armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Զենա

Զենա, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Կիլիկիայի Ադանայի նահանգում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականին Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Կիլիկիայի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Աբհավա

Աբհավամ, հինդուիզմում Բհավայի(գոյության, վերափոխման, լինելու, ներկայանալու) հակառակը, նշանակում է՝ գոյություն չունեցող, բացառում, հերքում, ոչինչ կամ բացակայություն։ Ուդայանան Պադարթհան դասակարգում է Բհավայի (գոյություն), որն իրական է և Ադհավայի, որն իրական չէ։ Չնայած Վայշեշիկա հինդուիզմիփիլիսոփայական դպրոցը չի դասակարգում Աբհավան, այն լինում է չորս տեսակի՝ Պրագաբհավա - սկզբնական անգոյություն, Պրադհվամսաբհավա - վերջնական անգոյություն, Աթյանթաբհավա - բացարձակ անգոյություն և Անյոնյաբհավա - փոխադարձ անգոյություն։
Վայշեշիկան, Նյայան, Բհատա Միմանսան և Դվայտան Աբհավան դասում են որպես առանձին կատեգորիա, այն հարաբերական բառ է, քանի որ աբհավա կարող է լինել, եթե դրանից առաջ եղել է բհավա, այն ժամանակի ընթացքում տեղի ունեցող երևույթ է։ Նյայան և Սիդհանտինը համարում են որ աբհավայի ճանաչումը որոշակի տեսակի կապի կամ զգայական կապի շնորհիվ էԱբհավան անտեսանելի մակարդակն է, որից Բհավան ծագում է։


== Ծանոթագրություններ ==
Երազողները (ֆիլմ, 1934)

«Երազողները» (այլ անուն՝ «Մարդու ապստամբությունը» (ռուս.՝ «Восстание человека»), ենթավերնագիր՝ «Խավարո՞ւմ է արդյոք Ռուսաստանը» (ռուս․՝ «Во мгле ли Россия?»), խորհրդային գեղարվեստական կինոֆիլմ, որը 1934 թվականին նկարահանել է ռեժիսոր Դավիթ Մարյանը սեփական սցենարով Մոսկինոկոմբինատում։ Դավիթ Մարյանի նորամուտն է կինեմատոգրաֆիայում։


== Սյուժե ==
Կինոժապավենում ներկայացված է քաղաքացիական պատերազմից մինչև առաջին հնգամյակն ընկած ժամանակահատվածը ։ 
Ցույց է տրված տարբեր ազգությունների զինվորների եղբայրությունը, քաղաքացիական պատերազմի ժամանա ամբողջ երկրագնդի աշխատավորների վաղվա «լուսաշող», երջանիկ ապագայի մասին երազողմարդկանց մասին։
Ֆիլմը պատմում է Կարմիրբանակային-ինտերնացիոնալիստների մասին, որոնք քաղաքացիական պատերազմի տարիներին մարտնչել են Դոնբասում, իսկ մարտական գործողությունների ավարտից հետո ձեռնամուխ են եղել ավերված հանքերի վերականգնմանը, ինչպես նաև գաղափարի հանդեպ նրանց հավատքի, որի համար պայքարում են հերոսները, բարոյական, պաշտպանվող դիրքերի ճշմարտացիության հանդեպ կուսակցական համոզմունքի մասին։


== Դերերում ==
Ի. Ներոնով – Նիկոլայ Տվորոգով
Ալլա Տարասովա – Նատալյա Տվորոգովա
Նիկոլայ Պլոտնիկով – Միխալիչ
Միխայիլ Ժարով – Խայլով
Լև Սվերդլին – Բաիզ
Իվան Կուդրյավցև – Չիժ
Սերգեյ Վեդեսլով – Անդրեյ Վոլինցև, ինժեներ
Վլադիմիր Գարդին – պրոֆեսոր
Վալենտինա Վագրինա – Վերա Վոլինցևա
Սերգեյ Կոմարով – պրոֆեսոր Վոլինցև
Նիկոլայ Չապլիգին – Սերգեյ Վոլինցև
Բորիս Մեդվեդև – Յաշա ԶվանցևԿինոժապավենն ունեցել է լայն և միաձայն հավանության արժանացել մամուլի կողմից։ 1967 թվականի «Խորհրդային կինոյի պատմություն» հանրագիտարանային հրատարակությունում ֆիլմին գեղարվեստական բարձր գնահատական է տրվել։

«Երազողները» ֆիլմը ներառվել է Մոսկվայի միջազգային 33-րդ կինոփառատոնի «Սոցիալիստական ավանգարդիզմ» ծրագրում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Երազողները» Archived 2017-02-01 at the Wayback Machine. (ռուս.)
Դավիդ Մարյան (Դ. Շացիլլո) (ռուս.)
Ուգանդայի ֆուտբոլի ազգային հավաքական

Ուգանդայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականը, ներկայացնում է Ուգանդայի ասոցիացիան ընկերական խաղերում և այլ պաշտոնական հանդիպումներում։ Վերահսկվում է Ուգանդայի Ֆուտբոլի Ֆեդերացիայի կողմից։ Հավաքականի մականունն է The Cranes։ Հավաքականը ներառվում է Աֆրիկայի հավաքականների մեջ՝ ԿԱՖ Կոնֆեդերացիայում։


== Մրցույթներ ==


=== Աշխարհի խաղեր ===
1930 մինչև 1974 - Անկախ չէր
1978 - Չի որակվել
1982 - Հավաքականը լուծարվել է
1986 - ից 2014 - Չի որակավորվել


=== Աֆրիկայի գավաթ (ԿԱՖ) ===
1957 - 1959 - Անկախ չէր
1962 - Չորրորդ տեղ
1963 - Հավաքականը լուծարվել է
1965 - Չի որակավորվել
1968 - Ռաունդ 1
1970 - ից 1972 - Չի որակավորվել
1974 - Ռաունդ 1
1976 - Ռաունդ 1
1978 - Երկրորդ տեղը
1980 1982 - Հավաքականը լուծարվել է
1984 թ. 1988 - Չի որակավորվել
1990 - Հավաքականը լուծարվել է
1992 թ. 2013 - Չի որակավորվել


== Ընթացիկ հանդիպումներ ==


== Մարզիչներ ==


== Ծանոթագրություններ ==
た

Հիրագանայում՝ た, կատականայում՝ タ, ճապոներենի վանկային այբուբենի վանկ։ Օգտագործվում է մեկ մորայի գրելաձևի համար։ Համապատասխանում է հայերեն «թա», երբեմն նաև «տա» տառակապակցությանը և Միջազգային հնչյունական այբուբենի /ta/ ձայնին։
Ժամանակակից ճապոներենի վանկային աղյուսակում գտնվում է հիրագանայի ち(չի) կանայից առաջ։ Իսկ կատականայում՝ チ(չի) կանայից առաջ։


=== Յունիկոդ ===
た — U+305F,
タ — U+30BF.
Մստիսլավ Պաշչենկո

Մստիսլավ Պաշչենկո (ռուս.՝ Мстисла́в Серге́евич Па́щенко ապրիլի 1, 1901(1901-04-01), Յարոսլավլ, Ռուսական կայսրություն - հոկտեմբերի 22, 1958(1958-10-22), Մոսկվա, ԽՍՀՄ), խորհրդային ռեժիսոր-մուլտիպլիկատոր և սցենարիստ։ ՌՍՖՍՌ-ի արվեստի վաստակավոր գործիչ։ Աշխատել է արվեստագետներ` Ե. Տ. Միգունևի, Անատոլի Սազոնով, Վ. Ս. Վասիլենկո, Պ. Պ. Ռեպկինի, Վ. Դ. Դեգտյարևի և ուրիշ մուլտիպլիկացիոն գործիչների հետ։


== Կենասագրություն ==
Ծնվել է թռչնաբան Սերգեյ Պաշչենկոյի ընտանիքում։ Ավարտել է Պետրոգրադի գեղարվեստի դպրոցը։ Աշխատել է «Երիտասարդ գվարդիա» և «Ծիածան» հրատարակչություններում, որպես պատկերազարդող։
Մուլտիպլիկացիայի ոլորտում Միխայիլ Ցեխանովսկու հրավերով սկսել է աշխատել 30-ականների կեսերից։ Սկզբում աշխատել է մուլտիպլիկատոր, այնուհետև Լենինգրադի «Ռոսֆիլմ» կինոֆաբրիկայում որպես ռեժիսոր։
Առողջական խնդիրների պատճառով Մ. Ս. Պաշչենկոն ազատվել է զինվորական ծառայությունից, բայց որպես կամավոր գնացել է պատերազմ։ 1942 թվականին ճակատում վիրավորվելուց հետո վերադարձել և սկսել է աշխատել «Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայում։
Բորիս Դյոժկինի հետ համագործակցելով ստեղծել են «Արտասովոր խաղ» մուլտֆիլմը։
Ներառվել է նկարիչ-մուլտիպլիկատորների դասնըթացների ամբիոնի կազմում, իսկ հետո եղել է գեղխորհրդի անդամ։
Թաղված է Մոսկվայի Վվեդենսկի գերեզմանատանը։


== Ֆիլմագրություն ==


=== Ռեժիսոր ===
«Ջյաբժա» (1938)
«Երաշտահավ» (1944)
«Ուրախության երգը» (1946)
«Մաշենկայի համերգը» (1949)
«Երբ վառվում են տոնածառի լույսերը» (1950)
«Անտառային ճանապարհորդները» (1951)
«Անհնազանդ կատվիկը» (1953)
«Արտասովոր խաղ» (1955)
«Հին ծանոթներ» (1956)
«Բարև ընկերներ» (1957)


== Սցենարիստ ==
«Ջյաբժա» (1938)
«Ուրախության երգը» (1946)
«Մաշենկայի համերգը» (1949)
«Չարաճճի կատուն» (1953)
«Արտասովոր խաղ» (1955)
«Հին ծանոթներ» (1956)
«Բարև ընկերներ» (1957)
«Չիպոլինո» (1961)


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==
А. В. Белоногова. «Слово о режиссёре» Archived 2016-03-04 at the Wayback Machine.. «Актуальные проблемы звукорежиссуры и медиатехнологий». «Вестник электронных и печатных СМИ», № 9.


== Արտաքին հղումներ ==
Mstislav Pashchenko  Internet Movie Database կայքում
Пащенко Мстислав Сергеевич // animator.ru
Мстислав Пащенко — Энциклопедия отечественного кино Archived 2014-04-29 at the Wayback Machine.
Мстислав Пащенко Archived 2016-03-04 at the Wayback Machine. // kinokopilka
Բադմինտոն հաուս

Բադմինտոն հաուս (Badminton House), քաղաքամերձ տուն և առաջին դասի շինություն։ 17-րդ դարի վերջից եղել է Բեֆորտների անգլիական դքսության հիմնական նստավայրը, երբ Սոմերսեթ ընտանիքը տեղափոխվեց այստեղ Ռագլան միջնադարյան ամրոցից։
Գլյուկսթերշիրում գտնվող ներկայիս տունը կառուցվել է 18-րդ դարի սկզբին՝ ավելի հին շենքերի հիման վրա, ըստ Ուիլյամ Քենթի պալատական նախագծի։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին Մարիա Թեքցիը Բոուֆորտի դքսության թույլտվությամբ գրավել է առանձնատունը։ Մեր ժամանակներում այստեղ անցկացվում են պատմական ֆիլմերի նկարահանումներ, ինչպիսիք են «Օրվա մնացած մասը» և « Պեռլ Հարբոր»։ Բադմինտոն հաուսը վաղուց հայտնի է եղել իր մարզական ավանդույթներով`աղվեսի որս, ձիասպորտի տարեկան իրադարձություններ և բադմինտոնի խաղ, որն իր անունը ստացել է այս վայրից։ 2014 թվականին ԶԼՄ-ները հայտնել են, որ շինության մոտ գտնվող տնամերձ հողատարածքը գրավում է հրապարակային սեքսի սիրահարներին, որոնք այնտեղ տրվում են սեռական հաճույքների։


== Գրականություն ==
Chisholm Hugh, ed. (1911)։ «Badminton»։ Encyclopædia Britannica 3 (11th ed.)։ Cambridge University Press։ էջ 189 


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բադմինտոն հաուսի պաշտոնական կայքը
Բադմինտոնը Հաուսi պատմությունը
Բադմինտոն Հաուսում անցկացվող միջոցառումների կայք
Ժեդերթայմ

Ժեդերթայմ (ֆր.՝ Geudertheim), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Ստորին Հռենոս գավառում։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 2297 մարդ, բնակչության խտությունը` 203.82 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 11.27 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 400 կմ արևելք, Ստրասբուրգ քաղաքից` 16 կմ հյուսիս։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 1598 աշխատունակ (15-64 տարեկան)  բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 1253-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 345։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 78,4 %։ 1253 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 1175 անձ (617 տղամարդ և 558 կին)։ Գործազուրկ են եղել 78 անձ (39 տղամարդ և 39 կին)։ 345 անաշխատունակներից 107-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 163-ը` թոշակառուներ, իսկ 75-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Ստորին Հռենոս գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Անգորիցա

Անգորիցա (ռուս.՝ Ангорица), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Յումիժ գետի աջ ափին՝ 54 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 10 կմ է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը -  03020300112103000027647
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը -  103002764
Ավազանի կոդը - 03.02.03.001
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 03
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 0


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Խոդար

Խոդար (իսպ.՝ Jódar), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Խաեն պրովինցիայում (Անդալուսիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Սեռա Մախինա շրջանում։ Տարածքը կազմում է 149 կմ2։ Բնակչությունը՝ 12117 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Պրովինցիայի վարչական կենտրոնից գտնվում է 57 կմ հեռավորության վրա։


== Արտաքին հղումներ ==
Página sobre Jódar de la Asociación Cultural Saudar
Página del equipo de fútbol de Jódar Archived 2008-03-13 at the Wayback Machine.
Página de la Asociación Ecologista Guardabosques de Jódar Archived 2014-05-16 at the Wayback Machine.
Jódar a debate. Jódar en las Nuevas Tecnologías.
La Pagina de PacoSerrano Archived 2008-03-27 at the Wayback Machine.
Չինչինի անկյունային աններդաշնակություն

Չինչինի անկյունային աններդաշնակություն, բնության հուշարձան Հայաստանի Հանրապետությունում։ Բնության հուշարձանը գտնվում է Տավուշի մարզի Չինչին գյուղի հարավ-արևելքում։ Այն գրանցված է Հայաստանի Հանրապետության Բնապահպանության նախարարության բնության պետական հուշարձանների ցանկում։ Բնության պետական հուշարձանների ցանկում ներառվել է 2008 թվականի օգոստոսի 14-ին ընդունված «Հայաստանի Հանրապետության բնության հուշարձանների ցանկը հաստատելու մասին» ՀՀ Կառավարության որոշման համաձայն։


== Ծանոթագրություններ ==


== Տես նաև ==
Հայաստանի բնության հատուկ պահպանվող տարածքներ
Բնության պետական հուշարձաններից ցանկը Վիքին սիրում է Երկիրը հուշարձանների ցանկում
Իսպանա-մարոկկոյական պատերազմ

Իսպանա-մարոկկոյական պատերազմ, հայտնի է նաև որպես Աֆրիկյան պատերազմ (իսպ.՝ La Guerra de África), Իսպանական կայսրության նվաճողական պատերազմն ընդդեմ Մարոկկոյի թագավորության, որը սկսվել է 1859 թվականի հոկտեմբերի 2-ին։
Պատերազմող Իսպանիան նպատակ ուներ ամրապնդել իր սահմանները Ջիբրալթարի նեղուցի հարակից տարածքներում՝ նվաճելով Հյուսիսային Աֆրիկայի ափամերձ մի շարք բնակավայրեր։


== Նախապատմություն ==
19-րդ դարում Մարոկկոն պատերազմներում բազմաթիվ պարտություններ է կրում եվրոպացի նվաճողներից։ Հատկապես ակնառու էր 1844 թվականի ֆրանս-մարոկկոյական պատերազմը, որտեղ ֆրանսիական բանակն առանց լուրջ դժվարության պարտության է մատնում վերջինիս։ 1856 թվականին բրիտանացիները մարոկկոյական կողմին հարկադրում են ստորագրել երկկողմ համաձայնագիր, որով սահմանափակվում էր Մարոկկոյի մաքսային պարտավորություններն ու վերջ էր դրվում արքայական մենաշնորհին։
Աչքի տակ ունենալով Մարոկկոյի պարտությունները՝ իսպանական բանակը նախապատրաստվում է ներխուժել աֆրիկյան մայրցամաք։ Պատերազմի սկսման համար իսպանացիներին անհրաժեշտ էր ընդամենը շարժառիթ։


== Պատերազմի ընթացք ==
1859 թվականի վերջին մարոկկայական ցեղերը սկսում են ապստամբել Սեուտա կղզում կենտրոնացված իսպանական կայսերական կայազորների դեմ։ Իսպանիան անտեսելով Մեծ Բրիտանիայի հետ կնքած պայմանագիրը ներխուժում է Մարոկկոյի տարածք՝ խախտելով Մարոկկոյի խաղաղ կարգավորման բրիտանական պլանները։ Իսպանական կայազորներն արագորեն պարտության են մատնում սուլթական զորքերին և սրընթաց կերպով զարգացնում մարտավարական հաջողությունները։
1860 թվականի փետրվարի 3-ին իսպանական զորքերը հաստատվում են Տետուանում։ Նրանք երկու օր շարունակ ռմբակոծում են քաղաքը և քաոս ստեղծում հարակից բնակավայրերում։ Քաղաքը լքում են բազմաթիվ մարդիկ, շատերը վնասվում են։ Մարոկկացի պատմաբան Ահմադ իբն Խալիդ ալ-Նասիրին իսպանական ռմբակոծություններն ու թալանը ներկայացնում են հետևյալ կերպ․


== Պատերազմի ավարտ ==
Տետուանի ճակատամարտից հետո իսպանացիների հաղթանակն անխուսափելի էր։ Բրիտանական կողմը ճնշում էր գործադրում թե՛ մարոկկացիների, թե՛ իսպանացիների նկատմամբ՝ խաղաղություն հաստատելու պահանջով։ Հաղթանակած Իսպանիան հայտարարում է, որ կայսերական բանակն իր առաջխաղացումը կկասեցնի միայն 100 միլիոն պասետա ռազմատուգանքի վճարումից հետո։
Շուտով բրիտանացիները վճարում են ռեպարացիայի մի մասը, իսկ մինչև գումարի լրիվ մարումը իսպանական ուժերը զբաղեցնում են Տեուտան։ Շուտով իսպանական արքունիքը մաքսային գործակալներ է ուղարկում Մարոկկոյի նավահանգիստներ՝ առևտրային եկամուտները որպես փոխհատուցում գանձելու նպատակով։


== Տես նաև ==
Իսպանա-ամերիկյան պատերազմ


== Ծանոթագրություններ ==
Ռուդո (համայնք)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ռուդո (այլ կիրառումներ)Ռուդո համայնք (սերբ.՝ Општина Рудо), համայնք Բոսնիա և Հերցեգովինայի Սերբական Հանրապետություն վարչական կազմավորման հարավարևելյան հատվածում։ Վարչական կենտրոնը համարվում է Ռուդո քաղաքը։ Արևելյքում և հարավում սահմանակցում է Սերբիայի հետ։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2013 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ համայնքի բնակչությունը կազմում է 28nbsp;834 մարդ։

Համայնքի բնակչության էթնիկ խումբը՝


== Բնակավայրեր ==
Համայնքի կազմի մեջ են մտնում 89 բնակավայրեր, որոնց թվում է Ռուդո քաղաքը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Կալինովիկ համայնքի պաշտոնական կայքէջը
Գառնակերյանի տուն (Դոնի Ռոստով)

Գառնակերյանի տուն (ռուս.՝ Дом Гарнакерьяна), տուն Ռուսաստանի Դաշնության Դոնի Ռոստով քաղաքում, որտեղ ապրել են բանաստեղծներ Աշոտ Գառնակերյանը, Ալեքսանդր Օլենիչ-Գնենենկոն և գրող Գեորգի Շոլոխով-Սինյավսկին։
Հասցեն՝ Դոնի Ռոստով, Պուշկինի փողոց, 78։


== Պատմություն ==
Տունը գտնվում է Դոնի Ռոստով քաղաքի կենտրոնում՝ Պուշկինի փողոց, 78 հասցեում։ Կառուցվել է 1960 թվականին։ Այս տանը տարբեր ժամանակներում ապրել են բանաստեղծներ Աշոտ Գառնակերյանը (1960-1977)՝ Դոնի երկրամասին նվիրված բանաստեղծությունների հեղինակ, Ալեքսանդր Օլենիչ-Գնենենկոն (1960-1963)՝ մանկական բանաստեղծությունների հեղինակ, բնապատկերային քնարերգության վարպետ, և գրող Գեորգի Շոլոխով-Սինյավսկին (1960-1967)՝ Ռոստովում խորհրդային գրականության հիմնադիրներից մեկը։
Բանաստեղծ Ալեքսանդր Օլենիչ-Գնենենկոն ապրել է երկրորդ հարկում՝ 3-րդ բնակարան, 4-րդ բնակարանում ապրել է բանաստեղծ  Աշոտ Գառնակերյանը, իսկ երրորդ հարկի 6-րդ բնակարանում բնակվել է գրող Գեորգի Շոլոխով-Սինյավսկին։ Բոլոր աշխատասենյակների պատուհանները եղել են հարավային կողմում։
Բանաստեղծների աշխատասենյակների հուշային նկարագիրը չի պահպանվել, նախկին տեսքն ունի միայն գրող Գեորգի Շոլոխով-Սինյավսկու աշխատասենյակը։
1967 թվականին շենքի պատին փակցվել է հուշատախտակ, որի վրա գրված է. 

Նույն տեղում 1971 թվականին փակցվել է երկրորդ հուշատախտակը, որի վրա փորագրված է.

1978 թվականին փակցվել է երրորդ հուշատախտակը՝ հետևյալ տեքստով.

Բանաստեղծ Ա. Գառնակերյանի հուշատախտակի վերևում տեղադրվել է հարթաքանդակ։


== Ճարտարապետություն ==
Տունը չորսհարկանի է, կառուցված է աղյուսից՝ բարձր ցոկոլի վրա։ Շենքի ճակատի ճարտարապետագեղարվեստական նկարագիրը որոշել է ուղղանկյունաձև պատուհանատեղերի և 2-րդից 4-րդ հարկերի պատշգամբների ռիթմը։ Առկա են միջհարկային քիվ, ծոփորի վրա՝ բաց գույնի աղյուսից երկրաչափական նախշ։ Տան աջ մասում կա կամար, որը տանում է դեպի բակ, ձախից կցակառուցված հարևան շենքի հետ արանքում ևս մետաղյա ճաղավանդակով կամար է, որը տանում է դեպի տան ներքին բակ։ Շենքն ունի նկուղային տարածքներ։
Շինության հատակագիծն ուղղանկյունաձև է։ Նրա կոմպոզիցիոն առանցքը բնակարանների երկկողմ տեղաբաշխմամբ աստիճանավանդակն է։


== Գրականություն ==
Гегузин И. Страницы ростовской летописи. - Ростов-н/Д., 1983. - С. 151 - 155, 158 - 160.
Писатели Дона. Библиографический указатель. - Ростов-н/Д, 1986.- С. 77 - 81, 244 - 245, 387


== Արտաքին հղումներ ==
Դոնի Ռոստով
Գառնակերյան Աշոտ Գեորգիի


== Ծանոթագրություններ ==
Ատաստե

Ատաստե (էստ․՝ Ataste), գյուղ Էստոնիայի Յարվամաա նահանգի Կառեդա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 23 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Կուուցի

Կուուցի (էստ․՝ Kuutsi), գյուղ Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Մինիստե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 78 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Տավոդոկ կիրճ

Տավոդոկ կիրճ (ռուս.՝ Падь Таводок), գետ Կամչատկա թերակղզի Ռուսաստանում։ Թափվում է Մեծ Շապինա գետից՝ ձախ ափին 146 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 20 կմ է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիր Կոլսկի ավազանային շրջանին։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը -19070000112120000014014


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Փոքր Պշիշ

Փոքր Պշիշ (ռուս.՝ Малый Пшиш), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կրասնոդարի երկրամասում։ Գետաբերանը տեղակայված է Պշիշ գետի աջ ափին՝ 258 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 10 կմ է, ավազանի տարածքը 40,6 կմ2։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Կուբանի ավազանային շրջանին, ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պշիշ, ենթաավազանը՝ բացակայում է։ Գետի գետային ավազանը՝ Կուբան։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 06020001212108100005133
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 108100513
Ավազանի կոդը - 06.02.00.012
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 08
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 1


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Բարտալոմեո Վենետո

Բարտալոմեո Վենետո (իտալերեն՝ Bartolomeo Veneto, անհայտ, Հյուսիսային Իտալիա, Իտալիա - 1555, Թուրին, Սավոյայի դքսություն), Վերածննդի դարաշրջանի իտալացի նկարիչ։


== Կենսագրություն և ստեղծագործություն ==
Բարտոլոմո Վենետոյի ծագման մասին քիչ տեղեկություններ կան։ Նկարիչը իր հայտնի նկարներից առաջինի՝  «Մարիամը մանկան հետ» նկարի վրա ստորագրել է 1502 թվականի ապրիլի 9-ին՝ «կես վենետիկցի, կիս կրեմոնցի»։ Աշխատել է հիմնականում Վենետիկում և Լոմբարդիայում։: Ըստ որոշ տեղեկությունների, ծնվել է Կրեմոնայի կամ Բերգամոյի տարածքում։ Բերգամոյում նա ուսումնասիրել է դիմանկարչություն և այդ բնագավառում հասել է ուշագրավ հմտության։
Վենետոն իր վաղ ստեղծագործական շրջանում ստեղծել է գրեթե բացառապես կրոնական թեմաներով կտավներ Վենետիկյան դպրոցի ոճով։ Ջովաննի Բելլինիի և Անտոնելլո դա Մեսինայի արվեստը առանձնահատուկ ազդեցություն է ունեցել Վենետոյի նկարչության վրա։ Հետագա ժամանակահատվածում, ինչպես մի շարք այլ վենետիկցի նկարիչներ (Մարկո Մարցիալե, Յակոպո դե Բարբարի, Բենեդետտո Դիանա), Վենետոն շատ գաղափարներ է վերցրել Ալբրեխտ Դյուրերից։ Սկզբնական շրջանում Վենետոյի նկարներում պատկերների և առարկաների ուրվագծերը պարզ և կոպիտ են՝ Ալվիզ Վիվարինիի ոճով։ Միայն Ֆերարայում և Միլանում մնալուց և Լոմբարդիայի գեղանկարչական դպրոցի հետ ծանոթությունից հետո այն, ինչ պատկերված է նրա ստեղծագործություններում, դառնում է փափուկ, կլորացվում և մոտենում է Լեոնարդո դա Վինչիի տեսլականին։ Ֆերարայում և նրա շրջակայքում Վենետոն պատվեների հիման վրա նկարել է դ'Էստե դքսական ընտանիքի որոշ ներկայացուցիչների դիմանկարներ։ Աշխատել է նաև Պադովայում։
Վենետիկից հեռանալուց հետո Վենետոն առաջին տարիներին աստիճանաբար հեռացել է վենետիկյան ոճի նորմերից և ավելի ու ավելի է ենթարկվել Հյուսիսային Վերածննդի դարաշրջանի ներկայացուցիչների (Դյուրեր, Լուկաս վան Լեյդեն) ազդեցությանը։ Հետո նրա ստեղծագործություններում գերակշռում է Լեոնարդո դա Վինչիի դպրոցի ազդեցությունը։ Նկարչի կյանքի վերջին տարիներին նրա դիմանկարներում հեշտ է ճանաչել բրեշիանյան ոճը, հատկապես Ալեսանդրո Մորետտոյի և Ջովաննի Սավոլդոյի ազդեցությունը։ Վենետոյի արժանիքներից մեկն այն հմտությունն է, որի շնորհիվ նա իր ստեղծագործություններում զուգորդել է Հյուսիսային և Իտալիայի Վերածննդի դարաշրջանի նվաճումները։
Բարտոլոմեո Վենետոն մահացել է ենթադրաբար 1530/1531 թվականին։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		
		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Kindlers Malereilexikon. — Z.: Kindler Verlag AG, 1964—1971.
Ստամնոս

Ստամնոս (հին հունարեն՝ στάμνος), ամֆորայի նմանվող կավե կլորավուն անոթ, որ պատրաստվել է Հին Հունաստանում մ. թ. ա. 6-րդ դարի վերջից մինչև 5-րդ դարի վերջը, իսկ Էտրուրիայում՝ մինչև 4-րդ դար։


== Ընդհանուր տեղեկություններ ==
Ունեցել է լայն բացվածքով բերան, ցածրիկ բուկ, բերանին հավասարվող երկու հորիզոնական կանթ, կարճ տոտիկ։ Պեղումների արդյունքում հայտնաբերվել են կափարիչ կրող ստամնոսներ, ինչը վկայում է, որ դրանք, ինչպես և ամֆորաները, օգտագործվել են գինի, ձեթ և այլ հեղուկներ պահելու նպատակով։ Մատենագրության մեջ առկա հիշատակումները և որոշ հին պատկերազարդումներ վկայում են, որ ստամնոսները, կրետերների պես, գործածվել են նաև խնջույքներում գինի մատռվակելու համար։ Մատենագրական հիշատակումներից կարելի է եզրակացնել նաև, որ ստամնոս եզրույթը գործածվել է ավել լայն իմաստով ևս՝ նշանակելով մեծ անոթ ընդհանրապես։
Ստամնոսները՝ որպես խեցեղենի յուրահատուկ տեսակ, առաջին անգամ ի հայտ են եկել արխայիկ դարաշրջանում, Լակոնիայում և Էտրուրիայում։ Աթենքում դրանք հայտնվել են մ. թ. ա. մոտավորապես 530 թվականին և պատրաստվել են բացառապես Էտրուրիա վաճառքի արտահանելու նպատակով։
Պատկերազարդումներում  ստամնոսները, որպես կանոն, հանդիպում են կարմրաֆիգուր խեցեղենի վրա, հատկապես՝ Դիոնիսոս աստծու պատվին կանանց կազմակերպած տոնակատարությունների տեսարաններում։ Այդ պատճառով էլ դրանք անվանվել են նաև լենեյական սկիհներ։ Հնագիտական և արվեստագիտական առումներով թանկարժեք նմուշ է համարվում Օլտոսի նկարազարդած ստամնոսը, որ ներկայումս պահվում է Լոնդոնի Բրիտանական թանգարանում։
Ենթադրվում է, որ ստամնոսները պաշտամունքային արարողությունների ժամանակ չեն օգտագործվել, նկատի առնելով այն հանգամանքը, որ դրանք ատտիկական ծագում չունեն։


== Արտաքին հղումներ ==
Estamno ático de figuras rojas de los museos vaticanos
Stamnos, Perseus Project
Stamnos Archived 2014-08-11 at the Wayback Machine.
Новый энциклопедический словарь изобразительного искусства(չաշխատող հղում)


== Աղբյուրներ ==
Ingeborg Scheibler: Stamnos. Der Neue Pauly (DNP). Band 11, Metzler, Stuttgart 2001, ISBN 3-476-01481-9, Sp. 916 f.
B. B. Shefton: Der Stamnos, Wolfgang Kimmig: Das Kleinaspergle. Studien zu einem Fürstengrabhügel der frühen Latènezeit bei Stuttgart, Stuttgart 1988, S. 104 – 152.
Martin Robertson, The Art of Vase-Painting in Classical Athens, Cambridge, Cambridge University Press, 1992, p. 33, ISBN 0521338816.
Նետաձգությունն ամառային II Օլիմպիական խաղերում — շապելե, 50 մետր

Ամառային II Օլիմպիական խաղերում նետաձգության 50 մետր «Շապելե» դասում տղամարդկանց միջև մրցումներն անցկացվել են մայիսի 27-ից օգոստոսի 14-ը։ Մասնակցել են երեք երկրներից անհայտ քանակությամբ մարզիկներ։ Սկզբում անցկացվել է որակավորման փուլ, որի արդյունքները հայտնի չեն, այնուհետև՝ եզրափակիչը վեց մարզիկների մասնակցությամբ։


== Մեդալակիրներ ==


== Մրցումներ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Խաղերի պաշտոնական արձանագրություն (անգլ.)
Մրցումների արդյունքներ Archived 2011-07-19 at the Wayback Machine. (լեհ.)
(4261) Գեկկո

(4261) Գեկկո (անգլ.՝ Gekko), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1989 թվականի հունվարի 28-ին Յոսիակի Օշիմայի կողմից Գեկկոյում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,791671 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,4733 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,11 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1703,71 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,211304 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,66° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(4261) Գեկկո աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Օլշանա (գյուղ, Նեդրիգայլովի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՕլշանաՕլշանա (ուկրաիներեն՝ Вільшана), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Նեդրիգայլովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Օլշանա գյուղում բնակվում էր 2 235 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Աֆրիկյան քաղաքակրթությունների թանգարան

Աֆրիկյան քաղաքակրթությունների թանգարան (ֆր.՝ Musée des civilisations noires), պետական պատմական թանգարան Դակարում՝ Սենեգալում։ Բացվել է 2018 թվականի դեկտեմբերի 6-ին։ Որպես թանգարանի ստեղծման նախաձեռնող հանդես է եկել նախագահ Լեոպոլդ Սեդար Սենգորը։ Թանգարանի էքսպոզիցիան, որը ներառում է ավելի քան 18 000 ցուցանմուշ, նվիրված է աֆրիկյան ժողովուրդների պատմությանն ու մշակույթին։


== Պատմություն ==
Աֆրիկյան մշակույթին նվիրված թանգարանի ստեղծումը առաջարկել է սենեգալցի բանաստեղծ և քաղաքական գործիչ Լեոպոլդ Սեդար Սենգորը՝ 1966 թվականին Աֆրիկյան արվեստի համաշխարհային փառատոնի ժամանակ։ 1970-ական թվականներին նախագծի իրականացմանը խանգարել է ճգնաժամը։ 2009 թվականին Սենեգալի նախագահ Աբդուլայ Վադը հայտարարել է նախագծի թարմացման մասին և 2011 թվականի դեկտեմբերի 20-ին դրել է թանգարանի ապագա շենքի հիմնաքարը։ Քաղաքական անկայունության պատճառով երկրում շինարարական աշխատանքները շարունակվել են 2013 թվականի դեկտեմբերին և ավարտվել են 2015 թվականի դեկտեմբերին։
Նախագծի իրականացման համար ծախսվել է մոտ 30 միլիոն եվրո, որը Սենեգալին տրամադրել է ՉԺՀ-ն։ Թանգարանի շինարարությունը իրականացրել է չինական Shanghai Construction Group[en] ընկերությունը։ Աշխատանքների ավարտի մասին պաշտոնապես հայտարարվել է 2016 թվականի հունվարի 26-ին՝ Սենեգալի մշակույթի և կապի նախարար Մբագնիկա Նդիայե և Չինաստանի առևտրի փոխնախարար Ցյան Կեմինի ներկայությամբ։
Թանգարանը բացվել է 2018 թվականի դեկտեմբերի 6-ին նախագահ Մակի Սալլի կողմից Կամորյան կղզիների նախագահ Ազալի Ասումանիի և Չինաստանի մշակույթի նախարար Լո Զուգատայի ներկայությամբ։ Թանգարանի առաջին տնօրենն է դարձել սենեգալցի հնագետ Համադի Բաքումը։


== Շենք ==
Թանգարանի հատակագիծը ստեղծելիս ճարտարապետները որպես նմուշ վերցրել են Կազամանսում գտնվող իմպլուվիումը։ Թանգարանը զբաղեցնում է  13785 մ2 մակերես և ունի 4 մակարդակ։ Բացի ցուցահանդեսային սրահներից, թանգարանում կա համերգների սրահ, 150 տեղանոց հանդիսությունների սրահ, ցուցահանդեսային ստուդիա, բազմագործառութային և պահեստային շինություններ։


== Հավաքածու ==
Թանգարանի հավաքածուի մեջ են տնում մոտ 18 000 ցուցանմուշ։ Հավաքածուները, բացի պատմականից, ներառում են ժամանակակից աֆրիկյան նկարիչների և քանդակագործների, նաև աֆրիկյան մշակույթով ներշնչված հեղինակների ստեղծագործությունները։ Թանգարանի մուտքի մոտ այցելուներին դիմավորում է բաոբաբի հսկայական քանդակը, որի հեղինակը հայիթցի նկարիչ Էդուարդ Դյուվալ-Կարյենն է։ Թանգարանի ղեկավարությունը Սենեգալից գաղութային շրջան տեղափոխված գեղարվեստական արժեքների վերականգնման քաղաքականություն է վարում։ Նման առարկաներից է 18-րդ դարի զորահրամանատար էլ Հաջ Օմարի սուրը և սուֆիզտական եղբայրության անդամ Թիջանիան, որն այժմ պահվում է Փարիզի բանակի թանգարանում։


== Ծանոթագրություններ ==
Ռյասնոե (գյուղ, Կրասնոպոլիեի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՌյասնոեՌյասնոե (ուկրաիներեն՝ Рясне), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Կրասնոպոլիեի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1670 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Ռյասնոե գյուղում բնակվում էր 825 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Արդոստ (գետ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Արդոստ (այլ կիրառումներ)Արդոստ, գետ Վերին Բասենում, Արաքսի ավազանում, նրա ձախակողմյան վտակը։ Սկսվում է մի քանի ակունքներով և մայր գետին է միանում Արդոստ գյուղով անցնելով, նրանից ոչ հեռու։


== Ծանոթագրություններ ==
(2922) Դիկանկա

(2922) Դիկանկա (անգլ.՝ Dikanʹka), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1976 թվականի ապրիլի 1-ին Նիկոլայ Չեռնիխի կողմից Նաուչնիում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,372106 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0327 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,7115 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1334,44 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,269776 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,98° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(2922) Դիկանկա աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Վասիլե Ալեքսանդրի

Ալեքսանդրի Վասիլե (ռումիներեն՝ Vasile Alecsandri, հուլիսի 21 (օգոստոսի 2), 1821, Բակեու, Մոլդովական իշխանություն - օգոստոսի 22 (սեպտեմբերի 3), 1890[…], Mircești, Յասի շրջան, Ռումինիա), մոլդավյան և ռումինացի գրող, թատերագիր, բանահավաք, հրապարակախոս, Յասսիի թատրոնի հիմնադիր։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է հուլիսի 21-ին, Բակեուում։ Հավաքել է ժողովրդական երգեր և բալլադներ, նրանց ազդեցությամբ գրել «Դոյնաներ» (1843-1853) բանաստեղծությունների շարքը; Ալեքսանդրի թատրոնը համարել է ժողովրդին դեմոկրատական ոգով դաստիարակելու դպրոց։


== Ստեղծագործություններ ==
Գրել է «Սադագուրցի Յորգուն» (1844), «Յասսը կառնավալի ժամանակ», «Կիրիցան գավառում» (1852) կատակերգությունները։ «Մեր մարտիկները» բանաստեղծությունների գիրքը նվիրված է թուրքական լծի դեմ ռումին ժողովրդի պայքարին (1877-1878)։ Հայտնի են նաև Ալեքսանդրիի պատմական դրամաները, հատկապես՝ «Դեսպոտ իշխանը» (ներկայացվել է 1879 թվականին հրատարակվել է 1880 թվականին), «Բլանդուզիայի աղբյուրը» և «Օվիդիուս»-ը։
Ալեքսանդրը կապեր է ունեցել հայերի հետ, որպես «Ժունիմեա» գրական ընկերության անդամ ընկերակցել հայազգի մտավորականներին։ Մահացել է օգոստոսի 22-ին, Միրչեշտում։


== Ծանոթագրություններ ==
Բլագոդատնոե (գյուղ, Վալկիի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԲլագոդատնոեԲլագոդատնոե (ուկրաիներեն՝ Благодатне), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Վալկիի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Կիրիյակովշչինա։ Հիմնադրվել է 1825 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Բլագոդատնոե գյուղում բնակվում էր 547 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 16,85 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 32,46 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Պարուրագծեր

Պարուրագծեր, հարթ կորեր, որոնք անվերջ անգամ շրջանցում են տրված Օ կետը (Պարուրագծերի բևեռ)՝ ամեն անգամ մոտենալով կամ հեռանալով նրանից։
Եթե M կետը հաստատուն արագությամբ շարժվում է որևէ ON ուղղով, իսկ ON ուղիղը հաստատուն անկյունային արագությամբ պտտվում է Օ կետի շուրջը, ապա կետի հետագիծը արքիմեդյան պարուրագիծն է, որի հավասարումն (բևեռային կոորդինատներով) է՝

  
  
    
      
        ρ
        =
        α
        φ
        ,
        
        
      
    
    {\displaystyle \rho =\alpha \varphi ,\,\!}
  Եթե M կետը շարժվում է Օ կետի շուրջը հաստատուն անկյունային արագությամբ պտտվող ON ուղղի վրայով |OM| հեռավորությանը համեմատական արագությամբ, ապա նրա հետագիծը, այսպես կոչված, լոգարիթմական պարուրագիծն է, որի բևեռային հավասարումն է՝

  
    
      
        ρ
        =
        a
        
          e
          
            b
            θ
          
        
        
      
    
    {\displaystyle \rho =ae^{b\theta }\,}
  Լոգարիթմական պարուրագծի կամայական կետում տարված շոշափողի և այդ կետը բևեռի հետ միացնող ուղղի կազմած անկյունը (a) հաստատուն է, ընդ որում՝ 
  
    
      
        
          c
          t
          g
        
        
        α
        =
        k
      
    
    {\displaystyle \mathrm {ctg} \,\alpha =k}
  ։ Այսպես կոչված հիպերբոլական պարուրագծի և պարաբոլական պարուրագծի

  
    
      
        ρ
        =
        
          
            a
            φ
          
        
        .
        
        
      
    
    {\displaystyle \rho ={\frac {a}{\varphi }}.\,\!}
  անվանումների պատճառը՝ այդ կորերի բևեռային հավասարումների նմանությունն է հիպերբոլի և պարաբոլի հավասարումներին՝ դեկարտյան կոորդինատական համակարգում։ Վերոնշյալ և այլ Պարագծերի բազմաթիվ երկրաչափական հատկություններ լայն կիրառություններ ունեն տեխնիկայում։
Փոքր Իլգումեն

Փոքր Իլգումեն (ռուս.՝ Малая Ильгумень), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Ալթայի երկրամասում, Ալթայի Հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Ուրսուլ գետի աջ ափով՝ 17 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 36 կմ է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերխնեոբսկոմի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Օբ գետն է, գետի ենթաավազանը Բիա և Կատուն գետերն են։ Գետի գետային ավազանը (Վերին) Օբ գետն է՝ մինչև Իրտիշի հետ միախառնման կետը։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության
Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 13010100312115100006381
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 115100638
Ավազանի կոդը - 13.01.01.003
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 15
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 1


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Սերգեևկա (գյուղ, Լոզովայայի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՍերգեևկաՍերգեևկա (ուկրաիներեն՝ Сергіївка), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Լոզովայայի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1914 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Սերգեևկա գյուղում բնակվում էր 26 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,06 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 433,33 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ստերեոսկոպիկ լուսանկարահանման ապարատ

Ստերեոսկոպիկ լուսանկարման ապարատ, լուսանկարչական ապարատ նույն օբյեկտի երկու լուսանկարների միաժամանակ ստացման համար, որոնք կազմում են ստերեոզույգ։ Հանդերձված է երկու միանման օբյեկտիվներով, որոնք տեղադրված են միմյանցից 65 մմ հեռավորության վրա (մարդու աչքերի բիբերի միջև եղած հեռավորությունը, այսպես կոչված, աչքի ստերեոբազիսը)։
Այսպիսի ապարատներ օգտագործում են ֆիլմերում եռաչափ պատկեր ստանալու համար։ Այս սարքը առաջին անգամ հայտնաբերել է Իվան Ալեքսանդրը։ Այս սարքերը օգտագործում են մեքենաներում օբյեկտների միջև հեռավորությունը որոշելու համար։
Վասիլի Քաթանյան

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Վասիլի Քաթանյան (այլ կիրառումներ)Վասիլի Քաթանյան (ռուս.՝ Василий Абгарович Катанян, ապրիլի 15, 1902(1902-04-15), Մոսկվա, Ռուսական կայսրություն - փետրվարի 15, 1980(1980-02-15), Մոսկվա, ԽՍՀՄ), հայազգի ռուսալեզու գրականագետ, դրամատուրգ, ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1938 թվականից։
Խորհրդային վավերագրական կինոռեժիսոր Վասիլի Քաթանյանի հայրը։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է Մոսկվայում, նշանավոր բժիշկ Աբգար Քաթանյանի ընտանիքում։ 1920 թվականին ավարտել է Թբիլիսիի գիմնազիան, այնուհետև սովորել է Թբիլիսիի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի տնտեսագիտական ֆակուլտետում։ 1921 թվականին աշխատել է Թբիլիսիի Կովրոստայի խմբագրությունում և Վրաստանի լուսժողկոմատում։ 1923-1927 թվականներին եղել է Զակկնիգա հրատարակչության տնօրենի տեղակալ։
1927 թվականին տեղափոխվել է Մոսկվա և աշխատել տարբեր խմբագրություններում։ «Նոր Լեֆ» ամսագրում աշխատել է Վլադիմիր Մայակովսկու հետ, մտերմացել նրա հետ, դարձել Մայակովսկու ամենաճանաչված կենսագիրը, նրա երկերի հմուտ ու բարեխիղճ մեկնաբանը։ Նրա անմիջական մասնակցությամբ լույս է տեսել Վ. Մայակովսկու երկերի առաջին լիակատար ժողովածուն (1934-1939)։ Քաթանյանը գիտական ծանոթագրություններով է օժտել այդ առաջին լիակատար ժողովածուի բոլոր վեց հատորները։ Նույն գործուն մասնակցությունը նա ցուցաբերել է նաև Մայակովսկու երկերի լիակատար ժողովածուի երկրորդ հրատարակության ժամանակ (1939-1949)։ Բացի այդ նրա խմբագրությամբ են լույս տեսել Մայակովսկու մի շարք գրքեր։
Վասիլի Քաթանյանի նշանավոր երկը «Վ. Մայակովսկու կյանքի ու ստեղծագործության տարեգրությունը» գիրքն է, որը բանաստեղծի կյանքի ամենահանգամանալից վավերագիրն է։ Այդ գիրքը ռուսերեն լույս է տեսել հինգ անգամ (1986 թ.-ի տվյալներով), թարգմանվել է նաև իտալերեն։
Վ. Քաթանյանը գրել է նաև պիեսներ և կինոսցենարներ։ Նրա որդին՝ Վասիլի Վասիլիի Քաթանյանը կինոռեժիսոր է, լենինյան մրցանակի դափնեկիր։ Վասիլի Աբգարի Քաթանյանը մահացել է Մոսկվայում։


== Պարգևներ ==
«Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ Անձնվեր աշխատանքի համար» մեդալ


== Ընտանիք ==
Առաջին կինը եղել է Մարիա Պետրովնա Սինելնիկովան (1906-1987)։ 1922 թվականին ամուսնացել է Գալինա Դմիտրիևնա Կլեպացկայայի հետ (1904-1991)։ 1937 թվականից մինչև կյանքի վերջը եղե է Լիլիա Բրիկի ամուսինը (ամուսնությունը պաշտոնապես գրանցել են 1956 թվականին)։
Որդին՝ Վասիլի Քաթանյանը, կինոռեժիսոր, գրող է։


== Ծանոթագրություններ ==
Շերշնևկա (գյուղ, Լուբնիի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Շերշնևկա (այլ կիրառումներ)Շերշնևկա (ուկրաիներեն՝ Шершнівка), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Լուբնիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Շերշնևկա գյուղում բնակվում էր 602 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Կապիլիա դել Սաուսե

Կապիլիա դել Սաուսե (իսպ.՝ Capilla del Sauce), փոքր քաղաք Ուրուգվայի կենտրոնական մասում՝ Ֆլորիդա դեպարտամենտի հյուսիսում։ Մոտակա համեմատաբար խոշոր բնակավայրից՝ Սարանդի դել Յի քաղաքից գտնվում է 18 կիլոմետր հեռավորության վրա (դեպի հարավ ուղղությամբ)։ Բացարձակ բարձրությունը ծովի մակերևույթից 126 մետր է։


== Պատմություն ==
Բնակավայրը 1924 թվականի մայիսի 26-ին ստացել է Pueblo-ի (գյուղի) կարգավիճակ։ 1956 թվականի հուլիսի 5-ին բնակավայրի կարգավիճակը բարձրացվել է, հասցվել Villa-ի (փոքր քաղաքի) աստիճանի։


== Բնակչություն ==
2011 թվականի մարդահամարի տվյալներով Կապիլիա դել Սաուսեում ապրում էր 835 մարդ.

Աղբյուրը՝ Instituto Nacional de Estadística de Uruguay


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Карта Капилья-дель-Саусе»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-12-29-ին։ Վերցված է 2021-01-08  |accessdate=2012-10-31|lang=es|archiveurl=
Մինիմալ երաժշտություն

Մինիմալ երաժշտություն, ժամանակակից երաժշտության ուղղություն, որը հայտնվել է Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում՝ 20-րդ դարի երկրորդ կեսին։


=== Բնութագիր ===
Ամերիկայի երաժշտության պատմության մեջ այս երաժշտությունը շատ կարևոր և մեծ դեր է խաղացել, հանդիսանալով այս երկրի դասական երաժշտության ուղղություններից մեկը։ Առաջին մինիմալիստներ են Թերի Ռաիլին, Ստիվեն Ռաիխը, Ֆիլիպ Գլասը և Ջոն Ադամսը։ Այս ուղղության առաջին ստեղծագործությունը համարվում է Թերի Ռաիլիի "Դո-ի մեջ" գործը։ Մինիմալ երաժշտությունը օգտագործում է կրկնվող երաժշտության էլեմենտները։ Հոգևոր և ֆոլկլոր երաժշտությունները նույնպես ունեն շատ մեծ դեր այս ուղղության համար։ Երաժշտությունը հիմնված է որևէ երաժշտական փոքր մոտիվի վրա։ Այդ փոքր մոտիվի վրա էլ հենց կառուցվում է բուն երաժշտությունը։ Փոքր մոտիվը կրկնվող բասի դեր է տանում։ Մինիմալ երաժշտությունը կարող է որպես հիմք ունենալ սիմֆոնիան կամ լարային կվարտետը։ 20-րդ դարի երկրորդ կեսին Եվրոպայում իշխում էր սերիալիստ երաժշտությունը որի հիմնադիրը համարվում էր Առնոլդ Շյոնբերգը։ Շյոնբերգի մահվանից հետո նրա երաժշտական ավանդույթները շարունակեցին Կարլհայնց Շտոքհաուզերը, Պիեռ Շաֆֆերը, Պիեռ Բուլեզը և այլք։ Մինիմալ երաժշտությունը տարբերվում է սերիալիստ երաժշտությունից նրանով, որ այն տոնալ է։ Սերիալիստ երաժշտության մեջ ընդհանրապես գոյություն չունեն տոնիկան, սուբդոմինանտան և դոմինանտան։ Սա մի երաժշտության տիպ է, որը չունի հիմնական տոնայնություն։ Իսկ Մինիմալ երաժշտությունը վերադառնում է 19-րդ դարի երաժշտական ավանդույ̕թներին՝ օգտագործելով նաև մոդալ երաժշտությունը։ Մինամալ երաժշտությունը շատ ռիթմիկ է։ Հաճախ այս երաժշտությունը անվանվում է նաև հիպնոտիկ երաժշտություն։ Առաջին անգամ մինիմալ երաժշտության փորձեր է արել Էրիկ Սատին։ Նրա երաժշտությունը հիմք է հանդիսացել 20-րդ դարի մինիմալիստների համար։ Այս երաժշտությունը իր տարածումն է գտել նաև աշխարհի այլ մասերում, բայց իր հայրենիքը համարվում է Ամերիկան։ Օգտագործվում են տարբեր ազգերի ազգային երաժշտություններ և շատ ազգային գործիքներ։ 
Կարող են իրար հետ համատեղել մի քանի գործիք, որոնք իրար հետ կամված չեն՝ օրինակ համատեղել դասական գործիքները ազգային որևէ գործիքի հետ։ Գոյություն ունեն բազմաթին երաժշտական խմբեր, որոնք կատարում են մինիմալ երաժշտություն։
Այս երաժշտությունը շատ մեծ քննադատության է արժանացել և մի քանի երաժշտական քննադատներ կրկնողության կարևորությունը համարել են կոմպոզիցիայի վախճանը։
Ակ (այլ կիրառումներ)

Ակ, կարող է վերաբերել՝

Ակ - լեռ Արևմտյան Հայաստանում, Ճորոխի ավազանում
Ակ - լեռնագագաթ Անտիսավրոսյան լեռնաշղթայում, Սեբաստիայի նահանգում
Աքորիի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Լոռու մարզ)

Այս հոդվածը ներկայացնում է Լոռու մարզի Աքորի գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը, որը 2002 թ․ հաստատվել է Հայաստանի կառավարության կողմից։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 45 հուշարձան (13 միավոր)։

 


== Տես նաև ==
Հայաստանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==
Բուջակ Իլիջասի

Բուջակ Իլիջասի, Պուջագ Ըլըջասը, հանքային աղբյուրներ Կիլիկիայում, նրա արևելյան կողմում, Պիռամոս գետի ափին։


== Ծանոթագրություններ ==
Տատյանա Դանիլյանց

Տատյանա Սերգեյի Դանիլյանց (1971, 23 օգոստոսի, Բաթնա, Ալժիր), ռուսաստանաբնակ հայ բանաստեղծուհի, կինովավերագրող, լուսանկարիչ, քննադատ։


== Կենսագրություն ==
Տատյանա Դանիլյանցը ծնվել է 1971 թվականին, Ալժիրի Բաթնա քաղաքում, հայ հոր և ռուս մոր ընտանիքում։ Վեց տարեկանում ծնողների հետ տեղափոխվել է Մոսկվա։ Մոսկվայի Սուրիկովի անվան գեղարվեստի ինստիտուտում ստացել է արվեստաբանական կրթություն։ Ավարտել է Մոսկվայի Պետկինոյին կից ռեժիսորական դասընթացները։ 1995 թվականից զբաղվում է Վենետիկի կերպարի արտացոլմամբ վավերագրական կինոյում, լուսանկարչության և բանաստեղծության մեջ։ Հեղինակ է երեք հատորների՝ «Վենետիկություն» (Շուպաշքար, 2005), «Ճերմակը» (Մոսկվա, 2006) և «Վենետիկություն-Venezianita» (2007, Վենետիկ, ռուսերեն և իտալերեն)։
2015 թվականին Հայաստանի ազգային պատկերասրահում բացվել է Տատյանա Դանիլյանցի «Լույսը ներսից» խորագիրը կրող ցուցահանդեսը։ Նախագիծն իր մեջ ընդգրկում է նկարչուհու միաժամանակ երկու հեղինակային ցուցադրություն՝ «Վենետիկ. ջրի երեսին» և «Anima Russa» (ռուսական հոգի) ֆոտոցուցահանդես, որոնց մեջ մեկտեղվել են գեղարվեստական լուսանկարը և մուրանյան ապակուց քանդակը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Հղումներ ==
Տատյանա Դանիլյանց
Սալումյաե

Սալումյաե (էստ․՝ Salumäe), գյուղ Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Անիյա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 52 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Բառիկա

Բառիկա (իսպ.՝  Barrica), քաղաք և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում, մտնում է Բիսկայա նահանգի մեջ։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Ուրիբե շրջանում։ Բնակչությունը 1487 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Տարածքը 7,36 կմ² է։ Քաղաքը պրովինցիայի վարչական շրջանից հեռու է 23 կմ։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական էջ
Պատառ (Լազիստանի գավառ)

Պատառ, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Լազիստանի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն


== Տես նաև ==
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն
Պորտապար

Պորտապար (արաբերեն` رقص شرقي, անգլերեն` belly dance), արևելյան պարատեսակ, որը տարածված է Միջին Արևելքում և արաբական երկրներում։ Պորտապարի յուրահատկությունը մարմնի պլաստիկ շարժումներն են։


== Ծագումը ==
Պորտապարի ծագումը շատ կողմերով պարուրված է Արևելքի մասին պատմող միֆերով (արևելքի գեղեցկուհիներ, հարեմներ, հարճեր և այլն), որը վերածնվել է 20-րդ դարում, սինթետիկ պարային տեխնիկայի հիման վրա՝ 19-20-րդ դարերի եվրոպական կաբարե, գնչուական պարեր (10-րդ դարում Հնդկաստանից թափանցած Եգիպտոս) և տեղական արաբական պարային ավանդույթներ (կոնքերի ռիթմիկ շարժումներ), որոնք մոռացվել էին իսլամի բազմադարյա տիրապետության օրոք։ Պորտապարի ժամանակակից ծագման վերաբերյալ միակ հիմնական փաստարկն այն է, որ արաբական ժողովրդական պարերն ունեին խմբակային բնույթ, իսկ իսլամի պարտադրած հանդերձանքը անհամատեղելի է պորտապարուհու հանդերձանքի հետ։ Ամեն դեպքում, Մերձավոր Արևելքում մինչարաբական ժամանակաշրջանը, գոյություն ուներ պարային մշակույթ, որի մասին վկայություններ կան նաև Աստվածաշնչում։


== Պատմական ակնարկ ==
Արևելյան պարերի առաջին շոուն ցուցադրվել է 1889 թ-ին՝ Փարիզում։ 1926 թ-ին լիբանանյան դերասանուհի և պարուհի Բադիա Մասաբնին Կահիրեում այն ժամանակվա եվրոպական կաբարեների օրինակով բացեց «Opera Casino» անունով գիշերային ակումբ։ Համարվում է, որ նա է ստեղծել պորտապարը իր դասական տեսքով՝ համեմելով եվրոպական մենապարը արևելյան կոլորիտով։ Բադիա Մասաբնին պարի մեջ մտցրեց ձեռքերի օձաձև շարժումները։ Նրա աշակերտուհիներից շատերը դարձել են արևելյան պարերի լեգենդար աստղեր՝ Սամիա Գամալ, Տահիա Կարիոկա և այլն։ Նրանցից առաջինը պորտապարն սկսեց պարել բարձրակրունկ կոշիկներով, իսկ երկրորդը պորտապարի մեջ մտցրեց լատինաամերիկյան ռիթմեր։ Պորտապարի զարգացման գործում մեծ ներդրում է ունեցել Մահմուդ Ռեդան, ով հիմնադրել է իր խումբը և բեմադրել բազմաթիվ հիասքանչ պարեր և պարային ոճեր ու ուղղություններ։ Նրա խմբից ծնունդ են առել բազմաթիվ հայտնի աստղեր։


== Ծանոթագրություններ ==
Լուսյեն Ագումե

Լուսյեն Ջեֆերսոն Ագումե (ֆր.՝ Lucien Jefferson Agoumé, փետրվարի 9, 2002(2002-02-09), Յաունդե, Կամերուն), ֆրանսիացի պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ։ Ներկայումս հանդես է գալիս Ինտեր Միլանի կազմում։ Խաղում է կենտրոնական կիսապաշտպանի դիրքում։


== Ակումբային կարիերա ==


=== Սոշո ===
Ագումեն Սոշոյի ակադեմիայի սան է։ Իր պրոֆեսիոնալ դեբյուտը նշեց 2018 թվականի հոկտեմբերի 19-ին՝ փոխարինման մտնելով Տրուայի դեմ խաղում։ Առաջին հանդիպումը թիմի մեկնարկային կազմում անցկացրեց դեկտեմբերի 22-ին՝ Լորյանի դեմ խաղում։ Սոշոյի առաջին թիմի կազմում Ագումեն անցկացրեց 16 հանդիպում։


=== Ինտեր Միլան ===
2019 թվականի հուլիսի 5-ին Ագումեն 3 տարվա պայմանագիր կնքեց Ինտեր Միլանի հետ։


== Միջազգային կարիերա ==
Ագումեն իրավասու է ներկայացնել Ֆրանսիան ու Կամերունը միջազգային ասպարեզում, և հանդես է եկել Ֆրանսիայի տարբեր տարիքային երիտասարդական հավաքականներում։ 2019 թվականին նա որպես մինչև 17 տարեկանների հավաքականի ավագ մասնակցեց Եվրոպայի առաջնությանը՝ խաղադաշտ դուրս գալով թիմի բոլոր 5 հանդիպումներում և ընդգրկվելով մրցաշարի խորհրդանշական հավաքականում։ Ֆրանսիան հասավ առաջնության կիսաեզրափակիչ, որտեղ 2-1 հաշվով պարտվեց Իտալիային։


== Կարիերայի վիճակագրություն ==


=== Ակումբային վիճակագրություն ===
2019 թվականի օգոստոսի 16-ի դրությամբ


== Նվաճումներ ==


=== Անհատական ===
ՈՒԵՖԱ Եվրոպայի Մ17 առաջնության խորհրդանշական հավաքական. 2019


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ագումեի պաշտոնական Ինստագրամի էջը
Ագումեն transfermarkt-ում
Ագումեն soccerbase.com-ում
Ագումեն WhoScored.com կայքում
Ագումեն Ինտեր Միլանի պաշտոնական կայքում Archived 2020-09-24 at the Wayback Machine.
Ագումեն Լիգա 1-ի պաշտոնական կայքում Archived 2019-04-18 at the Wayback Machine.
Ագումեն ՈՒԵՖԱ-ի պաշտոնական կայքում
Ագումեն Ֆրանսիայի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի կայքում Archived 2019-04-07 at the Wayback Machine.