Անտուան Ժոզեֆ Վիրց

Անտուան Ժոզեֆ Վիրց (ֆր.՝ Antoine Joseph Wiertz, փետրվարի 22, 1806(1806-02-22)[…], Դինանտ, Դինան, Նամյուր, Վալոնիա, Բելգիա - հունիսի 18, 1865(1865-06-18)[…], Բրյուսել, Բելգիա), բելգիացի գեղանկարիչ և ռոմանտիկական ուղղության քանդակագործ։


== Կենսագրություն ==
Եղել է Անտվերպենի գեղարվեստի ակադեմիայի շրջանավարտը, որտեղ նրա ուսուցիչներից էին` Գերեյնսը և Վան Բրեն։ 1829 թվականի նոյեմբերից մինչև 1832 թվականի մայիսն ապրել է Փարիզում, որտեղ այցելել է Լուվր, սովորել է հին վարպետներից և հիացրել է Միքելանջելոյի և Ռաֆայելի ստեղծագործություններով։
1832 թվականին վերադառնալով հայրենիք, Վիրցը երկրորդ փորձն էր կատարում, Մեծ մրցույթում հաղթելու համար և շահում է Հռոմի գեղարվեստի ակադեմիայի մրցանակը։ 1834 թվականի մայիսին ուղարկվել է Իտալիա պետական հաշվի համար, որտեղ ապրում է մինչև 1837 թվականի փետրվարը։ Հռոմում Անտուանն ընդունվել է Ֆրանսիական ակադեմիա։ Նա հակված էր հոյակապության չափերի վրա, նկարներից մեկը` «Թագուհու կատարելատիպը» (1856 թվական), որը նախագծվել էր 45 մետր բարձրության վրա, բայց այն չի ավարտվել։ Նկարել է կրոնական թեմաներով, ոչ մեծ հաջող կատարված ժանրային գործողության վայրով, ռեալիստական դիմանկարներով աշխատանքներ      («Նկարչի մոր դիմանկարը», 1838 թվական, Գեղեցիկ արվեստների թագավորական թանգարան, Բրյուսել)։ 1844 թվականին մոր մահից հետո  սարսափելի հարված է եղել նկարչի համար։ 1845 թվականին Անտուանը հեռացել է Լիեժից, որտեղ ապրել և աշխատել է երկարատև ժամանակ և բնակվել է Բրյուսելում։
Բանավիճական երկերի և արվեստի մասին տրակտատների հեղինակն է, այդ թվում` «Ռուբենսի գովքը» (1841 թվական) և  «Տրակտատ ֆլամանդական գեղանկարչության հիմնական բնույթի մասին»։ Այդ երկերն երկու անգամ արժանացել են Բրյուսելի ակադեմիայի մրցանակին։ Որպես նկարիչ-պատկերազարդող Քվազիմոդոյի և Էսմերալդայի դիմանկարներն է ստեղծել` Վիկտոր Հյուգոյի «Փարիզի Աստվածամոր տաճարը» վեպի հերոսները։ Կյանքի վերջին տարիներին սկսել է զբաղվել քանդակագործությամբ, որով հետաքրքրվել էր դեռ պատանեկության տարիներին և երեք խումբ էր ստեղծել` «Կրքերի ծնունդը», «Լույսի պայքարը խավարի հետ» և «Լույսի հաղթանակը» («Լույսի հաղթանակը»)։ Մի քանի ինքնապատկերներ է թողել։
Մահացել է իր արհեստանոցում։ Նրա աճյունը մումիացրել էին հին եգիպտական ծիսակատարություններին համապատասխան և հուղարկավորվել է Իքսելսկոյե գերեզմանատան մունիցիպալ դամբարանում։
Վիրցի մահից հետո արհեստանոցը դարձել է պետական սեփականություն և վերածվել է թանգարանի, որը կրում էր նկարչի անունը (ֆր.՝  Musée Antoine Wiertz): Նրա մեջ պահվում է Վիրցի 42 նկարները։

		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
«Вирц, Антуан-Жозеф»։ Բրոքհաուզի և Եֆրոնի հանրագիտական բառարան: 86 հատոր (82 հատոր և 4 լրացուցիչ հատորներ)։ Սանկտ Պետերբուրգ։ 1890–1907 
(ֆր.) Colleye, Hubert. Antoine Wiertz. — Կաղապար:Brux. : La Renaissance du Livre, 1957.
(ֆր.) Moerman, André. Wiertz ou les égarements d’un talent. — Կաղապար:Brux. : Jacques Damasse, 1974.
(ֆր.) Velghe, Brita. Antoine Wiertz. Un romantisme, autrement // Le Romantisme en Belgique. Entre réalités, rêves et souvenirs / Frederik Leen. — Կաղապար:Brux. : Éditions Racines, 2005. — ISBN 2-87386-411-7.


== Արտաքին հղումներ ==
(անգլ.) Howe, Jeffrey (1998)։ «Antoine Wiertz: Belgian Romantic»։ Boston College։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-05-26-ին։ Վերցված է 2011-12-07 
(անգլ.) «Antoine Wiertz [Belgian Painter, 1806–1865]»։ Art cyclopedia։ Վերցված է 2011-12-07 
(անգլ.) «Life of Antoine Wiertz»։ Lib-Art.com։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-05-26-ին։ Վերցված է 2011-12-07