան։ Նա միջազգային հանդիպումներ սկսել էր դատել 2003 թվականից և նույն տարվա հունիսին դատել էր ՈՒԵՖԱ Ինտերտոտոյի գավաթի առաջին փուլի խաղը Ժալգիրիսի և Օրգրայթ ակումբների միջև։ Պրոենկան նախկինում դատել էր երկու ՈՒԵՖԱ եզրափակիչներ, 2004 թվականի մինչև 19 տարեկանների Եվրոպայի առաջնության եզրափակիչը, Չեմպիոնների լիգա 2011-2012-ի եզրափակիչը Չելսիի և Բավարիա Մյունխենի միջև։
Պրոենկայի օգնականներն էին Բերտինո Միրանդան, Ռիկարդո Սանտոսը, Խորխե Սոուսան և Դուարտե Գոմեսը, ովքեր նախկինում իր հետ դատել էին Եվրո 2012-ի C խմբի Իսպանիայի և Իռլանդիայի միջև հանդիպումը, D խմբի Շվեդիայի և Ֆրանսիայի միջև հանդիպումը, քառորդ եզրափակչին Անգլիա-Իտալիա հանդիպումը։ Չորրորդ պաշտոնյան թուրք մրցավար Չունեյթ Չակիրն էր։


=== Փակման արարողություն ===
Մինչև խաղի սկիզբը տեղի ունեցավ առաջնության փակման արարողությունը, որին մասնակցեց մոտ 6 հազար կամավոր։ Նաև հանդես եկավ գերմանացին փոփ երգչուհի Օսեանան, ով երգեց առաջնության պաշտոնական երգ՝ «Endless Summer» երգը։


== Խաղ ==


=== Հավաքականների դասավորվածություն ===


==== Իսպանիա ====
Իսպանիայի մարզիչ Վիսենտե դել Բոսկե հավաքականի մեկնարկային կազմում թողեց նույն տասնմեկ ֆուտբոլիստներին, ովքեր խաղացել էին Իտալիայի դեմ խմբային փուլում, ինչպես նաև Ֆրանսիայի դեմ քառորդ եզրափակչում, իսկ թիմի դասավորվածությունը թողեց 4-3-3 ձևաչափով։ Միակ տարբերությունը, որ ազատ կիսապաշտպան Սեսկ Ֆաբրեգասին խաղի վերջում փոխարինեց Ֆեռնանդո Տոռեսը (ով դուրս էր եկել Իռլանդիայի և Խորվաթիայի դեմ խաղերին մեկնարկային կազմերում)։ Դուրս չեկավ Ալվարո Նեգրեդոն (ով խաղացել էր կիսաեզրափակիչը Պորտուգալիայի դեմ), իսկ Ֆեռնանդո Լյորենտեն այդպես էլ ողջ առաջնությունը անցկացրեց պահեստայինների նստարանին։
Իսպանիայի պաշտպանությունը կազմն էին Ռեալ Մադրիդի խաղացողներ Իկեր Կասիլյասը՝ դարպասին, Ալվարո Արբելոան՝ աջ պաշտպան, Սերխիո Ռամոսը՝ կենտրոնում, Բարսելոնայի պաշտպան Ջերարդ Պիկեն միացավ Ռամոսին պաշտպանության կենտրոնում և Բարսելոնայի նորեկ Ժորդի Ալբան հանդես եկավ ձախից։ Կենտրոնական կիսապաշտպաններն էին Չավին, Սերխիո Բուսկետսը և Չաբի Ալոնսոն, ձախ թևում Անդրես Ինիեստան էր, իսկ աջում Դավիդ Սիլվան, ով միակ ֆուտբոլիստն էր, ով չէր խաղում Իսպանիայի երկու խոշորագույն ակումբներում։


==== Իտալիա ====
Ի տարբերություն Իսպանիայի՝ Իտալիան կատարեց մի շարք փոփոխություններ իր մեկնարկային կազմում։ Իտալիայի մարզիչ Չեզարե Պրանդելին ընտրեց 4-1-3-2 դասավորվածությունը՝ փլեյմեյքեր Անդրեա Պիրլոյին տալով խորը կիսապաշտպանի դեր։ Նա նաև հարձակվողական երկյակ ընտրեց Անտոնիո Կասանո և Մարիո Բալոտելլի զույգին։ Կիսապաշտպան Դանիելե դե Ռոսսին նշանակվեց սվիփերի դերում, ինչպես խմբային խաղերում, սակայն խաղի կեսից փոխեց դիրքը որպես ձախ եզրային հարձակվող կիսապաշտպան։
Դարպասապահ Ջանլուիջի Բուֆոնը, ձախ պաշտպան Ջեորջիո Կելինին, կենտրոնական պաշտպաններ Անդրեա Բարզալին և Լեոնարդո Բոնուչին Յուվենտուսից էին և հանդիսանում էին ակումբի պաշտպանության կորիզը, ովքեր պարտություն չէին կրել Սերիա Ա-ի 2011-12 մրցաշարում։ Նրանց աջից օգնում էր Իգնասիո Աբատեն։ Անդրեա Պիրլոյից բացի կիսապաշտպանությունում հանդես էր գալիս աջ եզրային Կլաուդիո Մարկիզիոն, Ռիկարդո Մոնտոլիվոն կենտրոնում և Դանիելե դե Ռոսին ձախից։ Կասանոն և Բալոտելլին խաղում էին առաջնագծում։


=== Տեսություն ===

Չնայած պաշտպանողական ֆուտբոլի կանխատեսմանը՝ Իսպանիան առաջին րոպեներից տիրեց նախաձեռնությանը և գնդակի երկար խաղարկումը ավարտվեց Չավիի հարվածով, ինչի արդյունքում գնդակը մի փոքր շեղ ընթացավ դարպասից։ Իսպանիան առաջ անցավ 14-րդ րոպեին, երբ Ինիեստան փոխանցեց Ֆաբրեգասին, ով իր հերթին փոխանցեց Ջիորջիո Չելինիի վրայով Դավիդ Սիլվային, ով իր հերթին գլխի հարվածով մոտ 10 մետրից բացեց հաշիվը։ Չելինին այդպես էլ չկարողացավ ցույց տալ իր լավագույն խաղը և 21-րդ րոպեին փոխարինվեց Ֆեդերիկո Բալզարելիիով։ Իտալիան պատասխանեց երկու ոչ վտանգավոր հարվածներով Կասանոյի կողմից, որոնք որսաց Կասիլյասը։ Իսպանիան մինչև ընդմիջում Ժորդի Ալբայի շնորհիվ ևս մեկ անգամ գրավեց Բուֆոնի դարպասը 41-րդ րոպեին։
Անտոնիո դի Նատալեն փոխարինեց Կասանոյին երկրորդ խաղակեսի սկզբից և երկու անգամ մոտ էր դարպասը գրավելուն, երկրորդ անգամ փայլուն խաղաց Կասիլյասը և փրկեց դարպասը վերահաս գոլից։ Իտալիայի վերջին փոխարինման ժամանակ Տիագու Մոտան փոխարինեց Ռիկարդո Մոտոլիվոյին, սակայն նա շուտով վնասվածք ստացավ և քանի որ բոլոր փոփոխությունները կատարված էին, Իտալիան վերջին 30 րոպեն խաղաց 10 հոգով։ Ֆեռնանդո Տոռեսը փոխարինեց Ֆաբրեգասին վերջին 15 րոպեներին և 84-րդ րոպեին դարձավ գոլի հեղինակ Խավիի փոխանցումից հետո և դարձավ առաջին ֆուտբոլիստը ով գոլ խփեց Եվրոպայի երկու առաջնության եզրափակիչներում։ Այնուհետև Տորեսի փոխանցումից հետո գոլի հեղինակ դարձավ Խուան Մատան` դարձնելով հաշիվը 4-0, ինչը ամենախոշոր հաշիվն էր Եվրոպայի առաջնությունների եզրափակիչների պատմության մեջ։ Իսպանիան դարձավ առաջին հավաքականը, որը հաղթեց երեք խոշորագույն առաջնությունները անընդմեջ։


=== Մանրամասներ ===


=== Վիճակագրություն ===


== Խաղից հետո ==


=== Մրցանակի ստացում և տոնակատարություն ===

Խաղից հետո Հենրի Դելունայի գավաթը տրվեց Իսպանիայի ավագ Իկեր Կասիլյասին ՈՒԵՖԱ նախագահ Միշել Պլատինիի կողմից։ Գավաթի բարձրացման պահին մարզադաշտերի բարձրախոսով հեռարձակվեց «Heart of Courage» երգը Two Steps from Hell խմբի կատարմամբ։
Մամլո ասուլիսի ժամանակ Իսպանիայի մարզիչ Վիսենտե դել Բոսկեն նշեց, որ եկել է իսպանական ֆուտբոլի մեծ դարաշրջանը, սակայն նշեց նաև որ Իտալիան մեծ աշխատանք էր կատարել, չնայած նրանց պարտությանը, նրանք արժանի դիմադրեցին իրենց մինչև այն պահը երբ Տիագու Մոտան ստիպված հեռացավ դաշտից վնասվածքի պատճառով և իր թիմը մնաց տաս հոգով։ Իտալիայի մարզիչ Չեզարե Պրանդելին նշեց որ լքում է Կիևը հպարտ իր հավաքականի համար և ավելացրեց, որ երբ նա գալիս էր Կիև և տեսնելով մարզադաշտը և լուսավորությունը նա որոշ անհարմարություն է զգացել, սակայն այժմ Կիևը լքում է հպարտորեն։
Իսպանիայի հաղթանակի արդյունքում Դել Բոսկեն դարձավ երկրորդ մարզիչը գերմանացի մարզի Հելմուտ Շոնից հետո, ով իր հավաքականը դարձրեց Եվրոպայի և Աշխարհի չեմպիոն և առաջին մարզիչը, ով հաղթել է նաև ՈՒԵՖԱ Չեմպիոնների լիգան։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Official website