Կոնստանտին Կորովին

Կոնստանտին Ալեքսեևիչ Կորովին (ռուս.՝ Константин Алексеевич Коровин, դեկտեմբերի 5, 1861(1861-12-05), Մոսկվա, Ռուսական կայսրություն - սեպտեմբերի 11, 1939(1939-09-11)[…], Փարիզ), ռուս գեղանկարիչ, թատերական նկարիչ, մանկավարժ և գրող։ Նկարիչ Սերգեյ Կորովինի եղբայրն է։


== Կենսագրություն ==
Կոնստանտին Կորովինը ծնվել է 1861 թվականի նոյեմբերի 23-ին (դեկտեմբերի 5-ին) Մոսկվայում՝ ունևոր առևտրականի ընտանիքում։
Հայրը՝ Ալեքսեյ Միխայլովիչ Կորովինը, սովորել է համալսարանում, իսկ մայրը՝ Ապոլինարիա Իվանովնան (օրիորդական ազգանունը՝ Վոլկովա), եղել է առևտրականի դուստր և տանն ստացել է երաժշտական կրթություն։ Վերջինիս հայրը՝ Ի. Վոլկովը, 1844 թվականին երեխաների հետ ստացել է Տոհմիկ պատվավոր քաղաքացու կոչում։
Կոնստանտին Կորովին 14 տարեկան հասակում ընդունվել է Մոսկվայի նկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարանի ճարտարապետության բաժին, սակայն մեկ տարի անց տեղափոխվում է նկարչության բաժին։ Սովորել է Ալեքսեյ Սավրասովի ու Վասիլի Պոլենովի մոտ։
Կրթությունն ավարտելու նպատակով Կոնստանտին Կորովինը մեկնել է Սանկտ Պետերբուրգ և ընդունվել Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիա, սակայն երեք ամիս անց հեռացել է համալսարանից՝ հիասթափվելով այնտեղ գործող դասավանդման մեթոդներից։

1894 թվականին Կորովինն իր ընկերոջ՝ նկարիչ Վալենտին Սերովի հետ ճանապարհորդություն է կատարել դեպի հյուսիս։ Արդյունքում ստեղծվել են «Նավահանգիստ Նորվեգիայում» (ռուս.՝ «Гавань в Норвегии»), «Սուրբ Տրիֆոնի առուն Պեչենգայում» (ռուս.՝ «Ручей святого Трифона в Печенге», «Հեմմերֆեսթ։ Հյուսիսափայլ» (ռուս.՝ «Геммерфест. Северное сияние»), «Ծովափ Մուրմանսկում» (ռուս.՝ «Мурманский берег») բնանկարները։
Կոնստանտին Կորովինը 1887, 1892 և 1893 թվականներին եղել է Փարիզում, որտեղ ծանոթացել է իմպրեսիոնիզմի հիմունքներին։

1896 թվականին Կոնստանտին Կորովինը նկարներով զարդարել է «Крайний Север» (հայերեն՝ «Ծայր Հյուսիս») տաղավարը, որ իր նախագծով կառուցվել էր Նիժնի Նովգորոդի տոնավաճառում։

1900-ական թվականներին ակտիվ աշխատել է թատրոնում՝ ստեղծելով էսքիզներ դրամատիկական ներկայացումների, ինչպես նաև օպերաների ու բալետների բեմանկարների ու հագուստների էսքիզներ։ Մասնավորապես նա է ստեղծել «Ֆաուստ» (1899), «Սապատավոր ձիուկը» (1901), «Սադկո» (1906), «Ոսկե աքաղաղը» (1909) բեմադրությունների բեմանկարները։ Որպես թատերական նկարիչ՝ Կոնստանտին Կորովինն աշխատել է Մեծ թատրոնում, Մարիինյան թատրոնում և Միլանի Լա Սկալա թատրոնում։
Կորովինի արվեստում մեծ տեղ է զբաղեցնում Փարիզը։ Քաղաքային պատկերներն ստեղծվել են ֆրանսիացի իմպրեսիոնիստների ազդեցությամբ։ Նա վարպետորեն պատկերել է Ֆրանսիայի մայրաքաղաքի կյանքը առավոտյան, սակայն առավոլ հաջողված են երեկոյան քաղաքի նկարները («Փարիզ։ Կոպուցինոկ բուլվար», 1902, 1906 և 1911, «Փարիզն առավոտյան», 1906։ Բոլոր նկարները պահվում են Տրետյակովյան պատկերասրահում)։
Փարիզում Կորովինը տարվել է սիմվոլիզմով և Ռուսաստան վերադառնալուց հետո հաճախել է նկարիչ-գեղագետ Մոդեստ Դուռնովի դասախոսություններին, շփվել բանաստեղծ Կոնստանտին Բալմոնտի հետ։ Այդ տարիներին է նա ստեղծել «Հյուսիսային հովվերգություն» (1892, Տրետյակովյան պատկերասրահ) և «Մոսա» (1890-ական թվականներ, Տրետյակովյան պատկերասրահ) նկարները։

Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Կոնստանտին Կորովինը ռուսական բանակի շտաբում աշխատում էր որպես քողարկման հարցերով խորհրդական։
Տասնամյակների ընթացքում Կոնստանտին Կորովինը մասնակցել է տարբեր խմբակների ու ուղղությունների նկարիչների՝ պերեդվիժնիկնների, «Мир искусства», «Союз 36-ти» կազմակերպությունների, Ռուս նկարիչների միության կազմակերպած ցուցահանդեսներին։
1901 թվականից Կոնստանտին Կորովինն ու Վալենտին Սերովը դասավանդել են Մոսկվայի նկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարանում, որտեղ Կորովինի աշակերտներից են եղել բեմանկարիչ Սերգեյ Նիկոլաևը, ապագա մանկավարժ, գրող ու գավառագետ Սերգեյ Վոլկովը։
Կորովինի աշակերտներից մեկի՝ Նիկոլայ Չեռնիշովի հուշերում անդրադառնում է նաև Կորովինին։ Մասնավորապես նկարչի աշխարհայացքի մասին պատկերացում կարելի է կազմել Չեռնիշովի մեջբերած այն խոսքերից, որ Կորովինն ասել է 1903 թվականին, երբ գտնվում էր հիվանդության մահճում.

Ռուսաստանում Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո Կոնստանտին Կորովինն ակտիվորեն զբաղվել է մշակութային հուշարձանների պահպանության հարցերով, կազմակերպել է աճուրդներ ու ցուցահանդեսներ՝ հօգուտ ազատված քաղբանտարկյալների, շարունակել է համագործակցել թատրոնների հետ։ 1922 թվականին Կորովինը Անատոլի Լունաչարսկու խորհրդով մեկնում է արտասահման ու բնակություն հաստատում Ֆրանսիայում։
Նկարչի տաղանդից բացի՝ Կոնստանտին Կորովինը նաև գրողի ձիրք ուներ։ Կորցնելով տեսողությունը և ստիպված լինելով բոլորովին հրաժարվել նկարելուց՝ Կոնստանտին Կորովինը շարունակել է գրել պատմվածքներ։
Կոնստանտին Կորովինը մահացել է 1939 թվական սեպտեմբերի 11-ին Փարիզում։
Կորովինի կտավների մեծ մասը պահվում է Ռուսական պետական թանգարանում։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		


== Երկեր ==
Шаляпин. Встречи и совместная жизнь. — Возрождение, 1939. — 214 с.
«То было давно… там… в России…»: Воспоминания, рассказы, письма. В 2 кн. — М.: Русский путь, 2010. — ISBN 978-5-85887-409-6, ISBN 978-5-85887-410-2 (кн. 1), ISBN 978-5-85887-411-9 (кн. 2)


== Ընտանիք ==
Եղբայր - Սերգեյ Կորովին
Կինը - Աննա Ֆիդլեր
Որդին - Ալեքսեյ Կորովին (1897—1950), նկարիչ
Կինը - Նադեժդա Կոմարովսկայա (քաղաքացիական ամուսնություն)


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Головин, А. Я. Встречи и впечатления. Письма. Воспоминания о Головине. / Сост. и комм. А. Г. Мовшенсона; вступ. ст. Ф. Я. Сыркиной. — Л.—М., 1960.
Комаровская, Н. И. О Константине Коровине. — Л., 1961.
Коган, Д. Константин Коровин. — М., 1964.
Молева, Н. М. Жизнь моя — живопись (Константин Коровин в Москве). — М.: Моск. рабочий, 1977. — 232 с.
Константин Коровин вспоминает… Сост. И. С. Зильберштейн, В. А. Самков. — М.: Изобр. иск-во, 1990. — 2-е изд., доп.
Подушков, Д. Л. Пребывание художника Константина Алексеевича Коровина в Удомле. // Удомельская старина : краевед. альманах. — № 7. — июнь 1998.
Давтян, Л. «Маленькая странность» Константина Коровина. // Иные берега. — № 4(24). — 2011.
Атрощенко, О. «Душой живу больше в Охотине…» // Третьяковская галерея : журнал. — 2012. — № 1.
Ильина, Н. Реставратор Иван Кондратьевич Крайтор и наследие Константина Коровина // Третьяковская галерея : журнал. — 2012. — № 1.
Иовлева, Л. О выставке «Константин Коровин. Живопись. Театр» в залах Государственной Третьяковской галереи // Третьяковская галерея : журнал. — 2012. — № 1.
Полозова, Л. Портреты друзей Константина Коровина // Третьяковская галерея : журнал. — 2012. — № 1.
Смирнов, С. «Жёлтые сливы детства…» // Третьяковская галерея : журнал. — 2012. — № 1.
Чуракова, Е. Константин Коровин и его мастерская в Большом театре // Третьяковская галерея : журнал. — 2012. — № 1.
Баулин, Н. Б. Чёрный цвет в колорите станковой живописи К. А. Коровина // Научные труды. В. 28. Проблемы развития отеч. иск-ва / РАХ; Санкт-Петербургский гос. акад. ин-т живописи, скульптуры и архитектуры им. И. Е. Репина; науч. ред. В. А. Леняшин, сост. О. А. Резницкая, А. И. Шаманькова. — СПб., янв. — март 2014. — С. 146—155.


== Արտքաին հղումներ ==

Сайт о художнике (ռուս.)
Коровинский портрет моей бабушки литературная запись воспоминаний К. Коровина (ռուս.)
Коровин Константин Алексеевич — биография, 327 картин (ռուս.)