Լուչանա Կաստելլինա

Լուչանա Կաստելլինա (իտալերեն՝ Luciana Castellina, օգոստոսի 9, 1929(1929-08-09), Հռոմ, Իտալիա), իտալացի կոմունիստ, լրագրող և քաղաքական գործիչ, Եվրոպական խորհրդարանի պատգամավոր։


== Կենսագրություն ==
Միլանցի առևտրային ագենտ Ջինո Կաստելլինայի և տրիեստցի Լիզետտա Լիբմանի միակ դուստրն է։ Բարձրագույն կրթություն է ստացել Հռոմի Լա Սապիենցա համալսարանում։


=== Քաղաքական գործունեություն ===
Քաղաքական գործունեությունը սկսել է Իտալական կոմունիստական երիտասարդական ֆեդերացիայում(FGCI): 1907 թվականին մասնակց ել է Պրահայում կայացած  Երիտասարդության և ուսանողության միջազգային փառատոնին։
1947 թվականին մտնում է Իտալական կոմունիստական կուսակցության շարքերը, իսկ 1963 թվականին աշխատել է այդ կուսակցության կանանց օղակում Լեոնիլդե Իոտտիի ղեկավարությամբ։ 1969 թվականին հեռացվում է կուսակցությունից և մտնում «Il Manifesto» ամսագրի հիմնադիրների կազմի մեջ (նրա առաջին համարը 75 հազար տպաքանակով լույս է տեսել 1969 թվականի հունիսի 6-ին, Կաստելլինան մասնակցություն է ունեցել ամսագրի նախապատրաստման աշխատանքներում): 1976 թվականին «Պրոլետարական դեմոկրատիայի» կողմից ընտրվել է Իտալիայի դեպուտատների պալատի կազմում։
1984 թվականին հետ է վերադառնում Իտալիայի կոմունիստական կուսակցություն, սակայն 1991 թվականին ձայն է տալիս նրա լուծարման համար (Պիետրո Ինգրաոի, Ալեսսանդրո Նատտայի և Լյուչիո Մագրիի հետ միասին), իսկ վերակազմավորումից հետո 1992 թվականին որոշեց միանալ Կոմունիստական վերածննդի կուսակցությանը։ 1996 թվականին բազմաթիվ տարաձայնություններ ուներ գլխավոր քարտուղար Ֆաուստո Բերտինոտտի հետ և  լքեց կուսակցությունը։
Մի քանի անգամ կալանավորվել է ցույցերի մասնակցելու պատչճառով. 1948 թվականի հուլիսի 14-ին (Պալմիրո Տոլյատիի  մահափորձի  դեմ ցույցերի ժամանակ), 1950 և 1956 թվականներին, 1963 թվականին կալանավորվել է մոտ 2 ամսով։ 1967 թվականին «Սև գնդապետների» զինվորական հեղաշրջման ժամանակ արտաքսվել է Հունաստանից։


=== Լրագրողական և հակազինվորական գործունեություն ===
1962 թվականից խմբագրել է  FGCI «Nuova Generazione» («Նոր սերունդ») ամսաթերթը, այնուհետև կարճ ժամանակով «Il Paese» («Երկիր»)թերթը։
1980-ական թվականների առաջին կեսերին Կլաուդիո Նապոլեոնիի[it] և Ստեֆանո Ռոդոտայի հետ միասին զբաղվել են «Pace e guerra» («Խաղաղություն և կռիվ») պացիֆիստական  ամսագրի ստեղծմամբ` կապված  Հանուն կոմունիզմի միասնության պրոլետարական  կուսակցության[it] հետ։ Միաժամանակ նա եղել է ժողովուրդների իրավունքների լիգայի ներկայացուցիչ Ադոլֆո Պերեսի Էսկիվելյայի տեղակալը և «Եվրոպական միջուկային զինաթափման» շարժման կոորդինատորը


=== Պատգամավոր ===
1976-1987 թվականներին եղել է 7-րդ և 9-րդ գումարման պատգամավորների պալատում, 1992 թվականին ընտրվել է 11-րդ գումարման պալատում (1992 թվականի ապրիլի 30-ին մտել է Կոմունիստական վերածննդի կուսակցության ֆրակցիա, սակայն արդեն 1992 թվականի մայիսի 6-ին հանձնել է մանդատը` մնալով Եվրոպառլամենտում)։
1979-1999 թվականներին Եվրոպառլամենտի պատգամավոր է եղել։ 1994-1997 թվականներին գլխավորել է Մշակույթի, երիտասարդության, կրթության և տեղեկատվական միջոցների կոմիսիան, 1997-1998 թվականներին` Արտաքին տնտեսական կապերի կոմիսիան։ Եվրոպառլամենտից հեռանալու ժամանակ եղել է Եվրոպայի միասնական ձախերի խմբում։


=== 21-րդ դարում ===
1999-2003 թվականներին  նա Իտալական կինոյի արտասահմանյան շարժման ընկերության նախագահն է եղել։ 2007-2010 թվականներին դասախոսել է Պիզայի համալսարանում որպես  պրոֆեսորի օգնական։ 2014 թվականին ընտրվել է Հանգստի և մշակութային միջոցառումների կազմակերպման իտալական ասոցիաիայի պատվավոր նախագահ։
2015 թվականին Իտալիայի նախագահական ընտրությունների ժամանակ «Ձախերի տնտեսական ազատություն» կուսակցությունը պաշտպանել է Կաստելլինայի թեկնածությունը։ Բոլոր փուլերում նա գրավել է երրորդ տեղը։ 2015 թվականի մարտի 29-ին մտել է այդ կուսակության ազգային բյուրոյի կազմի մեջ, իսկ ապրիլի 19-ից ընտրվել է «Ալեքսիս Ցիպրասի հետ այլ Եվրոպա» ազգային կոմիտեի անդամ։


== Անձնական կյանք ==
1953 թվականին ամուսնացել է կուսակցական ընկերոջ` Ալֆրեդո Ռեյխլինի հետ, ամուսիններն ունեցել են երկու երեխա` Պիետրոն և Լուկրեցիան։ 1958 թվականին բաժանվել են։
Լուկրեցիա Ռեյխլինը (ծնվ. 1954) դարձել է տնտեսագետ, UniCredit-ի տնօրենների խորհրդի անդամ։


== Ընտրյալ աշխատություններ ==
Աշխարհի բացումը (La scoperta del mondo, Nottetempo, 2011), 4 տարվա(1943 թվականի հուլիսի 25-ից մինչև 1947 թվականի հոկտեմբեր) կյանքի օրագիր, երբ ձևավորվում էին Կաստելլինայի կոմունիստական համոզմունքները։  
Սիբերիանա (Siberiana, Nottetempo, 2012), Մոսկվայից Վլադիվոստոկ գնացքով ճանապարհորդելու քրոնիկան։  


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Luciana Castellina»։ Cronologia delle legislature (իտալերեն)։ Европейский парламент։ Վերցված է 2016-12-16 
«Luciana Castellina»։ Gruppi parlamentari (իտալերեն)։ Camera dei deputati (portale storico)։ Վերցված է 2016-12-19