Ժան-Լուի Բարո

Ժան-Լուի Բարո (ֆր.՝ Jean-Louis Barrault, սեպտեմբերի 8, 1910(1910-09-08)[…], Լե Վեզինե - հունվարի 22, 1994(1994-01-22)[…], Փարիզ),  ֆրանսիացի ականավոր դերասան և ռեժիսոր։


== Կենսագրություն ==
Ավարտել է Փարիզի հեղինակավոր Շապտալ վարժարանը։ Սովորել է Շ. Դյուլենի մոտ, 1933-1935 թվականներին խաղացել վերջինիս թատերախմբում, հետագայում բեմադրել է մի շարք թատերգություններ Դյուլենի թատրոնում։ Հիմնականում բեմադրել է Ժյուլ Լաֆորգի, Ուիլյամ Ֆոլքների, Կնուտ Համսունի թատերգությունները (վերջինս՝ Ռոժե Բլենի հետ)։ Մի ժամանակ տարված է եղել միմոսական արվեստով։ 1940-1946 թվականներին Կոմեդի ֆրանսեզում՝ ֆրանսիական կատակերգական թատրոնում, բեմադրել է Ժան Ռասինի ստեղծագործությունները, Պոլ Լուի Շառլ Մարի Կլոդելի «Ատլասե կոշիկ»-ը։ 1945 թվականին մեծ հաջողությամբ խաղացել է Բատիստ Դեբյուրոյի դերը Մարսել Կառնեի «Երեխաները դրախտում» ֆիլմում (ըստ Ժակ Պրևերի սցենարի)։

1946 թվականին հիմնադրել է «Ռենո-Բարո» թատերական ընկերությունը կնոջ՝ դերասանուհի Մադլեն Ռենոյի (1900-1994) հետ, 1953 թվականից թողարկվել են ընկերության տետրերը։ Ներկայացումները բեմադրվել են «Մարինյի» թատրոնի շենքում։
1959 թվականին Մշակույթի նախարարի առաջարկով Անդրե Մալրոն գլխավորել է մայրաքաղաքային «Օդեոն» թատրոնը։
Թատրոնի բեմում դասական խաղացանկի (Ուիլյամ Շեքսպիր, Ռասին) պիեսներն էին լինում և ժամանակակից մի շարք  ստեղծագործություններ՝ Սեմյուել Բեքետի, Ժան Ժենեի, Մարգերիտ Դյուրասի դրամաները։
1968 թվականի մայիսին Բարոն թատրոն է բացել խռոված ուսանողների համար, որոնք այնտեղ էին եղել մեկ ամիս շարունակ։ Անդրե Մալրոյի ճնշման տակ նա ստիպված էր լքել տնօրենի պաշտոնը և թատերախմբի հետ թողնել Օդեոնը։ Ստեղծել է Դ'Օրսե սեփական թատրոնը (ֆր.՝ Le théâtre du Rond-Point), որտեղ բեմադրել է բնօրինակ կոմպոզիցիաներ՝ Ֆրանսուա Ռաբլեի, Վոլտերի, Ֆրիդրիխ Նիցշեի, Ալֆրեդ Ժարիի ստեղծագործությունների հիման վրա։


== Հարազատներ ==
Նրա զարմուհին՝ կինոդերասան Մարի-Կրիստին Բարոն՝ ռեժիսոր Ռոժե Վադիմի կինը՝ 1990-2000 թվականներին, խաղացել է Ֆոլկեր Շլյոնդորֆի, Վուդի Ալլենի, Անջեյ Վայդայի, Էրիկ Ռոմերի և այլոց հետ։


== Ստեղծագործական մեթոդ ==
«Տոտալ թատրոն»-ի հետևորդ Բարոն ինքն իրեն ֆրանսիացի հայտնի դրամատուրգ, պոետ և դերասան Անտոնեն Արտոյի աշակերտ էր համարում։


== Հատընտիր թատերական բեմադրություններ ==


== Ներկայացումներ-մնջախաղներ ==
1946 թվական-«Baptiste», մնջախաղ-բալետը՝ Ժակ Պրևերի, երաժշտությունը՝ Ժոզեֆ Կոսմայի (Մարսել Մարսոյի համահեղինակությամբ)
1947 թվական-«La Fontaine de Jouvence»՝ Բորիս Կոխնոյի, երաժշտությունը՝ Օրիկ Ժորժի
1954 թվական-«Renard», սցենարը՝ Շառլ Ֆերդինանդ Ռամյու, երաժշտությունը՝ Իգոր Ստրավինսկի
1955 թվական-«Les Suites d’une course», միմոֆարսը՝ Ժյուլ Սյուպերվիելի, երաժշտությունը՝ Անրի Սոգեի


== Կինոմատոգրաֆիա ==
1942 թվական-«Ֆանտաստիկ սիմֆոնիա» (La symphonie fantastique)
1945 թվական-Երեխաները դրախտում (Les Enfants du paradis)
1948 թվական-Մարդկանց մարդը (D’homme à hommes)
1950 թվական-Կարուսել (La Ronde)
1959 թվական-Կարմելիտոկ երկխոսություն (Le Dialogue des Carmélites)
1961 թվական-Բուրգունդյան բակի գաղտնիքները (Le Miracle des loups)Խաղացել է այնպիսի ֆիլմերում, որոնց ռեժիսորներն են

Գեորգ Վիլհելմ Պաբստը,
Աբել Գանսը,
Մարկ Ալեգրեն,
Մարսել Կառնեն,
Անատոլ Լիտվակը,
Քրիստիան-Ժակը,
Սաշա Գիտրին,
Մաքս Օֆյուլսը,
Ժանա Դելանուան,
Ժան Ռենուարը,
Էտորե Սկոլան և ուրիշներ


== Տեքստեր ==
«Réflexions sur le théâtre». Paris: J. Vautrain, 1949 թվական
«Je suis homme de théâtre». Paris: Éditions du Conquistador, 1955 թվական
«Nouvelles réflexions sur le théâtre». Paris: Flammarion, 1959 թվական
«Souvenirs pour demain». Paris: Éditions du Seuil, 1972 թվական
«Comme je le pense». Paris: Gallimard, 1975 թվական
«Մտորումներ թատրոնի մասին», 1963 թվական


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Frank A. Jean-Louis Barrault. Textes de Jean-Louis Barrault. Points de vue critiques, témoignages, chronologie, bibliographie. Paris: Seghers, 1971
Jean-Louis Barrault: écrits, répertoire, filmographie et critique, 1935—1989/ Hélène Volat-Shapiro, Gerhard M. Vasco, eds. Paris: Lettres modernes; Minard, 1992
Mignon P.-L. Jean-Louis Barrault: le théatre total. Monaco: Editions du Rocher, 1999
Lorelle Y. Dullin-Barrault: l'éducation dramatique en mouvement. Paris: Amandier, 2007


== Արտաքին հղումներ ==
IMDB կայքում
«Թատրոնի թագավորը», «Նոր Հայացք»-ի ակնարկը