Իգոր Վեսյոլկին

Իգոր Պետրովիչ Վեսյոլկին (ռուս.՝ Игорь Петрович Весёлкин, մարտի 8, 1915(1915-03-08), Չապլիգին, Ռյազանի նահանգ, Ռուսական կայսրություն - 1997, Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսաստան), խորհրդային նկարիչ, բեմանկարիչ, մանկավարժ, Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության անդամ (մինչև 1992 թվականը՝ ՌԽՖՍՀ Նկարիչների միության Լենինգրադի կազմակերպություն)։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1915 թվականի մարտի 8-ին Ռյազանի նահանգի Ռանենբուրգ քաղաքում՝ երկաթուղային աշխատողի ընտանիքում։ 1930 թվականին՝ միջնակարգ դպրոցի յոթերորդ դասարանն ավարտելուց հետո, ընդունվել է Ռյազանի գեղարվեստական տեխնիկում, որն ավարտել է 1934 թվականին։ 1936 թվականին ընդունվել Է Լենինգրադի գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտի գեղանկարչական ֆակուլտետ։ Սովորել է Ալեքսանդր Դեբլերի, Բորիս Ֆոգելի, Ալեքսանդր Սեգալի, Միխայիլ Պլատունովի մոտ։
1947 թվականին ավարտել է ինստիտուտը Միխայիլ Բոբիշովի արվեստանոցում։ Դիպլոմային աշխատանքը եղել է Նիկոլայ Պոգոդինի համանուն պիեսի հիման վրա «Կրեմլյան ղեղանջներ» ներկայացման ձևավորումը, որը նույն թվականին արժանացել է ԽՍՀՄ գեղարվեստական հիմնադրամի մրցանակի։ 1947 թվականին Վեսյոլկինն ընդունվել է Ի. Ե. Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտի ասպիրանտուրա, 1951 թվականին պաշտպանել է ատենախոսություն՝ արվեստի պատմության թեկնածուի գիտական աստիճան ստանալու համար։
Միևնույն ժամանակ, 1947 թվականից ի վեր Վեսյոլկինն աշխատել է Լենինգրադի և Մոսկվայի թատրոնների համար ներկայացումների ձևավորման վրա, ինչպիսիք են՝ «У нас на земле» (Օ. Բերգհոլց և Պ. Մակոգոնենկո, Մ. Գորկու անվան ՄԴԹ, 1948), «Իլյա Գոլովին» (Ս. Միխալկով, Մ. Գորկու անվան ՄԳԱԹ, 1949), «Քաղքենիները» (Մ. Գորկի, Մ. Գորկու անվան ՄԳԱԹ, 1950), «Ամառայինավորներ» (Մ. Գորկի, Մ. Գորկու անվան ՄԳԱԹ, 1951), «Հայրենի դաշտեր» (Լենինգրադի Ս. Կիրովի անվան օպերայի և բալետի թատրոն, 1953)։
1946 թվականից Վեսյոլկինը մասնակցել է ցուցահանդեսների՝ ցուցադրելով իր աշխատանքները Լենինգրադի կերպարվեստի առաջատար վարպետների ստեղծագործությունների հետ միասին։ Թատերական ներկայացումների ձևավորմանը զուգահեռ նա ստեղծել է դիմանկարներ, լանդշաֆտներ, նատյուրմորտներ, ժանրային կոմպոզիցիաներ, էտյուդներ։ Աշխատել է յուղաներկի և տեմպերա նկարչության, ջրաներկի, մատիտի նկարչության տեխնիկայում։ 1947 թվականին դարձել Է Լենինգրադի նկարիչների միության անդամ։
Վեսյոլկինի կողմից հաստոցային գեղանկարչության ոլորտում ստեղծված ստեղծագործությունների թվում են՝ «Ոուսանողի դիմանկարը», «Տղամարդու դիմանկար» (обе 1951), «Նորակառույցների լույսերը» (1952), «Пароходик на Оке» (1953), «Նկարիչ Բ. Ի. Կալմանովի դիմանկարը», «Մերկ բնորդ», «Նավակայան Օկայի ափին» (բոլորը 1955), «Ընկեր», «Տեսարան պոտւհանից», «Անձրևիցն հետո», «Լուսնկա գիշեր» (բոլորը 1956), «Մոր դիմանկարը», «Կարպատներ։ Սինյուխա լեռ», «Ձկներ» (բոլորը 1958), «Ռյազանի մոտ», «Приокские поймы» (երկուսն էլ 1959), «Սերգեյ Եսենին» (1960), «Գ․ Զ. Լևինի դիմանկարը», «Վ․ Մ. Օրեշնիկովի դիմանկարը», «Նորակառույցների լույսերը» (բոլորը 1965), «Պատուհանի մոտ։ Գեորգիններ» (1966), «Եսենինը մոր հետ», «Խրճիթում» (երկուսն էլ 1967), «Եսենինի հայրենիքում» (1971), «Փաստաբան Ն․ Ի. Մարկովայի դիմանկարը» (1972), «Մեծ պլաններ», «Ռյազանցի կոլտնտեսուհի Ե. Ի. Մայորովա» (обе 1975), «Ընկերոհիներ Իրան ու Սվետան» (1976), «Պուշկինը Միխայլովսկոեում» (1977), «Սերգեյ Եսենին» (1980) և այլն։
1951 թվականին Վեսյոլկինն սկսել է իր մանկավարժական աշխատանքը Մոսկվայի կիրառական և դեկորատիվ արվեստի ինստիտուտում։ 1952 թվականին ինստիտուտի՝ Լենինգրադ տեղափոխվելու և Վ. Ի. Մուխինայի անվան Լենինգրադի բարձրագույն գեղարվեստաարդյունաբերական ուսումնարանի հետ միավորվելու կապակցությամբ Վեսյոլկինը նույնպես վերադարձել է Լենինգրադ։ Դասավանդել է նախ Մ. Ի. Մուխինայի անվան Լենինգրադի բարձրագույն գեղարվեստաարդյունաբերական ուսումնարանում, այնուհետև Ի. Ե. Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ինստիտուտում, որի պրոֆեսոր եղել 1989 թվականից։
Մահացել է Սանկտ Պետերբուրգում 1997 թվականին։
Իգոր Վեսյոլկինի ստեղծագործությունները գտնվում են Ռուսական պետական թանգարանում, Ռուսաստանի, Գերմանիայի, Մեծ Բրիտանիայի, Ֆրանսիայի և այլ երկրների թանգարաններում և մասնավոր հավաքածուներում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==


== Արտաքին հղումներ ==
В // Художники ленинградской школы : Биографический справочник. — Неизвестный соцреализм. Ленинградская школа живописи. Поиски и открытия.
Ленинградская школа живописи. Очерк истории.
Хронология Ленинградской школы живописи.