Միխայիլ Աստաֆև

Միխայիլ Իվանի Աստաֆև (ռուս.՝ Михаил Иванович Астафьев), (1821-1884), ռուս զինվորական, բանակի գեներալ-լեյտենանտ, Երևանի նահանգապետ 1864-1868 թվականներին, ում անունով 1869-1920 թվականներին կոչվել է ներկայիս Աբովյան փողոցը։


== Կենսագրությունը ==
Միխայիլ Իվանի Աստաֆյևը ծնվել է Կալուգայի մարզում 1821 թվականին՝ ազնվականի ընտանիքում։ Նախնական կրթությունը ստացել է Ազնվական գնդի 20-րդ հրետանային բրիգադում, որն ավարտել է 1840 թվականին։ 1840 թվականի հուլիսի 22-ին ստացել է ենթասպայի կոչում։ 1842-1844 թվականներին սովորել է Կայսերական ռազմական Ակադեմիայում ու գերազանց առաջադիմության համար 1844 թվականի դեկտեմբերի 22-ին նրան շնորհվել է կրթսեր պորուչիկի կոչում։ 1845 թվականի հունվարի 31-ին Աստաֆևը ուղարկվում է Օրենբուրգի առանձին կորպուս, սակայն կարճ ժամանակ անց՝ 1846 թվականի մարտի 6-ին ստանալով պորուչիկի կոչում՝ մեկնում է ծառայելու Կովկասյան առանձին կորպուսի կազմում։ 1849 թվականի ապրիլի 3-ին մեկնում է ծառայության Հյուսիսային ու Լեռնային Դաղստանի հրամանատարության ներքո՝ Կասպիական շրջան։
1846-1859 թվականներին նրա հրամանատարներն են եղել իշխաններ Բեբուտով, Արգուտինսկի-Դոլգորուկովը, Օրբելիանին, կոմս Եվդոկիմովը, գեներալ-մայոր Բրիտտերը, իշխան Բարյատինսկին։
1849 թվականին ստացել է շտաբս-կապիտանի կոչում, սարեցիների դեմ պայքարում ցուցաբերած արության համար 1852 թվականին ստացել է կապիտանի, իսկ 1857 թվականին՝ գնդապետի կոչում։ Այս տարիներին նա ստացել է մի շարք շքանշաններ ու ոսկե դաշույն «Արիության համար» մակագրությամբ։ Դարձել է Լեզգիական ռազմական միավորման շտաբի պետ։
1860 թվականին եղել է Մենգրելական գրենադերական գնդի հրամանատար։
1864 թվականի մարտի 25-ից 1868 թվականի սեպտեմբերի 9 եղել է Երևանի նահանգապետ։
1868 թվականին նշանակվում է Կովկասում Պետական գույքի ու անտառների տնտեսության վարչության պետ։ Իր գործունեության համար 1869 թվականին Երևանի ամենաերկար՝ Կրեպոստնայա փողոցը (ներկայիս Աբովյան փողոցը) անվանափոխվել է իր պատվին։
Հետագա տարիներին եղել է Կովկասում ու Անդրկովկասում գյուղատնտեսական ու արդյունաբերական հարցերով կառավարչի պաշտոնում, ինչպես Կովկասի փոխարքային կից Գլխավոր խորհրդի անդամ։ 1871 թվականին եղել է Մոսկվայի պոլիտեխնիական ցուցահանդեսին Կովկասի մասնակցության կոմիտեյի նախագահ։
1876 թվականի հոկտեմբերի 28-ին, գեներալ-մայորի կոչումով նա թույլ առողջության պատճառով հրաժարական է տալիս ու դադարեցնում է ծառայությունը։ Սակայն 1878 թվականի փետրվարի 16-ին Աստաֆյևին կրկին վերադարձնում են ծառայության ու նշանակում Օրենբուրգի նահանգապետ, իսկ նույն թվականի հուլիսի 1-ին Օրենբուրգի կազակական բանակի հրամանատար։ Զբաղվել է ռազմական, ինչպես նաև քաղաքացիական հարցերով, նշանավորվել է իր գործունեությունը 1879 թվականի հրդեհների դեմ պայքարի ու 1880-1882 թվականի բերքի ոչնչացման տարիներին։ Հիշվել է նրա գործունեությունը կրթության ոլորտում։ Այս պաշտոնը նա զբաղեցնում է մինչև 1884 թվականի մայիսի 1-ը։ Վերջին տարիներին նա աշխատում էր առավոտյան 6-ից մինչ ուշ երեկո։ 1884 թվականի հունիսի 9-ին Միխայիլ Աստաֆևը մահանում է՝ մինչ այդ ստացած կաթվածի արդյունքում։ Թաղված է տեղի Կանացի վանքի գերեղմանատան դամբարանում՝ տեղի գլխավոր եկեղեցու մոտ։


== Անձնական կյանքը ==
Ամուսնացել է քաղաքացիական խորհրդական Իվան Դռեյերի այրի Սոֆիա Պավլովնա հետ։ Երեխաները` Միխայիլ (ծնվ․ 1866) ու Լյուբով (ծնվ․ 1871), ու կնոջ 6 երեխաները առաջին ամուսնությունից։ Կինն ու առաջին ամուսնությունից երեխաները դավանել են լյութերականություն, իսկ Աստաֆևն ու իր երկու երեխաները ուղղափառություն։
Աստաֆևին պատկանել է մոտ 2000 դեստյատին (մոտ 2180 հեկտար) հող Անդրկովկասում։


== Պարգևներ ու շքանշաններ ==
Սուրբ Աննա (1-ին աստիճան)
Սուրբ Ստանիսլավ (1-ին աստիճան)
Սուրբ Վլադիմիր  (3-րդ աստիճան՝ շքանշանի վերևում դաշույններով)
Սուրբ Վլադիմիր  (4-րդ աստիճան՝ ժապավենակապով)
Սուրբ Աննա (2-րդ աստիճան՝ ձևավորված կայսերական թագով)
Սուրբ Աննա (2-րդ աստիճան)
Սուրբ Աննա (3-րդ աստիճան՝ ժապավենակապով)
Պարսկական առյուծի ու արև շքանշան (1-ին աստիճան)
Ոսկե դաշույն՝ «արիության համար» գրառումով
1853-1856 թվականների պատերազմի բռոզնե մեդալ
Չեչնիայի ու Դաղստանի գրավման աստծաթե մեդալ
Խաչ՝ Կովկասում ծառայության համար
Նիկոլաևվյան ակադեմիայի գլխավոր շտաբում դասընթացների ավարտական ակադեմիական նշան


== Ծանոթագրություններ ==