armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Կլեո Պիրեշ

Կլեո Պիրեշ (պորտ.՝ Cléo Pires, հոկտեմբերի 2, 1982(1982-10-02), Ռիո դե Ժանեյրո, Բրազիլիա), բրազիլացի դերասանուհի։ Նրա մայրը համաշխարհային ճանաչում գտած դերասանուհի Գլորիա Պիրեշն է, իսկ հայրը հայտնի երգիչ է։


== Կարիերա ==
Նա առաջին անգամ հեռուստասերիալում նկարահանվել է 1994 թվականին։ Դրանից հետո Կլեոն հեռացավ հեռուստատեսությունից պատճառաբանելով, որ չի ցանկանում գնալ իր մոր ճանապարհով նա ասաց, որ մամուլը իրեն հանգիստ չի տալիս անընդհատ հետևում է գաղտնալսում իր հեռախոսազանգերը։ 2003 թվականին նա հրավեր ստացավ նկարահանվելու ֆիլմում և չմերժեց, 2005 թվականին Ամերիկա (սերիալ)ը, 2013 թվականին նկարահանվեց Խիզախ կինը սերիալում, 2009 թվականին Հնդկաստանի ճանապարհներ (հեռուստասերիալ)ում, իսկ 2014 թվականին Հոլիվուդյան Ես քեզ սիրում եմ, Ռիո ֆիլմում։ 2014 թվականին հաղթելով Ռիո փառատոնում, նա արժանացավ լավագույն դերասանուհու կոչման։


== Ծանոթագրություններ ==
Սեմիրեչկա (գյուղ, Գայսինի շրջան)

Սեմիրեչկա (ուկրաիներեն՝ Семирічка), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Գայսինի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1926 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Սեմիրեչկա գյուղում բնակվում էր 377 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 13,76 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 27,4 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ստեփան Ղարդաշյան

Ստեփան Մարտինի Ղարդաշյան, Կարդաշով (Կարդաշև), (1852 թ., Գանձակ - 1918 թ.), հայ նարոդնիկ։
Սկզբնական կրթությունն ստացել է Թիֆլիսում, ապա սովորել Դրեզդենի պոլիտեխնիկական ինստիտուտում։ Գերմանիայում ներգրավվել է հեղափոխական պայքարի մեջ, մասնակցել կովկասյան ուսանողների Ժնևի համագումարին (1874), մտել նարոդնիկական «Կովկասյան խմբակի» շարքերը։ 1875 թվականին, Ռուսաստանում, «Կնյազ Կոչակիձե» ծածկանվամբ, քարոզչական աշխատանք է կատարել Ս. Բարդինայի գլխավորած «Համառուսական սոցիալ-հեղափոխական կազմակերպությունում», նպաստել Թիֆլիսում և Քութայիսում նարոդնիկական խմբակների հիմնադրմանը։ Նույն թվականին Մոսկվայում ձերբակալվել է և 1877 թվականին դատապարտվել 5 տարվա տաժանակրության, ապա՝ երկարատև աքսորի։ 1904 թվականին աքսորից վերադարձել է Անդրկովկաս, աշխատել որպես երկաթուղային ինժեներ։


== Ծանոթագրություններ ==
Ցիսանա Տատիշվիլի

Ցիսանա Բեժանի Տատիշվիլի (վրաց.՝ ცისანა ტატიშვილი, դեկտեմբերի 30, 1937(1937-12-30), Թբիլիսի, Վրացական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - սեպտեմբերի 23, 2017(2017-09-23), Թբիլիսի, Վրաստան), վրացի խորհրդային օպերային երգչուհի, մանկավարժ, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1979)։


== Կենսագրություն ==
Ցիսանա Տատիշվիլին ծնվել է 1937 թվականի դեկտեմբերի 30-ին Թբիլիսիում։
1963 թվականին ավարտել է Թբիլիսիի կոնսերվատորիայի երգեցողության դասարանը Գ. Կարտվելիշվիլիի ղեկավարությամբ (սովորել է նաև Դ. Մչեդլիձեի մոտ)։
1963-1992 թվականներին եղել է Թբիլիսիի օպերայի և բալետի թատրոնի մեներգչուհի։ Ելույթներ է ունեցել Մեծ թատրոնում (Մոսկվա), Կոմիշե օպերում (Բեռլին)։
Հանդես է եկել որպես երգչուհի, կատարել է այնպիսի մոնումենտալ ստեղծագործություններ, ինչպիսիք են Լյուդվիգ վան Բեթհովենի «Սիմֆոնիա № 9»-ը, Լյուդվիգ Բեթհովենի «Ռեքվիեմը»։ Նրա կամերային երգացանկն ընդգրկում է Պյոտր Չայկովսկու և Սերգեյ Ռախմանինովի ռոմանսների, գերմանացի ու իտալացի կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների, Օթար Թաքթաքիշվիլու և Ալեքսեյ Մաճավարիանու կամերային ստեղծագործությունների կատարումներ։
Ցիսանա Տատիշվիլին համերգային շրջագայություններ է կատարել արտասահմանում (ԳԴՀ, Լեհաստան, Չեխոսլովակիա, Անգլիա, Իտալիա, Իսպանիա, Պորտուգալիա, Ավստրիա, Շվեդիա)։
Դասավանդել է Թբիլիսիի կոնսերվատորիայում (պրոֆեսոր)։ Հումանիտար ակադեմիայի ակադեմիկոս է։
2010 թվականին Թբիլիսիի Զաքարիա Փալիաշվիլու անվան օպերայի և բալետի թատրոնի շենքի դիմաց տեղադրվել է Ցիսանա Տատիշվիլիին նվիրված աստղ։
Ցիսանա Տատիշվիլիի ամուսինը՝ Գեորգի Տոտիբաձեն (1928-2010), եղել է նկարիչ, Վրաստանի Գիտությունների ազգային ակադեմիայի թղթակից-անդամ, Վրաստանի Գեղարվեստի ակադեմիայի ռեկտոր։
Ցիսանա Տատիշվիլին մահացել է 2017 թվականի սեպտեմբերի 23-ին Թբիլիսիում։ Թաղվել է Դիդուբեի պանթեոնում։


== Ճանաչում և մրցանակներ ==
Վրացական ԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1973)
ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1979)
Վրացական ԽՍՀ Զ. Փալիաշվիլու անվան պետական մրցանակ (1979)
Վրացական ԽՍՀ Շոթա Ռուսթավելու անվան մրցանակ (1987)
Պատվո շքանշան (2010)
Նախագահական շքանշան «Փայլ» (Վրաստան, 2012)
Շվեյցարական մեդալ
«Արվեստն ինքն անմահություն է» մրցանակ («Մզեչաբուկի» արվեստների միջազգային ասոցիացիա և Մարիա Կալասի միություն)
Թբիլիսիի պատվավոր քաղաքացի (2012)


== Դերերգեր ==
«Դաիսի», Զաքարիա Փալիաշվիլի – Մարո
«Աբեսալոմ և Էթերի», Զաքարիա Փալիաշվիլի – Էթերի
«Մինդիա», Օթար Թաքթաքիշվիլի – Մզիա
«Լուսնի առևանգումը», Օթար Թաքթաքիշվիլի – Թամար
«Ասք Տարիելի մասին», Շալվա Մշվելիձե – Դարեջան
«Պիկովայա դամա», Պյոտր Չայկովսկի – Լիզա
«Տրուբադուր», Ջուզեպպե Վերդի – Լեոնորա
«Աիդա», Ջուզեպպե Վերդի – Աիդա, Ամներիս
«Օթելլո», Ջուզեպպե Վերդի – Դեզդեմոնա
«Տոսկա», Ջակոմո Պուչչինի – Տոսկա
«Ջանի Սկիկի», Ջակոմո Պուչչինի – Լաուրետա
«Լոենգրին», Ռիխարդ Վագներ – Օրտրուդա
«Թռչող հոլանդացի», Ռիխարդ Վագներ- Սենտա
«Գյուղական պատիվ», Պիետրո Մասկանի – Սանտուցա
«Սալոմե», Ռիխարդ Շտրաուս – Սալոմե
«Իշխան Իգոր», Ալեքսանդր Բորոդին – Պոլովչանկա
«Տրավիատա», Ջուզեպպե Վերդի – Ֆլորա
«Պարահանդես-դիմակահանդես», Ջուզեպպե Վերդի – Ամելիա
«Դոն Կարլոս», Ջուզեպպե Վերդի – Ելիզավետա, Էլոբի
«Դոն Ժուան», Վոլֆգանգ Ամադեուս Մոցարտ – Դոննա Աննա
«Բանկ բան», Ֆերենց Էրկել – Գերտրուդա
«Էդգար», Ջակոմո Պուչչինի – Ֆիդելիա


== Ծանոթագրություններ ==
Ձգտող սեպտակորդներ

Ձգտող հնչյունից (VI աստիճանից) կառուցված սեպտակորդը ունի դոմինանտային ֆունկցիա և կոչվում է ձգտող. նշանակվում է՝ DVII7։


== Սահմանում և նշանակում ==
Հիմնական և սեպտիմային հնչյունների միջև կազմված ինտերվալով բնորոշվում են DVII7-ների հետևյալ տեսակները․

բնական մաժորի փոքր ձգտող սեպտակորդ հետևյալ ինտերվալային կազմով՝ փոքր տերցիա, փոքրացած կվինտա, փոքր սեպտիմա (այսինքն՝ փոքրացրած եռահնչյուն փոքր սեպտիմայով)․
հարմոնիկ մաժորի և մինորի փոքրացրած ձգտող սեպտակորդ (փոքրացրած) հետևյալ ինտերվալային կազմով՝ փոքր տերցիա, փոքրացրած կվինտա, փոքրացրած սեպտիմա (այսինքն՝ փոքրացրած եռահնչյուն փոքրացրած սեպտիմայով)։


== Ձգտող սեպտակորդի նախապատրաստումը ==
Ձգտող սեպտակորդը (հատկապես փոքրացրածը) հաճախ հանդես է գալիս անմիջապես տոնիկայից հետո։ Սակայն, ավելի հաճախ այն նախապատրաստվում է S-ային խմբի որևէ ակորդով, հարմոնիկ միացմամբ։
Ձգտող սեպտակորդը կարող է հանդես գալ նաև D-ից և D7-ից հետո, իսկ երբեմն էլ (շատ հազվադեպ) STVI-ից և tsVI-ից հետո։


== Ձգտող սեպտակորդի լուծումը տոնիկայի մեջ ==
Որպես կանոն, ձգտող սեպտակորդները և նրա շրջվածքները լուծվում են տոնիկայի մեջ՝ կրկնապատկված տերցիայով։ DVII7-ի կվինտան և սեպտիման աստիճանական շարժումով իջնում են (դեպի T-ի տերցիան և կվինտան), իսկ հիմնական հնչյունը և տերցիան աստիճանական շարժումով բարձրանում են (դեպի T-ի հիմնական և տերցիային հնչյունները)։
Այդպիսի ձայնատարության դեպքում հիմնական DVII7-ը լուծվում է T, DVII65-ը և DVII43-ը՝ T6, իսկ քիչ օգտագորխվող DVII2-ը՝ անցողիկ T, շատ ավելի հազվադեպ՝ K64։
Ձգտող սեպտակորդը և նրա շրջվածքները տոնիկայի մեջ լուծելիս տոնիկական տերցիան կրկնապատկվում է՝ զուգահեռ կվինտաներից խուսափելու համար։ Այդ կրկնապատկումը պարտադիր չէ, եթե DVII7-ի կամ նրա շրջվածքի դասավորությունն այնպիսին է, որ տոնիկայի մեջ լուծելիս ստացվում են զուգահեռ կվարտաներ և ոչ թե կվինտաներ։


== Աղբյուրներ ==
Ի.Դուբովսկի, Ս. Եվսեև, Ի. Սպոսոբին, Վ. Սոկոլով, Հարմոնիայի դասագիրք, Երևան, 1978, Էջ 155-157
Կոնոբեևո (գյուղ, Գագարինսկի շրջան)

Կոնոբեևո (ռուս.՝ Конобеево), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Գագարինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Աստերոիդների ցանկ (62301-62400)

Աստերոիդների ցանկ (62201-62300)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (62401-62500)
 Աստերոիդների ցանկ (62201-62300)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (62401-62500)


== Աղբյուր ==
«Discovery Circumstances: Numbered Minor Planets (60001)-(65000)»։ www.minorplanetcenter.net
Աֆոնսու I

Աֆոնսու I  (պորտ.՝ Afonso I de Portugal, հուլիսի 25, 1109(1109-07-25), Գիմարայնս, County of Portugal, Գալիսիայի թագավորություն - դեկտեմբերի 6, 1185(1185-12-06), Կոիմբրիա, Պորտուգալիայի թագավորություն), հայտնի է նաև Աֆոնսու Էնրիկեշ (պորտ.՝ Afonso Henriques), Աֆոնսու Մեծ (պորտ.՝ Afonso o Grande) և Աֆոնսու Հիմնադիր (պորտ.՝ Afonso o Fundador) — Պորտուգալիայի թագավորության հիմնադիր։


== Կենսագրություն ==
Աֆոնսուի և նրա մոր՝ Թերեզայի հարաբերությունները լավ չէին։ Երբ Աֆոնսուն ընդամենը տասնըմեկ տարեկան էր արքեպիսկոպոս Բրագին դարձրեց Աֆոնսուին իր մոր դեմ գործող ընդիմության առաջնորդ, սակայն անհաջողությունից հետո Թերեզա վռնդեց Բրագիին և Աֆոնսուին երկրից։ Երեք տարի անց Աֆոնսուն դարձավ ասպետ ղեկավարեց բանակը և փորձեց վերադարձնել իր հողերը։ Նա հաղթանակ տտարավ իր մոր ուժերի նկատմամբ Գիմերայշում, և վռնդեց վերջինիս երկրից։ Մորը հաղթելուց հետո նա իր ուշադրությունը սևեռեց մավռերի վրա, 1139 թ. հուլիսի 25-ին Օուրիկի ճակատամարտում կարևորագույն հաղթանակ տարավ, որից հետո նրա զինվորները նրան հռչակեցին Պորտուգալիայի արքա։ Հռոմի Պապի աջակցությունը շահելու նպատակով նա կառուցեց շատ եկեղեցիներ իրեն և իր թագավորությունը հայտարարեց, որպես Եկեղեցու ծառաներ խոստացավ վռնդել զավթիչ մուսուլմաններին Պիրենեյան թերակղզուց։ 1146 թ. մուսուլմաններից հետ վերցրեց Սանտարենը, իսկ 1147 թ. Լիսսաբոնը։ 1179 թ. Եկեղեցուն շնորհեց շատ արտոնություններ, Ալեքսանդր III Հռոմի Պապը նրան հռչակեց Պորտուգալիայի արքա։ 1185 թ. դեկտեմբերի 6-ին Աֆոնսուն մահացավ Կոիմբռայում։ Վերջինս Պորտուգալիայում համարվում է, որպես անկախության հիմնադիր և ազգային հերոս։


== Գրականություն ==
Mattoso José (2007)։ D. Afonso Henriques (Portuguese)։ Portugal: Temas e Debates։ ISBN 9789727599110 
Diogo Freitas do Amaral, D. Afonso Henriques. Lisboa: Bertrand, 2000. ISBN 972-25-1157-2.


== Ծանոթագրություններ ==
Ալա-Տիլգա

Ալա-Տիլգա (էստ․՝ Ala-Tilga), գյուղ Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Հաանյա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 6 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Լոուել (Մասաչուսեթս)

Լոուել քաղաք Միդլսեքս շրջանում, ԱՄՆ-ի Մասաչուսեթս նահանգում։ 2014 թվականի տվյալներով քաղաքի բնակչության թիվը կազմում է 109 645 մարդ։ Նահանգի չորրորդ խոշոր քաղաքն է։ Համարվում է վարչական  կենտրոններից մեկը Միդլսեքս շրջանի հյուսիսում։


== Պատմություն ==
Քաղաքը հիմնադրվել է 1820 թվականին որպես կենտրոն տեքստիլ արդյունաբերություն Բոստոնից հյուսիս-արևմուտքում գտնվող Մերիմաք գետի վրա՝ հարևան Զելսֆորդի տարածքում։ Այն եղել է բարգավաճ արդյունաբերական կենտրոն 19-րդ դարի ընթացքում, որը գրավել է շատ ներգաղթյալների։ Քաղաքը անվանել են Ֆռանցիս Քաբոթ Լոուելի պատվին։ 1850 թվականից Լոուելը համարվում էր ԱՄՆ-ի ամենամեծ արդյունաբերական համալիրը։ Թեթև արդյունաբերությունում վերամշակում էին Ամերիկայի հարավում աճեցված բամբակը։ 1860 թվականին այստեղ ավելի շատ բամբակ էր արտադրվում, քան բոլոր 11 հարավային  նահանգներում, որոնք հետագայում ձևավորեցին Ամերիկայի Համադաշնային Նահանգներ։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին Լոուելում բնակչության թիվը հասնում էր 110,000-ի։ 1970-ական թվականներին Լոուելը դարձավ Մասաչուսեթ նահանգի տնտեսական հրաշքի մի մասը քաղաքի Wang Laboratories շտաբի շնորհիվ։


== Հայտնի բնիկներ ==
Գրող Ջեք Քերուակը ամենավառ ներկայացուցիչներից է Բիթ սերնդի
Ինժեներ Ռոջեր Բեժոլաիսը առաջիններից էր, ով նախազգուշացրեց  Չելենջեր տիեզերանավի աղետի հնարավորության մասին։
Պրոֆեսիոնալ բռնցքամարտիկ Միկի Ուորդ։
Ծովանկարիչ Վալտեր Դին։


== Սպորտ ==


=== Սպորտային հարմարություններ ===
«Էդվարդ Ա Լելաշոր» բեյսբոլի մարզադաշտը, որը գտնվում է Մասաչուսեթ նահանգի Լոուել համալսարանում գտնվող Lowell Spinners բեյսբոլի  թիմի համար։
Tsongas  կենտրոնը  հանդիսանում է սպորտային խաղերի և համերգների բազմակողմանի վայր, որտեղ հոկեյի խաղերի համար կա 6.500 նստավայր, իսկ համերգների ընթացքում`7.800 նստավայր։ 2006 թվականի ապրիլի 1-ին այստեղ անցկացվեց Կյոռլինգի աշխարհի խաղերը տղամարդկանց շրջանում։
Քաուլիի հուշամարզադաշտ
Սամպասի տաղավար
Stoklosa շրջանավարտների դաշտ - բեյսբոլի դաշտ
Մարզական կենտրոն Կոստելո։


== Ծանոթագրություններ ==
Սուլցանո

Սուլցանո (իտալերեն՝ Sulzano), կոմունա Իտալիայում, տեղակայված է Լոմբարդիա մարզի Բրեշիա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1808 մարդ, խտությունը՝ 154 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 10 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 25058։ Հեռախոսային կոդ՝ 030։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Կոմունայի վարչակազմ ==
Հեռախոսահամար՝ 030 985141
Էլեկտրոնային հասցեն՝ info@comune.sulzano.bs.it
Պաշտոնական կայք՝ http://www.comune.sulzano.bs.it/


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրի պաշտոնական կայք (իտալ.)
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.


== Ծանոթագրություններ ==
Միլքշեյք

Միլքշեյք, կաթնային շեյք (անգլ.՝ Milkshake), կաթից և պաղպաղակից պատրաստված աղանդերային ըմպելիք։ Կոկտեյլին տարբեր համեր տալու համար ավելացնում են օշարակներ, մուրաբա, միրգ, հարած սերուցք, կրեմներ, քերած շոկոլադ և սննդային այլ հավելումներ։
1980-1990-ական թվականներին կաթնային կոկտեյլները վաճառվում էին սննդի փոքր կրպակներում։ Այդպիսի կոկտեյլների մեջ անհարժեշտ քանակությամբ և որակական հատկանիշներով սննդային հավելումները և օշարակները բացակայում էին։
Կաթնային կոկտեյլների թվին է պատկանում յուրաքանչյուր կոկտեյլ, որը պատրաստված է ոչ միայն կաթնային բաղադրիչների հիմքով, այլև պաղպաղակով։ Ցուցակի մեջ մտնում են օրինակ՝ կեֆիրը, կաթը, սերուցքը և այլն։ Դասական կաթնային կոկտեյլի բաղադրության մեջ պարունակվում են կաթ և պաղպաղակ։


== Պատրաստման եղանակ ==

Կաթնային կոկտեյլը կարելի է պատրաստել տարբեր եղանակներով. հիմնական գործիքը, որով հարվում է կաթնային բաղադրիչը, համարվում է մեխանիկական գործիք։ Դրա համար նախատեսված է այնպիսի կենցաղային տեխնիկա, ինչպիսին հարիչն ու բլենդերն է։ Կաթնային կոկտեյլը կարելի է հարել նաև ձեռքով, ձեռքի հարիչով, խոհանոցային պարագաներով կամ կոկտեյլահարիչի օգնությամբ։
Հանրային սննդի վայրերում (սրճարան, բար) օգտագործվում են հատուկ ստացիոնար հարիչներ կաթնային կոկտեյլի համար։


== Տես նաև ==
Կոկտեյլ
Ֆրեշ


== Ծանոթագրություններ ==
Նոր սերունդ (այլ կիրառումներ)

Նոր սերունդ, կարող է վերաբերել՝

Նոր սերունդ - մարզական պատկերազարդ ամսագիր։ Լույս է տեսել 1926-1929-ին, Աթենքում
Նոր սերունդ - ամսաթերթ, լույս է տեսնում 1955 թվականից, Տորոնտոյում
Ալուջոր

Ալուջոր, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Շապին Գարահիսարի գավառում։ Գտնվում էր Շապին Գարահիսար քաղաքից 29 կմ արևելք՝ այգեվետ դաշտում։


== Բնակչություն ==
Գյուղի բնակչությունը հայեր և թուրքեր էին։


== Պատմամշակութային կառույցներ ==
Ալուջորն ուներ հայկական եկեղեցի և վարժարան։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն


== Տես նաև ==
Սեբաստիայի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Վալդեմանկո

Վալդեմանկո (իսպ.՝ Valdemanco), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում, գտնվում է Մադրիդ շրջանում՝ Մադրիդ ինքնավար մարզերի կազմում։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Սեռռա-դե-Գվադառամա շրջանում։ Տարածքը 17,58 կմ²։ Բնակչությունը՝ 823 մարդ (ըստ 2006 թվականի)։


== Արտաքին հղումներ ==
պաշտոնական կայք
Գամլա (արգելոց)

Գամլայի արգելոց (եբրայերեն՝ גמלא‎), արգելոց, գտնվում է Գոլանի բարձունքների կենտրոնական մասում՝ Կացրին քաղաքից մոտ 20 կմ հարավ։ Տարածքը արգելոց է հայտարարվել 2003 թվականի հունվարի 9-ին, արգելոցի մակերեսը կազմում է 8380 դունամ (8,3 կմ²)։
Գամլայի արգելոցը ներառում է երկու գետերի հովիտներ՝ Դալիոթ գետը և Գամլա գետը, և ձգվում է Գամլա գետի երկայնքով մինչև Գամլա ջրվեժը, որն Իսրայելում ամենաբարձրն է (51 մ)։ Արգելոցի տարածքում գտնվում են հին Գամլա քաղաքի ավերակները և արծիվների դիտակերկման կայանը։
2010 թվականին արգելոցը վնաս էր կրել անտառային խոշոր հրդեհից, որն առաջացել է մարտական ​​վարժությունների ընթացքում հրետանուց արձակված արկից։


== Հին քաղաք ==

Գամլա քաղաքը հիմնադրվել է մ.թ.ա. 81 թվականին Ալեքսանդր Յանայի կառավարման օրոք, որը Գոլանի բարձունքները կցեց Հասմոնյան թագավորությանը։ Քաղաքի անվանումը գալիս է «գամալ» բառից (եբրայերեն՝ גמל‎ — ուղտ), քանի որ այն բլուրը, որի վրա գտնվում էր քաղաքը, նման է ուղտի սապատի։ Որպես Գոլանի մայրաքաղաք՝ քաղաքը գոյատևեց մոտ 150 տարի։ Հակահռոմեական ապստամբության շրջանում այն ​​դարձավ ապստամբների հենակետերից մեկը։ Հռոմեացիների կողմից Մ.թ. 67 թվականին Գամլայի գրավումը նկարագրվել է դեպքերի ականատես Հովսեփոս Փլավիոսի «Հրեական պատերազմ» աշխատության մեջ, գիրք 4, մաս 1։
Գամլայի ճշգրիտ գտնվելու վայրը մնացել էր անհայտ մինչև 1968 թվականը։ 1970-1980-ական թվականներին այստեղ իրականացվեցին ինտենսիվ հնագիտական ​​պեղումներ.։ Տեղանքի բարդության պատճառով բոլոր աշխատանքներն իրականացվել են ձեռքով՝ առանց որևէ մեքենայացման։ Երկրորդ շրջանում, բացի հնագիտական ​​հետազոտությունից, աշխատանք է տարվել նաև զբոսաշրջային վայր ստեղծելու ուղղությամբ՝ ճանապարհի կառուցում, ձևավորում, վերակառուցում և այլն։


== Դիտարկման կայան ==

Գամլայի արգելոցում ապրում է Իսրայելում գտնվող սպիտակագլուխ անգղների ամենամեծ զանգվածը։ Անգղի բույները տեղակայված են անմիջապես արգելոցի դիտարկման տախտակամածի տակ։ Արգելոցում տեղադրվել է մոնիտորինգի հատուկ համակարգ, որն արգելոցի աշխատակիցներին թույլ է տալիս իրական ժամանակում հսկողություն իրականացնել, ինչպես նաև դիտել տարվա ընթացքում գրանցված տեսանյութերը։ 2004 թվականին շատ անգղներ սատկեցին՝ թունավորվելով գյուղատնտեսական թույնով։ Արգելոցի անձնակազմը և կամավորները ստիպված էին փրկել առանց թխսկանի մնացած ձվերը և երիտասարդ թռչուններ աճեցնել։


== Դոլմեններ ==
Արգելոցում գտնվում են նաև մոտ 700 նեոլիթյան դոլմեններ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Eagles' nest: Gamla nature reserve» (անգլերեն)։ Ynetnews։ Արխիվացված է օրիգինալից 2013-04-28-ին։ Վերցված է 2013-4-27
Եղեգիք

ԵՂԵԳԻՔ  (Եղեգիս, Եղեգյաց ավան, Եղեգս, Եղեգք, Սմբատաբերդ), ավան, բերդ, գյուղաքաղաք, բերդաքաղաք, քաղաք Մեծ Հայքի Սյունիք աշխարհի Վայոց ձոր գավառում։ Օտարների մոտ աղավաղելով` այդ անունը մեզ է հասել Ալայազ տարբերակով։ Միջին դարերում Եղեգիքը կոչվել է Եղեգյաց ձոր, որ ուղիղ իմաստով ստուգաբանում են եղեգների ձոր։ Տարբեր ժամանակներում այն եղել է տարբեր կարգերի բնակավայր` գյուղ, ավան, գյուղաքաղաք, քաղաք և նույնիսկ մայրաքաղաք, ինչպիսին այն երբեմն համարել են իշխանանիստ եղած ժամանակներում՝ 10-13-րդ դարերում։


== Պատմություն ==
Եղեգիքի հիմնադրման ժամանակը անհայտ է։ Սակայն, նկատի ունենալով տարածքի հնությունները, կարելի է ենթադրել, որ այն Սյունյաց աշխարհի Վայոց ձորի գավառի ամենահին բնակավայրերից է։ Ըստ երևույթին, մինչև 9-րդ դարը՝ մինչև նույն աշխարհի Ծղուկք գավառի Շաղատ գյուղաքաղաքի (այժմյան Սիսիանի շրջանի Շաղատ գյուղի մոտակայքում) փոխարեն Սյունիքի իշխանների աթոռանիստ դառնալը, Եղեգիքը սովորական բնակավայր էր, իսկ դրանից հետո աստիճանաբար վերափոխվել է, բարեկարգվել, խոշորացել և դարձել գյուղաքաղաք կամ քաղաք։ Հավանաբար նույն ժամանակներում (9-րդ դարում) է կառուցվել նաև նրա միջնաբերդը, տեղացիների հորջորջմամբ` Սմբատաբերդը, որի տակ սովորաբար հասկացել են գյուղաքաղաքն ու նրա միջնաբերդը միասին վերցրած։Սակայն դրանք առանձին միավորներ էին, 1-2 կմ հեռավորությամբ իրարից անջատված (նման Կապան քաղաքին ու նրա միջնաբերդ Բաղաբերդին)։ Բուն Եղեգիք ավանը գտնվում էր Արփա գետի աջակողմյան վտակ Եղեգիսի հովտում այժմյան Եղեգնաձորի շրջանի  Ալայազ գյուղի տեղում և նրա շրջակայքոում, այդ թվում և Հոստուն ավերակ բնակավայրի տարածքում։ Գյուղաքաղաքը Եղեգիս գետի աջակողմյան Հովտով ձգվել է 4-4,5 կմ երկարությամբ նեղ շերտով։ Իսկ միջնաբերդը` Սմբատաբերդը, գտնվում էր բուն ավանից հյուսիս-արևմուտք՝ երկու խոր ձորերի միջև ձգվող բարձր լեռան վրա։ Եղեգիսը իր միջնաբերդի հետ միասին 9-րդ դարից դարձել էր Սյունյաց տերերի իշխանանիստը։ 10-րդ դարի 70-ական թվականներից, երբ կազմավորվել էր Սյունյաց կամ Կապանի թագավորությունը, որտեղ իշխում էր Սյունյաց գահերեց իշխանական տան մի ճյուղը,  Սյունիքի հյուսիս-արևելյան մասն ընդգրկող այդ ֆեոդալական թագավորության մայրաքաղաքը դառնում է Կապանը, իսկ մյուս (նույնպես գահերեց), ճյուղի համար շարունակում է ոստան մնալ Եղեգիսը։ Սյունյաց իշխանների այդ ճյուղը 11-րդ դարի սկզբներին ենթարկվում է Անի-Շիրակի Բագրատունի թագավորներին։ Գագիկ Ա թագավորը (989-1020) 1002 կամ 1003 թվականներին Վայոց ձոր գավառի հետ միասին Բագրատունիների կենտրոնական թագավորությանն է միացնում նաև Արցախի մեջ մտնող Խաչենն ու Փառիսոսը։


== Ծանոթագրություններ ==
Նիկոլայ Բայրամյան

Նիկոլայ Արտեմի Բայրամյան (1924, Բաղանիս, Հայաստան), հայ մանկավարժ։ Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից։ ԽՄԿԿ անդամ (1944):


== Կենսագրություն ==
Նիկոլայ Բայրամյանը ծնվել է 1924 թվականին Նոյեմբերյանի շրջանի Բաղանիս գյուղում։ Տեղի դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվել է Երևանի մանկավարժական տեխնիկումը։ 1941-1942 ուսումնական տարում պատմություն և աշխարհագրություն է դասավանդել Աշտարակի շրջանի Կարբի գյուղի միջնակարգ դպրոցում։
1942 թվականին Նիկոլայը կամավոր մեկնել է կարմիր բանակ։ Ավարտել է սերժանտական դպրոցը և մեկնել գործող բանակ։ Մարտնչելով թշնամու դեմ Հյուսիսային Կովկասից, Բելոռուսիայի, Լեհաստանի տարածքներով՝ Արևելյան Պրուսիայով հասել է Բեռլին։ Մեծ հայրենականում ցուցաբերած արիության, խիզախության համար Նիկոլայը պարգևատրվել է Կարմիր աստղի կրկնակի և Փառքի երրորդ աստիճանի շքանշաններով, «Խիզախության համար» և մի շարք այլ մեդալներով։ Խիզախորեն մասնակցել է Բելոստոկ քաղաքի ուղղությամբ և Արևելյան Պրուսիայում տեղի ունեցած համառ մարտերին։ 1944 թվականին ընդունվել է ԽՄԿԿ շարքերը։
Մեծ հայրենականի ավարտից հետո Նիկոլայը զորացրվել է և աշխատել է հայրենի Բաղանիսի դպրոցում։ Միաժամանակ, 1955 թվականին ավարտել է Երևանի պետական հեռակա մանկավարժական ինստիտուտի պատմության ֆակուլտետը։ 1960 թվականին եղել է Ոսկեվանի միջնակարգ դպրոցի տնօրենի տեղակալ։
1977 թվականին Բայրամյանն արժանացել է Սոցիալիստական մրցության հաղթողի կրծքանշանի։


== Պարգևներ ==
Կարմիր աստղի կրկնակի շքանշան
Փառքի երրորդ աստիճանի շքանշան
«Խիզախության համար» մեդալ
Սոցիալիստական մրցության հաղթողի կրծքանշան


== Ծանոթագրություններ ==
Կռեմեսովա

Կռեմեսովա (էստ․՝ Kremessova), գյուղ Էստոնիայի Պիլվամաա նահանգի Վեռսկա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 9 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Ինա Բուրսկայա

Ինա Բուրսկայա (Ինա Կորցենիովսկա, սեպտեմբերի 9, 1886(1886-09-09), Ժիտոմիր, Ռուսական կայսրություն - հունիսի 25, 1954(1954-06-25), Չիկագո, Իլինոյս, ԱՄՆ), Ուկրաինայում ծնված ամերիկացի օպերային երգչուհի։


== Կենսագրություն ==
Ինա Բուրսկայան ծնվել է 1886 թվականին, Ժիտոմիրում, լեհ Ժոզեֆ Կորզենովսկու և Տեոֆիլիա Դեմիչկայ ընտանիքում։


== Գործունեուոթյուն ==

Ինա Բուրսկայայի օպերային բեմելը կայացել է 1913 թվականին, երբ հանդես է եկել Ռոմեո և Ջուլիետ օպերայում։ ԱՄՆ է մեկնել որպես ռուսական օպերային ընկերության աստղ, որը միջազգային շրջագայություններով հանդես էր գալիս Ասիայում՝ ներկայացնելով ռուսերեն կատարումներով հանդես եկող երգիչ-երաժիշտներին։ Առաջին անգամ Ինա Բուրսկայան Չիկագո է մեկնել 1922 թվականին Ռուսական օպերային ընկերության հետ, հետագայում Չիկագոյի քաղաքային օպերայում հանդես է եկել Աիդա օպերայում։ 1922-1931 թթ. երգել է Չիկագոյի Ռավինիա փառատոնում, 1927-1928 թթ. մեկ սեզոն հանդես է եկել Լոս Անջելեսի օպերայում և Սան Ֆրանցիսկոյի օպերայում հանդես եկել երեք օպերաներում։ 1933-1937 թթ. եղել է Սան Կարլո օպերային ընկերության անդամ։
1922 թվականին Բուրսկայան հեռացել է Ռուսական օպերային ընկերությունից և միացել Մետրոպոլիտեն օպերային (Նրան փոխարինել է Նինա Կոշիցը)։ Մետրոպոլիտեն օպերայում բազմիցս հանդես է եկել Կարմեն օպերայում։ Նյու Յորքում գտնվելու տարիներին հանդես է եկել բարեգործական համերգներով Նյու Յորք նահանգի Սարանկ քաղաքի Վետերանների լեռնային ճամբարում և Բրուքլինի Մանուկների բացօթյա ընկերակցությունում։
1930 թվականին Բուրսկայան հայտնվել է Աիդայի տաճարի տեսարանի կարճամետրաժ վիտաֆրոնային ֆիլմում։ 1932 թվականին Բուրսկայան ծաղրեց օպերային երգչի նրբագեղ ռեժիմն՝ ասելով. «Եթե մերօրյա արտիստներն իրոք ներկայացնում են մեծ վարպետների գործերը, մենք չպետք է դիետա պահենք, չպետք է գալարվենք հատակին, չպետք է փորձենք ներկայացնել մի բան, որի մասին մեծ վարպետները գաղափար չունեին»։
1936-1937 թթ. սեզոնից հետո հեռացել է Մետրոպոլիտեն օպերայից։ 1940-ական թթ. Բուրսկայան հանդես է եկել Ինա Բուրս անվամբ և Չիկագոյում եղել ընդունարանի աշխատող։


== Անձնական կյանք ==
Ինա Կորցենիովսկան 1908 թվականին ամուսնացել է լեզվաբանության և փիլիսոփայության պրոֆեսոր Վիտոլդ Բուրսկիի հետ։ Երկար ժամանակ կապի մեջ է եղել տենոր Պետր Սկուբայի հետ, որը մահացել է 1917 թվականին։ 1928 թվականին Բուրսկայան դարձել է Ամերիկայի քաղաքացի, քաղաքացի դառնալու համար առաջին անգամ դիմում էր ներկայացրել 1923 թվականին։ Մահացել է Չիկագոյում 1954 թվականին։


== Ծանոթագրություններ ==
Սիտխես

Սիտխես (կատ.՝ Sitges), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Կատալոնիա ինքնավար համայնքում՝ Բարսելոնա նահանգում՝ Գեռաֆ շրջանում։ Մունիցիպալիտետն զբաղեցնում է 43,85 կմ² մակերես տարածք։ Բնակչությունը կազմում է 26 617 (2011 թվական)։ Վարչական կենտրոնից՝ Բարսելոնայից գտնվում է 36 կմ հեռավորության վրա։ Քաղաքի հովանավոր պաշտպաններն են Սուրբ Բարտոմեուն և Սուրբ Ֆեկլան։


== Ժողովրդագրություն ==
Վերջին 10-50 տարիների ընթացքում Սիտխեսի բնակչություն աճել է գրեթ երկու անգամ։ Այն դարձել է բազմազգ քաղաք, որտեղ բնակվում են ֆրանսիացիներ, հոլանդացիներ, իտալացիներ, անգլիացիներ, սկանդինավյան երկրների ներկայացուցիչներ։ Դա կազմում է քաղաքի բնակչության 35 %-ը։ Այստեղ գործում են մի քանի միջազգային օտարալեզու դպրոցներ։
Սիտխեսում անշարժ գույքի արժեքը 2008 թվականի փետրվարից բարձրացել է և Իսպանիայի ողջ տարածքում ամենաբարձր դիրքն է գրավել այդ ցուցանիշով։ Միջին հաշվարկով յուրաքանչյուր քառակուսի մետրն արժեցել է 5467 € (5 մարտի, 2008 թվականի տվյալներով)։ Դա իր բացասական ազդեցությունն է ունեցել քաղաքի բնակչության վրա։ Դա հանգեցրել է արտագաղթի, քանի որ բնակչության գերակշիռ մասը տեղափոխվել է այլ վայրեր՝ մատչելի գնով բնակտարածքներ ձեռք բերելու համար։


== Մշակույթ ==
Սիտխեսն ունի մշակութային քաղաքի կարգավիճակ։ Արդեն 100 տարուց ավելի է, ինչ փետրվար-մարտ ամիսներին այստեղ կազմակերպվում է ամենամյա տոնահանդես։ 19-րդ դարից 20-րդ դարի սկիզբը, երկար տարիներ իր ամառային հանգիստն այստեղ է անցկացրել կատալոնացի նկարիչ պոստիմպրեսիոնիզմի ներկայացուցիչ Սանտիագո Ռուսինյոլը։ Ֆրանկոյի բռնապետության ժամանակաշրջանում Սիտխեսը դարձել է 1960-ականների կոնտրմշակույթի կենտրոն։
Սիտխեսը հանդիսանում է Կատալոնիայի միզազգային կինոփառատոնի կենտրոն, որը համարվում է Եվրոպայի կարևոր կինեմատոգրաֆիական իրադարձություններից։ Կազմակերպվել է 1968 թվականին Պեդրո Սեռամալերայի կողմից՝ որպես «Գիտաֆանտաստիկ ֆիլմերի միջազգային շաբաթ»։ Կինոփառատոնի ժամանակ ներկայացվում են ֆանտաստիկ, գիտաֆանտաստիկ և սարսափ ժանրի ֆիլմեր։


== Զբոսաշրջություն ==
Սիտխեսի տնտեսության հիմքը զբոսաշրջությունն է։ Այստեղ կան 4500 հյուրանոցային համարներ։ Դրանց մեծ մասը 4-աստղանի հյուրանոցներ են։ Ծառայության հանդեպ սպասորկողների նվիրվածությունը հանգեցրել է նրան, որ Սիտխեսը Միջերկրածովյան տարածքում առաջատար դիրք է զբաղեցնում կոնֆերանսների, նիստերի, համաժողովների անցկացման համար։
Ներկայումս Սիտխեսը Կատալոնիայի հայտնի զբոսաշրջային վայրերից է։


== Հայտնի բնակիչներ ==
Ռաֆայել Ֆոնտ Ֆառան (1912–2003) - քաղաքագետ, լրագրող
Ֆակունդո Բակարդի (1814–1886) - գործարար
Միր Գերեբերտ (մահացել է՝ 1060) - կատալոնացի ազնվական
Սանտիագո Ռուսինյոլ (1861–1931) - արվեստագետ


== Եղբայր քաղաքներ ==
Անդորրա,  Իսպանիա, Տերեուլ նահանգ
Բանյեր դե Լյուշոն,  Ֆրանսիա, Վերին Գարոնա, 1981 թվականից
Մոնեմվասիյա,  Հունաստան, Լակոնիա


== Պատկերասրահ ==

		
		


== Արտաքին հղումներ ==
Սիտխեսի պաշտոնական կայք(կատ.)
Կատալոնիայի նահանգի տեղեկատվական կայք Archived 2007-09-29 at the Wayback Machine.(կատ.)
Կատալոնիայի վիճակագրության ինստիտուտի կայք(կատ.)
Սիտխեսի պատմամշակութային ժառանգություն(կատ.)
Սիտխեսի տեսարժան վայրեր Archived 2016-03-04 at the Wayback Machine.(կատ.)(իսպ.)(անգլ.)(ֆր.)(իտալ.)
Էտրեպիյի (Էնայի գավառ)

Էտրեպիյի (ֆր.՝ Étrépilly), համայնք Ֆրանսիայում, գտնվում է Պիկարդիայի մարզում՝ Էնա գավառում։ Մտնում է Շատո Տիերի կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանը՝ Շատո Տերրի։
Համայնքի INSEE կոդը՝ 02297


== Բնակչություն ==
2010 թվականի տվյալներով՝ համայնքի բնակչությունը կազմում է 81 մարդ։ 


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին համայնքի 53 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչներից 41-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 12-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը կազմել է 77,4%, 1999 թվականին եղել է 63,6%)։ 41 տնտեսապես ակտիվ բնակիչներից աշխատում էին  37-ը (19 տղամարդ և 18 կին), գործազուրկ էին 4 մարդ (0 տղամարդ և 4 կին)։ 12 տնտեսապես ոչ ակտիվ բնակիչներից 3-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 7-ը՝ թոշակառուներ, 2-ը տնտեսապես ոչ ակտիվ էին այլ պատճառներով։


== Տես նաև ==
Ֆրանսիայի շրջանների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ, Էտրեպիյի (ֆր.)
Կայսըն Կուլիև

Կուլիև Կայսըն Շուվաևիչ (ռուս.՝ Кайсы́н Шува́евич Кули́ев; կարաչ.-բալկ.՝ Къулийланы Шууаны жашы Къайсын, հոկտեմբերի 19 (նոյեմբերի 1), 1917, Verkhne-Chegemskoye rural community, Չեգեմի շրջան, Kabardino-Balkar Autonomous Oblast, ԽՍՀՄ - հունիսի 4, 1985(1985-06-04) կամ հունիսի 6, 1985(1985-06-06), Chegem, Kabardino-Balkar Autonomous Soviet Socialist Republic, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), բալկար խորհրդային բանաստեղծ, արձակագիր, լրագրող։ Կաբարդա-Բալկարական ԻԽՍՀ ժողովրդական բանաստեղծ (1967 թ.), Լենինյան մրցանակի դափնեկիր (1990 թ. — հետմահու), ԽՍՀՄ պետական մրցանակի դափնեկիր (1974), ՌՍՖՍՀ Մաքսիմ Գորկու անվան պետական մրցանակի դափնեկիր (1967)։ ԽՄԿԿ անդամ (1944), ԽՍՀՄ 5-րդ, 9-րդ, 10-րդ և 11-րդ գումարումների Գերագույն խորհրդի պատգամավոր։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել ու հասակ է առել Վերին Չեգեմ լեռնային աուլում։ Մանուկ հասակում զրկվել է հորից։ Գյուղի միջնակարգ դպրոցն ավարտելուց հետո սովորել է Նալչիկի մանկավարժական տեխնիկումում։ Հետագայում ավարտել է նաև թատերարվեստի ռուսական ինստիտուտը (ГИТИС-ը) և Մոսկվայի Մաքսիմ Գորկու անվան համաշխարհային գրականության ինստիտուտը։ Մոսկվայում ուսումնառությունն ավարտելով՝ վերադարձել է Նալչիկ, դասավանդել կաբարդա-բալկարական պետական մանկավարժական ինստիտուտում։
Բանաստեղծություններ գրել է դեռ դպրոցական տարիներից։ Առաջին ստեղծագործությունները հրատարակել է 1933 թվականին՝ 16 տարեկան հասակում։
«Իմ հարևանները» (1939-1945 թթ., հրտ. 1957 թ.) քնարական շարքի կենտրոնում խորհրդային մարդն է։ Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին հրատարակել է բանաստեղծությունների մի քանի շարք։ Այնուհետև դիմել է բալկարների պատմական անցյալին («Կիրճերի երգեր», շարք, 1947-1951 թթ.), գրել «Լեռնային պոեմ Լենինի մասին» (1959-1960 թթ.)։ Բալկար ժողովրդին է նվիրված «Վիրավոր քարը» (1964 թ., Մ. Գորկու անվան ՌՍՖՍՀ պետական մրցանակ, 1966 թ.) բանաստեղծությունների ժողովածուն։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Ст. Рассадин. Кайсын Кулиев. Литературный портрет. Москва, Художественная литература, 1974. 158 с.
Ж. Кулиева. Остаться в памяти людской… Сборник статей и воспоминаний о Кайсыне Кулиеве. Нальчик: Эльбрус, 1987.
Л. Мкртчян. Без тебя, Кайсын, и вместе с тобой. Ереван: Наири, 1997,108 с.
Ж. Кулиева. Я жил на этой земле… Кайсын Кулиев в документах. Нальчик: Эльбрус, 1999.
Э. Кулиева. Мой гений, мой ангел, мой друг. Нальчик: Эльбрус, 2002.
Кулиева, Элизат Эльбаевна (Э.Кулиева). Ум, окрылённый свободой. Нальчик: Эльбрус, 2007. • Кулиева, Элизат Эльбаевна (Э. Кулиева) . Былое как сегодня . Нальчик : Издательство Котляровых, 2017.


== Արտաքին հղումներ ==
О депортации балкарцев
Мемориальный дом-музей Кайсына Кулиева
Kaisyn Kuliev. National Library of Australia
Kaisyn Kouliev. Scottish Poetry Library Inspire(չաշխատող հղում)
Kaisyn Kuliev. University of Chicago Library https://archive.today/20121212084150/http://ipac.lib.uchicago.edu/ipac20/ipac.jsp?session=12D33349358WC.668&profile=ucpublic&uri=link=3100006~!1756199~!3100001~!3100002&aspect=subtab13&menu=search&ri=1&source=~!horizon&term=Kuliev+K+Sh+Kaisyn+Shuvaevich+1917&index=AUTHORP/ |date=2012-12-12
Хронос. Кулиев, Кайсын Шуваевич
«Пространство поэта» Чингиз Айтматов
Официальный сайт президента КБР
Официальный сайт лауреата Государственных премий, народного поэта Кабардино-Балкарии Кайсына Кулиева
Միրասեմա դու Տոկանտինս

Միրասեմա դու Տոկանտինս (պորտ.՝ Miracema do Tocantins), համայնք Բրազիլիայում՝ Տոկանտինս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Արևմտյան Տոկանտինսի մարզում։ Մտնում է Միրասեմա դու Տոկանտինսի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 28 239 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 2 656,078 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 10,6 մարդ/կմ²։
Քաղաքի տոնը նշվում է օգոստոսի 25-ին։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 110.422.847,00 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 4.167,06 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է 0,743 (տվյալները՝ ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)։


== Արտաքին հղումներ ==
Տեղեկություններ Միրասեմա դու Տոկանտինսի մասին
Բուլզիկուր

Բուլզիկուր (ֆր.՝ Boulzicourt), համայնք Ֆրանսիայի Շամպայն-Արդեն մարզի Արդեններ գավառում։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 941 մարդ, բնակչության խտությունը` 141.50 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 6.65 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 195 կմ հյուսիս-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից 90 կմ հյուսիս, Շառլվիլ Մեզիեր քաղաքից 9 կմ հարավ։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 647 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 464-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 183։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 71,7 %։ 464 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 415 անձ (218 տղամարդ և 197 կին)։ Գործազուրկ են եղել 49 անձ (29 տղամարդ և 20 կին)։ 183 անաշխատունակներից 49-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 80-ը` թոշակառուներ, իսկ 54-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Արդեններ գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Սերգեյ Շաքարյան

Սերգեյ Սլավիկի Շաքարյան (1974-2020), հայ ռազմական գործիչ, Արցախի պաշտպանության բանակի գնդապետ, Արցախի հերոս։ Արցախյան առաջին և երկրորդ պատերազմների մասնակից։
Սերգեյ Շաքարյանը 17 տարեկանից մասնակցել է արցախյան առաջին պատերազմին, եղել է տանկի հրամանատար։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1974 թվականի դեկտեմբերի 9-ին, Հադրութի շրջանի Այգեստան գյուղում, սովորել  է Հադրութի Մ. Մանվելյանի անվան միջնակարգ դպրոցում, ապա ուսումը շարունակել Ստեփանակերտի գյուղատնտեսական ինստիտուտում։ Սակայն ուսումն անավարտ է թողել և վերադարձել Հադրութ՝ 17 տարեկանում կամավորագրվելով արցախյան ազատագրական պայքարին և միանալով հորը։ 1993 թվականին ականի պայթյունից զոհվում է հայրը։ 


== Մասնակցությունը արցախյան երկրորդ պատերազմին ==
Մասնակցել է արցախյան երկրորդ պատերազմին։ Լինելով հմուտ հրամանատար, Սերգեյ Շաքարյանը կասեցրել է ադրբեջանական զինուժի բազմաթիվ տանկային և հետևակային գրոհներ՝ հակառակորդին պատճառելով մեծաթիվ կորուստներ։ Պաշտպանության բանակի՝ նոյեմբերի 2-ին հրապարակված զոհված զինծառայողների ցանկում կար նաև Սերգեյ Շաքարյանի անունը։


== Պարգևներ և կոչումներ ==
2020 թվականի հոկտեմբերի 4-ին Արցախի նախագահ Արայիկ Հարությունյանի որոշմամբ Սերգեյ Շաքարյանը պարգևատրվել է «Ոսկե արծիվ» շքանշանով՝ արժանանալով «Արցախի հերոս» բարձրագույն կոչմանը։
Հարցին, թե հնարավո՞ր է հակամարտության խնդիրը բանակցությունների միջոցով լուծվի` գնդապետը պատասխանել էր, թե ինքը խոսքով թշնամուն ոչինչ ասել չի կարող, այլ միայն զենքով ու իր ստորաբաժանման գործողություններով։


== Ընտանիք ==
Գնդապետ Սերգեյ Շաքարյանի հայրը զոհվել է արցախյան առաջին պատերազմի ժամանակ։Տան միակ զավակն էր, ամուսնացած էր, ուներ 2 որդի և 1 դուստր։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Արցախի հերոս գնդապետ Շաքարյանը եւ նրա գործը շարունակող որդիները
Կորովինցի (գյուղ, Նեդրիգայլովի շրջան)

Կորովինցի (ուկրաիներեն՝ Коровинці), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Նեդրիգայլովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Կորովինցի գյուղում բնակվում էր 2 702 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Խիտցի (այլ կիրառումներ)

Խիտցի, կարող է վերաբերել՝

Խիտցի - գյուղ, Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Գադյաչի շրջանում
Խիտցի - գյուղ, Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Լուբնիի շրջանում
Խիտցի - գյուղ, Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Լուբնիի շրջանում
Դանիլո Մեսկիտա

Դանիլո Մեսկիտա Սանտուս դե Օլիվեյրա (պորտ.՝ Danilo Mesquita Santos de Oliveira, փետրվարի 26, 1992(1992-02-26), Սալվադոր, Բրազիլիա), բրազիլացի դերասան և երգիչ։


== Կարիերա ==
Մինչ դերասան դառնալը, Դանիլոն 7 տարի զբաղվել է ֆուտբոլով։ 18 տարեկանում սկսել է զբաղվել մոդելային կարիերայով, սակայն 2012 թվականին դարձել է թատերական դերասան՝ խաղալով Էսպաչո Նու թատրոնում։ Նույն 2012 թվականին, մասնակցելով թատերական կուրսերի, սկսել է խաղալ «Քրիստոսի չարչարանքները» ներկայացման մեջ։ 2014 թվականին էլ խաղաղել է «Վենետիկի վաճառականը» ներկայացման մեջ։ 2015 թվականից սկսել է նկարահանվել հեռուստասերիալներում՝ իր առաջին դերն ստանալով «Ես սիրում եմ Պարաիսոպոլիսը» հեռուստասերիալում, որտեղ մարմնավորել է Մաքսիմոյի դերը։ 2016 թվականին միացել է «Տասը պատվիրանները» հեռուստասերիալի նոր եթերաշրջանին, որտեղ ստացել է Թալեսի դերը։ Նույն 2016 թվականին նա նկարահանվել է Netflix-ի 3% հեռուստասերիալի երկու սերիաներում, որտեղ մարմնավորել է Ալեքսանդրի դերը։ 2017 թվականին, նկարահանվելով «Rock Story» հեռուստասերիալում, մարմնավորել է քաղցկեղով հիվանդ երիտասարդ Նիկոլաուի դերը։ Բացի դերասանական կարիերայից, Դանիլոն նաև երգիչ է։ Սկսած 2018 թվականից նա և դերասան Ռավել Անդրադեն նվագում և երգում են Beraderos երաժշտական խմբում։
2018 թվականին Դանիլո Մեսկիտան նկահանվել է «Երկրորդ շանս» հեռուստասերիալում, որտեղ մարմնավորել է Վալենտիմի դերը։ 2019 թվականին պայմանագիր է ստորագրել Netflix-ի հետ և նկարահանվել Սպեկտրոս հեռուստասերիալում, որի պրեմիերան կայացել է 2020 թվականին։ 2019 թվականին, նրա Beraderos երաժշտական խումբը պայմանագիր է ստորագրել A Nascimento Música ընկերության տակ։ Արդյունքում Միլթոն Նասկիմենտոյի և նրա որդուն՝ Ավգուստոյին պատկանող լեյբլը սկսում է ձայնագրել խմբի առաջին ալբոմը։ 2020 թվականին նկարահանվել է Netflix-ի «Հարստությունը սիրո մեջ է» սիրային կատակերգությունում, որտեղ մարմնավորել է Տետոյի դերը` երիտասարդ հարուստ տղայի, որի հայրն ունի լոլիկի արտադրության խոշոր գործարան։ Տետոն հանդիպում է Պաուլային, որի սիրտը գրավելու համար ձևացնում է, թե աղքատ ընտանիքից է, ինչը, սակայն, նրա համար ստեղծում է մի շարք խնդիրներ։


== Ֆիլմագրություն ==


=== Հեռուստատեսություն ===


=== Ֆիլմ ===


== Ծանոթագրություններ ==
Նորից անբավարար (մուլտֆիլմ)

Նորից անբավարար, մեր հատուկ թղթակից Մուրզիլկայի նոր արկածները (ռուս.՝ Опять двойка — Новые приключения нашего специального корреспондента Мурзилки ), խորհրդային մուլտիպլիկացիոն ֆիլմ, Մուրզիլկայի մասին չորս մուլտֆիլմերից երկրորդը։
Մուլտֆիլմում պատկերվող Մուրզիլկայի արտաքին տեսքն արմատապես տարբերվում է «Մուրզիլկա» ամսագրում ներկայացվող արտաքին տեսքից։ Հատուկ թղթակից Մուրզիլկայի կերպարի որոնումները, որ դարձել է իր արկածների մասին պատմող չորս մուլտֆիլմերի («Մուրզիլկայի արկածները», «Նորից անբավարար», «Մուրզիլկան արբանյակում», «Մուրզիլկան և հսկան») հերոս, սկսվել են «Սոյուզմուլտֆիլմ» ստուդիայում, 1950-ական թվականների կեսերին։
Հայտարարվում է ներստուդիական մրցույթ, որը 1955 թվականին հաղթում է նկարիչ Անատոլի Սավչենկոն, ով որոշում է փոքրիկ թղթակցի կերպարը։


== Սյուժե ==
Հատուկ թղթակից Մուրզիլկան հեռագիր է ստանում Պոչտովայա փողոցի երեխաներից և ճպուռի մեջքին անտառից սլանում է` կատարելու հանձնարարությունը, որի նպատակն էր պարզել, թե ինչու է անբավարար ստացել Ռեշետնիկովի «Նորի՞ց անբավարար» հայտնի նկարի հերոսը։ 
Տրետյակովյան պատկերասրահում նկարը գտնել Մուրզիլկային օգնում են ռուս նկարիչների հայտնի նկարների կերպարները` Դյուցազունները, Ալյոնուշկան, «Իվան Ցարևիչը գորշ գայլի վրա»։
Պարզվում է, որ աշակերտ Կոլյան անբավարար է ստացել աշխարհագրություն առարկայից, բայց չի ուզում խոստովանել, որ ինքն առարկան չգիտի։ Մուրզիլկան առաջարկում է նրան ճանփորդության մեկնել։ Կոլյան հաղորդում է, որ ինքն ուզում է գնալ հասարակած, որպեսզի արևայրուկ ստանա, լողա տաք ծովում և ուտի տասը բաժին պաղպաղակ։ Մուրզիլկան խնդրում է նրան ցույց տալ հասարակածը կախարդական գլոբուսի վրա։ Տղան հասարակածի փոխարեն ցույց է տալիս Հյուսիսային բևեռը, և նրանք  Մուրզիլկայի հետ միասին ընկնում են այդտեղ։ Բևեռում ծույլ աշակերտը չի ցանկանում ընդունել, որ սխալվել է և հետևողականորեն կատարում իր «հասարակածային» երկու ցանկությունները. արևայրուք է ընդունում (ավելի ճիշտ` կապտում է ցրտից, քանի որ հագին միայն շապիկ ու անդրավարտիք էր) և լողանում է սառցե ջրի մեջ։ Միայն դրանից հետո նա ստիպված է լինում տաքանալ փրկարար ծովափղի հսկա կոշիկով և սպիտակ արջի շարֆով, և երբ Մուրզիլկան հրավիրում է նրան կատարելու երրորդ ցանկությունը, այսինքն, ուտել տաս բաժին պաղպաղակ, Կոլյան հրաժարվում է, և նրանք վերադառնում են։ Կոլյան խոստովանում է իր սխալը և խոստանում «երկուսը» դարձնել «հինգ» և նույնիսկ երազում է հայտնվել «Նորից գերազանց» նոր նկարի մեջ։


== Հեղինակներ ==


== Վերաթողարկում ==
1990-ական թվականներին մուլտֆիլմը թողարկվել է խորհրդային լավագույն մուլտֆիլմերի հավաքածուներում։ DVD ձևաչափով այն մի քանի անգամ թողարկվել է մուլտֆիլմերի «Մեծ դասամիջոց», «Սոյուզմուլտֆիլմ» հավաքածուներում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Фильмы-сказки. Сценарии рисованных фильмов. Выпуск 5.. — М.: Искусство, 1958. — С. 33. — 290 с.


== Արտաքին հղումներ ==
«Опять двойка» մուլտֆիլմը «Անիմատոր.ռու» կայքում
Վանա-Ռոոսա

Վանա-Ռոոսա (էստ․՝ Vana-Roosa), գյուղ Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Վառստու շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 86 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Շիգերենջա

Շիգերենջա (ռուս.՝ Шигеренджа), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կարելական ինքնավար հանրապետությունում։ Թափվում է Վիգօզերո լիճ։ Գետի երկարությունը 19 կմ է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Բարենցի Սպիտակ ծովի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վիգօզերո գետի ակունքն է մինչև Վիգօզերսկի հիդրոհանգույց, գետի ենթաավազանը բացակայում է։ Գետի գետային ավազանը Կոլսկի թերակղզին և Կարելիի, թափվում է Սպիտակ ծով։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 02020001212102000005622
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 102000562
Ավազանի կոդը - 02.02.00.012
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 02
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 0


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Տագամեցա

Տագամեցա (էստ․՝ Tagametsa), գյուղ Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Սաուե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 102 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Ագջեպել

Ագջեպել, լեռ Թուրքիայի արևելքում, Էրզրումի մարզում, Հայկական լեռնաշխարհում, Խնուսի շրջանում։ Ագջեպել նշանակում է «սպիտակ լեռ»։ Հարուստ է աղահանքերով։


== Ծանոթագրություններ ==
Վարդիթեր Կարապետյան

Վարդիթեր Սանասարի Կարապետյան (1927, Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԱԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - 2014), հայ նկարչուհի։


== Կենսագրություն ==
1949 թվականին ավարտել է Երևանի Փանոս Թերլեմեզյանի անվան գեղարվեստի ուսումնարանը, 1955 թվականին՝ Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտը։
1956 թվականից մասնակցել է ցուցահանդեսների։ 1969 թվականին Երևանում բացվել է նրա ստեղծագործությունների ցուցահանդեսը։ 2013 թվականին անհատական ցուցահանդես է ունեցել Հայաստանի նկարիչների միությունում։ Աշխատանքներից գտնվում են Հայաստանի ազգային պատկերասրահում։


== Ստեղծագործություններ ==
«Դաշտային ծաղիկներ»
«Ձմեռ»
«Տաթևի վանքը»
«Եղեգնաձոր»
«Գարնանային առավոտ»
«Տատն ու թոռնիկը»
«Ձմեռային իրիկնամուտ»
«Հեռուստացույցի առջև»
«Այգեստան»
«Բագրատիկը»
«Ընկերներ»


== Մատենագրություն ==
Վարդիթեր Կարապետյանի կատալոգ. Երևան, 1969 թ.։
Մ. Այվազյան, Արվեստ, որ առինքնում է անկեղծությամբ։ «Խորհրդային արվեստ», 1969, №8։
М. Айвазян, Вардитер Карапетян (буклет), Ереван, 1971.


== Ծանոթագրություններ ==
Վերխնյայա Մանյավա

Վերխնյայա Մանյավա (ռուս.՝ Верхняя Манява, բաշկիրերեն՝ Үрге Мәнәү), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բելորեցկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 6 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
(5397) Վոյիսլավա

(5397) Վոյիսլավա (անգլ.՝ Vojislava), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1988 թվականի նոյեմբերի 14-ին Յոսիակի Օշիմայի կողմից Գեկկոյում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,529402 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0611 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,9977 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1469,35 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,245006 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 12,4° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(5397) Վոյիսլավա աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Ալսինոպոլիս

Ալսինոպոլիս  (պորտ.՝  Alcinópolis), համայնք Բրազիլիայում՝ Մատու Գրոսու դու Սուլ նահանգի կազմում։ Գտնվում է Մատու Գրոսու դու Սուլ նահանգի հյուսիսարևելյան մարզում։ Բնակչությունը կազմում է 1873 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 4 399,676 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում է՝ 0,4 մարդ/կմ2։


== Պատմություն ==
Քաղաքը հիմնադրվել է 1975 թվականի հոկտեմբերի 8-ին։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 80.908.400,00 ռեալ (տվյալները Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 29.954,98 ռեալ (տվյալները Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 0,745 (տվյալները ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)։
Ստեփան Շահումյանի հուշարձան (Ստեփանավան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ստեփան Շահումյանի հուշարձան (այլ կիրառումներ)Ստեփան Շահումյանի հուշարձան, գտնվում է Լոռու մարզի Ստեփանավան քաղաքի կենտրոնում։ Հուշարձանը տեղադրվել է 1982 թվականին։ Ընդգրկված է Ստեփանավանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկում։


== Հեղինակներ ==
Քանդակագործ՝ Արա Հարությունյան
Քարտաշ վարպետներ՝ Սարգիս և Վահե Դերմենդջյաններ


== Տես նաև ==
Ստեփան Շահումյանի հուշարձան (Երևան, Շահումյանի հրապարակ)
Ստեփան Շահումյանի հուշարձան (Գյումրի)
Ստեփան Շահումյանի կիսանդրի (Երևան, Կենտրոն)
Ստեփան Շահումյանի կիսանդրի (Երևան, Մալաթիա-Սեբաստիա)
Ստեփան Շահումյանի կիսանդրի (Սիսիան)
Ստեփան Շահումյանի կիսանդրի (Վաղարշապատ)


== Պատկերասրահ ==

		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==
Զուբովո (գյուղ, Ելնինսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԶուբովոԶուբովո (ռուս.՝ Зубово), գյուղ Ռուսաստանի, Սմոլենսկի մարզի Ելնինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 36 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Մաքս Սաքս

Մաքս Սաքս, Մաքս, Սաքսոնիայի արքայազն (գերմ.՝ Max von Sachsen; Maximilian Wilhelm August Albert Prinz von Sachsen), նոյեմբերի 17, 1870(1870-11-17), Դրեզդեն, Սաքսոնիայի թագավորություն - հունվարի 12, 1951(1951-01-12), Ֆրիբուր, Շվեյցարիա), շվեյցարական արևելագետ, աստվածաբան, հասարակական գործիչ, քահանա։ Իրավունքի և աստվածաբանության դոկտոր։


== Կենսագրություն ==
Կրթությունը ստացել է Ֆրիբուրի (Շվեյցարիա) և Լայպցիգի համալսարաններում, Այխշտետի (Գերմանիա) հոգևոր ճեմարանում։ 1900 թ.-ից դասախոսություններ է կարդացել Ֆրիբուրի համալսարանում, ուսումնասիրել քրիստոնեական Արևելքի պատմությունը։
Տիրապետել է հայերենին, կապեր հաստատել Վիեննայի և Վենետիկի Մխիթարյանների հետ, 1907-ին այցելել է Էջմիածին, Ալեքսանդրապոլ, Անի (որտեղ ավերված Սուրբ Գրիգոր եկեղեցում լատիներենով քարոզ է կարդացել)։ Հանդես է եկել հանուն եկեղեցիների միասնության։
Գերմաներեն է թարգմանել ու հրատարակել միջնադարյան հայ պատմիչ, աստվածաբան Ներսես Լամբրոնացու գործերը, հրատարակել հոդվածներ հայ եկեղեցու պատմության վերաբերյալ։ Լինելով համոզված պացիֆիստ՝ խստորեն դատապարտել է Թուրքիայում հայերի հալածանքներն ու ջարդերը, ինչպես նաև ցարիզմի ռուսիֆիկացման քաղաքականությունը XIX դ. վերջին։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի (1914-1918) տարիներին մեծ հոգածություն է դրսևորել Գերմանիայում և Ավստրո-Հունգարիայում ռուսական բանակի գերի ընկած հայ զինվորների նկատմամբ, իր սեփական միջոցներից մեծ օգնություն տրամադրել նրանց։ Պատերազմից հետո դիմել է կաթոլիկ հոգևորականությանը՝ սատար կանգնել հայերին, փրկել նրանց սովից և մահից։
1921 թվականից Ֆրիբուրի համալսարանում կարդացել է դասախոսություններ՝ նվիրված հայ ժողովրդի և հայ եկեղեցու պատմությանը։
Հայերի մասին իր վերջին հոդվածներից մեկում (1934) Մաքս Սաքսը գրել է. «Ժողովուրդ, որի քրիստոնեական հավատքը այնքան հին է, որը չի ուրացել Քրիստոսին նույնիսկ ահեղ փոթորիկներից և դաժան հալածանքներից հետո, ժողովուրդ, որի պատմությունը գրեթե ամբողջությամբ հանդիսանում է անվերջ մի մարտիրոսություն, իհարկե արժանի է ոչ միայն մեր կարեկցանքին, այլև մեր սիրուն»։
Ֆրիբուրի համալսարանի շենքերից մեկում 1988 թվականին Մաքս Սաքսի հիշատակին տեղադրվել է խաչքարի ձևով հուշատախտակ՝ հայերեն և գերմաներեն մակագրությամբ։


== Գրականություն ==
Baumer L., Prinz Max Von Sachsen (1870-1951) und Armenien, Bremen, 1986.


== Ծանոթագրություններ ==