armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Իֆնի

Իֆնի (Ifni, բերբերերեն՝ քարքարոտ անապատ), մարզ Մարոկկոյում, Ատլանտյան օվկիանոսի ափին։
Տարածությունը 1,5 հազար կմ 2 է, բնակչությունը 54 հազար (1970)։ 1860 թվականին գավթել էր Իսպանիան։ 1969 թվականից վերամիավորվել է Մարոկկոյին և մտել Տարֆայա նահանգի կազմի մեջ։ Արմատական բնակիչները բերբերներն են։
Գելառաշ (ձոր)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Գելառաշ (այլ կիրառումներ)Գելառաշ, Գյալառաշ, ձոր Հայկական լեռնաշխարհում, Հայկական Տավրոս լեռնահամակարգի կենտրոնական մասում, Սասունի շրջանում։ Այդպես է կոչվում Արածանիի ձախակողմյան վտակ Մեղրագետի օժանդակ Գելառաշի այն հատվածը, որն անցնում է Քոսուր լեռան շրջանով։


== Ծանոթագրություններ ==
Արտավազդ (մրցանակ)

«Արտավազդ», Հայաստանի ամենամյա ազգային թատերական մրցանակ, որը շնորհվում է թատերական տարվա արդյունքների հիման վրա։ Մրցանակաբաշխությունն ավանդաբար տեղի է ունենում մարտի 27-ին՝ Թատրոնի միջազգային օրը։


== Պատմություն ==
Մրցանակը ստեղծվել է 2002 թվականին։ Միջոցառման կազմակերպիչը Հայաստանի թատերական գործիչների միությունն է։ Մրցանակն իր անունը ստացել է հայոց թագավոր Արտավազդ II-ի պատվին, որը համարվում է Հայկական ազգային թատրոնի հիմնադիրներից մեկը։ Մրցանակն ունի տասներեք անվանակարգ և հանձնվում է թատերական տարվա արդյունքների հիման վրա։ 2010 թվականին առաջին անգամ հնչել է «Արտավազդ» թատերական մրցանակի հիմնը, որը գրվել է Վահե Հայրապետյանի և Հովիկ Թեքգյոզյանի կողմից։ 2011 թվականին, մրցանակի շնորհումը նվիրված էր Խորեն Աբրահամյանի 80-ամյակին, ինչի կապակցությամբ այդ տարի շնորհվեց համանուն մրցանակ։ 2012 թվականին մրցանակի շնորհումը նվիրված էր Հայաստանի թատերական գործիչների միության 70-ամյակին և տեղի ունեցավ Հայաստանի երրորդ նախագահ Սերժ Սարգսյանի հովանու ներքո։ Մեկ տարի անց՝ 2013 թվականին, մրցանակաբաշխությունը նվիրված էր հայ մեծ դերասան Վահրամ Փափազյանի ծննդյան 125-ամյակին։ Նույն թվականին «Լավագույն երիտասարդ ռեժիսոր» անվանակարգում յուրօրինակ ռեկորդ գրանցվեց. առաջին անգամ երկրորդ տարին անընդմեջ մրցանակին արժանացավ նույն մարդը՝ Սամսոն Մովսիսյանը։


== Անվանակարգեր ==
«Լավագույն դերասան»
«Լավագույն դերասանուհի»
«Լավագույն երիտասարդ դերասանուհի»
«Լավագույն երիտասարդ դերասան»
«Երկրորդ պլանի լավագույն դերասան»
«Երկրորդ պլանի լավագույն դերասանուհի»
«Լավագույն ռեժիսոր»
«Լավագույն երիտասարդ բեմադրիչ»
«Լավագույն ներկայացում»
«Լավագույն մանկական ներկայացում»
«Լավագույն երիտասարդական բեմադրություն»
«Լավագույն պիես»
«Լավագույն երաժշտություն»
«Լավագույն սցենոգրաֆիա»
Թատրոնին արժանապատիվ ծառայության համար» (2011)


====== Ոչ մշատական պարգևներ ======
Խորեն Աբրահամյանի անվան մրցանակ (2011)
Վարդուհի Վարդերեսյանի անվան մրցանակ
Տիգրան Շամիրխանյանի անվան մրցանակ
Էդգար Էլբակյանի անվան մրցանակ
Ալեքսանդր Գրիգորյանի անվան մրցանակ
Հայաստանի թատերական գործիչների միության ոսկե մեդալ (2011, 2012)
Պատվի և արժանապատվության համար (2012)
Տիգրան Լևոնյանի անվան մրցանակ (2012)
Վահրամ Փափազյանի անվան մրցանակ (2013)


== Ծանոթագրություններ ==
Դոնդուկովսկայա

Դոնդուկովսկայա (ռուս.՝ Дондуковская, ադըղե.՝ Дондуковскэр, Хьаджэмыкъохьабл), ստանիցա Ռուսաստանի Դաշնության Ադըղեայի Հանրապետության Գիագինսկայայի շրջանի կազմում։


== Բնակչություն ==
Դոնդուկովսկայա ստանիցայի բնակչության թվաքանակը կազմում է 6648 (2019) մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Կնոջ բույրը (այլ կիրառումներ)

Կնոջ բույրը կարող է վերաբերել՝

Կնոջ բույրը (ֆիլմ, 1974), 1974 թվականի իտալական կինոնկար,
Կնոջ բույրը (ֆիլմ, 1992), 1992 թվականի ամերիկյան կինոնկար,
Կնոջ բույրը (սաունդթրեք), 1992 թվականի կինոնկարի սաունդթրեք,
Կնոջ բույրը (սերիալ), կորեական սերիալ,
"Կնոջ բույրը" (երգ), Չիփ Թրիք ռոք խմբի 2003 թվականի երգը։
Լահսեն Աբրամի

Լահսեն Աբրամի (արաբ․՝ لحسن أبرامي‎‎, դեկտեմբերի 31, 1969(1969-12-31), Կասաբլանկա, Մարոկկո), մարոկկացի նախկին ֆուտբոլիստ, Մարոկկոյի հավաքականի կազմում խաղացել է պաշտպանի դիրքում։


== Ակումբային կարիերա ==
Լահսեն Աբրամին ֆուտբոլիստի իր կարիերան սկսել և մեծ մասն անց է կացրել իր հայրենի քաղաքի մարոկկական «Վիդադ Կասաբլանկա» ֆուտբոլային ակումբում։ Այս ակումբի կազմում նա երեք անգամ դարձել է Մարոկկոյի չեմպիոն և երեք անգամ նվաճել է Մարոկկոյի գավաթը։ 1998 թվականի ամռանը տեղափոխվել է թուրքական «Գենչլերբիրլիգի» ակումբ, որի կազմում խաղացել է երկու խաղաշրջան և վերադարձել է «Վիդադ»։ 2003/04 խաղաշրջանը պաշտպանն անց է կացրել քաթարական «Ալ-Վակրու» ակումբում։ 2005 թվականին դարձել է Մարոկկոյի «Իթթիհադ Տանժեր» ակումբի խաղացող, որտեղ էլ ավարտել է ֆուտբոլիստի իր կարիերան։


== Կարիերան հավաքականում ==
Լահսեն Աբրամին ընդգրկվել է Մարոկկոյի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի կազմում` մասնակցելու Աֆրիկյան ազգերի գավաթի 1992 թվականի առաջնությանը Սենեգալում, սակայն այս մրցաշրջանի ժամանակ խաղադաշտ դուրս չի եկել։ Մարոկկոյի հավաքականի կազմում խաղացել է երեք անգամ, 1992 թվականին Իսպանիայում ամառային օլիմպիադայի ժամանակ` ելույթ ունենալով Հարավային Կորեայի, Շվեդիայի և Պարագվայի դեմ խմբային փուլի խաղերում։
1998 թվականին Բուրկինա-Ֆասոյում անցկացված Աֆրիկայի ազգերի գավաթի առաջնության ընթացքում Մարոկկոյի հավաքականի կազմում անցկացրել է երեք հանդիպում. խմբային փուլում Մոզամբիկի և Եգիպտոսի, քառորդ եզրափակիչում` Հարավաֆրիկյան հանրապետության հավաքականի դեմ խաղում։ 1998 Ֆրանսիայում անցկացվող աշխարի առաջնության ժամանակ կիսապաշտպանը հրավիրվվել է Մարոկկոյի հավաքական, որտեղ իր թիմի կազմում խաղացել է Բրազիլիայի և Շոտլանդիայի դեմ խաղերում։
2000 թվականին Գանայում և Նիգերիայում անցկացված Աֆրիկայի գավաթի առաջնությունում Աբրամին մասնակցել է միայն Նիգերիայի դեմ հանդիպմանը։


== Ձեռքբերումներ ==
 Մարոկկո «Վիդադ Կասաբլանկա»

Մարոկկոյի չեմպիոն (3)։  1989/90, 1990/91, 1992/93
Մարոկկոյի գավաթակիր (3)։ 1996/97, 1997/98, 2000/01


== Ծանոթագրություններ ==
Ֆիլյանովկա

Ֆիլյանովկա (ուկրաիներեն՝ Філянівка), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Նովոուշիցկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ֆիլյանովկա գյուղում բնակվում էր 830 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,751 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 1105,19 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Կալբուսե

Կալբուսե (էստ․՝ Kalbuse), գյուղ Էստոնիայի Վիլյանդիմաա նահանգի Տառվաստու շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 18 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Սուտակ

Սուտակ (լատ.՝ rubens, rubinus — կարմիր, կարմրավուն), թանկարժեք քար, միներալ, կորունդի տարատեսակ, դասվում է օքսիդների դասին, եռանկյուն համակարգ է։ Կարծրությունը Մոոսի սանդղակով 9 է, խտությունը՝ 3,97 - 4,05 գ/սմ³: Ունի անիզոտրոպական հատկություն։ Կարմիր շպինելից տարբերվում է բյուրեղների ձևով, այլ դեպքերում՝ մեծ դժվարությամբ, օրինակ՝ մանրադիտակով։ Կարմիր գունավորումը ստանում է քրոմի խառնուրդի շնորհիվ։ Կարմիր կորունդները կոչվում են սուտակ, կապույտները՝ շափյուղա։ Բաց գունավորում ունեցող շափյուղաները կամ ոսկերչական որակի անգույն կորունդը կրում է «լեյկոշափյուղա» անվանումը։ Սուտակի և շափյուղայի աստղաձև տարատեսակները վառ արտահայտված աստերիզմով մշակվում են կաբոշոնի տեսքով։
Արհեստական սուտակները առաջին անգամ սինթեզվել են 1904 թվականին ֆրանսիացի քիմիկոս Օգյուստ Վերնեյլի կողմից։
Կիրառվում է ոսկերչական և ժամագործական արդյունաբերության մեջ, ինչպես նաև քվանտային էլեկտրոնիկայում։


== Հայրենիք ==
Բացի Անտարկտիդայից, հանդիպում է բոլոր մայրցամաքներում։ Մեծ արժեք է ներկայացնում հատկապես ասիական սուտակը։
Սուտակի գլխավոր արտահանող երկրներն են համարվում Մյանման, Թայլանդը և Շրի Լանկան։ Մեծ պահանջարկ ունեն նաև Արևելյան Աֆրիկայի այնպիսի երկրների սուտակները, ինչպիսիք են Քենիան և Տանզանիան։ Հին ժամանակներից այն արդյունահանվում է Պամիրում։


== Կիրառում ==
Սինթետիկ սուտակը օգտագործվում էր 1960 թվականին Թեոդոր Մայմանի կողմից հայտնագործած առաջին լազերում, որպես ակտիվ միջավայր, որը լույս էր ճառաքում։ Սինթետիկ սուտակների վրա լազերները շարունակում են արտադրվել և կիրառվել մինչ օրս։
Առաջին կարգի թանկարժեք քարը օգտագործվում է թանկարժեք ոսկերչական իրեր պատրաստելու համար։
«Սուտակ» անվամբ սինթետիկ կորունդներն օգտագործվում են ոսկերչական արդյունաբերության մեջ ոչ թանկ զարդերի վրա ներդիր անելու համար, ինչպես նաև տեղադրվում են ժամացույցների մեխանիզմներում։


== Ռեկորդային քարեր ==
2015 թվականի մայիսի 13-ին Sotheby's աճուրդի ժամանակ վաճառվել է Բիրմայի «աղավնու արյան» գույնի սուտակը։ 25,59 կարատ ունեցող քարը վաճառվել է 30 միլիոն ԱՄՆ դոլարով։ Գործարքի օրվա դրությամբ դա ռեկորդային գին էր ինչպես առանձին սուտակի, այնպես էլ այն քարերի կարատի համար, որոնք ադամանդ չեն համարվում։


== Տես նաև ==
Կորունդ
Շափյուղա


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Սուտակը catalogmineralov.ru կայքի բազայում
Նորթհեմփթոնշիր

Նորթհեմփթոնշիր, (անգլ.՝ Northamptonshire) — Անգլիայի կենտրոնում գտնվող արարողակարգային ոչ քաղաքային կոմսություն։ Պատկանում է Իսթ-Միդլենս մարզին։ Մայրաքաղաքն ու ամենամեծ քաղաքը Նորթհեմփթոնն է։ Բնակչությունը 647 հազար մարդ (33-րդ տեղը արարողակարգային և 16-րդ տեղը ոչ քաղաքային կոմսությունների շարքում (2004 թվականի տվյալներ)։


== Աշխարհագրություն ==
Տարածքի ընդհանուր մակերեսը 2 364 կմ² է։ Արևելքում սահմանակից է Քեմբրիջշիրին, հարավ-արևելքում՝ Բեդֆորդշիրին, հարավում՝ Բեքինհեմշիրին, հարավ-արևմուտքում՝ Օքսֆորդշիրին, արևմուտքում՝ Ուորիքշիրին, հյուսիս-արևմուտքում՝ Լեսթերշիրին, հյուսիսում՝ Ռաթլենդին։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Նորթհեմփշիրի կոմսության խորհուրդ Archived 2009-02-21 at the Wayback Machine.
Նորթհեմփշիրի նկարներ և տեղեկատվություն
1894/5 description Archived 2005-10-25 at the Wayback Machine.
Նորթհեմփշիրի թատրոնը Archived 2009-01-19 at the Wayback Machine.
Նորթհեմփշիրի պատմության կայքէջ
Նորթհեմփշիրի զբոսաշրջության կայքէջ
Նորթհեմփշիրի ուղեցույցի կայքէջ Archived 2011-07-26 at the Wayback Machine.
Այց Նորթհեմփշիր կայքէջ
Նորթհեմփշիրի առցանց ֆորում Archived 2011-09-09 at the Wayback Machine.
Լ'Աքվիլա

Լ'Աքվիլա (նաև՝ Աքվիլա, Լ'Ակվիլա, Ակվիլա իտալերեն՝ L'Aquila - արծիվ), քաղաք և կոմունա կենտրոնական Իտալիայում՝ Աբրուցո մարզի Լ'Աքվիլա գավառում։ Իտալական Աբրուցո տարածաշրջանի գլխավոր քաղաքը, Լ'Աքվիլա գավառի վարչական կենտրոնը։ Բնակչության թիվը՝ շուրջ 73,150 մարդ։ Յուրաքանչյուր օր շուրջ 100 հազար մարդ էլ այցելում է Լ'Աքվիլա՝ ուսանելու, աշխատելու, տեսարժան վայրերևը դիտելու, հանգստանալու (մերձակայքում գործում են լեռնադահուկային մի շարք առողջարաններ)։ Քաղաքը կառուցվել է Ատերնո գետի հովտում, բլրի վրա, շրջապատված է Ապենինյան լեռներով։ Քաղաքից հյուսիս-արևելք գտնվում է Ապենինների բարձրագույն գագաթը՝ Գրան-Սասսո լեռը։ Լ'Աքվիլան սահմանակից է Անտրոդոկո, Բարետե, Բարիշանո, Բորգոռոզե, Կանյանո Ամիտերնո, Կամպոտոստո, Կապիտինյանո, Կրոնյալետո, Ֆանո Ադրիանո, Ֆոսա, Իզոլա դել Գրան Սասո դ'Իտալիա, Լուկոլի, Մալիանո դե Մարսի, Օկրե, Պիետրակամելա, Պիցոլի, Ռոկա դի Կամբիո, Ռոկա դի Մեձո, Սանտո Ստեֆանո դի Սեսանիո, Սկոպիտո, Տոռնիմպարտե համայնքներին։
Լ'Աքվիլայի պատմական կենտրոնում, որը շրջանակված է միջնադարյան պարսպով, պահպանվել են նեղլիկ փողոցներ, Վերածննդի և բարոկկո ոճերով կառուցված շինություններ, գեղատեսիլ հրապարակներ։ Քաղաքն ունի համալսարան, ուսանողական ավան, մշակութային բազմաթիվ հաստատություններ, այդ թվում՝ թատրոն, սիմֆոնիկ նվագախումբ, գեղարվեստի ակադեմիա, կոնսերվատորիա...


== Բնակչություն ==


== Կլիմա ==
Լ'Աքվիլային բնորոշ է օվկիանոսային կլիման, որը Köppen climate classification-ի դասակարգմամբ նշագրվում է  Cfb):


== Քույր քաղաքներ ==
 Լիբանան, Բաալբեկ
 Իտալիա, Բեռնալդա
 Ռումինիա, Բիստրիցա
 Իսպանիա, Կուենկա (Իսպանիա)
 Իտալիա, Ֆոջա
 Չինաստան, Հայնին
 Ավստրալիա, Հոբարթ
 Գերմանիա, Ռոթվայլ
 Արգենտինա, Սան Կառլոս դե Բարիլոչե
 Իտալիա, Սանտ Անջելո դ’Ալիֆե
 Իտալիա, Սիենա (քաղաք)
 ԱՄՆ, Վաշինգտոն
 Կանադա, Յորք, Տորոնտո
 Լեհաստան, Զիելոնա Գուրա
 Պորտուգալիա, Ֆիգեյրա դա Ֆոշ (2019 թվականից)


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Roger Willemsen: Die Abruzzen. Das Bergland im Herzen Italiens. Kunst, Kultur und Geschichte. DuMont, Köln 1990, ISBN 3-7701-2256-9, S. 154.
Poland Chris, Razzano Holly, Scott Andrew, Hernandez Ricardo (2009)։ «L'Aquila, Italy: The Next Lesson»։ Civil Engineering 79 (11): 46–53։ ISSN 0885-7024։ doi:10.1061/ciegag.0000254 
Bindi V. (1889)։ Monumenti storici ed artistici degli Abruzzi։ Naples։ էջ 771 seq 


== Արտաքին հղումներ ==
http://www.comune.laquila.it Լ'Աքվիլա. պաշտոնական կայք  (իտալերեն)
Gran Sasso Պատկերներ, նորություններ (իտալերեն)
Իսպանական բերդը
99 ցայտաղբյուրներով շատրվանը
2009 թվականի երկրաշարժից 9 տարի անց (2018 թ. լուսանկարներ) 
In the Land of Bears and Castles, The Financial Times, June 29, 2007
Città dell'AQUILA, Internetpräsenz der Stadt L’Aquila
Website des Staatsarchivs L’Aquila, des Hauptarchivs der Provinz (իտալ. և անգլ.)
Կոնտրաբաս օպերա

«Կոնտրաբաս» (իտալ. Il Contrabasso) գրոտեսկ օպերա է, ըստ Ա. Չեխովի «Կոնտրաբասով սիրավեպ» պատմվածքի։ Առաջին անգամ բեմադրվել է Ֆլորենցիայում 1954 թվականի մայիսի 5- ին։ Լիբրետտոն՝ Մ. Մատտոլինիի (Mattolini) և Մ. Պեցցատիի (Pezzati), երաժշտությունը՝ Վ. Բուկկիի (V. Bucchi)։
Նույն պատմվածքի հիման վրա կա նաև Ա. Դուբենսկոյի «Կոնտրաբասով սիրավեպ» օպերան։ Առաջին անգամ բեմադրվել է 1916 թվականի դեկտեմբերի 1- ին։


== Արտաքին հղումներ ==
[1] Central opera servise bulletin (անգլ.)
Գոհար Ֆերմանյան

Գոհար Արամի Ֆերմանյան (նոյեմբերի 20, 1899(1899-11-20), Թիֆլիս, Ռուսական կայսրություն - հունվարի 22, 1958(1958-01-22), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ նկարչուհի, մանկավարժ։


== Համառոտ կենսագրություն ==
1920 թվականին ավարտել է Թիֆլիսի Գայանյան օրիորդաց դպրոցը (նկարչության դասատու՝ Վրթանես Ախիկյան)։ Սովորել է Թիֆլիսի գեղարվեստի ակադեմիայում (1920-1923, դասատու՝ Բորիս Ֆոգել), 1923 թվականից՝ Լենինգրադի Բարձրագույն Գեղարվեստա-տեխնիկական ինստիտում (ՎԽՈԻՏԵԻՆ, ավարտել է 1927 թվականին, աշակերտել Կ․ Պետրով-Վոդկինին)։
1927 թվականին տեղափոխվել է Երևան, գծանկարչություն դասավանդել գեղարվեստական ուսումնարանում և պոլիտեխնիկական ինստիտուտում (ներկայումս՝ Հայաստանի Պետական Ճարտարագիտական Համալսարան)։


== Ստեղծագործություններ ==
Ֆերմանյանի 1930-ական թթ․ գործերում նկատելի է Պետրով-Վոդկինի գեղանկարչության ազդեցությունը («Նազիկը ընթերցելիս», 1929, «Բամբակի շարքացան», 1931, երկուսն էլ՝ Հայաստանի պետական պատկերասրահ, Երևան)։ 1940-1950-ական թթ․ հրապուրվել է նատուրայով, կորցնելով գեղանկարչական թրթռուն մակերեսով, «շարժվող» գծերի ու ձևերի զուգորդումով իր տպավորություններն արտահայտելու երբեմնի նախասիրությունը («Նատյուրմորտ։ Մրգեր», 1945, «Հացթուխ կանայք», 1957, երկուսն էլ՝ Հայաստանի պետական պատկերասրահ)։
1972 թվականին Երևանում ետմահու բացվել է Գոհար Ֆերմանյանի անհատական ցուցահանդեսը։


== Գրականություն ==
Գոհար Ֆերմանյան, Կատալոգ, Ե․, 1972։ Մ․ Միքայելյան


== Արտաքին հղումներ ==
ԱՆՈՒՆՆԵՐ կայքում
Նկարներ ԵՊՀ Հայագիտական հետազոտությունների ինստիտուտի կայքում Archived 2017-11-25 at the Wayback Machine.
Թոմաս Հեյվուդ

Թոմաս Հեյվուդ (անգլ.՝ Thomas Heywood, 1574[…], Լինկոլնշիր, Անգլիա - օգոստոսի 16, 1641(1641-08-16)[…] կամ 1641, Կլերկենուել, Իսլինգթոն, Մեծ Լոնդոն, Անգլիա)՝ անգլիացի դրամատուրգ։
Հեղինակել է սենտիմենտալ-ուսուցողական դրամաներ՝ «Բարությամբ սպանված կինը» (1607 թ.), «Անգլիացի ճանապարհորդ» (1633 թ.), կատակերգություններ՝ «Գեղեցկուհին Արևմուտքից» և այլն։
Գրել է նաև պատմական քրոնիկներ, պոեմներ, պամֆլետներ։


== Ծանոթագրություններ ==
Ալֆհիլդ Ագրել

Ալֆհիլդ Թերեսիա Ագրել (շվեդերեն՝ Alfhild Teresia Agrell, հունվարի 14, 1849(1849-01-14), Härnösands domkyrkoförsamling, Շվեդիա - նոյեմբերի 8, 1923(1923-11-08), Bredestad, Շվեդիա), շվեդ կին գրող և դրամատուրգ։ Հայտնի է դարձել սեռական հավասարության մասին աշխատանքներով և «Սեռական բարոյականության մասին սկանդինավյան վիճաբանություններ» (շվեդերեն՝ Sedlighetsdebatten) շարժմանը մասնակցությամբ։


== Կենսագրություն ==
Ալֆհիլդ Ագրելը ծնվել է Էրիկ Յոհան Մարտինի և Կարոլինա Մարգարետա Ադոլֆսոնի ընտանիքում, որոնք աշխատել են որպես հրուշակագործներ։ 1868-1895 թվականներին ամուսնացած է եղել ստոկհոլմցի առևտրական Ա. Ագրելի հետ։ Ալֆհիլդ Ագրելը հետաքրքրվել է կանացի շարժմամբ՝ լինելով «Սեռական բարոյականության մասին սկանդինավյան վիճաբանությունների» (շվեդերեն՝ Sedlighetsdebatten) անդամ և պատկանել է այն սակավաթիվ արմատական կանանց թվին, որոնք հասարակությունում կրել են Շվեդիայի հագուստների բարեփոխումների ասոցիացիայի (շվեդերեն՝ Svenska drägtreformföreningen) ռեֆորմիստական հագուստ։
Օգտագործել է Թիրա (շվեդերեն՝ Thyra), Լովիսա Փեթերքվիստ (շվեդերեն՝ Lovisa Petterqvist) և Սթիգ Սթիգսոն (շվեդերեն՝ Stig Stigson) կեղծանունները, բայց շուտով ստորագրել իր սեփական անունով, որն անսովոր էր այդ ժամանակի կնոջ համար։ Այդ դարի այլ հայտնի շվեդ դրամատուրգները, ինչպիսիք են Լուիզա և Ժանետա Գրանբերգեր քույրերը, օգտագործել են տղամարդկանց կեղծանուններ։ Ալֆհիլդը կենտրոնացել է սեռական երկակի ստանդարտների թեմայի վրա, որն այդ դարաշրջանի հանրության համար արտառոց էր։
Ալֆհիլդ Ագրելը կարևոր ներդրում է ունեցել սեռական հարաբերություններում գենդերային հավասարության խթանման գործում։ Իր աշխատանքներում նա ուսումնասիրել է սեռական անարդարության հարցերն ու հետևանքները, սեռական երկակի ստանդարտները, ինչպիսիք են, օրինակ, այն, որ կինն արհամարհվում է, երբ նա անում է նույն բանը, ինչ սեռական հարցերում տղամարդը, «վատ համբավի» առկայության հարցերը, մեղքի հարցերը, որոն դրվում էին կնոջ վրա, այլ ոչ թե տղամարդու, երբ երեխան ծնվում է ամուսնությունից դուրս, և դժվարությունները, երբ աշխարհիկ կինը և բարձրագույն դասի տղամարդը սիրահարվում են միմյանց։
Բայց նա հոռետես էր իր հույսերի մեջ, որ տղամարդիկ և կանայք երբևէ կարող են հասնել սեռական հավասարության և կասկածում էր, որ կանայք կարող են այն գտնել իրենց ամուսնության մեջ, որտեղ նրանք օրենքով սահմանափակված էին և տրվել էին իրենց ամուսինների կամքին։


== Ծանոթագրություններ ==


== Լրացուցիչ գրականություն ==
Österberg, Carin, Lewenhaupt, Inga & Wahlberg, Anna Greta, Svenska kvinnor: föregångare nyskapare, Signum, Lund, 1990 (Swedish Women:Predecessors, pioneers) 1990 (In Swedish)


== Արտաքին հղումներ ==
Ալֆհիլդ Ագրելի գործերը Գուտենբերգ նախագծում
Սանտա Էուֆեմիա դել Առոյո

Սանտա Էուֆեմիա դել Առոյո, (իսպ.՝ Santa Eufemia del Arroyo) մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Վալիադոլիդ պրովինցիայում Կաստիլիա և Լեոն ինքնավար մարզում։ Մունցիպիլատետը մտնում է Տերրա դե Կամպոս շրջանում։ Տարածքը կազմում է 24,78 կմ2։ Բնակչությունը՝ 107 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Պրովինցիայի վարչական կենտրոնից գտնվում է 62 կմ հեռավորության վրա։


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական էջ Archived 2014-12-22 at the Wayback Machine.
Բարեկամության ծառ

Թանգարան-այգի «Բարեկամության ծառ», եզակի թանգարան Ռուսաստանի, Կրասնոդարի երկրամասի Սոչի քաղաքում։
Բարեկամության ծառն աճում է Ռուսաստանի տրոպիկական կուլտուրաների և ծաղկաբուծության պետական գիտահետազոտական ինստիտուտի ցիտրուսային այգու տարածքում։
1934 թվականին ինստիտուտի գիտնական Ֆ. Մ. Զորինը ցիտրուսային բույսերի նոր, ցրտադիմացկուն տեսակների ստացման համար այգում տնկեց վայրի լիմոնի ծառ։ Նրա սաղարթին նա հետևողականորեն պատվաստում էր ճապոնական մանդարինների, իսպանական նարինջների, իտալական լիմոնների, թուրինջների և այլ ծառերի ընդամենը 45 տեսակի ցիտրուսներ։ 1940 թվականին այդ ծառի վրա ի հիշատակ իր այցի հայտնի հետազոտող Օտտո Շմիդտը պատվաստում կատարեց։ 1957 թվականին երեք վիետնամացի բժիշկներ առաջարկեցին այդ եզակի ծառ-այգին անվանել Բարեկամության ծառ։
Այժմ այդ ծառին կան աշխարհի 167 երկրից ներկայացուցիչների պատվաստած ճյուղեր։ Նրա վրա արված է ավելի քան 630 պատվաստում։ Դրանք կատարվել են շատ երկրների նախագահների, հայտնի հասարակական և քաղաքական գործիչների, գիտնականների և մշակույթի գործիչների ձեռքերով։
Բարեկամության ծառի կողքին աճում են բարեկամության ծառերի ավելի քան 60 նոր տնկիներ։ Դրանք տնկել են տարբեր երկրներից և տարբեր մասնագիտությունների տեր մարդիկ։ Այգում աճում են ԱՄՆ-ից, Լեհաստանից, Կանադայից, Ճապոնիայից և այլ երկրներից բերված ծառեր։
1981 թվականին Զորինի գործի շարունակող Լյուդմիլա Դմիտրենկոյի նախաձեռնությամբ այգում բացվեց թանգարան (ճարտարապետներ` Ե. Ի. Բորկալով, Ա. Ի. Սավելյով)։ Նրա ցուցանմուշներն են տարբեր երկրներից մարդկանց նվերները Բարեկամության ծառին։ Դրանք ազգային հուշանվերներ են, նամակներ, նկարներ, տարբեր երաժշտական գործիքներ, դրամներ և այլն։ Թանգարանում կան մոտավորապես 20 հազար նվերներ։


== Հասցե ==
354002 Ռուսաստան, ք. Սոչի, Ֆաբրիցիուսի 2/28


== Գրականություն ==
Зорин В., Дмитриенко Л. Дерево Дружбы.- Краснодар, 1975


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		


== Տես նաև ==
Ցանկությունների ծառ (Պետրոզավոդսկ)
Սիրո ծառ
Дерево дружбы официальная страничка Archived 2013-09-17 at the Wayback Machine.
Էլիզաբեթ Շվայգաարդ Սելմեր

Էլիզաբեթ Շվայգաարդ Սելմեր (նորվ.՝ Ragnhild Elisabeth Schweigaard, հոկտեմբերի 18, 1923(1923-10-18), Քրիստիանիա, Նորվեգիա - հունիսի 18, 2009(2009-06-18), Օսլո, Նորվեգիա), նորվեգացի քաղաքական գործիչ, Նորվեգիայի Պահպանողական կուսակցության իրավաբան։
Նացիստների կողմից Նորվեգիայի օկուպացիայի ժամանակ Էլիզաբեթ Շվայգաարդն ընդգրկվել է Նորվեգական Դիմադրության շարժման մեջ՝ ընդդեմ Քուիսլինգի նացիստական վարչակարգին։ Էլիզաբեթն այդ ժամանակ ընդամենը դեռահաս էր։


== Անձնական կյանք ==
Էլիզաբեթ Շվայգաարդը ծնվել է Քրիստիանայում, Նիլս Անքեր Սթանգ Շվայգաարդի (1884–1955 թթ.) և Բեթթի Ռայմերսի (1886–1968 թթ.) դուստրն է։ Ունեցել է երկու ավագ քույր, Տելլեֆ Դահլլ Շվայգաարդի թոռնուհին է։ Ամուսնացել է իրավագիտության պրոֆեսոր Քնութ Սելմերի հետ։


== Կարիերա ==
1941 թվականին հակա-նացիստական վարքի պատճառով վտարվում է Օսլոյի կաթոլիկ դպրոցից։ 1945 թվականին ընդունվել է որպես ուսանող և ավարտել որպես իրավաբանական գիտությունների թեկնածու՝ 1949 թվականին։ Նորվեգիայի գերմանական օկուպացիայի ժամանակ նա մասնակցել է նորվեգական դիմադրությանը։ Ուսումն ավարտելուց հետո աշխատել է արդարադատության և ոստիկանության նախարարությունում որպես քարտուղար, բայց հետո՝ 1950 թ.-ից 1955 թվականներին աշխատել է որպես փաստաբան։ Հետագայում նորից վերադարձել է Արդարադատության նախարարություն, իսկ 1962 թվականին աշխատում է որպես քարտուղարի օգնական։ 1951 թ.-ից 1955 թվականներին Սելմերը եղել է Օսլոյի քաղաքային խորհրդի անդամ։
1965 թվականին նշանակվել է Արդարադատության և ոստիկանության նախարար, առաջին կինն էր, որ զբաղեցրել է այդ պաշտոնը։ 1970 թվականի հոկտեմբերի 3-ին թողել է Արդարադատության նախարարի պաշտոնը։ Այնուհետև՝ 1971 թ.-ից 1990 թվականներին ծառայության է անցել Նորվեգիայի գերագույն դատարանում, նշանակվել է 1970 թվականին։
Շվայգաարդ Սելմերը եղել է բազմաթիվ խորհուրդների և գերատոսչությունների անդամ։ 1975 թվականից 1978 թվականը եղել է Նորվեգիայի ֆեդերացիայի փոխնախագահ և խորհրդի երկարատև անդամ։ Նաև ընդգրկված է եղել Օսլո քաղաքի թանգարանի, Նորվեգիայի մշակույթի պատմության թանգարանի և Նորվեգիայի դիմադրողական թանգարանի խորհրդների կազմում։ Եղել է Նորվեգիայի լեզվի և գրականության ակադեմիայի անդամ։ 1980 թվականին պարգևատրվել է Սուրբ Օլաֆի շքանշանով և արժանացել է Նորվեգիայի 1940-1945 թթ.-ի պաշտպանության մեդալի։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Utdypningsartikkel snl.no (նորվ.)
Կենսագրություն stortinget.no (նորվ.)
Բաբայ

Բաբայ (ուկրաիներեն՝ Бабаї), քաղաքատիպ ավան Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Խարկովի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Արխանգելսկոե։ Հիմնադրվել է 1643 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Բաբայ քաղաքատիպ ավանում բնակվում էր 7 304 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 5,88 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 1242,18 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)
800

800 թվական,  նահանջ տարի, ըստ Գրիգորյան օրացույցի սկսում է ուրբաթ օրը։ Սա մեր թվարկության 800 թվականն է, 
100-րդ տարին VIII դարի։


== Դեպքեր ==


== Ծնունդներ ==


== Մահեր ==
Ատլանտյան անտառ

Ատլանտյան անտառ, կամ բրազիլական Ատլանտյան անտառ (պորտ.՝ Mata Atlântica do Brasil), գլոբալ էկոմարզ Հարավային Ամերիկայում, որն իրենից ներկայացնում է հարյուր կիլոմետրանոց շերտ, որն ընկած է Հարավ-Արևելյան Բրազիլիայի Ատլանտյան ափերի երկայնքով՝ հյուսիսում գտնվող Ռիու Գրանդի դու-Նորտի նահանգից մինչև Ռիու Գրանդի դու-Սուլը՝ հարավում։ Մայրցամաքի խորքում՝ հարավային մասում, գրավում է Պարագվայի և արգենտինական Միսիոնես նահանգի տարածքը։ Բուսականության հիմնական տեսակներն են լայնատարած խոնավ արևադարձային և մերձարևադարձային անտառները, ներառյալ մանգլները և լեռնային անտառները։ Էկոմարզի տարածքում հանդիպում են նաև սավաննաներ և չոր արևադարձային անտառներ։ Ամազոնյան սելվայից Ատլանտյան անտառը առանձնացված է Սերադոյի չոր էկոմարզով, ինչը նպաստել է բույսերի և կենդանիների յուրօրինակ համայնքների ձևավորմանը։
Էկոմարզի տարածքում է գտնվում ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգության № 892 բնական օբյեկտը՝ «Արևելյան ատլանտյան ափի անտառային պաշարները» («Հայտնագործության ափ»)։


== Կենսաբազմազանություն ==
Չնայած նրան, որ էկոմարզը խիստ տուժել է գյուղատնտեսական կարիքների և ուրբանիզացիայի համար նախատեսված անտառներից (մեկ միլիոն քառակուսի կիլոմետր անտառից մնացել է շուրջ 7%-ը ), ֆլորան և ֆաունան այստեղ շատ հարուստ են, մեկ հեկտարի վրա կարող էր աճել 450 տեսակի ծառ։ Կան շատ էնդեմիկներ, օրինակ՝  տեղական երկկենցաղներից 92% - ը այլևս ոչ մի տեղ չի հանդիպել։ Պրիմատների օրինակ կարող է ծառայել առյուծյալ խաղունկները (Leontopithecus)։ Ծույլ մանյակ տեսակը (Bradypus torquatus) պահպանվել է միայն բրազիլական Ատլանտյան անտառում։ Թռչունները ներկայացնում են սինխրոն տանգրայի (Tangara cyanocephala), կարմիր քրաքս (Crax blumenbachii), սինեբրյուխի թութակի (Triclaria malachitacea), եռապալ յակամարի (Jacamaralcyon tridactyla) և այլ տեսակներ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
http://worldwildlife.org/ecoregions/nt0160
Տարաբեկություն

Տարաբեկություն, օպտիկական համակարգերի թերություններից մեկը, որն առաջանում է ընկնող լուսային փնջի տարբեր հատույթներում օպտիկական մակերևույթի ոչ միատեսակ կորության պատճառով։ Գնդաձև ալիքային մակերևույթն օպտիկական համակարգով անցնելիս ձևափոխվում է և դադարում գնդաձև լինելուց։ Լուսատու կետից ելնող ճառագայթների փունջը, օպտիկական համակարգով անցնելուց հետո, հավաքվում է ոչ թե մի կետում, այլ երկու փոխուղղահայաց ուղղագիծ հատվածներում, միմյանցից որոշ հեռավորությամբ։ Միջանկյալ հատույթներում պատկերներն ունենում են էլիպսի, իսկ դրանցից մեկը՝ շրջանի ձև (նկար)։ Տարաբեկությունը Տարաբեկ ու թյուն ունեցող օպտիկական համակարգով անցած լուսային փունջ։ Ներքևում ցույց են տրված փնջի հատույթները՝ ըստ օպտիկական համակարգի առանցքին ուղղահայաց հարթությունների առաջանում է օպտիկական համակարգի (օրինակ, գլանաձև ոսպնյակների) ասիմետրիայի պատճառով, իսկ սովորական ոսպնյակներում՝ այն դեպքում, երբ ճառագայթների փունջն ընկնում է գլխավոր օպտիկական առանցքի նկատմամբ մեծ անկյունով։ Օբյեկտիվներում տարաբեկություն կարելի է շտկել ոսպնյակների համապատասխան ընտրությամբ։


== Տես նաև ==
Աչքի տարաբեկություն
Ձվելի Սակրամուլո

Ձվելի Սակրամուլո (վրաց.՝ ძველი საკრამულო), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Մցխեթ-Մթիանեթ մարզի Դուշեթի շրջանում։


== Դիրք ==
Գտնվում է ծովի մակարդակից 1040 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Դուշեթից հեռու է 8 կմ։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 32 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Էլեկտրական պոտենցիալ

Էլեկտրական պոտենցիալ, էլեկտրաստատիկ պոտենցիալ, էլեկտրաստատիկ դաշտի էներգետիկական սկալյար բնութագիր (φ)։
Պոտենցիալ էլեկտրական դաշտի որևէ կետում թվապես հավասար է այն աշխատանքին, որ կատարում են դաշտի ուժերը միավոր դրական լիցքն այդ կետից մեկ ուրիշ, զրոյական պոտենցիալ ունեցող կետը տեղափոխելիս։ Սովորաբար համարում են, որ φ=0 անվերջ հեռու կետում (էլեկտրատեխնիկայում հաճախ Երկրի պոտենցիալն են ընդունում զրոյի հավասար)։
Պոտենցիալ էլեկտրական կոորդինատների միարժեք, անընդհատ ֆունկցիա է։ Այն էլեկտրական դաշտի 
  
    
      
        
          
            
              E
              →
            
          
        
      
    
    {\displaystyle {\vec {E}}}
   լարվածության, հետ կապված է 

  
    
      
        
          
            
              E
              →
            
          
        
        =
        −
        grad
        ⁡
        ϕ
      
    
    {\displaystyle {\vec {E}}=-\operatorname {grad} \phi }
  առնչությամբ։ q լիցքի տեղափոխման ժամանակ էլեկտրաստատիկ դաշտի ուժերի կատարած աշխատանքը հավասար է լիցքի և սկզբնական ու վերջնական կետերի պոտենցիալների տարբերության արտադրյալին․

  
    
      
        A
        =
        q
        (
        
          ϕ
          
            1
          
        
        −
        
          ϕ
          
            2
          
        
        )
      
    
    {\displaystyle A=q(\phi _{1}-\phi _{2})}
  Անմիջական ֆիզիկական իմաստ ունի ոչ թե պոտենցիալը, որը, պոտենցիալ էներգիայի նման, որոշվում է կամայական հաստատունի ճշտությամբ, այլ հենց պոտենցիալների տարբերությունը։ Միավորների միջազգային համակարգում պոտենցիալ էլեկտրական չափվում է վոլտով։


== Տես նաև ==
Էլեկտրական դաշտի լարվածություն


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
John David Jackson: Klassische Elektrodynamik. Walter de Gruyter, Berlin 1982, ISBN 3-11-009579-3
Wolfgang Demtröder: Experimentalphysik. Bd.2: Elektrizität und Optik. Springer, Berlin 2004, ISBN 3-540-20210-2
Wolfgang Nolting: Grundkurs Theoretische Physik 3 Springer 2007, ISBN 978-3-540-71251-0
Hartmut Berndt: Elektrostatik - Ursachen, Wirkungen, Schutzmaßnahmen, Messungen, Prüfungen, Normung. VDE-Verl., Berlin 1998, ISBN 3-8007-2173-2
D. M. Taylor, P. E. Secker: Industrial electrostatics - fundamentals and measurements. Research Studies Press, Taunton 1994, ISBN 0-86380-158-7
Jen-Shih Chang: Handbook of electrostatic processes. Dekker, New York 1995, ISBN 0-8247-9254-8
Dreizler, Lüdde: Theoretische Physik 2: Elektrodynamik und spezielle Relativitätstheorie Springer, Berlin 2005, ISBN 3-540-20200-5
Griffiths: Introduction to Electrodynamics Pearson 2008, ISBN 0-13-919960-8
Սեմիգորիե (գյուղ, Արտյոմովսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՍեմիգորիեՍեմիգորիե (ուկրաիներեն՝ Семигіря), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Արտյոմովսկիում։
2001 թվականի տվյալներով Սեմիգորիե գյուղում բնակվում էր 347 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Վլադիմիր Պոտյոմկին

Վլադիմիր Պետրովիչ Պոտյոմկին (ռուս.՝ Владимир Петрович Потёмкин, հոկտեմբերի 7 (19), 1874, Տվեր, Ռուսական կայսրություն - փետրվարի 23, 1946(1946-02-23), Մոսկվա, ԽՍՀՄ), խորհրդային պետական և կուսակցական գործիչ, պատմաբան, դիվանագետ։ ԽՍՀՄ ԳԱ և ՌՍՖՍՀ ՄԳԱ իսկական անդամ, ԽՄԿԿ անդամ (1919)։
1898 թվականին ավարտել է Մոսկվայի համալսարանի պատմաբանասիրական ֆակուլտետը։ 1900-1917 թվականներին դասավանդել է Մոսկվայի և Եկատերինոսլավի (այժմ՝ Դնեպրոպետրովսկ) ուսումնական հաստատություններում։ 1918-1919 թթ. եղել է ՌԽՖՍՀ լուսժողկոմատի կոլեգիայի անդամ, 1918-1920 (1943) թթ. քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ՝ 6-րդ բանակի ռազմահեղափոխական խորհրդի անդամ, Արևմտյան և Հարավային ռազմաճակատների քաղբաժինների պետ։ 1922 թվականից անցել է դիվանագիտական աշխատանքի, եղել է ԽՍՀՄ լիազոր ներկայացուցիչ Հունաստանում (1929-1932 թթ.), Իտալիայում (1932-1934 թթ.), Ֆրանսիայում (1934-1937 թթ.)։ 1937-1940 թթ.՝ ԽՍՀՄ արտաքին գործերի ժողկոմի առաջին տեղակալ։ 1940-1946 թվականներին եղել է ՌԽՖՍՀ լուսժողկոմ։ Մասնակցել է ՌԽՖՍՀ ՄԳԱ ստեղծմանը, որի նախագահն էր 1943 թվականից։ Պոտյոմկինի գիտական աշխատությունները նվիրված են Ֆրանսիայի պատմության, անգլյական բանվորական շարժման, միջազգային հարաբերությունների խնդիրներին։ «Դիվանագիտության պատմության» եռահատորի ԽՍՀՄ պետական մրցանակ (1942 թ., 1946 թ.) գլխավոր խմբագիրն էր և հեղինակներից։ 
1939 թվականից եղել է ԽՄԿԿ ԿԿ և 1935 թվականից ԽՍՀՄ ԿԳԿ անդամ։ Եղել է նաև ԽՍՀՄ 1-2-րդ գումարումների Գերագույն խորհրդի դեպուտատ։ Պարգևատրվել է Լենինի և 2 այլ շքանշաններով։ Թաղված է Կարմիր հրապարակում, Կրեմելի պատի մոտ։


== Ծանոթագրություններ ==
Պատրիկ Ֆիորի

Պատրիկ Ֆիորի (ֆր.՝ Patrick Fiori), բուն ազգանունը Պատրիկ Ժան-Ֆրանսուա Շուշանյան (ֆր.՝ Patrick Jean-François Chouchayan, սեպտեմբերի 23, 1969(1969-09-23), Մարսել), նշանավոր ֆրանսահայ երգիչ։ Երգում է ֆրանսերենով։ «Փարիզի Աստվածամոր տաճարը» (ֆր.՝ Notre Dame de Paris) երաժշտական ներկայացման աստղ. կատարել է արքայական հրաձիգների հրամանատարի՝ Ֆեբա դե Շատոպերի դերը։


== Կենսագրություն ==
Պատրիկ Ֆիորին ծնվել է 1969 թ. սեպտեմբերի 23-ին Մարսելում, իսկ այնուհետև ծնողները տեղափոխվել են Կորսիկա։ Հայրը հայազգի Ժակ Շուշայանն է, իսկ մայրը կորսիկուհի է։ Ֆիորին խոստովանում է, որ իր գործունեության սկզբում ընտանիքում մշտապես փողի խնդիր է եղել, և ծնողները ստիպված են եղել շատ աշխատել, որպեսզի ապահովեն երեխաներին։ Ինքը նույնպես կատարել է տարբեր աշխատանքներ, որպեսզի ինչ-որ կերպ օգնի հարազատներին՝ փորձելով իր ուժերը որպես պիցցայի վաճառող, էլեկտրիկ, դեկորատոր։ Ֆիորին նշում է.

Հիմա իր սիրելի կատարողների շարքում Պատրիկը նշում է Շառլ Ազնավուրին, Ժակ Բրելին, Էդիթ Պիաֆին, Տոտո Կուտունյոյին։
Առաջին ալբոմը նա թողարկել է 17 տարեկան հասակում։ Ապագա աստղի դեբյուտը կայացել է 12 տարեկան հասակում, հայտնի արտիստ Ֆրանկ Ֆեռնանդելի հրավերով՝ մասնակցելու նրա երաժշտական կոմեդիային։


== Ալբոմներ ==
1994։ Puisque c'est l'heure
1995։ Le cœur à l'envers
1998։ Prends moi
2000։ Chrysalide
2002։ Patrick Fiori
2005։ Si on chantait plus fort
2008։ Les choses de la vie
2010։ L'instinct masculin
2014: Choisir
2017: Promesse


=== Համերգային ալբոմներ ===
2011։  L’instinct masculin Live


=== Հավաքածուներ ===
2007։ 4 mots


== Նշանավոր սինգլներ ==
1993: "Mama Corsica"
1998: "Belle" w/ Դանիել Լավուա & Գարու
1998: "Elle est"
2000: "Que tu reviennes"
2003: "Je sais où aller"
2005: "Toutes les peines"
2007: "4 Mots sur un piano"  w/ Ժան Ժակ Գոլդման & Քրիստին Րիկոլ
2015: "Corsica" w/ Պատրիկ Բրուել
2017: "Pour mieux s'aimer"
2017: "Chez nous (Plan d'Aou, Air Bel)" w/ Սոպրանո


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պատրիկ Ֆիորիի պաշտոնական կայքէջ
Պատրիկ Ֆիորիի կենսագրությունը Radio France internationale կայքէջում Archived 2005-11-23 at the Wayback Machine.
Պատրիկ Ֆիորիի հարցազրույցը ТВЦ ալիքի «Տրամադրություն» հաղորդման շրջանակներում։ Հարցազրույցը վարում է Ալեքսանդրա Գլոտովան, 2011 թ.
Ձողակարկին

Ձողակարկին, արտաքին և ներքին գծային մեծությունները չափելու գործիք։ Բաղկացած է երկու մակերևույթներից (շուրթեր), որոնց միջև հաստատվում է չափը։ Մակերևույթներից մեկն ամբողջություն է կազմում երկաթաձողի՝ քանոնի հետ, իսկ մյուսն ամրացված է շարժական շըրջանակին։ Քանոևի վրա յուրաքանչյուր միլիմետրից հետո նշագծված է բաժանմունք, իսկ շրջանակին փորագրված է ավելի ճշգրիտ բաժանմունքներով լրացուցիչ սանդղակը՝ նոնիուսը։
Անահիտ Թամրազյան

Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ  Թամրազյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին:Անահիտ Միքայերի Թամրազյան  (ծնվել է փետրվարի 18, 1964, Ստեփանակերտ), ազատամարտիկ, բուժքույր։
Ավարտել է Ստեփանակերտի ուսումնամարզական արագացված դասընթացները (1990)։ Ամուսնու զոհվելուց (Կուսապատ, 1992) հետո զինվորագրվել է Շուշիի գնդին։ 1992-1994 թվականներին մասնակցել է Լաչինի, Մարտակերտի, Աղդամի, Կուբաթլուի շրջանների ինքնապաշտպանական և ազատագրական մարտերին, փրկել է բազմաթիվ ազատամարտիկների կյանք։
Էսպերանտո գրականություն

Էսպերանտո գրականություն, էսպերանտո լեզվով գրականությունն է։ Այն սկիզբ է առել էսպերանտոյով 1887 թվականին առաջին տպագրությունից առաջ։ Լեզվի ստեղծողը՝ Լյուդվիկ Լազարուս Զամենհոֆը, բանաստեղծություններ ու արձակ է թարգմանել այս լեզվով` ստուգելու համար լեզվի ավարտունությունն ու արտահայտչականությունը և մի քանի թարգմանություններ ու էսպերանտո լեզվով գրված կարճ բանաստեղծություն է հրատարակել՝ որպես այս լեզվով առաջին` Unua Libro գրքի հավելված։ Լեզվի այլ տիրապետողներ գրել են պատմվածքներ և էսսեներ. Հենրի Վալլիեննեն առաջինն էր, որ վեպեր է գրել այս լեզվով։ Բացի մի քանի բանաստեղծություններից՝ էսպերանտոյով առաջին երկու տասնամյակում գրված գրականությունն այսօր միայն պատմական հետաքրքրություն է ներկայացնում։

Երկու համաշխարհային պատերազմների ընթացքում մի քանի բանաստեղծներ ու վիպագիրներ հրատարակել են իրենց առաջին աշխատանքները։
Ժամանակակից գրողներից են Կլոդ Պիրոնն ու Վիլյամ Օլդը, որն առաջադրվել է Գրականության Նոբելյան մրցանակի։
Էսպերանտո լեզվով զգալի նյութեր կան Բրեյլի գրերով, քանի որ ռուս կույր էսպերանտիստ Վասիլի Երոշենկոն, որը 1910-1920-ական թվականներին գրել ու դասավանդել է Ճապոնիայում ու Չինաստանում, և Հարոլդ Բրաունը մի քանի ժամանակակից պիեսներ են գրել էսպերանտոյով։
Էսպերանտո լեզվով գրքերի ամենամեծ հավաքածուն Էսպերանտոյի Միջազգային Ասոցիացիայում է, որն առաջարկում է մոտավորապես 4.000 գիրք։ Էսպերանտոյով գրվել և հրատարակվել է մոտավորապես 130 վեպ։ Երեք հիմնական ամսագրեր` Fonto, Literatura Foiro և Beletra Almanako, տպագրվում են պարբերաբար։ Էսպերանտո գրականության ամենահարուստ ուղեցույցը Ջեֆրի Սութոնի Concise Encyclopedia of the Original Literature of Esperanto հանրագիտարանն է, որը տպագրվել է էսպերանտոյով խոսող գրողների միության հովանավորությամբ։


== Հայտնի գրողներ ==
Էսպերանտո գրականության մի քանի հայտնի ներկայացուցիչներն են. 

Մարջորի Բուլթոն
Վիլյամ Օլդ
Ջուլիո Բաղի
Կազիմր Բեին (թարգմանություններ)
Խորխե Կամաչո Կորդոն
Վասիլի Երոշենկա
Անտոնի Գրաբովսկի (հիմնականում թարգմանություններ)
Կալման Կալոցայ
Նիկոլայ Նեկրասով
Մաուրո Ներվի
Կլոդ Պիրոն
Ֆրեդերիկ Պուխուլա ի Վալես
Բալդուր Ռագնարսոն
Ռայմոնդ Շվարց
Վլադիմիր Վարանկին


== Ծանոթագրություններ ==

The Esperanto Book, Chapter 9: "The Literary Scene" by Don Harlow.  1995.
La Fenomeno Esperanto by William Auld.  UEA, 1988.
Concise Encyclopedia of the Original Literature of Esperanto Archived 2013-02-01 at the Wayback Machine. by Geoffrey Sutton


== Արտաքին հղումներ ==
Էսպերանտո պոեզիա Archived 2022-03-31 at the Wayback Machine.
Writings in Esperanto at Project Gutenberg
Beletra Almanako
920

920 թվական,  նահանջ տարի, ըստ Գրիգորյան օրացույցի սկսում է երկուշաբթի օրը։ Սա մեր թվարկության 920 թվականն է, 
X դարի 20-րդ տարին։


== Դեպքեր ==


== Ծնունդներ ==


== Մահեր ==
Մհեր Մկրտչյան (այլ կիրառումներ)

Մհեր Մկրտչյան անունը կարող է վերաբերել հետևյալ անձանց.

Մհեր Մուշեղի Մկրտչյան (1930-1993), հայ դերասան, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ, կինոյի և թատրոնի մեծ կատակերգու։
Մհեր Ալբերտի Մկրտչյան (1972), հայ ռեժիսոր, սցենարիստ, դերասան։
Մհեր Մկրտչյան (1993), հայ հեծանվորդ։
Լիկավիտ թատրոն

Լիկավիտ թատրոն (հուն․՝ Θέατρο Λυκαβηττού ), բացօթյա թատրոն, Աթենքի երաժշտական բեմերից առավել հայտնին է հանրության շրջանում։ Թատրոնը գտնվում է Կոլինակիում, Լիկավիտի արևելյան մասում։ Թատրոնի հիմնադիրն է Աննա Սինոդինուն, ով երկար ժամանակ իմպրեսարիո էր։ Թատրոնի բեմում հանդես են եկել հույն և արտասահմանյան հայտնի կատարողներ, որոնց թվում են Դիմիտրիս Միտրոֆանոսը, Միչալիս Հադիանիսը, Մարիոս Ֆրանգուլիսը, Մորիսսին, The Dandy Warhols-ը, Pink Martini-ն, Սեզարիա Էվորան, Նինա Սիմոնը։


== Պատմությունը ==
Լիկավիտ թատրոնը հիմնվել է 1964-1965 թվականներին, հույն հայտնի դրամատիկական դերասանուհի և քաղաքական գործիչ Աննա Սինոդինուի նախաձեռնությամբ։ Հունաստանի վարչապետ Ջորջ Պապանդրեուի մեծ աջակցությամբ, Սինոդինուն իրավունք է ստացել 20 տարով վարձակալել լքված քարհանքի տարածքը և ստացել է շինարարության թույլտվություն` կառուցելու բացօթյա թատրոնը, որն այնուհետև պետք է  վերադարձվեր Հունաստանի ազգային զբոսաշրջության կազմակերպությանը։ Թատրոնի կառուցման նախագիծը մշակվել է ճարտարապետ Տակիս Զենոտոսի կողմից։ Նա, հաշվի առնելով ժամանակի ոգին և հնաոճ թատրոն կառուցելու` հասարակության ցանկությունները, մշակել է «քրոմբիշ» թեթև կառույցը, որը զբաղեցնում է քարհանքի դատարկությունը։ Թատրոնը տեղավորում է 3000 հանդիսատես, թեև սկզբում ենթադրվում էր, որ թատրոնը պետք է տեղավորեր 5000 հանդիսատես։
«Սև գնդապետներ»-ի (1967-1972 թվականներ) բռնապետության ժամանակ Լիկավիտ թատրոնը խլվել է Սինոդինուից։ Ներկայումս թատրոնը պատկանում է ԷՏԱ-ին (հուն․՝ Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα):


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Լիկավիտ թատրոնի պատմությունը (հուն.)
Արալ Մորեյրա

Արալ Մորեյրա (պորտ.՝  Aral Moreira), համայնք Բրազիլիայում՝ Մատու Գրոսու դու Սուլ նահանգի կազմում։ Գտնվում է Մատու Գրոսու դու Սուլ նահանգի հյուսիսարևելյան մասում։ Բնակչությունը կազմում է 9236 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 1 656,185 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում է՝ 4,9 մարդ/կմ2։


== Պատմություն ==
Քաղաքը հիմնադրվել է 1976 թվականի մայիսի 13-ին։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 111.031.068,00 ռեալ (տվյալները Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 13.790,97 ռեալ (տվյալները Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 0,723 (տվյալները ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)։
Վերժի

Վերժի (ֆր.՝ Vergies), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 192 մարդ, բնակչության խտությունը` 24.00 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 8 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 130 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 33 կմ արևմուտք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 128 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 84-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 44։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 65,6 %։ 84 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 80 անձ (39 տղամարդ և 41 կին)։ Գործազուրկ են եղել 4 անձ (4 տղամարդ և 0 կին)։ 44 անաշխատունակներից 12-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 17-ը` թոշակառուներ, իսկ 15-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Սոմ գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Ալ-Տավահին

Ալ-Տավահին (արաբ․՝ الطواحين‎‎), քաղաք Սիրիայի Արաբական Հանրապետության Տարտուսի մարզում։ Հանդիսանում է Բանիասի գավառի 7 շրջաններից մեկի՝ ալ-Տավահինի շրջանի կենտրոնը։ 2004 թվականի տվյալներով շրջանն ուներ 10 024 բնակիչ՝ հիմնականում արաբներ։
Ալ-Ռաուդան գտնվում է Բանիաս և Միսյաֆ քաղաքների ճանապարհին՝ Բանիասից հյուսիս, Միսյաֆից քաղաքից 15 կմ հյուսիս-արևմուտք։


== Ծանոթագրություններ ==
Հերման Մանկևիչ

Հերման Մանկևիչ (անգլ.՝ Herman Jacob Mankiewicz նոյեմբերի 7, 1897(1897-11-07)[…], Նյու Յորք, Նյու Յորք, ԱՄՆ - մարտի 5, 1953(1953-03-05)[…], Հոլիվուդ, Լոս Անջելես, Կալիֆոռնիա, ԱՄՆ),  հոլիվուդյան սցենարիստ, ով աչքի է ընկնում ցինիկ հումորով։ Նրա ամենահայտնի աշխատանքը, որը գրվել է Օրսոն Ուելսի հետ համահեղինակությամբ «Քաղաքացի Քեյնը» ֆիլմի սցենարն է, որը լավագույն բնօրինակ սցենարի համար արժանացել է «Օսկար» մրցանակի։ Պետք է նշել, որ իր աղմկահարույց «Մեծացնելով Քեյնին» (The New Yorker, 1971) էսսեում, որը առաջացրել է թեժ քննարկումներ, ամերիկյան մեծ քննադատ Փոլին Քեյնը մանրամասնորեն քննելով ֆիլմի ստեղծման պատմությունը, վիճարկել է Օրսոն Ուելսի բացարձակ հեղինակությունն ու այդ պատկերի արժանիքների առնվազն կեսը վերագրել նրա սցենարիստ Մանկևիչին։
Ինչպես նաև մասնակցել է «Ջենթլմենները նախընտրում են շիկահերներին» ֆիլմի սցենարի գրմանը, եղել է Մարքս եղբայրների մի շարք ֆիլմերի պրոդյուսերը։
Մանկևիչի կարիերային վնասել է ալկոհոլից կախվածությունը։ Մահացել է երիկամնային անբավարարությունից։
Նա կրթություն է ստացել Կոլումբիայի համալսարանում և Բեռլինում։ Եղել է սցենարիստ և ռեժիսոր Ջոզեֆ Մանկևիչի կրտսեր եղբայրը։


== Ֆիլմագրություն ==
1928՝ Վերջին հրաման
1928՝ Երեք ուիքենդ
1930՝ Ծիծաղ
1930՝ Բրոդվեյի թագավորական ընտանիքը
1933՝ Բադի ապուր
1933՝ Ճաշը ութին
1942՝ Յանկիի հպարտությունը
1944՝ Սուրբծննդյան արձակուրդներ
1949՝ Կանացի գաղտնիք


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Лурселль Ж. Авторская энциклопедия фильмов. Т. I-II. — СПб.-М.: Rosebud Publishing, 2009. — ISBN 978-5-904175-02-3
Мусский И. А. 100 великих зарубежных фильмов. — Москва: Вече, 2008. — 480 с. — 5000 экз. —.
Առնոլդո Մարտինես Վերդուգո

Առնոլդո Մարտինես Վերդուգո (անգլ.՝ Arnoldo Martínez Verdugo, հունվարի 12, 1925(1925-01-12), Սինալոա, Մեքսիկայի Միացյալ Նահանգներ - մայիսի 24, 2013(2013-05-24), Մեխիկո, Մեքսիկայի Միացյալ Նահանգներ), մեքսիկացի սոցիալիստ քաղաքական գործիչ։ 
Ծնվել է 1925 թվականին, գյուղացու ընտանիքում։ 1945 թվականից մասնակցել է երկրի երիտասարդական և արհմիութենական շարժմանը։ Գործունեության համար բազմիցս ձերբակալվել է։ 1946 թվականին դարձել է Մեքսիկայի կոմունիստական կուսակցության (ՄԿԿ) անդամ։ 1949-1950 թվականներին եղել է «Նուէվա վիդա» («Nueva Vida») թերթի խմբագիրը և ղեկավարել է ՄԿԿ ԿԿ-ի երիտասարդական հանձնաժողովը։ 1951-1954 թվականներին՝ ՄԿԿ ԿԿ-ի կազմակերպչական հարցերի հանձնաժողովի անդամ, կոմկուսի Մեխիկոյի կուսակցական կոմիտեի քարտուղար՝ պրոպագանդայի և ագիտացիայի գծով։ 1954 թվականից՝ ՄԿԿ ԿԿ-ի, 1959 թվականից՝ ԿԿ-ի քարաուղարության և քաղաքական հանձնաժողովի անդամ։ 1963-1973 թվականներին եղել է ՄԿԿ ԿԿ-ի առաջին քարտուղարը, 1973–1981 թվականներին՝ կոմկուսի գլխավոր քարտուղարը։ 


== Ծանոթագրություններ ==
Բելիկրոյ ազգային պարկ

Բելիկրոյ ազգային պարկ (անգլ.՝ Ballycroy National Park), ազգային պարկ, որը տեղակայված է Նեֆին լեռների տարածքում։ Գտնվում է Իռլանդիայի Մեյո կոմսության հյուսիս-արևմուտքում։ Ազգային պարկը զբաղեցնում է 117.79 քառ. կմ տարածք։ Եվրոպայի ամենաընդարձակ տորֆային հողերից մեկն է՝ կազմված Ատլանտյան օվկիանոսի ճահճատորֆային հողերից։ Յուրօրինակ արեալ է՝ բուսական և կենդանական բազմազան աշխարհներով։ Հիմնադրվել է 1998 թվականի նոյեմբերի 1-ին։ Ազգային պարկի տարածքը «Պահպանության հատուկ տարածք»-ի թեկնածու է և Նեֆին համալիրի մի մաս։ Այն նաև «Հատուկ պաշտպանվող տարածք» է և «Նատուրա 2000» ցանցի մի մասը։


== Բելիկրոյ ազգային պարկի հիմնադրում ==
Ըստ Եվրոպական Միության Արեալների 92/43/EEC հրահանգի, որը 1997 թվականին ընդունվել է որպես Իռլանդիայի Հանրապետության օրենք, կառավարությունը պահանջել է մի քանի բնական միջավայրեր ու տեսակներ հաշվառել որպես «հատուկ պահպանվող տարածքներ» և ապահովել դրանց պաշտպանությունը։ Դրանց մեջ են մտնում ճաճուտները։ Բելիկրոյի ճահիճները իրապես կարևոր են, որովհետև դրանք Արևմտյան Եվրոպայում ամենաընդարձակն են։ Պարկը հիմնադրվել է 1998 թվականի նոյեմբերի 1-ին։


== Առանձնահատկություններ ==
Պարկում կան ճահիճներ, ժայռեր և գետեր։ Ճահիճները Եվրոպայի ամենամեծ տարածքներն են, որոնք ունեն տորֆային հարուստ հողեր։ Դրանց պահպանությունն ունի միջազգային նշանակություն. էկոլոգիական խորշերի շնորհիվ պահպանվում են տարբեր բույսերի հազվագյուտ տեսակներ։ Օվենդուֆ գետը ևս կարևոր պահպանվող տարածք է, որովհետև այն միակ գետն է Արևմտյան Եվրոպայում, որը դեռևս շարունակում է մնալ համեմատաբար անփոփոխ և ընդարձակ ճահճային համակարգ։ Գետերում կա շատ սաղմոն ու իշխան։
Օվենդուֆի տարածքը կարևոր է նաև չվող թռչունների համար, ինչպիսիք են՝ սպիտակաճակատ սագերը, որոնք պաշտպանված են Եվրոպական Միության (Council Directive 2009/147/EC on the conservation of wild birds) կողմից։ Այլ հազվագյուտ տեսակներից են ճչան կարապը, սապսանն ու մարգահավը։
Պարկում 2009 թվականին բացվել է այցելուների կենտրոն։ 700 քառ․ մետր մակերեսով կառույցից բացվում է տեսարան դեպի Ատլանտյան օվկիանոսի Բելիկրոյ գյուղ։ Այն ամռան ամիսներին ամեն օր բաց է զբոսաշրջիկների համար։ 


=== Վայրի Նեֆին ===
2017 թվականին փշատերև անտառը և լեռը՝ 4000 հա տարածքով, որը գտնվում էր Կոլիտեի վերհսկողության տակ, կցվում է Բելիկրոյ ազգային պարկին։ Տարածքը գտնվում է Ազգային պարկերի ու Վայրի բնության ծառայության վերհսկողության տակ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք
Եգիպտոսի ֆուտբոլի ազգային հավաքական

Եգիպտոսի ֆուտբոլի ազգային հավաքական Ներկայացնում է Եգիպտոսը միջազգայուն ֆուտբոլային մրցաշարերում և ընկերական հանդիպումներում։ Վերահսկվում է Եգիպտոսի ֆուտբոլային ֆեդերացիայի կողմից։


== Ծանոթագրություններ ==
Զամոժնենսկի գյուղական խորհուրդ (Գլոբինսկի շրջան)

Զամոժնենսկի գյուղական խորհուրդ  (ուկրաիներեն՝ Заможненська сільська рада), Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Գլոբինսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Զամոժնենսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 672 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 41,24 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 16,29 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 4 բնակավայր։ 


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում բնակավայրերի ամբողջական ցանկ։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
AU:AUՈւկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)
Գրումո Նևանո

Գրումո Նևանո (իտալերեն՝ Grumo Nevano), քաղաք Իտալիայում՝ Կամպանիա մարզի Նեապոլի գավառում։ Սահմանակից է Արցանո, Կազանդրինո, Ֆրատամաջորե, Սանտ'Անտիմո, Սանտ'Արպինո համայնքներին։
Բնակչության թվաքանակը 2014 թվականի տվյալներով եղել է 18.076: Բնակչության խտությունը կազմում է 9442 մարդ/կմ²։ Համայնքն զբաղեցնում է 2 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 80028, հեռախոսային կոդ՝ 081:


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրի պաշտոնական կայք (իտալ.)
Ջանիկ Ջանոյան

Ջանիկ Արտաշեսի Ջանոյան (հոկտեմբերի 21, 1928(1928-10-21), Լենինական, Հայկական ԽՍՀ, ԱԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ և Վարդաղբյուր, Հայաստան - դեկտեմբերի 1, 2010(2010-12-01)), հայ տնտեսագետ, պետական-հասարակական գործիչ։ ՀՀ ֆինանսների նախարար (1975-1990 թվականներ), (1990-1993 թվականներ)։


== Կենսագրություն ==
Ջանիկ Ջանոյանը ծնվել է Ղուկասավանի շրջանի Վարդաղբյուր գյուղում։ 1951 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի տնտեսագիտական ֆակուլտետը։ 1951-1956 թվականներին ծառայել է խորհրդային բանակում։ Զորացրվելուց հետո 1956-1958 թվականներին աշխատել է ՀԽՍՀ ֆինանսների նախարարությունում։ 1958-1969 թվականներին մի շարք պաշտոններ է զբաղեցրել ՀԽՍՀ Նախարարների խորհրդի աշխատակազմում։ 1969-1975 թվականներին եղել է ՀԽՍՀ Նախարարների խորհրդի բնակչության կենցաղային սպասարկման, նյութատեխնիկական մատակարարման և առևտրի բաժնի վարիչ։ 1975 թվականին նշանակվել է ՀԽՍՀ ֆինանսների նախարար, այդ պաշտոնը զբաղեցրել է 15 տարի անընդմեջ, հանդիսացել ՀԽՍՀ կառավարության նախագահության անդամ։ 1990-1993 թվականներին եղել է ՀՀ ֆինանսների առաջին նախարարը։ 1975-1990 թվականներին եղել է ՀԽՍՀ Գերագույն Խորհրդի պատգամավոր, եղել է «Հայաստան համահայկական հիմնադրամի» հոգաբարձուների խորհրդի առաջին կազմում։ Եղել է «Զարգացման հայկական բանկի» տնօրենների խորհրդի նախագահ։
Մեծ է Ջանոյանի ավանդը Հայաստանի Հանրապետության ֆինանսական համակարգի ստեղծման ու կայացման գործում։ Մեծ ներդրում ունի ազգային արժույթի՝ հայկական դրամի ներդրման նախապատրաստման ու իրականացման համար։ Նրան է վիճակվել իր ստորագրությունը դնել ՀՀ անդրանիկ թղթադրամներից առաջինի վրա։


== Պարգևներ ==
Անանիա Շիրակացու մեդալ, 2011 թ.
Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշան
ԽՍՀՄ մեդալներ
ՀԽՍՀ Գերագույն Խորհրդի նախագահության պատվոգրեր


== Ծանոթագրություններ ==