armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Մխիթար Դավթյան

Մխիթար Հովնանի Դավթյան  (դեկտեմբերի 27, 1902(1902-12-27), Թավրիզ, Իրան - դեկտեմբերի 27, 1978(1978-12-27), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ խորհրդային մշակութային գործիչ։ ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1963)։
1937-1972 թվականներին ղեկավար աշխատանք է տարել արվեստի ու մշակույթի բնագավառներում․ եղել է Երևանի Կ. Ստանիսլավսկու անվան ռուսական պետական դրամատիկական թատրոնի, Պատանի հանդիսատեսի, Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնների, «Հայֆիլմ» կինոստուդիայի, «Հայաստան» հրատարակչության տնօրեն։ 1972 թվականից՝ Հայ-հրատպետկոմի նախագահի տեղակալ։ Պարգևատրվել է Աշխատանքային կարմիր դրոշի երկու շքանշանով։ ԽՄԿԿ անդամ 1926 թվականից։


== Ծանոթագրություններ ==
(385) Իլմատար

(385) Իլմատար (անգլ.՝ Ilmatar), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1894 թվականի մարտի 1-ին Մաքս Վոլֆի կողմից Հայդելբերգում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,851048 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,4974 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,2047 ա. մ., իսկ Երկրի ուղեծրին Իլմատար աստերոիդը նվազագույնը մոտենում է 1,5058 ա. մ. հեռավորության վրա։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1758,35 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,204737 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 13,55° անկյուն։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է S դասին։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(385) Իլմատար աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Դյուլա Ագհազի

Դյուլա Ագհազի (հունգարերեն՝ Gyula Aggházy, մարտի 20, 1850(1850-03-20), Dombóvár, Tolna County, Հունգարիա - մայիսի 23, 1919(1919-05-23), Բուդապեշտ, Հունգարական Խորհրդային Հանրապետություն), հունգարացի նկարիչ և մանկավարժ


== Կենսագրություն ==
Պատանության ու երիտասարդության տարիներին Դյուլան հավասարապես տարված է եղել նկարչությամբ ու երաժշտությամբ, այս երկու արվեստներն էլ ուսումնասիրել է, մինչև անգամ որոշ ժամանակ ջութակ է նվագել Բուդապեշտի Ժողովրդական թատրոնում։ 1869-ից 1874 թվականներին ապրել է Վիեննայում, հաճախել Ավստրիայի մայրաքաղաքի գեղարվեստի ակադեմիայում անցկացվող պարապմունքներին։ Այնուհետև կերպարվեստի գաղտնիքների մեջ խորամուխ է եղել և ավելի հմտացել ու կատարելագործվել՝ ուսումը շարունակելով Մյունխենի գեղարվեստի ակադեմիայում։  Հայրենի Հունգարիա վերադառնալուց հետո մի կարճ ժամանակ անցկացրել է Սոլնոկում, որը հունգարացի նկարիչների սիրած հավաքավայրերից մեկն էր, ապա մեկնել է Փարիզ, որտեղ վարպետության դասեր է առել անվանի գեղանկարիչ Միհայ Մունկաչիից։
Սկսած 1876 թվականից՝ նա իր ժամանակի մի մասն անցկացրել է Սոլնոկում, մյուս մասը՝ Բուդապեշտում. Հունգարիայի մայրաքաղաքում Դյուլա Ագհազին աշխատում էր նաև որպես արվեստների ու արհեստների թագավորական դպրոցի (ներկայումս՝ Միհայ Նագիի անվան արվեստի և դիզայնի համալսարան) ուսուցիչ : 1897 թվականին նրան շնորհվել է Հունգարիայի գեղարվեստի համալսարանի պրոֆեսորի կոչում։
Անվանի նկարիչը սովորաբար չափազանց արագ է աշխատել, կարճ ժամանակում ստեղծել ժողովրդի կյանքից ժանրային տեսարաններ։ Իր ստեղծագործությունները պարբերաբար ներկայացրել է Հունգարիայի մայրաքաղաքի գեղարվեստի Műcsarnok սրահում կազմակերպված ցուցահանդեսներում։
Դյուլա Ագհազիի ժանրային նկարները, որոնք գլխավորապես արված են բնապաշտական (նատուրալիստական) ոճով, ինչպես նախկինում, ներկայումս ևս չափազանց սիրված են և գնահատված։ Դրանց զգալի մասը պահվում և ցուցադրվում է Հունգարիայի ազգային պատկերասրահում։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		
		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Arcadja Auctions: more works by Aggházy
Գորբի (գյուղ, Գրեբյոնկայի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԳորբիԳորբի (ուկրաիներեն՝ Горби), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Գրեբյոնկայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Գորբի գյուղում բնակվում էր 58 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,962 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 60,29 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Դանիլովկա (այլ կիրառումներ)

Դանիլովկա, կարող է վերաբերել՝

Դանիլովկա - գետ Ռուսաստանում, հոսում է Իվանովոյի մարզում


== Ուկրաինայի բնակավայրեր ==
Դանիլովկա - գյուղ, Ուկրաինայի Անդրկարպատյան մարզի Բերեգովոյի շրջանում
Դանիլովկա - գյուղ, Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Վոլոդարսկ-Վոլինկիի շրջանում
Դանիլովկա - գյուղ, Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Բարվենկովոյի շրջանում
Դանիլովկա - գյուղ, Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Բելոգորսկի շրջանում
Դանիլովկա - գյուղ, Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Բերեզանկայի շրջանում


== Ռուսաստանի բնակավայրեր ==
Դանիլովկա - գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Մելեուզովսկի շրջանի կազմում։
Դանիլովկա - գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Կրասնինսկի շրջանի կազմում։
Դանիլովկա - գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռոսլավլսկի շրջանի կազմում։
Դանիլովկա - գյուղ Ռուսաստանի Վոլգոգրադի մարզի Դանիլովսկի շրջանի կազմում։
Բորիս Տուզանովիչ

Բորիս Տուզանովիչ (ռուս.՝ Борис Дмитриевич Тузанович, հոկտեմբերի 20, 1947(1947-10-20)), խորհրդային և ռուս նկարիչ-մուլտիպլիկատոր, մուլտիպլիկացիայի ռեժիսոր և բեմադրող նկարիչ։ Ռուսաստանի Դաշնության մշակույթի վաստակավոր աշխատող (2011 թվական)։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1947 թվականի հոկտեմբերի 20-ին։ 1970-1974 թվականներին կրթություն է ստացել Համամիութենական հեռակա ուսուցման  ժողովրդական համալսարանում։ 1974-1975 թվականներին սովորել է «Էկրան» ստեղծագործական միության ստորաբաժանում հանդիսացող «Մուլտտելեֆիլմ» ստուդիայի նկարիչ-մուլտիպլիկատորների կուրսում։
Աշխատել է «Սոյուզմուլտֆիլմ» (1971-1973)  և «Մուլտտելեֆիլմ» (1973-2000) ստուդիաներում։ Այժմ Մոսկվայի «Քրիսթմաս Ֆիլմզ» ստուդիայի կինոռեժիսոր է։ 2011 թվականի հոկտեմբերի 17-ին արժանացել է «ՌԴ արվեստի վաստակավոր գործիչ» կոչմանը` մշակույթի ոլորտում ունեցած ավանդի և բազմամյա արդյունավետ աշխատանքի համար։


== Ֆիլմագրություն ==
1980 թվական` Նոկդաուն
1983 թվական` Էվոլյուցիա
1986 թվական` Վազող ալիքի մեջ
1986 թվական` Պեգասի հոգին
1987 թվական` Մեթոդ
1987 թվական` Դիմանկար
1987 թվական` Ֆիասկո
1988 թվական` Կանաչ եղբայր
1988 թվական` Խաղ
1988 թվական` Կասկադյոր
1988 թվական` Ժամանակի մեքենա
1988 թվական` Որսորդը դադարի ժամանակ
1988 թվական` Առևանգում
1989 թվական` Կյանքի աստիճաններ
1989 թվական` Էստաֆետա
1989 թվական` Հեքիաթ ծեր արձագանքի մասին
1990 թվական` Գետնամորու անձրև
1991 թվական` Թիթեռնիկը
1992 թվական` Մառախուղ Լոնդոնից
1992 թվական` Հե՜յ, այն ափին
1993 թվական` Եղևնու խնձորը
1994 թվական` Լուսնի ուղին
1994 թվական` Ամառային ձնեմարդ
1997 թվական` Սֆինքսի հանելուկը


===== Բեմադրող նկարիչ =====
1980 թվական` Նոկդաուն
1986 թվական` Պեգասի հոգին


===== Նկարիչ =====
1975 թվական` Սկսել է նկարել
1984 թվական` Հիանալի Գոշա 9
1984 թվական` Նվեր փղի համար


===== Նկարիչ-մուլտիպլիկատոր =====
1975 թվական` Միխայիլկովի առակները
1975 թվական` Ճեպընթաց Մուկը
1978 թվական` Երբ ձյունը հալվում է
1978 թվական` Իմ ընկերը լուսացույց է
1979 թվական` Մարզիչ Վովկան
1980 թվական` Տրյամ, ողջույն
1980 թվական` Կոճակներ և մարդիկ
1981 թվական` Տիեզերական եկվորներ 1
1981 թվական` Մի կովբոյ, երկու կովբոյ
1982 թվական` Մեծ երկինք
1982 թվական` Ֆիլիպոկ
1983 թվական` Հացի լույսը
1983 թվական` Ֆանտազյոր
1983 թվական` Էվոլյուցիա
1983 թվական` Երկաթի ձող
1984 թվական` Դա ամենևին դրա մասին չէ
1984 թվական` Ճանապարհ ամպերի հետ
1984 թվական` Կաթիլ
1985 թվական` Հիանալի Գոշա 10
1985 թվական` Կայծակի տերերը
1986 թվական` Չեմուչումիկ
1986 թվական` Փոքրիկ հրաշքներ
1986 թվական` Փայլփյուն թուղթն ու հետախույզները
1987 թվական` Կաթնային Նեպտունը
2006  թվական` Իշխան Վլադմիրը


===== Մասնակցել է =====
1976` Բոլոր չհասկացողները


== Մրցանակներ ==
«Կանաչ եղբայր»` Վառնայի 12-րդ միջազգային կինոփառատոնի մրցանակ
Պարմայի հեռուստաֆիլմերի երկրորդ միջազգային կինոփառատոնի Գրան պրի և ոսկե մեդալ
«Որսորդը դադարի ժամանակ»` Վառնայի 13-րդ միջազգային կինոփառատոնի մրցանակ
Անսիի (Ֆրանսիա) միջազգային կինոփառատոնի դիպլոմի (1989 )։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բորիս Տուզանովիչը Аниматор.ру կայքում
Boris Tuzanovich (անգլ.) Internet Movie Database կայքում
Բորիս Տուզանովիչը Getmovies.ru կայքում
Գալֆայան

Գալֆայան, հայկական ազգանուն։


== Ազգանունը կրողներ ==
Ամբրոսիոս Գալֆայան (1826-1906), պատմաբան, բառարանագիր։
Առաքել Գևորգի Գալֆայան (1830-ական թթ.-1910-ական թթ. հետո), բանաստեղծ, բանասեր։
Ավետիս Գալֆայան (1913-1968), թղթակից։
Արիս Գալֆայան (1884-՞), մանկավարժ։
Գրիգոր Գալֆայան
Գրիգոր Թորոսի Գալֆայան (1900-1975), բժիշկ, ֆակիր։
Գրիգոր Օհաննեսի Գալֆայան (1873-1949), երգահան, խմբագիր։
Գրիգոր Գալֆայան (1868-՞), խմբագիր-հրապարակախոս։
Զարեհ Համբարձումի Գալֆայան (1887-1939), նկարիչ։
Թադևոս Գալֆայան (20-րդ դար), թղթակից։
Խորեն Գալֆայան (1832-1892), բանաստեղծ, թարգմանիչ, դրամատուրգ, մանկավարժ, հոգևոր գործիչ։
Կարապետ Գալֆայան
Կարապետ Գալֆայան (1877-1920), դերասան։
Կարապետ Կարապետի Գալֆայան (1884-1967), բանասեր, հոգևոր գործիչ։
Հովհաննես Գալֆայան (1891-1951), դերասան։
Հիլդա Մարգարի Գալֆայան (1942), բանաստեղծուհի, մանկավարժ։
Մարգար Վահանի Գալֆայան (1890-ական թթ.-1948), բանաստեղծ, բժիշկ։
Միսաք Գալֆայան (19-20-րդ դարեր), գործակատար, թղթակից։
Մկրտիչ Հակոբի Գալֆայան (1897-՞), մտավորական։
Նշան Գ. Գալֆայան (1865-1933), խմբագիր, գյուղատնտես։
Պետրոս Գալֆայան (1868-1915), մշակութային գործիչ։
Ս. Հ. Գալֆայան (19-րդ դար), լրագրող։
Ստեփան Գալֆայան, ճարտարապետ, քանդակագործ։
Սրբուհի Նշանի Գալֆայան (1822-1889), միանձնուհի, բարերար, ժանեկագործ, ասեղնագործող վարպետ։
Վահան Եփրեմի Գալֆայան (1886-1976), բանաստեղծ, արձակագիր, մանկավարժ։
Տիրան Գալֆայան (1848-1915), դերասան։
Քրիստոֆ Գալֆայան (1969լ), հայկական ծագմամբ ֆրանսիացի նախկին լողորդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Բասմանովո (այլ կիրառումներ)

Բասմանովո, կարող է վերաբերել՝

Բասմանովո - գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Գլինկովսկի շրջանի կազմում։
Բասմանովո - գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Տյոմկինսկի շրջանի կազմում։
Հայաստանի Հանրապետության պետական ծառայության առաջին դասի պետական խորհրդականների ցանկ

Ստորև ներկայացված է Հայաստանի Հանրապետության պետական ծառայության առաջին դասի պետական խորհրդականների ցանկը։ Ներկայացված են միայն այն անձինք, ում դասային աստիճանը շնորհվել է ՀՀ Նախագահ Ս. Սարգսյանի կողմից (2008 թ. ապրիլի 9-ից առ այսօր)։ Մինչ այդ դասային աստիճանը ստացածների ցանկը կտեղադրվի տվյալների ձեռքբերումից հետո։
     Ներկայումս հանդիսանում է ՀՀ քաղաքացիական ծառայող


=== 2008 թվական ===
Դասային աստիճանը որևէ մեկին չի շնորհվել։


=== 2009 թվական ===
Դասային աստիճանը որևէ մեկին չի շնորհվել։


=== 2010 թվական ===
Դասային աստիճանը որևէ մեկին չի շնորհվել։


=== 2011 թվական ===
Դասային աստիճանը որևէ մեկին չի շնորհվել։


=== 2012 թվական ===
Դասային աստիճանը որևէ մեկին չի շնորհվել։


=== 2013 թվական ===
Դասային աստիճանը չի շնորհվել։


=== 2014 թվական ===


=== 2015 թվական ===
Դասային աստիճանը չի շնորհվել։


== Աստիճան ունեցող այլ անձինք ==


== Ծանոթագրություններ ==
Մարիա Փար

Մարիա Փար (նորվ.՝ Maria Parr, հունվարի 18, 1981(1981-01-18), Vanylven, Մյորե օգ Ռոմսդալ, Նորվեգիա), նորվեգացի գրող, ով ստեղծագործում է մանկական գրականության ժանրում։


== Ստեղծագործական կյանք ==
Մարիա Փարը գրական ասպարեզ է մտել 2005 թվականին՝ ներկայացնելով «Վաֆլե սիրտը» աշխատությունը։ Գրքում ներկայացվում է Մաթիլդայի գլխարկը ծոցում բնակվող 9-ամյա Թրիլլեի, նրա դասընկերուհու և հարևանուհի Լենայի մասին։ Լենան հանդես է գալիս անհավանական գաղափարներով, իսկ Թրիլլեն դրսևորում է իրեն առավել հավասարակշռված, երբեմն զգուշանալով իրենց արարքների հետևանքներից։ Զույգը հայտնվում է տարբեր իրավիճակներում՝ զվարճալի, տխուր, երբեմն էլ վտանգավոր։ Հետևելով մեծահասակների գործողություններին՝ նրանք սովորում են գնահատել ընկերությունն ու մոտիկ մարդկանց։
Գիրքը ջերմորեն ընդունվեց գրաքննադատների կողմից, ովքեր Փարին անվանեցին «նոր Աստրիդ Լինդգրեն»։ Այս գրքի համար Փարին արժանացավ մրցանակների և ներկայացվեց Բրագի մրցանակի։
2009 թվականին լույս տեսավ նրա երկրորդ գիրքը՝ «Տոնյա Գրիմմերդալ»-ը՝ «մանկական գրականություն» կատեգորիայում արժանանալով Բրագի մրցանակի։ Ինչպես Լինդգրենը իր «Մենք բոլորս Բյուլերբոից ենք» աշխատությունում, այնպես էլ Փարը ներկայացնում է իր գրքում գյուղական կյանքը։ Գլխավոր դերակատարը կարմրահեր Տոնյան է, ով ունի անվախ, ճարպիկ և համառ բնավորություն, սակայն երբեմն ահավոր միայնակ և արվարձանում մոլորված, արվարձան, որտեղ գրեթե չեն լինում այլ երեխաներ։ Գիրքը պատմում է մեծահասակների և երեխաների միջև անջրպետի մասին և ներկայացնում դրանց հաղթահարման եղանակները ծեր Գունվալդի և իր դստեր հաշտեցման օրինակով։ Գունվալդը իր դստեր հետ չէր խոսել երկար տարիներ։ Տոնյան, որպեսզի օգնի նրան, դիմում է շատ քայլերի։ Աղջնակի մայրը ուսումնասիրում է հալվող սառույցները և ստիպված է երկար ժամանակով բացակայել տանից։ Նա ստիպված է լինում դստերը թողնել հոր մոտ։ Փարն այս պատմությամբ հուշում է փոքրիկ ընթերցողներին, որ չի կարելի թաքնվել խնդիրներից, նույնիսկ նորվեգական հեռավոր գյուղերում, այլ պետք է դրանք լուծել։
Մարի Փարը գրում է իր գրքերը նյույորսկ լեզվով (նորնորվեգերեն)։ Նորաստեղծ լեզվով ստեղծագործելու համար երկու անգամ արժանացել է «Նորնորվեգերեն լեզվով մանկական գրականության համար» մրցանակի։ Գրողի երկու գրքերն էլ թարգմանվել են տարբեր լեզուներով։


== Գրականություն ==
«Վաֆլե սիրտ» (նորվ.՝ Vaffelhjarte) - 2005 թ.
«Տոնյա Գրիմմերդալ» (նորվ.՝ Tonje Glimmerdal) - 2009 թ.


== Մրցանակներ ==
«Նորնորվեգերեն լեզվով մանկական գրականության համար» մրցանակ за «Вафельное сердце», 2005 թ.
Ալֆրեդ Անդերսոն-Րյուսթի դրամաշնորհ «Վաֆլե սիրտը» գրքի համար, 2006 թ.
Ուլե Վինգի մրցանակ «Վաֆլե սիրտը» գրքի համար, 2009 թ.
Բրագի մրցանակ «Տոնյա Գրիմմերդալ» գրքի համար
Թեշեհերինգի դրամաշնորհ, 2009 թ.
Նորվեգացի քննադատների մրցանակ «Մանկական լավագույն գրականություն» անվանակարգում «Տոնյա Գրիմմերդալ» գրքի համար
Գերմանական Luchs մրցանակ «Տոնյա Գրիմմերդալ» գրքի համար։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Интервью с самой популярной детской писательницей из Скандинавии» (ռուսերեն)։ Mama.ru։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-05-14-ին։ Վերցված է 2011-07-10
Հարպուն

Հարպուն (հոլանդերեն`harpoen), աշտե, եռաժանի, նախատեսված է ծովային կենդանիների հետ մարտի համար։ Պտտվում է պտուտակով, պոչով, կողով կամ ճոպանով (Դալ Վ.Ի. ռուսերեն խոսակցական հսկա բացատրական բառարանից)։ Ենթադրվում է, որ առաջին անգամ հարպուններն օգտագործվել են մեզոլիթի դարաշրջանում, սակայն Կատանդայում (Կոնգո) ոսկրային հարպունները պատրաստվել են 75-174 հազ. տարի առաջ։
Հարպունների առաջին տարբերակները պատրաստվում էին փայտից, և միայն ծայրերը` մետաղից։ Որպես կանոն, ծայրակալների ատամիկները ուղղված էին դեպի տարբեր կողմեր, իսկ մեկի վրա կարող էր լինել 3-ից մինչև 5 ատամիկ։
Ձեռք բերելով փորձ, որոշվեց ծայրակալին ամրացնել ճոպան, քանի որ առանց դրա որսին հաճախ հաջողվում էր փախչել։ Իսկ արդեն հարպունի գնդացիրներում ինքնակառավարվող մեխանիզմ կար, որը թույլ էր տալիս որսը քաշել։
Նաև, հարպուն է կոչվում այն նիզակը, որը ինքնուրույն դուրս է թռչում ստորջրյա ատրճանակից կամ հարպունի գնդացրից։ Վերջինի դեպքում հարպունի ծայրակալում հնարավոր է պայթուցիկ նյութ տեղադրել մեծ ծովային կաթնասուններ ոչնչացնելու համար։
«Տիեզերական դարաշրջանում» հարպուններ են կոչվել այն սարքերը, որոնք գործել են նմանատիպ գործողության սկզբունքով` տիեզերանավերի վրա ամրացման միջոցով ֆիքսում էին փոքր երկնային մարմինների վրա վայրէջքները։


== Մշակույթի մեջ ==
Հարպունների հետ աշխատող մարդկանց մասին բազաթիվ էջեր է նվիրել Հերման Մելվիլն իր հանրահայտ կետորսների մասին «Մոբի Դիք» վեպում, որտեղ մանրամասն ուսումնասիրվում է «հարպունահարման սկզբունքի» մետաֆիզիկան։


== Ծանոթագրություններ ==


== Տես նաև ==
Կետորսություն
Հարպունի գնդացիր


== Գրականություն ==
Бородин Н. А., Карышев Н. А. (1890–1907)։ «Рыболовство»։ Բրոքհաուզի և Եֆրոնի հանրագիտական բառարան: 86 հատոր (82 հատոր և 4 լրացուցիչ հատորներ)։ Սանկտ Պետերբուրգ
Փոքր Կիմիտինա (Մեծ Կիմիտինայի ստորին վտակ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Փոքր Կիմիտինա (այլ կիրառումներ)Փոքր Կիմիտինա  (ռուս.՝ Малая Кимитина), գետ Կամչատկա թերակղզի, Ռուսաստանում։ Գետի երկարությունը 95 կմ, ավազանի տարածքը 1290 կմ2։ Թափվում է Մեծ Կիմիտինայի ստորին վտակի աջ ափին՝ 2 կմ հեռավորության վրա։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիր Կոլսկի ավազանային շրջանին։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը -19070000112120000013673


=== Վտակներ ===
Ձախ. Պոդուվալնի (առու), Միկիժինա


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Վոլդեմար Վալդմանիս

Վոլդեմար Վալդմանիս (լատիշ․՝ Voldemārs Valdmanis, սեպտեմբերի 16, 1905(1905-09-16), Q24637137? - դեկտեմբերի 11, 1966(1966-12-11), Ռիգա, Լատվիական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), խորհրդային և լատվիացի գծանկարիչ, բեմանկարիչ։ Լատվիական ԽՍՀ ժողովրդական նկարիչ


== Կենսագրություն ==
Վոլդեմար Վալդմանիսը ծնվել է 1905 թվականի սեպտեմբերի 16-ին, Տամբովի նահանգի Խորոշովկա գյուղում (այժմ` Լիպեցկի մարզի Լեբեդյանսկի շրջան)։ Եղբայրը նկարիչ Վիլիս Վալդմանիսն է (1906-1980)։
Ավարտել է Ցեսիսի գեղարվեստական համալսարանը (1924), սովորել է Ուգա Սկուլմեի գեղարվեստի արվեստանոցում (1924-1927)։
Աշխատել է Ազգային և Աշխատավորների թատրոնում որպես նկարչի օգնական (1928-1933), Լատվիայի ազգային թատրոնում (1933-1940), Ազգային թատրոնում (1941-1944), Դրամատիկական թատրոնում (1944-1946)` որպես գեղարվեստական դեկորատոր, եղել է Ռիգայի կինոստուդիայի գլխավոր նկարիչ (1946-1947), Լատվիայի գեղարվեստի ազգային թանգարանի տնօրեն (1940-1941)։
Եղելէ «Կանաչ ագռավ» գեղարվեստական միության, Լատվիայի նկարիչների միության անդամ (1944 թվականից)։ Լատվիական ԽՍՀ ժողովրդական նկարիչ (1963)։
Մահացել է 1966 թվականի դեկտեմբերի 11-ին, թաղված է Լենսոյ գերեզմանատանը։


== Ստեղծագործություն ==
Ցուցահանդեսների մասնակցել է 1928 թվականից։ Աշխատել ջրաներկով, զբաղվել է պաստառային արվեստով և գրքերի գծագրությամբ։
Առավել հայտնի բեմանկարչական աշխատանքներից են` Լատվիայի ազգային թատրոնի (Դրամատիկական թատրոն)` Իվան Տուրգենևի «Ազնվականի բույն» (1932), Վիլիս Լացիսի` «Ձկնորսի որդին» (1934), Եկաբ Զեյբոլտուի «Բունդուլսի խենթ պարոնները» (1935), Ուիլյամ Շեքսպիրի «Վինձորի զվարճասեր կանայք» (1936), Ռուդոլֆ Բլաումանիսի «Կրակի մեջ» (1940), Արվիդ Գրիգուլիսի «Ինչպես էին Գերպատերում պատմություն կերտում» (1946) պիեսների ձևավորումը։ Ազգային թատրոնում ձևավորել է Ռուդոլֆ Բլաումանիսի «Անառակ որդի» (1942), Վիլիս Լապենիեկսի «Մելանխոլիկ վալս» (1944) պիեսների բեմադրությունները։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Voldemārs Valdmanis. — Rīga, 1959.
Māksla un arhitektūra biogrāfijās / Atb. red. A. Vanaga — Rīga, 2000. — 1. sēj.


== Արտաքին հղումներ ==
Некролог В. Валдманиса(չաշխատող հղում)
A Night to Remember (ալբոմ, Սինդի Լոպեր)

A Night to Remember, ամերիկյան երգչուհի Սինդի Լոպերի 3֊րդ երաժշտական ալբոմը՝ թողարկված 1989 թվականին մայիսի 27֊ին՝ Epic Records լեյբլով։


== Ալբոմի մասին ==
Ի սկզբանե որոշվել էր ալբոմը թողարկել 1988 թվականին՝ Kindred Spirit անվանմամբ, բայց քանի որ Սինդին մեկնեց ԽՍՀՄ, ինչպես նաև «Hole in My Heart (All the Way to China)» սինգլի ձախողումը տեղի ունեցավ, թողարկումն հետաձգվեց։ Ալբոմում, թողարկված 1989 թվականի մայիսին, փոփոխված էր երգերի հաջորդականությունը և ավելացված էին նոր երգեր («A Night to Remember», «Dancing with a Stranger» և «I Don’t Want to Be Your Friend»)։ Բացի դրանից, «Don’t Look Back» երգը, գրված լինելով Kindred Spirit֊ի համար, չներառվեց A Night to Remember֊ում։
Լոպերն ինքն բավականին սառն էր վերաբերվում A Night to Remember֊ին։ «I Drove All Night»֊ից բացի, այս ալբոմի երգերը հազվադեպ են լինում հավաքածուներում և կատարվում համերգներին։
Ալբոմը թողաարկվեց այն ժամանակ, երբ ԱՄՆ֊ի ռադիոկայաններն փոխեցին իրենց ձևաչափը՝ դառնալով փոփից գրանժ։ Դրա հետևանքով Լոպերի երգերն դարձան ավելի քիչ լսելի ռադիոյով, որը իր հերթին ԱՄՆ֊ում հանգեց սկավառակների վատ վաճառքին՝ 500 000 պատճեն։ Մեծ Բրիտանիայում A Night to Remember֊ը, գրավելով 9֊րդ հորիզոնականը ազգային չարտերում, համարվում է Սինդի Լոպերի ամենահաջողակ ալբոմը։


== Երգացանկ ==
«Intro» - 0։27
«I Drove All Night» (Թոմ Կելի, Բիլի Սթեյնբերգ) - 4։11
«Primitive» (Կելի, Լոպեր, Սթեյնբերգ) - 3։48
«My First Night Without You» (Կելի, Լոպեր, Սթեյնբերգ) - 3։01
«Like a Cat» (Ամֆլեթ, Կելի, Սթեյնբերգ) - 3։25
«Heading West» (Կելի, Լոպեր, Սթեյնբերգ) - 3։55
«A Night to Remember» (Լոպեր, D. Micale, Franke Previte) - 3։43
«Unconditional Love» (Կելի, Լոպեր, Սթեյնբերգ) - 3։56
«Insecurious» (Child, Լոպեր, Diane Warren) - 3։30
«Dancing With a Stranger» (Chiten, Լոպեր, Previte) - 4։12
«I Don’t Want to Be Your Friend» (Warren) - 4։22
«Kindred Spirit» (Լոպեր) - 1։16
«Hole in My Heart (All the Way to China)» (Richard Orange) - 4։05 (միայն ճապոներեն լեզվով)


== Սինգլներ ==


== Չարտեր ==


== Ծանոթագրություններ ==
Ալուա լե Պեռնուա

Ալուա լե Պեռնուա (ֆր.՝  Halloy-lès-Pernois), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 372 մարդ, բնակչության խտությունը` 60.00 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 6.2 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 135 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 19 կմ հյուսիս-արևմուտք։


== Բնակչություն ==


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 250 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 180-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 70։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 72,0 %։ 180 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 161 անձ (86 տղամարդ և 75 կին)։ Գործազուրկ են եղել 19 անձ (9 տղամարդ և 10 կին)։ 70 անաշխատունակներից 15-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 31-ը` թոշակառուներ, իսկ 24-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Սոմ գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Մուստաֆինո (գյուղ, Բակալինսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՄուստաֆինոՄուստաֆինո (ռուս.՝ Мустафино, բաշկիրերեն՝ Мостафа), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բակալինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 910 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Հարգարժան ջենթլմենը

Հարգարժան ջենթլմենը (անգլ.՝ The Distinguished Gentleman), 1992 թվականի ամերիկյան քաղաքական կատակերգություն, որի ռեժիսորը Ջոնաթան Լինն է։


== Սյուժե ==
Ֆլորիդայից Թոմաս Ջեֆերսոն Ջոնսոն անունով մի խարդախ, թեև աղքատության մեջ չէ, այնուամենայնիվ հասկանում է, որ իր ասպարեզում մեծ գումարներ չի կարող վաստակել։ Նրան աշխատանքի են հրավիրում քաղաքի հարուստները, որոնց հետ նա կարող է ցույց տալ իր ողջ տաղանդը։ Այդ ամենի համար նա ցանկանում է ընտրվել ԱՄՆ-ի Կոնգրեսի անդամ և այնտեղ գումար վաստակել լոբբինգի միջոցով։
Իր նպատակին հասնելու համար նա օգտվում է այն փաստից, որ նրա անվան կարճ տարբերակը՝ Ջեֆ Ջոնսոնը, համընկնում է վերջերս մահացած կոնգրեսականի անվան հետ, և անցկացնում է ընտրարշավ, հավատալով, որ մարդկանց մեծամասնությունը չեն հետաքրքրվի դրանով և պարզապես կքվեարկեն «այն անվան օգտին, որը գիտեն»։ Նա ընտրություններում հաղթում և տեղափոխվում է Վաշինգտոն, որտեղ «փողոցները ծածկված են ոսկով»։
Վաշինգտոնում նրա աշխատանքային սկզբնական շրջանը անցնում է հաջող, բայց հետո նա սկսում է տեսնել, որ ագահությունն ու կաշառակերությունը դժվարեցնում են այնպիսի խնդիրների լուծմանը, ինչպիսիք են՝ ընտրական ֆոնդի բարեփոխումը, շրջակա միջավայրի պահպանությունը, ինչպես նաև՝ էլեկտրաէներգետիկական ընկերությունների գործունեությունը, որը քաղաքի երեխաների շրջանում առաջացնում է քաղցկեղ։
Փորձելով լուծել այդ հարցերը՝ կոնգրեսական Ջոնսոնը տեղեկանում է, որ նրան խաբել է էներգետիկայի և արդյունաբերության Կոմիտեի նախագահ Դիկ Դոջը։ Ջոնսոնը որոշում է նրա դեմ պայքարել այնպես, ինչպես ինքն էր սովոր. խաբեությամբ։ Ջոնսոնին հաջողվում է Դոջին ճանաչել որպես կաշառակեր։ Ֆիլմի վերջում պարզ է դառնում, որ Ջոնսոնը հեռացվում է Կոնգրեսից այնպես, ինչպես ընտրվել էր։ Սակայն նա արհամարհանքով հայտարարում է. «ես պատրաստվում եմ առաջադրվել նախագահի պաշտոնում։ Այնուհետև կոտրում է «չորրորդ պատը» և հեռանում։


== Դերասանական կազմը ==


== Հետաքրքիր փաստեր ==
Ֆիլմի բյուջեն կազմել է 50 միլիոն դոլար։ Ֆիլմի վաճառքը ԱՄՆ-ում ապահովել է 46666502 դոլարի շահույթ։


== Պարգևներ ==
Environmental Media Awards
«Լավագույն ֆիլմ» (1993)
«Լավագույն ռեժիսոր» (Ջոնաթան Լին, 1993)
Political Film Society
Հատուկ մրցանակ (Ջոնաթան Լին, 2001)
Հատուկ մրցանակ (2002)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Հարգարժան ջենթլմենը(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում
«Հարգարժան ջենթլմենը»(անգլ.) ֆիլմը Allmovie կայքում:
Ձաձվիսմոնաստերի

Ձաձվիսմոնաստերի (վրաց.՝ ძაძვისმონასტერი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Շիդա Քարթլի մարզի Քարելի շրջանում։


== Դիրք ==
Գտնվում է ծովի մակարդակից 1160 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Քարելից հեռու է 14 կմ։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 0 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Միյատ Գաչինովիչ

Միյատ Գաչինովիչ (սերբ.՝ Мијат Гаћиновић / Mijat Gaćinović, փետրվարի 8, 1995(1995-02-08), Նովի Սադ, Սերբիայի Հանրապետություն, Հարավսլավիայի Դաշնային Հանրապետություն), սերբ և բոսնիացի ֆուտբոլիստ, գերմանական «Հոֆենհայմի» և Սերբիայի ազգային հավաքականի հարձակողական ոճի կիսապաշտպան։


== Կարիերա ==


=== Ակումբային ===
Միյատ Գաչինովիչը «Լեոտար» և «Վոյվոդինա» ակումբների սան է։ «Վոյվոդինայի» կազմում նորամուտը նշել է 2013 թվականի մարտի 19-ին, 18 տարեկան հասակում, «Դոնյի Սրեմ» ակումբի դեմ խաղում։ Մայիսի 18-ին խփել է իր առաջին գոլը «Ռադնիչկի» (Նիշ) ակումբի դարպասը՝ իր ակումբին պարգևելով 3-2 հաշվով հաղթանակ։
2015/16 մրցաշրջանում Գաչինովիչը մինչև 2019 թվականի հունիսի 30-ը պայմանագիր է կնքել Ֆրանկֆուրտի «Այնտրախտի» հետ։ Գերմանիայի Գավաթի 2017/18 մրցաշրջանի եզրափակչում Միյատ Գաչինովիչը գոլ է խփել Մյունխենի «Բավարիայի» դարպասը, և ակումբի հետ նվաճել գավաթը (3-1)։ 2018 թվականին Ֆրանկֆուրտի «Այնտրախտի» հետ պայմանագիրը երկարաձգել է մինչև 2022 թվականը։
2020 թվականի օգոստոսի 4-ին Գաչինովիչը փոխանակման գործարքի շրջանակներում 4 տարվա պայմանագիր է ստորագրել գերմանական «Հոֆենհայմի» հետ։


=== Ազգային հավաքականում ===
Նախկինում խաղացել է Բոսնիայի և Հերցեգովինայի մինչև 17 տարեկանների հավաքականում Եվրոպայի 2012 թվականի առաջնության ընտրական փուլում, բայց հետո ընտրել է Սերբիայի ազգային հավաքականը։ Սերբիայի մինչև 19 տարեկանների թիմի կազմում մասնակցել է 2013 թվականի Եվրոպայի առաջնությանը, կիսաեզրափակչում Պորտուգալիայի հավաքականի դեմ խաղում հանդիպման 85-րդ րոպեին հավասարեցրել է հաշիվը, իսկ հետո 11-մետրանոցների հարվածաշարում խփել է հաղթական գնդակը։ Եզրափակչում նրա թիմը հաղթել է Ֆրանսիային և դարձել Եվրոպայի չեմպիոն։ 
2015 թվականին Սերբիայի հավաքականի կազմում նա հաղթել է Նոր Զելանդիայում կայացած մինչև 19 տարեկանների աշխարհի առաջնությունում։


== Կարիերայի վիճակագրություն ==


=== Ակումբային ===
2019–20 մրցաշրջանի ավարտ-ի դրությամբ


=== Միջազգային ===


==== Գոլեր հավաքականում ====
2017 սեպտեմբերի 2-ի դրությամբ


== Նվաճումներ ==
Սերբիայի գավաթակիր՝ 2013/14
Գերմանիայի գավաթակիր՝ 2017/18
Գերմանիայի գավաթի եզրափակիչ փուլի մասնակից՝ 2016/17


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Վիճակագրությունը UEFA.com կայքում
Պրոֆիլը transfermarkt.com կայքում(անգլ.)
Ֆուտբոլիստի էջը soccerway.com կայքում(անգլ.)
Ֆուտբոլիստի էջը National Football Teams կայքում(անգլ.)
Դովլաթյան

Դովլաթյան, հայկական ազգանուն


== Հայտնի կրողներ ==
Ֆրունզե Վաղինակի Դովլաթյան (մայիսի 26, 1927[, Նոր Բայազետ - օգոստոսի 30, 1997[1], Երևան, Հայաստան), հայ կինոռեժիսոր, սցենարիստ և դերասան, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1983)։
Իսահակ Դովլաթյան Իվանի (Հովհաննեսի) (13․2 1887, Շուշի - 1938), հեղափոխական, կուսակցական գործիչ։
Միքայել Դովլաթյան (հուլիսի 23, 1958, Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ ռեժիսոր, դերասան։
Նարինե Դովլաթյան (1991, Վայոց ձոր, Մալիշկա), հայ դերասանուհի և երգչուհի։
Վռամ Վաղինակի Դովլաթյան (օգոստոսի 13, 1923, Նոր Բայազետ - դեկտեմբերի 25, 2005, Երևան, Հայաստան), հայ քիմիկոս-օրգանիկ։ Քիմիական գիտությունների դոկտոր (1965), պրոֆեսոր (1967)։ ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ (1980)։ ՀԽՍՀ գիտությունների ակադեմիայի ակադեմիկոս (1994, թղթակից անդամ՝ 1986)
Յուրի Սաֆարյան

Յուրի Աշոտի Սաֆարյան (սեպտեմբերի 17, 1937(1937-09-17), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - օգոստոսի 23, 2022(2022-08-23)), հայ ճարտարապետ, ճարտարապետության դոկտոր (1989), պրոֆեսոր (1991), ՀՀ վաստակավոր ճարտարապետ (1987), ՀՃԱ ակադեմիկոս (1993 թվականին, փոխնախագահ՝ 2000 թվականից), ՄՃԱ անդամ (1999)։


== Կենսագրություն ==
1960 թվականին ավարտել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը։
1959-1964 թվականներին աշխատել է Հայպետնախագիծ ինստիտուտում, 1964-1990 թվականներին՝ Համամիութենական նախագծային փորձնական կոնստրուկտորային տեխնոլոգիաների ինստիտուտում։ 1990-2020 թվականներին եղել է ԵՊՃՇՀ պրոռեկտոր, 1993 թվականից՝ ճարտարապետության տեսության, պատմության և հուշարձանների վերականգնման ամբիոնի վարիչ (համատեղությամբ)։
Հեղինակ է քաղաքաշինական համալիրների, բնակելի և հասարակական շենքերի, այդ թվում` հեղինակային խմբի կազմում` Գյումրու Վարդան Աճեմյանի անվան պետական դրամատիկական թատրոնի, Երևանի «Նորաշեն» բնակելի զանգվածի, բնակելի շենքերի` Երևանում, Կաունասում (Լիտվա), Կալինինգրադում և Գրոզնիում (ՌԴ), Դարխանում (Մոնղոլիա), Պոդգորիցայում (Մոնտենեգրո), առողջարանային, համալիրների` Արզնիում, Գելենջիկում և Տիշկովոյում (ՌԴ), դպրոցների, գիշերօթիկ դպրոցների, մսուր-մանկապարտեզների համալիրների` Երևանում, համահեղինակ է ծածկերի բարձրացման եղանակով կառուցված բնակելի և հասարակական համալիրների նախագծերի։
Սաֆարյանը կարևոր դերակատարում է ունեցել Ճարտարապետության և շինարարության Հայաստանի ազգային համալսարանի գիտական գործունեության կազմակերպման և զարգացման գործում։ Նրա անմիջական նախաձեռնությամբ և ջանքերով 1991 թվականին կազմավորվել է  դոկտորական և թեկնածուական գիտական աստիճան շնորհող ՀՀ ԲՈՀ-ի 029 «Ճարտարապետություն» մասնագիտական խորհուրդը, որը նախագահել է երկար տարիներ։     
Սաֆարյանը եղել է Ճարտարապետության և քաղաքաշինության բնագավառում գիտահետազոտական ծրագրերի և թեմաների հեղինակ և ղեկավար, ճարտարապետության և քաղաքաշինության արդի խնդիրների վերաբերյալ 58 զեկույց է ունեցել միջազգային, հանրապետական և համամիութենական սիմպոզիումներում և գիտաժողովներում (Երևան, Ջերմուկ, Մոսկվա, Սանկտ Պետերբուրգ, Կիև, Խարկով, Օդեսա, Բաքու, Թբիլիսի, Վիլնյուս, Տալլին, Տաշքենդ, Բելգրադ, Բեռլին, Բուդապեշտ, Դարխան, Դենվեր, Հավանա, Թեհրան, Մարսել, Ֆլորենցիա, Պեկին։ Տպագրել է 315 գիտական և նախագծային աշխատանքներ, այդ թվում 3 մենագրություն, 15 գյուտ։


== Անդամակցություն ==
Հայաստանի ճարտարապետների միության անդամ,
Հայաստանի ICOMOS-ի անդամ,
Միջազգային Ինժեներական ակադեմիայի (ՄԻԱ) ակադեմիկոս,
Հայաստանի Ինժեներական ակադեմիայի (ՀԻԱ) ակադեմիկոս,
Ռուսաստանի ճարտարապետության և շինարարական գիտությունների ակադեմիայի (ՌՃՇԳԱ) արտասահմանյան անդամ


== Պարգևներ, կոչումներ և մրցանակներ ==
Տարվա լավագույն կառույց համամիութենական հանրապետական մրցույթ-ստուգատեսների, Սոֆիայի «Բիենալե-83»-ի և «Բիենալե-86»-ի դափնեկիր։
Արժանացել է ԽՍՀՄ ԺՏՆՑ արծաթե (1987) և բրոնզե (1972, 1976 թվականներ) մեդալների։
Մովսես Խորենացու մեդալ (2002)։
Հայաստանի Հանրապետության գիտության վաստակավոր գործիչ (2009)։


== Ծանոթագրություններ ==
Մարգարիտ Դելորմ

Մարգարիտ Դելորմ (անգլ.՝ Marguerite Delorme, սեպտեմբերի 10, 1876(1876-09-10), Լյունևիլ - հուլիսի 26, 1946(1946-07-26), Լիլ), ֆրանսիացի նկարիչ, որը հայտնի է իր օրիենտալ և ժանրային նկարներով։


== Կենսագրություն ==
Դելորմը ծնվել է 1876 թվականի սեպտեմբերի 10-ին, Լունեվիլում, Ֆրանսիայում, բարձր միջին դասի ընտանիքում։ Նրա Հայրը` Էդմոնդ Դելորմը, ռազմական բժիշկ էր, որը հետագայում հիմնադրելու էր Լունեվիլի թանգարանը։
Նա արվեստի հանդեպ հետաքրքություն է ցուցաբերել վաղ տարիքից։ Նրա վաղ նկարներում պատկերված են ընտանեկան տեսարաններ։ Նա նաև ոգեշնչում է գտել Բրիտանիում, որտեղ անցկացրել է ամառները Մերսոն ընտանիքի հետ։
Սովորել է Ռաֆայել Քոլինի, Փոլ Լերոյի և Լուք-Օլիվեր Մերսոնի մոտ` հաճախելով նրանց մասավոր դասերին, բայց չի կարողացել ընդունվել Գեղեցիկ արվեստների բարձրագույն դպրոց, որն այդ ժամանակ չէր ընդունում կին նկարիչների։ 1897 թվականին Դելորմը դարձել է Ֆրանսիայի նկարիչների միության անդամ, որտեղ նա ցուցադրել է իր նկարները` ստանալով Պատվավոր հիշատակում 1897 թվականին և Երրորդ կարգի մեդալ` 1901 թվականին։
1905 թվականին նա կրթաթոշակ է ստացել, որը նրան հնարավորություն է տվել ճամփորդել դեպի Իտալիա։ Այս ճանապարարհորդության ընթացքում նա կարողացել է տեսնել լույսի տարբեր դրություններ, ինչն ազդեցություն է ունեցել նրա ոճի վրա։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Դելորմն սկսել է նկարել սենեգալցի հրաձիգների, որոնց հանդիպել էր «ձմեռային ճամբարներում»։ Այս աշխատանքները ներկայացվել են 1921 թվականին, և նա հաղթել է Compagnie Générale Transatlantique մրցանակը։ Դրանից հետո նա ոգեշնչվել է Հյուսիսային Աֆրիկայի թեմաներով և ճամփորդել է Մարոկո, որտեղ նա շրջել է ամբողջ երկրով մեկ և նկարել է ամենօրյա կյանքի տեսարաններ։ 
Դելորմը մահացել է 1946 թվականի հուլիսի 26-ին, Լիլում, Ֆրանսիայում։ Նրա աշխատանքները հանրային սեփականություն են դարձել 2017 թվականի հունվարի 1-ից։


== Ժառանգություն ==
2013 թվականին Լունեվիյան պալատը կազմակերպել է Դելորմի աշխատանքների հետահայաց ցուցադրություն։


== Պատկերասրահ ==

		


== Ծանոթագրություններ ==


== Հետագա ընթերցանություն ==
Marguerite Delorme, 1876-1946: vers les lumières du Sud by Astrid Mallick, Thérèse-Françoise Crassous, Aziza Doudou 2354750692
Comedy TV

Comedy TV, ռուսական արբանյակային հեռարձակման հումորային հեռուստաալիք։ «Գազպրոմ Մեդիահոդինգ» և «Comedy Club Production» ընկերությունների համատեղ նախագիծ է, հեռարձակվում է 2009 թվականի հունիսի 23-ից։ Հեռուստաալիքի եթերը բաղկացած է «Comedy Club Production» ստուդիայի պատրաստված հաղորդաշարերից։ Ալիքը փակվել է 2014 թվականի սեպտեմբերի 1-ին և փոխարինվել «ТНТ-Comedy»-ով։


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք Archived 2014-03-28 at the Wayback Machine. (ռուս.)
Ավդոտինո (գյուղ, Դոմոդեդովո քաղաքային օկրուգ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԱվդոտինոԱվդոտինո (ռուս.՝ Авдотьино), գյուղ Ռուսաստանի Մոսկվայի մարզի Դոմոդեդովո քաղաքային օկրուգի կազմում։
Բնակչությունը 2005 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 65 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Հաղթուկ

Հաղթուկ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Խոզաթի գավառակում։ Գտնվում էր Չմշկածագ գյուղաքաղաքից 8-9 կմ հյուսիս, Եփրատ գետի ձախ կողմում, այգեվետ վայրում։


== Պատմություն ==
Գյուղն իսպառ ավերվել է ու ամայացել է թուրքերի ձեռքով 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։


== Բնակչություն ==
Գյուղի բնակչության մեծամասությունը հայեր էին։ XIX դարի վերջին ուներ 25-30 տուն՝ 224 բնակչով։


== Տնտեսություն ==
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը երկրագործությունն ու արհեստներն էր։


== Պատմամշակութային կառույցներ ==
Հաղթուկն ուներ Երեք Մանմունք և Ս. Աստվածածին (կամ Ս. Մինաս) անուններով եկեղեցիներ։ Գյուղի մոտ էր գտնվում «Քարնուց քար» քարայրը։


== Կրթություն ==
1879 թվականին գյուղում գործում էր հայկական վարժարան, որն ուներ 25 սան։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Խարբերդի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Ռիիսա (գյուղ, Կիուե շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ռիիսա (այլ կիրառումներ)Ռիիսա (էստ․՝ Rõõsa), գյուղ Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Կիուե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 38 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Վանյա Ղազարյան

Վանյա Աղաջանի Ղազարյան (1906, Վաչագան, Զանգեզուրի գավառ, Ելիզավետպոլի նահանգ, Ռուսական կայսրություն - 1973, Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), Հայկական ԽՍՀ Գերագույն սովետի դեպուտատ։ Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից։


== Կենսագրություն ==
Վանյա Աղաջանի Ղազարյանը ծնվել է 1906 թվականին Ղափանի շրջանի Վաչագան գյուղում։ Նախնական կրթությունը ստանում է գյուղի դպրոցում։ Այնուհետև նա 1930-1933 թվականներին սովորել է Թբիլիսիի 26 կոմիսարների անվան անդրկովկասյան կոմհամալսարանում։ 


== Մասնակցություն Հայրենական պատերազմին ==
Երբ սկսվեց Հայրենական մեծ պատերազմը, ԽՄԿԿ Կենտկոմին կից Լենինյան դասընթացների ունկնդիր Վանյա Ղազարյանն առաջիննների թվում մեկնեց ռազմաճակատ։ Նա կուսակցական-քաղաքական ծավալուն աշխատանք էր կատարում Հարավ-Արևմտյան, Ստալինգրադյան, Դոնի, Առաջին Բելոռուսական ռազմաճակատներում։ Ստացել է մայորի զինվորական կոչում։


== Պարգևներ ==
«Ստալինգրադի պաշտպանության համար» մեդալ
Կարմիր աստղի շքանշան
«Հայրենական պատերազմի» I աստիճանի շքանշան
«1941-1945 թթ. Հայրենական մեծ պատերազմում Գերմանիայի դեմ տարած հաղթանակի համար» մեդալ ։


== Աշխատանքային գործունեություն ==
Պատանի հասակից աշխատել է Ղափանի պղնձահանքային կոմբինատում, իսկ 1930 թվականին ընդունվել է հայրենի գյուղի կոլտնտեսության վարչության առաջին նախագահ։ Այնուհետև ընտրվում է Ալավերդու կուսշրջկոմի քարտուղար, իսկ հետագայում աշխատել է Վայքում։ 

1946-1948 թվականներին նա նշանակվում է Ղափանի կուսշրջկոմի առաջին քարտուղար
1948-1951 թվականներին աշխատել է Հայաստանի արհեստակցական միության խորհրդի նախագահ։1951-1958 թվականներին վարում է Հայաստանի կոմունալ տնտեսության մինիստրի առաջին տեղակալի պաշտոնը։1958 թվականին հոկտեմբերին նշանակվում է հանրապետության հացամթերքների վարչության պետ, իսկ 1970 թվականին՝ Հայկական ՍՍՀ մթերումների մինիստրի առաջին տեղակալ։
Նա բազմիցս ընտրվել է ՀԿԿ Կենտկոմի կազմում, եղել ՀԿԿ Կենտկոմի բյուրոյի անդամության թեկնածու, ՀԱՍԿԽ-ի անդամ ։ 
Նաև բարերարությունով էր զբաղվում հայրենի գյուղում։
Մահացել է 1973 թվականին Երևանում։


== Ծանոթագրություններ ==
Ագնեշկա Օսեցկայա

Ագնեշկա Օսեցկայա (լեհ.՝ Agnieszka Osiecka, հոկտեմբերի 9, 1936(1936-10-09), Վարշավա, Լեհաստանի Երկրորդ Հանրապետություն - մարտի 7, 1997(1997-03-07), Վարշավա, Լեհաստան), լեհ բանաստեղծ, բազմաթիվ երգերի բառերի հեղինակ։ Հայտնի է նաև իր արձակ ստեղծագործություններով, թատերական և հեռուստատեսային ներկայացումներով, ինչպես նաև լրագրողական աշխատանքով։


== Կենսագրություն ==
Ագնեշկա Օսեցկայան ծնվել 1936 թվականին Վարշավայում, դաշնակահար Վիկտոր Օսեցկու և Մարիա Շտեխմանի ընտանիքում։ 1952-1956 թվականներին սովորել է Վարշավայի համալսարանի ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետում, 1957-1961 թվականներին՝ Լոձի բարձրագույն կինեմատոգրաֆիստական և թատերական դպրոցում։ 1954 թվականից աշխատել է Ուսանողական երգիծական թատրոնում, մինչև 1972 թվականը եղել է թատրոնի խորհրդի անդամ։
1954-1957 թվականներին «Գլոսե Վիբժեժա» (Glos Wybrzeża), «Նոր մշակույթ» (Nowa Kultura), «Շտանդդարե մլոդիխ» (Sztandar Młodych) և «Պո պրոստու» (Po prostu) թերթերում հրատարակել է իր բանաստեղծությունները, արձակ ստեղծագործություններն ու ռեպորտաժները։ Ավելի ուշ տպագրվել է «Գրականության» (Literatura), «Մշակույթ» (Kultura) և «Լեհաստան» (Polska) հանդեսներում։ Եղել է լեհ գրողների միության անդամ։
Յոթ տարի Ագնեշկան վարել է «Երգի ռադիո ստուդիա» (Radiowe studio piosenki) ծրագիրը լեհական ռադիոյում, որտեղ այդ ժամանակահատվածում հնչել է շուրջ 500 երգ։
1994 թվականից Ագնեշկան սերտորեն համագործակցել է Սոպոտ քաղաքի Ատելիե թատրոնի հետ, որի համար գրել է իր վերջին աշխատանքները։ Այսօր թատրոնը կոչվում է Ագնեշկա Օսեցկայայի անունով։


== Մահ ==
Մահացել է հաստ աղիքի քաղցկեղից 1997 թվականի մարտի 7-ին Վարշավայում։ Թաղված է Վարշավայի «Povonzki» գերեզմանատանը, հատված՝ 284b։


== Ընտանիք ==
Ագնեշկայի դուստրը՝ Ագաթա Պասենտը (ծնվ. 1973, փետրվարի 4), հայտնի լեհ լրագրող է, Վարշավայի հրեական համայնքի ակտիվիստ։


== Ստեղծագործություններ ==
Հեղինակել է 2000 երգեր, որոնք լույս են տեսել հետևյալ հավաքածուներում՝

Կենդանի գովազդ (Żywa reklama)
Երգող նամակներ (Listy śpiewające)
Արհեստական մեղր (Sztuczny miód)
Երգող ավազներ (Śpiewające piaski)
Սենտիմենտներ (Sentymenty)
Մի պահ անց (Za chwilę)Ագնեշկան երգի տեքստեր է գրել այնպիսի արվեստագետների համար, ինչպիսիք են՝

Աննա Գերման
Մարիլյա Ռոդովիչ
Կալինա Ենդրուսիկ
Մագդա Ումեր
Սևերին Կրաևսկի
Աննա Շալապակ
Քրիստինա Յանդա
Իրենա Սանտոր
Skaldowie խումբ


== Մատենագիտություն ==
Осецкая, Агнешка. Здравствуй, Евгений! / Перевод с польского В. Приходько. Рисунки Л. Мильчина. М.։ Детская литература, 1972. - 94 с.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Сайт, посвящённый Агнешке Осецкой Archived 2006-02-17 at the Wayback Machine.(լեհ.)
«Ах, пане, панове…» ։ «Они познакомились в Польше в середине 60-х годов и пронесли свою дружбу через всю жизнь. Остаётся только гадать, что значила для Окуджавы Агнешка Осецка, но незадолго до смерти он обращается к ней в своих стихотворениях чаще, чем к кому-либо другому».
Клуб друзей польской книги имени Агнешки Осецкой(ռուս.)
(9061) 1992 WC3

(9061) 1992 WC3, աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1992 թվականի նոյեմբերի 18-ին Ացուշի Սուգիեի կողմից Դայնիկում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,271342 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,848 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,6947 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1250,32 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,287926 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 5,72° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(9061) 1992 WC3 աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Կամիշևսկայա

Կամիշևսկայա (ռուս.՝ Камышевская), ստանիցա Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Ցիմլյանսկի շրջանում։ Մտնում է Լոզնովսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Սունգուր

Սունգուր (ռուս.՝ Сунгур, բաշկիրերեն՝ Соңғор), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ստերլիտամակսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2002 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 83 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Լենինյան մրցանակ

Լենինյան մրցանակ, ԽՍՀՄ-ում գիտության, տեխնիկայի, գրականության, արվեստի և ճարտարապետության ոլորտում կարևորագույն և ամենաբարձր ձեռքբերումների համար տրվող մրցանակ։


== Մրցանակի պատմություն ==
Վլադիմիր Լենինի անվան մրցանակը հիմնադրվել է 1925 թվականի հունիսի 23-ին ԽՍՀՄ Ժողովրդական կոմիսարների խորհրդի որոշմամբ։ Սկզբնականում տրվում էր ոչ միայն գիտական աշխատանքներին «Լենինի ամենամոտ գաղափարների հետազոտական գործունեությանը խթանելու նպատակով, մասնավորապես ուղղությամբ սերտ կապը գիտության և կյանքի», այլ նաև «գիտության և կապի ուղղությամբ»։
1935-ից 1957 թվականներին մրցանակը չէր տրվում։ 1941-1952 թվականներին շնորհվում էին Ստալինի 3-րդ աստիճանի մրցանակներ։

1956 թվականի օգոստոսի 15-ին ԽՄԿԿ Կենտրոնական կոմիտեն և ԽՍՀՄ Մինիստրների խորհուրդը որոշեցին վերականգնել Վ. Ի. Լենինի անվան մրցանակը և այն շնորհել ամեն տարի Վ. Լենինի ծննդյան օրը՝ ապրիլի 22-ին։ 1957 թվականին վերականգնվեց լենինյան մրցանակի պարգևատրումը գիտական աշխատանքների, ճարտարապետական և տեխնիկական կառույցներր, ազգային տնտեսության և տեխնիկական ոլերտում կատարված գյուտերի համար։ Լենինի մրցանակը տրվում էր նաև գրականության և արվեստի բնագավառում նշանակալից ստեղծագործությունների համար։ 1960 թվականի մարտին Լենինյան շքանշանը տրվում էր նաև լրագրության և հրապարակախոսության ոլորտում։


== Ծանոթագրություններ ==
Բերտա Վելլին

Բերտա Վելլին (շվեդերեն՝ Bertha Wellin, սեպտեմբերի 11, 1870(1870-09-11)[…], Q10715003?, Mörbylånga Municipality, Կալմար, Շվեդիա - հուլիսի 27, 1951(1951-07-27)[…], Hedvig Eleonora parish, Ստոկհոլմ, Ստոկհոլմի լեն, Շվեդիա), շվեդ կին քաղաքական գործիչ։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1870 թվականի սեպտեմբերի 11-ին Թորսլունդ ծխական համայնքում։ Եղել է պետական պաշտոնյա Ալրիկ Վելլինի և նրա կնոջ` Ջենի Մելենի դուստրը։

Բերտան Ստոկհոլմի «Sophiahemmet» մասնավոր հիվանդանոցում սովորել է բժշկություն, որից հետո աշխատել է Ստոկհոլմի աղքատների օգնության ծառայությունում։ 1910 թվականին եղել է Շվեդիայի բուժքույրերի ասոցիացիայի (Svensk sjuksköterskeförening, SSF) համահիմնադիրը և խորհրդի անդամը, իսկ 1914-1933 թվականներին` կազմակերպության նախագահը։ 1920 թվականից Վելլինը եղել է Հյուսիսային Եվրոպայի բուժքույրերի կոմիտեի տնօրենների խորհրդի անդամ։ 1911 թվականից եղել է «Svensk sjukskötersketidning» ամսագրի խմբագիրը։
Բերտա Վելինը եղել է Ստոկհոլմի մի քանի հիվանդանոցային խորհուրդների անդամ։ 1912 թվականին ընտրվել է Ստոկհոլմի քաղաքային խորհրդի իրավունքի անդամ, իսկ 1919 թվականին՝ դարձել առողջապահության խորհրդի անդամ։ 1921 թվականին նա դարձել է առաջին հինգ կանանցից մեկը, որոնք կանանց ընտրական իրավունքն ստանալուց հետո ընտրվել են Շվեդիայի խորհրդարանում։ Նրանց թվում եղել են Նելլի Թյուրինգը, Էլիզաբեթ Տամը և Ագդա Օստլունդը` ստորին պալատում, ինչպես նաև Քերստին Հեսսելգրենը` վերին պալատում։ Խորհրդարանում աշխատել է մինչև 1935 թվականը, այնտեղ զբաղվել է նախ և առաջ բուժքույրի մասնագիտությանը վերաբերող հարցերով։
1935 թվականին պարգևատրվել է Կարմիր Խաչի` բուժքույրերի համար բարձրագույն պարգևով` Ֆլորենս Նայթինգեյլի մեդալով։
Մահացել է 1951 թվականի հուլիսի 27-ին Ստոկհոլմում։ Թաղվել է քաղաքի հյուսիսում գտնվող գերեզմանատանը` Նորա Բեգրավնինգսփլատսենում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Ann-Cathrine Haglund, Ann-Marie Petersson, Inger Ström-Billing. Moderata pionjärer: kvinnor i politiskt arbete 1900-2000. Stockholm: Sällskapet för moderata kvinnors historia. Libris 9666368. ISBN 91-631-5862-0.
Svenska dagbladets årsbok. Stockholm: Svenska dagbladet. 1936. sid. 22. Libris 283647.


== Արտաքին հղումներ ==
Nordisk familjebok - Wellin, Bertha
Bertha Wellin
Bertha Wellin (1870–1951)
Հայաստանի կինեմատոգրաֆիստների միություն

Հայաստանի կինեմատոգրաֆիստների միություն, հասարակական կազմակերպություն, որը միավորում է կինոյի բոլոր ստեղծագործական մասնագիտությունների գործիչներին՝ կինոբեմադրիչներ, կինոօպերատորներ, կինոդրամատուրգներ, կոմպոզիտորներ, նկարիչներ, դերասաններ, կինոգետներ, կինոարտադրության կազմակերպիչներ (մենեջերներ և պրոդյուսերներ)։


== Պատմություն ==
Հայաստանի կինեմատոգրաֆիստների միությունն ունի 191 անդամ։
Ստեղծվել է 1957 թվականին հիմնված Կազմկոմիտեի հանձնարարականի հիման վրա։ Կազմկոմիտեն ղեկավարել է Ստեփան Կևորկովը, ով ընտրվել է կինեմատոգրաֆիստների միության վարչության առաջին քարտուղար։ Կինեմատոգրաֆիստների միության նախագահներ են եղել կինոռեժիսորներ Ֆրունզե Դովլաթյանը, Լաերտ Վաղարշյանը, կինոգետ Կարեն Քալանթարը, կինոօպերատոր Սերգեյ Իսրայելյանը։
Մինչև 1992 թվականը Հայաստանի կինեմատոգրաֆիստների միությունը եղել է Խորհրդային Միության կինեմատոգրաֆիստների միության կազմի մեջ։


== Գործունեություն ==
Կինեմատոգրաֆիստների միությունը կոչված է նպաստել հայ կինոյի զարգացմանը, կինոգործիչների մասնակցությանը հանրապետական, հասարակական և մշակութային կյանքին, երիտասարդ ստեղծագործական կադրերի պատրաստմանը, նյութական և ստեղծագործական աջակցություն է ցուցաբերում կինոգործիչներին։
2003 թվականին Հայաստանի կինեմատոգրաֆիստների միության նախագահ է ընտրվել կինոռեժիսոր Ռուբեն Կևորկովը (Գևորգյանց), նույն պաշտոնում վերընտրվել է 2013 թվականին։


== Հասցե ==
Հայաստանի կինեմատոգրաֆիստների միությունը գտնվում է Երևանի Վարդանանց 18 հասցեում, հեռախոս՝ (374 10) 54 05 28։


== Ծանոթագրություններ ==
Բաժ

Բաժ, հարկի տեսակ հին և միջնադարյան Հայաստանում։ Հին շրջանում տրվել է պետությանը որպես բաժին–հարկ, միջին դարերում գանձվել որպես մաքս, վաճառահարկ (առևտրահարկ), ակցիզ, ինչպես և արհեստներից, քաղաքային տնտեսությունից վերցվող հարկ։ Որպես մաքս բաժ գանձվել է ներմուծվող ապրանքներից, իսկ երբ դրանք վաճառահանվել են տվյալ երկրի շուկաներում կամ վաճառատներում, ապրանքատերը վճարել է նաև բաժ՝ վաճառահարկի ձևով։ Զարգացած ֆեոդալիզմի ժամանակ քաղաքների բարգավաճման պայմաններում բաժ ունեցել է արհեստային արդյունագործությունից, քաղաքային տնտեսության տարբեր ոլորտներից գանձվող հարկի իմաստ։ Նույն շրջանում լայն առումով բաժ նշանակել է ընդհանրապես հարկ։ Տերմինը վկայված է Եղիշեի Պատմության մեջ, Եզնիկ Կողբացու «Եղծ աղանդոց»-ում, Անանիա Շիրակացու Խնդրագրքում ևն։
Տաբուլարիում

Տաբուլարիում (լատ.՝ tabularium), Հին Հռոմի պետական արխիվ, որում պահպանվել են ժողովրդական կանոնակարգերը և այլ պետական փաստաթղթեր (լատ.՝ tabulae publicae)։
Սկզբում Հռոմում պետական արխիվ չկար, տաբուլարիումները ցուցադրվում էին ֆորումում, կամ Կապիտոլիումում։ Քանի որ նրանց քանակը գնալով աճում էր, կազմակերպվեցին տարբեր արխիվներ՝ senatusconsulta և plebiscita, որոնք պահպանվում էին Սերես աստվածուհու տաճարում։ Վերջինս գտնվում էր Պալատինի և Ավենտինի միջև, Մեծ կրկեսի կողքին։ Ֆինանսական փաստաթղթերը պահվում էին Կապիտոլիումի բլրի վրա Սատուրնի տաճարում, foedera՝ Կապիտոլիումում՝ հիմնական արխիվում։ Մ․ թ․ ա 83 թվականին Սուլայի երկպառակտչական պատերազմների ժամանակ Կապիտոլումը և Սատուրնի տաճարի այն հատվածը, որտեղ և տեղակայված էր տաբուլարիումը, հրդեհվում է։ Մ․ թ․ ա․ 78 թվականին Քվինտուս Լուտացիուս Կատուլ Կապիտոլինուսը կառուցում է ընդհանուր պետական արխիվ վերոհիշյալ տաճարի կողքին (լատ.՝ tabularium или aerarium Saturni)։ Դրա մնացորդները պահպանվել են առ այսօր։ Կառույցի ճակատամասն իրենից ներկայացնում է օրդերային կամարաշար, որը կազմված էր երկու հարկերից։
Տաբուլարիումի շենքը ամենավաղ կառուցված շինությունն է, որում կիրառվել է հռոմեական ճարտարապետության համակարգը։ Դրանում միախառնված են երկու հակադարձ կառուցողական սկզբունքներ՝ գերանածածկ և կամարակապ կոնստրուկցիաներ։
Բացի այս արխիվներից Հռոմում կային նաև հատուկ արխիվներ, Իտալիայի այլ քաղաքներում, յուրաքանչյուր գավառի գլխավոր քաղաքներում նույնպես (գավառական արխիվներ)։ Կային նաև հատուկ արխիվներ տարբեր աշխարհիկ և կրոնական ըներությունների համար, օրինակ` ավգուրների և քրմերի համար։ Կայսրերն ունեին իրենց առանձնահատուկ տաբուլարիումը։


== Տես նաև ==
Հին հռոմեական ճարտարապետություն


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Tabularium at UCLA's Digital Roman Forum