Գրիգորի Զամչալով

Գրիգորի Եմելյանովիչ Զամչալով (ռուս.՝ Григорий Емельянович Замчалов, մարտի 7, 1901(1901-03-07), Mityakino, Կամիշինի գավառ, Սարատովի նահանգ, Ռուսական կայսրություն - 1941, Վյազմա, Սմոլենսկի մարզ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), ռուս խորհրդային մանկագիր, Գրողների միության անդամ։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է  1901 թվականի մարտի 7-ին Սարատովի մարզի Ռուդնևսկի շրջանի Միտյակինո գյուղում, գյուղացիական ընտանիքում։ Նրա ծնողները աղքատ էին ու անգրագետ։ Ավելի լավ ապրելու հույսով Զամչալովները մի քանի այլ ընտանիքների հետ տեղափոխվել են Թուրքեստան։ Ընտանիքին օգնելու համար Գրիգորին աշխատել է տպարանում, խանութում և մորթեգործության արհեստանոցում։ Սակայն դա չի խանգարել նրան էքստեռն քննություններ հանձնել պրոգիմնազիայի երեք դասարանի համար և վերջին տարում ընդունվել չորրորդը, իսկ հետո ուսումը շարունակել Թուրքմենական ժողովրդական համալսարանում։ Համալսարանն ավարտելուց հետո Զամչալովն աշխատել է պետական հաստատություններում, ծառայություն է անցել Կարմիր բանակում, որպես ուսուցիչ աշխատել դպրոցներում։
1929 թվականին Զամչալովը սկսել է տպագրվել մանկական ամսագրերում։ Գրել է պատմվածքներ նախահեղափոխական ժամանակաշրջանի երեխաների մասին՝ «Հեծանիվներ», «Первый выгон», «Հաց», «Курносая», իսկ 1931 թվականին այդ թեման շարունակել է  «Углей, углей» վիպակում։ Այդ ժամանակ Զամչալովը ծանոթացել է գրող Օլգա Պերովսկայայի հետ, որը դարձել է նրա կինն ու համահեղինակը․ 1934 թվականին լույս է տեսել նրանց համատեղ գիրքը՝ «Կղզին տափաստանում» (ռուս.՝ «Остров в степи»), որը նվիրված է Ասկանիա-Նովա արգելոցին։ 1935 թվականին Զամչալովը գրել է «Երջանիկ քաղաք» (ռուս.՝ «Счастливый город») վիպակը պիոներական ճամբարի և կոլեկտիվացման մասին։
Գրողի աշխատանքը ընդհատում է Հայրենական մեծ պատերազմը։ Նա միացել է ժողովրդական աշխարհազորայիններին և մեկնել ռազմաճակատ 8-րդ Կրասնոպրեսնենսկի դիվիզիայի 22-րդ հրաձգային գնդի Գրողների վաշտի կազմում։ Նրա հետագա ճակատագիրը մինչև վերջ պարզված չէ։ Որոշ աղբյուրներ նշում են, որ նա զոհվել է սեպտեմբերին, սակայն ավելի հավանական է, որ Զամչալովն ընկել է շրջափակման  մեջ Վյազմայի մոտ և զոհվել 1941 թվականի հոկտեմբերին։ Պաշտոնական փաստաթղթերով՝ գրանցվել է որպես անհետ կորած 1941 թվականի դեկտեմբերից։
Պատերազմի պատճառով չավարտված նրա «Ոսկե գեղմ» (ռուս.՝ «Золотое руно») ոչխարաբուծական սովխոզի մասին վիպակը ավարտվել է Օլգա Պերովսկայայի կողմից և հրապարակվել է 1957 թվականին։ Մեկ տարի առաջ լույս է տեսել մեկ այլ գիրք՝ «Կարմիր գոգնոց» (ռուս.՝ «Красный фартук», 1956)։
Գրիգորի Զամչալովի անունը փորագրված է Մոսկվայի Գրողերի կենտրոնական տանը գտնվող հուշատախտակի վրա։


== Երկեր ==


=== Պատմվածքներ ===
Հավի ավազակ (ռուս.՝ Куриный разбойник, 1929)
Կճաքիթը (ռուս.՝ Курносая, 1929)
Արջուկը դժվարության մեջ է (ռուս.՝ Мишка в беде, 1929)
Առաջին անգամ արոտի դուրսբերումը (ռուս.՝ Первый выгон, 1929)
Օգնել. Հաց. (ռուս.՝ Помочь. Хлеб., 1929)
Սադոկ (ռուս.՝ Садок, 1929)
Հեծանիվներ (ռուս.՝ Велосипеды, 1930)
Պարտեզում (ռուս.՝ На бахчу, 1930)
Մեր գործերը (ռուս.՝ Наши дела, 1930)
Сорвалась с крючка (1930)
Ճահիճ (ռուս.՝ Трясина, 1930)
Խնձորներ (ռուս.՝ Яблоки, 1930)
Տաղանդ (ռուս.՝ Талант, 1931)
Կղզու տափաստանում (ռուս.՝ Остров в степи, 1934, ժողովածու, Օ. Պերովսկայայի հետ համատեղ)
Հսկան (ռուս.՝ Великан, 1939, ժողովածու)
Կարմիր գոգնոց (ռուս.՝ Красный фартук, 1956)


=== Վիպակներ ===
Углей, углей (1931)
Երջանիկ քաղաք (ռուս.՝ Счастливый город, 1935)
Ոսկե գեղմ (1957, ավարտել է Օ. Պերովսկայան)


== Ծանոթագրություններ ==