Վալենտին Գաֆտ

Վալենտին Իոսիֆովիչ Գաֆտ (ռուս.՝ Валентин Иосифович Гафт, սեպտեմբերի 2, 1935(1935-09-02), Մոսկվա, ԽՍՀՄ - դեկտեմբերի 12, 2020(2020-12-12), Zhavoronki, Odintsovsky Urban Okrug, Մոսկվայի մարզ, Ռուսաստան), խորհրդային և ռուսական թատոնի և կինոյի դերասան, թատերական ռեժիսոր, բանաստեղծ և գրող։ ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստ (1984)։


== Կենսագրություն ==
Վալենտին Գաֆտը ծնվել է 1935 թվականի սեպտեբերի 2-ին Մոսկվայում՝ Պրիլուկիից տեղափոխված հրեական ընտանիքում։ Հայրը՝ Իոսիֆ Ռուվիմովիչ Գաֆտը (1907-1969), եղել է երրորդ կարգի զինվորական իրավաբան, Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից (1941 թվականից մինչև 1944 թվականի մարտ կռվել է Արևմտյան ռազմաճակատում, պարգևատրվել է «Մարտական ծառայությունների համար» մեդալով), պատերազմից հետո աշխատել է որպես փաստաբան Իրավաբանական խորհրդատվությունում (Լենինգրադյան խճուղի), մայրը՝ Գիտա Դավիդովնա Գաֆտը (1908-1993), եղել է տնային տնտեսուհի։
Դպրոցում սովորելու տարիներին Վալենտին Գաֆտն սկսել է մասնակցել ինքնավարությանը, խաղացել է դպրոցական ներկայացումներում։ Որոշել է գաղտնի ընդունվել թատերական ուսումնարան և փաստաթղթերը ներկայացրել է միանգամից երկու ուսումնական հաստատություն՝ Բորիս Շչուկինի անվան թատերական ինստիտուտ և ՄԳԱԹ-ի դպրոց-ստուդիա։ Քննություններից երկու օր առաջ փողոցում պատահաբար հանդիպել է հայտնի դերասան Սերգեյ Ստոլյարովին և խնդրել է «լսել» իրեն։ Ստոլյարովը զարմացել է, բայց չի մերժել և նույնիսկ օգնել է իր խորհուրդներով։ Շչուկինյան ուսումնարանում Վալենտին Գաֆտն անցել է քննությունների առաջին փուլը, բայց չի հաղթահարել երկրորդը։ Սակայն ՄԳԱԹ-ի դպրոց-ստուդիա ընդունվել է առաջին փորձից՝ քննությունը հանձնելով գերազանց։
1957 թվականին ավարտել է ՄԳԱԹ-ի դպրոց-ստուդիան (Վասիլի Տոպորկովի արվեստանոց), կատարել նորամուտը Մոսսովետի անվան թատրոնում (Դմիտրի Ժուրավլյովի երաշխավորթւայմբ)։ Որոշ ժամանակ հետո տեղափոխվել է Մոսկվայի դրամատիկական թատոն (ներկայում՝ Թատրոն Մալայա Բրոննայայում)։ Ավելի լուրջ աշխատանքներ ստացել է Անատոլի Էֆրոսից Լենինյան կոմերիտմիության անվան թատրոնում (ներկայում՝ «Լենկոմ»)։ 1969 թվականին դարձել է «Սովրեմեննիկ» թատրոնի դերասան։
Կինոյում նորամուտը կատարել է 1956 թվականին «Սպանություն Դանթե փողոցում» ֆիլմում (կատարելով էպիզոդիկ դերերից մեկը՝ մարմնավորելով մարդասպանին)։ Ժողովրդականության է արժանացել «կինոչարագործների» դերերի շնորհիվ՝ ունենալով վառ արտահայտված բացասական խարիզմա։ Հայտնի են նրա դերերն Էլդար Ռյազանովի՝ սուր սոցիալական թեմաների անդրադարձող «Ավտոտնակ», «Небеса обетованные», «Խեղճ հուսարի մասին բարի խոսք ասեք․․․» (ռուս.՝ «О бедном гусаре замолвите слово․․․»)։
2017 թվականի դեկտեմբերի 14-ին Վալենտին Գաֆտը տեղափոխվել է հիվանդանոց ընկելու հետևանքով ստացած վնասվածքի պատճառով, ինչի պատճառով «Սովրեմեննիկ» թատրոնը 2017 թվականի դեկտեմբերի 15-ին նախատեսված «Քանի դեռ գոյություն ունի տարածությունը» (ռուս.՝ «Пока существует пространство») ներկայացումը տեղափոխել է 2018 թվականի փետրվարի 5։ Դեկտեմբերի 15-ին դերասանը վիրահատվել է, ինչի մասին զանգվածային լրատվամիջոցներին հայտնել է «Սովրեմեննիկ» թատրոնում դերասանի գործընկեր Սաիդ Բագովը։
2019 թվականի օգոստոսի 6-ին Վալենտին Գաֆտը տեղափոխվել է հիվանդանոց գլխուղեղի ձախ կիսագնդի կաթվածով։ Ավելի ուշ տեղափոխվել է վերականգնողական կենտրոն, սկսել է աստիճանաբար ապաքինվել։


== Անձնական կյանք ==
Առաջին կինը՝ Ելենա Դմիտրիևնա Իզերգինա, մանեքենուհի,
Երկրորդ կինը՝ Իննա Սերգեևնա Ելիսեևա, բալետի պարուհի, ամուսնալուծվել են 1980-ական թվականների սկզբին,
Դուստրը՝ Օլգա Վալենտինովնա Ելիսեևա (1973-2002), ինքնասպանություն է գործել 2002 թվականի օգոստոսի 24-ին,
Երրորդ կինը՝ Օլգա Միխայլովնա Օստրոումովա, ամուսնացել են 1996 թվականին, նրա ազդեցությամբ Վալենտին Գաֆտը մկրտվել է որպես ուղղափառ,
Արտամուսնական որդի՝ Վադիմ Նիկիտին, ծնվել է 1971 թվականին։


== Հայացքներ ==

Վալենտին Գաֆտը բազմիցս հանդես է եկել ի պաշտպանություն կենդանիների՝ դաժան վերաբերմունքի դեմ օրենքի ընդունման, կենդանիների իրավունքների գծով լիազորի պաշտոնի ստեղծման, անզգայացման օգտագործման համար անասնաբույժների հետապնդումների դադարեցման օգտին։ 2000 թվականին եղել է այն գործիչների թվում, որոնք քննադատել են Ալեքսանդր Ալեքսանդրովի երաժշտությամբ խորհրդային հիմնին վերադառնալը։
2014 թվականի մարտին Վալենտին Գաֆտն ստորագրել է Ռուսաստանի մշակույթի գործիչների դիմումի տակ, որն ուղղված էր Ուկրաինայի նկատմամբ Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինի վարած քաղաքականության դեմ։ 2015 թվականին Ուկրաինայի մշակույթի նախարարությունը Վալենտին Գաֆտի անունն ընդգրկել է այն արտիստների այսպես կոչված «սպիտակ ցուցակում», որոնք «սատարում են երկրի տարածքային ամբողջականությանն ու ինքնիշխանությանը»։ Դերասանը դա կապել է համացանցում իր անունից հրապարակված բանաստեղծության հետ, որում քննադատության են ենթարկվել ռուսական իշխանությունները․ նա ասել է, որ դրա հեղինակն ինքը չէ։ Նույն թվականին Վալենտին Գաֆտը իրեն կոչել է «պուտինական»։ Նա հայտարարել է, որ վստահում է ռուսական հեռուստատեսությանը և պետությանը, Ղրիմն Ուկրաինային հանձնելը համարում է անարդար և Դոնբասի պատերազմի պատասխանատու համարում է Կիևին։ Դրանից հետո դերասանի անունն ընդգրկվել է Ուկրաինայի ազգային անվտանգությանը վտանգ ներկայացնող անձանց ցանկում։ Վալենտին Գաֆտի կարծիքով՝ դա արվել է իր երկրի ու նախագահի նկատմամբ սիրո պատճառով, որովհետև ինքն ուկրաինացիներին թշնամի չի համարում։


== Պարգևներ և կոչումներ ==

«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 2-րդ աստիճանի շքանշան (2 սեպտեմբերի, 2010) – հայրենական թատերական արվեստի զարգացման գործում ունեցած մեծ ավանդի և բազմամյա ստեղծագործական գործունեության համար
«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 3-րդ աստիճանի շքանշան (2 սեպտեմբերի, 2005) – թատերական արվեստի զարգացման գործում ունեցած մեծ ավանդի և բազմամյա ստեղծագործական գործունեության համար
«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 4-րդ աստիճանի շքանշան (15 փետրվարի, 2016) – հայրենական մշակույթի զարգացման գործում ունեցած մեծ ավանդի և բազմամյա բեղմնավոր գործունեության համար
Բարեկամության շքանշան (11 օգոստոսի, 1995) – պետությանը մատուցած ծառայությունների և աշխատանքում ձեռք բերած հաջողությունների, ժողովուրդների միջև բարեկամության և համագործակցության ամրապնդման գործում ունեցած մեծ ավանդի համար
ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստ (2 փետրվարի, 1978)
ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստ (22 հունիսի, 1984)
1995 – Ցարսկոե Սելոյի գեղարվեստական մրցանակի դափնեկիր
1995 – Ինոկենտի Սմոկտունովսկու անվան թատերական մրցանակի դափնեկիր (մրցանակի առաջին դափնեկիր)
2007 – Կոնստանտին Ստանիսլավսկու անվան միջազգային մրցանակի դափնեկիր «Ռուսաստանի դերասանական արվեստի զարգացման գործում ունեցած ավանդի համար»
2009 – «Звезда Театрала» մրցանակի դափնեկիր «Լավագույն սոլո» անվանակարգում
2011 – Ռուսաստանի Անդրեյ Միրոնովի անվան «Ֆիգարո» ազգային դերասանական մրցանակի դափնեկիր
2012 – «Ոսկե արծիվ» մրցանակի դափնեկիր «Հայրենական կինեմատոգրաֆիայում ունեցած ավանդի համար» անվանակարգում
2012 – «Բյուրեղապակե Տուրանդոտ» մրցանակի դափնեկիր «Թատրոնին բազմամյա և անձնվեր ծառայության համար»
2015 – Սերգեյ Միխալկովի անվան ոսկե հուշամեդալ (Ռուսաստանի մշակույթի ֆոնդ)


== Արվեստ ==


=== Դերեր թատրոնում ===


==== Մոսսովետի անվան թատրոն (1957-1958) ====
1957 – Երկրորդ խուզարկու (ներածություն) — «Լիզի Մաք Քեյ», Ժան Պոլ Սարտր (բնօրինակ անվանումը՝  «Առաքինի մարմնավաճառը»), ռեժիսոր՝ Իրինա Անիսիմովա-Վուլֆ
1958 – Արքա Լիր, Շեքսպիր, ռեժիսոր՝ Իրինա Անիսիմովա-Վուլֆ
1958 – Որդի – «Կոռնելիա», Մարչելո Չորչոլինի, ռեժիսորներ՝ Յուրի Զավադսկի և Բորիս Դոկուտովիչ
1958 – Նապաստակ – «Շահավետ փեսացու», Տուր եղբայրներ, ռեժիսոր՝ Ալեքսանդր Շապս


==== Սատիրայի թատրոն ====
1958 – Գիտնական – «Ստվեր», Եվգենի Շվարց, ռեժիսորներ՝ Էրաստ Գարին, Խեսյա Լոկշինա


==== Մոսկվայի դրամատիկական թատրոն ====
«Սիրո անպտուղ ջանքներ», ռեժիսոր՝ Վլադիմիր Խրամով
1961 – «Երրորդ գլուխ», Էմե Մարսել, ռեժիսոր՝ Անդրեյ Գոնչարով
1961 – Թոմ – «Барба», Յա. Մասևիչ, ռեժիսոր՝ Անդրեյ Գոնչարով (գոյություն ունի ներկայացման ռադիոձայնագրությունը)
1962 – Գոգա – «Արգոնավորդներ», Յուլիու Էդլիս, ռեժիսոր՝ Անդրեյ Գոնչարով (գոյություն ունի ներկայացման ռադիոձայնագրությունը)
1964 – Գերմանացի սպա – «Կենդանի է մարդը» (ռուս.՝ «Жив человек»), Վլադիմիր Մաքսիմով, ռեժիսոր՝ Անդրեյ Գոնչարով
1965 – Յոթերորդ, ութերորդ, իններորդ ամուսին – «Տիկնոջ այցը», Ֆրիդրիխ Դյուրենմաթ, ռեժիսոր՝ Անդրեյ Գոնչարով


==== Լենինյան կոմերիտմիության անվան թատրոն ====
1965 – Եվդոկիմով (ներածություն) — «104 էջ սիրո մասին», Էդվարդ Ռաձինսկի, ռեժիսոր՝ Անատոլի Էֆրոս
1966 – Մարքիզ դ’Օրսինի – «Մոլիեր», Միխայիլ Բուլգակով, ռեժիսոր՝ Անատոլի Էֆրոս


==== Թատրոն Մալայա Բրոննայայում ====
1967 – Սոլյոնի Վասիլի Վասիլևիչ, շտաբս-կապիտան – «Երեք քույր», Անտոն Չեխով, ռեժիսոր՝ Անատոլի Էֆրոս
1968 – Կոլոբաշկին – «Գայթակղեցնող Կոլոբաշկինը» (ռուս.՝ «Обольститель Колобашкин», Է․ Ռաձինսկի, ռեժիսոր՝ Անատոլի Էֆրոս


==== Սատիրայի թատրոն ====
1969 – Կոմս Ալմավիվա – «Խենթ օր, կամ Ֆիգարոյի ամուսնությունը», Պիեռ Բոմարշե, ռեժիսոր՝ Վալենտին Պլուչեկ


==== Սովրեմեննիկ ====
1970 – Ադուև ավագ (ռուս.՝ Адуев-старший) — «Սովորական պատմություն» (ռուս.՝ «Обыкновенная история»), բեմադրությունը՝ Վիկտոր Ռոզովի Ի․ Գոնչարովի համանուն վեպի հիման վրա, ռեժիսոր՝ Գալինա Վոլչեկ
1970 –  Ստեկլով-Նախամկես — «Բոլշևիկներ», Միխայիլ Շատրով, ռեժիսորներ՝ Օլեգ Եֆրեմով, Գալինա Վոլչեկ
1971 –  Մարտին – «Свой остров», Ռայմոնդ Կուրգանով, ռեժիսոր՝ Գալինա Վոլչեկ
1971 – Գուսև – «Վալենտին և Վալենտինա», Միխայիլ Ռոշչին, ռեժիսոր՝ Վալերի Ֆոկին
1973 – Գլումով – «Балалайкин и К°», Սերգեյ Միխալկով, Միխայիլ Սալտիկով-Շչեդրինի «Ժամանակակից հովվերգություն» վեպի հիման, ռեժիսոր՝ Գեորգի Տովստոնոգով
1973 – Ժգենտի – «Վաղվա եղանակը» (ռուս.՝ «Погода на завтра»), Մ․ Շատրով, ռեժիսորներ՝ Գալինա Վոլչեկ, Իոսիֆ Ռայխելգաուզ, Վալերի Ֆոկին
1974 –  Լոպատին – «Լոպատինի գրառումներից» (ռուս.՝ «Из записок Лопатина»), Կոնստանտին Սիմոնով, ռեժիսոր՝ Իոսիֆ Ռայխելգաուզ (գոյություն ունի ներկայացման հեռուստատեսային տարբերակը)
1976 – Ֆիրս – «Բալի այգին», Անտոն Չեխով, ռեժիսոր՝ Գալինա Վոլչեկ
1977 – Կուխարենկո – «Հետադարձ կապ» (ռուս.՝ «Обратная связь»), Ալեքսանդր Գելման, ռեժիսորներ՝ Գալինա Վոլչեկ, Միխայիլ Ալի-Հուսեյն
1978 – Հենրիխ IV – «Հենրիխ IV», Լուիջի Պիրանդելլո, ռեժիսոր՝ Լիլիա Տոլմաչյովա
1980 – Գորելով – «Շտապեք կատարել բարին» (ռուս.՝ «Спешите делать добро»), Մ. Ռոշչին, ռեժիսոր՝ Գալինա Վոլչեկ
1981 – Լյուդովիկոս XIV – «Кабала святош», Միխայիլ Բուլգակով, ռեժիսոր՝ Իգոր Կվաշա
1982 –  Վերշինին – «Երեք քույր, Անտոն Չեխով, ռեժիսոր՝ Գալինա Վոլչեկ
1983 – Քաղաքապետ – «Ռևիզոր», Նիկոլայ Գոգոլ, ռեժիսոր՝ Վալերի Ֆոկին
1984 – Ջորջ – «Ո՞վ է վախենում Վիրջինիա Վուլֆից», Էդուարդ Օլբի, ռեժիսոր՝ Վալերի Ֆոկին (գոյություն ունի ներկայացման հեռուստատարբերակը՝ ստեղծված 1982 թվականին)
1986 — «Дилетанты» — թատրոնի արտիստների հեղինակային երեկո
1988 – Բոստոն – «Կառափնարան», Չինգիզ Այթմատով, ռեժիսոր՝ Գալինա Վոլչեկ
1989 – Ռախլին – «Кот домашний средней пушистости», Վլադիմիր Վոյնովիչ և Գրիգորի Գորին, ռեժիսոր՝ Իգոր Կվաշա
1992 – Լեյզեր – «Դժվար մարդիկ», Յոսեֆ Բեր-Յոսեֆ, ռեժիսոր՝ Գալինա Վոլչեկ
1992 –  Միրանդա – «Մահն ու աղջիկը», Արիել Դորֆման, ռեժիսոր՝ Գալինա Վոլչեկ
1994 – Հիգինս – «Պիգմալիոն», Բեռնարդ Շոու, ռեժիսոր՝ Գալինա Վոլչեկ
1998 – Կուկին – «Аккомпаниатор», Ալեքսանդր Գալին, ռեժիսոր՝ Ալեքսանդր Գալին
2000 – Վալենտին – «Уйди-уйди», Նիկոլայ Կոլյադա, ռեժիսոր՝ Նիկոլայ Կոլյադա
2001 – Գլումով – «Балалайкин и К°» Սերգեյ Միխալկով, Միխայիլ Սալտիկով-Շչեդրինի «Ժամանակակից հովվերգություն» վեպի հիման (2-րդ խմբագրություն), ռեժիսորներ՝ Վալենտին Գաֆտ, Իգոր Կվաշա, Ալեքսանդր Նազարով
2007 – Նա – «Заяц love story», Ն, Կոլյադա, ռեժիսոր՝ Գալինա Վոլչեկ
2009 – Ստալին – «Գաֆտի երազը, որ վերապատմել է Վիկտյուկը» (ռուս.՝ «Сон Гафта, пересказанный Виктюком»), Վալենտին Գաֆտ, ռեժիսոր՝ Ռոման Վիկտյուկ
2013 – Վելլեր Մարտին – «Игра в джин», Դոնալդ Լ. Քոբուրն, ռեժիսոր՝ Գալինա Վոլչեկ


==== Թատրոն Մալայա Բրոննայայում ====
1978 – Օթելլո — «Օթելլո», Վիլյամ Շեքսպիր, ռեժիսոր՝ Անատոլի Էֆրոս


==== Մոսսովետի անվան թատրոն ====
2002 – Տրուսոցկի – «Ամուսինը, կինը և սիրեկանը», Ֆեոդոր Դոստոևսկու ստեղծագործությունների հիման վրա, ռեժիսոր՝ Յուրի Երյոմին


==== Անտրեպրիզա ====
1998 –  Իգոր – «Старая дева», Նադեժդա Պտուշկինա, ռեժիսոր՝ Բորիս Միլգրեմ
2000 – Ջեյմս – «Փինթերի հավաքածու», Հարոլդ Փինթեր, ռեժիսոր՝ Վլադիմիր Միրզոև


==== Երմոլովայի անվան թատրոն ====
2012 –  Ամենամեծ փոքրիկ դրաման (ռուս.՝ Самая большая маленькая драма), ռեժիսոր՝ Ռոդիոն Օվչիննիկով


=== Ռեժիսոր ===
2001 թվականին «Սովրեմեննիկ» թատրոնի բեմում տեղի է ունեցել Վալենտին Գաֆտի ռեժիսորական նորամուտը․ Իգոր Կվաշայի և Ալեքսանդր Նազարովի հետ միասին նա նորովի է բեմադրել «Балалайкин и Ко» ներկայացումը Միխայիլ Սալտիկով-Շչեդրինի վեպի հիման վրա, որտեղ նորից (ինչես քառորդ դար առաջ) կատարել է Գլումովի դերը։ 2017 թվականին նույնպես «Սովրեմեննիկում» Վալենտին Գաֆտը բեմադրել է դրամատուրգ Թանի Կոտլյարևսկայի «Ո՞վ է Էզրա Փաունդը» պիեսը։


=== Ֆիլմագրություն ===


=== Հեռուստաներկայացումներ ===


=== Կրկնօրինակում և հնչյունավորում ===
1972 – Այդ քաղցր բառը՝ ազատություն (ռուս.՝ Это сладкое слово — свобода!) – Միգել Կարերա, Բրոնյուս Բաբկաուսկաս
1972 – Գնացքի կանգառը՝ երկու րոպե (ռուս.՝ Стоянка поезда — две минуты) – Կրասովսկայայի կոնֆերանսիե, Լեոնիդ Կանևսկի
1982 – Կոմս Նևզորովի արկածները (ռուս.՝ Похождения графа Невзорова) – հեղինակի տեքստ կադրից դուրս
2008 – Դեսպերոյի արկածները (ռուս.՝ Приключения Десперо) – Բոտիչելլի, Քիարան Հայնդս
2015 – Տրանսիլվանիա հյուրանոց 2 (ռուս.՝ Монстры на каникулах 2) – Վլադ, Դրակուլայի հայրը, Մել Բրուքս


=== Դերեր մուլտֆիլմերում ===


=== Գրական ստեղծագործություններ ===
Բանաստեղծություն և էպիգրամ (ռուս.՝ Стих и эпиграмма, 1989)
Վալենտին Գաֆտ (ռուս․՝ Валентин Гафт, 1996, նկարիչ Նիկաս Սաֆրոնովի հետ միասին)
Ես աստիճանաար ճանաչում եմ (ռուս․՝ Я постепенно познаю, 1997)
Կյանքը թատրոն է (ռուս․՝ Жизнь — театр, 1998, Լեոնիդ Ֆիլատովի հետ համահեղինակությամբ)
Մոռացված հիշողությունների դատ (ռուս․՝ Сад забытых воспоминаний, 1999) ISBN 5-89517-065-3, ISBN 5-89535-016-1
Բանաստեղծություներ, հուշեր, էպիգրամներ (ռուս․՝ Стихотворения, воспоминания, эпиграммы, 2000)
Ստվերներ ջրի մեջ (ռուս․՝ Тени на воде, 2001) ISBN 5-224-02275-4
Բանաստեղծություններ։ Էպիգրամներ (ռուս․՝ Стихотворения. Эпиграммы, 2003, ЭКСМО) ISBN 5-699-02875-7
Կարմիր լապտերներ (ռուս․՝ Красные фонари, 2008, АСТ) ISBN 978-5-17-048559-8, ISBN 978-5-94663-524-0, ISBN 978-985-16-3741-2
Համացանցում պատճառ է դարձել «Այսպես ասել է Գաֆտը» (ռուս․՝ «Так говорил Гафт») համացանցային մեմի ստեղծման համար, երբ Գաֆտին վերագրվում են նրան չպատկանող քաղվածքներ։
Վալենտին Գաֆտի «Ես և դու» (ռուս․՝ «Я и ты») քնարական բանաստեղծության հիման վրա գրվել է երգ (երաժշտությունը՝ Բրենդոն Սթոունի, կատարող՝ Սատի Կազանովա)։
«Ես դաշտ եմ՝ ծածկված ականներով» («Я поле, минами обложенное…») բանաստեղծության հիման վրա Ալեքսանդր Ռոզենբաումը գրել է երգ 2014 թվականին։


== Երգեր ==
Վալենտին Գաֆտը կատարել է մի շարք երգեր․

Գնդապետի ռոմանսը  «Խեղճ հուսարի մասին բարի խոսք ասեք․․․» (ռուս․՝ «О бедном гусаре замолвите слово», 1980) ֆիլմում,
Բյուրոկրատի հրաժեշտի երգը «Մոռացված մեղեդի ֆլեյտայի համար» (ռուս․՝ «Забытая мелодия для флейты», 1987) ֆիլմում (երաժշտությունը՝ Ա․ Պետրովի, տեսքտի հեղինակ՝ Յու․ Ռյաշենցև),
Եզրափակիչ երգը «Ինքնսպանը» (ռուս․՝ «Самоубийца», 1990) ֆիլմում,
Ռոմանս «Ձյունե սեր, կամ Ձմռան գիշերվա երազ» (ռուս․՝ «Снежная любовь, или Сон в зимнюю ночь», 2003) ֆիլմում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՎԱլենտին Գաֆտը Լենկոմի կայքում (ռուս.)
Վալենտին Գաֆտին նվիրված կայք (ռուս.)
Վալենտին Գաֆտի էպիգրամները Archived 2020-02-22 at the Wayback Machine. (ռուս.)
Александр Карпенко Валентин Гафт. Гений краткостиший
«Валентин Гафт. Чужую жизнь играю, как свою» (Первый, 7 сентября 2015, к 80-летию)