Դիմիտրիս Ավրամոպուլոս

Դիմիտրիս Ավրամոպուլոս (հուն․՝ Δημήτρης Αβραμόπουλος, հունիսի 6, 1953(1953-06-06), Աթենք, Հունաստան), հույն քաղաքական գործիչ և դիվանագետ, ութ տարի (1995-2002) աշխատել է որպես Աթենքի քաղաքապետ։ 2011 թվականի նոյեմբերից մինչև 2012 թվականի մայիսը եղել է Հունաստանի ազգային պաշտպանության նախարար։ 2012 թվականի հունիսի 21-ից մինչև 2015 թվականի հունվարի 27-ը եղել է Հունաստանի արտաքին գործերի նախարար։ 2014 թվականի նոյեմբերի 1-ից նա ներքին գործերի եվրոպական կոմիսարն է։


== Կենսագրություն ==
Դիմիտրիս Ավրամոպուլոսը ծնվել է 1953 թվականին Աթենքում Իլիից և Արկադիայից մի ընտանիքում։ Նա ծառայել է Հունաստանի ռազմաօդային ուժերում (1978-1980), որը գտնվում էր Աթենքում, և Բրյուսելի ՆԱՏՕ-ի կենտրոնակայանում։
Ամուսնացած է և ունի երկու որդի՝ Փիլիպոս և Յասոնաս։ Տիրապետում է անգլերենին, ֆրանսերենին և իտալերենին։


== Դիվանագիտական ​​գործունեություն ==
1980-1993 թվականներին նա որպես դիվանագետ ծառայել է Աթենքում Հունաստանի արտաքին գործերի նախարարությունում։ 1988-1992 թվականներին եղել է Հունաստանի հյուպատոսը Լիեժում։ Զուգահեռաբար, այս ժամանակահատվածում եղել է «Նոր ժողովրդավարություն» կուսակցության նախագահի և առաջնորդ Կոստաս Միցոտակիսի հատուկ դիվանագիտական ​​խորհրդականը։ Նա նաև նույն թվականին Հունաստանը ներկայացրել է Եվրոպայի անվտանգության և համագործակցության Վիեննայում կայացած համաժողովին։ 1992 թվականին ծառայել է որպես Աթենքում Արտաքին գործերի նախարարության պաշտոնական ներկայացուցիչ և եղել Հունաստանի գլխավոր հյուպատոսը Ժնևում։ 1993 թվականին նշանակվել է Հունաստանի վարչապետի դիվանագիտական ​​գրասենյակի նախագահ։


== Քաղաքական գործունեություն ==
1993 թվականին նա թողել է դիվանագիտական ​​ծառայությունը։ Ընտրվել է Նոր ժողովրդավարություն Պահպանողական կուսակցության կենտրոնական կոմիտեի անդամ։ 1993-1994 թվականներին ընտրվել է Հունաստանի խորհրդարանի անդամ։ 1995-2002 թվականներին ընտրվել է Աթենքի քաղաքապետ (վերընտրվել է 1998 թվականի հոկտեմբերին)։ 1995-1999 թվականներին աշխատել է որպես Հունաստանի տեղական ինքնակառավարման մարմինների կենտրոնական միության նախագահ։ 1995 թվականին նա հիմնադրել և դարձել է Հարավային-Արևելյան Եվրոպայի մայրաքաղաքների քաղաքապետերի մշտական ​​խորհրդակցության առաջին նախագահը։ 1996-2000 թվականներին ծառայել է որպես Տեղական ինքնակառավարման մարմինների միջազգային միության գործադիր կոմիտեի փոխնախագահ, իսկ 1997-2002 թվականներին եղել է Եվրամիության տարածաշրջանների կոմիտեի անդամ։
2001 թվականին Ավրամոպուլոսը, դժգոհ մնալով «Նոր ժողովրդավարության» առաջնորդներ Կոստաս Կարամանլիսի և Կոստաս Միցոտակիսի միջև շարունակվող հակամարտություններից, հիմնել է լիբերալ կուսակցությունը, ազատ քաղաքացիների շարժումը (հուն․՝ Κίνημα Ελευθέρων Πολιτών, ΚΕΠ)։ Առաջին հարցումները ցույց են տվել, որ KEP-ը կարող է ընտրություններում հավաքել մինչև 24 %։ Այնուամենայնիվ, նախնական խանդավառությունն արագորեն մարել է, և պրատիայի վարկանիշը սկսել է ընկնել։ 2002 թվականին Ավրամոպուլոսը անսպասելիորեն հայտարարել է KEP-ի գործունեությունը դադարեցնելու մասին` ֆինանսական խնդիրների պատճառով, խոստանալով, որ կազմակերպությունը կմնա որպես «վերլուծական կենտրոն»։ Դրանից հետո նա իր կողմնակիցների մեծ մասի հետ վերադարձել է «Նոր ժողովրդավարություն»։ 
Երբ 2004 թվականին «Նոր ժողովրդավարությունը» հաղթել է ընտրություններում, Դիմիտրիս Ավրամոպուլոսը ստանձնել է զբոսաշրջության նախարարի տեղակալի պաշտոնը, որտեղ մնաց մինչև 2006 թվականը։ 2006-2009 թվականներին աշխատել է որպես Առողջապահության և սոցիալական համերաշխության նախարար։ 2009 թվականի հոկտեմբերին կայացած արտահերթ ընտրություններում Դիմիտրիս Ավրամոպուլոսը վերընտրվել է Հունաստանի խորհրդարանի անդամ։ Ադոնիս Սամարասի «Նոր ժողովրդավարության» առաջնորդ ընտրվելուց հետո 2010 թվականին Ավրամոպուլոսը ստանձնել է կուսակցության փոխնախագահի պաշտոնը, և նա շարունակում է մնալ այս պաշտոնում մինչ օրս։ 2011 թվականի նոյեմբերի 11-ին Լուկաս Պապադիմոսի կոալիցիոն կառավարությունում նշանակվել է Հունաստանի ազգային պաշտպանության նախարար՝ այս պաշտոնում փոխարինելով Պանայոտիս Բեգլիտիսին։ 2014 թվականի նոյեմբերի 1-ից ստանձնել է Ներքին գործերի եվրահանձնակատարի պաշտոնը՝ փոխարինելով Սեսիլիա Մալմստրյոմին։


== Շքանշաններ ==
Իր դիվանագիտական, հասարակական և բարեգործական ծառայության համար Ավրամոպուլոսը բազմաթիվ պատվոգրեր է ստացել եվրոպական պետություններից, ինչպես նաև աշխարհի այլ երկրներից.
 Մեծ խաչ, Փյունիկի շքանշան (Հունաստան)
 Մեծ խաչ, Քաղաքացիական վաստակի շքանշան (Իսպանիա)
 Մեծ խաչ, Թագի շքանշան (Բելգիա)
 Մեծ խաչ, Լեոպոլդ II շքանշան (Բելգիա)
 Մեծ խաչ, Բևեռային աստղի շքանշան (Շվեդիա)
 Մեծ խաչ, Առյուծի շքանշան (Ֆինլանդիա)
 Մեծ խաչ, Պատվո շքանշան (Պորտուգալիա)
 1-ին Աստիճան, Սպիտակ աստղի շքանշան (Էստոնիա)
 Հրամանատար, Պատվո շքանշան (Հոլանդիա)
 Commandeur de l’Ordre de la Couronne de Chêne (Լյուքսեմբուրգ) Մեծ շքանշան, Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար պատվո նշան (Ավստրիա)
 Ուղեկից, Արժանիքների ազգային շքանշան (Մալթա)
 Սպա, Պատվո լեգեոնի շքանշան (Ֆրանսիա)
 Սպա, Վաստակի շքանշան (Լյուքսեմբուրգ)
 Ասպետ, Արժանապատվության ազգային շքանշան (Ֆրանսիա)
 Հրամանատար, Պատվո շքանշան (Գերմանիա)
 Մեծ գոտի, Մայրու ազգային շքանշան (Լիբանան)
 1-ին Աստիճան, Քաղաքացիական վաստակի պատվեր (Բուլղարիա)
 Ասպետ, Մակարիոս III շքանշան (Կիպրոս)
 Մեծ խաչ, Դիեգո դե Լոսադայի շքանշան (Վենեսուելա)
 1-ին Աստիճան, Աստղի շքանշան (Հարավսլավիա)
ինչպես նաև տիեզերական ուղղափառ Կոստանդնուպոլսի պատրիարքարանից, Երուսաղեմի պատրիարքարանից և Ալեքսանդրիայի պատրիարքարանից.

Մեծ խաչ, Սուրբ Գերեզմանի շքանշան
Մեծ խաչ, Առաքյալի և Ավետարանիչ Մարկոսի շքանշան
Մեծ խաչ, Սուրբ Գևորգ և Սուրբ Կոստանդին շքանշան։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական էջ