Գավրիիլ Կոլեսնիկով

Գավրիիլ Սեմյոնովիչ Կոլեսնիկով (ռուս.՝ Гавриил Семёнович Колесников, հունիսի 11, 1907(1907-06-11), Սամարա, Ռուսական կայսրություն - հունվարի 7, 1991(1991-01-07), Դոնի Ռոստով, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), խորհրդային ռուս գրող։ ԽՍՀՄ գրողների միության (1963), Ռուսաստանի գրողների միության (1991) անդամ։


== Կենսագրություն ==
Գավրիիլ Կոլեսնիկովը ծնվել է 1907 թվականին Սամարայում։ 1917 թվականին ավարտել է երկամյա գիմնազիան և աշխատել որպես հեռագրեր բաժանող։ Աշխատանքը շատ ժամանակ չէր պահանջում, և նա հնարավորություն ուներ սովորելու։
1922 թվականին Կոլեսնիկովը դիմել է աշխատանքի բորսա և աշխատանք ստացել գետախորշում, միևնույն ժամանակ շարունակել է իր ուսումը ֆաբրիկագործարանային ուսումնարանում։ Սամարայի պատանիները, այդ թվում նաև Կոլեսնիկովը, իրենք են կառուցվել-ավարտել գործարանի դպրոցը, վերակառուցել պատերազմից ավերված շենքը, տեղադրել նստարաններ ու դազգահներ։ 1925 թվականին Կոլեսնիկովը ավարտել է այս ուսումնական հաստատությունը և ստացել շոգենավեր նորոգող տեխնիկի մասնագիտություն։ Սակայն նրան չի հաջողվել աշխատել մասնագիտությամբ, քանի որ նրան ուղարկվել են կոմերիտական ​​աշխատանքի Սամարայի նահանգի Պուգաչովյան գավառ։ Իվանովկա, Մեծ Գլուշինա գյուղերում եղել է կոմերիտական ​​կազմակերպության քարտուղար։ Այդ վայրերում, որոնք կապված են զորամիավորման հրամանատար Վասիլի Չապաևի և գրող Ֆուրմանովի անունների հետ, ապագա գրողը ծանոթացել է գյուղական վայրերին։
Գյուղում զբաղվել է ինքնակրթությամբ, 1928 թվականին ընդունվել է Մոսկվայի Պլեխանովի անվան ժողովրդական տնտեսության ինստիտուտը։ Ինստիտուտի մասնաճյուղերից մեկը իր ժամանակին վերափոխվել է Ի. Գուբկինի անվան նավթային ինստիտուտի տնտեսագիտության ֆակուլտետի։ Այս ֆակուլտետը Կոլեսնիկովն ավարտել է 1933 թվականին։ 1935 թվականին ձերբակալվել է և գտնվել կալանքի տակ, չնայած զարգացող տուբերկուլյոզին։ Դատապարտվել է «դիվերսիայի միջոցով Խորհրդային կառավարությունը տապալելու փորձի համար», ինչպես նաև «Ծանր արդյունաբերության ժողովրդական կոմիսարիատի հակահեղափոխական կազմակերպությանը մասնակցելու համար» (ՌԽՖՍՀ Քրեական օրենսգրքի հոդված 58, կետեր 7, 8 և 11)։ Ազատազրկվել է 17 տարի ժամկետով, որից շուրջ տասը տարի` 1939-1948 թվականները, անց է կացրել Կոլիմսկյան ճամբարներում, երկար տարիներ ապրել և աշխատել այնտեղ։ 1955 թվականին արդարացվել է։
1965 թվականի նոյեմբերի 1-ին, Բորիս Պաստեռնակի հալածանքի ընթացքում, Կոլեսնիկովը ի պաշտպանություն Պաստեռնակի բաց նամակով դիմել է «Գրական թերթի» խմբագիր Ալեքսանդր Չակովսկուն։
Կյանքի վերջին տարիները Կոլեսնիկովն ապրել և աշխատել է Ռոստովի մարզի Սալսկ, Ռոստով քաղաքներում։
Մահացել է 1991 թվականի հունվարի 7-ին Դոնի Ռոստովում։
1991 թվականին հետմահու լույս է տեսել Կոլեսնիկովի վերջին գիրքը` «Լուռ աղաղակներ», որտեղ ներառված են 50-60-ական թվականների չտպագրված գործերը` «Դատախազ Գրամբոևի գործը», «Խառնակ ժամանակներ», «Լուռ աղաղակներ», «Կրասնոդարյան ակնարկներ», բանաստեղծությունները, «Հոկտեմբերյան պատմվածքի» անավարտ գլուխները։


== Ստեղծագործական ուղի ==
Գրական գործունեությամբ Կոլեսնիկովը զբաղվել է 1926 թվականից, երբ համագործակցել է գյուղական թերթի հետ։ Լինելով նավթային մասնագետ` 30-ական թվականներին հոդվածներ է գրել տնտեսական թեմաներով։
20-րդ դարի 50-ական թվականներին գյուղի մասին էսսեներ, պատմվածքներ, հոդվածներ, ակնարկներ է տպագրել Ռոստովի հրատարակչության «Դոն» ամսագիր էջերում, ինչպես նաև «Աշխարհի շուրջ», «Փոփոխության» ամսագրերում, տարածաշրջանային, ազգային և գերատեսչական թերթերում։ Նրա աշխատանքի հիմնական թեման տնտեսական և էկոլոգիապես տնտեսման անհրաժեշտություն է, որի մեջ պետք է պահպանել երկրի և բնության հարստությունը։ Այս մասին գրել է իր «Փոխակերպված տափաստան», «Վազող ժամանակ», «Տափաստանային անտառ», «Բազմահարկ գյուղ» ստեղծագործություններում։ 1954 թվականին գրել է իր երգիծական «Դատախազ Գրամբոևի գործը» վեպը։
Կոլեսնիկովը երկար ժամանակ մշակել է հյուսիսի թեման, որի շրջանակում ներկայացրել է հյուսիսի բնությունը, երկրաբաններին, որսորդներին, եղջերվաբույծներին։ 1954 թվականին «Աշխարհի շուրջ» ամսագրում հայտնվել է նրա «Հյուսիսային պատմությունը», որը հիմք է դարձել «Հյուսիսային պատմություններ», «Մամոնտի ժանիքներ», «Յաբլոնովի լեռնանցք», «Խոնարհում կոլիմյան արևին», «Պատմություններ տայգայի ընկերոջ մասին», «Սպիտակ իջվածք» շարքերի։ 1974 թվականին երեխաների համար գրել է «Տափաստանային արծվի ճակատագիրը» գիրքը։
Կոլեսնիկովի ստեղծագործությունները պատմում են երկրաբանների քրտնաջան աշխատանքի մասին, որոնցից յուրաքանչյուրում նկարագրված է մարդու, հասարակության մեջ նրա տեղի մասին մտորման նրանց պատմությունը։ Փոքրոգի, դավաճանության պատրաստ մարդը նույնիսկ արտաքուստ տգեղ է թվում շրջապատին («Երկրաբանի պատմությունը»)։ 1979 թվականին Ռոստիզդատը հրատարակել է «Արևը տաքացնում է տափաստանը» արձակ հավաքածուն։
Բացի գեղարվեստական ստեղծագործությունները, Կոլեսնիկովը թարգմանել է «Слово о полку Игореве», գրել է հուշեր։


== Ստեղծագործություններ ==
Հրատարակվել են Կոլեսնիկովի հետևյալ ստեղծագործությունները`

Перемены на колхозном току. - Ростов н/Д: Кн. изд-во, 1955.
Северные рассказы. - Ростов н/Д: Кн. изд-во, 1955.
Северные рассказы. - Магадан: Обл. кн. изд-во, 1956.
Раздельным способом. - Ростов н/Д: Кн. изд-во, 1957.
Бивни мамонта. Повесть. Рассказы о моем друге. - Ростов н/Д: Кн. изд-во, 1958.
Преображенная степь. - Ростов н/Д: Кн. изд-во, 1958.
Бег времени. Рассказы. - Ростов н/Д: Кн. изд-во, 1962.
Рассказы о таежном друге. - М.: Сов. Россия, 1967.
Степной лес. - Ростов Кн. изд-во, 1967.
Многоэтажная деревня. - Ростов Кн. изд-во, 1969.
Яблоневый перевал. Рассказы о таежном друге. - Ростов н/Д: Кн. изд-во, 1972.
Поклонитесь колымскому солнцу. - Магадан: Кн. изд-во, 1973.
Белая западинка. Рассказы о таежном друге. - М.: Дет. лит. 1974.
Судьба степного орла. Рассказы о донской природе. - Ростов н/Д: Кн. изд-во, 1974.
Солнце степь греет. Очерки и рассказы. - Ростов н/Д: Кн. изд-во, 1979.
Судьба степного орла. - Ростов н/Д: Кн. изд-во, 1983.
Немые крики. - Ростов н/Д: Кн. изд-во, 1991.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Из литературного наследия Гавриила Колесникова / публикация и комментарии Е. Г. Джичоевой // Донской временник. Год 1997-й / Дон. гос. публ. б-ка. Ростов-на-Дону, 1996. С. 186-190
Путь от Колымы к Дону
О солагернике Шаламова ростовчанине Гаврииле Колесникове
Зайцева Н. Н. Гавриил Колесников : «Интересно быть журналистом…» // Донской временник. Год 2017-й / Дон. гос. публ. б-ка. Ростов-на-Дону, 2016