Չերվի եղբայրներ

Չերվի եղբայրներ (իտալերեն՝ Fratelli Cervi), իտալացի ֆերմեր Ալչիդո Չերվիի (իտալերեն՝ Alcide Cervi) և Ժնեվևա Կոկոնիի (իտալերեն՝ Genevieve Cocconi) յոթ որդիները, իտալացի հայրենասերների ընտանիք, որ ապրել են Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ։ Նրանք են՝ Ջելինդո (իտալերեն՝ Gelindo, ծնվ.՝ 1901), Անտենորի (իտալերեն՝ Antenore, ծնվ.՝ 1906), Ալդո (իտալերեն՝ Aldo, ծնվ.՝ 1909), Ֆերդինանդո (իտալերեն՝ Ferdinando, ծնվ.՝ 1911), Ագստինո (իտալերեն՝ Agostino, ծնվ.՝ 1916), Օվիդիո (իտալերեն՝ Ovidio, ծնվ.՝ 1918) և Էտորե (իտալերեն՝ Ettore, ծնվ.՝ 1921)։ Բոլորը ծնվել են Կամպեջինեում (Ռեջո նել Էմիլիա))


== Սխրանք ==
Գյուղացու բազմազավակ ընտանիքում դաստիարակված տղաները Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկսվելուց հետո ակտիվ մասնակցություն են ունեցել իտալական Դիմադրության շաժմանը։ Ընտանիքի հայրն ու նրա յոթ որդիները եղել են համոզված հակաֆաշիստներ, պայքարել Մուսոլինիի ռեժիմի դեմ։ Չերվի ընտանիքը թաքցրել և իտալացի պարտիզանների մոտ է ուղարկել գերությունից փախած խորհրդային (մասնավորապես, Անատոլի Տաասովին) և այլ ռազմագերիների։ Դրանից բացի, նրանք կազմակերպել են իրենց պարտիզանական ջոկատը։
Չերվիները բռնվել են փախստականների խմբի հետ 1943 թվականի նոյեմբերի 25-ին՝ տունը շրջապատած ժանդարմների հետ կարճ մարտից հետո և դեկտեմբերի 28-ին գնդակահարվել Ռեջո նել Էմիլիայում։
Ըստ նախկին պարտիզան Անատոլի Տարասովի՝ «դեկտեմբերի 27-ին պարտիզանները իրականացրել են ֆաշիստական կուսակցության քարտուղարի մահապատժի որոշումը։ Հավաքվելով սպանվածի դագաղի մոտ՝ ֆաշիստները երդվել են փոխհատուցել․ «Տասը մեկի փոխարեն»,- գոռում էին նրանք։ Սկսել են կարդալ կալանավորների ցուցակները, և ֆաշիստներից մեկը հուշել է․ «Գնդակահարել Չերվի եղբայրներին»։ Առավոտյան մոտ եղբայրները սպանվել են»։


== Հիշատակ ==

Իրենց կատարած սխանքի համար Չերվի եղբայրները հետմահու պարգևատրվել են «Ռազմական արիության համար» արծաթե մեդալով։ Նրանց Չերվի ազգանունով կոչվել են բազմաթիվ փողողցներ Իտալիայում։ Նրանց պատվին կոչվել է նաև դպրոց Կոլենիոյում։
Ընտանիքի հայրը՝ Ալչիդո Չերվին (1875-1970), որը ձերբակալվել է իր որդիների հետ միասին, մնացել է կենդանի։ Օդային հարձակումից հետո բանտի մի մասն ավերվել է, և նա կարողացել է փախչել։ Հետագայում նա գրել է «Իմ յոթ որդիները» գիրքը, որում շարադրել է իր հուշերն այդ իրադարձությունների մասին։ 1956 թվականին նա մեկնել է Խորհրդային Միություն։ 1965 թվականին ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի նախագահության հրամանով «Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ խորհրդային ռազմագերիներին փրկելու գործում ցուցաբերած արիության ու խիզախության և նրանց ցուցաբերած օգնության համար» պարգևատրվել է Հայրենական պատերազմի I աստիճանի շքանշանով։
Չերվիների տանը բացվել է հերոսական ընտանիքին նվիրված թանգարան։


== Արվեստում ==
Չերվի եղբայրներին են նվիրված իտալերեն բազմաթիվ երգեր․

Compagni Fratelli Cervi
Sette fratelli (Mercanti di liquore և Մարկո Պաոլինի)
 La pianura dei sette fratelli, Գենգ (ձայնագրվել է Modena City Ramblersի կողմից Appunti partigiani ալբոմում)
 Campi Rossi, Casa del Vento
Papà Cervi raggiunge i sette figli Eugenio Bargagli1968 թվականին թողարկվել է ռեժիսոր Ջաննի Պուչինիի «Չերվի եղբայրներ» ֆիլմը։


== Արձագանքներ ==
Նախկին պարտիզան Անատոլի Տաասով.

Ալչիդո Չերվի.

Պարգևի ներկայացման գրությունից.


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Alcide Cervi e Renato Nicolai, I miei sette figli (prefazione di Mario Alighiero Manacorda), Roma, Editori Riuniti, 1955.
Salvatore Quasimodo, «Ai fratelli Cervi, alla loro Italia», in Il falso e vero verde. Con un discorso sulla poesia, Milano, Mondadori, 1956.
Luigi Einaudi, Il padre dei fratelli Cervi (con un messaggio del presidente della repubblica Carlo Azeglio Ciampi e una testimonianza di Carlo Levi), Roma, Nottetempo, 2004. ISBN 88-7452-043-3.
Salvatore Lupo, Partito e antipartito. Una storia politica della prima Repubblica, 1946-78, Roma, Donzelli, 2004. ISBN 88-7989-769-1.
Luciano Casali, «Fratelli Cervi», in Enzo Collotti, Renato Sandri e Frediano Sessi (a cura di), Dizionario della Resistenza, Torino, Einaudi, 2006. ISBN 88-06-18247-1.
Luciano Casali, «Il trattore e il mappamondo. Storia e mito dei fratelli Cervi», in Storia e problemi contemporanei, n. 47, gennaio-aprile 2008, pp. 125—138.


== Արտաքին հղումներ ==
«Fratelli Cervi» (իտալերեն)։ Associazione Nazionale Partigiani d'Italia։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-09-29-ին։ Վերցված է 2012-07-23 
«Intervista a Otello Sarzi» (իտալերեն)։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-09-29-ին