Ռիչարդ Ֆելթոն Աութքոլթ

Ռիչարդ Ֆելթոն Աութքոլթ (անգլ.՝ Richard Felton Outcault, հունվարի 14, 1863(1863-01-14)[…], Լանկաստեր, Օհայո, ԱՄՆ - սեպտեմբերի 25, 1928(1928-09-25)[…], Ֆլաշինգ, Քուինս, Նյու Յորք, Նյու Յորք, ԱՄՆ), ամերիկացի ծաղրանկարիչ։ Նա եղել է The Yellow Kid-ի և Buster Brown-ի սերիալի ստեղծողը և համարվում է ժամանակակից կոմիքսների հիմնական ռահվիրաներից մեկը։


== Կյանք և կարիերա ==
Աութքոլթը ծնվել է 1863թ. հունվարի 14-ին Լանկասթերում, Օհայո, Քեթրին Դևիսի և Ջեսի Պ. Աութկալտի ընտանիքում. 1878-1881 թվականներին նա հաճախել է ՄակՄիկենի համալսարանի դիզայնի դպրոցը Ցինցինատիում և ավարտելուց հետո զբաղվել կոմերցիոն նկարչությամբ Hall Safe and Lock ընկերության համար ։


=== Վաղ կարիերա ===
Օհայոյի հովտի և Միջին Ատլանտյան նահանգների 1888 թվականին Ցինցինատիում անցկացվող 1888 թվականի 100-ամյակի ցուցահանդեսի համար Աութքոլթը Edison Laboratories-ի էլեկտրական լուսային էկրաններ է ներկել։ Դա հանգեցրեց Էդիսոնի հետ լրիվ դրույքով աշխատելու Ուեսթ Օրանջում, Նյու Ջերսի, մեխանիկական գծագրեր և նկարազարդումներ անելով։ Էդիսոնը նրան նշանակեց պաշտոնական նկարիչ ընկերության շրջագայական ցուցահանդեսի համար 1889–1890 թվականներին, որը ներառում էր Էդիսոնի ցուցանմուշների տեղադրման վերահսկումը Փարիզի Էքսպոզիցիոն Ունիվերսելում։ Մինչ այնտեղ նա արվեստ է սովորել Լատինական թաղամասում և իր ազգանվան մեջ ավելացրել է u-ը ։
1890 թվականին Աութքոլթը վերադարձավ ԱՄՆ, ամուսնացավ և տեղափոխվեց Նյու Յորք Սիթի Ֆլաշինգ։ Նա աշխատել է տեխնիկական գծագրեր անելով Street Railway Journal-ում և Electrical World-ում, ամսագիր, որը պատկանում էր Էդիսոնի ընկերներից մեկին։ Կողքից նա իր ներդրումն է ունեցել Truth, Puck, Judge և Life հումորային ամսագրերում ։


=== Դեղին երեխան ===

The New York World թերթը սկսեց հրապարակել ծաղրանկարներ 1889 թվականին։ Chicago Inter Ocean-ը գունային հավելում ավելացրեց 1892 թվականին, առաջինը ԱՄՆ-ում, և երբ համաշխարհային հրատարակիչ Ջոզեֆ Պուլիտցերը տեսավ այն, պատվիրեց նույնը իր թերթի համար  չորս գունավոր պտտվող տպագրական մեքենա ։ Գունավոր կիրակնօրյա հումորի հավելվածը սկսեց գործել աշխարհում 1893 թվականի գարնանը։ Հավելվածի խմբագիր Մորիլ Գոդարդը կապվել է Աութքոլթի  հետ Puck-ի աշխատակից Ռոյ ՄաքՔարդելի միջոցով և առաջարկել  լրիվ դրույքով պաշտոն զբաղեցնել Աշխարհում։
Աութքոլթի թերթի համար առաջին մուլտֆիլմը հայտնվեց 1894 թվականի սեպտեմբերի 16-ին. վեց վահանակից բաղկացած ամբողջական էջանոց կոմիքս «Քեռի Էբենի անգիտությունը քաղաքի մասին» վերնագրով։ Թեև առաջին ժապավենները չէին, որոնք օգտագործում էին բազմաֆունկցիոնալ պատմողական շերտեր, նույնիսկ աշխարհում,Աութքոլթն ամենաառաջիններից էր։ Նրա հիմնական առարկաները աֆրոամերիկացիներն էին, ովքեր ապրում էին Պոսումվիլ կոչվող քաղաքում և իռլանդացի ներգաղթյալները, ովքեր ապրում էին բնակարանային գաղթօջախներում ։
Դատավորի 1894 թվականի հունիսի 2-ի թողարկման Աութքոլթ մուլտֆիլմում պատկերված էր մեծ ականջներով, ճաղատ փողոցային երեխա՝ զգեստով։ Աութքոլթը շարունակեց նկարել կերպարին, ով իր դեբյուտը կատարեց Աշխարհում 1895 թվականի հունվարի 13-ին։ Երեխան առաջին անգամ գունավոր երևաց մայիսի 5-ի համարում մուլտֆիլմում, որը վերնագրված էր «Հոգանի պուրակում գտնվող կրկեսում»։ Աութքոլթ շաբաթաթերթի Hogan's Alley մուլտֆիլմերն այդ ժամանակվանից   գունավոր էին, որտեղ նկարահանվում էին փողոցներում մոլեգնած տնակային երեխաները, մասնավորապես՝  ճաղատ երեխան, ով ստացել էր Միկի Դուգան անունը։ Hogan's Alley-ի հունվարի 5-ի դրվագում Միկիի զգեստը վառ դեղին գույն էր։ Շուտով նա դարձավ սթրիփի աստղը և հայտնի դարձավ որպես «Դեղին երեխա», և որ Մայի երեխայի երկխոսությունը սկսեց հայտնվել նրա դեղին զգեստի վրա։ Շերտի ժողովրդականությունը բարձրացրեց համաշխարհային շրջանառությունը, և « երեխան» լայնորեն վաճառվեց։ Նրա հաջողության մակարդակը ստիպեց այլ թերթերին հրատարակել այդպիսի ժապավեններ, և, հետևաբար, «Դեղին երեխան» դիտվում էր որպես ուղենիշ կոմիքսների՝ որպես զանգվածային միջոցի զարգացման մեջ։
Հնարավոր է, որ Աութքոլթը չշահեց ստրիպի ապրանքային եկամուտներից։ Թեև նա դիմել է առնվազն երեք անգամ, սակայն կարծես թե նրան հեղինակային իրավունք չի տրվել սթրիփի վրա։ Այն ժամանակվա տարածված պրակտիկան հրատարակչին տալիս էր հեղինակային իրավունքներ այն ժապավենների նկատմամբ, որոնք նրանք տպում էին վարձու աշխատանքի հիման վրա, թեև ոչ դրանց հերոսների նկատմամբ։
Կալիֆոռնիայի թերթի հեղինակ Ուիլյամ Ռանդոլֆ Հերստը գրասենյակներ հիմնեց Նյու Յորքում այն բանից հետո, երբ գնեց ձախողված New York Morning Journal-ը, որը նա վերանվանեց New York Journal։ Նա գնեց գունավոր մամլիչ և վարձեց համաշխարհային կիրակնօրյա հավելումների անձնակազմին, ներառյալ Աութքոլթը, շատ բարձր աշխատավարձերով։ Hearst-ի գունային հումորի հավելումը ստացել է The American Humorist անվանումը և գովազդվել որպես «ութ էջ պոլիքրոմատիկ փայլ, որը ծիածանը դարձնում է կապարի խողովակի տեսք»։ Այն բացվել է 1896թ. հոկտեմբերի 18-ին, և նախորդ օրը ամսագրում հրապարակված գովազդում գրված էր. «Դեղին երեխան՝ վաղը, վաղը»։ Սթրիփը կոչվում էր McFadden's Row of Flats, քանի որ աշխարհը հավակնում էր Hogan's Alley տիտղոսին։ Մեկ շաբաթ առաջ՝ հոկտեմբերի 11-ին, Աութքոլթի փոխարինող Ջորջ Լուկսը ստանձնեց Hogan's Alley-ի իր տարբերակը   առաջին անգամ մայիսի 31-ին։  Երկու թերթերն էլ իրենց գովազդեցին Դեղին երեխայի պատկերով պաստառներով, և շուտով նրանց սենսացիոն լրագրության ոճի հետ կապը հանգեցրեց «դեղին լրագրություն» տերմինի ստեղծմանը։ 1896 թվականի հոկտեմբերի 25-ի «Դեղին երեխան և նրա նոր ֆոնոգրաֆը» մասում առաջին անգամ ցուցադրվեցին խոսքի փուչիկներ։  Աութքոլթի շերտերը հայտնվում էին շաբաթը երկու անգամ ամսագրում և ստանում էին այնպիսի ձև, որը պետք է դառնար ստանդարտ. բազմաֆունկցիոնալ շերտեր, որոնցում պատկերներն ու տեքստը անքակտելիորեն կապված էին միմյանց հետ։ Կոմիքսների պատմաբան Բիլ Բլեքբերդը պնդում է, որ դա այն դարձրեց «ոչ պակաս , քան պատմության առաջին վերջնական կոմիքսները»։ 1897 թվականի հունվարից մայիս ընկած ժամանակահատվածում Հերստը Եվրոպա ուղարկեց Աուտկոուլտ և խմբագիր-հումորիստ Ռուդոլֆ բլոկին, այն ուղևորության մասին, որը Աուտկոուլտը հայտնել էր թերթում «դեղին երեխա» և « ամբողջ աշխարհը դեղին երեխայի հետ » պարոդիական օրագրի միջոցով, որը զբաղեցրեց « Մակֆադենի մի շարք բնակարանների» տեղը ։
«Դեղին երեխայի» ժողովրդականությունը շուտով ոչնչացավ, և վերջին շարքը հայտնվեց 1898 թվականի հունվարի 23-ին։ Luks-ի տարբերակն ավարտվեց մեկ ամիս առաջ։ Դրանից հետո կերպարը հազվադեպ էր հայտնվում։ Հերստը հիմնադրել է New York Evening Journal-ը և Աուտկոլտին նշանակել daily comics էջի խմբագիր։  Նա շարունակեց հրապարակել ծաղրանկարներ այս հրատարակության, ինչպես նաև The World-ի համար, որտեղ նա հրատարակեց «Քեյսիի անկյունը»՝ աֆրոամերիկացի հերոսների մասին մի շերտ, որը դեբյուտային էր 1898 թվականի փետրվարի 13-ին և տեղափոխվեց Evening Journal 1898 թվականի ապրիլի 8-ին։  Դա առաջին թերթն էր, որը ցույց տվեց շարունակականությունը։
1899 թվականին Աութքոլտը ազատ մուլտֆիլմեր է պատրաստել այլ թերթերի համար։  Գյուղական դպրոցի և « Անասնաֆերմա » ակումբի մասին հակիրճ զեկուցվել է « Ֆիլադելֆիա Ինքուայրեր » - ում։  « Նյու Յորք Հերալդ» -ում լույս են տեսել « Բադի Թաքերի » մասին և « Պոր Լիլ Մոուզ » — ը՝ աֆրոամերիկացի գլխավոր հերոս-կատակասերի առաջին ժապավենը, որը պատկերված է խիստ կարծրատիպային ձևով  ։


=== Բասթեր Բրաուն ===

Աութքոլթը 1902 թվականի մայիսի 4-ին Herald-ի էջերում ներկայացրեց Բասթեր Բրաունին՝ խոսելով չարաճճի, հարուստ տղայի մասին, որը հագնված էր փոքրիկ Լորդ Ֆաունտլերոյի ոճով, և նրա պիտբուլ տերիեր վագրի մասին։ Ժապավենն ու կերպարներն ավելի տարածված էին, քան The Yellow Kid-ը, և Աութքոլթը լիցենզավորեց անունը սպառողական ապրանքների լայն շրջանակի համար, ինչպիսիք են Brown Shoe Company-ի մանկական կոշիկները։ 1904 թվականին Աութքոլթը Լուիզիանայի գնման ցուցահանդեսում գովազդային լիցենզիաներ վաճառեց 200 ընկերությունների։ Լրագրող Ռոյ Մաքքարդելը 1905 թվականին զեկուցել է, որ Աութքոլթը տարեկան 75000 դոլար է վաստակում առևտրային վաճառքից և աշխատում է  քարտուղար և իրավաբան։ Herald-ում Աութքոլթն աշխատում էր կոմիքս-ստրիպի ռահվիրա Վինզոր Մաքքեյի կողքին (ով այդ պահին հիմնականում աշխատում էր նկարազարդումների և խմբագրական մուլտֆիլմերի վրա)։ Երկու ծաղրանկարիչների միջև ձևավորվեց մրցակցություն, որը հանգեցրեց նրան, որ Աութքոլթը լքեց Herald-ը և վերադարձավ իր նախկին գործատու Ուիլյամ Ռանդոլֆ Հերսթի մոտ The New York Journal։ Աութքոլթը  Journal-ում սկսեց օգտագործել մի քանի վահանակներ և խոսքի հմտություններ՝ հետևելով Ֆրեդերիկ Բուր օպերի և Ռուդոլֆ Դիրքսի ավելի վաղ օրինակներին։
1906 թվականի հունվարին Աութքոլթը Բասթեր Բրաունին հրավիրեց Հերստի «Նյու Յորք Ամերիկա »։  The Herald-ը շարունակում էր հրապարակել այլ ծաղրանկարիչների Բասթեր Բրաունի շերտերը, Աութքոլթը դատի տվեց, իսկ The Herald-ը հակընդդեմ հայց  ներկայացրեց ամերիկյան հրատարակիչների դեմ՝ կերպարի ապրանքային նշանի համար։
Աութքոլթը չի դիմել Բասթեր Բրաունին հեղինակային իրավունքի համար, այլ հաստատել է «սովորական իրավունքի տիտղոսը»՝ այն, ինչ պնդում էր կոմիքսների պատմաբան Դոն Մարկշտեյնը, ստեղծագործողների իրավունքների վերաբերյալ ամենավաղ պնդումներից մեկն է։ Դատարանը որոշեց, որ Herald-ին են պատկանում Բասթեր Բրաունի անունը և վերնագիրը, ինչպես նաև հեղինակային իրավունքը, սակայն կերպարներն իրենք չափազանց աննյութական են եղել հեղինակային իրավունքի կամ ապրանքանիշի համար։ Այնուամենայնիվ, ավելի ուշ դատական գործը հաստատեց, որ Բասթեր Բրաունի մնացած բոլոր իրավունքները պատկանում են Աութքոլթին։ Սա թույլ տվեց Աութքոլթին շարունակել գործունեությունր ամերիկյան ֆիլմում, մինչև որ նա օգտագործեց Բասթեր Բրաուն անունը ։
Նա շարունակեց Բասթեր Բրաունի անանուն շարքը մինչև 1921 թվականը, չնայած արդեն հիմնականում օգնականներն էին կատարում աշխատանքը։ Նա ավելի շատ կենտրոնացավ առևտրի վրա և հիմնեց Գովազդային գործակալություն Չիկագոյում՝ South Dearborn Street 208 հասցեում՝ դրանով զբաղվելու համար։ 1914 թվականին նա անհաջող առաջարկ արեց ստեղծել Բասթեր Բրաունի Լիգա տղաների համար, որոնք չափազանց փոքր էին տղաների սկաուտներին միանալու համար ։
Աութքոլթը հեռացավ թերթերից և իր կյանքի վերջին տասը տարիները նվիրեց նկարչությանը։ Տասշաբաթյա հիվանդությունից հետո մահացավ 1928 թվականի սեպտեմբերի 25-ին Նյու Յորքի Ֆլաշինգ քաղաքում ։ Նրա այրին ավելի ուշ թաղեց իր մոխիրը Կալիֆորնիայի Գլենդել քաղաքի Forest Lawn Memorial Park գերեզմանատանը։ 


== Անձնական կյանք ==
Աութքոլթն ամուսնացավ Մերի Ջեյն Մարտինի՝ Լանկաստերի բանկիրի թոռնուհու հետ, 1890 թվականի Սուրբ Ծննդյան օրը։ Զույգը երկու երեխա ունեցավ  ։


== Ժառանգություն ==
Comics historian R. C. Harvey considered "that Outcault belongs in the ranks of the great cartoonists".
Outcault was a 2008 Judges' Choice inductee into the Will Eisner Comic Book Hall of Fame.
Lancaster High School in Lancaster, Ohio (Outcault's birthplace) awards the R. F. Outcault Innovation Award to journalism students annually. Betsy Noll (2011) was the first recipient, Riley Theiss and Ohio State and Harvard Linebacker Luke Roberts were the 2012 recipients, Jeremy Hill & Alek LaVeck were the 2013 co-recipients, and Connor McCandlish received the honor in 2014.


== Ծանոթագրություններ ==


=== Մեջբերված աշխատանքներ ===


== Գրականություն ==


== Արտաքին հղումներ ==
The Life and Times of Buster Brown