armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Վորոնցովո (գյուղ, Դուխովշչինսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՎորոնցովոՎորոնցովո (ռուս.՝ Воронцово), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դուխովշչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 218 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Ռիու դուս Բոյս

Ռիու դուս Բոյս (պորտ.՝ Риу-дус-Бойс), համայնք Բրազիլիայում՝ Տոկանտինս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Արևմտյան Տոկանտինսի մարզում։ Մտնում է Միրասեմա դու Տոկանտինսի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 2833 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 845,062 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 3,4 մարդ/կմ²։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 4.819.240,00 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 1.872,28 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է 0,625 (տվյալները՝ ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)։


== Արտաքին հղումներ ==
Տեղեկություններ Ռիու դուս Բոյսի մասին
(3065) Սարահիլ

(3065) Սարահիլ (անգլ.՝ Sarahill), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1984 թվականի փետրվարի 8-ին Էդվարդ Բոուելի կողմից Անդերսոն Մեսայում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,717866 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,5394 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,8964 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1636,59 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,219969 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 4,31° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(3065) Սարահիլ աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Պիետրո Ռոտարի

Պիետրո Անտոնիո Ռոտարի (անգլ.՝ Pietro Rotari, սեպտեմբերի 30, 1707(1707-09-30)[…], Վերոնա, Վենետո, Իտալիա - օգոստոսի 31, 1762(1762-08-31)[…], Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն), բարոկկոյի ժամանակաշրջանի իտալացի նկարիչ։ Ծնվելով Վերոնայում` նա ունեցել է պերիպատետիկ կարիերա, և մահացել է Սանկտ Պետերբուրգում, ուր նա մեկնել էր ռուսական պալատի համար  նկարելու նպատակով։ Նրա` հիմնականում կանանց դիմանակները հայտնի են դարձել գեղեցիկ և իրական լինելու շնորհիվ։ Ռոտարիի աշխատանքները սահմանափակվել են հիմնականում արքայական դիմանկարներով, որոնք պատկանել են այնպիսի ազնվականների, ինչպիսիք են կայսրերը և պալատական կանայք։ 


== Կենսագրություն ==
Նա ի սկզբանե եղել է Անտոնիո Բալեստրայի աշակերտը, բայց տեղափոխվել և ապրել է Վենետիկում 1725-1727 թվականերին։ Այնուհետև նա միացել է Ֆրենչեսկո Տրևիզանի ստուդիային Հռոմում (1728-1732 թվականներ)։ 1731-1734 թվականներին նա աշխատել է Ֆրանչեսկո Սոլիմենայի հետ Նեապոլում։ Այնուհետև նա վերադարձել է Վերոնա, որտեղ հիմնել է ստուդիա։ 1750 թվականին նա տեղափոխվել է Վիեննա։ 1756 թվականին նա հրավիրվել է Ռուսաստան կայսրուհի Ելիզավետա Պետրովնայի պալատի կողմից։ Այստեղից տեղափոխվել է Դրեզդեն և աշխատել է Լեհաստանի կայսր Օգոստոս Երրորդի պալատում։ Նա վերադարձել է Սանկտ Պետերբուրգ` աշխատելու Կատերինա Երկրորդի պալատում։

Շատ պահանջված է եղել որպես դիմանկարիչ և նկարել է արքայական ընտանիքներին Դրեզդենում և Սանկտ Պետերբուրգում:
Նա նաև նկարել է «Չորս նահատակներ»  բազմակերպարային նկարը Վերոնայի Ospedale di San Giacomo եկեղեցու զոհասեղանների համար: Նաև նկարել է Սուրբ Ջիորջիոն գայթակղվում է կուռքերին զոհաբերություն մատուցելու համար նկարը համանուն եկեղեցու համար Ռեջո նել Էմիլիայում, և Ավետում նկարը Աննունցիատա եկեղեցու համար, Գուաստալայում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Artcyclopedia:Pietro Rotari
Խճաքարային խխունջ

Խճաքարային խխունջ (լատ.՝ Orculella ruderalis), օրկուլիդների ընտանիքին պատկանող փափկամարմին կենդանի։ Գրանցված է Հայաստանի Հանրապետության Կարմիր գրքում։


== Նկարագրություն ==
6 մմ բարձրությամբ, 2,25-2,5 մմ լայնությամբ, 8-9 գրեթե տափակ պտույտներով, ելանցքի մոտ երկու (մեկական վերին և ստորին կողմերում գտնվող) ատամիկներով խեցին փոքր է։


== Տարածվածություն ==
Հայաստանի էնդեմիկ տեսակ է։ Հանդիպում է Գնիշիկ գյուղի շրջակայքում (Վայոց ձորի մարզ)։


== Էկոլոգիա ==
Ապրում է ծովի մակարդակից 1600-1800 մ բարձրությունների վրա, լեռնատափաստանային գոտու չորային արոտավայրերում, հանդիպում են քարերի, խճաքարերի, բարձրաձև փշոտ կիսաթփերի տակ, նաև լեռնային ապարների ճեղքերում։
Կենսաբանական առանձնահատկությունները հայտնի չեն։


== Պահպանություն ==
Ծայրահեղ սահմանափակ արեալով հազվագյուտ տեսակ է, որը Բնության պահպանության միջազգային միության Կարմիր ցուցակի չափորոշիչներով ներկայումս գնահատվում է որպես կրիտիկական վիճակում գտնվող տեսակ։
Թվաքանակը, որի փոփոխության միտումները բարձր չեն, տարածման տիպիկ վայրերում բավականին բարձր է։
Վտանգման հիմնական գործոններն են՝ անասունների գերածեցումը և արոտավայերի հերկումը։
Պահպանության միջոցառումներ չեն իրականացվում։


== Ծանոթագրություններ ==
Ժորժ Սարգիսյան թատերախումբ

«Ժորժ Սարգիսյան» թատերախումբ, ստեղծվել է 1984 թվականին Համազգային մշակութային միության նախաձեռնությամբ՝ ի հիշատակ լիբանանահայ դերասան, ռեժիսոր, մշակութային գործիչ Ժորժ Սարգիսյանի։ Հիմնադիր և գեղարվեստական ղեկավար՝ Գալուստ Ճանսզյան։ Նպատակն է հայ մշակույթի և հայոց լեզվի պահպանումն ու զարգացումը Արգենտինայի հայ գաղութում։ 1990 թ-ից ներկայացումները տրվում են զուգահեռ թարգմանությամբ (իսպաներեն)։ Թատերախումբն ակտիվ մասնակցում է գաղութում կազմակերպվող ազգային բոլոր կարևոր միջոցառումներին։ Բեմադրություններից են Մուշեղ Իշխանի «Մեռնիլը որքան դժվար է» (1985), «Կիփկիո արքան» (1988), Պերճ Զեյթունցյանի «Մեծ լռություն» (1990), Վիլյամ Սարոյանի «Երջանիկ ծնունդ» (1991) և այլն։ Թատերախմբում են Սարգիս Մուշյանը, Էտկարատո Գևորգյանը, Հերմինե Ճանսգյանը և ուրիշներ։ Թատրոնը հյուրախաղերով հանդես է եկել Ուրուգվայում, Երևանում (1999)։
Կաղապար:Արգենտինա-անավարտ
Աղոթասար

Աղոթասար, լեռ Հայաստանի Լոռու մարզում, Վիրահայոց լեռների համակարգում, Տաշիր գետի աջ կողմում, Տաշիր քաղաքից 1 կմ արևելք։ Բարձրություն 1581 մ։


== Ծանոթագրություններ ==
Գլուբոչոկ (գյուղ, Բարանովի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԳլուբոչոկԳլուբոչոկ (ուկրաիներեն՝ Глибочок), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Բարանովի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1720 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Գլուբոչոկ գյուղում բնակվում էր 932 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 12236 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 76,17 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Աշիկ Մանուկյան

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Մանուկյան (այլ կիրառումներ)Աշիկ Ավետի Մանուկյան (հոկտեմբերի 10, 1903(1903-10-10) - հունվարի 10, 1977(1977-01-10)), խորհրդային տնտեսագետ։ Տնտեսագիտական գիտությունների դոկտոր (1963), պրոֆեսոր (1966)։ ԽՄԿԿ անդամ 1920 թվականից։


== Կենսագրություն ==
1926 թվականին ավարտել է Անդրկովկասյան կոմունիստական համալսարանը, 1929 թվականին՝ Կարմիր պրոֆեսուրայի ինստիտուտը (Մոսկվա)։ 1930-1935 թվականներին Ամերիկա-խորհրդային բաժնետիրական ընկերության (Ամտորգ) տնտեսական վարչության պետ Նյու Յորքում։ 1935 թվականից ԽՍՀՄ արտաքին առևտրի մենաշնորհի ինստիտուտի տնօրեն։ 1939-1941 թվականներին և 1947-1956 թվականներին գիտական աշխատանք է կատարել ԽՍՀՄ ԱԱՄ կոնյունկտուրայի գիտահետազոտական ինստիտուտում, միաժամանակ դասախոսել Արտաքին առևտրի ինստիտուտում և Արտաքին առևտրի ակադեմիայում։ 1956 թվականից ԽՍՀՄ ԳԱ համաշխարհային էկոնոմիկայի և միջազգային հարաբերությունների ինստիտուտի սեկտորի վարիչ։ Եղել է միջազգային մի շարք կոնֆերանսների ու բանակցությունների տնտեսական փորձագետ ու խորհրդական, ԽՍՀՄ ԱԱՄ կոնյունկտուրայի գիտահետազոտական ինստիտուտի, ԽՍՀՄ ԳԱ համաշխարհային էկոնոմիկայի և միջազգային հարաբերությունների ինստիտուտի կազմակերպիչներից։ Գիտական աշխատությունները (թարգմանվել են աշխարհի տարբեր լեզուներով) վերաբերում են համաշխարհային կապիտալիստական էկոնոմիկայի պրոբլեմների ուսումնասիրությանը։
Պարգևատրվել է ժողովուրդների բարեկամության և այլ շքանշաններով։
Սուրբ Քրիստափորի վանք (Դաշտադեմ)

Սուրբ Քրիստափորի վանք, հայկական առաքելական վանական համալիր Հայաստանի Հանրապետության Արագածոտնի մարզի Դաշտադեմ գյուղում, նրանից մոտ 2 կմ հարավ-արևմուտք, պատմական Քաղենի բնակավայրի տարածքում։


== Կառուցվածք և ճարտարապետություն ==
Վանքը բաղկացած է՝ Սուրբ Աստվածածին եկեղեցուց, որը կառուցվել է 7-րդ դարում, նրանից հյուսիս՝ քառակուսի հատակագծով եռահարկ դամբանատուն-զանգակատնից, միաբանության բնակելի շենքերից (այժմ՝ ավերակ), անմշակ քարով շարված պարսպից և 10-14-րդ դարերի խաչքարերով հարուստ գերեզմանատնից, որտեղ գտնվում է նաև մ․թ․ա․ 2-րդ հազարամյակով թվագրվող վիշապաքար։
Սուրբ Աստվածածին եկեղեցին խաչաձև՝ եռախորան, արտաքուստ ուղղանկյուն խաչաթևերով, կենտրոնագմբեթ փոքր շինություն է, որը հիմնովին նորոգվել է 1980 թվականին։ Գմբեթատակ քառակուսուց անցումը ներսից գլանաձև (արտաքուստ ութանիստ) թմբուկի հիմքին իրականացված է առագաստներով։ Միակ մուտքը արևմուտքից է, որը մշակված է 7-րդ դարին բնորոշ զույգ կիսասյուներով։ Սրբատաշ սև տուֆից շարված պատերին կան կառուցող վարպետների նշանները։


== Պատկերասրահ ==

		
		

		

		
		
		


== Տես նաև ==
Քաղենի բնակավայր
Դաշտադեմի ամրոց
Դաշտադեմի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==
Վարդան Մամիկոնյան (քարե քանդակ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Վարդան Մամիկոնյան (այլ կիրառումներ)Վարդան Մամիկոնյան, երկրաբանական բնության հուշարձան Հայաստանում։ Բնության հուշարձանը գտնվում է Վայոց ձորի մարզում՝ Կեչուտի ջրամբարից 2 կմ հարավ՝ Արփա գետի կիրճում՝ Վայք-Ջերմուկ հին ճանապարհին։ Այն գրանցված է Հայաստանի Բնապահպանության նախարարության բնության պետական հուշարձանների ցանկում։ Բնության պետական հուշարձանների ցանկում ներառվել է 2008 թվականի օգոստոսի 14-ին ընդունված «Հայաստանի Հանրապետության բնության հուշարձանների ցանկը հաստատելու մասին» Հայաստանի կառավարության որոշման համաձայն։ 


== Ծանոթագրություններ ==


== Տես նաև ==
Հայաստանի բնության հատուկ պահպանվող տարածքներ
Բնության պետական հուշարձաններից ցանկը Վիքին սիրում է Երկիրը հուշարձանների ցանկում
1143

1143 թվական, ոչ նահանջ տարի, ըստ Գրիգորյան օրացույցի սկսում է ուրբաթ օրը։ Սա մեր թվարկության 1143 թվականն է, 
XII դարի 43-րդ տարին։
Շեմս

Շեմս, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Բշերիկի գավառակում կամ Բիթլիսի վիլայեթի Սղերդի գավառակում։ Գտնվում էր Ռեդվան գետի աջ կողմում, Սղերդ քաղաքից 48 կմ հարավ-արևմուտք։


== Բնակչություն ==
XX դարի սկզբներին 10 տուն հայ և քուրդ բնակիչ։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Դիարբեքիրի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Աննա Դիդենկո

Աննա Պավլովնա Դիդենկո (ուկրաիներեն՝ Ганна Павлівна Діденко, դեկտեմբերի 1, 1944(1944-12-01), Օպոշնյա, Ուկրաինական ԽՍՀ), կավագործական խաղալիքների ուկրաինացի վարպետ, Ուկրաինայի ժողովրդական արվեստի վարպետների ազգային միության անդամ, Ուկրաինայի ժողովրդական ստեղծագործության վաստակավոր վարպետ, Դանիիլ Շչերբակովսկու անվան մրցանակի դափնեկիր։ Համաուկրաինական և համամիութենական ցուցահանդեսների, սիմպոզիումների և տոնավաճառների մասնակից։ Դիդենկոյի արտադրանքը պահվում է Օպոշնյայի ուկրաինական խեցեղենի ազգային թանգարան-արգելոցում, Ուկրաինայի ժողովրդական ճարտարապետության և կենցաղի թանգարանում և մասնավոր հավաքածուներում։


== Կենսագրություն ==
Աննա Դիդենկոն ծնվել է 1943 թվականի դեկտեմբերի 1-ին Պոլտավայի մարզի Օպոշնյա ավանում։ Նրա ծեփագործության առաջին ուսուցիչը եղել է մայրը՝ Նատալյա Ակիմովնա Պոշիվայլոն։ Ընդհանուր կրթությունը ստացել է Օպոշնյայի տարրական և յոթամյա դպրոցներում, վերջինս ավարտել է 1959 թվականին։ 1960 թվականից նա աշխատանքի է ընդունվել Օպիշնյայի շրջանի արդյունաբերական կոմբինատում։
1962 թվականին Աննան տեղափոխվել է «Գեղարվեստական կերամիկա» գործարան, որտեղ աշխատել է 36 տարի՝ զբաղեցնելով կավե խաղալիքներ պատրաստող վարպետի պաշտոնը։ Որոշ ժամանակ նա արտադրել է երեսպատման սալիկներ, ձուլել արտադրանքներ գիպսե կաղապարների միջոցով։ Աննա Դիդենկոյի անունը ընդգրկված է գործարանի Աշխատանքային փառքի գրքում։ 1996 թվականին գործարանում առաջացած ճգնաժամային գործընթացների պատճառով Դիդենկոն սեփական ցանկությամբ ազատվել է աշխատանքից։ 


== Ստեղծագործություն ==
Դիդենկոն արտադրել է հիմնականում սուլիչ խաղալիքներ՝ աքլորների, խոյերի, ձիերի, եղնիկների ավանդական կենդանակերպական պատկերների տեսքով։ Աննա Պավլովնայի աշխատանքներին բնորոշ են աղվեսների, կատուների, նապաստակների, կարապների, արջերի տեսքով արտադրանքները։ Ստեղծել է հիմնականում ուկրաինական հեքիաթների թեմաներով քանդակային կոմպոզիցիաներ։
Դիդենկոյի խաղալիքները պատրաստվել են թրծած կավից, որոնցում արտացոլվել են տարբեր սյուժեներ, ինչպես նաև ստեղծել է բազմադրվագ թեմատիկ կոմպոզիցիաներ։ Արտադրանքները գունազարդվել են կավե մածուկով և զարդարվել հարթ եզրագծային փորագրադրվագներով։
1999 թվականին նա արժանացել է Դանիիլ Շչերբակովսկու անվան մրցանակի։ Աննա Դիդենկոյի ստեղծած խաղալիքները և մյուս աշխատանքները պահվում են Ուկրաինայի ԳԱԱ ազգագրության ինստիտուտի ազգագրության և գեղարվեստական ​​արհեստների թանգարանում և Ուկրաինական խեցեգործության ազգային թանգարան-արգելոցում։


== Գրականություն ==
Клименко О. Творчість Ганни Діденко // Народне мистецтво. 2004. № 3–4. С. 40-42


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Narodne mystet͡stvo, Выпуски 17-32
Україна і світ у часовому вимірі. Інна Єгорівна Намакштанська. Видавництво "Hoрд-Прес", 2009, стр. 698
Մուռաստե դաստակերտ

Մուռաստե դաստակերտ (էստ․՝ Muraste mõis գերմ.՝ Morras), ազնվականական դաստակերտ Տալլինից արևմուտք՝ Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Հառկու շրջանի Մուռաստե գյուղում։


== Պատմություն ==
Մոռռաստի (Մուռաստե) դաստեկերտը հիմնադրվել է 1620-ական թթ.։ Նրա առաջին սեփականատերն է եղել Էրիցիուս Բեկը (գերմ.՝ Ericus Beck)։ Շինության աջ մասում վեր է խոյանում քառահարկ աշտարակ։
1848 թ-ից դաստակերտի սեփականատերն է եղել ծովագնաց ու հետազոտող Օտտո ֆոն Կռուզենշտերնը՝ հայտնի ծովագնաց Իվան Կռուզենշտերնի թոռը, ով 1851 թվականին հրամայեց կառուցել դաստակերտի նոր շենք, որ պահպանվել է մինչ մեր օրերը.։
Հետագայում դաստակերտը պատկանել է տարբեր մարդկանց, իսկ 1919 թվականին դարձել է պետական գույք։ Մինչ 1991 թվականը դաստակերտն օգտագործվել է որպես մանկապարտեզ, ինչի համար 1980-ական թվականներին կառուցվել են մի շարք շինություններ, որ դաստակերտի հետ կապվել են պատկերասրահի միջոցով։

1995 թվականին դաստակերտը դարձել է մասնավոր սեփականություն, սակայն 2001 թվականի հրդեհից հետո շինությունն այլևս պիտանի չէ բնակության համար։ 2010 թվականի տվյալներով՝ դաստակերտը գտնվում է կիսավեր վիճակում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Muraste mõis
Օլխովցի (գյուղ, Չեմերովեցի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՕլխովցիՕլխովցի (ուկրաիներեն՝ Вільхівці), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Չեմերովեցի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Օլխովցի գյուղում բնակվում էր 1 505 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 4504 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 334,15 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Կազելե Լանդի

Կազելե Լանդի (իտալերեն՝ Caselle Landi), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լոմբարդիա մարզի Լոդի գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1765 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Խտությունը կազմում է 71 մարդ/կմ²։ Տարածքը գրավում է 25 կմ²։ Էլեկտրոնային փոստ՝ 20070։ Հեռախոսային կոդ՝ 0377։
Կոմունայի հովանավորն է Պյաչենցայի Սուրբ Սավինը։ Տոնը նշվում է հոկտեմբերի չորրորդ կիրակի օրը։


== Ծանոթագրություններ ==
Լիբերատու Սալզանու

Լիբերատու Սալզանու (պորտ.՝ Liberato Salzano) համայնք Բրազիլիայում, մտնում է Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի մեջ։ Մաս է կազմում Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի հյուսիսարևելյան մարզը։ Մտնում է տնտեսական կարգավիճակ ունեցող Ֆրեդերիկու Վեստֆալենի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 5031 մարդ, ըստ 2006 թվականի տվյալների։ Տարածքը կազմում է 245,629 կմ2։ Բնակչության խտությունը՝ 20,5 մարդ/կմ²։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արտադրանքը կազմել է 41 574 483,00 (ըստ Բրազիլիայի ինստիտուտի աշխարհագրության և վիճակագրության տվյալների)։
Համախառն ներքին արտադրանքը մեկ շնչի հաշվով 2003 թվականին կազմում է 7 245,47 ռեալ (ըստ Բրազիլիայի ինստիտուտի աշխարհագրության և վիճակագրության տվյալների)։
Մարդկային զարգացման ինդեքսի պոտենցիալը 2000 թվականին կազմել է 0,720։


== Պատմություն ==
Քաղաքը հիմնադրվել է 1964 թվականի հուլիսի 11-ին։
Դմիտրովկա (գետ, թափվում է Կուբենի լիճ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Դմիտրովկա (այլ կիրառումներ)Դմիտրովկա (ռուս.՝ Дмитровка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Կուբենի լիճ գետի ափում։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Հյուսիսային Դոն գետն է։ Գետի ենթաավազանը Սուխոնան գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 03020100112103000005085
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 103000508
Ավազանի կոդը - 03.02.01.001
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 03
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 0


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
(6103) 1993 HV

(6103) 1993 HV, աստերոիդ աստերոիդների գոտու արտաքին մասում։ Հայտնաբերվել է 1993 թվականի ապրիլի 16-ին Սեյձի Ուեդայի և Հիրոսի Կանեդայի կողմից Կուշիրոյում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,415684 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,7192 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 4,1121 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2305,76 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,15613 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 14,19° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(6103) 1993 HV աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
1902 թվականը գրականության մեջ


== Մրցանակներ ==
Նոբելյան մրցանակ — Թեոդոր Մոմզեն՝ «Հռոմի պատմությունը» կոթողային աշխատության համար


== Գրքեր ==
Քեմբրիջի համալսարան հրատարակչությունը լույս ընծայեց «Ժամանակակից աշխարհի քեմբրիջյան պատմություն» բազմահատորյակի առաջին հատորը,
«Եպիսկոպոսը» (ռուս.՝ Архиерей) — Անտոն Չեխովի պատմվածքը,
«Կիպ եղբայրները» — Ժյուլ Վեռնի վեպը,
«Մոննա Վաննա» — Մորիս Մետերլինկի պատմական դրաման,
«Հատակում» (ռուս.՝ На дне) — Մաքսիմ Գորկու պիեսը,
«Բասկերվիլների շունը» (անգլ.՝ The Hound of the Baskervilles) — Արթուր Կոնան Դոյլի դետեկտիվ վիպակը,
«Սուրբ տաճար» — Մորիս Մետերլինկի ստեղծագործությունը,
«Դժոխքի ծաղիկներ» — ճապոնացի գրող Կաֆու Նագաիի վիպակը,
«Հուլիսի տասնչորս» — Ռոմեն Ռոլանի պիեսը։


== Ծնվել են ==
29 մարտի — Մարսել Էմե, ֆրանսիացի գրող (մահացել է 1967 թվականին),
2 մայիսի - Ալան Մարշալ, ավստրալիացի գրող (մահացել է 1984 թվականին),
30 հուլիսի - Հովիկ Մելիքյան, հայ արձակագիր, գրականագետ, պրոֆեսոր (մահացել է 1953 թվականին),
25 դեկտեմբերի - Գեղամ Սարյան, հայ բանաստեղծ (մահացել է 1974 թվականին),
Նիկողոս Սարաֆեան - սփյուռքահայ գրող, բանաստեղծ (մահացել է 1972 թվականին),
Վազգեն Շուշանյան -ֆրանսահայ գրող, բանաստեղծ, հասարակական գործիչ (մահացել է 1941 թվականին)։


== Մահացել են ==
5 մայիսի — Բրետ Գարտ, ամերիկացի գրող (ծնվել է 1836 թվականին),
29 սեպտեմբերի — Էմիլ Զոլա, ֆրանսիացի գրող (ծնվել է 1840 թվականին ։


== Ծանոթագրություններ ==
Մուզոն (Շարանտի գավառ)

Մուզոն (ֆր.՝ Mouzon), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 141 մարդ, բնակչության խտությունը` 13.28 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 10.62 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 370 կմ հարավ, Պուատիե քաղաքից` 90 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 40 կմ հյուսիս-արևելք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 86 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 45-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 41։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 52,3 %։ 45 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 41 անձ (24 տղամարդ և 17 կին)։ Գործազուրկ են եղել 4 անձ (3 տղամարդ և 1 կին)։ 41 անաշխատունակներից 8-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 22-ը` թոշակառուներ, իսկ 11-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Շարանտ գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Նիկիտովկա (այլ կիրառումներ)

Նիկիտովկա, կարող է վերաբերել՝

Նիկիտովկա - գյուղ, Ուկրաինայի Սումիի մարզի Յամպոլի շրջանում
Նիկիտովկա - գյուղ, Ուկրաինայի Սումիի մարզի Տրոստյանեցի շրջանում
Չիտլուկ (այլ կիրառումներ)

Չիտլուկ կարող է վերաբերվել.

Չիտլուկ, քաղաք Բոսնիա և Հերցեգովինայի Բոսնիա և Հերցեգովինայի Դաշնություն վարչական կազմավորման համանուն համայնքում։
Չիտլուկ, համայնք Բոսնիա և Հերցեգովինայի Բոսնիա և Հերցեգովինայի Դաշնություն վարչական կազմավորմում։
Կաֆայի գրչության կենտրոն

Կաֆայի (Թեոդոսիայի) գրչության կենտրոն, 14-18-րդ դարերի հայ գրչության նշանավոր կենտրոն Ղրիմում՝ Կաֆայում (Թեոդոսիա)։ 


== Պատմություն ==

Կաֆայի (Թեոդոսիայի) գրչության կենտրոնում ընդօրինակված և մեզ հասած ձեռագրերի մեծ մասը պահվում է Երևանի Մեսրոպ Մաշտոցի անվան Մատենադարանում։ Դրանք ծիսական, դավանաբանական, պատմագիտական, տոմարագիտական և տիեզերագիտական շուրջ 200 մատյաններ են։ Մեզ հասած առաջին ձեռագիրը 1344 թվականից է։ 14-րդ դարից հայտնի է նաև Կարապետ և Անդրեաս գրիչների ընդօրինակած 12 ձեռագիր։
Գրչարվեստը Կաֆայի գրչության կենտրոնում աշխուժացել է հատկապես 15-րդ դարում. առավելապես ընդօրինակել են կիլիկյան ձեռագրեր։ Հռչակված էին Քրիստոսատուր (նա վերջին անգամ հիշատակվում է 1449 թվականին՝ որպես Անտոնի վանքի վանահայր), Օգսենտ (ձեռագրեր թիվ 7203, 7689, 7728, 8973, 10051 և այլն), Թադեոս (ձեռագիր թիվ 3508 և այլն) գրիչներն ու ծաղկողները։ Այստեղ է ստեղծվել մեզ հայտնի հայերեն ամենափոքր ձեռագիրը՝ Տոնացույցը (1434, գրիչ՝ Օգսենտ, ձեռագիր թիվ 7728, 3,4×4 սմ, քաշը՝ 19 գ)։
Կաֆայի գրչության կենտրոնում գրչարվեստի գործեր են ստեղծվել նաև 16-18-րդ դարերում։ 1640-1660-ական թվականներին հայտնի էր Ավետիք գրիչը (ձեռագրեր թիվ 7371, 7396, 7514, 7524, 7984 և այլն)։


== Ծանոթագրություններ ==
Սոշկի (այլ կիրառումներ)

Սոշկի, կարող է վերաբերել՝

Սոնինո - գյուղ Ռուսաստանի Լիպեցկի մարզի Գրյազինսկի շրջանի կազմում
Սոնինո - գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Շեպետովի շրջանում
Աղօղլան (այլ կիրառումներ)

Աղօղլան, կարող է վերաբերել՝

Աղօղլան, գետ Արաքսի ավազանում, Հագարի գետի աջակողմյան վտակը
Աղօղլան, գետակ Հայկական լեռնաշխարհում, Արաքսի ավազանում, նրա ձախակողմյան վտակը Վեդի գետի աջ օժանդակը
Մասան

Մասան (կոր.՝ 마산시, 馬山市, Masan-si), մինչև 2010 թվականը համարվել է Կյոնսան-Նամդոյի քաղաք, Հարավային Կորեա։ 2010 թվականի հուլիսի 1-ից միացվել է հարևան Չխանվոնին և դարձել նրա տարածաշրջաններից մեկը (կու)։


== Պատմություն ==
Մասանի պատմությունը գալիս է 757 թվականից, երբ Սիլլա թագավորության ժամանակ ժամանակակից քաղաքի փոխարեն տեղակայված էր Խապպո մարզը։ 1282 թվականին Գորյո արքայատոհմի ժամանակ անվանումը փոխվեց Խովոնի։ 1899 թվականին այստեղ տեղակայվել է ծովային նավահանգիստ։ 1900 թվականի մարտի 17-ին Ռուսաստանի կողմից Մոզամպոյի նավահանգստում հողամասի վարձակալության պայմանագիր է կնքվել։ Այնտեղ տեղակայված էր հյուպատոսարան, հյուրանոց և ածուխի պահեստներ, սակայն արդեն 1903 թվականին Անգլիայի և Ճապոնիայի ազդեցության ներքո այդ ամենը փակվեց։ 1905 թվականին կղզում հիմնվել է Ճապոնիայի հիմնական ուժերը։ 1914 թվականին Մասանն ստացել է իր այժմյան անվանումը։ Քաղաքի կարգավիճակն ստացել է 1949 թվականին։
2010 թվականին քաղաքը միացվել է Չխանվոնին։


== Տնտեսագիտություն ==
Մասանը եղել է ծովային նավահանգիստ, տեղակայված XIX դարի վերջին։ Բացի այդ այստեղ տեղակայված էր մեքենաշինության և մետալուրգիայի գործարաններ։


== Աշխարհագրություն ==
Մասանը գտնվում է Կորեական թերակղզու հարավային մասում։ Հյուսիսում և արևելքում սահմանակցում է Խամոնին և Չխանվոնին, արևմուտքում Չինջուի հետ։ Ծովափն անցնում է քաղաքի հարավային մասով։


== Կլիմա ==
Տարվա միջին ջերմաստիճանը +14,8 °C է, հունվարի միջին ջերմաստիճանը +2,8 °C է, օգոստոսի միջին ջերմաստիճանը +26,6 °C է։ Տարվա մեջ տեղումների քանակը հասնում է 1503,7 մմ-ի։


== Վարչական բաժանում ==

Մասանը վարչականորեն բաժանվում է 1 իպի, 4 մյոնի և 27 տոնի։


== Զբոսաշրջություն և տեսարժան վայրեր ==
Հին բուդայական տաճար Իրիմսայում։
Մուխակսան լեռը, որը գրավում է լեռնային զբոսաշրջություն սիրողների ուշադրությունը։


== Երկվորյակ քաղաքներ ==
Մասանի երկվորյակ քաղաքները՝

 Շուլան, Չինաստան, 1997 թվականից
 Սապոպան, Մեքսիկա, 1987 թվականից
 Ջեքսոնվիլ, ԱՄՆ, 1983 թվականից
 Դանանգ, Վիետնամ, 1987 թվականից
 Ուսսուրիսկ, Ռուսաստան, 1999 թվականից
 Հիմեձի, Ճապոնիա, 2000 թվականից


== Խորհրդանիշ ==
Ինչպես և Հարավային Կորեայի մնացած քաղաքները, Մասանը նույնպես ունի իր խորհրդանիշները՝

Ծառ Գինկգո
Սևապոչ ճայ
Վարդ


== Տես նաև ==
Հարավային Կորեայի քաղաքների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Официальный сайт города(անգլ.)
Страница города в вики-энциклопедии Galbijim(անգլ.)
Թոմ Սթեյեր

Թոմ Սթեյեր (անգլ.՝ Thomas Fahr Steyer, հունիսի 27, 1957(1957-06-27), Նյու Յորք, Նյու Յորք, ԱՄՆ), ամերիկացի միլիարդատեր, մարդասեր և քաղաքական գործիչ։


== Կենսագրություն ==
Եյլի համալսարանում ստացել է բակալավրի աստիճան և բիզնեսի կառավարման մագիստրոսի աստիճան՝ Սթենֆորդի բիզնեսի բարձրագույն դպրոցում։ 26 տարվի գլխավորել է Farallon Capital հեջ ֆոնդերը, 2012 թվականին վաճառել է իր բաժնեմասը և սկսել է զբաղվել քաղաքականությամբ, ինչպես նաև շրջակա միջավայրի պաշտպանության խնդիրներով (Սթեյերը ժառանգություն չի ստացել կարողությունը, բայց 2019 թվականի դրությամբ նրա անձնական կապիտալը կազմում է 1,6 միլիարդ դոլար)։ Տարվելով էներգիայի այլընտրանքային աղբյուրների որոնման թեմայով՝ հիմնադրել է NextGen America բնապահպանական խումբը։ 2016 թվականին 65 միլիոն դոլար է ծախսել տարբեր ընտրություններում դեմոկրատական կուսակցության թեկնածուներին աջակցելու և շրջակա միջավայրի պաշտպանությանն ուղղված ակցիաների համար։
Նախագահական ընտրություններում Դոնալդ Թրամփի հաղթանակից հետո արշավ է ծավալել նրա իմպիչմենտի համար՝ հավաքելով 8 միլիոն ստորագրություն և լոբբինգ անելով օրենսդիրներին, ինչի պատճառով նախագահը նրան իր Թվիթթերում անվանել է «crazed and stumbling lunatic» (խելագարված և սայթաքող գիժ)։
2019 թվականի հուլիսի 9-ին հայտարարել է 2020 թվականի նախագահական ընտրություններում դեմոկրատական կուսակցությունից իր թեկնածության առաջադրման համար պայքարի մեջ մտնելու մասին։


== Անձնական կյանք ==
1986 թվականին ամուսնացել է Քեթրին Թեյլորի հետ, երբ ղեկավարության հետ վիճաբանության պատճառով լքել Է Goldman Sachs ընկերությունը և հիմնել Farallon Capital-ը, ամուսիններն ունեն չորս երեխա։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Անձնական կայք
Chris Nichols (2019-07-09)։ «Who is Tom Steyer? A bio of the Democratic presidential candidate» (անգլերեն)։ politifact.com։ Վերցված է 2019-07-17
Լավրովա (Ուֆտյուգայի վտակ)

Լավրովա (ռուս.՝ Лаврова ), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Կոսմա գետի ձախ ափին՝ 27 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 13 կմ է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության։

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը -  03020300112103000026107
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 103002610
Ավազանի կոդը - 03.02.03.001
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 03
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 0


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
(1194) Ալետա

(1194) Ալետա (անգլ.՝ Aletta), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1931 թվականի մայիսի 13-ին Սիրիլ Ջեքսոնի կողմից Յոհանեսբուրգում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,911006 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,6376 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,1844 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1814,11 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,198445 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 10,88° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(1194) Ալետա աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Խաժակ Կարայան

Խաժակ Համլետի Կարայան (հունվարի 2, 1972(1972-01-02), Աչաջուր, Իջևանի շրջան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), ՀՀ պետական գործիչ, Եվրասիական տնտսական հանձնաժողովի Տեղեկատվական տեխնոլոգիաների դեպարտամենտի տնօրեն։


== Կրթություն ==
1988-1993 թթ. - սովորել և ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի ֆիզիկայի ֆակուլտետը։
1993-1997 թթ. - սովորել և ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի ֆիզիկայի ֆակուլտետի ասպիրանտուրան։


== Աշխատանքային գործունեությունը ==
1996-1997 թթ. - աշխատել է Միջուկային հետազոտությունների միացյալ ինստիտուտում որպես կրտսեր գիտաշխատող։
1997 թ. եղել է Երևանի պետական համալսարան և Արտաքին տնտեսական կապերի համալսարանի դասախոս։
1997-1999 թթ. - ծառայել է ՀՀ զինված ուժերում։
2000-2004 թթ. - եղել է Երևանի քաղաքապետարանի «Երևան քաղաքի էկոլոգիական անվտանգության և հսկողության կենտրոն» ՓԲԸ տնօրեն։
2004-2009 թթ. - «Երևան քաղաքի կառավարման տեխնոլոգիաների կենտրոն» ՓԲԸ տնօրեն։
2010-2013 թթ. - ՀՀ կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի նախագահի խորհրդական։
2013-2016 ­թթ. - ՀՀ կառավարությանն առընթեր անշարժ գույքի կադաստրի պետական կոմիտեի նախագահի տեղակալ։
2016 թ. ­- Եվրասիական տնտսական հանձնաժողովի Տեղեկատվական տեխնոլոգիաների դեպարտամենտի տնօրեն։Ամուսնացած է, ունի երկու երեխա։


== Ծանոթագրություններ ==
Լոս Ռոխասի ամրոց (Պոսա դե լա Սալ)

Լոս Ռոխասի ամրոց (իսպ.՝ Castillo de los Rojas ), ամրոց Իսպանիայի Բուրգոս տարածաշրջանում։ Ինչպես և մնացած ամրոցները այն նույնպես ունեցել է ռազմավարական նշանակություն։


== Պատմություն ==
8-9դդ-երի վերջում կոմս Դիեգո Ռոդրիգես Պորսելոսը (իսպ.՝ Castillo de los Rojas )(Diego Rodríguez Porcelos), որի արձանը կանգնեցված է Մուրալյա դե Բուրգոս ամրոցի մաս կազմող Սանտա Մարիա դարպասի մոտ, նորից է բնակեցնում ամրոցը շրջակա տարածքները մուսուլմանների արշավներից պաշտպանելու համար։ Բնակեցման գործընթացը համընկնում է Պանկորբո ամրոցի շինարարության և Բուրգոս քաղաքի հիմնադրման հետ։
14-րդ դարում Ռոդրիգոս դե Ռոխասի ընտանիքը սկսում է ներկայիս ամրոցի շինարարությունը 9-րդ դարի ամրոցի տեղում։
Ամրոցը որոշ ժամանակ եղել է բանտ։ Պոզա Խուան Ռոդրիգես դե Ռոխասը (իսպ.՝ Poza Juan Rodríguez de Rojas), որը հանդիսանում էր Ֆրանսիայում, Միլանում, Ֆլորենցիայում և Անգլիայում դեսպան, Կառլոս 1-ինի հրամանով 1528 թվականի հունվարի 22-ից մինչև 1528 թվականի ապրիլի 15-ը բանտարկվել է  Լոս Ռոխասի ամրոցում։
Ամրոցի պաշտպանական ֆունկցիան ի հայտ է եկել անկախության համար մղվող պատերազմի ժամանակ գեներալ Պալոմբինի (իսպ.՝ General Palombini) գլխավորած ֆրանսիական զորքի և Ֆրանցիսկո Լոնգաի (իսպ.՝ Francisco Longa)և Խուան դե Մանդիզաբալի (իսպ.՝ Juan de Mendizábal) գլխավորությամբ պարտիզանական զորքերի միջև։ Պատերազմի ժամանակ ամրոցի առաջնային խնդիրը եղել է տարածքի նկատմամբ դիտակետ հանդիսանալը։
1808 թվականին ամրոցը վերականգնվել է ֆրամսիացի զինվորների կողմից։


== Ճարտարապետություն ==
Ամրոցը տեղակայված լինելով ժայռի վերնամասում, որը իրենից ներկայացնում է մեկուսացված լեռնազանգված, ունի ուղղահայաց դիրք և ամրոցը դարձնում է գրեթե անառիկ։ Ամրոց բարձրանալու համար ժայռի վրա փորվել են աստիճաններ։ Հրվանդանը, որի վրա գտնվել է ամրոցը, իշխող դիրք ունի հարթավայրի վրա, որի վրա փռված են եղել մի քանի գյուղական համայնքներ և մի փոքրիկ քաղաք։ Ամրոցի դերը եղել է պաշտպանել նրանց անվտանգությունը։ Հրվանդանի հարթավայրի հանդիպակած մասը անտառապատ է եղել։
Ժայռապատ լեռան ստորոտին դեռ պահպանվել են երկու փոքրիկ սյուններ, որոնք հավանաբար իրար են միացել կամարի շնորհիվ և ձևավորել են դարպաս, որը մուտք է հանդիսացել դեպի ամրոցի ներս։ Ամրոցի վերևում պարիսպը ձգվել է հյուսիսից հարավ։ Հարավում դեռ պահպանվել է պարսպի մի հատվածը։ Պահպանված հատվածում է գտնվում այն փոքրիկ դուռը, որը թույլատրում էր ամրոցի միջնաբերդի մեջ անցնել։ Այն ստեղժվել է ժայռը փորելու միջոցով և իրենից ներկայացնում է մի փոքրիկ միջանցք, որը կապում էր միջնաբերդի մի հատվածը մյուսին։ Աստիճանը, որը փորված էր հենց ժայռի մեջ, ուներ 36 մետր երկարություն։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
http://www.castillosnet.org/espana/index.php Archived 2016-08-21 at the Wayback Machine.
http://www.pozadelasal.es/turismo/castillo
Տիեզերական մտորումների այգի

Տիեզերական մտորումների այգի (անգլ.՝ Garden of Cosmic Speculation), լանդշաֆտային ճարտարապետ և տեսաբան Չարլս Ջենքսի կողմից ստեղծված և 12 հեկտար տարածության վրա գտնվող արհեստական այգի։ Գտնվում է Ջենքսի տանը կից տարածքում՝ հարավարևմտյան Շոտլանդիայի Դամֆրիս քաղաքի մոտ գտնվող Փորթեք Հաուսում (Portrack House)։


== Արտաքին հղումներ ==
Չարլս Ջենքսի կայքը
The Garden of Cosmic Speculation at Amazon Books
Scotland's Gardens Scheme
Ֆաբինգ

Ֆաբինգ (phubbing, որը ծագում է անգլ.՝ phone — «հեռախոս» և snubbing — «արհամարհական վերաբերմունք»), զրուցակցի հետ խոսակցության ժամանակ անընդհատ սեփական գաջեթի վրա շեղման սովորություն։
«Ֆաբինգ» եզրը լույս է տեսել մոտավորապես 2012 թվականին Սիդնեյի համալսարանում, երբ McCann գովազդային գործակալությունը գրականագետների, գրողների և բանաստեղծների ժողով է կազմակերպել նոր երևույթին՝ երբ կենդանի շփման ժամանակ մարդը անդընդհատ շեղվում է իր սմարթֆոնի վրա, անվանում տալու նպատակով։


== Ֆաբինգի հիմնական նշանները ==
Ուտելու ժամանակ մարդը չի կարողանում պոկվել գաջեթից։
Սմարթֆոնը ձեռքում պահելը նույնիսկ քայլելու ժամանակ։
Ձայնային ծանուցումների ժամանակ սմարթֆոնը վայրկենական վերցնելը՝ հաշվի չառնելով դիմացինի հետ խոսակցությունը։
Հանգստի ժամանակ (քաղաքից դուրս գնալուց, ծննդյան օր, երեկույթ, զբոսանք)  ժամանակի մեծ մասը մարդը անց է կացնում գաջեթի մեջ։
Նորություններում որևէ կարևոր բան բացթողնելու վախը։
Համացանցում արդեն տեսածի անհիմն թերթումը։
Սեփական ժամանակի մեծ մասը սմարթֆոնի հետ անցկացնելու ցանկությունը։


== STOP PHUBBING արշավ ==
«Ֆաբինգ» հասկացությունը տարածելու համար գովազդողները STOP PHUBBING անվանումով կամպանիա են գործարկել, որը ընթացքում նրանք կոչ էին անում երիտասարդության անցնել կենդանի շփմանը։ Ի սկզբանե ԶԼՄ-ները հաղորդում էին, որ շարժման կազմակերպիչն է դարձել 23-ամյա մելբուռնցի ուսանող Ալեքս Հեյգը, ով իբր հոգնել է սմարթֆոնների մեջ մտած սեփական ընկերներից։ Սակայն 2013 թվականի հոկտեմբերի սկզբին McCann գովազդային գործակալությունը նոր եզրի ի լույս տեսնելուն A Word is Born խորագրով ֆիլմ է թողարկել։ Պարզվել է, որ Stop Phubbing-ի շուրջ աղմուկը օգտագործված է եղել ավստրալիական ազգային Մաքավորի բառարանի  («Macquarie Dictionary») նոր հրատարակության գովազդի համար, որի մեջ ֆաբինգ բառը պաշտոնապես ընդգրկվել է 2013 թվականին։ Երիտասարդ Ալեքս Հեյգն էլ, ինչպես պարզվել էր, այդ գովազդային գործակալության աշխատակիցն է, ում վիրուսի նման հաջողվել էր տարածել այդ նոր բառը։ Herald Sun թերթը, որին դիմել էր Հեյգը, առաջին անգամ գրել է ֆաբինգի մասին, որից հետո այլ երկրների ԶԼՄ-ները նույնպես բռնել են այդ նորությունը։
Կամպանիայի կարգախոսն է՝ No Tweeting, No Facebook, No Instagram, No Foursquare, No Sexting: respect the food, the music and the company you’re in: Անցկացված կամպանիայի շնորհիվ ֆաբինգի մասին իմացել են ողջ աշխարհում։ STOP PHUBBING-ի կայքում դեռևս կարելի է աջակցել շարժմանը, ինչպես նաև գտնել կամպանիայի սեփական վիճակագրությունը՝ «պատանիների 87 %-ը կնախընտրեին շփվել տեքստի միջոցով, այլ ոչ թե դեմ առ դեմ», «ռեստորանում ընթրիքի ժամանակ տեղի է ֆաբինգի ունենում միջինը 25 դեպք»։


== Ծանոթագրություններ ==
Պոլեսիե (Միլյուտինսկի շրջան)

Պոլեսիե (ռուս.՝ Полесье), ավան Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Միլյուտինսկի շրջանում։ Մտնում է Սելիվանովսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։ 
2011 թվականի տվյալներով։ Բնակչությունը կազմում է 86 մարդ։
Ռոդոմանովո (գյուղ, Գագարինսկի շրջան)

Ռոդոմանովո (ռուս.՝ Родоманово), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Գագարինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 809 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
ՀՀԱ-9

ՀՀԱ-9, ՀՀՆ-9 կամ "Նիզակ" (ինդեքս ГРАУ — 6Г6),  խորհրդային հաստոցային հակատանկային ականանետ։ Զորքերում կոչվում է նաեւ «սապոգ»։ Ականանետը ընդունվել է սպառազինության 1963թ.։ Հետագայում ականանետի համար մշակվել է բեկորային հակահետեւակային արկ։ Հաշվարկը՝ 4 մարդ, ականանետը տարանջատ (երթային) վիճակում կարող է տեղափոխվել մեծ հեռավորությունների վրա, ինչպես նաև կարող է տեղափոխել այն մարտական վիճակում՝ կրակային դիքի փոփոխության ընթացքում։


== Ականանետի արկերը ==
Ականանետի համար մշակված են հետեւյալ լիցքերը

լիցք ՀԱ-9Վ (ինդեքս ГРАУ — 7П3) հակատանկային արկով ՀԱ -9,
լիցք ԲԱ-9Վ (ինդեքս ГРАУ — 7П4) բեկորային արկ ԲԱ-9,
լիցք ԲԱ-9ՎՄ (ինդեքս ГРАУ — 7П4М) բեկորային արկ-9Մ,
լիցք ԲԱ-9ՎՄ1 (ինդեքս ГРАУ — 7П4М1) բեկորային արկ ԲԱ-9Մ1,
լիցք ՀԱ-9ՎՍ (ինդեքս ГРАУ — 7П14) հակատանկային արկ ՀԱ-9Ս,
լիցք ՀԱ-9ՎՍ1 (ինդեքս ГРАУ — 7П20) հակատանկային արկ ՀԱ-9Ս1։Նաեւ 2А28 "Որոտ" զինատեսակի հետ կիրառվում է մեծ ՀԱ-15Վ.


== Մարտավարական-տեխնիկական բնութագրեր ==

Ականանետն ունի հետեւյալ բնութագրերը։

քաշը։
նշանառմամբ — 49,5 կգ,
այդ թվում եռոտանի հաստոցը — 12 կգ,
ընթացքի անիվը(ՀՀԱ-9Դ) — 14 կգ.
փողի երկարությունը — 850 մմ;
կրակի հեռահարությունը — 1115 մմ (ՀԱ-9Վ) կամ 1062 մմ (ԲԱ-9Վ);
ականանետի երկարությունը — 2110 մմ;
արկի սկզբնական արագությունը 435 մ/վ (ՀԱ-9Վ) կամ 316 մ/վ(ԲԱ-9Վ);
արկի առավելագույն արագությունը 700 մ/վ;
զրահախոցումը — 300 մմ (ՀԱ-9Վ) կամ 400 մմ (ՀԱ-9ՎՍ);
կրակի առավելագույն հեռավորությունը — 1300 մ (հակատանկային) կամ 4500 մ (հակահետեւակային ական);
ուղիղ կրակոցի հեռահարությունը — 800 մ;
արագաձգություն — մինչև 6 կրակոց րոպեում.Ականանետի հաշվարկ 4 անձ՝ հրամանատար, նշանառու, լիցքավորող, մոտեցնող.


== Շահագործումը և մարտական կիրառությունը ==
Հաճախակի կիրառվում է Ադրբեջանական ԶՈՒ կողմից Արցախի հետ սահմանի վրա։

ԽՍՀՄ
ՌԴ
Բուլղարիա
Աֆգանիստան
Ղրղզստան
Կուբա
Ուկրաինա
Իսլամական պետություն
Ադրբեջան


== Ծանոթագրություններ ==


== Տես նաև ==
Ականանետների ցուցակ


== Հղումներ ==
Հատոցային հակատանկային ականանետ ՀՀԱ-9 "Նիզակ" Archived 2008-05-03 at the Wayback Machine.. Белостокская морская пехота Балтики.
Հրետանի. Безоткатные. Ս. 7. Guns.ru talks. — Сканы наставления СПГ-9М, таблицы, фотографии.
Իտալվա

Իտալվա  (պորտ.՝ Italva), համայնք Բրազիլիայում՝ Ռիո դե Ժանեյրո նահանգի կազմում։ Գտնվում է Ռիո դե Ժանեյրո նահանգի հյուսիսարևմտյան մարզում։ Մտնում է Իտապերունայի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 13 645 մարդ՝ 2007 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 296,174 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 46,1 մարդ/կմ²։
Քաղաքի տոնը նշվում է հունիսի 12-ին։


== Պատմություն ==
Քաղաքը հիմնադրվել է 1986 թվականի հունիսի 12-ին։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2005 թվականի դրությամբ, կազմում է 81.386 միլիոն ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2005 թվականի դրությամբ, կազմում է 6.495,00 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է 0,724 (տվյալները՝ ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)։


== Աշխարհագրություն ==
Տեղանքի կլիման արևադարձային է։


== Արտաքին հղումներ ==
Տեղեկություններ Իտալվայի մասին
Վասիլի Սիդորով

Վասիլի Սիդորով (ռուս.՝ Васи́лий Серге́евич Си́доров, հունվարի 2, 1945(1945-01-02), Մոսկվա, ԽՍՀՄ - ապրիլի 12, 2020(2020-04-12)), ռուս դիվանագետ։


== Կենսագրություն ==
1967 թվականին ավարտել է ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նախարարության Մոսկվայի միջազգային հարաբերությունների պետական ինստիտուտը։ 1967 թվականից զբաղվում է դիվանագիտական գործունեությամբ։ Տիրապետում է ֆրանսերենի, հունարենի և անգլերենի։

1968-1973 թվականներին Հունաստանում եղել է ԽՍՀՄ դեսպանության աշխատակից։
1976-ից մինչև 1981 թվականը Նյու Յորքում եղել է ՄԱԿ-ի ԽՍՀՄ մշտական ներկայացչության աշխատակից։
1991 թվականից մինչև 1995 թվականը Նյու Յորքում եղել է ՄԱԿ-ի ԽՍՀՄ մշտական ներկայացուցչի տեղակալ, առաջին տեղակալ։
1995 թվականի նոյեմբերի 9-ից մինչև 1998 թվականի հունվարի 28-ը եղել է Ռուսաստանի Դաշնության արտաքին գործերի նախարարի տեղակալ։
1997 թվականի դեկտեմբերի 18-ից մինչև 2001 թվականի հուլիսի 31-ը Ժնևում եղել է ՄԱԿ-ի բաժանմունքի և այլ միջազգային կազմակերպությունների Ռուսաստանի Դաշնության մշտական ներկայացուցիչ։
1998 թվականի ապրիլի 17-ից մինչև 2001 թվականի հուլիսի 31-ը Ժնևում եղել է զինաթափման կոնֆերանսի Ռուսաստանի Դաշնության մշտական ներկայացուցիչ։


== Դիվանագիտական աստիճան ==
2-րդ դասի արտակարգ և լիազոր դեսպանորդ (1991 թվականի մարտի 26)
1-ին դասի արտակարգ և լիազոր դեսպանորդ (1994 թվականի հունիսի 20)
Արտակարգ և լիազոր դեսպան (1995 թվականի մարտի 2)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Դեսպանը գիտի, թե ինչ անել
Հենրի Այրտոն

Հենրի Այրտոն (1611[…], Ատենբորո, Նոթթինգեմշիր, Անգլիայի թագավորություն - նոյեմբերի 26, 1651(1651-11-26)[…], Լիմերիկ, Մանսթեր), անգլիական բուրժուական հեղափոխության գործիչ, չափավոր ինդեպենդենտների (անկախների՝ բուրժուազիային բուրժուականացող ազնվականության արմատական թևի քաղաքական կուսակցություն) գաղափարախոս, Օլիվեր Կրոմվելի զինակիցը և փեսան (նրա դստեր՝ Բրիջիտի ամուսինը)։ Կողմնակից էր պետության միապետական ձևին, որտեղ գերիշխող պետք է լիներ նոր բուրժուազիան։ Հենրի Այրտոնը մասնակցել է լևելլերների (հավասարարների՝ մանրբուրժուական արմատական դեմոկրատական խմբավորում) շարժմանը և Իռլանդիայի նվաճմանը (1649)։ Իռլանդական Լիմերիկ քաղաքի պաշարման հաղթական ավարտին մահացել է տենդից։
Ռեստավրացիայից հետո, երբ Ստյուարտների արքայատոհմը վերստին անցել է իշխանության գլուխ, Անգլիայի արքա Չարլզ 2-րդի կարգադրությամբ Հենրի Այրտոնի դիակը 1661 թվականի հունվարի 30-ին հանվել է Վեստմինիստերյան աբբայությունում գտնվող գերեզմանից, կախաղան բարձրացվել, այնուհետև թաղվել կախաղանի տակ։ Այդ կերպ թագավորը վրեժ է լուծել Այրտոնից այն բանի համար, որ նա ստորագրել էր իր հոր՝ Չարլզ 1-ինի մահվան դատավճիռը (նույն կերպ վարվել է նաև Կրոմվելի և Ջոն Բրեդշոուի դիակների հետ)։ Ընդ որում՝ վրիժառության այդ գործողությունն իրականացվել է Չարլզ 1-ինի մահապատժից ճիշտ 12 տարի անց։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
«Иретон, Генри»։ Բրոքհաուզի և Եֆրոնի հանրագիտական բառարան: 86 հատոր (82 հատոր և 4 լրացուցիչ հատորներ)։ Սանկտ Պետերբուրգ։ 1890–1907 
Gardiner, Samuel Rawson (1883): History of the Civil War and of the Commonwealth, i ti bind
Dean, J.L. (1990): Henry Ireton, the Mosaic Law, and Morality i English Civil Politics from April 1646 to May 1649, Cambridge M. Litt
Farr, David (2007): Henry Ireton and the English Revolution, Boydell Press
Hayton, David et al (2002): The House of Commons, 1690-1715, bind 1, Cambridge University Press, ISBN 0521772214, 9780521772211


== Արտաքին հղումներ ==
[http://www.bbc.co.uk/history/historic_figures/ireton_henry.shtml Հենրի Այրտոնի կենսագրությունը՝ փաստագրված BBC-ի կողմից անգլերեն
Արևիկ Արևշատյան

Արևիկ Էդուարդի Արևշատյան (մայիսի 13, 1957(1957-05-13), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ նկարչուհի, համադրող։
Ճարտարապետներ Էդուարդ Արևշատյանի և Սուլթանիկ Արևշատյանի դուստրն է, գեղանկարիչ Ռուբեն Գրիգորյանի կինը։


== Կենսագրություն ==
Արևիկ Արևշատյանը ծնվել է 1957 թվականին Երևանում, ճարտարապետ Էդուարդ Արևշատյանի ընտանիքում։ 1974-1978 թվականներին սովորել է Երևանի Փանոս Թերլեմեզյանի անվան գեղարվեստի ուսումնարանում, 1984 թվականին ավարտել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի գեղանկարչության բաժինը։ 1986-1999 թվականներին Երևանի երիտասարդական թատրոնում աշխատել է որպես բեմի և զգեստների նկարիչ։ 1994 թվականից Հայաստանի նկարիչների միության և արվեստի քննադատների ազգային ասոցիացիայի անդամ է։
Արևիկ Արևշատյանի աշխատանքները ցուցադրվում են Հայաստանի ժամանակակից արվեստի թանգարանում, մասնավոր հավաքածուներում։


== Ցուցահանդեսներ ==


=== Անհատական ցուցահանդեսներ ===
«Պատմություններ կանանց մասին, մագնետիզմ, ոչինչի մասին», «Ակադեմիա» պատկերասրահ, 2004


=== Խմբակային ցուցահանդեսներ և նախագծեր ===
«1980-1995 թթ. Հայաստանի Ժամանակակից Արվեստ», 1995, Մոսկվա
«Հայ post սովետական արվեստ», 1997, Բուենոս Այրես
«Երկու հեղինակ, մեկ ստեղծագործություն», 1998, Երևան, Ռուբեն Գրիգորյանի հետ
«Փակ քաղաք», 1999, Երևան
«Զուգահեռ իրականություն», 2000
«Պատկերից այն կողմ», 2003, ԱՄՆ, Ինդիանա
«Adieu Parjanov», 2003, Վիեննա
«Հայաստանի ժամանակակից արվեստը», 2007, Փարիզ, 2008, Հռոմ
«Gender Check», 2009, Վիեննա
«Մարմին. նոր պատկերային արվեստ Հայաստանում», Հայաստանի նկարիչների միություն, Երևան, 2010
«Re:Museum», 2014 թ., Թբիլիսի


=== Ցուցահանդեսների համադրող ===
«Պարզապես-ընդդեմ», 1994
«Մոնո-Պոլիս», 1997
«Նշան-Խորհրդանիշ», 1998
«Creative synthesis», 2005
«Դիմանկարը արդիականության և նորարարության միջև», 2008
«Մարմին, նոր պատկերային արվեստը Հայաստանում», 2010
«Քայլ ձևափոխության և ձևաստեղծման միջև», 2014


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Կարծիքի և տեսանկյան իրավունք. Արևիկ Արևշատյան. ՖԵՄ++
Չակերտներ. Արևիկ Արևշատյան
Թբիլիսյան ծով

Թբիլիսյան ծով (վրաց.՝ თბილისის წყალსაცავი) կամ Թբիլիսյան ջրամբար, ջրամբար, որ տեղակայված է Թբիլիսիի հյուսիսարևելյան հատվածում։ Ստեղծվել է 1952 թվականին Իորի գետի և երեք աղի լճերի միախառնումից։ Ջրամբարի երկարությունը կազմում է 9 կմ, իսկ լայնությունը՝ 3 կմ։ Առավելագույն խորությունը 45 մ է, միջինը՝ 26,6 մ։
Գարնանը, ամռանն ու աշնանը ջրամբարի մակարդակը բարձրանում է, և նրա ջուրը մեծապես օգտագործվում է։ Ըստ այդմ ջրի խորության սեզոնային տատանումը կազմում է 7-10 մետր։
Թբիլիսյան ջրամբարը դասվում է օլիգոտրոֆ լճերի շարքին, սակայն վերջերս տարվա տաք ժամանակահատվածներում նկատելի է էտրոֆիկացում։
Ջրամբարը մտնում է Սամգորի ոռոգման համակարգի մեջ։ Ջրամբարի ափերը լայնորեն օգտագործվում է հանգստի նպատակով։ Նրանից դեպի հյուսիս-արևմուտք ընկած է Գլդանի-Նաձալադեվի շրջանը, ինչպես նաև հարակից Թբիլիսիի ազգային պարկը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Тбилисское водохранилище(չաշխատող հղում) — муниципальный портал Тбилиси
Իպոմեա խոշորածաղիկ

Իպոմեա խոշորածաղիկ, արտակարգ արագաճ միամյա լիանա՝ 2-3 մ բարձրությամբ և լայն սրտաձև տերևներով։ Տարբեր գունավորում ունեցող ձագարաձև ծաղիկները բացվում են միայն առավոտյան։ Սովորաբար ծաղկում է հուլիսից մինչև սեպտեմբեր-հոկտմբեր ամիսներ։ Ծագում է Հարավային Ամերիկայից։ Պատկանում է պատատուկազգիների ընտանիքին։ Իպոմեան լավ է աճում տաք, արևոտ քամիներից պաշտպանված վայրերում։ Գերադասում է հզոր, սննդանյութերով և կրով հարուստ, ստրուկտուրային սևահողերը։ Լավ է աճում առատ ոռոգման և օժանդակ սնուցում տալու դեպքում։ Ունի բազմաթիվ տեսակներ, որոնք միմյանցից տարբերվում են ծաղիկների գույնով, ձևով, տերևների չափերով։ Մշակության մեջ հաճախ է հանդիպում նաև ծիրանագույն իպոմեան, որն ունի նաև լիաթերթիկ ծաղկավոր և խայտաբղետ տերևավոր այլատեսակներ։ Հատկապես բարձր է գնահատվում լազուրային իպոմեան (ռուբրոցերուլեա), որի երկնագույն ծաղիկները արտակարգ գեղեցիկ են։ Սերմերը ցանում են ապրիլի վերջին-մայիսին սկզբին՝ կիսաստվերոտ ջերմոցներում։ Սերմաբույսերը վերատնկում են թաղարներում, 3-ական միասին։ Սածիլները հողագնդով դաշտ են տեղափոխում ուշ գարնանային ցրտահարությունների վտանգն անցնելուց հետո։ Օգտագործվում է ուղղաձիգ կանաչապատման նպատակով։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==
Բարաշի (գյուղ, Եմելչևի շրջան)

Բարաշի (ուկրաիներեն՝ Бараші), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Եմելչևի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1566 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Բարաշի գյուղում բնակվում էր 2 032 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 9,15 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 222,08 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում բնակավայրերի ամբողջական ցանկ, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Լուսին (ֆիլմ, 1965)

«Լուսին» (ռուս.՝ «Луна»), խորհրդային գիտահանրամատչելի և գիտաֆանտաստիկ ֆիլմ, որը նկարահանել է ռեժիսոր Պավել Կլուշանցևը։


== Սյուժե ==
Ֆիլմի առաջին՝ գիտահանրամատչելի մասում պատմվում է Լուսնի հետազոտման ոլորտում գիտնականների վերջին (1960-ականների կեսերին) ձեռքբերումների մասին։ Գիտնականները պատմում են Լուսնի ծովերի ծագման հիպոթեզների, լուսնային մակերևույթի ջերմաստիճանի և Լուսնի բնահողի ենթադրյալ հատկությունների մասին։
Ժապավենի երկրորդ մասը գիտաֆանտաստիկ է։ Լուսինը ցույց է տալիս, թե ինչպես է մոտ ապագայում լուսինը յուրացվելու մարդկանց կողմից՝ հիպոթետիկ առաջին լուսնային արշավանքից մինչև լուսնային քաղաքներ և լաբորատորիաներ։


== Մրցնականեր ==
Ֆիլմն ստացել է Տրիեստ քաղաքի Ոսկե կնիք Ֆանտաստիկ ֆիլմերի IV միջազգային կինոփառատոնում (Իտալիա, 1966)։


== Նկարահանող խումբ ==
Սցենարի հեղինակ և ռեժիսոր՝ Պավել Կլուշանցև
Օպերատոր՝ Արկադի Կլիմով
Նկարիչ՝ Յու. Շվեց
Ռեժիսոր-մուլտիպլիկատոր՝ Գ. Երշով
Կոմպոզիտոր՝ Ալեքսանդր Չեռնով


== Ֆիլմում ներգրավված գիտնականներ ==
Ն. Պ. Բարաբաշով - գիտական խորհրդատու
Վ. Ա. Ֆեդորեց
Ա. Վ. Մարկով
Վ. Լ. Կոզլովա
Մ. Ն. Մարկով
Վ. Ս. Տրոիցկի
Վ. Վ. Շարոնով - գիտական խորհրդատու
Ն. Ն. Սիտինսկայա
Ա. Վ. Պովալյաև  -գիտական խորհրդատու


== Գեղարվեստական առանձնահատկություն ==
Ֆիլմը նկարահանվել է Պավել Կլուշանցևի բնորոշ ոճով և սինթեզում է երկու ժանր՝ գիտահանրամատչելի կինո և գիտահանրամատչելի ֆանտազիա։
Ֆիլմի երկրորդ՝ ֆանտաստիկ մասում կիրառվել են մուլտիպլիկացիա և համակցված նկարահանումներ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումեր ==
«Լուսին» ֆիլմը «История Фэндома» կայքում
«Լուսին» ֆիլմը «Энциклопедия отечественного кино» կայքում