Իլյա Գլազունով

Իլյա Գլազունով (հունիսի 10, 1930(1930-06-10)[…], Լենինգրադ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - հուլիսի 9, 2017(2017-07-09), Մոսկվա, Ռուսաստան), խորհրդային ժամանակների ռուս բնանկարիչ, ուսուցիչ, Ռոսկայի նկարչության, քանդակի և ճարտարապետության ակադեմիայի հիմնադիր և ռեկտոր։ Ռուսաստանի արվեստի ակադեմիայի ակադեմիկոս (2001),  ԽՍՀՄ «Ժողովրդական արտիստ» Դափնեկիր (1980), Ռուսաստանի Դաշնության պետական մրցանակակիր (1997),  «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի լիակատար հրամանատար։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1930 թ. Հունիսի 10-ին Լենինգրադում։ Հայր - Սերգեյ Ֆյոդորովիչ Գլազունով, պատմաբան։ Մայր-Օլգա Կոնստանտինովնա Գլազունովա։ Հորեղբայր - Ֆլոգ, Կոնստանտին Կոնստանտինովիչ։ Ապրել է Լենինգրադի շրջափակման մեջ, և նրա հայրը, մայրը, տատիկը և մյուս հարազատները մահացել են։ 12 տարեկանում նա ստացել է կախյալ քաղաքից Լադոյի միջոցով «Կյանքի ճանապարհով»:Նա ապրում էր Նովգորոդի մոտ, Գրիբլո գյուղում։ 1944թ.Շրջափակումը վերացնելուց հետո վերադարձավ Լենինգրադ։ Նա սովորել է Լենինգրադի միջնակարգ արվեստի դպրոցում, Ռեպինի ինստիտուտում պրոֆեսոր Բորիս Իոգանսոնի (1951-1957) աշխատաժողովում:1956-ին նա ամուսնացավ Նինա Ալեքսանդրովնա Վինոգրադովա-Բենուա։
1957 թ. Փետրվարի սկզբին, Գլազունովի ստեղծագործությունների առաջին ցուցահանդեսը տեղի ունեցավ Մոսկվայի նկարիչների կենտրոնական տանը, որը մեծ հաջողություն էր։
Նրա երկար տարիները պաշտպանված էին բանաստեղծ Սերգեյ Միխալկովի կողմից, քանի որ Գլազունովը ինքն է հիշում. «Ում ես պարտական եմ ամեն ինչ»:1977 թ. Ցուցահանդեսը, որը պարունակում էր «Պատերազմի ճանապարհները» (1957 թ.) Նկարը, փակվեց որպես «Խորհրդային գաղափարախոսության հակառակ»։ Նկարը ոչնչացվեց։ Հետագայում նկարիչը գրել է հեղինակի պատճենը:1978 թվականից սովորել է Մոսկվայի արվեստի ինստիտուտում։
1981-ին Մոսկվայում կազմակերպել է Մոսկվայի դեկորատիվ, կիրառական և ժողովրդական արվեստի համամիութենական թանգարանը և դարձել նրա տնօրենը:1987 թվականից մինչև նրա մահը, նա Ռուսաստանի նկարչական, քանդակագործության և ճարտարապետության ակադեմիայի ռեկտոր էր։ Նա մահացավ հուլիսի 9-ին, 2017-ին սրտի անբավարարությունից։ Ցավակցություններ Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինի կողմից մահվան կապակցությամբ։ Մահվան ցավակցությունն արտահայտվեց Ռումինացիների տան կողմից։ Նկարչի հրաժեշտը տեղի ունեցավ Սրետենսկու վանքում։ Հուղարկավորությունը տեղի է ունեցել Եղիփանի տաճարում, Էլոխովում։ Նա թաղվել է Նովոդևիչիի գերեզմանոցում։


=== Անձնական կյանք ===
Առաջին կինը `Նինա Ալեքսանդրովնա Վինոգրադովա-Բենուա (1933 - մայիսի 24, 1986) ինքնասպան է եղել։ Որդին `Իվան Գլազունով (ծն. 1969), Ռուսաստանի վաստակավոր արտիստ,« Խաչել նրան »գեղանկարչության հեղինակը, ռուսական սրբերի կյանքի նկարները, ռուսական հյուսիսային լանդշաֆտը։
Դուստր `Վեարա Գլազունովա (ծն. 1973), նկարիչ,« Ալպաևսկում մահապատժի նախքան Մեծ Դքսախաղ Էլիզաբեթ Ֆեոդորովնայի »հեղինակը։
Ամուսնացած է իր առաջին ամուսնության հետ, ունեցել է ՎԳԻԿ-ի ուսանող Լարիսա Կադոչնիկովայի հետ։
«Գլազունովը երկրպագեց Դոստոևսկուն և ուզում էր, որ Դոստոևսկու միջոցով շրջապատի դրանով։ Մարդկային հնարավորությունների սահմաններում։ Միայն այդ դեպքում կարող էր աշխատել, ոգեշնչել նրան։ Նա անորոշ ժամանակով ինձանից պահանջում էր սիրո խոստովանություններ։ Նրան, հանճարեղ։ Նա սիրով չէր ընդունում ինձ, բայց ես տեսա նրա աչքերը։ Նա հասկանում էր, թե ինչն էր անհրաժեշտ։ Այո, նա սիրում էր ինձ։ Եվ տանջվեց ... »
Երկրորդ կինը `Իլյա Գլազունովի պատկերասրահի տնօրեն, Ինեսսա Դմիտրիվնա Օռլովա (ծն. 1970):Իլյա Գլազունովի պատկերասրահի տնօրեններ։


== Ստեղծագործություն ==
1950-ականների կեսերին, 1960-ականների սկզբի վաղ նկարները կատարվել են ակադեմիական ձևով, տարբերվում են հոգեբանությունից և հուզականությունից։ Երբեմն նկատելի է ֆրանսիական և ռուսաստանյան ինպեսոնիզմ- ի և արևմտաեվրոպական արտացոլման ազդեցությունը (Լենինգրադի գարուն, Ադա, Նինա, Վերջին ավտոբուսը, 1937, Երկրորդ, մենակությունը, մետրո, դաշնակահարը) Дранишникова», «Джордано Бруно»).
Լիսայի «Կոլեկտիվ ֆերմայի մասին» դիպլոմային թեզը (1957)
Աշխատում է «Պատերազմի ճանապարհները», որը նկարագրում է 1941 թ.(1957 թ.) Կարմիր բանակի հեռացումը։ Այն չի մնացել մինչև մեր օրերը։ նկարիչը հետագայում կատարեց հեղինակի պատճենը։
Նա ժամանակակից քաղաքի կյանքին նվիրված մի շարք գրաֆիկական աշխատանքների հեղինակ է։ Ցիկլը սկսվեց ուսանողական տարիներին։ Այդ ժամանակի թերթերում, սև սոուսով լցված, նկարիչը պատկերում է իր լիրիկական հերոսի անձնական փորձը Լենինգրադի փողոցների և միջանցքների ֆոնի վրա («Երկու», «Ռազմոլվկա», «Սեր»)։ Հետագայում գրաֆիկական աշխատանքներում արվեստագետը պատկերում է քաղաքաշինության սկիզբը հին ճարտարապետության և մարդու վրա։
Գեղանկարչական նկարչության հեղինակ «Առեղծվածը 20-րդ դարի» (1978)։ Ֆիլմը ներկայացնում է անցյալ դարի ամենահիանալի իրադարձություններն ու հերոսները գաղափարների, պատերազմների և աղետների դեմ պայքարով։
«Հավերժական Ռուսաստան» գեղատեսիլ նկարչության հեղինակը, որը պատմում է Ռուսաստանի պատմությունը և մշակույթը հազար տարի (1988)։
Գրաֆիկական ձևով կատարված հեղինակը աշխատում է ռուսական հնաոճին `« Ռուս »(1956),« Դաշտ Կուլիկովո »(1980) և այլն։
Ֆյոդոր Դոստոևսկու հիմնական ստեղծագործությունների թեմաներով մի շարք ստեղծագործությունների հեղինակ (թրիթթիչ «Մեծ իմիջի լեգենդ»)։
Նա ստեղծել է «Խորհրդային Միության ժողովուրդների ներդրումը համաշխարհային մշակույթին և քաղաքակրթությանը» պատկերասրահը (ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի շենք, Փարիզ, 1980)։
Նկարչի «Գարդոմիսլը` Ռուրիկ, Թրվորը և Սինուսը »գեղանկարչության հեղինակը։
Նա ստեղծեց խորհրդային և արտասահմանյան քաղաքական և հասարակական գործիչների, գրողների և արվեստի գործիչների մի շարք դիմանկարներ (Սալվադոր Ալդենդ, Ինդիրա Գանդի, Ուրհո Կեկկոնեն, Ֆեդերիկո Ֆելինի, Դավիթ Ալֆարո Սիկիրոս, Գինա Լոլլոբրիդա, Մարիո Դել Մոնակո, Դոմենիկո Մոդուգոն, Միրիլ Մաթե, Անմեղ Սմոկտունովսկի, տիեզերագնաց Վիտալի Սևաստյանով, Լեոնիդ Բրեժնև, Նիկոլայ Շչելկով)։ «Վիետնամ», «Չիլի» և «Նիկարագուա» մի շարք ստեղծագործությունների հեղինակ։
Թատերական արվեստագետը (ստեղծել է Օպերայի «Կիտեժի անտեսանելի քաղաքի լեգենդը» և «Մարիան Ֆեվրոնիան», Նիկոլայ Ռիմսկի-Կորսակովը Բուլղարիայի թատրոնում, Ալեքսանդր Բորոդինի կողմից արքայազն Իգորն ու Բեռլինի օպերայում Պյոտր Չայկովսկու կողմից թևերի թագուհին, Արամ Խաչատրյանի բալետի դիմակահանդեսին Օդեսայի օպերայի թատրոնում և այլն)։
Նա ստեղծեց Մադրիդում խորհրդային դեսպանատան ներսը։
Մասնակցել է Մոսկվայի Կրեմլի շենքերի վերականգնմանը և վերակառուցմանը, ներառյալ Մեծ Կրեմլի պալատը։
Մոսկվայի Մանեժի (2010) և Սանկտ-Պետերբուրգի մենեջմենթի վերջին ցուցահանդեսներում (2011 թ.) Նա բացահայտեց նոր կտավներ «Դեկուլակացիա», «Տաճարի առևտրականների հեռացում», «Վերջին վիշապը», ինչպես նաև բնության մեջ նոր բնապատկերներ, , ինչպես նաև հանդիսատեսը տեսավ արվեստագետի «Եվ կրկին գարունը» լիրիկական ինքնանկարը։


== Սոցիալական գործունեությունագրի ==
1960-ականների սկզբին Գլազունովը ստեղծեց «Ռոդինա» հայրենասիրական ակումբը, որը շուտով լուծարվեց:1970-ականներին Գլազունովը խոսեց Մոսկվայի վերակառուցման գլխավոր պլանի դեմ, որը սպառնում էր քաղաքի պատմական մասի գրեթե լիակատար ոչնչացմանը։ Միասին մարդկանց հետ միասին նա ստեղծեց «հին» Մոսկվային նվիրված ալբոմ և արտացոլում է կոմունիստական ​​ղեկավարության քաղաքաշինական գործունեության արդյունքում առաջացած վնասները։ Նա և կոմպոզիտոր Վյաչեսլավ Օվչիննիկովը կարողացան հավաքագրել գիտության և մշակույթի գործիչների ստորագրությունները նամակով, ԽՍՀՄ Կ Կենտկոմի Կոմիտեին։ Վարպետը պլան է դրվել Մանեժում և քննադատում է հասարակության կողմից։ Դրանից հետո ծրագիրը հանվել է, և Մոսկվայի կենտրոնակայանում ստեղծվել է հասարակական խորհուրդ, առանց որի լուծում չի ստացել պատմական շենքի ոչնչացումը։
Նա մասնակցել է ստեղծման ռուսաստանյան հասարակության համար Հուշարձանների պահպանության Պատմության և մշակույթի, որից իրավաբանական հնարավորություն պայքարելու համար պահպանման ռուսական ուղենիշներ։
Հիմնադիրներից մեկը Պետրոսի ակադեմիայի արվեստի և գիտության.
Նախաձեռնությամբ Գլազունովի Մոսկվայում 1987 թ., Ռուսերեն ակադեմիայի գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության հիմնադրվել, որը վերապատրաստել ոլորտում «Գեղանկարչություն», «Քանդակագործություն», «վերականգնման և նկարչությունը տեխնոլոգիա», «ճարտարապետությունը», «պատմության և տեսության Գեղարվեստի" . Հիմնադրման օրվանից Գլազունովը ռեկտոր էր։


== Քաղաքական տեսակետներ ==
Իլյա Գլազունովը `միապետության, դասի արտոնությունների և սահմանափակումների կողմնակից է, ժողովրդավարության հակառակորդ և իրավահավասարություն:2012 թ. Փետրվարի 9-ը պաշտոնապես գրանցվեց որպես նախագահի թեկնածու Վլադիմիր Պուտինի վստահորդ։


== Կոչումներ և Պարգևներ ==
«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի լիակատար հրամանատար.
Հայրենիքի արժանապատիվ պատվին, I աստիճան (2010 թ. Հունիսի 10) `ազգային կերպարվեստի զարգացման գործում մեծ ավանդի, ստեղծագործական և մանկավարժական գործունեության երկար տարիներ:Հայրենիքի հարգանքի հերթական աստիճանը (II հոկտեմբերի, 2005 թ.) - ազգային կերպարվեստի և կրթության բնագավառում ակնառու նվաճումների համար։
Հայրենիքի հարգանքի պատվերը `III աստիճանի (2000 թ. Հունիսի 9)` ազգային կերպարվեստի զարգացման գործում ունեցած ավանդի համար։
Երկրորդ աստիճանի `Հայրենիքի համար պատվաստման կարգը (1995 թ. Մայիսի 29-ը)` պետության համար արժանի գործերի, աշխատանքի մեջ ձեռք բերված հաջողությունների, ժողովուրդների միջև բարեկամության և համագործակցության ամրապնդման գործում մեծ ներդրման համար Աշխատանքային կարմիր դրոշի պատվերը (1985)ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1980) РСФСР- ի ժողովրդական արտիստ (1979)ՌՍՖՍՀ-ի վաստակավոր արտիստ (1973)Ռուսաստանի Դաշնության պետական մրցանակ (1997 թ.) - Մոսկվայի Կրեմլի վերականգնման համար:Պատվո նշան «Մոսկվայի համար ծառայությունների համար» (Մոսկվա, 2010 թ. Հունիսի 9) - կերպարվեստի և արվեստի կրթության ոլորտում մեծ նվաճումների համար 
Մոսկվայի Կառավարության պատվավոր դիպլոմը (8 հունիսի, 2005 թ.) `Ազգային կերպարվեստի զարգացման, մեծ ակտիվության և ծննդյան 75-ամյակի կապակցությամբ մեծ ներդրման համար 
«Լենինգրադի բնակիչ» նշան
Էնդրյուի առաջին կոչված հիմնադրամի «Հավատքի և հավատարմության համար» մրցանակը (13 դեկտեմբերի, 2007 թ.):
Ալեքսանդր Նևսկիի շքանշան (2005) [28]
2010 թ. «Ալեքսանդր Նևսկին» համառուսաստանյան պատմամշակութային մրցանակ `« Գոլոս-Մամփ »հրատարակչատան կողմից« Ռուսաստան խաչված »գրքի համար։
Ռուսական ուղղափառ եկեղեցու 1-ին աստիճանի Անդրեյ Ռուբլևի պատվին (4 դեկտեմբերի, 2010 թ.), Հաշվի առնելով ռուսական կերպարվեստի զարգացման գործում ունեցած ավանդի և ծննդյան 80-ամյակի կապակցությամբ:Ռադոնեժի Սբ. Սերգիուսի հրամանով (1999), ստեղծագործության 40-ամյակի կապակցությամբ և նրա գլխավորած Ռուսաստանի նկարչական, քանդակագործության և ճարտարապետության ակադեմիայի ստեղծման 10-ամյակի կապակցությամբ [31]
Սբ. Միքայելի (Պորտուգալիա) թևի շքանշանը [32]
Վիշնու (Լաոս)մրցանակը։
«Ռուսական դրոշ» ասոցիացիայի պատվավոր անդամ (1989)։
Կրթության և մշակույթի կառավարման ակադեմիայի լիիրավ անդամ (1997)։
Համընդհանուր հանրային կարծիքի հետազոտման կենտրոնի հարցմանը (1999 թ.), «XX դարի ամենագեղեցիկ նկարիչը»։
ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի ոսկե մեդալը «համաշխարհային մշակույթի բնագավառում ունեցած ավանդի համար»։
Ռուսաստանի արվեստի ակադեմիայի լիիրավ անդամ (2000)։


== Այլ տեղեկություններ ==
2009 թ. Հունիսի 10-ին վարչապետ Վլադիմիր Պուտինը այցելեց Իլյա Գլազունովի պատկերասրահ և շնորհավորեց նրան իր 79-ամյակի կապակցությամբ։ Հաշվի առնելով «Օլեգ և Իգոր» նկարը (1972 թ.), Վլադիմիր Պուտինը ցանկություն հայտնեց, որ Օլեգի սուրը փոքր-ինչ ավելացել է », և դա կարծես Գռահատն- է։ <...> Նրանք սիրում են կտրել երշիկ »։ Գլազունովը խոստացավ ուղղել նկարը և գովել իշխանության ղեկավարին «լավ աչքի» համար։
Ըստ հուշերի Ստանիսլավ , Իլյա Գլազ Կունյաևանունովի դադարել համագործակցում է «մեր ժամանակակիցների» և տրամագծորեն վերափոխված իր մտադրությունը Վադիմ Կոջինովա  հետո հրապարակման հետևյալ հայտարարությամբ վերջերս «Նկարներ Եղիայի սեփական բարօրության, և որ եթե նրանք պետք է բազմապատկել և կախել, քանի որ ցուցապաստառների երկաթուղային կայարաններում, այդ ազդեցությունը կլիներ մեծ »և անզգույշ դիտողությունները, որ որոշ« նկարչի աշխատանքի վերջին տարիներին է  ... », մինչև այս պահը Գլազունովի ջերմ Կոջինովա  և հրավիրված դասախոսություններ է Սուրկովը ինստիտուտների։


== Գրականություն ==
«Россия распятая». В 2 т., в 4 кн. — М.: Голос-Пресс, 2008. — ISBN 978-5-7117-0052-4.
«Дорога к тебе», 1966 г.
«Россия распятая», 2005 г.


== Ծանոթագրություններ ==