Աննա դե Նոայ

Աննա դե Նոայ (ֆր.՝ Anna de Noailles, ի ծնե՝ Anna Elisabeth Bibesco-Bassaraba, Princess de Brancovan, ամուսնացած Marquise Mathieu de Noailles-ի հետ, նոյեմբերի 15, 1876(1876-11-15)[…], Փարիզի 7-րդ շրջան, Փարիզ - ապրիլի 30, 1933(1933-04-30)[…], Փարիզի 16-րդ շրջան, Փարիզ), ֆրանսիացի բանաստեղծուհի, գրական սալոնի տիրուհի։


== Կենսագրություն ==
Ռումինացի իշխան Գրիգորե Բիբեսկու-Բրանկովյանուի և հունական իշխանուհի Ռալուկա Մուզուրոսի (Raluca Moussouros) դուստրը, հայտնի դաշնակահար, որը մի քանի ստեղծագործություն նվիրեց Իգնացի Պադերևսկուն։ Ռալուկա Մուզուրոսի նախնիների թվում էին Բուլղարիայի Վերածննդի գործիչներ Սոֆրոնի Վրաչանսկին և Ստեֆան Բոգորիդին։
Աննայի հորեղբոր կինը՝ իշխանուհի Ելենա Բիբեսկոն, 19-րդ դարի վերջին մեծ դեր է խաղացել Փարիզի գրական և գեղարվեստական կյանքում։
1897 թվականին Աննան ամուսնացել է մարքիզ դե Նոայի (Marquis de Noay) հետ։ Նրանց տունը աշխարհիկ և մտավորական Փարիզի կենտրոնն էր։ Թաղվել է Պեր Լաշեզ գերեզմանոցում։


== Ստեղծագործություններ ==
Բանաստեղծությունների մի քանի գրքերի, երեք վեպերի, ինքնակենսագրության հեղինակ է։ Մոտ էր սիմվոլիզմին։ Նրա բանաստեղծությունները կատարել են Սառա Բեռնարը (1901):


== Երկեր ==

Le Cœur innombrable (1901)
L’Ombre des jours (1902)
La Nouvelle Espérance (1903)
Les Éblouissements (1907)
Les Vivants et les Morts (1913)
Les Forces éternelles (1920)
Poème de l’amour (1924)
Passions et vanités (1926)
L’Honneur de souffrir (1927)
Exactitudes, Paris (1930)
Derniers Vers et Poèmes d’enfance (1934)


== Սրահի տիրուհի ==
Օշ պողոտայի իր սրահում, ի թիվս այլոց, եղել են.

Ռեյնալդո Ան
Պոլ Վալերի
Ալֆոնս Դոդե
Մաքս Ժակոբ
Ֆրանսիս Ժամմ
Անդրե Ժիդ
Պոլ Կլոդել
Կոկտո
Կոլեթ
Պիեռ Լոտի
Գաբրիելա Միստրալ
Ռոբեր դե Մոնտեսքյու
Ֆրանսուա Մորիակ
Մարսել Պրուստ


== Կերպարը արվեստում ==
Բանաստեղծուհու դիմանկարը ստեղծել են՝

Ժակ-Էմիլ Բլանշ
Անտոնիո դե լա Գանդարա
Կես վան Դոնգեն
Ֆիլիպ դե Լասլո
Իգնասիո Սուլոագա (տես. [1] Archived 2019-03-25 at the Wayback Machine.)
Ժան-Լուի Ֆորեն1906 թվականին Օգյուստ Ռոդենը կերտել է նրա դիմաքանդակը։


== Ճանաչում ==
Պատվո լեգեոնի շքանշանակիր։ Առաջին կինն է, որն ընդունվել է Բելգիայի ֆրանսիական գրականության և լեզվի թագավորական ակադեմիան։ 1910 թվականին Ֆրանսիական ակադեմիան հիմնել է Աննա դե Նոայի մրցանակ։ 1921 թվականին բանաստեղծուհին արժանացել է Ֆրանսիական ակադեմիայի գրական մեծ մրցանակին։ Ֆլորանս Մեյե Բլյումենթալի հետ եղել է Բլյումենթալի մրցանակի արժանի նկարիչներին, գրողներին, երաժիշտներին որոշողը։


== Աննա դե Նոայը Ռուսաստանում ==
Նրա «Նոր Հույս» վեպը (1903) թարգմանվել է 1916 թվականին Մարինա Ցվետաևայի կողմից (1927 թվականին նա հեղինակին նամակ է գրել՝ տես այն. [2]): Բանաստեղծությունները թարգմանել են Իվան Տխորժեվսկին, Վսեվոլոդ Ռոժդեստվենսկին, Պավել Լիժինը (1896-1969), Յուրի Կորնեեվը և ուրիշներ։


== Ռուսերեն հրատարակություններ ==
Сады / Пер. Вл. Гусева. Киевիև]], 1913
Стихи// Семь веков французской поэзии в русских переводах. СПб: Евразия, 1999, с.527-530
Стихи// Французская поэзия XX века. М.: Эксмо, 2005, с.86-91


== Գրականություն ==
Higonnet-Dugua E. Anna de Noailles, cœur innombrable: biographie, correspondance. Paris: Michel de Maule, 1989
Broche F. Anna de Noailles: un mystère en pleine lumière. Paris: Robert Laffont, 1989
Bargenda A. La poésie d’Anna de Noailles. Paris: L’Harmattan, 1995
Perry C. Persephone Unbound: Dionysian Aesthetics in the Works of Anna de Noailles. Lewisburg: Bucknell UP, 2003


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==

Website on Anna de Noailles, in both English and French
Anna de Noailles' Blog Archived 2009-12-16 at the Wayback Machine., in English
A Swiss blog on Anna de Noailles, in French
The Anna de Noailles Circle in France
Catalog of the Bibliothèque Nationale de France from which it is now possible to download Anna de Noailles' works for free
Աննա դե Նոայի գործերը Գուտենբերգ նախագծում
Poems by Anna de Noailles
The Anna de Noailles french school in Bucharest, Romania Archived 2013-06-07 at the Wayback Machine.