Լիլիթ Եփրեմյան

Լիլիթ Կառլենի Եփրեմյան (մայիսի 14, 1963(1963-05-14), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ երաժշտագետ, հոգեբան, սոցիոլոգ, ցեղասպանագետ, լրագրող, թարգմանիչ։ Հայաստանի կոմպոզիտորների միության (1999) և Հայաստանի գրողների միության անդամ (2016) է։ Արվեստագիտության թեկնածու։ Միջազգային հոգեբանների «Հայք» հիմնադրամի նախագահ։


== Կենսագրություն ==
Լիլիթ Եփրեմյանը ծնվել է 1963 թվականի մայիսի 15-ին, Երևան քաղաքում։ 1978-1984 թվականներին սովորել է Ռոմանոս Մելիքյանի անվան երաժշտական ուսումնարանի դաշնամուրային (ղեկավար` Վաչե Ումր-Շատ) և երաժշտության տեսության (ղեկավար՝ Ռիտա Պետրոսյան) բաժիններում, 1984-1989 թվականներին՝ Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի երաժշտագիտության բաժնում (ղեկավար` Արմեն Բուդաղյան, Ռ. Ստեփանյան, Ն. Դերոյան,
դիպլոմային աշխատանքի թեմա՝ «Բացասման բացասման օրենքը երաժշտության մեջ է»)։
1991-1993 թվականներին կոնսերվատորիան Լիլիթ Եփրեմյանին նպատակային տեղ է հատկացվել ՌԴ Արվեստաբանության ինստիտուտի ասպիրանտուրայում (Մոսկվա, ղեկավար` արվեստանաբության դոկտոր Ի. Յոլյան)։ 2001 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի Պրակտիկ հոգեբանության կենտրոնը։ Դիպլոմային աշխատանքի թեման է եղել «Ցեղասպանության տրանսգեներացիոն տրավման», որտեղ անդրադարձել է Եղեռնի հոգեբանական ուսումնասիրման խնդրին` դիտարկելով սերնդեսերունդ փոխանցվող հոգեբանական խեղումը, այդ թվում նաև արվեստագետների օրինակով (Վիլյամ Սարոյան, Արամ Խաչատրյան, Դավիթ Հալաջյան)։ 2006 թվականին ավարտել է Լրատվամիջոցների Կովկասյան ինստիտուտի տարածքագիտության բաժինը` որպես դիպլոմային աշխատանք ներկայացնելով ղարաբաղյան կոնֆլիկտի վերաբերյալ Թոմաս դե Վաալի «Սև այգի» աշխատության քննադատական վերլուծությունը։
Աշխատանքային գործունեությունը սկսել է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայում՝ 1987 թվականին ուսումնական լաբորատորիայում աշխատելով որպես լաբորանտ։ 1989 թվականին նշանակվել է կոնսերվատորիայի գրադարանի տնօրենի գիտական գծով տեղակալ։ 1993 թվականին մասնակցել է Իվանովոյում կայացած Կոմպոզիտորների ստեղծագործական տան երաժշտագետների վերապատրաստման սեմինարին` արվեստագիտության դոկտոր Մ. Արանովսկու ղեկավարությամբ։ 1995 թվականին Մոսկվայում պաշտպանել է թեկնածուական ատենախոսություն՝ ”К проблеме этнической традиции в музыкальной культуре Армении” (на материале городского фольклора Еревана 1980-х годов) (Հայաստանի երաժշտական մշակույթում ազգային ավանդույթի խնդրի շուրջ) թեմայով, ուր նորովի է բացահայտվում քաղաքային երաժշտության մեջ «ազգայինի» խնդիրը (առաջարկվում է ֆունկցիոնալ մոտեցման գաղափարը), ինչպես նաև առաջին անգամ անդրադարձ է կատարվում, երաժշտական ռաբիզ երևույթի գիտական վերլուծությանը։
1996-1998 թվականներին աշխատել է ՀՀ ԳԱԱ փիլիսոփայության ինստիտուտի սոցիոլոգիայի բաժնում` որպես ավագ գիտաշխատող, 1996-2006 թվականներին աշխատել է «Նովոյե Վրեմյա» թերթում, 1987 թվականից աշխատում է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայում, 1996 թվականից` որպես դասախոս, 2002 թվականից` դոցենտ։


== Երկեր ==
Հայաստանում երաժշտական սոցիոլոգիայի առաջին ուսումնական ձեռնարկի համահեղինակ է՝ ”Вопросы музыкальной социологии”/составитель А. Шамахян/, Ер.,1991:

«Էդուարդ Միրզոյանը նամակներում և երկխոսություններում» (“Эдвард Мирзоян в письмах и диалогах”), մենագրություն։
Եփրեմյան, Լիլիթ (2014) Հ. Ի. Լիտինսկու դասարանում (դիտարկումներ «հետխաչատրյանական սերունդ» եզրույթի շուրջ). Կանթեղ. Գիտական հոդվածների ժողովածու, № 2-3. էջեր 372-382։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Լիլիթ Եփրեմյան․ կոնֆերանս Archived 2019-04-12 at the Wayback Machine.