armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Ալիզարին

Ալիզարին, 1,2-դիօքսիանտրաքինոն, C14H8O4, օրգանական միացություն, բնական ներկանյութ։


== Պատմություն ==
Իբրև այդպիսին օգտագործվել է դեռևս հին դարերում, (նաև՝ Հայաստանում)։ Առաջին ներկանյութն է, որ սինթեզվել է արհեստական ճանապարհով (Կ. Գրեբե և Կ. Լիբերման, 1869)։


== Հատկություններ ==
Նարնջագույն բյուրեղներ են, հալման ջերմաստիճանը՝ 290 °C, եռմանը՝ 430 °C։ Վատ է լուծվում ջրում, լավ՝ քացախաթթվում, բենզոլում և ալկալիների լուծույթներում։
Ալիզարինի խիտ լուծույթը կարմիր է, նոսրը՝ կապտամանուշակագույն։


== Ստացում ==
Արդյունաբերության մեջ ստանում են անտրաքինոնսուլֆաթթուն օքսիդիչի առկայությամբ, կծու կալիումի հետ հալելով։ Ալիզաինը պարունակում են տորոնի արմատները (4,4–6,8% անտրաքինոնային գլյուկոզիդներ)։


== Տորոն ==
Տորոնի մշակումը Եվրոպայում սկսվել է 18-դ դարերի կեսերին, երբ Հ. Ալթունյանը (Ալթըն ժան) նրա սերմերը Անատոլիայից տարել է Ֆրանսիա։ Ալիզարին և այլ բազմաօքսիանտրաքինոններ հայտնի են ալիզարինային ներկանյութեր անունով։ Մի շարք մետաղների հետ ալիզարինի միացությունները վառ գունավորված, կայուն, անլուծելի լաքեր են։


== Կիրառություն ==
Տարածված է վառ կարմիր ալյումինական լաքը, որից պատրաստում են բարձրորակ և կայուն գեղարվեստական ներկեր։ Ալիզարինային ներկանյութերը, որոնք կայուն են օճառի, շփման, լույսի նկատմամբ, օգտագործում են բամբակը, վուշը, բուրդը, մետաքսը ներկելու համար։


== Գրականություն ==
Кнунянц И. Л. и др. т.1 А-Дарзана // Химическая энциклопедия. — М.: Советская энциклопедия, 1988. — 623 с. — 100 000 экз.
Schweppe, H., and Winter, J. "Madder and Alizarin", in Artists’ Pigments. A Handbook of Their History and Characteristics, Vol 3: E.W. Fitzhugh (Ed.) Oxford University Press 1997, p. 109 – 142


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Molecule of the day: Alizarin Archived 2007-05-06 at the Wayback Machine.
Madder lake, Colourlex
Սեմենովո (գյուղ, Բայմակսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՍեմենովոՍեմենովո (ռուս.՝ Семеново, բաշկիրերեն՝ Һәмән), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բայմակսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 337 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Կաժու (ֆուտբոլիստ)

Վանդերսոն դի Ժեզուս Մարտինս (պորտ.՝ Wanderson de Jesus Martins), ավելի հայտնի է որպես Կաժու (պորտ.՝ Caju, հուլիսի 17, 1995(1995-07-17), Իրեսե, Իտամարաժու, Բրազիլիա), բրազիլացի ֆուտբոլիստ, Սանթոս ակումբի ձախ պաշտպան։


== Ակումբային կարիերա ==
Կաժուն «Սանթոս» ակումբի սան է։ 2014 թվականին Էմերսոն Պալմիերիի և Էուգենիո Մենիի հեռացվելուց հետո, նա տեղ է զբաղեցրել թիմի հիմնական կազմում։ Սեպտեմբերի 21-ին «Ֆիգեյրենսե» ակումբի դեմ խաղի ժամանակ, Կաժուն կատարել է իր նորամուտը Բրազիլիայի առաջնության բարձրագույն խմբում ։ 2015 թվականին նա թիմին օգնել է հասնել մինչև Բրազիլիայի գավաթի եզրափակիչ փուլ և հաղթել Պոուլիստայի լիգան։ Նույն թվականի մարտին Կաժուն որոշել էր տեղափոխվել կամ իտալական «Ուդինեզե», կամ էլ իսպանական «Բարսելոնա» ակումբ, սակայն չի լքում իր հարազատ ակումբը և «Սանթոս» ակումբի հետ երկարաձգում պայմանագիրը, մինչև 2019 թվականը։


== Միջազգային կարիրեա ==
2015 թվականին Կաժուն Բրազիլիայի երիտասարդական հավաքականի կազմում մասնակցել է Ուրուգվայում կայացած Հարավային Ամերիհայի երիտասարդական առաջնությանը։ Մրցաշարում նա մասնակցել է Չիլիի, Պերուի, Վենեսուելայի, Կոլումբիայի, Պարագվայի, Արգենտինայի և երկու անգամ էլ Ուրուգվայի երիտասարդական հավաքականների դեմ խաղերին։
Նույն թվականի ամռանը Կաժուն թիմին օգնել է հասնել մինչև Նոր Զելանդիայում կայացած Աշխարհի երիտասարդական առաջնության եզրափակիչ փուլին։ Մրցաշարում նա մասնակցել է Պորտուգալիայի, Սենեգալի և Հյուսիսային Կորեայի երիտասարդական հավաքականների դեմ խաղերին։


== Ձեռքբերումներ ==
Ակումբային
 «Սանթոս»

 Պոուլիստա լիգա — 2015


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ֆուտբոլիստի էջը soccerway.com կայքում(անգլ.)
Santos FC profile
Արագուատինս

Արագուատինս  (պորտ.՝ Araguatins), համայնք Բրազիլիայում՝ Տոկանտինս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Արևմտյան Տոկանտինսի մարզում։ Մտնում է Բիկու դու Պապագայուի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 29 936 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 2 297,3 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 13,03 մարդ/կմ²։


== Պատմություն ==
Քաղաքը հիմնադրվել է 1989 թվականին։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2004 թվականի դրությամբ, կազմում է 56.137.000,00 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2004 թվականի դրությամբ, կազմում է 1.979,00 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։


== Աշխարհագրություն ==
Տեղանքի կլիման արևադարձային է։


== Արտաքին հղումներ ==
Տեղեկություններ Արագուատինսի մասին
Աստերոիդների ցանկ (2401-2500)

Աստերոիդների ցանկ (2301-2400)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (2501-2600)
 Աստերոիդների ցանկ (2301-2400)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (2501-2600)


== Աղբյուր ==
«Discovery Circumstances: Numbered Minor Planets (1)-(5000)»։ www.minorplanetcenter.net
Ֆրոնտինո

Ֆրոնտինո (իտալերեն՝ Frontino), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Մարկե շրջանում՝ Պեզարո է Ուրբինո պրովինցիայում։
Բնակչությունը կազմում է 321 մարդ (2008), բնակչության խտությունը՝ 30 մարդ/կմ²։ Տարածքը կազմում է 11 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 61020։ Հեռախոսային կոդ՝ 0722։


== Ժողովրդագրություն ==


== Համայնքի վարչակազմ ==
Հեռախոսահամար։ 0722 71131
Էլեկտրոնային փոստ։ comune.frontino@provincia.ps.it
Պաշտոնական կայք։ http://www.comune.frontino.pu.it/


== Արտաքին հղումներ ==
Официальный сайт населённого пункта (իտալ.)
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.
Աղջիկը քաղաքից

«Աղջիկը քաղաքից» (ռուս.՝ «Девочка из города»), խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանվել է ռեժիսոր Օլեգ Նիկոլաևսկու կողմից Լյուբով Վորոնկովայի համանուն վեպի հիման վրա։


== Սյուժե ==
Փոքրիկ Վալենտինան որբ է մնացել։ Նրա հայրը ռազմաճակատում անհետ կորել է, իսկ մայրը և եղբայրը զոհվել են ռմբակոծության ժամանակ։ Տարհանման ժամանակ աղջիկն ու նրա ուղեկցորդուհիները հետ են մնում գնացքից, գիշերն անցկացնում են խոտի դեզի մեջ, որտեղ նրանց առավոտյան գտնում են գյուղացի կանայք։ Նրանցից մեկը՝ Դարյան, ապաստան է տալիս փախստականներին, կերակրում ու տաքացնում։ Գիշերը Վալենտինան հիվանդանում է, և Դարյան համոզում է կանանց թողնել աղջկան՝ խոստանալով ապաքինվելուց հետո նրան ուղարկել մանկատուն, ուր պետք է նրան տանեին այդ կանայք։ Դարյան աղջկան տեղ է տալիս իր տանը, չնայած այն հանգամանքին, որ ինքն ուներ երեք երեխա՝ երկու դուստր և որդի։ Սկզբում Դարյայի երեխաները վատ են ընդունում աղջկան, և Վալենտինան ինքը ոչ մի կերպ չէր կարողանում սովորել իր նոր ընտանիքին։ Շուտով Դարիան կապվեց աղջկա հետ և որոշեց թողնել նրան իր մոտ, սակայն նա վախենում էր, որ Վալենտինան չի կարողանա ընտելանալ իր ընտանիքին և գյուղական կենսակերպին։ Ժամանակի ընթացքում երեխաները կարողանում են սիրել հանգիստ, բարի Վալենտինային, իսկ Վալենտինան Դարյային անվանում է իր մայրը։


== Դերերում ==
Լենա Նիկիտինա – Վալենտինկա 
Նատալյա Եգորովա – Դարյա  
Օլեգ Նիկոլաևսկի – պապ
Նաստյա Գուսարովա – Գրունյա 
Սվետա Ուֆիմցևա – Տաիսկա  
Մաքսիմ Օնուֆրիչուկ – Ռոմանոկ
Անատոլի Ռուդակով – Ալեքսեյ Գրաչյով, պատերազմի մասնակից
Նինա Բալագինա – Վալենտինայի մայրը
Գալյա Արսենտևա – էպիզոդ
Տ. Վաֆին — էպիզոդ
Անաստասիա Վինոգրադովա (Դունաևա) – գյուղական աղջիկ  
Անդրեյ Կանև — էպիզոդ
Լ. Կուխտար — էպիզոդ
Լյուդմիլա Լիպատնիկովա — էպիզոդ
Անդրեյ Ուֆիմցև — էպիզոդ
Նիկոլայ Նեչև — էպիզոդ


== Ծանոթագրություններ ==
Զալուժիե (այլ կիրառումներ)

Զալուժիե, կարող է վերաբերել՝

Զալուժիե - գյուղ, Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Մուկաչևոյի շրջանում
Զալուժիե - գյուղ, Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Բելոգորսկի շրջանում
Զալուժիե - գյուղ, Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Տեպլիկի շրջանում
Զալուժիե - գյուղ, Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Վլադիմիր-Վոլինի շրջանում
Իտալո Զվևո

Իտալո Զվևո (Սվևո)  (իտալերեն՝ Italo Svevo, իսկական անունը՝ իտալերեն՝ Aron Hector (Ettore) Schmitz, դեկտեմբերի 19, 1861(1861-12-19)[…], Տրիեստ, Ավստրիական կայսրություն - սեպտեմբերի 13, 1928(1928-09-13)[…], Մոտա դի Լիվենցա, Տրևիզո, Վենետո, Իտալիա), իտալացի արձակագիր, դրամատուրգ։


== Կենսագրություն ==


== Ստեղծագործություններ ==


== Գրականություն ==
Furbank P.N. Italo Svevo: The Man and the Writer. Berkeley: University of California Press 1966.
Essays on Italo Svevo/ Thomas F. Staley, ed. Tulsa: University of Tulsa, 1969.
Jonard N. Italo Svevo et la crise de la bourgeoisie européenne. Paris: les Belles lettres, 1969.
Moloney B. Italo Svevo: A Critical Introduction. Edinburgh: Edinburgh UP, 1974.
Nanni L. Leggere Svevo: Antologia della critica sveviana. Bologna: Zanichelli, 1975.
Veneziani Svevo L. Vita di mio marito. Milano: Dall’Oglio, 1976.
Capelli E., Nardi I. Italo Svevo. Firenze: La nuova Italia, 1976.
De Laurentis T. La sintassi del desiderio: struttura e forme del romanzo sveviano. Ravenna : Longo, 1976.
Russell Ch. Italo Svevo, the Writer from Trieste. Ravenna : Longo, 1978.
Lebowitz N. Italo Svevo. Piscataway (N.J.)։ Rutgers UP, 1978.
Fusco M. Italo Svevo, conscience et réalité. Paris: Gallimard, 1981.
Italo Svevo et Trieste/ Jacques Bonnet, ed. Paris: Centre Georges Pompidou, 1987.
Gatt-Rutter J. Italo Svevo: A Double Life. Oxford; New York: Clarendon Press, 1988.
Lanquella G. Il tempo cristallizzato. Introduzione al testamento letterario di Svevo. Napoli a.o.: Edizioni Scientifiche Italiane, 1995.
Italo Svevo tra moderno e postmoderno/ Longo A., ed. Ravenna: Il portico, 1995.
Camerino G.A. Italo Svevo e la crisi della Mitteleuropa. Firenze: Liquori, 2002.
Tortora M. Svevo novelliere. Pisa: Giardini Editori e Stampatori, 2003.
Marani D. A Trieste con Svevo. Milano: Tascabili Bompiani, 2003.
La Monaca D. Poetica e scrittura diaristica. Italo Svevo ed Elsa Morante. Caltanissetta-Roma: Salvatore Sciascia, 2005.
De Angelis L. Qualcosa di più intimo. Aspetti della scrittura ebraica del Novecento italiano: da Svevo a Bassani. Firenze: La Giuntina, 2006.


== Ծանոթագրություններ ==
Քոլեջ

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Քոլեջ (այլ կիրառումներ)Քոլեջ (անգլ.՝ college), ուսումնական հաստատություն Մեծ Բրիտանիայում, նրա գլխավորած Համագործակցության երկրներում և ԱՄՆ-ում։


== Քոլեջների տիպերը ==
Քոլեջները լինում են 3 հիմնական տիպի՝ 

բարձրագույն դպրոցի մակարդակին համապատասխան,
միջնակարգ և բարձրագույն ուս. հաստատությունների միջև միջանկյալ տեղ գրավող,
միջնակարգ դպրոցի մակարդակին համապատասխանող և նախատեսված 16 տարեկանից բարձր սովորողների համար։


== Պատմություն ==
Քոլեջները ծագել են XIII դ. սկզբին Անգլիայում։ Պատմականորեն ձևավորված քոլեջի տիպը ավանդաբար պահպանվել է հնագույն համալսարաններում (Օքսֆորդի համալսարանում և Քեմբրիջի համալսարանում)։ Մեծ Բրիտանիայի այլ համալսարանների կազմի մեջ մտնող քոլեջները մասնագիտացված, ինքնուրույն ուսումնական հաստատություններ են։ Ավանդաբար քոլեջներ են կոչվում նաև որոշ հնամյա արտոնյալ միջնակարգ դպրոցներ (Իտոն, Ուինչեսներ) և մասնավոր ուսումնական հաստատություններ։ ԱՄՆ-ում առաջին քոլեջները ստեղծվել են XVII դ. (անգլիականի օրինակով), որպես հոգևորականներ և պետական ծառայողներ պատրաստող բարձրագույն ուսումնական հաստատություններ։ XIX դ. առաջին կեսին առավել խոշոր քոլեջների և բժշկական, իրավաբանական, աստվածաբանական դպրոցների (կամ ֆակուլտետների) միավորմամբ ստեղծվել են առաջին համալսարանները։ Քոլեջները մեծամասնությամբ քառամյա են։ Ուսումը վճարովի է։


== Տես նաև ==
Կոլեժ
Բեկեշչաբա

Բեկեշչաբա (հունգ.՝ Békéscsaba, ռում.՝ Bichişciaba, սլով.՝ Békéšska Čaba), քաղաք Հունգարիայի հարավարևելյան մասում՝ Կյորյոշ վտակի մոտ։ Բեկեշ մարզի վարչական կենտրոնն է։ 2014 թվականի հունվարի 1-ի տվյալներով բնակչությունը 60571 մարդ է։


== Աշխարհագրություն և տրանսպորտ ==
Քաղաքը գտնվում է երկրի հարավ-արևելքում, Բուդապեշտից 180 կմ դեպի հարավ-արևելք, Սեգեդից 90 կմ դեպի հյուսիս-արևելք և Դեբրեցենից 100 կմ դեպի հարավ-արևմուտք։ Ռումինական սահմանից գտնվում է 15 կմ դեպի արևելք, իսկ ռումինական Արադ քաղաքից գտնվում է 50 կմ հեռավորության վրա։
Բեկեշչայի միջով անցնում է Տիմիշոարա - Արադ - Սոլնոկ - Բուդապեշտ երկաթուղին։


== Բնակչություն ==
XIX դարի վերջում քաղաքի բնակչության մեծ մասը կազմում էին սլովակները. 1880 թվականի մարդահամարի տվյալներով Բեկեշչաբայում բնակվում էր 25 հազար սլովակ և միայն 6,5 հազար հունգարացի։ Ներկայումս քաղաքի բնակիչների ճնշող մեծամասնությունը հունգարացիներ են (93,8 %)։ Բեկեշչաբայում սլովակները կազմում են 6 %, մյուս ազգությունները (գնչուներ, գերմանացիները, ռումինացիները, սլովեններ և այլք) չեն գերազանցում քաղաքի ընդհանուր բնակչության 1 %-ը։


== Տնտեսություն ==
Քաղաքը երկաթուղային հանգույց է։ Զարգացած է տեքստիլ, կարի, սննդի արդյունաբերությունը, գործում է հաստոցաշինական գործարան։


== Տեսարժան վայրեր ==
Բարոկկո եկեղեցի (XVIII դար)
Քաղաքային քաղաքապետարան (ճարտարապետ Միկլոշ Իբլ, 1873 թվական)
Միխայ Մունկաչիի թանգարան
Մոր Յոկաիի անվան թատրոն


== Քույր քաղաքներ ==
 Ռումինիա՝ Բեյուշ
 Ֆինլանդիա՝ Միկելի
 Սլովակիա՝ Տրենչին
 Ուկրաինա՝ Ուժգորոդ
 Գերմանիա՝ Վիտենբերգ
 Սերբիա՝ Զրենյանին
 Ռուսաստան՝ Պենզա


== Գրականություն ==
«Чаба»։ Բրոքհաուզի և Եֆրոնի հանրագիտական բառարան: 86 հատոր (82 հատոր և 4 լրացուցիչ հատորներ)։ Սանկտ Պետերբուրգ։ 1890–1907 


== Ծանոթագրություններ ==
Ջուլիո Կաչչինի

Ջուլիո Կաչչինի (իտալերեն՝ Giulio Caccini կամ Giulio Romano, հոկտեմբերի 8, 1551, Հռոմ, Պապական մարզ և Տիվոլի, Հռոմ, Լացիո, Իտալիա - դեկտեմբերի 10, 1618(1618-12-10) կամ դեկտեմբեր 1618, Ֆլորենցիա), իտալացի կոմպոզիտոր։


== Կենսագրություն ==
Ջուլիո Կաչչինին դասվում է երաժիշտների (Գալիլեի, Պերի, Կավալիերի) և բանաստեղծների (Ռինուչչինի) խմբակին, ովքեր նպաստել են օպերայի ծագմանը Իտալիայում։ Այդ խմբակը ծանոթ է Ֆլորենտական կամերետա անունով, որը հավաքվում էր հումանիստ և մեկենաս Ջովաննի Բարդիի, իսկ 1592 թվականից Ջիովաննի Կորսիի տանը։
Կաչչինին համարվում է սոլո երգեցողության հիմնադիրներից մեկը, հեշտացված գեղարվեստական ձև, որի շնորհիվ բազմաձայն կոնտրապունկտային երարժշտությունը զիջեց իր իշխող դերը։
Կաչչինիի առաջին փորձը ասերգության ոճում էր՝ «Combattimento d’Appoline col serpente» մոնոդրամա, Բարդիի տեքստով (1590):
Դրան հետևեց Դաֆնայի երաժշտությամբ դրաման, Ռինուչչինիի տեքստով, դրամա «Էվրիդիկա», որը սկզբից գրեց Պերիի այնուհետև Ռինուչինիի բառերով։ Այնուհետև լույս տեսավ «Նոր երաժշտություն», միաձայն մադրիգալներից, կանցոներից ու արիաներից բաղկացած ստեղծագործություն։ Մյուս ստեղծագործությունների հավաքածուն «Nuove arie» անունով հրատարակվել է 1608 թվականին։
Դուստրը երգչուհի և կոմպոզիտոր Ֆրանչեսկա Կաչչինին է։
Կաչչինիի ամենահայտնի և կատարվող ստեղծագործությունը «Ave Maria»-ն է։


== Գրականություն ==
Սոլովյով Ն․Ֆ․ (1890–1907)։ «Каччини, Джулио»։ Բրոքհաուզի և Եֆրոնի հանրագիտական բառարան: 86 հատոր (82 հատոր և 4 լրացուցիչ հատորներ)։ Սանկտ Պետերբուրգ 


== Ծանոթագրություններ ==
Նիկոլայ Սեմաշկո

Նիկոլայ Ալեքսանդրովիչ Սեմաշկո (ռուս.՝ Николай Александрович Семашко, սեպտեմբերի 8 (20), 1874, Q16021693?, Yeletsky Uyezd, Օրյոլի նահանգ, Ռուսական կայսրություն - մայիսի 18, 1949(1949-05-18), Մոսկվա, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), խորհրդային քաղաքական-կուսակցական գործիչ, խորհրդային առողջապահության կազմակերպիչներից, ԽՍՀՄ բժշկական (1944) և ՌԽՖՍՀ մանկավարժական (1945) գիտությունների ակադեմիաների ակադեմիկոս, Կոմունիստական կուսակցության անդամ (1893)։
Սովորել է Մոսկվայի համալսարանի բժշկական ֆակուլտետում (1891-1895)։ 1895 թվականին, հեղափոխական շարժմանը մասնակցելու համար ձերբակալվել և աքսորվել է։ Ավարտել է Կազանի համալսարանի բժշկական ֆակուլտետը (1901)։
Մինչև 1904 թվականը, որպես բժիշկ, աշխատել է Օրյոլի և Սամարայի նահանգներում։ 1904 թվականից աշխատել է ՌԱԴԲԿ Նիժնի Նովգորոդի կոմիտեում, 1905 թվականի հեղափոխական իրադարձությունների ժամանակ եղել է Սորմովոյի գործարանի գործադուլի կազմակերպիչներից, որի համար վերստին ձերբակալվել է։ 1906 թվականին տարագրվել է Շվեյցարիա (Ժնև), որտեղ առաջին անգամ հանդիպել է Վլադիմիր Լենինին։ 1907 թվականի Սեմաշկոն Ժնևի բոլշևիկյան կազմակերպությունից մասնակցել է II Ինտերնացիոնալի Շտուտգարդի կոնգրեսի աշխատանքներին։ 1908 թվականին բոլշևիկյան արտասահմանյան կենտրոնի հետ տեղափոխվել է Փարիզ, որտեղ մինչև 1910 թվականը եղել է ՌՍԴԲԿ Կենտկոմի արտասահմանյան բյուրոյի քարտուղարը, մասնակցել Լոնժյումոյի կուսակցական դպրոցի գործունեությանը (1911)։ 1912 թվականին Պրահայում կայացած ՌՍԴԲԿ VI համառուսաստանյան կոնֆերանսում Սեմաշկոն հանդես է եկել «բանվորների ապահովագրության հարցի մասին» զեկուցումով։ 
1913 թվականին Սերբիայում և Բուլղարիայում մասնակցել է սոցիալ–դեմոկրատական շարժմանը։ 1914 — 1918 թվականների առաջին համաշխարհային պատերազմի սկզբին ներկալվել է։ 1917 թվականի սեպտեմբերին վերադարձել է Մոսկվա և բոլշևիկյան ֆրակցիայի կողմից ընտրվել Պյատնիցկիի շրջանային վարչության նախագահ։ Եղել է ՌՍԴԲԿ VI համագումարի պատգամավոր, մասնակցել Մոսկվայի հոկտեմբերյան զինված ապստամբության նախապատրաստմանը, կազմակերպել նրա մասնակիցների բժշկական օգնության գործը։ Սեմաշկոն 1918—1930 թվականներին եղել է ՌՍՖՄՀ առողջապահության առաջին ժողկոմը։ 1921 -1949 թվականներին՝ Մոսկվայի համալսարանի բժշկական ֆակուլտետի սոցիալական հիգիենայի ամբիոնի պրոֆեսոր, վարիչ։ 1930 —1936 թվականներին միաժամանակ աշխատել է Համամիութենական ԿԳԿ-ում, եղել դրա նախագահության անդամ, մանկական հանձնաժողովի նախագահ։ Պարգևատրվել է Լենինի և Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշաներով։


== Ծանոթագրություններ ==
Ախ-խոլ

Ախ-խոլ (ռուս.՝ Ах-хол, խակ.՝ Ах-Хол), աուլ Ռուսաստանի Խակասիա հանրապետության Ուստ-Աբականսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2004 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 135 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Թուրքիայի ծայրակետեր

Թուրքիայի աշխարհագրական ծայրակետերն են.

Հյուսիսային ծայրակետ. Թուրքիայի հյուսիսային ծայրակետն գտնվում է թուրք- բուլղարական սահմանագծին Քըրքլարելի քաղաքի մոտ` (42°06′21″ հս․ լ. 27°14′27″ ավ. ե.):
Հարավային ծայրակետ. Թուրքիայի հարավային ծայրակետն գտնվում է Հաթայի մարզի Յայլադաղը քաղաքի մոտ` (35°48′46″ հս․ լ. 36°09′08″ ավ. ե.):
Արևմտյան ծայրակետ. Թուրքիայի արևտմյան ծայրակետը գտնվում է Չանաքքալեի մարզի Գյոքչեադա կղզու վրա` (40°07′30″ հս․ լ. 25°39′56″ ավ. ե.):
Արևելյան ծայրակետ.   Թուրքիայի արևելյան ծայրակետը գտնվում է Իգդիրի մարզի Արալըք բնակավայրի մոտ` հայ-   թուրքական սահմանագծին` (39°39′03″ հս․ լ. 44°49′04″ ավ. ե.):
Կենտրոնական հատված Թուրքիայի կենտրոնական հատվածը գտնվում է Կայսերիի մարզի Յուղարըհասընլի և Քարաքիմսե գյուղերի մոտ` (38°57′32″ հս․ լ. 35°11′12″ ավ. ե.):


== Ծայրամասային խոշոր քաղաքներ ==
Հյուսիսային. Սինոպ, Սինոփի մարզ
Հարավային. Անթաքիա Հաթայի մարզ
Արևմտյան. Չանաքկալե, Չանաքքալեի մարզ
Արևելյան. Իգդիր, Իգդիրի մարզ


== Ծայրամասային փոքր քաղաքներ (>2000) ==
Հյուսիսային. Դողանյուրտ, Քասթամոնուի մարզ
Հարավային. Յայլադաղը, Հաթայի մարզ
Արևմտյան. Գյոքչեադա (Իմրոս), Չանաքքալեի մարզ
Արևելյան. Արալըք, Իգդիրի մարզ


== Գյուղեր ==
Հյուսիսային. Ահլաթլը, Քըրքլարելիի մարզ
Հարավային. Թոփրաքթութան, Հաթայի մարզ
Արևմտյան. Ուղուրլու, Չանաքքալեի մարզ
Արևելյան. Ալան, Հաքյարիի մարզ


== Ամենաբարձր և ամենացածր կետեր ==
Ամենաբարձր. Արարատ լեռ, Իգդիր` 5,137 metres (16,854 ft)
Ամենացածր. Անանուն վայր Աթյաթան ծովալճակի մոտ` Միջերկրական ծով, Ադանա` −2.8 metres (−9.2 ft)


== Ծանոթագրություններ ==
Խաղողի ողկույզակեր

Խաղողի ողկույզակեր (լատ.՝ Polychrosis botrana), տերևաոլորների ընտանիքի թիթեռ, խաղողի վտանգավոր վնասատու։ Թևերի բացվածքը 10-13 մմ է։ Տարածված է Արևմտյան և Արևելյան Եվրոպայում, Կովկասում, Անդրկովկասում, Ն. Պովոլժիեում, Միջին Ասիայում, Հայաստանի բոլոր խաղողագործական շրջաններում, հատկապես՝ Արարատյան դաշտում։ Թրթուրները մետաքսե ոստայնով պատում են ծաղկաբույլերը, ուտում ծաղկակոկոնները, ապա նաև՝ հատապտուղները։ Վնասված պտուղները գորշանում, չորանում և թափվում են։
Պայքարի միջոցներն են՝ 

լարային այգիների հիմնում
փայտե սյուների փոխարինում բետոնե սյուներով
այգիների սրսկում միջատասպան թունաքիմիկատներով
ագրոտեխնիկական միջոցառումներ։
Արցախ Բունիաթյան

Արցախ/Դալտոն/Ասլանի Բունիաթյան, Արցախյան պատերազմի հերոս, ազատամարտիկ ու վիրաբույժ, գրող ու հրապարակախոս, հասարակական գործիչ, ՀՅԴ անդամ։ 


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է ԼՂԻՄ Մարտակերտի շրջանի Մեծ Շեն գյուղում, 1939 թվականին մարտի 2-ին։ Կրթությունը ստացել  է տեղի միջնակարգ դպրոցում։
1950 թվականին ընտանիքը տեղափոխվել է Արմավիր (նախկին Հոկտեմբերյան) քաղաք։ Հայրը` Ասլան Բունիաթյանը, Աշտարակի շրջանի Կոշ գյուղից էր։
1956 թվականին ավարտել է Արմավիրի թիվ 2 միջնակարգ դպրոցը։
1959 — 1965 թվականներին սովորել է Երևանի բժշկական ինստիտուտի բուժական բաժնում։
1965-1968 թվականներին աշխատել է Ցելինոգրադի մարզի Ադբասարի քաղաքային հիվանդանոցում որպես վիրաբույժ։
Հայաստան վերադառնալուց հետո աշխատել է Լենինականի երկաթգծի հիվանդանոցում։
1968 թվականին աշխատանքի է անցել Աբովյանի շրջանային հիվանդանոցում։
1988 թվականից Արցախյան շարժման Աբովյան քաղաքի ակտիվ անդամներից էր։
1990 թվականից ՀՅԴ շարքերում է։
1992 թվականի սկզբներից մինչև 1995 թվականի նոյեմբերը Մարտակերտի շրջանի դաշտային հոսպիտալի կազմում որպես վիրաբույժ մասնակցել է մարտական գրեթե բոլոր գործողություններին։
1995 թվականին Արցախ Բունիաթյանը վերադարձավ Աբովյան, սակայն մեկ տարի չանցած նա ստանձնեց  Բերձոր քաղաքի բուժմիավորման գլխավոր բժշկի աշխատանքը։
1996-2008 թվականներին աշխատել է  Արցախի Հանրապետության Քաշաթաղի շրջանի Բերձոր քաղաքի շջանային բուժմիավորումում որպես գլխավոր բժիշկ։
Մահացել է 2012 թ. հուլիսի 18-ին Երևանում։


== Պարգևներ ==
1994 թվական-  «Մայրական երախտագիտություն» մեդալ։
1998 թվական- ՀՀ Նախագահի հրամանագրով` «Մխիթար Հերացու» մեդալ։
2000 թվական- ԼՂՀ Նախագահի հրամանագրով՝ «Մարտական Խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշան։
Վիրաբուժությանը, ինչպես նաև հիվանդների հոգեկանի կարգավորմանը նվիրված մի քանի տասնյակ գիտական, մասնագիտական և հրապարակախոսական հոդվածների հեղինակ է։
2004 թվական- «Գարեգին Նժդեհ» մեդալ։
2007 թվական- Հայաստանի գրողների միության  անդամ։
2008 թվական-  ՀՀ պաշտպանության նախարարի հրամանով՝ «Վազգեն Սարգսյան» մեդալ։
2008 թվանան-  ԼՂՀ Նախագահի հրամանագրով արժանացել է վաստակավոր բժշկի կոչման։


== Հրապարակումներ ==
«Նժդեհի վերադարձը» - (Զորավարի աճյունը Հայաստան տեղափոխելու պատմությունից), Երևան, Ա. հ., 1999թ.
«Արյունոտ օրեր» - Վավերագրություն, Երևան։ 2000. Ասողիկ
«Արյունոտ օրեր» -(Մարտակերտ, 1992-1993թթ.), 2001թ.
«Արյունոտ օրեր»- (Մարտակերտ 1993թ.), 2003թ.
«Արյան գինը» - (Մարտակերտ 1993-1994 թթ.) Վավերագրություն, Երևան։ Ասողիկ, 2007թ.
«Դաշտային հոսպիտալ» -(Մարտակերտ-Օմար, հունվար-մարտ 1994թ.), 2009թ.
«Օր, վաղն ինչ գույն ես ունենալու…» -(Մարտակերտ, մարտ-մայիս, 1994թ.), 2011թ.
«Նժդեհի վերադարձը» - Երևան։ Լեգալ Պլյուս, 2011թ.
«Հուշագրություն» - Ստեփանակերտ։ ԼՂՀ ԳՄ «Վաչագան Բարեպաշտ» հրատ., 2014թ.


== Ծանոթագրություններ ==
Ռիվ Գոշ

«Ռիվ Գոշ», (ֆր.՝ Rive gauche՝ «Ձախ ափ» (Փարիզ)), օծանելիքի և կոսմետիկայի ռուսական ցանց։ Ներառված է «Պարֆյում ստանդարտ» հոլդինգի կազմում։


== Պատմություն ==
Հիմնադրվել է 1995 թվականին Պավել և Լարիսա Կարաբանների կողմից։ 2007 թվականի վերջին ցանցը պատկանել է «Ֆինստրոյ» հոլդինգին (ղեկավարել է Օլեգ Բոյկոն), որը ձեռք է բերել «Ռիվ Գոշ»-ի բաժնետոմսերի 75%-ը։
2008 թվականի հոկտեմբերի կեսերին Մոսկվայում բացվել է առաջին խանութը Տվերսկայա փողոցում գտնվող «Պիրամիդա» առևտրի կենտրոնում։ 2016 թվականին այդ խանութը փակվել է։
2010 թվականի դեկտեմբերի 30-ին «Ռիվ Գոշը» ձեռք է բերել «Դուգլաս Ռիվոլիի» 32 խանութ։
2012 թվականի օգոստոսին Օլեգ Բոյկոն բաժանվել է ցանցի վերահսկիչ փաթեթից՝ վաճառելով իր բաժնետոմսերի 51%-ը «Լենտա» ցանցի նախկին համասեփականատերեր Դմիտրի Կոստիգինին և Օգուստ Մեյերին, գործարքը գնահատվել է 115-140 մլն ամերիկյան դոլար։


== Սեփականատերեր և կառավարում ==
2012 թվականի օգոստոսի 20-ի դրությամբ ցանցի 51%-ը պատկանել է ձեռնարկատերեր Դմիտրի Կոստիգինին և Ավգուստ Մեյերին, 24%-ը`  «Ֆինստար» հոլդինգի Օլեգ Բոյկոյին, ևս 25%-ը` ցանցի հիմնադիրներ Պավել և Լարիսա Կարաբաններին։


== Գործունեություն ==
2012 թվականի առաջին կեսին ցանցն ընդգրկել է 200-300 մ² մակերեսով 200 խանութներ, որոնք տեղակայված են եղել Ռուսաստանի 40 քաղաքներում, այդ թվում՝ Սանկտ Պետերբուրգում և Լենինգրադի մարզում, Մոսկվայում, Մոսկվայի մարզում և այլն։ Ցանցում ներկայացված է օծանելիքի և կոսմետիկայի լայն տեսականի՝ թանկարժեք ապրանքանիշերից մինչև հասանելի շուկա։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական էջ
Անն Լույո

Անն Լույո, ֆրանսիացի դիվանագետ, ով ներկայումս Հայաստանում Ֆրանսիայի արտակարգ և լիազոր դեսպանն է։


== Կենսագրություն ==
Նախքան Հայաստանում իր կարիերայի մեկնարկը՝ Անն Լույոն աշխատել է Իսպանիայում, Կոլումբիայում և Բրազիլիայում գտնվող ֆրանսիական հյուպատոսական ներկայացուցչություններում։ 2021 թվականի օգոստոսին Հայաստանում նշանակվել է Ֆրանսիայի դեսպան է՝ փոխարինելով Ժոնաթան Լաքոտին։ Սեպտեմբերին նա իր հավատարմագրերն է հանձնել Հայաստանի արտգործնախարար Արարատ Միրզոյանին և Հայաստանի նախագահ Արմեն Սարգսյանին։ ՍիվիլՆեթին տված իր հարցազրույցում նա նշեց իր առաքելությունը՝ «կողք կողքի կանգնած Հայաստանի հետ՝ նայելով վերջինիս ապագային»։


== Ծանոթագրություններ ==
Մետտե

Մետտե (ֆր.՝ Mettet), համայնք Բելգիայում՝ Վալոնիա երկրամասի Նամյուրի մարզի Նամյուրի շրջանում։ Զբաղեցնում է 117.24 կմ² տարածք։


== Բնակչություն ==
2019 թվականի դեկտեմբերի 1-ի տվյալներով ամբողջ համայնքի բնակչության թվաքանակը եղել է 13.155: Բնակչության միջին խտությունը կազմել է   112,21 մարդ/կմ²։

1846, 1900 և 1947 թվականների տվյալներում հաշվառված են նախկինում միավորված համայնքների տվյալները։
Աղբյուրը՝ Բելգիայի վիճակագրության գլխավոր տնօրինություն (Direction générale Statistique, Belgique: DGS) - Ծանոթություն.  1806-ից մինչև 1970 թվականի տվյալները բերված են ըստ անցկացված մարդահամարների, 1971 թվականին հաջորդածները՝ տվյալ տարվա հունվարի 1-ի դրությամբ:


== Տեսարժանություն ==
Բենեդիկտյան Notre-Dame աբբայությունը միջնադարյան ամրոցում, որը նախկինում պատկանել է Ուլտրեմոն կոմսերին
Մետտեցի լեգենդար մոտոարշավորդ Ժյուլ Տաշենիի անվան ավտոմրցարշավարանը, որը բացվել է 2010 թվականին։ Մրցուղու երկարությունը 2280 մետր է։ Կառուցվել է առաջին հերթին կարճ տարածության մրցարշավների և մարզումների համար։ Ընդ որում՝ կարող են օգտագործել ինչպես ավտոարշավորդները, այնպես էլ մոտոարշավորդները։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Joseph Gonze - Les registres paroissiaux de Mettet 1613-1796: périodique=Cercle d'Histoire de Cerfontaine, éditeur=Asbl Musée de Cerfontaine, numéro= 286, année=2005, pages totales=245


== Արտաքին հղումներ ==
Ժյուլ Տաշենիի անվան ավտոմրցարշավարանի պաշտոնական կայքէջը (ֆրանսերեն / նիդերլանդերեն)
Ժյուլ Տաշենիի անվան ավտոմրցարշավարան (ֆրանսերեն)
Mettet d'autrefois, Website alter Fotos und Postkarten von Mettet
Zerstörter französischer Panzer (Char 1B) in Ermeton-sur-Biert am 14. Mai 1940 während des Westfeldzuges
Քաղաքի պաշտոնական կայքէջը (Ֆրանսերեն)
Տոռեկուզո

Տոռեկուզո (իտալերեն՝ Torrecuso), կոմունա Իտալիայի Կամպանիա մարզի Բենևենտո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 3518 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 135 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 26 կմ² մակերես տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 82030, հեռախոսային կոդ՝ 0824։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Ծանոթագրություններ ==
939

939 թվական, ոչ նահանջ տարի, ըստ Գրիգորյան օրացույցի սկսում է հինգշաբթի օրը։ Սա մեր թվարկության 939 թվականն է, 
X դարի 39-րդ տարին։


== Դեպքեր ==


== Ծնունդներ ==


== Մահեր ==
RTÉ Two

RTÉ Two (իռլանդերեն՝ RTÉ a Dó), Իռլանդիայի պետական «Raidió Teilifís Éireann» հեռուստառադիոընկերության երկրորդ ազգային հեռուստաալիք։ Եթեր է հեռարձակվում 1978 թվականի նոյեմբերի 2-ից, հասանելի է Իռլանդիայի բնակչության 98%-ի համար։ Հեռուստաալիքի բաժինը Իռլանդիայի հեռուստաշուկայում կազմում է շուրջ 8,5%։
2011 թ. մայիսի 27-ից հեռուստաալիքը սկսել է հեռարձակվել բարձր պարզության ֆորմատով («RTÉ Two HD»)։


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք


== Ծանոթագրություններ ==
Մալայա Կոխնովկա (գյուղ, Կրեմենչուգի շրջան)

Մալայա Կոխնովկա (ուկրաիներեն՝ Мала Кохнівка), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Կրեմենչուգի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Մալայա Կոխնովկա գյուղում բնակվում էր 1 154 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Տոսքիկյան լեռնաշղթա

Տոսքիկյան լեռներ, Աճարայի լեռներ, լեռներ Հայկական լեռնաշխարհի հյուսիսային սահմանագլխին։


== Ծանոթագրություններ ==
Մազագանի գավառ

Մազագանի գավառ (պորտ.՝ Microrregião de Mazagão), գավառ Բրազիլիայում, մտնում է Ամապա նահանգի մեջ։ Մտնում է Ամապա նահանգի հարավային մարզի մեջ։ 2006 թվականի տվյալներով բնակչությունը կազմում է 62 940 մարդ։ Տարածքը՝ 46 579,671 կմ։ Բնակչության խտությունը՝ 1,4 մարդ/կմ²։


== Գավառի կազմ ==
Գավառի կազմի մեջ են մտնում հետևյալ համայնքները.

Լառանժար դու Ժարի
Մազագան
Վիտորիյա դու Ժարի
Ուրնեսի ստավկիրկա

Ուրնեսի ստավկիրկա կամ Ուրնեսի հիմնակմախքային եկեղեցի (նորվ.՝ Urnes stavkyrkje), ներկայումս պահպանված ստավկիրկաներից ամենահինը, կառուցվել է մոտավորապես 1130 թվականին։ Այժմ կա բանավեճ, թե որքան եկեղեցի է նախկինում կառուցված եղել նրա տեղում՝ մե՞կ, թե՞ երկու։ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգության օբյեկտ է։


== Ուրնեսյան ոճ ==
Եկեղեցին հայտնի է պատի վրա 1050 թվականից պահպանված փորագրված տախտակադրվագներով, որոնք ներկայացնում են «ուրնեսյան»՝ այդ ժամանակահատվածում Սկանդինավիայում լայն տարածում ստացած «կենդանական ոճի» տեսակների վերջին ծաղկումը։
Այս ոճի բնորոշ հատկանիշներից է ասիմետրիկությունն ու զարդաքանդակի ալիքային պատկերավորությունը։ Անմիջապես հնարավոր չէ ըմբռնել հիմնական նյութը՝ կենդանի, նման ոչ առյուծի, ոչ շան, օձերով փաթաթված և եղջերուի ոտքերով։ Գոյություն ունեն այս սյուժեի մասին բազմաթիվ տեսություններ։ Հնարավոր է, ինչպես քարերի վրա մի շարք ռունական մակագրություններում, պատկերված է «մթնշաղային աստվածների» մարտերից մեկը։
Ըստ մեկ այլ մեկնաբանության՝ այն հիմնված է սկանդինավյան դիցաբանության վրա։ Որոշները տեսնում է Աշխարհի Ծառի արմատները կրծող Իգդրասիլին։ Հնարավոր է, որ ավելի հանավական վարկած է ճանաչելի քրիստոնեական սիմվոլ առյուծի (քրիստոնեության) և օձի (հեթանոսության) մենամարտը։
Բացառված չէ, որ Նորվեգիայում սկիզբ առած «ուրնեսյան ոճը» ազդել է միջնադարյան եվրոպական մշակույթի վրա։ Ի հայտ գալով Սկանդինավիայում՝ այն փոքր-ինչ տարածվեց Անգլիայում (Եվինգթոնյան տաճար, Սաուզվել Մինստեր և Նորիջայի տաճար)։ 15-րդ դարում Ռուսիայում գոյություն ուներ այս ոճի համանմանություն, սակայն այնտեղ չի գոյատևում և շուտով մահանում է։


== Պատկերասրահ ==

Եկեղեցու լուսանկարներ
		
		
		
		
		


== Տես նաև ==
Հեդալի ստավկիրկա


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Прайс У. Архитектура в дереве / Пер. с англ. – М.: БММ, 2006
Всеобщая история искусств т.6, кн.1. – М.: Государственное издательство «Искусство», 1960 / Под ред. Веймарна Б.В., Колпинского Ю.Д.
Egenberg I.M. Tarring maintenance of Norwegian medieval stave churches: Characterisation of pine tar during kiln-production, experimental coat procedures a. weathering [Diss.] // Goteborg studies in conservation. – Goteborg: Acta Univ. Gothoburgensis. – 2003. – № 12
Պան (արբանյակ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Պան (այլ կիրառումներ)Պան (հին հունարեն՝  Πάν), Սատուրնի արբանյակն է, հայտնաբերվել է Սքոթ Շեփարդի կողմից 1990 թվականին։
Պաուլո

Պաուլո  (իտալերեն՝ Paullo), քաղաք Իտալիայում, գտնվում է Լոմբարդիա մարզի Միլան գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 10359 մարդ (2004 թվականի տվյալներով)։ Խտությունը կազմում է 1253 մարդ/կմ²։ Տարածքը 8 կմ² է։ Էլեկտրոնային փոստ՝ 20067։ Հեռախոսային կոդ՝ 02։


== Ծանոթագրություններ ==
Յուբբե

Յուբբե (արաբերեն قصبہ)՝ քաղաքը գտնվում է Սոմալիի հյուսիսում՝ Սանագ շրջանում։ Դե ֆակտո գտնվում է Սոմալիլենդ կոչվող երկրի երևելքում։


== Արտաքին հղումներ ==
Yube, Somalia
Արտեմ Պողոսով

Արտեմ Կարապետի Պողոսով (ապրիլի 25, 1904(1904-04-25), Բուդյոննովսկ, Ստավրոպոլի երկրամաս, ՌԽՖՍՀ - մարտի 22, 1989(1989-03-22), Մոսկվա, ԽՍՀՄ), գեներալ-մայոր (օգոստոսի 3․1953 թ.)։ ՍՄԿԿ անդամ 1927 թվականից։


== Կենսագրություն ==
Ավարտել է Վ․ Ի․ Լենինի անվան ռազմաքաղ․ ակադեմիան (1935 թ.), Կ․ Ե․ Վորոշիլովի անվան բարձրագույն ռազմական ակադեմիան (1951 թ.)։ 1926 թվականին զորակոչվել է կարմիր բանակ։ 1929 թվականից՝ հեծյալ էսկադրոնի քաղղեկ, 1935 թվականից՝ հեծյալ դիվիզիայի մեքենայացված գնդի կոմիսար Հեռավոր Արևելքում։ 1939 թվականին մասնակցել է Ւոսլխինգոլի շրջանում ճապոնացի ագրեսորների ջախջախմանը։ Հայրենական մեծ պատերազմի առաջին օրերից, որպես տանկային դիվիզիայի, ապա բրիգադի կոմիսար, իսկ 1942 թվականի հոկտեմբերից՝ 20-րդ տանկային կորպուսի քաղբաժնի պետ, մասնակցել է Ուկրաինայում (Կիև, Պոլտավա, Խարկով), Ստալինգրադի մատույցներում մղված մարտերին, Կուրսկի ճակատամարտին, Ուկրաինայի և Լեհաստանի ազատագրմանը, Գերմանիայի տարածքում ծավալված մարտական գործողություններին։ Պատերազմից հետո Արտեմ Պողոսովը եղել է ցամաքային զորքերի ավտոզրահատանկային վարչության պետի քաղգծով տեղակալ, մեքենայացված ստորաբաժանման քաղբաժնի պետ, թիկունքի և տրանսպորտի ռազմական ակադեմիայի քաղբաժնի պետ (1958-1959 թթ.)։ Զորացրվել է 1961 թվականին։
Պարգևատրվել է Լենինի 2, Կարմիր դրոշի և այլ շքանշաններով։


== Գրականություն ==
Коллектив авторов. Великая Отечественная: Комкоры. Военный биографический словарь / Под общей редакцией М. Г. Вожакина. — М.; Жуковский: Кучково поле, 2006. — Т. 2. — С. 162—163. — ISBN 5-901679-08-3. (ռուս.)


== Ծանոթագրություններ ==
Երևան (կինոթատրոն, Մոսկվա)

Երևան կինոթատրոն (ռուս.՝ Ереван (кинотеатр)), մոսկովյան կինոթատրոն, որը գտնվում է Մոսկվայի Բեսկուդնիկովյան շրջանի Հովհաննես Թումանյանի անվան հրապարակում։ Թատրոնի գեղարվեստական տեսքը կապված է այն մայրաքաղաքի հետ, որի անունը շինությունը կրում է։ Կինոթատրոնին կից գործել է հայկական մշակութային կենտրոն։ Խորհրդային տարիներին կինոթատոնը մեծ կապեր է ունեցել ՀԽՍՀ Մշակույթի նախարարության հետ։ Այս համագործակցության շնորհիվ կինոթատրոնում կազմակերպվում էին խորհրդային էկրանին հայտնվող հայկական բոլոր ֆիլմերի պրեմիերաները, ինչպես նաև` նշվում էին հանրապետության մշակութային կյանքի հիմնական իրադարձությունները։ Կինոթատրոնի կանաչ տարածքը հանգստի սիրելի վայր էր այս շրջանի բնակիչների համար։


== Ճարտարապետություն ==
Կինոթատրոնի գտնվելու վայրը մոտ է Դմիտրովսկու խճուղուն։ Կառուցման հիմնական սկզբունքը շինության ծավալային-ընդարձակ կոմպոզիցիան է, որն իր մեջ ներառում է դահլիճի ծավալը և դրա տակ գտվող ընդարձակ ապակե նախասրահը։ Կինոթատրոնի կառուցման համար օգտագործված այս մեթոդը ֆունկցիոնալ է և էսթետիկ առումով` արտահայտիչ։ Դահլիճի նախասրահում էր գտնվում «Հայաստանի բարիքներ» պաննոն, որը նկարվել է յուղաներկով և տեմպերայով։ Պաննոյի հեղինակը ՀԽՍՀ վաստակավոր նկարիչ Մկրտիչ Քամալյանն է։


== Մեր օրեր ==
1990-ական թվականների կեսերից Երևան կինոթատրոնը չի գործում։ Մոսկվայի քաղաքային գույքի դեպարտամենտի 2013 թվականի հուլիսի 26-ի N 6407 հրամանով Դմիտրովսկի խճուղի, տուն 82 հասցեում տեղակայված ոչ բնակելի շենքը հանձնվել է Մոսկվայի մետրոպոլիտենին։ 2017 թվականի փետրվարի նախկին կինոթատրոնի շենքում բացվել է Մոսկվայի միտրոպոլիտենի տրանսպորտային անվտանգության ապահովման վարչություն։


== Ծանոթագրություններ ==
Նիկիտա Ղոնդաղսազյան

Նիկիտա Արտյոմի Ղոնդաղսազյան (1876, հոկտեմբեր - 1926 թվականից հետո), հայ ճարտարապետ։


== Կենսագրություն և գործունեություն ==
Ծնվել է 1876 թ. հոկտեմբերին։ 1904 թ. ավարտել է Սանկտ Պետերբուրգի Պետական ճարտարապետական-շինարարական համալսարանը և ստացել քաղաքացիական ինժեների կոչում։
1904-1913 թթ. աշխատել է Ելիզավետպոլի նահանգի Շուշի քաղաքում, որպես քաղաքային ճարտարապետ։
1913-1914 թթ. աշխատել է Մոսկվայի քաղաքային վարչությունում որպես ժամանակավոր տեխնիկ, իսկ 1915 թ. ճարտարապետ։
1917 թ. աշխատել է Գլխավոր վերահսկչականում, որպես ինժեներ։ Մասնակցել է մսի շուկայի կառուցման աշխատանքներին։


=== Նախագծեր և շինություններ ===
Շահույթի տուն (1913)
Սրետենյան վանքի շահույթի տուն


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Большая русская биографическая энциклопедия. (3 CD)
http://architect.artunion.ru/a04.htm Archived 2015-06-21 at the Wayback Machine.
http://interpretive.ru/dictionary/1019303/page/5409(չաշխատող հղում)


== Գրականություն ==
Центральный исторический архив г. Москвы, ф. 179, оп. 45, д. 4612
Սան Վիտո ալ Տալիամենտո

Սան Վիտո ալ Տալիամենտո (իտալերեն՝ San Vito al Tagliamento), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Ֆրիուլի Վենետիկ Ջուլիա մարզում՝ Պորդենոնե գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 14 756 մարդ, բնակչության խտություն՝ 246 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 60 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 33078։ Հեռախոսային կոդ՝ 0434։
Կոմունայի հովանավոր սրբերն են՝ Սուրբ Վիտուսը, տոնը նշվում է հունիսի 15-ին, ինչպես նաև Մոդեստ և Կրիսկենտիա սրբերը։
2015 թվականին, ըստ Il Sole-ի, Սան Վիտոն ճանաչվել է Իտալիայի 100 ամենագեղեցիկ քաղաքներից մեկը։


== Ժողովրդագրություն ==


== Կապի տվյալներ ==
Հեռախոս՝ 0434 842911
Էլեկտրոնային փոստ՝sindaco@com-san-vito-al-tagliamento.regione.fvg.it
Պաշտոնական կայք՝ http://www.comune.san-vito-al-tagliamento.pn.it


== Արտաքին հղումներ ==
կայք(իտալ.)(չաշխատող հղում)
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ(իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.
Ատամի խոզանակ

Ատամի խոզանակը հիգիենայի հիմնական միջոց է, որը նախատեսված է մեխանիկական մաքրման միջոցով ատամնանստվածքների հեռացման, ինչպես նաև լնդերի մերսման համար։ Այն հիմնականում օգտագործվում է բերանի խոռոչի հիմնական պարագայի՝ ատամի մածուկի հետ միասին։


== Պատմություն ==

Գիտնականները պեղումների ժամանակ հայտնաբերած ատամների հետազոտություններից պարզել են (որոնք ավելի քան 1,8 մլն տարեկան են), որ ատամի էմալի վրա եղած փոսիկնեը օտար միջոցի ազդեցության հետևանքներ են։ Այդ միջոցը իրենից ներկայացրել է խոտաբույսերի խուրձ, որով մաքրել են ատամները։ Ամենավաղ ատամնախոզանակի նախատիպն է համարվում փայտիկը, որը մի ծայրը բարակում էր։ Այն պատրաստվում էր եթերային յուղեր պարունակող ծառերի ճյուղերից։
Ժամանակակից ատամնախոզանիկի նախատիպը ստեղծվել է Չինաստանում 1498 թվականին։ Այն բամբուկե փայտիկ էր, որին ամրացվում էր մազեր՝ սիբիրյան վայրի վարազի կողերից։ Օգտագործվում էր առանց ատամնամածուկի։
Իվան Ահեղի կառավարության տարիներին թագավորական երեկույթների ժամանակ ազնվատոհմիկ երիտասարդները օգտագործում էին «ատամնային ավելը»։ Պետրոս Առաջինի ցարական հրամանով ատամնային ավելը փոխարինվեց ատամի լաթի կտորով և մանրեցված կավճով։ Գյուղերում էլ օգտագործում էին կեչու մոխրով, որը շատ լավ սպիտակեցնում էր ատամները։
Ատամնախոզանակների արտադրությունը սկսվել է 1780 թվականին անգլիացի Ուլլիամ Ադդիսը։ Ապստամբությունների մասնակցության համար բանտում հայտնված Ուլլիամը 1770 թվականին ստեղծում է առաջին ատամնախոզանակը։ Այն պատրաստելու համար նա օգտագործել էր շաղափի օգնությամբ ոսկրի կտորի ծակված անցքերից անցկացված թելիկների փունջ՝ միացաված սոսնձի օգնությամբ։ Դուրս գալով բանտից՝ նա հիմնեց խոզանակների արտադրություն, որը մինչև այժմ գոյություն ունի Wisdom Toothbrushes անվամբ։
ԱՄՆ-ում առաջին զանգվածային արտադրությունը սկսվել է 1850 թվականին, Ուոդսվորֆի կողմից։ Այդ խոզանակների բռնակը պատրաստված էր ոսկրից, իսկ գլխիկը՝ սիբիրյան վարազի բրդից։ Դա ամենալավ տարբերակը չէր խոզանակի, քանի որ բնական մազիկները բակտերիաների զարգացման համար հարմար միջավայր էին և խոզանակը շատ ուշ էր չորանում։
1938 թվականի փետրվարի 24-ին Oral-B ընկերությունը արտադրեց խոզանակ, որի բնական մազիկները փոխարինված էին արհեստական՝ նեյլոնե մազիկներով։
1954 թվականին Շվեյցարիայում արտադրվել է առաջին էլեկտրոնային խոզանակը։
2003 թվականին ԱՄՆ-ում արված հարցումից պարզվել է, որ ատամնախոզանակը համարվում է համար մեկ հայտնագործությունը, առանց որի մարդը չի կարող ապրել՝ հետևում թողնելով ավտոմեքենան, անձնական համակարգիչը, բջջային հեռախոսը և միկրոալիքային վառարանը։


== Ծանոթագրություններ ==
Հայոց լեզու և գրականություն

Հայոց լեզու և գրականություն, գիտամեթոդական ամսագիր։


== Աղբյուր ==
Գիտական տեղեկատվական վերլուծության և մոնիթորինգի կենտրոն, Հայաստանում հրատարակվող գիտական պարբերականների ցանկ Archived 2016-03-04 at the Wayback Machine.
(7877) 1992 AH1

(7877) 1992 AH1, աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1992 թվականի հունվարի 10-ին Նոբուհիրո Կավասատոյի կողմից Ուենոհարայում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,730304 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0638 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,3968 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1647,84 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,218468 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 9,58° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(7877) 1992 AH1 աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Քաջազուն Գյուրջյան

Քաջազուն Հակոբի Գյուրջյան (հունվարի 1, 1923(1923-01-01), Ոստան, Հայաստան - փետրվարի 13, 2022(2022-02-13), Արտաշատ, Հին Հռոմ), հայ դերասան։


== Կենսագրություն ==
Քաջազուն Գյուրջյանը ծնվել է Արտաշատի շրջանի Ոստան գյուղում։ Ավարտել է տեղի միջնակարգ դպրոցը։ 1941-1972 թվականներին եղել է Արտաշատի Ամո Խարազյանի անվան պետական թատրոնի դերասան, 1974-1985 թվականներին՝ Երևանի պատանի հանդիսատեսի թատրոնի դերասան, 1995 թվականից՝ Երևանի Հակոբ Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնի դերասան։


== Դերերը ==
Թատրոնում մարմնավորել է ավելի քան 150 կերպար, այդ թվում՝  

Ոստիկանապետ` «Կամո»
Յագո` «Օթելլո»
Թափառնիկոս`«Ատամնաբույժ արևելյան»
Էլիզբարով` «Պատվի համար»
Մերուժան Արծրունի`«Սամվել»
Եզոպոս` «Եզոպոս»
Իշխան Փանդիաշվիլի` «Խանումի արարքներ»
Զամբախով՝ «Խաթաբալա»
Թադե՝ «Շողոքորթն»
Արտաշ թագավոր՝ «Չարենցի ուղղիչ տունը»
Տարոն՝ «Գնա մեռի, արի սիրեմ»
Տեր հայր՝ «Էսպես մինչև երբ»
Աթենացի՝ «Լիսիստրատե»
Կացավենի՝ «Կորսված նամակ»


== Պարգևներ և կոչումներ ==
ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստ։
«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 1-ին աստիճանի մեդալ (2013)։


== Ծանոթագրություններ ==
Բելիզի պատմություն

Բելիզի պատմությունը սկսում է իր հաշվարկը 1000 տարի առաջ։ Մայաների քաղաքակրթությունը տարածվել է ժամանակակից Բելիզի տարածքում մ․թ․ա․ 1500 թվականից մինչև մ․թ․ա․ 200 թվական և իր ծաղկունքի գագաթնակետին է հասել մոտ 1200 թվականին (մ․թ․)։ Մի քանի ճարտարապետական հուշարձաններ՝ մասնավորապես Կահալ Պեչը, Կարակոլը, Լամանայը, Լուբաանտուն, Ալթուն–Հան, Շունանտունիչը, վկայում են այդ փուլում զարգացած և խիտ բնակեցված քաղաքակրթության գոյության մասին։ Առաջին փաստացի գրանցված եվրոպական գաղութը ստեղծել են Անգլիայի ծովագնացները, որոնք 1638 թվականին ենթարկվել են նավաբեկության։ Հետագա 150 տարիների ընցացքում ստեղծվել են բազմաթիվ անգլիական գաղութներ։ Այդ շրջանը նշանավորվել է նաև ծովահենությամբ և բնիկների ու հարևան իսպանական գաղութների վրա հարձակումներով։
18–րդ դարի վերջին Մեծ Բրիտանիան նշված մարզ առաջինն է ուղարկել պաշտոնական ներկայացուցիչ, բայց Բելիզը իրականում մինչև 1840 թվականը այդպես էլ փաստացի չի անվանվել «Բրիտանական Հոնդուրաս»։ 1862 թվականն այն դարձել է բրիտանական գաղութ։ Հետագայում ժողովրդավարական կառավարության ընդլայման համար կատարվել են որոշակի սահմանադրական փոփոխություններ։
Նախարարական համակարգի ներքո լիարժեք ներքին ինքնքկառավարում ձեռք է բերվել 1964 թվականի հունվարին։ Տարածաշրջանի պաշտոնական անվանումը «Բրիտանական Հոնդուրասից» «Բելիզ» է փոխվել 1973 թվականի հունիսին, իսկ լիարժեք անկախություն շնորհվել է 1981 թվականի սեպտեմբերի 21-ին։ 


== Ծանոթագրություններ ==
Ալտու Կապարաո

Ալտու Կապարաո (պորտ.՝  Alto Caparaó), համայնք Բրազիլիայում՝ Մինաս Ժերայս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Զոնա դա Մատայի հարավարևմտյան մասում։ Բնակչությունը կազմում է 5428 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 104,571 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում է՝ 51,9 մարդ/կմ2։


== Պատմություն ==
Քաղաքը հիմնադրվել է 1995 թվականի դեկտեմբերի 12-ին։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 17.407.103,00 ռեալ (տվյալները Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 3.425,25 ռեալ (տվյալները Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 0,758 (տվյալները ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)։
Աֆղանական աղվես

Աֆղանական աղվես (լատ.՝ Vulpes cana), իրական աղվեսների ենթատեսակ, որը հանդիպում է Մերձավոր Արևելքում և Կենտրոնական Ասիայում։ Ունի բազմապիսի անուններ՝ աֆղանական աղվես, արքայական աղվես, թագավորական աղվես (պարսկերեն՝ شاه‌روباه, շահրուբահ), շնաղվես, սև աղվես, ժայռաղվես և այլն։


== Նկարագրություն և տարածվածություն ==
Ինչպես և մյուս անապատային աղվեսները աֆղանական աղվեսները ունեն լայն և մեծ ականջներ, բայց չունեն թաթերի վրայի մազածածկ, որը պաշտպանում է տաք ավազից։ Նրանց պոչը ունի համարյա նույն երկարությունը ինչ մարմինը։ Մորթին բաց գույնի է՝ սև պոչի ծայրով։ Չափսի փոքրությամբ աֆղանական աղվեսը զիջում է միայն ֆենեկ աղվեսին։
Աֆղանական աղվեսները ունեն մոտ 30 սմ մարմնի երկարություն, մոտ 30 սմ պոչի երկարություն և կշռում են մոտ 1,5 կիլոգրամ։
Աֆղանական աղվեսները թաթերի վրա չունեն մազածածկ, որը պաշտպանում է ավազի տաքությունից։ Նրանց թաթերը ավելի նման են կատուների թաթերին և ճանկերը սուր են ու կոր։
Նրանք շատ արագ վազում են և հավասարակշռությունը պահում են երկար պոչով։ Շատ լայն թռիչքներ են կատարում և կարող են ուղղահայաց ուղղությամբ մագլցել։
Աֆղանական աղվեսը հանդիպում է Աֆղանստանի սարերում և տափասատաններում, Թուրքմենիստանում, Հյուսիսային Իրանում, Պակիստանում և Իսրայելում։ Կարող է բնակվել նաև Օմանում, Եմենում, Հորդանանում Սաուդյան Արաբիայում և Եգիպտոսի որոշ հատվածներում (Սինայի թերակղզում)։


== Բազմացում ==
Սովորաբար աֆղանական աղվեսները իրենց զույգին չեն փոխում կյանքի ընթացքում։ Էգ աղվեսի հղիությունը տևում է 50-55 օր և ծնում են երկուսից չորս ձագուկ։ Ձագերը մորական կաթով սնվում են առաջին ութ շաբաթների ընթացքում և սեռապես հասունանում են 8-10 ամսականում։ Աֆղանական աղվեսները ապրում են մոտ 4-5 տարի, սակայն կարող են ապրել մինչև 10 տարի։


== Սննդառություն ==
Աֆղանական աղվեսները ամենակեր են և հիմնականում սնվում են բուսական սննդով։ Նրանք բոլոր աղվեսների տեսակների միջից ամենաբուսակեր աղվեսներն են։ Բացի դրանից սնվում են նաև կենդանական սննդով՝ մանր կրծողներ և միջատներ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ARKive – images and movies of the Blanford's fox (Vulpes cana) Archived 2006-04-22 at the Wayback Machine.
Lioncrusher's Domain – Blanford's Fox (Vulpes cana) facts and pictures Archived 2005-05-17 at the Wayback Machine.
IUCN/SSC Canid Specialist Group: Blanford's Fox Archived 2006-10-06 at the Wayback Machine.
Զայչենկո

Զայչենկո (ուկրաիներեն՝ Заїченко), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Նովոազովսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Զայչենկո գյուղում բնակվում էր 311 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Պերիեռ

Պերիեռ (ֆր.՝ Perrières), համայնք Ֆրանսիայի Ստորին Նորմանդիա մարզի Կալվադոս գավառում։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 276 մարդ, բնակչության խտությունը` 33.78 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 8.17 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 185 կմ արևմուտք, Կան քաղաքից` 31 կմ հարավ-արևելք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 193 աշխատունակ (15-64 տարեկան)  բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 138-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 55։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 71,5 %։ 138 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 132 անձ (71 տղամարդ և 61 կին)։ Գործազուրկ են եղել 6 անձ (1 տղամարդ և 5 կին)։ 55 անաշխատունակներից 14-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 20-ը` թոշակառուներ, իսկ 21-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Կալվադոս գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Լոբամբա

Լոբամբա (Սվազի՝ lwbmbh, անգլերեն` Lobamba), Սվազիլենդի Թագավորության ավանդական, հոգևոր և օրենսդրական մայրաքաղաքն է, Պառլամենտի և Թագուհի մոր նստավայրը։ Թագավորության թագավոր Մսվատի III-ն ապրում է քաղաքից 10 կիլոմետր հեռավորության վրա գտնվող Լոզիթա պալատում։ Թագուհի մայրը և թագավորն ամեն տարի ներկա են գտնվում քաղաքում անցկացվող արարողություններին, օգոստոսին և սեպտեմբերին անցկացվող եղեգներով պարին և թագավորական Կրաալին։


== Ծանոթագրություններ ==
Արձանիկ՝ տապիր (մ․թ․ա․ 15-14-րդ դարեր, Նոյեմբերյան)

Արձանի՝ տիպիր, բրոնզաձույլ արձանիկ, հնագիտական օբյեկտ, որը պահվում է Երևանում գտնվող Հայաստանի պատմության թանգարանում և գրանցված է 2908-1 համարի տակ։
Այս աձանիկը համարվում է մ.թ.ա. 15-14-րդ դարերի հնություն։ Հայտնաբերվել է Հայաստանի Տավուշի մարզի Նոյեմբերյան քաղաքի տարածքում։


== Նկարագրություն ==
Քառանկյունի հարթակին կանգնած տապիրի՝ ձիու ոճավորված ֆիգուրա է։ Հաստամարմին է և երկարադունչ:Ականջները կարճ ու ցից են։ Աչքերը տրված են ռելիեֆով, ակնախոռոչները՝ փոսորակով։ Իրանի առաջամասը գոտեվորած է սանձափոկերով, իսկ կողերին ունի մեկական եռակյունաձև կտրվածքներ։
Պատվանդանը ուղղահայաց գծազարդ սյուներ են, որ ավարտվում են եռանկյունի ծակոտիներով հարդարված տակառաձև հավելվածքով։
Պատվանդանի հիմքի ծայրերին պատկերված են ոճավորված թռչնագլուխներ։ Ֆիգուրան սնամեջ է, իսկ մակերեսը պատված է կանաչավուն պատինայով։ Պոչը կոտրված է։


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==
Հայացք բրոնզե դարից, Ալբոմ-կատալոգ, Հայաստանի պատմության թանգարան, 2010։
Հասմիկ Իսրայելյան - Պաշտամունքն ու հավատալիքները ուշ բրոնզեդարյան Հայաստանում, Երևան, 1973։
Պեզյո սյուր Սոն

Պեզյո սյուր Սոն (ֆր.՝ Peyzieux-sur-Saône), կոմունա Ֆրանսիայում, մտնում է Ռոն Ալպեր մարզի կազմի մեջ։ Մտնում է Տուասսե կանտոնի կազմի մեջ։ Կոմունայի օկրուգը Բուրկ ան Բրեսն է։
Կոմունայի INSEE կոդը՝ 01295։


== Աշխարհագրություն ==

Կոմունան Փարիզ քաղաքից գտնվում է 360 կմ հարավ-արևելք, Դեպի հյուսիս՝ Լիոն քաղաք, 45 կմ է և 33 կմ արևմուտք Բուրկ ան Բրեսից։
Կոմունայի հյուսիսարևմտյան մասում հոսում է Սոնա գետը։


== Կլիմա ==
Կլիման Ցամաքային է ցուրտ ձմեռներով և տաք ամառներով։ Անձրևներ լինում են հիմնականում ամռանը։


== Պատմություն ==
Գյուղի առաջին հիշատակումը թվագրվում է 10-րդ դարում։


== Բնակչություն ==
Կոմունայի բնակչությունը 2010 թվականին կազմել է 473 մարդ։


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին աշխատունակ տարիքի (15-64 տարեկան) ունեցող 308 մարդկանցից 258-ը տնտեսապես ակտիվ են եղել, 50-ը՝ պասիվ (ակտիվության ցուցանիշը` 83,8% է, 1999 թվականին՝ 79,3%)։ 258 ակտիվ բնակիչներից աշխատել են 239-ը (121 տղամարդ, 118 կին), գործազուրկ է եղել 19 մարդ (8 տղամարդ և 11 կին)։ 50 պասիվներից 22 հոգի եղել են աշակերտ կամ ուսանող, 16-ը՝ թոշակառու, 12 պասիվ են եղել այլ պատճառներով։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Պեզյո սյուր Սոն» (ֆրանսերեն)։ Ֆրանսիայի տնտեսական հետազոտությունների և վիճակագրության ազգային ինստիտուտ։ Վերցված է 2014-06-05 
«Պեզյո սյուր Սոն» (ֆրանսերեն)։ cassini.ehess.fr։ Վերցված է 2014-06-05