armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Ադրիան Ռաբիո

Ադրիան Ռաբիո (ֆր.՝ Adrien Rabiot, ապրիլի 3, 1995(1995-04-03), Սեն Մորիս), ֆրանսիացի ֆուտբոլիստ, կիսապաշտպան։ Հանդես է գալիս «ՊՍԺ»-ում և Ֆրանսիայի Մ21 հավաքականում։


== Ակումբային կարիերա ==


=== «ՊՍԺ» ===
2010 թվականին Ադրիանը պայմանագիր է կնքել «ՊՍԺ»-ի երիտասարդական թիմի հետ։ Առաջին թիմի կազմում իր դեբյուտը նշել է 2012 թվականի օգոստոսի 26-ին՝ «Բորդոյի» դեմ խաղում։ Եվրոգավաթներում իր նորամուտը ֆուտբոլիստը նշել է 2012 թվականի նոյեմբերի 6-ին՝ Զագրեբի «Դինամոյի» դեմ խաղում՝ մասնակցելով ամբողջ խաղին։ Ամբողջ մրցաշրջանի ընթացքում Ադրիանը մասնակցել է 9 խաղի։


=== «Թուլուզ» ===
2013 թվականի հունվարին Ադրիանը վարձավճարով տեղափոխվել է «Թուլուզ»։ Թիմի կազմում իր նորամուտը նշել է 2013 թվականի փետրվարի 10-ին՝ «Ռենի» դեմ խաղում։ Թիմի կազմում իր առաջին գոլը խփել է 2013 թվականի մարտի 9-ին՝ «Բրեստի» դեմ խաղում։
«Թուլուզի» կազմում Ադրիանը մասնակցել է 13 խաղի և ամռանը վերադարձել «ՊՍԺ»։


=== Վերադարձ «ՊՍԺ» ===
2013/14 մրցաշրջանի 4-րդ տուրում կայացած «Գենգամի» դեմ խաղում Ադրիանն իր առաջին գոլն է խփել փարիզյան ակումբի կազմում։


== Միջազգային կարիերա ==
Ադրիանը Ֆրանսիայի Մ21 հավաքականի կազմում հանդես է գալիս 2013 թվականից։ Հավաքականի կազմում իր նորամուտը նշել է 2013 թվականի օգոստոսի 13-ին՝ Ֆարյբուրգ քաղաքում կայացած Գերմանիայի Մ21 հավաքականի դեմ ընկերական խաղում՝ երկրորդ խաղակեսում փոխարինելով Մարիո Լեմինին։


== Ակումբային վիճակագրություն ==


== Նվաճումներ ==


=== «ՊՍԺ» ===
Ֆրանսիայի չեմպիոն - 2013, 2014, 2015
Ֆրանսիայի լիգայի գավաթակիր - 2014, 2015
Ֆրանսիայի գավաթակիր - 2015


=== Ֆրանսիա Մ19 ===
Եվրոպայի փոխչեմպիոն (Մ19) - 2013


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պրոֆիլը Ֆրանսիայի լիգայի պաշտոնական կայքում Archived 2013-09-17 at the Wayback Machine.
Պրոֆիլը Ֆրանսիայի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի պաշտոնական կայքում Archived 2015-05-18 at the Wayback Machine.
Պրոֆիլը transfermarkt.com կայքում
Պրոֆիլը soccerway.com կայքում
Վերին Տաուրաչեկ

Վերին Տաուրաչեկ  (ռուս.՝ Валейка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Ալթայի երկրամասում, Ալթայի Հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Պեսեչնայ գետի աջ ափով՝ 185 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 10 կմ է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը Բիա գետն է, գետի ենթաավազանը Բիա և Կատուն գետերն են։ Գետի գետային ավազանը (Վերին) Օբ գետն է՝ մինչև Իրտիշի հետ միախառնման կետը։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության
Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 13010200312115100008740
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 115100874
Ավազանի կոդը - 13.01.01.002
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 15
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 1


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Դեբրեցեն (ֆուտբոլային ակումբ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Դեբրեցեն (այլ կիրառումներ)Դեբրեցենի երկաթուղու մարզական ակումբ (հունգ.՝ Debreceni Vasutas Sport Club կամ DVSC), պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլային ակումբ Դեբրեցեն քաղաքից։


== Պատմություն ==
Դեբրեցենի երկաթուղու մարզական ակումբը հիմնադրվել է 1902 թվականին, Դեբրեցեն քաղաքում։


== Ներկա կազմ ==
Մայիսի 28, 2010
Նշում. Դրոշները ցույց են տալիս ազգային հավաքականը ինչպես սահմանված է ՖԻՖԱ-ի իրավասության կանոններում: Խաղացողները կարող են ունենալ 1-ից ավելի ոչ-ՖԻՖԱ-ի քաղաքացիություն:


== Արտաքին հղումներ ==
Դեբրեցեն ԵՄԱ-ի պաշտոնական կայքէջը (հունգարերեն)
Աստերոիդների ցանկ (269301-269400)

Աստերոիդների ցանկ (269201-269300)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (269401-269500)
 Աստերոիդների ցանկ (269201-269300)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (269401-269500)
Արտավազդ Ավագյան (այլ կիրառումներ)

Արտավազդ Ավագյան անուն-ազգանունը կարող է վերաբերել՝

Արտավազդ Արշակի Ավագյան (1907-1966), խորհրդային կենսաբան և ծագումնաբան։
Արտավազդ Գալուստի Ավագյան (1889–1939), արձակագիր, բառարանագիր։


== Ծանոթագրություններ ==
Եգորովո (գյուղ, Վիբորգսկի շրջան)

Եգորովո (ռուս.՝ Егорово), գյուղ Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Վիբորգսկի շրջանի կազմում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Մարդու և քաղաքացու իրավունքների դեկլարացիա

Մարդու և քաղաքացու իրավունքների դեկլարացիա, Ֆրանսիական հեղափոխության ծրագրային փաստաթուղթ, որը հռչակեց նրա հիմնական սկզբունքները՝ ժողովրդական գերիշխանության և մարդու անկապտելի բնական իրավունքները։ Ընդունվել է 1789 թվականի օգոստոսի 26-ին, Սահմանադիր ժողովում։ Դեկլարացիան (պարունակում էր 17 հոդված) ազդարարում էր, որ մարդու բնական և անկապտելի իրավունքներն են ազատությունը, սեփականությունը, անվտանգությունը և դիմադրություն ճնշմանը, օրենքի առաջ բոլոր քաղաքացիների հավասարությունը, անձի խղճի, խոսքի ազատությունը, հարկերի հավասարաչափ բաշխումը բոլոր քաղաքացիների միջև։ Դեկլարացիան ֆեոդալական բացարձակ միապետական կարգերի դեմ պայքարի դրոշ դարձավ ոչ միայն Ֆրանսիայում, այլն ուրիշ երկրներում։ Սակայն խոշոր բուրժուազիան դեկլարացիայի դեմոկրատական սկզբունքների մեջ մտցրեց սեփական դասակարգային սահմանափակ բովանդակությունը, որն արտահայտվեց 1791 թվականի սահմանադրությամբ նախատեսված ընտրական ցենզով, ֆրանսիական գաղութներում ստրկության պահպանմամբ։ Դեկլարացիայի դեմոկրատական սկզբունքները մասնակիորեն իրականացվեցին միապետության տապալումից (1792 թվականի օգոստոսի 10), հանրապետության հռչակումից (1792 թվականի սեպտեմբեր 22) հետո և մասնավորապես յակոբինյան դիկտատուրայի (1793 թվականի հունիսի 2-1794 թվականի հուլիսի 27/28) ժամանակ։ 1793 թվականին ընդունված մարդու և քաղաքացու իրավունքների դեկլարացիան ավելի դեմոկրատական էր (ավելացվել էին հանրագրերի, ժողովների իրավունքի, ժողովրդի իրավունքները խախտող կառավարության դեմ ապստամբելու իրավունքի են հոդվածները)։ Չնայած այդ ամենին երկրում պահպանվում էր բանվորների ու բատրակների սոցիալական իրավազրկությունը։
Սերբիայի ազգային բանկ

Սերբիայի ազգային բանկ (սերբ.՝ Народна банка Србије / Narodna banka Srbije), ազգային բանկ Սերբիայի մայրաքաղաք Բելգրադում։ Հիմնադրվել է 1884 թվականին։ Բանկն իրականացնում է դրամավարկային քաղաքականության, սերբական դինարի և մետաղադրամի միանձնյա թողարկման, գների կայունության պահպանման, Սերբիայում ֆինանսական համակարգի կայունության խթանման գործառույթները։


== Պատմություն ==

Ազգային բանկը հիմնադրվել է 1884 թվականի հուլիսի 2-ին որպես Սերբիայի թագավորության արտոնյալ ազգային բանկ։ Այնուհետև ձևավորվել է որպես Սերբիայի ազգային բանկ և համարվում է առաջատար ժամանակակից բանկային հաստատություն։ Բանկի առաջին կառավարիչն է եղել Ալեքսա Սպասիչը։ Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո բանկը ենթարկվել է մի շարք փոփոխությունների, քանի որ երկիրը ընդլայնվել և դարձել է Հարավսլավիա։ 2003 թվականից բանկը վերադարձել է սերբական արժույթի։


=== Գործառույթ ===
Սերբիայի ազգային բանկի հիմնական գործառույթն է դրամավարկային քաղաքականության, ինչպես նաև դինարի փոխարժեքի քաղաքականության որոշումն ու իրականացումը, օտարերկրյա պահուստային արտարժույթների կառավարումը, թղթադրամների և մետաղադրամների թողարկումը, արդյունավետ վճարման և ֆինանսական համակարգերի պահպանումը։


== Իրավահաջորդներ ==
Սերբիայի թագավորության արտոնյալ ազգային բանկ (հուլիսի 2,1884 - հունվարի 20, 1920)
Սերբիայի, Խորվաթիայի և Սլովենիայի թագավորության ազգային բանկ (հունվարի 20, 1920 - հոկտեմբերի 3, 1929)
Հարավսլավիայի թագավորության ազգային բանկ (հոկտեմբերի 3, 1929 - սեպտեմբեր, 1946)
Հարավսլավիայի ազգային բանկ (սեպտեմբեր, 1946 - հուլիսի 19, 2003)
Սերբիայի ազգային բանկ (հուլիսի 19, 2003)


== Կառավարիչներ ==
Սերբիայի ազգային բանկի կառավարիչների ցանկը բանկի 2003 թվականի վերահաստատումից հետո.

Մլադան Դինկիչ (փետրվարի 4, 2003 - հուլիսի 22, 2003)
Կորի Ուդովիչկի (հուլիսի 23, 2003 - փետրվարի 25, 2004)
Ռադովան Ելաշիչ (փետրվարի 25, 2004 - հուլիսի 28, 2010)
Դեյան Շոշկիչ (հուլիսի 28, 2010 - օգոստոսի 6, 2012)
Յորգովանկա Տաբակովիչ (օգոստոսի 6, 2012)


== Գրականություն ==
Бутаков Д.Д., Золотаренко Е.Д., Рыбалко Г.П. Валюты стран мира: Справочник / Под ред. С. М. Борисова, Г. П. Рыбалко, О. В. Можайскова. - 5-е изд., перераб. и доп. - М.: Финансы и статистика, 1987. - 383 с.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Սերբիայի ազգային բանկ
Վաառկալի (գյուղ, Վասցելիինա շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՎաառկալիՎաառկալի (էստ․՝ Vaarkali), գյուղ Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Վասցելիինա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 7 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Սուրբ Երրորդության եկեղեցի (Ժոլկվա)

Սուրբ երրորդություն եկեղեցի (ուկրաիներեն՝ Церква Святої Трійці), Լվովի շրջանի Ժոլկվա քաղաքում գտնվող փայտաշեն եկեղեցի է, որը կառուցվել է 1720 թվականին։ Այն հանդիսանում է գալիցկյան դպրոցի մշակույթի մոնումենտալ ճարտարապետության հուշարձան։ 2013 թվականին հունիսի 21-ին ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգության կոմիտետի 37-րդ նստաշրջանի ժամանակ, որն անցկացվում էր Կամբոջայում, Սուրբ երրորդություն եկեղեցին, Կարպատյան շրջանի մյուս փայտաշեն եկեղեցիների հետ միասին, ներառվեց ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային ժառանգության ցուցակի մեջ։


== Նկարագիր ==
Եկեղեցու առաջին շինությունը կառուցվել է 1601 թվականին։ 1719 թ. հունիսի 17-ին քաղաքում բռնկվում է հրդեհ, որի ժամանակ էլ այրվում է Սուրբ Երրորդության տաճարը։ Նոր եկեղեցին, որն առ այսօր պահպանված է, կառուցվել է 1720 թ., արքայազն Վլադիսլավ Սոբեսկոյի եկեղեցական ծառայողների միջոցներով՝ արքայազն Վլադիսլավ Սոբեսկոյի այրման տեղում։ Եկեղեցին իրենից ներկայացնում է փայտաշեն եռաժանի կառույց, որն հետագայում լրացվել է աղյուսե խորանով։ Պատուհանների և շքամուտքերի երիզումը սպիտակ քարերով, կատարվել է քանդված և եկեղեցի տեղափոխված աշտարակից։ Տաճարում է գտնվում հնգաշար պատկերակալը, որը պարունակում մոտ 50 սրբապատկերներ, որոնք ստեղծվել են Ժովկիվյան գեղանկարչության և քանդակի դպրոցի վարպետ Իվան Ռուկտովիչի կողմից XVIII դարի դարասկզբին։ Սրբանկարչության մեջ մարմնավորված է նորարական լուծումներ՝ սրբերի կերպարանքներն օծտված են ուկրաինական տիպային առանձնահատկություններով։ Պատկերակալը պատրաստված է լորենուց, որի դեկորը քանդակազարդ է. դրա հեղինակը Իգնատիոս Ստոբենսկին է։ 1978-1979 թթ. եկեղեցին և պատկերակալը վերականգնվել են։ Եկեղեցու շենքը տրամադրվել է թանգարանին, իսկ արդեն անկախության տարիներին սկզբում ուղղափառ, այնուհետև՝ 1993 թվականին հույն կաթողիկե (կաթոլիկ) համայնքին։


== Ծանոթագրություններ ==
Վաժուգա

Վաժուգա  (ռուս.՝ Важуга), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է ՈՒֆտյուգ գետի ձախ ափին 174 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 58 կմ է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության։

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 03020300112103000025711
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 103002571
Ավազանի կոդը -  03.02.03.001
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 03
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 0


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Երևանի թեթև արդյունաբերության պետական քոլեջ


=== Պատմություն ===
Երևանի թեթև արդյունաբերության պետական քոլեջը (նախկինում՝ տեխնիկում) ստեղծվել է 1929 թ. Լենինականում` տեղի տեքստիլ ֆաբրիկայի համար կադրեր պատրաստելու նպատակով (Լենինականի տեքստիլ տեխնիկում)։ Առաջին շրջանավարտները` թվով 12 հոգի, տվել է 1932 թվականին։
Նախորդ դարի քառասունական թվականներին Երևանում մեկը մյուսի հետևից կառուցվում են նոր ձեռնարկություններ՝ նուրբ բրդյա գործվածքների, մահուդի կոմբինատները, կարի, կոշիկի, տրիկոտաժի արտադրության գծով ֆաբրիկաներ։ Լենինականի տեքստիլ տեխնիկումը տեղափոխվում է Երևան՝ տեղավորվելով նուրբ բրդյա գործվածքների կոմբինատի տարածքում այդ նպատակի համար կառուցված շենքում։
Տեխնիկումը վերանվանվում է սկզբում՝ կարի և կոշիկի արտադրության, այնուհետև Երևանի թեթև արդյունաբերության տեխնիկումի։
1951 թ. տեխնիկումը տեղափոխվում է Գլինկայի 2 հասցեում գտնվող ներկայիս ուսումնական շենք։ Աստիճանաբար բացվում են նոր մասնագիտություններ։ Տեխնիկումն այն եզակի ուսումնական հաստատություններից էր, որը կարողացավ պահպանել ոչ միայն իր գոյությունը, այլև պրոֆիլը։ Իր գոյության ընթացքում տեխնիկումը տվել է մոտ 17 հազար շրջանավարտ։ Նրանցից շատերը հետագայում զբաղեցրել են բարձր պաշտոններ. Ռաֆիկ Շահբազյանը՝ ՀՍՍՀ մթերումների մինիստր, Գագիկ Պողոսյանը՝ ՀՀ եկամուտների նախարար, թեթև արդյունաբերության ֆաբրիկաների և միավորումների տնօրեններ, գլխավոր տնօրեններ։
Ներկայումս քոլեջում գործում են տնօրինական, կոլեգիալ կառավարման, մեթոդամանկավարժական և ուսանողական խորհուրդներ։
Դաստիարակության գծով տնօրենի տեղակալը կոորդինացնում և կազմակերպում է դաստիարակչական բնույթի միջոցառումները և արտալսարանային աշխատանքները։
Հանրապետության համանման քոլեջների համար Երևանի թեթև արդյունաբերության պետական քոլեջը հանդիսանում է ուսումնամեթոդական կենտրոն «Հագուստի մոդելավորում և նախագծում» և «Հագուստի պատրաստման տեխնոլոգիա» մասնագիտությունների ուսուցման գծով։
Քոլեջը 84 տարիների ընթացքում կադրեր է պատրաստել 22 մասնագիտությունների գծով՝ պրակտիկորեն բավարարելով Հայաստանի Հանրապետության արդյունաբերական ձեռնարկությունների պահանջարկը։
Ամեն տարի կազմակերպվում են ուսանողների անհատական աշխատանքների ստուգատես-մրցույթներ, որտեղ ցուցադրվում են հագուստի 120-150 նոր նմուշներ։


=== Ընդունելություն ===
Ընդունելությունը իրականացվում է ինչպես հիմնական կրթությամբ (9-ամյա), այնպես էլ՝ լրիվ (12-ամյա)։
Քոլեջում ուսուցումը տարվում է հետևյալ մասնագիտություններով՝

Հագուստի մոդելավորում և նախագծում
Հաշվողական տեխնիկայի և ավտոմատացված համակարգերի ծրագրային ապահովում
Էկոնոմիկա, հաշվապահական հաշվառում և աուդիտ (ըստ ճյուղերի)
Հագուստի պատրաստման տեխնոլոգիա
Սպասարկման կազմակերպում
Թարգմանություն և գործավարություն
Կոշիկի արտադրության տեխնոլոգիա կոշկակարի որակավորում
Դիզայն (ըստ ճյուղերի)


=== Արտաքին հղումներ ===
http://www.bravo.am/news/yeritasard-modelyerner/
Եվա Դիքսոն

Եվա Դիքսոն (անգլ.՝ Eva Dickson մարտի 8, 1905(1905-03-08), Steninge Palace, Սիգտունա, Ստոկհոլմի լեն, Շվեդիա - մարտի 24, 1938(1938-03-24), Բաղդադ, Իրաքի թագավորություն),  շվեդացի ճանապարհորդուհի, օդաչու, ավտոմրցարշավորդ և գրող։ Առաջին կինը,  որը մեքենայով հատել է Սահարա անապատը։


== Կենսագրություն ==
Եվա Դիքսոնը եղել է Ալբերտ Լինդստրոմի, որը զբաղվում էր ձիաբուծությամբ, և Մարիա Լինդստրոմի աղջիկը։
20 տարեկանում Եվան ամուսնանացել է ավտոմրցաշավորդ Օլոֆ Դիքսոնի հետ, բայց 7 տարի անց ամուսնալուծվել։ Ամուսնալուծության պատճառն այն էր, որ Օլոֆը դեմ էր նրա ճանապարհորդություններին։
Եվայի ճանապարհորդությունները գրավեցին հանրության ուշադրությունը։ Նա իր փորձի մասին մի քանի գիրք և ճանապարհորդական ուղեցույցներ հրատարակեց։ Ճանապարհորդությունների համար Եվան գումար էր վաստակում՝ գրազ գալով բարձրաշխարհիկ  հարուստ մարդկանց հետ։
1932 թվականին նա գրազ է եկել և  մեքենայով անցել է Նայրոբիից մինչև Ստոկհոլմ՝ դառնալով առաջին կինը, որը մեքենայով կարողացել է հաղթահարել ամբողջ Սահարա անապատը։

1932 թվականին Եվան ծանոթացել է բարոն Բլիքսենի հետ, որը եղել էր գրող Կարեն Բլիքսենի նախկին ամուսինը։ Նրանց սիրային կապը սկսվել է Քենիայից։ Այնտեղ էլ՝ Քենիայում, 1932 թվականին Եվան մասնակցել է  տարբեր գիտարշավների։ Իսկ հաջորդ տարի նրանք Բլիքսենի հետ ուղևորվել են  Եթովպիա, որտեղ Դիքսոնը՝ որպես շվեդական թերթի (The Weekly Journal) ռազմական թղթակից, գրել է եթովպական ճգնաժամի մասին։ Եթովպիայից նրանք վերադարձել են  Քենիա՝ ջորիների վրա նստած անցնելով 2000 կիլոմետր։
1936 թվականին նրանք ամուսնացել են։ Եվան և Բլիքսենը իրենց մեղրամիսն անց կացրին զբոսանավում՝ լողալով Կուբայի մոտակայքում և Բահամյան կղզիներում՝ Էռնեստ Հեմինգուեյի և Մարթա Ջելհորնի ընկերակցությամբ։
1937 թվականի հունիսի 3-ին Դիքսոնը ուղևորվել է ճանապարհորդության Ստոկհոլմից դեպի Պեկին՝ նպատակադրվելով իրականցանել իր վաղեմի երազանքը և դառնալ առաջին մարդը, որը միայնակ կարողացել է մեքենայով հաղթահարել մետաքսի ճանապարհը։ Նա միայնակ շրջանցել է Գերմանիան, Լեհաստանը, Ռումինիան, Թուրքիան, Սիրիան և Իրանը։ Երբ Եվան հասավ Աֆղանստան, նրան խորհուրդ տվեցին անցնել Հնդկաստանով, որովհետև նրա նախընտրած ճանապարհը  կնոջ համար համարվում էր շատ վտանգավոր։ Հասնելով մինչև Կալկաթա (քաղաք Հնդկաստանում, Գանգեսի դելտայում)՝ Եվան անսպասելի հիվանդացավ։ Հիվանդանոցում նրան բուժում էին մկնդեղով, որից նրա վիճակը ավելի վատացավ։ Կալկաթայում նրա դրամական միջոցները սպառվում էին։ Իսկ երբ Դիքսոնը  լսեց Ճապոնա-չինական պատերազմի մասին լուրը, հասկացավ, որ իրեն չի հաջողվի հասնել նպատակակետին։ Անտեսելով հիվանդությունը՝ նա վճռեց նորից վերադառնալ Եվրոպա։ Նրան հաջողվեց հասնել մինչև Բաղդադ (այդ ժամանակ նրա ճանապարհորդության տևողությունը արդեն 9 ամիս էր), որի ճանապարհներին նա կորցրեց ղեկի վերահսկողությունը և վթարի ենթարկվեց։ Հենց այդ վայրում էլ Եվա Դիքսոնը մահացավ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Populär Historia, 23 januari, 2009: Äventyraren Eva DicksonArchived 20 February 2014 at the Wayback Machine. (in Swedish)
Äventyraren Eva Dickson | Populär Historia".
Lena Wisaeus & Ann Bjerke: Eva Dickson — ett bedårande barn av sin tid (2000)
Gunnela Edelstam, 20 januari 2012: Eva Dickson, en äventyrare
(5775) Ինույամա

(5775) Ինույամա (անգլ.՝ Inuyama), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1989 թվականի սեպտեմբերի 29-ին Յոշիկանե Միզունոյի և Թոշիմասա Ֆուրութայի կողմից Կանիում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,570391 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0879 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,0529 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1505,21 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,239169 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 11,24° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(5775) Ինույամա աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Վանական Վարդապետ

Վանական Վարդապետ, Վանական Վարդապետ Տավուշեցի (1181 - 1251), հայ աստվածաբան, մեկնիչ, մատենագիր, մանկավարժ, պատմագիր և տոմարագետ։


== Կենսագրություն ==
Ուսանել է Նոր Գետիկի դպրոցում, 1201 թվականին ձեռնադրվել է քահանա, դարձել Մխիթար Գոշի աշակերտն ու օգնականը։ Մասնակցել է Լոռեի (1204 թ.) և Անիի (1207 թ.) եկեղեցական ժողովներին։ 1207–1208 թթ. ստացել է վարդապետի աստիճան, այնուհետև վերադարձել Տավուշ, ուր Վահրամյան իշխանների դրամական հովանավորությամբ հիմնադրել է Խորանաշատի վանքը։ 1235–1236 թթ. մոնղոլական արշավանքի ժամանակ գերեվարվում է, իսկ մի քանի ամիս անց 80 դահեկան փրկագնով ազատ արձակվում՝ շարունակելով իր ուսումնա-մանկավարժական գործունեությունը Խորանաշատի վանքը վերականգնելուց հետո։ 1240 թվականին Ներքին Խաչենի իշխան Հասան Ջալալ Դոլայի հրավերով մասնակցել է Գանձասարի վանքի օծմանը։
Վանական Վարդապետը գործուն մասնակցություն է ունեցել իր ժամանակի դավանաբանական կնճռոտ հարցերի քննմանը։ Այսպես, 1250 թվականին բանադրել է Դավիթ Ծարեցու 13-րդ դարի 40–50-ական թթ. գլխավորած աղանդավորական շարժման մասնակիցներին։
Իր կտակի համաձայն թաղվել է Խորանաշատի մերձակայքում գտնվող աղքատների գերեզմանոցում։


== Գործունեություն ու գրական ժառանգություն ==
Վանական Վարդապետի աշակերտներից են Վարդան Արևելցին, Կիրակոս Գանձակեցին, Գրիգոր Ակներցին, Սոսթենեսը և այլ գործիչներ։ Հեղինակ է հարուստ ու բազմաբովանդակ գրական ժառանգության, այդ թվում՝ «Պատմության» (Հայաստանի պատմության շարադրությունը սկզբից մինչև հեղինակի ապրած օրերը), որը մեզ չի հասել։
Վանական Վարդապետի աստվածաբանական երկերից արժանահիշատակ են Հոբի գրքի մեկնությունը («Մեկնութիւն Յոբայ»), «Բացատրութիւն աղօթից Ամբակումայ մարգարէի» («Ճռաքաղ», 1858 թ.), «Համեմատութիւն Հին Կտակարանայ ի Նորս», «Տեսութիւն շարականին Ուրախացիր պսակ կուսից», «Մեկնութիւն սաղմոսին Այսծով Մեծ», «Խրատ դաւանութեան» (գրվել է Ս. Հոգու բխման հարցի վերաբերյալ հռոմեա-բյուզանդական դավանաբանական վեճի առթիվ), «Պատճառք վասն առաջաւորաց պահոց», «Յաղագս տարեմտին» ճառը և այլն։
Գրել է աստղաբաշխությանը և տոմարագիտությանը վերաբերող երկեր՝ օգտվելով Անանիա Շիրակացու աշխատություններից, որոնք հավելել է իր դիտարկումներով։
Վանական Վարդապետի գրչին է պատկանում նաև «Հարցմունք և պատասխանիք» ծավալուն երկը, որն ըստ էության ուսումնական ձեռնարկ է, պարունակում է բոլոր այն գիտելիքները, որոնք պարտավոր էին սերտել ուսման սկզբում նրա վարդապետարանի աշակերտները։ «Հարցմունք և պատասխանիք»-ն ամփոփում է 13-րդ դարի հայ իրականության պատկերացումներն ու իմացությունը պատմության, ազգագրության, հավատալիքների, իմաստասիրության, մատենագրության, մատենագիտության, կենսաբանության, բուսաբանության, բժշկագիտության, աստղաբաշխության, երաժշտագիտության, բառագիտության, քերականագիտության, դավանաբանության, աստվածաբանության և այլնի վերաբերյալ։


== Տես նաև ==
Հովհաննես Վանական


= Աղբյուրներ =
Սոնինո (գյուղ, Ալեքսանդրիայի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Սոնինո (այլ կիրառումներ)Սոնինո (ուկրաիներեն՝ Сонине), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Ալեքսանդրիայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Սոնինո գյուղում բնակվում էր 136 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Սոցիալական էկոլոգիա

Գոյություն ունեն սոցիալական էկոլոգիայի մի քանի սահմանումներ։
 Սոցիալական էկոլոգիան գիտական դիսցիպլինա է, որը դիտարկում է փոխհարաբերությունները «հասարակություն-բնություն» համակարգում, ուսումնասիրելով մարդկային հասարակության և բնական միջավայրի փոխազդեցությունն ու փոխկապակցվածությունը։
Բայց նման սահմանումը չի արտացոլում այս գիտության բուն էությունը։ Սոցիալական էկոլոգիան ներկայումս ձևակերպվում է որպես մասնավոր անկախ գիտություն՝ ուսումնասիրության որոշակի առարկայով, մասնավորապես.

Սոցիալական խավերի ու խմբերի հետաքրքրությունների շարքն ու յուրահատկությունները, ովքեր օգտագործում են բնական ռեսուրսները։
Տարբեր սոցիալական խավերի ու խմբերի էկոլոգիական խնդիրների ընկալումը և բնօգտագործման կարգավորմանը ուղղված միջոցները։
Բնապահպանական միջոցառումների առանձնահատկություններն և սոցիալական խավերի ու խմբերի շահերի հաշվառում և օգտագործում։Այսպիսով սոցիալական էկոլոգիան գիտություն է՝ վերաբերող սոցիալական խմբերի շահերին, բնօգտագործման ոլորտում։


== Սոցիալական էկոլոգիայի տեսակները ==
Սոցիալական էկոլոգիան լինում է՝

Տնտեսական
Ժողովրդագրական
Ուրբանիստական
Ֆուտուրոլոգիական
Իրավական


== Հիմնական խնդիրներն ու նպատակները ==
Սոցիալական էկոլոգիայի հիմնական խնդիրն է ուսումնասիրել մարդու շրջակա միջավայրի վրա ազդեցության մեխանիզմների և այն վերափոխումները, որոնք մարդկային գործունեության արդյունք են։
Սոցիալական էկոլոգիայի խնդիրները բաժանվում է երեք հիմնական խմբի՝

Գլոբալ մասշտաբի - բնակչության և ռեսուրսների գլոբալ կանխատեսումը ինտենսիվ արդյունաբերական զարգացման պայմաններում (գլոբալ էկոլոգիա) և քաղաքակրթության զարգացման հետագա ուղիների սահմանում։
Ռեգիոնալ մասշտաբի - առանձին էկոհամակարգերի ուսումնասիրում ռեգիոնների և շրջանների մակարդակով(ռեգիոնալ էկոլոգիա)։
Միկրոմասշտաբի – հիմնական հատկանիշներն ուբաղադրատարրերը ուսումնասիրում կյանքի քաղաքային պայմաններում (քաղաքի էկոլոգիա կամ քաղաքի սոցիոլոգիա)։


== Հղումներ ==
glossary.ru
na5.ru Archived 2011-11-02 at the Wayback Machine.
Сайт лотоса
Աիտովո (այլ կիրառումներ)

Աիտովո, կարող է վերաբերել՝

Աիտովո - գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բիժբուլյակսկի շրջանի կազմում։
Աիտովո - գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բուրաևսկի շրջանի կազմում։
Աիտովո - գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Միյակինսկի շրջանի կազմում։
Ճգնավորի վանք (Ծաթեր)

Ճգնավորի վանք (Ծաթեր), Հայ առաքելական եկեղեցի, որը կառուցվել է 11-12-րդ դարերում։ Գտնվում է Լոռու մարզի Ծաթեր գյուղում, գյուղից 1-կմ հյուսիս, ձորալանջի ուղղաձիգ քարափի տակ։ Ճանապարհը դեպի վանք նեղ արահետով է։


== Ճարտարապետություն ==
Ուղղանկյուն հատակագծով, կիսաշրջանաձև խորանով, թաղակածածկ ոչ մեծ սրահ ունեցող կառույց է։ 
Մուտքը արևմուտքից է։ Վանքը լուսավորվում է արևելքից՝ արևմուտքի  պատին առկա մեկական նեղ պատուհաններից։ 
Կառուցված է անմշակ քարերով։ 
Պատերին ագուցված են խաչքարեր, մուտքի բարավորի քարը հարդարված է խաչաքանդակներով։


== Ծանոթագրություններ ==
Վլադիմիր Ուրին

Վլադիմիր Ուրին (ռուս.՝ Владимир Георгиевич Урин, մարտի 19, 1947(1947-03-19), Կիրով, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), խորհրդային և ռուս թատերագետ, ռեժիսոր, ուսուցիչ և պրոֆեսոր։ 2013 թվականի հուլիսի 9-ից զբաղեցնում է Մեծ թատրոնի տնօրենի պաշտոնը։ Ռուսաստանի Դաշնության վաստակավոր արտիստ (1999):


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1947 թվականի մարտի 19-ին Կիրովում։
Ավարտել է Ռուսաստանի թատերական արվեստի համալսարանը։ Թատերական գործունեությունը սկսել է 1973 թվականին, ղեկավարելով Կիրովի պատանի հանդիսատեսի թատրոնը։
1987 թվականից Ռուսաստանի թատերական գործիչների միության ղեկավարության քարտուղար, միևնույն ժամանակ նա կատարել է ՌԴ ԹԳՄ նախագահի տեղակալի և առաջին փոխնախագահի պարտականությունները։
1995 թվականից զբաղեցրել է Մոսկվայի Ստանիսլավսկու և Նեմիրովիչ-Դանչենկոյի անվան երաժշտական ակադեմիական թատրոնի գլխավոր տնօրենի պաշտոնը։
1997 թվականից Երաժշտական թատրոնի կողմից անցկացվող միջազգային ժամանակակից պարային փառատոնների գլխավոր տնօրեն, համագործակցում է եվրոպական, կանադական և ամերիկյան երկրների դեսպանությունների մշակութային կենտրոնների հետ։
Մոսկվայի արվեստի թատրոնի դպրոցի Կատարողական արվեստի բաժնի ղեկավար և տնտեսագիտության ամբիոնի վարիչ, պրոֆեսոր։ Հանդիսանում է Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի ներքո պետական պարգևների հանձնաժողովի անդամ։
2013 թվականի հուլիսի 9-ին նշանակվել է Մեծ թատրոնի տնօրեն։


== Սոցիալական դիրք ==
2014 թվականի մարտի 11-ին Ռուսաստանի Դաշնության մշակույթի գործիչների կողմից Ռուսաստանի Դաշնության նախագահ Վլադիմիր Պուտինի քաղաքականության և Ղրիմի քաղաքականությանն աջակցող դիմումը ստորագրվեց։
Նա 2016 թվականին Պետդումայի ընտրություններում «Միասնական Ռուսաստան» կուսակցության վստահված անձն էր։
2018 թվականի նոյեմբերի 20-ին Վլադիմիր Գեորգիևիչը, Ռուսաստանի նախագահի հրամանագրով ընդգրկվել է մշակույթի և արվեստի խորհրդի նոր կազմում։


== Մրցանակներ ==

Պարգևատրվել է մի շարք մրցանակներով, այդ թվում`

Պատվո շքանշան (2017 թվականի մարտի 20), ազգային մշակույթի զարգացման գործում ունեցած մեծ ներդրման, հասարակության մեջ բարոյականության և հանդուրժողականության մակարդակի բարձրացմանն ուղղված ակտիվ հասարակական գործունեություն ծավալելու, բազմաթիվ տարիների արդյունավետ գործունեության համար։
Ռուսաստանի Դաշնության վաստակավոր արտիստ (1999):
Պատվավոր Լեգեոնի շքանշան (Ֆրանսիա, 2015 թվական)։
Կիրովի տարածաշրջանի պատվավոր քաղաքացի (2014 թվականի նոյեմբերի 27)։
Մրցանակ «Պարող հոգի» «Բալետ» ամսագրի կողմից։
Դյագիլևի մրցանակ «Ռուսաստանում ժամանակակից պարերի զարգացման գործում ներդրման համար»։
Ստանիսլավսկու անվան միջազգային մրցանակ «Ռուսական թատերական գործերի զարգացման գործում ներդրման համար»։
Մրցանակ «Թատրոնի աստղեր», «Սիրելի թատրոն» անվանակարգում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Биография на официальном сайте Большого театра Archived 2014-02-02 at the Wayback Machine.
Իմ կյանքը (վիպակ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Իմ կյանքը (այլ կիրառումներ)«Իմ կյանքը», Անտոն Պավլովիչ Չեխովի վիպակը` գրված  1896 թվականին։ Առաջին անգամ հրապարակվել է 1896 թվականի հոկտեմբեր-դեկտեմբեր ամիսներին՝ № 10-12, Նիվա ամսագրի ամենամսյա գրական հավելվածում։


== Հրապարակումներ ==
Վիպակն առաջին անգամ տպագրվել է 1896 թվականի  հոկտեմբեր-դեկտեմբեր ամիսներին՝ թիվ 10-12-ի, Նիվա ամսագրի ամենամսյա գրական հավելվածում։ Մի քանի համարներում վիպակի տպագրությունը պայմանավորված էր հետևյալ նկատառումներից ելնելով՝ կապված Նիկոլայ II-ի թագադրումից հետո աշխատողների գործադուլների աճի հետ և նոր գրաքննության նշանակումից հետո հրատարակիչներն ավելի մեծ խիզախություն էին ակնկալում։ Հետևաբար, վիպակի տեքստը ամսագրում այնպես էին բաժանել, որ առաջին գրքում ներառվեն առաջին հինգ գլուխները, որոնք ավելի քիչ գրաքննություն էին պարունակում։ Դա պետք է լռեցներ գրաքննության զգոնությունը։
Հեղինակի կողմից վերամշակված վիպակն ընդգրկվել է Սուվորինի հրատարակած պատմվածքների «Տղամարդիկ» հավաքածուում։ «Իմ կյանքը» վիպակը հավաքածուի 7 հրատարակություններում (1897-1899) հրատարակվել է առանց փոփոխությունների։ Չեխովի որոշ ուղղումներով վիպակը ներառվել է 1899-1901 թվականներին Ադոլֆ Մարքսի հրատարակած ժողովածուի 9-րդ հատորում։
Վիպակում արտացոլված է կյանքի տպավորությունների շղթան՝ սկսած գրողի մանկությունից։ Պ. Սուրոժսկին (Պ. Ն. Շատիլով) գրել է. 


== Ֆոն ==
Չեխովը վիպակի վրա սկսել է աշխատել 1896 թվականի փետրվարին, և այն ավարտել է նույն թվականի հուլիսի վերջին։ Վերնագրի հետ կապված որոշ անհամաձայնություններ են եղել։ Չեխովին դուր չէր գալիս «Իմ կյանքը» անվանումը. նա ցանկանում էր անվանել «90-ականներին»։ «Նիվա» ամսագրի խմբագիր Ալեքսեյ Տիխոնով-Լուգովոն որոշել է, որ առաջարկվող անունը ինչ ոչ մի հուշամատյան է և առաջարկել է ներկայիս անունը։ Հեղինակը չի առարկել։


== Գրականություն ==
Литературный музей А. П. Чехова. Сборник статей и материалов, вып. 4, Ростов н/Д., 1967, стр. 91.
Чехов А. П. Моя жизнь: (Рассказ провинциала) // Чехов А. П. Полное собрание сочинений и писем: В 30 т. Сочинения: В 18 т. / АН СССР. Ин-т мировой лит. им. А. М. Горького. - М.: Наука, 1974-1982.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Повесть Иван Матвеич Archived 2017-06-04 at the Wayback Machine.
Моя жизнь. բնօրինակ ռուսերեն տեքստ
Моя жизнь, в переводе Констанс Гарнетт
Լյուդմիլա Նարուսովա

Լյուդմիլա Նարուսովա (ռուս.՝ Людмила Борисовна Нарусова, մայիսի 2, 1951(1951-05-02), Բրյանսկ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), ռուս սենատոր և քաղաքական գործիչ։
2002 թվականի հոկտեմբերի 8-ից Տիվայից Ռուսաստանի Դաշնության Դաշնային Ժողովի Դաշնության Խորհուրդ։ 1996 թվականից մինչև 1999 թվականը եղել է Ռուսաստանի Դաշնության պետական դումայի պատգամավոր։ Ռուսաստանի հրեական վեհաժողով հասարակական խորհրդի անդամ։ Սանկտ Պետերբուրգի քաղաքապետ Անատոլի Սոբչակի այրին և Քսենյա Սոբչակի մայրը։


== Կենսագրություն ==
Լյուդմիլա Նարուսովան ծնվել է 1951 թվականի մայիսի 2-ին Բրյանսկում։ Հայրը՝ Բորիս Նարուսովը (1923-2008), հրեա, ունեցել է կրտսեր լեյտենանտի կոչում, աշխատել է կոմսոմոլի ռազմական մասում, Մշակույթի տան տնօրեն, հետագայում ավարտել է պատմաբան և դեֆեկտոլոգիական ֆակուլտետները և Բրյանսկում դարձել խուլերի համար դպրոցի տնօրեն։
Մայրը՝ Վալենտինա Նարուսովան (ի ծնե՝ Խլեբոսոլովա), աշխատել է Բրյանսկի «Հոկտեմբեր» կինոթատրոնում որպես ադմինիստրատոր, իսկ հետո՝ տնօրեն։ Լյուդմիլան ունի Լարիսա անունով ավագ քույր։
1974 թվականին ավարտել է Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետը։ 1974 թվականից համարվում է ԽՍՀՄ գիտությունների ակադեմիայի ԽՍՀՄ պատմության ինստիտուտի Լենինգրադյան բաժանմունքի ասպիրանտ։ Պատմության գիտությունների թեկնածու (1980)։
1978 թվականին դասավանդել է Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանում, եղել է Ա. Ա. Ժդանովի անվան Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանի հրատարակչության և տպարանի խմբագրության հասարակա-քաղաքական խմբագիր։ Աշխատել է գրադարանում։
1980 թվականից Անատոլի Սոբչակի կինը։ 1981 թվականից, պատմության ամբիոնի օգնական, ավագ դասավանդող, դոցենտ։


== Մրցանակներ ==
Մեդալ «Մոսկվայի 850-ամյակի հիշատակին» (1997)
Մեդալ «Սանկտ Պետերբուրգի 350-ամյակին» (2003)
Մեդալ «Վրաստանին հավատարմության համար» (Վրաստան, 2001)
Պատվավոր նշան «Մշակույթում ձեռքբերման համար» (Ռուսատսանի Դաշնության մշակույթի նախարարություն, 2004)
Պատվավոր կոչում «Տիվայի Հանրապետության վաստակավոր աշխատող» (2004)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Официальный сайт Нарусовой Людмилы Борисовны
Нарусова Людмила Борисовна. НПП Гарант-Сервиис
Нарусова Людмила Борисовна. RIN.ru
Нарусова Людмила Борисовна. Агентство Федеральных Расследований (www.FLB.ru)
Нарусова Людмила Борисовна. Сайт Совета Федерации
Людмила Борисовна Нарусова. Сайт Sobchak.org
Интервью радиостанции «Эхо Москвы»
Կիզեմա (այլ կիրառումներ)

Կիզեմա, կարող է վերաբերել՝

Կիզեմա - գետ Ռուսաստանում
Կիզեմա - գյուղ Ռուսաստանի Արխանգելսկի մարզի Ուստյանսկի շրջանի կազմում
Պերշոտրավնևոե (ավան, Խարկովի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՊերշոտրավնևոեՊերշոտրավնևոե (ուկրաիներեն՝ Першотравневе), ավան Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Խարկովի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1963 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Պերշոտրավնևոե ավանում բնակվում էր 318 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,49 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 648,98 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)
(6333) Հելենյասք

(6333) Հելենյասք (անգլ.՝ Helenejacq), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1992 թվականի հունիսի 3-ին Գրեգորի Լեոնարդի կողմից Պալոմարում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,174911 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,061 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,2888 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1171,55 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,307285 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,05° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(6333) Հելենյասք աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Բանեհ

Բանեհ (պարսկերեն՝ بانه), Քուրդիստան նահանգի Բանեհ երկրամասի մայրաքաղաքը, որը գտնվում է Իրանի արևմտյան սահմանին։ Բանեհը արևելքից սահմանակցում է Սաքեզին, արևմուտքից Սարդաշտին, հարավից Մարիվանին և մոտավորապես 30 կմ է հեռու Իրաքի Քուրդիստանից։ Ըստ 2006 թվականի մարդահամարի քաղաքը ունի 115,325 բնակչություն։ Քուրդիսատնի շրջանում Բանեհը չորրորդ քաղաքն է և հետ է մնում միայն Սանադաջից, Մարիվանից և Սաքքեզից։ Նա նաև ըստ բնակչությամբ 109-րդ քաղաքն է Իրանում։ 
Այն գտնվում է Զագրոսի լեռների սրտում, շրջակայքը հայտնի է կաղնու եզակի անտառներով։


== Ծանոթագրություններ ==
Ստարայա Գուտա (գյուղ, Բարանովի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ստարայա ԳուտաՍտարայա Գուտա (ուկրաիներեն՝ Стара Гута), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Բարանովի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1774 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Ստարայա Գուտա գյուղում բնակվում էր 632 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 11,37 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 55,58 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Արուսյակ Փափազյան

Արուսյակ Փափազյան, ծննդյան անունը՝ Մարիամ Պեզիրճյան (մարտի 18, 1841(1841-03-18), Կոստանդնուպոլիս, Օսմանյան կայսրություն - ապրիլի 27, 1907(1907-04-27), Կոստանդնուպոլիս, Օսմանյան կայսրություն), հայ դերասան։ Հայ առաջին պրոֆեսիոնալ դերասանուհին։
Եղել է նկարիչ Սոփոն Պեզիճյանի կինը։


== Կենսագրություն ==
Արուսյակ Փափազյանը ծնվել է 1841 թվականին, Կոստանդնուպոլսի Գում-Գափու թաղամասում։ Իսկական անունը եղել է Մարիամ։ Սովորել է Խասգյուղի Ներսիսյան վարժարանում, Պեպեքի ֆրանսիական իգական դպրոցում՝ կաթոլիկ միանձնուհիների հսկողության տակ, իր քրոջ՝ ապագա դերասանուհի Աղավնու հետ։ Որպես ուսուցչուհի աշխատել է Ենի-Գափուի Հայկանուշյան դպրոցում։ 1858 թվականին, հաղթահարելով ընտանեկան արգելքը՝ մտնում է Հեքիմյանի խումբը, ընդունելով «Արուսյակ» բեմական անունը։ Եղել է հայ առաջին պրոֆեսիոնալ դերասանուհին։ 1861 թվականի դեկտեմբերի 14-ին Կ. Պոլսում հիմնված հայ առաջին պրոֆեսիոնալ թատրոնի առաջին ներկայացմանը խաղացել է առաջին կարևոր դերը՝ Թերեզա (Ռոթայի «Երկու հիսնապետ») մելոդրամայում Պետրոս Մաղաքյանի բեմադրությամբ։ 1857-1859 թվականներին խաղացել է Սրապիոն Հեքիմյանի թատերախմբում։ 1861-1863 թվականներին եղել է «Արևելյան թատրոն»-ի առաջատար դերասանուհի։ 1863 թվականից խաղացել է «Վասպուրական թատրոն»-ում։ 1867-1869 թվականներին Արուսյակը համագործակցել է Ստեփան Էքշյանի հետ ընտրել է դասական և ռոմանտիկական խաղացանկ։ 1869 թվականին նրան տեսնում ենք Մաղաքյանի խմբում, որտեղ նա խաղում է դեպքից-դեպք երիտասարդ դերասան Պետրոս Ադամյանի հետ։ Դերասանուհու գործունեությունը նպաստել է հայ երիտասարդության ազգային ինքնագիտակցության զարթոնքին։
Վերջին ներկայացումը խաղացել է 1883 թվականին։ Դերասանուհու հետագա կյանքից քիչ բան է հայտնի. ապրել է մենակ, ծայր թշվառության մեջ։


== Դերեր ==


== Մեջբերումներ Արուսյակ Փափազյանի մասին ==


== Գրականություն ==
Գառնիկ Ստեփանյան, «Արուսյակ Փափազյան», ՀՍՍՌ ԳԱ հրատ., 1955, 112 էջ
Ալիս Նավասարդյան, «Բեմին նվիրված հայուհիներ»
Հենրիկ Հովհաննիսյան «Հայ թատրոնի պատմություն XIX դար»


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Մոռացվող անուններ. Արուսյակ Փափազյան-170
Ժոզեֆ Լուի Պրուստ

Ժոզեֆ Լուի Պրուստ (ֆր.՝ Joseph Louis Proust, սեպտեմբերի 26, 1754(1754-09-26)[…], Անժե, Մեն և Լուար - հուլիսի 5, 1826(1826-07-05)[…], Անժե), ֆրանսիացի քիմիկոս։ 1799-1806 թթ. ընթացքում հետազոտել է տարբեր օքսիդների, սուլֆիդների և այլ նյութերի բաղադրություններ։
Նրա 1801-1808 թթ․տևած երկարատև բանավեճից՝ անվանի քիմիկոս Բերթոլեի հետ, հանգեցրեց նյութի բաղադրության հաստատության օրենքի հայտնագործմանը։ Հայտնաբերել է մետաղների հիդրօքսիդները, ուսումնասիրել է մի շարք մետաղների օքսիդներ, ցույց է տվել, որ նույն մետաղը կարող է մեկից ավելի օքսիդներ առաջացնել։


== Ծանոթագրություններ ==
(7887) Բրատֆեստ

(7887) Բրատֆեստ (անգլ.՝ Bratfest), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1993 թվականի սեպտեմբերի 18-ին Կառլ Հերջենրոտերի կողմից Կատալինա կայանում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,579937 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,3262 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,8336 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1513,6 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,237843 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 13,75° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(7887) Բրատֆեստ աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Սլավով (գյուղ, Չեռնյախովսկի շրջան)

Սլավով (ուկրաիներեն՝ Славів), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Չեռնյախովսկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1651 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Սլավով գյուղում բնակվում էր 213 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,91 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 234,07 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ուսակլի (գյուղ, Արխանգելսկի շրջան)

Ուսակլի (ռուս.՝ Усаклы, բաշկիրերեն՝ Уҫаҡлы), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Արխանգելսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 265 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
1620

1620 թվական,  նահանջ տարի, ըստ Գրիգորյան օրացույցի սկսում է չորեքշաբթի օրը։ Սա մեր թվարկության 1620 թվականն է, 
XVII դարի 20-րդ տարին։


== Դեպքեր ==


== Ծնունդներ ==


== Մահեր ==
Քոլին Մորգան

Քոլին Մորգան (անգլ.՝ Colin Morgan, հունվարի 1, 1986(1986-01-01), Արմա, Հյուսիսային Իռլանդիա), բրիտանացի դերասան, առավել հայտնի Մերլինի դերակատարությամբ BBC-ի համանուն ֆիլմում։


== Կենսագրություն ==
Քոլին Մորգանը ծնվել է 1986 թվականի հունվարի 1-ին Հյուսիսային Իռլանդիայում գտնվող Արմա քաղաքում։ Միջնակարգ կրթությունը ստացել է Անգլիայի «Saints and Scholars Primary School»-ում և Դանոնի ինտեգրված քոլեջում (ICD)։ Ուսումնական երրորդ տարում Քոլինը արժանացել է Դենիս Ռունի գավաթին որպես տարվա լավագույն ուսանող։ Քոլեջն ավարտելուց հետո Քոլինն ընդունվել է Բելֆաստի քոլեջ (Belfast Metropolitan College/ Belfast Institute of Further & Higher Education), որն ավարտել է 2014 թվականին՝ կատարողական արվեստի ազգային դիպլոմով։ 
Քոլեջից հետո Քոլինը շարունակեց կրթությունը Գլազգոյի «Երաժշտության և դրամայի Թագավորական ակադեմիայում» (Royal Scottish Academy of Music and Drama)՝ սովորելով 3 տարի։ 2010 թվականի նոյեմբերին «Belfast Metropolitan College»-ի կողմից Քոլինին շնորհվեց 
«Award of Distinction» հեղինակավոր մրցանակը արվեստի մեջ իր ներդրումն ունենալու համար։
2007 թվականին Քոլինը Լոնդոնի հին թատրոն «Old Vic»-ի բեմում կատարեց Էստեբանի դերը Պեդրո Ալտեմորի «Ամեն ինչ իմ մոր մասին» ստեղծագործության ադապտացված տարբերակում և ստացավ գլխավոր դեր Պիեր Դի Բի Սիի «Վերնոն Աստված Լիտլ» գրքի էկրանավորման համար։ 2008-2012 թվականներին Մորգանը մարմնավորեց Մերլինին համանուն հեռուստասերիալում, որի համար արժանացավ «National Television Awards» մրցանակին։


== Ընտանիք ==
Քոլինի մայրը՝ Բերնին, բուժքույր է, իսկ հայրը՝ Բերնարդը, նկարիչ և դիզայներ։ Քոլինն ունի մեկ եղբայր՝ Նեյլը, ով մեծ է նրանից 3 տարով։ Նեյլը Լոնդոնի թաղման բյուրոյի տնօրենն է։


== Հետաքրքիր փաստեր ==
Քոլինի հասակը 1.83 մետր է,
Քոլինը բուսակեր է, ունի կաթնաշաքարի անհանդուրժողականություն, ուստի չի օգտագործում կաթնամթերք,
հրաշալի լողորդ է, ունի բեմական մարտերի առաջին աստիճանի BAF (սուսերամարտի բրիտանական ակադեմիա) սերտիֆիկատ։


== Գործունեություն ==
2002 թվականին (հոկտեմբերի 27) 16 տարեկանում Քոլինը մասնակցել է «You’re A Star» երաժշտական ծրագրի լսումներին։ Հաղթողը պետք է պայմանագիր ստորագրեր ձայնագրման ստուդիայի հետ և ներկայացներ Իռլանդիան 2003 թվականի Եվրատեսիլին։ Քոլինն անցավ լսումները։ 
Մինչև 2008 թվականին Մերլինի դերը ստանալը, Մորգանը խաղացել է բազմաթիվ աննշան դերեր հեռուստատեսային հաղորդումներում. «Քեթին Թեյնի շոուն» 2007 թ., «Բժիշկ ով» (էպիզոդ «Կեսգիշեր») 2013 թ։ 2009 թվականի մարտից աշխատել է ռադիոյի «Նորածնի ճիչը» հաղոդորմանը։ Կինեմատոգրաֆիայում նրա դեբյուտը եղավ «Կղզի» ֆիլմը, որը հիմնված էր Ջեյն Ռոջերի համանուն վեպի հիման վրա։


== Ծանոթագրություններ ==
Օսկարի 13-րդ մրցանակաբաշխություն

Օսկարի 13-րդ մրցանակաբաշխությունը տեղի է ունեցել 1941 թվականի փետրվարի 27-ին Լոս Անջելեսում (Կալիֆոռնիա)։


== Առաջադրվածների և հաղթողների ամբողջական ցանկ ==
Հաղթողներն առանձնացված են թավատառով.


=== Լավագույն ֆիլմ ===
«Ռեբեկա»
«Մեծ բռնապետը»
«Այս ամենը և երկինքը վրադիր»
«Ցասման ողկույզները»
«Երկար ճանապարհ դեպի տուն»
«Օտարերկրյա թղթակիցը»
«Ֆիլադելֆյան պատմություն»
«Քիթթի Ֆոյլ»
«Մեր փոքրիկ քաղաքը»
«Նամակ»


=== Լավագույն ռեժիսորական աշխատանք ===
Ջոն Ֆորդ — «Ցասման ողկույզները»
Ջորջ Քյուքոր — «Ֆիլադելֆյան պատմություն»
Ալֆրեդ Հիչքոք — «Ռեբեկա»
Սեմ Վուդ — «Քիթթի Ֆոյլ»
Ուիլյամ Ուայլեր — «Նամակ»
Ժողովածու (5066)

Ժողովածու (5066), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 5066 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 18-րդ դարում, 1808-1815 թվականներին Հակոբ Բատկանցի գրիչի կողմից Կ. Պոլսում, Ս. Կարապետ վանքում (Մուշ)։ Ծաղկող՝ Հակոբ Բատկանցի։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 20x15 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 139 թերթից։ Գրված է միասյուն, նոտրգրով։ Ունի Գր․ Տաթևացի 1, կիսախորան մանրանկարներ։ Պահպանակն ունի 1 թուղթ, գրված է տպագիր քարտեզի վրա Ափրիկեով։ Կազմը`լուսանցազարդ։ Հիշատակարան գրչի՝ 4բ, 104ա, 131ա, 138բ, կնիք գրչի՝ 5ա (Հակոբ տիրացու)։


== Բովանդակություն ==
Տաղ՝ հայատառ քրդերէն։
Կերպ թանաք պատրաստելոյ նամակ Մկր․ Առինջեցւոյ առ Վարդան րաբունի (1815 թ․)։
Գրառաջք։
Տաղք (Գր․ Նարեկացի, Թումաս վարդապետ, Յովհ․ Մոկացի, Յովնաթան Նաղաշ, Ստ․ Ատանացի, Մովսէս Քերթող, Մխ․ Սեբաստացի, Կար․ Բազիշեցի, Գր․ Օշականցի, Գալուստ Կայծակ, անանունք)։
Փիլիպպոսի Լուծումք տարակուսական բանից Տրամաբանութեան Կովգնոյ։
Ի բանից վարդապետաց՝ Յաղագս եկեղեցական հասակց, Յաղագս գանձանակի, Դրուստ ի վերայ եկեղեցական ողջույնի։
Պետ․ Ղափանցւոյ Քարոզ։
Ընդդեմ գրոցն Սրմարէշ Մանուէլին։
Գր․ Տաթևացւոյ Ողբ ի թաղումն Յովհ․ Որոտնեցւոյ։
Գր․ Մագիստրոսի թուղթք։
Չափաբերականք։
Վասն գլխաման Յովհ․ Մկրտչի։
Թուղթ Պետ․ Գետադարձի առ Յուստինիանոս վրդ.:
Թուղթ Ս․ Կարապետի վանուց գործակալ Վէմ վրդ․-ի առ Պրն Գասպար (չափ.):
Հանելուկք։
Թուղթ Յակոբայ վրդ․-ի առ Կարապետ վրդ․ Մշոյ։
Ագաթոնի Վասն վերջին ժամանակի։
Դեղագիրք։ Յովհ․ Մոկացւոյ Ներբող։
Մանունք։


== Ծանոթագրություններ ==
Սեն Մարտեն դե Պուի

Սեն Մարտեն դե Պուի (ֆր.՝ Saint-Martin-des-Puits), համայնք Ֆրանսիայի Օկսիտանիա մարզի Օդ գավառում։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 18 մարդ, բնակչության խտությունը` 2.59 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 6.94 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 650 կմ հարավ, Մոնպելիե քաղաքից` 125 կմ հարավ-արևմուտք, Կարկասոն քաղաքից` 26 կմ հարավ-արևելք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 14 աշխատունակ (15-64 տարեկան)  բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 12-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 2։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 85,7 %։ 12 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 10 անձ (6 տղամարդ և 4 կին)։ Գործազուրկ են եղել 2 անձ (0 տղամարդ և 2 կին)։ 2 անաշխատունակներից 0-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 0-ը` թոշակառուներ, իսկ 2-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Օդ գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Արմեն Աժտերյան

Արմեն Աժտերյան (1890 -), հայ դերասան։
Ծնվել է Կոստանդնուպոլսում։ Կրթությունն ստացել է Պոլսի Սամաթիա թաղամասի Սահակյան, ապա Կենտրոնական վարժարաններում։ Բեմական ասպարեզ է մտել Օսմանյան սահմանադրությունից հետո։ 1909 թվականին խաղացել է Ենովք Շահենի, Աշ. Մատաթյանի նախաձեռնությամբ կազմակերպված «Ազատ թատրոն» թատերախմբում՝ Օրթագյուղի Բարեսիրաց թատրոնում։ Հետագայում Սամաթիայում կազմակերպել է սիրողներից բաղկացած մի թատերախումբ, որի մեջ են եղել Մկրտիչ Ջանանը, Տրդատ Նշանյանը, օրիորդներ Ատրիկն ու Հրաչյա Ներսիսյանը։ 1913 թվականին խաղացել է Ֆելեկյան քույրերի խմբում, իսկ 1919 թվականին՝ «Պոլսո հայ դրամատիկ ընկերության» խմբում։ 1923 թվականին մեկնել է Մարսել, բեմադրել «Վարդան Մամիկոնյան» պիեսը։
Գլխավոր դերերից են՝ Ֆրանց Մոորը (Ֆ.Շիլլերի «Ավազակներ»), Վասակ Սյունի («Վարդան Մամիկոնյան»), կոմս (Մ.Կամոլետտիի «Քույր Թերեզա»), լորդ Մերվիլ (Ա.Դյումայի «Քին») և այլն։


== Աղբյուրներ ==
Դոբրյանկա (քաղաքատիպ ավան, Ուկրաինա)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԴոբրյանկաԴոբրյանկա (ուկրաիներեն՝ Добрянка), քաղաքատիպ ավան Ուկրաինայի Չեռնիգովի մարզի Ռեպկիի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1752 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Դոբրյանկա քաղաքատիպ ավանում բնակվում էր 3 360 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 14,3 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 234,97 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)
Մանեճ Ապահունի

Մանեճ Ապահունի (4-րդ դար, Ապահունիք, Տուրուբերան, Մեծ Հայք - 5-րդ դար), հայ նախարար Մեծ Հայքում, Տուրուբերան աշխարհի Ապահունիք գավառի տանուտերը, Վստամ Ապահունու հայրը, Ապահունիների նախարարական տոհմից։ 


== Մեծ Հայքի անկումը ==
Մանեճ Ապահունին Մեծ Հայքի վերջին արքա՝ Արտաշես Դ-ի (422-428) ժամանակակիցն է։ Հայ նախարարները դժգոհ լինելով Արտաշես Դ արքայի վարքից, բողոքում են պարսից Վռամ Ե (420-438) արքային։ Վերջինս 428 թվականին գահընկեց է անում Արտաշեսին և Մեծ Հայքը վերածում մարզպանության։ Այս որոշմանը հակառակվում է Ամենայն Հայոց կաթողիկոս Սահակ Պարթևը (387-428), որի համար Պարսից արքան զրկում է նրան կաթողիկոսական աթոռից և հարքունիս գրավում նրա տիրույթները, ապա Արտաշես Դ-ի հետ միասին ձերբակալվում է և ուղարկվում Պարսկաստան։ Պարսից արքան նոր կաթողիկոս է նշանակում ասորի Սուրմակին։ Սուրմակին և նրան հաջորդած՝ ասորի Բրքիշոյին հայ նախարարները զրկում են կաթողիկոսական աթոռից և Սահակ Պարթևի ձերբակալությունից հետո 4 տարի անց՝ 432 թվականին դիմելով պարսից արքային, խնդրում են կաթողիկոս նշանակել մեկ այլ մարդու, որը կշարժվեր իրենց կրոնի օրենքներով, կամ էլ վերադարձնել Սահակ Պարթևին։ Սահակ Պարթևի օգտին հանդես են գալիս Մանեճ Ապահունին և Սպանդարատ Արշարունին՝ իրենց կողմնակիցներով։ Վռամ Ե Գուրը մասամբ է կատարում հայ նախարարների խնդրանքը։ Այսպիսով, կաթողիկոս է նշանակվում Շամվել ասորին, որը որպես Սահակի ընդդիմադիր և հակաթոռ՝ գրեթե ամբողջությամբ իր ձեռքն է վերցնում կաթողիկոսական աթոռը։ Իսկ Սահակ Պարթևին թողնում է նրա կաթողիկոսական աթոռից ընդամենը մի քանի գյուղ։


== Վարդանանց պատերազմ ==

449 թվականին Մանեճ Ապահունին մասնակցում է Արտաշատի ժողովին, որին մասնակցող հայկական իշխանական տները և Հայ Առաքելական Եկեղեցին որոշում են չհնազանդվել և մերժել Հազկերտ Բ-ի կրոնափոխության պահանջը։ Հազկերտ Բ-ի հրամանով Տիզբոն մեկնած և առերես հավատքը ուրացած նախարարներից մեկը Մանեճ Ապահունին էր։ Ետ վերադառնալով հայրենիք, Մանեճ Ապահունին մի շարք նախարարների հետ անցնում է Հայոց մարզպան Վասակ Սյունու կողմը՝ ընդդեմ Վարդան Մամիկոնյանի։


== Ծանոթագրություններ ==
Նենեցյան ինքնավար օկրուգ

Նենեցյան ինքնավար օկրուգ (ռուս.՝ Ненецкий автономный округ), ինքնավար օկրուգ Ռուսաստանի կազմում, Ռուսաստանի ֆեդերացիայի միավոր։ Մայրաքաղաքն է Նարյան-Մառ քաղաքը։
Սահմանակից է Ռուսաստանի Արխանգելսկի և Տյումենի մարզերի հետ, և հարավում Կոմի Հանրապետության հետ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Նենեցյան ինքնավար օկրուգի պաշտոնական կայք Archived 2009-12-01 at the Wayback Machine.
Նորեկ (Գենջի գավառ)

Նորեկ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Գենջի գավառակում։
1909 թվականին գյուղն ուներ 6 տուն հայ և 8 տուն քուրդ բնակիչ։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Բիթլիսի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==