Յոհաննա Կինկել

Յոհաննա Կինկել  (գերմ.՝ Johanna Kinkel, հուլիսի 8, 1810(1810-07-08)[…] կամ հունիսի 8, 1810(1810-06-08), Բոն, Քյոլնի վարչական շրջան, Գերմանիա - նոյեմբերի 15, 1858(1858-11-15)[…], Լոնդոն, Մեծ Բրիտանիայի և Իռլանդիայի միացյալ թագավորություն), գերմանացի գրող, կոմպոզիտոր, երգչախմբային դիրիժոր և երաժշտության ուսուցիչ, հեղափոխական։


== Կենսագրություն ==
Յոհաննայի հայրը եղել է երաժշտության ուսուցիչ գիմնազիայում, աղջիկը նվագել սովորել է դեռ մանկության տարիներին։ 1836 թվականին Դորոտեա Շլեգելը նրան ծանոթացրել է Ֆելիքս Մենդելսոնի հետ, որը նրան խրախուսում էր շարունակել երաժշտական կարիերան։ Հետևելով նրա խորհրդին՝ Յոհաննան գնում է Բեռլին, շարունակում է երաժշտություն ուսումնասիրել և տալիս է մասնավոր դասեր, որպեսզի վճարի իր ուսման վարձը։ Նա հանդես է եկել սալոններում, և նրա ստեղծագործություններով հիանում էր Ռոբերտ Շումանը։ Նա ընկերացել է Ֆաննի Մենդելսոնի, Կլարա Շումանի, Ալդելբերտ Շամիսոյի, Հեգելի և նրա ընտանիքի հետ։
1839 թվականին Յոհաննան վերադառնում է Բոնն, շարունակում  ստեղծագործել, համերգներ էր տալիս և ղեկավարում էր երգչախումբը։ Նրա Խմբերգչական միությունը դառնում է Գերմանիայի առաջին երգչախմբերից մեկը, որը կին է ղեկավարում։
Առաջին ամուսնուց բաժանվելուց հետո սկսում է բողոքականություն դավանել և 1842 թվականին ամուսնանում հեղափոխական գրող Գոդֆրիդ Կինկելի հետ։
1848 թվականին Ավստրիայում, Գերմանիայում, Իտալիայում հեղափոխական իրադարձությունների ժամանակ Յոհաննայի ամուսինը ձերբակալվել է հակակառավարական գործունեության համար և դատապարտվել մահվան։ Բետինան Ֆոն Արնիմի և Յոհաննայի այլ ծանոթների օգնությամբ հաջողվել է դատավճիռը փոխել ցմահ բանտարկությամբ։ Շպանդաուսկյան բերդից ամուսնու փախուստից և Լոնդոն տեղափոխվելուց հետո Յոհաննան՝ չորս երեխաների հետ միասին, 1851 թվականին հետևում է նրան։ Ամուսինը շարունակում է քաղաքական ակտիվությունը, նրանց տունը դառնում է գերմանական հեղափոխականների կենտրոնը, որոնք ստիպված փախչել էին Անգլիա։ Այստեղ է եղել Ալեքսանդր Գերցենը, որը Կինկելին անվանում էր «ամենանշանավոր գերմանացի գաղթականներից մեկը Լոնդոնում»։ Յոհաննան դաշնամուրային դասեր էր տալիս, երգչախումբ էր ղեկավարում, հրատարակել է երկու գիրք երաժշտական դաստիարակության մասին, գրել է երաժշտություն, պոեզիա և արձակ, ժամանակակից կոմպոզիտորների մասին հոդվածներ (Շոպեն, Մենդելսոն)։ Չափից դուրս ակտիվությունից, ամուսնու և ընտանիքի մասին մտահոգություններից Յոհաննայի մոտ հաճախակի էին դարձել դեպրեսիայի նոպաները։ Մի օր նրան մեռած են հայտնաբերում իր տան մոտ։ Արդյոք դա եղել է ինքնասպանություն, թե պատահական վայրէջք չորրորդ հարկի պատուհանից, մնացել է անհայտ (Գերցենը տեղի ունեցածը համարում էր ինքնասպանություն՝ խանդի հողի վրա, և զարգացող սրտային հիվանդության պատճառով, 1856 թվականին Յոհաննան սրտի կաթված էր ստացել)։ Նրա տապանաքարի վրա դրոշմված են «Ազատություն, սեր և պոեզիա» բառերը։


== Գրականություն ==
Joh. Friedrich Schulte Johanna Kinkel, nach ihren Briefen und Erinnerungs-blättern. Zum 50. Todestage Johanna Kinkels. Münster: H. Schöningh, 1908.
Paul Kaufmann Johanna Kinkel: neue Beiträge zu ihrem Lebensbild. Berlin: Stilke, 1931.
Klaus Schmidt Gerechtigkeit — das Brot des Volkes: Johanna und Gottfried Kinkel. Eine Biographie. Stuttgart: Radius, 1996. ISBN 3-87173-096-3
Irina Hundt (Hrsg.) Vom Salon zur Barrikade. Frauen der Heinezeit. Stuttgart: Metzler, 2002. ISBN 3-476-01842-3
Blanche Kommerell «Und so flieh ich die Zeit.» Режиссёр: Fritz-Ernst Fechner. Документальная радиопередача. Rundfunk der DDR, 1990.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Suzanne Summerville: Յոհաննա Կինկել Archived 2006-08-24 at the Wayback Machine.
Կինկելի վոկալ ստեղծագործություններ