Թաթարստան

Թաթարստանը (ռուսերեն՝ Татарстан) գտնվում է Ռուսաստանի եվրոպական մասում, Մերձվոլգյան դաշնային շրջանում, մտնում է Վոլգայի տնտեսական շրջանի մեջ։։
Կազմավորվել է Համառուսաստանյան Կենտրոնական գործադիր կոմիտեի և Ժողովրդական կոմիսարների խորհրդի 1920 թվականի մայիսի 27-ի հրամանագրի հիման վրա՝ որպես Ինքնավար Թաթարական Սոցիալիստական ​​Խորհրդային Հանրապետություն, 1936 թվականի դեկտեմբերի 5-ից՝ Թաթարական Ինքնավար Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետություն։
1990 թվականի օգոստոսի 30-ին Թաթարական Խորհրդային Սոցիալիստական ​​Հանրապետության պետական ​​ինքնիշխանության հռչակագիրի կապակցությամբ այն վերափոխվեց Թաթարական Խորհրդային Սոցիալիստական ​​Հանրապետության, 1992 թվականի փետրվարի 7-ից՝ Թաթարստանի Հանրապետության։
Համաձայն 1992 թվականի Թաթարստանի Հանրապետության Սահմանադրության 1-ին հոդվածի 2-րդ կետի ՝«Թաթարստանի Հանրապետություն» և «Թաթարստան» անվանումները համարժեք են.
Թաթարստանի մայրաքաղաքը Կազանն է։ 
Ռուսաստանի կազմում սահմանակցում է Կիրովի, Սամարայի, Ուլյանովսկի, Օրենբուրգի մարզերին, Բաշկորտոստանին, Մարի Էլին, Ուդմուրթական հանրապետությանը, Չուվաշիային։ 
Պաշտոնական լեզուներ՝ թաթարերեն և ռուսերեն


== Ֆիզիկաաշխարհագրական բնութագրերը ==


=== Աշխարհագրություն ===
Թաթարստանը գտնվում է Ռուսաստանի եվրոպական մասի կենտրոնում՝ Արևելաեվրոպական հարթավայրում, երկու գետերի՝ Վոլգա (գետ)յի և Կամայի միախառնման վայրում։ Կազանը գտնվում է Մոսկվայի արևելքում՝ 800 կմ հեռավորության վրա (ճանապարհով) / 720 կմ (ուղիղ գծով)։
Թաթարստանի ընդհանուր տարածքը կազմում է 67836 կմ²։ Հանրապետության տարածքի երկարությունը հյուսիսից հարավ 290 կմ է, արևմուտքից արևելք՝ 460 կմ։
Թաթարստանի ամենաբարձր կետերը (մինչև 380 մետր բարձրություն) գտնվում են Բուգուլմինսկ-Բելեբեևյան բարձրությունում.
Հանրապետության տարածքը իրենից ներկայացնում է դաշտավայր անտառային և անտառատափաստանային գոտում՝ Վոլգայի աջ ափին և հանրապետության հարավ-արևելքում գտնվող փոքր բլուրներով։ Տարածքի 90%-ը գտնվում է ծովի մակարդակից 200 մետրից ոչ ավելի բարձրության վրա։
Հանրապետության տարածքի ավելի քան 18%-ը ծածկված է անտառներով՝ լայնատերև անտառներում հանդիպում են կաղնին, լորենին, կեչին, կաղամախին, իսկ փշատերևներից՝ սոճին, եղևնին և եղևինը։ Տեղական կենդանական աշխարհը ներկայանում է ողնաշարավորների և անողնաշարավորների 430 տեսակներով։


=== Կլիմա ===
Կլիման բարեխառն ցամաքային է (Ալիսովի կլիմաների դասակարգում), բարեխառն ցամաքային խոնավ՝ տաք ամառներով, Dfb  (Կյոպպենի կլիմաների դասակարգում), բնութագրվում է տաք ամառներով և չափավոր ցուրտ ձմեռներով։ Տարվա ամենատաք ամիսը հուլիսն է (+19…+21°C), ամենացուրտը՝ հունվարը (−13…−14°C)։ Բացարձակ նվազագույն ջերմաստիճանը -44 ... -48 ° C է (Կազանում -46,8 ° C 1942 թվականի հունվարի 21-ին)։ Առավելագույն ջերմաստիճանը հասնում է +37…+42°C (+39,0°C Կազանում 2010թ. օգոստոսի 1-ին)։ Տարեկան բացարձակ ամպլիտուդը հասնում է 80–90°C։
Տեղումների տարեկան միջին քանակը 460-ից 520 մմ են։ Վեգետացիայի շրջանը մոտ 170 օր է։
Թաթարստանում կլիմայական տարբերությունները փոքր են։ Տարվա ընթացքում արևային ժամերի քանակը տատանվում է 1763-ից (Բուգուլմա) մինչև 2066 (Մենզելինսկ)։ Ամենաարևոտ շրջանը ապրիլից օգոստոսն է։ 
Տարեկան արևի ընդհանուր ճառագայթումը մոտավորապես 3900 ՄՋ/քմ է։
Տարեկան միջին ջերմաստիճանը մոտավորապես 2–3,1°C է։
Ապրիլի սկզբին և հոկտեմբերի վերջին տեղի է ունենում միջին օրական ջերմաստիճանի կայուն անցում մինչև 0°C: 0°C-ից բարձր ջերմաստիճանի ժամանակաշրջանի տևողությունը՝ 198-209 օր, 0°C-ից ցածր՝ 156-157 օր։
Տարեկան տեղուների միջին քանակը 460-540 մմ են։ Տաք շրջանում (0°C-ից բարձր) բաժին է ընկնում տարեկան տեղումների 65–75%-ը։


=== Հողեր ===
Հողերը շատ բազմազան են՝ հյուսիսում և արևմուտքում գտնվող գորշ անտառային և պոդզոլային հողերից մինչև հանրապետության հարավի տարբեր տեսակի սևահողեր (տարածքի 32%-ը)։ Շրջանի տարածքում կան հատկապես բերրի հզոր սևահողեր, գերակշռում են մոխրագորշ անտառային և տարալվացված սևահողեր։
Թաթարստանի տարածքում կան երեք հողային շրջաններ.
● Հյուսիսային (Մերձկամյե) - առավել տարածված են բաց մոխրագորշ անտառային (29%) և ճմա-պոդզոլային (21%) հողերը, որոնք տեղակայված են հիմնականում ջրբաժան սարահարթերում և լանջերի վերին մասերում։ 18,3% տոկոսը զբաղեցնում են գորշ և մուգ մոխրագույն անտառային հողերը։ Թթվային հողերը հանդիպում են բարձրադիր և բլուրների վրա։ 22,5%-ը զբաղեցնում են էրոզիայի ենթարկված հողերը, սելավայինը՝ 6-7%-ը, ճահճայինը՝ մոտ 2%-ը։ Մի շարք շրջաններում (Բալտասիի շրջան, Կուկմորի շրջան, Մամադիշի շրջան) ուժեղ է էրոզիան, որն ազդում է տարածքի մինչև 40%-ի վրա։
● Արևմտյան (Մերձվոլգայան շրջան) - հյուսիսային մասում գերակշռում են անտառատափաստանային (51,7%), մոխրագույն և մուգ մոխրագույն հողերը(32,7%)։ Զգալի տարածք են զբաղեցնում պոդզոլացված և տարրալվացված սևահողերը։ Շրջանի բարձր տարածքները զբաղեցնում են բաց մոխրագույն և ճմա-պոդզոլային հողերը (12%)։ Լվացված հողերը զբաղեցնում են 6,5%, ճահճային հողերը՝ 1,2%։ Շրջանի հարավ-արևմուտքում տարածված են սևահողերը (գերակշռում են տարրալվացված հողերը)։
● Հարավարևելյան (Զակամիե) - Շեշմայից արևմուտք գերակշռում են տարրալվացված և սովորական սևահողերը, Փոքր Չերեմշանի աջ ափը զբաղեցնում է մուգ մոխրագույն հողերը։ Շեշմայի արևելքում գերակշռում են գորշ անտառային և  սևահողերը, իսկ շրջանի հյուսիսային մասում` տարալվացված սևահողերը։ Բարձրադիր վայրերը զբաղեցնում են անտառատափաստանային հողերը, ցածրադիր վայրերը՝ սևահողերը։
Հումուսի պարունակությունը վարելահորիզոնում ամենաբարձրն է (ավելի քան 8%) Թաթարստանի հարավային մասում (մասնավորապես՝ Ալմետևսկի, Ազնակաևսկի, Բուգուլմինսկի, Բավլինսկի և այլ շրջաններ)։


=== Օգտակար հանածոներ ===
Հանրապետության ընդերքի հիմնական պաշարը նավթն է։ Հանրապետությունն ունի 800 մլն տոննա վերականգնվող նավթ; կանխատեսվող պաշարների չափը կազմում է ավելի քան 1 մլրդ տոննա։.
Թաթարստանում հետազոտվել է 127 հանքավայր, այդ թվում՝ ավելի քան 3000 նավթային հանքավայրեր։ Այստեղ է գտնվում Ռուսաստանում երկրորդ ամենամեծ հանքավայրը և ամենամեծերից մեկը աշխարհում՝ Ռոմաշկինի հանքավայրը, որը գտնվում է Թաթարստանի Լենինոգորսկի շրջանում։ Խոշոր հանքավայրերից առանձնանում են Նովոելխովսկոյեն և Սաուսբաշսկոյեն, ինչպես նաև միջին Բավլինսկոյե հանքավայրը։ Նավթի հետ մեկտեղ արտադրվում է հարակից գազ՝ 1 տոննա նավթի դիմաց մոտ 40 մ³։ Հայտնի են բնական գազի և գազի կոնդենսատի մի քանի փոքր հանքավայրեր։
Թաթարստանի տարածքում հայտնաբերվել է ածխի 112 հանքավայր։ Միևնույն ժամանակ, արդյունաբերական մասշտաբով կարող են օգտագործվել միայն ածխի հանքավայրերը, որոնք կապված են Կամա ածխային ավազանի, Հարավ-թաթարական, Մելեկեսսկու և Հյուսիս-թաթարական շրջանների հետ։ Ածուխի խորությունը՝ 900-ից 1400 մ է։
Հանրապետության ընդերքում կան նաև կրաքարի, դոլոմիտների, շինարարական ավազի, աղյուսների արտադրության կավի, շինարարական ավազի, գիպսի, ավազի և խճաքարի խառնուրդի, տորֆի արդյունաբերական պաշարներ, ինչպես նաև նավթային բիտումի, հեռանկարային պաշարներ,ածուխ և գորշ ածուխ, նավթային թերթաքարեր, ցեոլիտներ, պղինձ, բոքսիտ։ Առավել կարևոր են ցեոլիտ պարունակող ապարները (Հանրապետության ոչ մետաղական պաշարների մոտ կեսը), կարբոնատային ապարները (մոտ 20%), կավե ապարները (նաև մոտ 30%), ավազի և խճաքարային խառնուրդը (7,7%), ավազները ( 5.4%), գիպս (1.7%)։ 0,1%-ը զբաղեցնում են ֆոսֆորիտները, երկաթի օքսիդի պիգմենտները և բիտումային ապարները։


=== Ջրային ռեսուրսներ ===
Ամենամեծ գետերը՝ Վոլգան (177 կմ հանրապետության տարածքով) և Կաման (380 կմ), ինչպես նաև Կամայի երկու վտակները՝ Վյատկա (60 կմ) և Բելայա (50 կմ), ապահովում են ընդհանուր հոսքը 234 միլիարդ մ³ / տարի (բոլոր գետերի ընդհանուր հոսքի 97.5%-ը)։ Նրանցից բացի, հանրապետության տարածքով հոսում են մոտ 500 փոքր գետեր՝ առնվազն 10 կմ երկարությամբ, բազմաթիվ վտակներով։ Ջրային ռեսուրսների մեծ պաշարները կենտրոնացված են երկու խոշորագույն ջրամբարներում՝ Կույբիշևում և Նիժնեկամսկում։ Հանրապետությունում կան նաև ավելի քան 8 հազար փոքր լճեր և լճակներ։
Գետերի ջրաէներգետիկ ներուժը օգտագործում է Կամա գետի վրա կաուցված թերբեռնված Նիժնեկամսկի ՋրԷԿ-ի կայանը, որն արտադրում է մոտ 1,8 միլիարդ կՎտժ/տարի (ծրագրի շրջանակներում՝ 2,7 միլիարդ կՎտժ/տարի)։ Հանրապետության ընդերքը պարունակում են ստորերկրյա ջրերի զգալի պաշարներ՝ բարձր հանքայնացվածից մինչև թեթևակի աղի և թարմ։
Թաթարստանի ամենամեծ ջրային մարմինները 4 ջրամբարներ են, որոնք հանրապետությանն ապահովում են ջրային ռեսուրսներով տարբեր նպատակների համար։
• Կույբիշևի - ստեղծված 1955 թվականին, ամենամեծը ոչ միայն Թաթարստանում, այլև Եվրոպայում, ապահովում է Միջին Վոլգայի հոսքի սեզոնային կարգավորումը։
• Նիժնեկամսկի - ստեղծվել է 1978 թվականին և ապահովում էջրաէլեկտրակայանի ամենօրյա և շաբաթական վերաբաշխում։
• Զայնսկի  - հիմնադրվել է 1963 թվականին, ծառայում է պետական ​​շրջանի էլեկտրակայանի տեխնիկական աջակցությանը։
• Կարաբաշի - ստեղծվել է 1957 թվականին, ծառայում է նավթահանքերի և արդյունաբերական ձեռնարկությունների ջրամատակարարմանը։
Հանրապետության տարածքում կան 731 տեխնիկական օբյեկտ, 550 լճակ, 115 մաքրման կայան, 11 պաշտպանիչ ամբարտակ։
2005 թվականի դրությամբ Թաթարստանում հետազոտվել են ստորգետնյա քաղցրահամ ջրի 29 հանքավայրեր՝ օրական մոտ 1 մլն խմ պաշարներով, պաշարների մոտ մեկ երրորդը պատրաստ է արդյունաբերության զարգացման համար։
Բավականին մեծ են նաև հանքային ստորգետնյա ջրերի պաշարները։ 2004 թվականի դրությամբ հանքային ստորգետնյա ջրերի ընդհանուր պաշարները կազմում են օրական 3293 հազար խմ։


=== Պահպանվող բնական տարածքներ ===
Թաթարստանի տարածքում կա ավելի քան 150 հատուկ պահպանվող բնական տարածքներ՝ մոտավորապես 150 հազար հեկտար ընդհանուր մակերեսով (Թաթարստանի ընդհանուր տարածքի 2%-ը)։ Պահպանվող բնական տարածքներ ներառում են.
• Վոլգա-Կամա արգելոցը, որը հիմնադրվել է 1960 թվականին, գտնվում է Զելենոդոլսկի և Լաիշևսկի շրջանների տարածքում։ Այն առանձնանում է մեծ կենսաբազմազանությամբ, կան ավելի քան 70 տեսակ անոթավոր բույսեր և 68 տեսակ ողնաշարավորներ։
• Ստորին Կամայի ազգային պարկը ստեղծվել է 1991 թվականին Ելաբուգա և Տուկաևսկի շրջանների տարածքում, այն ներառում է տարբեր անտառներ։


== Արտաքին հղումներ ==
Թաթարստանի կառավարության պաշտոնական կայք Archived 2003-10-28 at the Wayback Machine. (ռուսերեն)