armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Պոջո Նատիվո

Պոջո Նատիվո (իտալերեն՝ Poggio Nativo), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լացիո շրջանում՝ Ռիետի պրովինցիայում։ Բնակությունը կազմում է 2049 մարդ (2008 թվականին), խտություննը կազմում է 128 մարդ/կմ²։ Տարածքը կազմում է 16 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 02030։ Հեռախոսսյին կոդ՝0765 ։


== Արտաքին հղումներ ==
Situs publicus
Կրուգլիկ (գյուղ, Գադյաչի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԿրուգլիկԿրուգլիկ (ուկրաիներեն՝ Круглик), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Գադյաչի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1680 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Կրուգլիկ գյուղում բնակվում էր 150 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,558 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 268,82 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Մարկոս Ավրելիոսի սյուն

Մարկոս Ավրելիոսի սյուն (լատ.՝ Columna Centenaria Divorum Marci et Faustinae, իտալերեն՝ Colonna di Marco Aurelio), դորիական սյուն։ Գտնվում է Հռոմում՝ սյան պատվին կոչված Պիացցա Կոլոննայում (իտալերեն՝ Piazza Colonna, բառացի` սյան հրապարակ)։ Սյունը կանգնեցվել է մարկոմանյան ճակատամարտում Մարկոս Ավրելիոսի տարած հաղթանակի պատվին։ Մարկոս Ավրելիոսի սյան նախատիպը եղել է Տրայանոսի սյունը։


== Կառուցվածք ==
Սյան բարձրությունը 29,6 մ է, պատվանդանինը՝ 10 մ։ Կառույցի ընդհանուր բարձրությունը կազմում է 41,95 մ․ 1589 թվականին վերականգնողական աշխատանքների ժամանակ պարզվել է, որ սյան երեքմետրանոց հատվածը հայտնվել է գետնի տակ։ Սյան հիմքը կազմված է կարարյան մարմարի 27 կամ 28 թմբուկներից, որոնք ունեն 3,7 մ տրամագիծ։ Տրայանոսի սյան պես այս սյունն էլ ներսից ունի 190—200 հարթակով աստիճան, որը տանում է սյան գագաթ, ուր տեղադրված է Մարկոս Ավրելիոսի քանդակը։ Աստիճանային հարթակը լուսավորվում է սյան վրա թողած ոչ մեծ բացվածքներով։


== Պատկերներ ==

Մարկոս Ավրելիոսի սյան ռելիեֆը զգալիորեն տարբերվում է Տրայանոսի սյան ռելիեֆից․ նրա վրա ավելի վառ է արտահայտված լույսի և ստվերի խաղը, քանի որ պատկերների փորվածքն ավելի խոր է։ Մարդկային կերպարների գլուխներն ավելի մեծ են պատկերված, որպեսզի հնարավոր լինի փոխանցել դեմքի արտահայտությունը։ Մարկոս Ավրելիոսի սյան վրա ավելի քիչ ուշադրություն է դարձված կերպարների հանդերձանքին և զենքերին։


== Պատմությունը Հռոմեական կայսրության անկումից հետո ==
Միջնադարում աստիճաններով սյան գագաթ բարձրանալը այնքան մեծ տարածում ուներ, որ ամեն տարի աստիճանները վարձակալելու համար աճուրդ էր հայտարարվում։
XVI դարում Մարկոս Ավրելիոսի արձանն անհետանում է։ 1589 թվականի Հռոմի Սիքստ V պապի նախաձեռնությամբ սյունը վերանորոգում են՝ գագաթին կանգնեցնելով Պողոս առաքյալի արձանը, քանի որ Տրայանոսի սյան գագաթին կանգնեցվել էր Պետրոս առաքյալի արձանը։ Սյան վնասված ռելիեֆի տեղում էլ թողնում են արձանագրություն վերանորոգման մասին՝ սխալմամբ սյունն անվանելով Անտոնինիոս Պիոսի սյուն։


== Գրականություն ==
Filippo Coarelli, La colonna di Marco Aurelio, Roma 2008.
Ranuccio Bianchi Bandinelli, «Arte Plebea», in Dialoghi di Archeologia a. I, pp. 7–19 1967.
Giovanni Becatti, L’arte dell’età classica, VI edizione, Firenze 1989.
Marta Sordi, «Le monete di Marco Aurelio con Mercurio» e la «pioggia miracolosa»", Scritti di Storia romana, Milano 2002, pp. 55-70.
Sabino Perea Yébenes, La legion XII y el prodigio de la lluvia en época del emperador Marco Aurelio, Madrid, 2002.
H.Z. Rubin, «Wheather Miracles under Marcus Aurelius», Atheaneum, 57, 1979, p. 365-366.
Antony Birley, Marco Aurelio, trad.it., Milano, 1990, p. 215.
Ilaria Ramelli, in Prefazione a: Sabino Perea Yébenes, La legion XII y el prodigio de la lluvia en época del emperador Marco Aurelio, Madrid, 2002, p. 11-12.
A cura di J.Scheid e V.Huet, Autor de la colonne Aurélienne, Belgium 2000.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Սյան ներկայիս և ռոմանական շրջանի հավանական պատկերները Archived 2017-09-07 at the Wayback Machine.
Ավրելիոսի սյան պատմությունը
Միյադա

Միյադա (ճապ.՝   宮田村  'Միյադա-մուրա'), գյուղ Ճապոնիայում։ Գտնվում է Նագանոյի պրեֆեկտուրայում։ Գյուղի ամբողջ մակերեսը կազմում է 54,52 կմ², բնակչությունը՝ 8949 մարդ, իսկ խտությունը 164,14 մարդ/կմ²։


== Աշխարհագրական դիրք ==
Գյուղը գտնվում է Հոնսյու կղզում, Նագանոյի պրեֆեկտուրայում Տյուբու տարածաշրջանում։ Այն սահմանակից է Ինա, Կոմագենե քաղաքների և Ագեմացու, Կիսո ավանների հետ։


== Բնակչություն ==
Բնակչությունը կազմում է 8949 մարդ (2014 թվականի օգոստոսի 1), խտությունը՝ 164,14 մարդ/կմ²։


== Սիմվոլիզմ ==
Գյուղի ծաղիկը համարվում է ճապոնական սալորի ծաղիկը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք Archived 2009-08-31 at the Wayback Machine.(ճապոներեն)
Բրիսե Շուանի

Բրիսե Շուանի (ֆր.՝ Brissay-Choigny), կոմունա Ֆրանսիայում՝ Պիկարդիա մարզում՝ Էնա գավառում։ Մտնում է Ռիմբոն կանտոնայի կազմի մեջ։ Կոմունայի շրջանը՝ Սեն Կանտեն։
INSEE կոդը՝ 02123:


== Բնակչություն ==
2010 թվականին բնակչությունը կազմել է 396 մարդ։


== Տնտեսություն ==
2010 թվականի տվյալներով 195 աշխատունակ բնակիչներից 143-ը (15-64 տարեկան) տնտեսապես ակտիվ են, 52-ը՝ պասիվ (ակտիվության ինդեքսը՝ 73,3 %, 1999 թվականին 65,1 % էր)։ 143 ակտիվ բնակիչներից 127-ը (65 տղամարդ և 62 կին) աշխատում են, գործազուրկ էր 16-ը (7 տղամարդ և 9 կին)։ 52 պասիվներից 15-ը աշակերտներ և ուսանողներ են, 27-ը՝ թոշակառուներ, 10-ն էլ պասիվ են այլ պատճառներով.


== Տես նաև ==
Ֆրանսիայի շրջանների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ. Բրսեե Շուանյի (ֆր.)
Օրլովկա (գյուղ, Շումյաչինսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՕրլովկաՕրլովկա (ռուս.՝ Орловка), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Շումյաչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Կուստովկա (գետ, թափվում է Բերինգի ծով)

Կուստովկա (ռուս.՝ Кустовка), գետ Ռուսաստանում, Կամչատկայի երկրամասի հյուսիս-արևելյան մասում։ Գետի երկարությունը 43 կմ է։ Հոսում է Օլյուտորսկի շրջանում, Կամչատկայի երկրամասում։ Թափվում է Բերինգի ծով։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիր Կոլսկի ավազանային շրջանին։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 19060000212120000002167
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը -
Ավազանի կոդը - 19.07.00.002
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 20
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 0


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Հիպոկինեզիա

Հիպոկինեզիան վերաբերում է մարմնի շարժումների աննորմալ դանդաղեցմանը։ Այն պայմանավորված է լինում բազալ գանգլիաների (նյարդահանգույցների) մի շարք հիվանդություններով (որոնցից է Պարկինսոնի հիվանդությունը), մտավոր առողջության վնասվածքներով և այլ հիվանդությունների պատճառով երկար տևած անգործությամբ։
Հիպոկինեզիան ներառում է առողջական խանգարումների մի քանի տարատեսակ.

Ակինեզիան (α- a-, “առանց” և κίνησις kinēsis, “շարժում”) շարժում իրականացնելու անունակությունն է, որն առաջանում է հարկ եղած պահին շարժական (մոտորային) գործողությունն ակտիվացնելու կամ այն ընտրելու բարդացման պատճառով։ Ակինեզիան պայմանավորված է շարժման ուղիղ ուղղում դոպամիներգիկ բջիջների ակտիվության կտրուկ անկումով։ Այն հաճախ է հանդիպում Պարկինսոնի հիվանդություն ունեցողների մոտ։
Բրադիկինեզիան (βραδύς bradys, “դանդաղ”, κίνησις kinēsis, “շարժում”) նույնպես բնորոշվում է շարժումների դանդաղկոտությամբ, բայց՝ ի տարբերություն ակինեզիայի, դանդաղկոտությունն ի հայտ է գալիս ոչ թե շարժումը սկսելու ժամանակ, այլ դրա իրականացման ընթացքում։ Հայտնաբերվել է, որ բրադիկինեզիան կապված է բազալ գանգլիաների խանգարումների արդյունքում առաջացող հիվանդությունների հետ, որոնցից է նաև Պարկինսոնի հիվանդությունը։ Բրադիկինեզիան Պարկինսոնի հիվանդության երեք հիմնային ախտանիշներից մեկն է (մյուս երկու ախտանիշներն են ցնցումներն ու մկանային ռիգիդությունը։ Պարկինսոնի հիվանդություն ունեցողների մոտ բրադիկինեզիայի պատճառով է երբեմն աղքատանում կամ վերանում դիմախաղը։ Դա այսպես կոչված “քարե դեմքի” ախտանիշն է։
“Սառչելու” ֆենոմենը բնութագրվում է մկանները ցանկացած ուղղությամբ շարժելու անցողիկ անունակությամբ։ Հանկարծակի սկիզբ առնելով, այն տևում է մի քանի վայրկյան և ապա կորչում։
Պոստուրալ անկայունությունը կանգնուն հավասարակշռված վիճակը պահելու անունակությունն է, որը հաճախ հանդիսանում է կոտրվածքների պատճառ։


= Տես նաև =
Շարժման ուղիղ ուղղի
Շարժման անուղղակի ուղղի


= Արտաքին հղումներ =
Պարկինսոնիզմ Archived 2013-05-15 at the Wayback Machine. (Doctors.am)


= Ծանոթագրություններ =
Ալոճ Տուրնեֆորի

Սզնի, ալոճ Տուրնեֆորի (լատ.՝ Crataegus tournefortii), վարդազգիների ընտանքին պատկանող ծածկասերմ բույս։ Գրանցված է Հայաստանի Հանրապետության Կարմիր գրքում։


== Նկարագրություն ==
2-2,5 մ բարձրությամբ թուփ կամ ոչ մեծ ծառ է։ Տակից ավելի բաց գույնի, խիտ մոխրագույն թավոտությամբ տերևները վերևից մուգ կանաչ են և ծածկված կարճ առսեղմ գանգուր մազիկներով։ Ծաղկաբույլի ծաղիկները փոքրաթիվ են։ Պտուղները կարմիր բալագույն են։


== Տարածվածություն ==
Հանդիպում է Իջևանի (Կոթի գյուղի շրջակայք) և Զանգեզուրի (Գորիսի և Աջաբաջ գյուղի շրջակայք) ֆլորիստիկական շրջաններում։ Աճում է նաև Նախիջևանում, Եվրոպայում, Ղրիմում։


== Էկոլոգիա ==
Աճում է միջին լեռնային գոտում՝ ծովի մակարդակից 1300-1400 մ բարձրությունների վրա, կաղնու և բոխու անտառների եզրերին, քարքարոտ լանջերին, թփուտներում։ Ծաղկում է մայիս-հուլիս ամիսներին, պտղաբերում՝ օգոստոս-հոկտեմբերին։


== Պահպանություն ==
Խոցելի տեսակ է, որի տարածման շրջանի մակերեսը 5000 կմ²-ից պակաս է, բնակության շրջանի մակերեսը՝ 500 կմ²-ից պակաս։ Հայաստանի Կարմիր գրքի առաջին հրատարակության մեջ, CITES-ի և Բեռնի կոնվենցիաների հավելվածներում ընդգրկված չէ։
Պահպանության գործողություններ չեն իրականացվում։


== Ծանոթագրություններ ==
Ուրուգվայի հրապարակ (Երևան)

Ուրուգվայի հրապարակ, հրապարակ Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանում։


== Պատմություն ==
Երևանի Պարոնյան փողոցից դեպի Հրազդանի կիրճ տանող ճանապարհահատվածին գտնվող հրապարակը 1997 թվականին անվանվել է Ուրուգվայի հրապարակ։ Հրապարակին կից գտնվում են «Հրազդան» հյուրանոցը, «Նաիրի» բժշկական կենտրոնը։ Հրապարակի կենտրոնում տեղադրված է քանդակագործ Վիլյամ Պետրոսյանի «Կրակի պար» կամ «Լիլիթ» արձանը (1997, տուֆ)։
Նախատեսվում է Ուրուգվայի Պունտա Դել Էստե ծովափնյա քաղաքում կառուցվել Հայաստանի Հանրապետություն անունը կրող հրապարակ, որտեղ կտեղադրվի Հայոց ցեղասպանության զոհերի հիշատակին նվիրված հուշարձան։


== Պատկերասրահ ==

		


== Ծանոթագրություններ ==
Պեսկովկա (քաղաքատիպ ավան, Օմուտինսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Պեսկովկա (այլ կիրառումներ)Պեսկովկա (ռուս.՝ Песковка), քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի Կիրովի մարզի Օմուտինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 6337 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Գազել

Գազել, ղազալի (արաբերեն/պարսկերեն՝ غزل, թուրքերեն՝ gazel), բանաստեղծության կայուն ձև, բաղկացած է մի քանի երկտող տներից(բեյթերից), որի մեջ առաջին տան զույգ և մնացած տների երկրորդ տողերի վերջնամասերը կրկնվում են, իսկ դրանց նախորդող բառերը ներքին հանգ են կազմում։
Տարածված է Արևելքում և հատկապես Պարսկաստանում։ Սկսել է ձևավորվել IX-X դդ.-ում։ Նշանավոր են հատկապես պարսիկ բանաստեղծ Սաադիի գազելները։ Իր վերջնական ձևական զարգացմանն է հասել Հաֆեզի մոտ (XIV դար)։ Հայ բանաստեղծներից գազելներ են գրել Վահան Տերյանը (Հրաժեշտի գազել), Եղիշե Չարենցը («Ծիածան», «Տաղարան», 《Մորս համար գազել》) և ուրիշներ։
Առաջին տան երկու տողերն էլ ավարտվում են նույն բառով կամ բառերով, իսկ դրանց նախորդող բառերը հանգավորվում են։
Տողավերջում կրկնվող բառերը կոչվում են ռեդիֆ։
Նույնը կրկնվում է նաև բոլոր հաջորդ տների երկրորդ տողերում։
Խեյնոյե (Կուրո յոկի վտակ)

Խեյնոյե (ռուս.՝ Хейное), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կարելական ինքնավար հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Կուրո յոկ գետի ձախ ափին՝ 11 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 14 կմ է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Բարենցի Սպիտակ ծովի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Կովդա գետի ակունքն է մինչև Կումսկի հիդրոհանգույց, այդ թվում Պյաոզերո, Տոպոզերո լճեր, գետի ենթաավազանը բացակայում է։ Գետի գետային ավազանը Կոլսկի թերակղզին և Կարելիի, թափվում է Սպիտակ ծով։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 02020000412102000000437
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 102000043
Ավազանի կոդը -  02.02.00.004
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 02
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 0


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Զուար (այլ կիրառումներ)

Զուար անունը կարող է վերաբերել՝

Զուար՝ գյուղ Արցախի Հանրապետության Շահումյանի շրջանում (ներկայում գտնվում է Ադրբեջանի զինված ուժերի վերահսկողության ներքո),
Զուար՝ համայնք Արցախի Հանրապետության Շահումյանի շրջանում (ներկայում համայնքի բոլոր բնակավայրերը գտնվում են Ադրբեջանի զինված ուժերի վերահսկողության ներքո)։
Սելլիկու

Սելլիկու (էստ․՝ Sälliku), գյուղ Էստոնիայի Իդա-Վիրումաա նահանգի Իիսակու շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 24 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Միքայել Ասորի

Միքայել Ասորի կամ Միքայել Մեծ (ասոր՝ ܡܝܟܐܝܠ ܣܘܪܝܝܐ)‎, 1126[…], Battalgazi, Մալաթիայի մարզ, Թուրքիա - նոյեմբերի 14, 1199, Բարսավմայի վանք, Մալաթիա, Թուրքիա), ասորի պատմիչ, եկեղեցական գործիչ։ 1166 թվականից՝ Ասորի Ուղղափառ (Հակոբիկյան) Եկեղեցու պատրիարք։


== Կենսամատենագրություն ==
Միքայել Ասորին իր ժամանակի Ամենաուսյալ անձնավորություններից մեկն է եղել։ Նա թողել է հարուստ պատմական ժառանգություն, որոնցից մի մասը («'Ժամանակագրութիւն», «Ճառ քահանայութեան նորին Միխայէլի ասացեալ», «Խոստովանութիւնն հաւատոյ», «Վասն աստիճանաց Եկեղեցւոյ», «Գաւազանագիրք» և այլն) միջնադարում թարգմանվել են հայերեն։
Միքայել Ասորու գրական ժառանգության մեջ առանձնահատուկ տեղ է գրավում նրա «Ժամանակագրութիւնը», որն ընդգրկում է աշխարհի արարչությունից սկսած մինչև XII-րդ դարի պատմությունը։ Այս երկը կարևոր է նաև նրանով, որ նրա մեջ պահապանել են որոշ պատմիչների կորսված երկերից հատվածներ։ Միքայել Ասորու վերոհիշյալ երկն անփոխարինելի սկզբնաղբյուր է նաև Կիլիկյան Հայաստանի պատմության ուսումնասիրման համար։ Այս երկը 1248 թվականին Իսահակ քահանայի և նրա աշակերտ Վարդան Վանականի կողմից համառոտված կերպով թարգմանվել է հայերեն։ Մինչև XIX-րդ դարի վերջերը Միքայել Ասորու «Ժամանակագրութեան» բնագիրը համարվում էր կորսված և հայերեն թարգմանությունն էր կատարում բնագրի դեր։ Հայերեն բնագիրը 1868 թվականին ֆրանսիացի արևելագետ Վիկտոր Լանգլուայի կողմից թարգմանվել է ֆրանսերեն։ 19-րդ դարավերջին ֆրանսիացի արևելագետ Ժան Բատիստ Շաբոյի կողմից Հալեպի եկեղեցիներից մեկում հայտնաբերվում է Միքայել Ասորու «Ժամանակագրութեան» ասորերեն բնագիրը պարունակող 1598 թվականին գրված մի ձեռագիր՝ արաբերեն թարգմանության հետ միասին։ Այս բնագիրը ֆրանսերեն թարգմանության հետ միասին լույս է տեսնում 1899-1910 թթ. Փարիզում՝ Ժան Բատիստ Շաբոյի աշխատասիրությամբ։


== «Ժամանակագրութեան» հրատարակությունները ==


=== Ասորերեն բնագիր եւ ֆրանսերեն թարգմանություն ===
Michel le Syrien Chronique / Chabot J.-B.. — Paris, 1899. — Т. I.
Michel le Syrien Chronique / Chabot J.-B.. — Paris, 1901. — Т. II.
Michel le Syrien Chronique / Chabot J.-B.. — Paris, 1905. — Т. III.
Michel le Syrien Chronique / Chabot J.-B.. — Paris, 1910. — Т. VI.


=== Հայերեն թարգմանություն ===
Միխայէլ Ասորի, Ժամանակագրութիւն, Երուսաղէմ, 1871։


== Գրականություն ==
Peter Nagel, Michael I., in: Wassilios Klein (Hrsg.), Syrische Kirchenväter, S. 228-239
Dorothea Weltecke, Die „Beschreibung der Zeiten“ von Mor Michael dem Großen (1126–1199). Eine Studie zu ihrem historischen und historiographiegeschichtlichen Kontext (= CSCO, 594, Subsidia 110). Peeters. Louvain 2003.


== Ծանոթագրություններ ==
Կալմակյուլա

Կալմակյուլա (էստ․՝ Kalmaküla), գյուղ Էստոնիայի Իդա-Վիրումաա նահանգի Լոհուսուու շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 58 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Մոնտգոմերի շրջան (Միսսիսիպի)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Մոնտգոմերի շրջան (այլ կիրառումներ)Մոնտգոմերի շրջան (անգլ.՝ Montgomery County), ԱՄՆ Միսսիսիպի նահանգի 82 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1.054 կմ² է, բնակչությունը՝ 10.925 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Ուինոնա բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1871 թ.։


== Ծանոթագրություններ ==
Տուրուխանսկի շրջան

Տուրուխանսկի շրջան (ռուս.՝ Туруханский район Красноярского края), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կրասնոյարսկի երկրամասում։
Ստեղծվել է 1928 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Տուրուխանսկ։


== Աշխարհագրություն ==
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 211189 կմ²։


== Բնակչություն ==
2011 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 18325 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 0,09 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի Կառավարության կայք. Տարածաշրջանների մասին տարաբնույթ տեղեկություններ։ Անհրաժեշտ է փնտրել ըստ շրջանի անվանման։ (ռուս.)
Խոշաբ

Խոշաբ, քաղաք (բերդաքաղաք, բերդավան, գյուղաքաղաք, ավան, գյուղ, բերդ, ամրոց) Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Խոշաբի գավառակում։ Գտնվում էր Վան քաղաքից 40-42 կմ հարավ-արևելք, Խոշաբ գետի աջ ափին, լեռան ստորոտի գետահովտում։
Խճուղային ճանապարհով կապված էր Վան քաղաքի հետ։


== Անվան ստուգաբանություն ==
Քաղաքի մոտով անցնող գետն ունի քաղցրահամ ջուր, որից էլ առաջացել է Խոշաբ անվանումը։


== Աշխարհագրություն ==
Քաղաքից արևմուտք, մինչև Ջուլամերկի և Ոստանի սահմանները ընկած է մի հարթավայր, որը 3 կողմերից շրջապատված է լեռներով։ Լեռներից սկիզբ են առնում երկու գետակներ, որոնք քաղաքի մոտով անցնելիս միանում են իրար և գնում-թափվում են Վանա լիճ։


== Պատմություն ==
Շեն ժամանակներում համարվել է բեդաքաղաք, գյուղաքաղաք և քաղաք։ Հայերի իսպառ վերացումից հետո դարձել էր անշուք գյուղ։
Մինչև 1847 թվականը Խոշաբը եղել է քրդական բեգերի իշխանանիստ վայր և հանդիսացել է քրդական կիսաանկախ իշխանության կենտրոն։ Թուրքերը 1847 թվականին րավեցին բերդը և վերացրեցին Խոշաբի քրդական հյուքմենությունը։


== Բնակչություն ==
XIX դարի առաջին կեսին ուներ 1500 տուն, որից 1000-ը՝ հայկական, իսկ մնացածը քրդական։ Նույն դարի վերջին ուներ 40 տուն բնակիչ։ XX դարի սկզբին ուներ 4 տուն հայ և 81 տուն քուրդ բնակիչ։


== Տնտեսություն ==
Հայերը զբաղվում էին երկրագործությամբ, արհեստներով և առևտրով, իսկ քրդերը՝ անասնապահությամբ։


== Պատմամշակութային կառույցներ ==
Խոշաբ գետի աջ ափին, մի բարձր ու անմատչելի քարաժայռի վրա գտնվում էր Խոշաբի ամուր բերդը։ XII դարի արաբ մատենագիր Յակուտը բերդը հիշատակում է Խավշատ ձրով՝ Վասպուրականի Անձևացյաց գավառում։ Բերդի կառուցումը վերագրվում է XV դարին, սակայն նրա կիսակործան սենյակների պատերի և առաստաղի արաբական զարդանախշերը, երկաթյա դռան մոտի արաբական անընթեռնելի դրաձած փորագրությունը վկայում է, որ այն կառուցվել է ավելի վաղ՝ արաբական տիրապետության ժամանակ, իսկ հետագայում հավանաբար վերանորոգվել է։ 1715 թվականի մարտի 8-ի երկրաշարժից բերդի պարիսպը խարխլվել էր։ XIX դարի կեսերին բերդն արդեն ավերակ էր, կանգուն էր միայն աշտարակների և պարիսպների մի մասը։
Քաղաքն ուներ նաև 2 հայկական եկեղեցիներ, որոնք XIX դարի կեսերին արդեն կիսակործան էին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Վանի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
1988 թվականը գրականության մեջ


== Մրցանակներ ==


=== Միջազգային ===
Գրականության նոբելյան մրցանակ- Նագիբ Մահֆուզ
Ագատա մրցանակ- Կարոլին Հարթ,«Something Wicked» վեպ


=== Իսրայել ===
Իսրայելի պետական մրցանակ.
եբրայերեն գրականության համար - Մոշե Շամիր
պոեզիայի համար - Հաիմ Գուրի


=== Նորվեգիա ===
Իբսենի մրցանակ - Օդդ Սելմեր


=== ԱՄՆ ===
Համաշխարհային ֆանտազիա մրցանակ լավագույն վեպի համար, որը տրվել Էկեն Հրիմվուդին «Replay» վեպի համար։


=== Ֆրանսիա ===
Գոնկուրյան մրցանակ - Էրիկ Օրսեննա, «Գաղութային ցուցահանդես»


== Գրքեր ==
«Ալքիմիկոս»- Պաուլո Կոելիոյի վեպը
«Դեղագործ»- Վլադիմիր Օրլովի վեպը
«Քույրիկի իրերը»- Տերրի Պրատչետտայի հումորային ֆանտազիա
«Տեսարան»- Իգոր Սաղնովսկու բանաստեղծությունների շարք
«Դենս, դենս, դենս»- Հարուկի Մուրակամիի վեպը
«Երկաթ, ժանգոտված երկաթ»- Էնտոնի Բյորջենսսի վեպը
«Սեմյոնա Բուզիկինայի ստուդիայի ձայնագրությունները»- Վիկտորա Կուրոչկինա
«Առաջին կուրսեցին»- Օլգա Սլավնիկովա
«Սատանայական բանաստեղծություններ» - Սալման Ռուշդիի վեպը
«Գանձը» - Իոաննա Հմելևսկայայի վեպը
«Սև քարեր» - Անատոլի Ժիգուլին
«Ծննդավայր» - Վահագն Դավթյան
«Հատիսի ակրոբատները»- Աղասի Այվազյան


=== Գրականագիտություն ===
«Երեք հերետիկոս»- Լև Աննինսկու գիրքը
«Տյուտչև»- Վադիմ Կոժինովի գիրքը


=== Հանրահայտ գիտական գրականություն ===
«Ժամանակի կարճ պատմությունը»- ֆիզիկոս Ստիվեն Հոնինգի հանրահայտ գիտականգիրքը


== Մահեր ==
փետրվարի 17-Ալեքսանդր Նիկոլաևիչ Բաշլաչյով, խորհրդային գրող, երաժիշտ (ծնվել է 1960)
մայիսի 8- Ռոբերտ Հայնլայն, ամերիկացի ֆանտաստ գրող (ծնվել է 1907)
մայիսի 23- Ալեքսանդր Ֆյոդրովիչ Լոսև, ռուս փիլիսոփա (ծնվել է 1893)
հոկտեմբերի 19-Նատալիա Պետրովնա Կոնչալովսկայա, խորհրդային մանկական գրող, պոետ և թարգմանիչ (ծնվել է 1903)
նոյեմբերի 24-Լև Իվանովիչ Դավիդիչև, խորհրդային մանկական գրող (ծնվել է 1927)
դեկտեմբերի 30- Յուլի Մարկովիչ Դանիել, խորհրդային գրող, թարգմանիչ (ծնվել է 1925)
Ջորջ Աքերլոֆ

Ջորջ Աքերլոֆ (անգլ.՝ George Arthur Akerlof, հունիսի 17, 1940(1940-06-17), Նյու Հեյվեն, Կոնեկտիկուտ, ԱՄՆ), ամերիկացի ականավոր տնտեսագետ, Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր՝ ասիմետրիկ տեղեկատվությամբ շուկաների վերլուծության համար (2001)։ Տեղեկատվական տնտեսագիտական տեսության հիմնադիր։ Հայտնի է նաև աշխատանքի շուկայի իր հետազոտություններով, հատկապես՝ ոչ շուկայական աշխատավարձերի ոլորտում, որն այժմ հիմք է հանդիսանում մակրոտնտեսագիտության նորքեյնսականական դպրոցի ձևավորման համար։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1940 թ. հունիսի 17-ին Կոնեկտիկուտ նահանգի Նյու Հևեն քաղաքում Յեյլի համալսարանի պրոֆեսորի, Շվեդիայից ներգաղթյալ Գոստա Ակերլոֆի ընտանիքում։ Մայրը՝ Ռոզալին (օրիորդական ազգանունը՝ Հիրշֆելդեր), Գերմանիայից ներգաղթած հրեա ընտանիքից էր։
Ուսումն սկսելով Յելի համալսարանում (1962 թ. ստացել է տնտեսագիտության բակալավրի աստիճան)՝ Աքերլոֆն ավարտեց Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտը (1966 թ. ստացավ դոկտորի աստիճան)։ Ուսումն ավարտելուց հետո գրեթե միշտ դասավանդում էր Բերկլիի Կալիֆորնիայի համալսարանում։ 1967-1968 թթ. աշխատել է որպես պրոֆեսոր Հնդկաստանի վիճակագրական ինստիտուտում, 1973 թ. եղել է նախագահ Նիքսոնի տնտեսագիտության գծով խորհրդականների կոմիտեի աշխատակիցներից մեկը։ 1978 թ. Ակերլոֆը տեղափոխվում է Լոնդոնի տնտեսագիտական և քաղաքագիտական դպրոց, սակայն 1980 թ. վերջնականապես վերադառնում է Բերկլիի Կալիֆորնիայի համալսարան։
Ակերլոֆի կինը՝ Ջանեթ Յելենը, հայտնի տնտեսագետ է, 2004-2010 թթ. Սան Ֆրանցիսկոյի դաշնային պահուստային բանկի նախագահը, 2010 թ. հոկտեմբերից՝ ԱՄՆ դաշնային պահուստային համակարգի ղեկավար խորհրդի փոխնախագահ, իսկ 2014 թ. փետրվարի 3-ից՝ ԱՄՆ դաշնային պահուստային համակարգի ղեկավար։
Առավել հայտնի է Աքերլոֆի «Լիմոնների» շուկա․ որակի անորոշություն և շուկայական մեխանիզմ աշխատությունը։


== Աշխատություններ ==
George A. Akerlof. The Market for «Lemons»։ Quality Uncertainty and the Market Mechanism // The Quarterly Journal of Economics (1970)
Identity Economics. How our idetites shape our work, wages, and well-being
Spiritus Animalis


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ինքնակենսագրությունը Նոբելյան մրցանակի կայքում (անգլ.)
Ջորջ Աքերլոֆի լիմոնները Archived 2013-05-12 at the Wayback Machine.
Ջորջ Աքերլոֆ
Իլյա Մուրոմեց

Իլյա Մուրոմեց (ռուս.՝ Илья Муромец, բիլինայի հերոսի ամբողջական անունը՝ Իլյա Իվանովիչ Մուրոմեց, ինչպես նաև հանդիպում են այլ տարբերակներ՝ Իլյա Մորովլին, Մուրովլենին, Մուրովեց, Մուրոմլյան, Իլյա-զմեեբորեց), հին ռուսական բիլինաների հերոսներից մեկը, դյուցազուն, ով իրականացնում է հերոս-մարտիկի ընդհանուր ժողովրդական կերպարը։
Ըստ լեգենդի՝ նա գյուղացու որդին էր և պաշտպանում էր իր երկիրը թշնամիներից, իսկ այդ ուժը ստանում էր կախարդներից, պայքարում էր Սոլովեյ Ռազբոյնիկի , հրեշակուռքի, ջհուդների, թաթարներ դեմ և, վերջապես, քարանում է։ Գրավոր աղբյուրներում առաջին անգամ հանդիպում է XVI դարում Ֆիլոն Կմիտա Չերնոբիլսկու մոտ որպես Իլյա Մուրավլենին, Էրիխ Լյասոտայի մոտ՝ Կիևի Սոֆիայի տաճարի արարիչ Իլյա Մուրովլին, XVII դարի որոշ բիլինաներում՝ որպես Իլյա Մուրովիչ կամ Իլյա Մուրովեց։ Որոշ հետազոտողների կողմից նույնացվում է սուրբ Իլյա Պեչերսկի Չեբոտկայի հետ, որի մասունքները հանգչում են Կիև-Պեչորյան մայրավանքում։


== Բիլինայի սյուժեներ, որոնց գլխավոր հերոսը Իլյա Մուրոմեցն է ==
Համարվում է, որ Իլյա Մուրոմեցի մասին առաջին անգամ  հիշատակվել է 1574 թվականին Օրշանի ավագ Ֆիլոն Չերնոբիլսկու նամակում, որտեղ նա գրել է բիլինայի դյուցազուն Իլյա Մուրովլենի մասին որպես Ռուսիայի պաշտպան։
Իլյա Մուրոմեցը հանդիպում է Կիևյան ցիկլում որպես՝ Իլյա Մուրոմեց և Սոլովեյ Ռազբոյնիկ, Իլյա Մուրոմեց և Իդոլիշչե Պոգանով, Իլյա Մուրոմեցի վեճը իշխան Վլադիմիրի հետ, Իլյա Մուրոմեցի պայքարը Ժիդովինի հետ։ «Սվյատոգորը և Իլյա Մուրոմեցը» բիլինայում պատմվում է, թե ինչպես էր Իլյա Մուրոմեցը սովորում Սվյատոգորի մոտ և մահանալով, Սվյատոգորը փչում է նրա վրա դյուցազնի ոգին և տալիս իր թուր-կայծակին, այդ ամենից հետո Իլյայի ուժերը ավելանում են։
Ըստ բանասեր Սերգեյ Ազբելևի, ով գրի է առել ավելի քան 53 բիլինայի սյուժեներ, Իլյա Մուրոմեցը հանդիսանում է դրանցից 15-ի գլխավոր հերոսը (№ 1-15-ը ըստ Ազբելևի կազմած ուղեցույցի):

Իլյա Մուրոմեցի ուժի ստացումը (Իլյա Մուրոմեցի ապաքինումը)
Իլլյա Մուրոմեց և Սվյատոգոր
Իլյա Մուրոմեց և Սոլովեյ Ռազբոյնիկ
Իլյա Մուրոմեց և Իդոլիշչե
Իլյա Մուրոմեցի վեճը իշխան Վլադիմիրի հետ
Իլյա Մուրոմեց և կաբացկիյ մերկեր (հազվադեպ հանդիպում է որպես առանձին սյուժե, որը կցվում է իշխան Վլադիմիրի վեճի սյուժեի հետ)
Իլյա Մուրոմեցը Սոկոլ-նավի վրա
Իլյա Մուրոմեցը և ավազակները
Իլյա Մուրոմեցի երեք ուղևորությունները
Իլյա Մուրոմեցը և Բատիյ արքան
Իլյա Մուրոմեցը և Ժուդովինը
Իլյա Մուրոմեցը և Տուգարինը (Իլյա Մուրոմեցի կնոջ մասին)
Իլյա Մուրոմեցը և Սոկոլնիկը
Իլյա Մուրոմեցը, Երմակը և Կալին արքան
Դյուցազունների վախճանը
Իլյա Մուրոմեցը և Կալին արքան
Դոբրինյա Նիկիտիչի մենամարտը Իլյա Մուրոմեցի հետ
Իլյա Մուրոմեցը և Ալյոշա ՊոլովիչըՍյուժեի առանձին տարբերակների թիվը, որը արձանագրվել է տարբեր բանասերների կողմից, անցնում է տասնյակները և գերազանցում է հարյուրը (№ 3, 9, 10), հիմնականում դրանք եղել են 12-ից մինչև 45 և ավելի։


== Ծանոթագրություններ ==
Լուզինյակ

Լուզինյակ (ֆր.՝ Louzignac), համայնք Ֆրանսիայում, Պուատու Շարանտա մարզի Ծովափնյա Շարանտի գավառում։ Մտնում է Մատա կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Սեն Ժան դ՛Անժելի շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 17212:


== Բնակչություն ==
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 161 մարդ։


== Տես նաև ==
Ֆրանսիայի շրջանների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ —Լուզինյակ  (ֆր.)
(9142) Ռեսուս

(9142) Ռեսուս (անգլ.՝ Rhesus), աստերոիդ Յուպիտերի տրոյացիներից։ Հայտնաբերվել է 1977 թվականի հոկտեմբերի 16-ին Կոռնելիս վան Հաուտենի, Ինգրիդ վան Հաուտեն-Գրունևելդի և Թոմ Գերելսի կողմից Պալոմարում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 5,180476 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 4,5075 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 5,8534 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 4306,78 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,083589 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 12,8° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(9142) Ռեսուս աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Տիմոֆեյ Գրունին

Տիմոֆեյ Իվանովիչ Գրունին (ռուս.՝ Тимофей Иванович Грунин, փետրվարի 2, 1898(1898-02-02), Mokshan, Պենզայի գուբերնիա, Ռուսական կայսրություն - օգոստոսի 19, 1970(1970-08-19), Մոսկվա, ԽՍՀՄ), խորհրդային արևելագետ։


== Կենսագրություն ==
Սովորել է Մոսկվայի արևելագիտության ինստիտուտում։ 1938—1958 թվականներին եղել է Մոսկվայի Ֆրունզեի անվան ռազմատեխնիկական, ակադեմիայի դասախոս։
Գրունինը թուրքերենի ուսումնասիրության ձեռնարկների հեղինակ է։ 1930 թվականից Ագաթանգեղոս Կրիմսկու ղեկավարությամբ սկսել է ուսումնասիրել հայ-ղփչաղական լեզվական առնչությունները (Ուկրաինայի և Լեհաստանի հայ գաղթօջախներում 16-17 դարերում խոսել են հայերենի և ղփչաղերենի խառնուրդով)։ Գրունինի «16 դ․ փաստաթղթեր պոլովեցյան լեզվով (Կամենեց Պոդոլսկի հայ գաղութի դատական արձանագրությունները)» (Մոսկվա, 1967, ռուսերեն) աշխատությունը մեծ ներդրում է հայ-ղփչաղական լեզվական առնչությունների ուսումնասիրության և Ուկրաինայի ու Լեհաստանի միջնադարյան հայկական գաղութների աղբյուրագիտության մեջ։
Շարկովշչինա (գյուղ, Միրգորոդի շրջան)

Շարկովշչինա (ուկրաիներեն՝ Шарківщина), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Միրգորոդի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Շարկովշչինա գյուղում բնակվում էր 626 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Դրալովկա

Դրալովկա (ռուս.՝ Драловка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Դվինիցի գետի ձախ ափում՝ 82 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 9 կմ է։ Գետաբերանը գտնվում է 5 կմ հյուսիս-արևմուտք Վորոբյովից և 49 կմ հյուսիս-արևելք Սոկոլ գյուղի մոտ։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դոնի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Հյուսիսային Դոն գետն է։ Գետի ենթաավազանը Սուխոնան գետն է։ Գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դոն։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 03020100312103000007131
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 103000713
Ավազանի կոդը - 03.02.01.003
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 03
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 0


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Եւ

և, ժամանակակից հայկական այբուբենի 37-րդ տառը։ Հայոց այբուբեն է ներմուծվել միջնադարում ե-ի ու ւ-ի համադրումով, որպես կցագիր այնուհետև սկսել է հանդես գալ որպես մեկ ամբողջություն։ Խորհրդային վերափոխումներից հետո, ստացել է առանձին տառի կարգավիճակ։ Մեծատառ գրվում է «Եվ», «Եւ» և «ԵՎ», «ԵՒ» եթե բառն ամբողջությամբ մեծատառ է գրված։


== Ծանոթագրություններ ==


== Տես նաև ==
և (ԵՎ, եւ) տառի ուղղագրության կանոններ վիքիգրքերում
Նարեկ (անձնանուն)

Նարեկ, հին հայկական ծագման անձնանուն։ Առաջացել է Նարեկ գյուղի անունից, որով կոչվել է Գրիգոր Նարեկացին և իր նշանավոր Նարեկ աղոթագիրքը։


== Հայտնի կրողներ ==
Նարեկ Ավետիսյան
Նարեկ Դուրյան
Նարեկ Սարգսյան
Նարեկ Մարգարյան
Նարեկ Մնոյան


== Ծանոթագրություններ ==
Միչայու (գետ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Միչայու (այլ կիրառումներ)Միչայու  (ռուս.՝ Мичаю ), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է ԲԱՌ գետի աջ ափից 61 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 5 կմ։


== Ջրագրության տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը Պեչորա գետն է մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը Պեչորա։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների՝

Ջրային օբյեկտի կոդը հանրային գրանցմամբ — 03050100212103000061203
Կոդը ըստ հիդրոլոգիական հետազոտության (ՌԴ) — 103006120
Ավազանի կոդը — 03.05.01.002
Ծավալի համարը ըստ ՌԴ-ի — 03
Թողարկումը ըստ ՌԴ-ի — 0


== Ծանոթագրություններ ==
Բիչուրայի շրջան

Բիչուրայի շրջան (ռուս.՝ Бичурский район, բուրյաթերեն՝ Бэшүүрэй аймаг), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Բուրյաթիա հանրապետությունում։
Ստեղծվել է 1935 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Բիչուրա։


== Աշխարհագրություն ==
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 6201 կմ²։


== Բնակչություն ==
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 26948 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 4,35 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի Կառավարության կայք. Տարածաշրջանների մասին տարաբնույթ տեղեկություններ։ Անհրաժեշտ է փնտրել ըստ շրջանի անվանման։ (ռուս.)
Միխայլո-Անովկա

Միխայլո-Անովկա (ուկրաիներեն՝ Михайло-Ганнівка), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Կոնոտոպի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Միխայլո-Անովկա գյուղում բնակվում էր 172 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Բենեստ

Բենեստ (ֆր.՝ Benest), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 361 մարդ, բնակչության խտությունը` 17.11 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 21.10 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 350 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 65 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 50 կմ հյուսիս-արևելք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 201 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 107-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 94։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 53,2 %։ 107 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 103 անձ (58 տղամարդ և 45 կին)։ Գործազուրկ են եղել 4 անձ (0 տղամարդ և 4 կին)։ 94 անաշխատունակներից 15-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 53-ը` թոշակառուներ, իսկ 26-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Շարանտ գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Ուլուբիևկա

Ուլուբիևկա (ռուս.՝ Уллубиевка), խուտոր Ռուսաստանի Դաղստան հանրապետության Կումտորկալինսկի շրջանի կազմում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Ծաղկավոր բույսերի ցեղեր (L)

Այստեղ ներկայացված են The Plant List տվյալների բազայում 2010 թ․ դեկտեմբերի դրությամբ ներառված 904 649 անվանում ծաղկավոր բույսերի 14 038 ցեղերից L տառով սկսվող 1445-ը։
Աղյուսակի առաջին սյունակում տեղակայված են 1445 ցեղերի լատիներեն անվանումները (The Plant List տվյալների բազայի վիճակագրության մեջ ասվում է 14 038 ցեղերի մասին)։
Երկրորդ սյունակում նշված է ընտանիքը, որտեղ ներառված է տվյալ ցեղը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Հղումներ ==
Angiosperms (Flowering plants) — all genera // The Plant List
The Plant List (2010). Version 1. Published on the Internet; http://www.theplantlist.org/ (accessed 1st January)(անգլ.)
Նազարկինո (գյուղ, Կուգարչինսկի շրջան)

Նազարկինո (ռուս.՝ Назаркино, բաշկիրերեն՝ Назаркин), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կուգարչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 196 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Բրատկովայա

Բրատկովայա (ռուս.՝ Братковая), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Խիսլավիչսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 201 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Էդմոն Ժաբես

էդմոն Ժաբես (ֆր.՝ Edmond Jabès, ապրիլի 14, 1912(1912-04-14), Կահիրե, Եգիպտոսի թագավորություն - հունվարի 2, 1991(1991-01-02)[…], Փարիզի 5-րդ շրջան, Ֆրանսիա), ֆրանսիացի բանաստեղծ։


== Կենսագրություն ==
Ծագում է հրեա ֆրանսախոս ընտանիքից։ Սյուրռեալիստ բանաստեղծ Ժորժ Էնենի հետ միասին նա Կահիրեում հիմնել է La Part du sable հրատարակչությունը։ 1956 թվականին Սուեզի ճգնաժամից հետո նա տեղափոխվեցժլ է Փարիզ, 1967 թվականին ստացել է Ֆրանսիայի քաղաքացիություն։
Մահացել է 1991 թվականի հունվարի 2-ին, դիակիզվել հունվարի 8-ին։ Նրա աճյունը դրվել է կոլումբարիումի տուփի մեջ։ Թաղված է Պեր Լաշեզ գերեզմանատանը։ 


== Ստեղծագործական կապեր ==
Նա մտերիմ էր և նամակագրական կապեր էր պահում Մաքս Ժակոբի, Պոլ Էլուարի, Ֆիլիպ Սուպոյի, Անդրե Ժիդի, Անրի Միշոյի, Միշել Լեյրիսի, Ռոջեր Կայուայի, Էմանուել Լևինասի, Պաուլ Ցելանի, Իվ Բոնֆոիայի, Ժակ Դյուպենի, Անտոն Ստարոբինսկու, Լուիջի Նոնիչեսի, Լուիջի Նոնեչիի, Օլիվիե Դոնբիչիի հետ։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել Մորիս Բլանշոյի, Ժակ Դերիդայի վրա, նրա գրքերը բարձր գնահատականներ են ստացել Ալբեր Կամյուի, Ժյուլ Սյուպերվիելի, Ռընե Շարի, Պոլ Օստերի և այլոց կողմից։


== Գրքեր ==
Le Livre des questions, t. I (1963)
Le Livre de Yukel (Le livre des questions, t. II) (1964)
Le Retour au livre (Le livre des questions, t. III) (1965)
Yaël (1967)
Elya (1969)
Aely (1972)
El, ou le dernier livre (1973)
Le Livre des ressemblances, t. I (1976)
Le Soupçon le Désert (Le Livre des ressemblances, t. II) (1978)
L’Ineffaçable l’Inaperçu (Le Livre des ressemblances, t. III) (1980)
Le Petit Livre de la subversion hors de soupçon (1982)
Le Livre du dialogue (1984)
Le Parcours, Gallimard (1985)
Le Livre du Partage (1987)
Un étranger avec, sous le bras, un livre de petit format (1989)
Le Livre de l’hospitalité (1991)
Petites Poésies pour jours de pluie et de soleil (1991)
Désir d’un commencement Angoisse d’une seule fin (1991)


== Համատեղ հրատարակություններ ==
Je bâtis ma demeure: Poèmes 1943—1957 (1959)
Le Seuil le Sable: poésies complètes 1943—1988 (1990)


== Ճանաչում ==
Քննադատների մրցանակ (1970), Ֆրանսիական հուդայականության հիմնադրամի մրցանակ` արվեստի, գրականության և գիտության համար (1982), Պազոլինիի մրցանակ (1983), Պոեզիայի ազգային մեծ մրցանակ (1987)։ Պատվո լեգեոնի շքանշանի ասպետ (1988), Արվեստի և գրականության շքանշանի կոմանդոր (1988)։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Ecrire le livre: autour d’Edmond Jabès/ Richard Howard Stamelman, Mary Ann Caws e.a., eds. Seyssel: Champ Vallon, 1989
Motte W.F. Questioning Edmond Jabès. Lincoln: University of Nebraska Press, 1990
Benoit E. De la crise du sens à la quête du sens, Mallarmé, Bernanos, Jabès Paris: Cerf, 2001
Waldrop R. Lavish absence: recalling and rereading Edmond Jabès. Middletown: Wesleyan UP, 2002
Laroussi F. Écritures du sujet: Michaux, Jabès, Gracq, Tournier. Mons: Éditions Sils Maria, 2006
Debrauwere-Miller N. Envisager Dieu avec Edmond Jabès. Paris: Cerf, 2007
Cahen D. Edmond Jabès. Paris: Editions Seghers/Laffont, 2007 (coll. « Poètes d’aujourd’hui»)
Edmond Jabès: l'éclosion des énigmes/ Catherine Mayaux, Daniel Lançon, eds. Saint-Denis: Presses Universitaires de Vincennes, 2008
Նենհաուզեն

Նենհաուզեն  (գերմ.՝ Großderschau), քաղաք Գերմանիայի Բրանդենբուրգ երկրամասում։
Գտնվում է Հաֆելլանդ շրջանի կազմում։ Բնակչությունը 1931 մարդ է (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալների)։ Զբաղեցնում է 88,86 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդ՝ 12 0 63 212։
Քաղաքը ստորաբաժանվում է 6 քաղաքային շրջանի։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական էջ
Արմեն Խաչատրյան (դիվանագետ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Արմեն Խաչատրյան (այլ կիրառումներ)
Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ  Խաչատրյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին:Արմեն Ավագի Խաչատրյան (օգոստոսի 13, 1957(1957-08-13), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - հունիսի 3, 2020(2020-06-03), Երևան, Հայաստան), հայ պետական գործիչ, ՀՀ ԱԺ նախագահ (1999-2003)։ Ունի արտակարգ և լիազոր դեսպանի աստիճան։ Գրականագետ Ավագ Խաչատրյանի որդին է։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է Երևանում։ Ավարտել է Հայաստանի պետական մանկավարժական ինստիտուտի բանասիրության ֆակուլտետը (1978)։ 1987-1990 թվականներին եղել է Երևանի թիվ 191 դպրոցի տնօրեն, 1991-1999 թվականներին՝ «Հրաչյա Աճառյան» համալսարանի պրոռեկտոր։ 2003-2010 թվականներին՝ Ուկրաինայում Հայաստանի արտակարգ և լիզոր դեսպան։

2010 թ. ապրիլի 26-ին Հայաստանի Նախագահի հրամանագրով ազատվել է Ուկրաինայում Հայաստանի արտակարգ և լիազոր դեսպանի պարտականություններից։
2010 թ. ապրիլի 26-ին Հայաստանի Նախագահի հրամանագրով նշանակվել է Բելառուսի Հանրապետությունում Հայաստանի արտակարգ և լիազոր դեսպան։
2010 թ. ապրիլի 26-ին Հայաստանի Նախագահի հրամանագրով նշանակվել է ԱՊՀ կանոնադրական և այլ մարմիններում Հայաստանի մշտական լիազոր ներկայացուցիչ։
2017 թ. ազատվել է դեսպանի պաշտոնից։


== Պարգևներ և կոչումներ ==
ԱՄՆ-ի կենսագրական ինստիտուտի «Տարվա մարդ» (1998)
ԱՊՀ միջխորհրդարանական վեհաժողովի «Համագործակցություն» շքանշան (2001)
Օրթոդոքս եկեղեցու Սուրբ Անդրեասի շքանշան (2001)


== Գույքային հարաբերություններ ==
Համաձայն մամուլի հրապարակության ՝ իրեն սեփականության իրավունքով պատկանող Երևանի կենտրոն շրջանում գտնվող նախկին Աճառյան համալսարանի շենքի տարածքի վարձակալության հետ կապված վեճի ընթացքում ոստիկանության միջոցով վտարել է վարձակալ կազմակերպությանը վարձակալված տարածքից։


== Աղբյուրներ ==
Գորոխովկա (գյուղ, Ֆյոդորովսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԳորոխովկաԳորոխովկա (ռուս.՝ Гороховка, բաշկիրերեն՝ Гороховка), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ֆեոդորովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 94 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Տուրբոհորատ

Տուրբոհորատ, խորշահիդրոտուրբինային շարժիչ, որը խոր հորատանցքեր հորատելիս պտտեցնում է հորատադուրը։ Տուրբոհորատի աշխատանքի սկզբունքը հիմնված է լվացման հեղուկի հոսքի հիդրավլիկական էներգիան լիսեռի պտտման մեխանիկական էներգիայի փոխակերպելու վրա։ Տուրբոհորատ պտտվող (ռոտոր) և չպտտվող (ստատոր) բազմաստիճան համակարգերի միասնություն է։ Այն բաղկա ցած է իրանից (1), չպտտվող ուղղորդ (2) ու պտտվող աշխատանքային (3) անիվներից և իր վերջնա մասում հորատադուրը կրող լիսեռից (4)։ Ստատորները միացված են տուրբոհորատի իրանին, վերջինս էլ՝ հորատման շարասյանը, իսկ ռոտորները ամրացած են բազմաստիճան հենարանից (5) կախված լիսեռին։ Պոմպերով մղվող լվացման հեղուկը, պտտեցնում է լիսեռը ու վերջինիս ստորին մասում եղած անցքերով ուղղվում դեպի հորատադուրը և հորատանցքի ճակատը։ Տուրբոհորատը օգտագործելիս բացառվում է հորատման շարասյունը պտտեցնելու անհրաժեշտությունը։ Այդ պատճառով էլ տուրբինային հորատումը հորատանցքեր հորատելու առավել արդյունավետ եղանակներից է։ Տուրբոհորատները լայնորեն օգտագործվում նն նավթի գազի արդյունահանման համար հորատանցքեր հորատելիս։
Կիփիանթուբան

Կիփիանթուբան (վրաց.՝ ყიფიანთუბანი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Շիդա Քարթլի մարզի Խաշուրի շրջանում։


== Դիրք ==
Գտնվում է ծովի մակարդակից 800 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Խաշուրից հեռու է 8 կմ։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 216 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Պյանա (գետ)

Պյանա (ռուս.՝ Пьяна), գետ Ռուսաստանում (Նիժեգորոդի մարզ, Մորդովիա)։


== Աշխարհագրություն ==
Պյանա գետը սկիզբ է առնում Մերձվոլգյան բարձրավայրից և թափվում է Սուրա գետ։ Գետը պատկանում է Կասպից ծովի ավազանին։ Ակունքը ծովի մակարդակից գտնվում է 220 մ բարձրության վրա։ Գետի ափին են գտնվում Պերեվոզ, Սերգաչ քաղաքները, Բուտուրլինո, Պիլնա, Գագինո գյուղերը։


== Հիդրոգրաֆիա ==
Պյանա գետի երկարությունը կազմում է 436 կմ, ավազանի մակերեսը՝ 8060 կմ2 է։ Գետի ջրի ծախսը միջինում կազմում է 25 մ3։


== Վտակներ ==
Պյանա գետի վտակներն են Վադոկ, Եժատ, Չեկա, Անդա, Սերդեմ, Կելյա, Կետարշա, Պիցա, Պարի, Ռաուժա գետերը։


== Տես նաև ==
Գետ
Ակունք և Գետաբերան
No Surprises / Running from Demons

No Surprises / Running from Demons, Radiohead ռոք խմբի 4-րդ մինի-ալբոմը։ «No Surprises / Running from Demons» ալբոմը լույս է տեսել 1997 թվականին։ Այս ալբոմում կա ընդամենը 6 երգ։ Եվ հենց այդ 6 երգերը իրենցից ներկայացնում են դեմո-տարբերակներ, որոնք ոչ լիովին նման են այս խմբի մյուս երգերին։


== Կոմպոզիցիաների ցանկ ==
«No Surprises» - 3:49
«Pearly*» - 3:38
«Melatonin» - 2:08
«Meeting in the Aisle» - 3:07
«Bishop’s Robes» - 3:23
«A Reminder» - 3:51


== Արտաքին հղումներ ==
No Surprises/Running from Demons
MusicBrainz
Պիեռ Բոնար

Պիեռ Բոնար (ֆր.՝ Pierre Bonnard, հոկտեմբերի 3, 1867(1867-10-03)[…], Ֆոնտենե Օ Ռոզ - հունվարի 23, 1947(1947-01-23)[…], Լը Կանե), ֆրանսիացի նկարիչ, ով 20-րդ դարի արվեստի պատմության մեջ մտնում է որպես մեծագույն գունանկարիչ։ Երիտասարդ ժամանակ ղեկավարել է «Նաբի» խումբը։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է պաշտոնյայի ընտանիքում, սկզբից իրավագիտություն է սովորել Սորբոնում, իսկ հետո` Փարիզի Ժյուլիանի ակադեմիայում, Գեղեցիկ արվեստի դպրոցում, որտեղ 1888 թվականին ձևավորվել է «Նաբի» խումբը, որի անդամներն են եղել Պոլ Սերյուզե, Պոլ Ռանսոն, Դենի Մորիս, Էդուար Վյուարը, հետագայում նաև` Ֆելիքս Վալոթոնը։ Պոլ Գոգենի և ճապոնական փորագրության ազդեցությամբ նկարիչները գույները տեղայնացրել են, նկարել նկարները ավելի մակերեսորեն։ Ճապոնական ամենաուժեղ ազդեցությունը երևում է հենց Բոնարի կտավներից մեկում, որը նույնիսկ անվանել են «Ճապոնական դարձող Նաբի»։
Պիեռ Բոնարը լավ ծանոթ է եղել Ամբրուազ Վոլարին և իր մի քանի նկարներում հավերժացրել է նրան։ Նկարիչն իր աշխատանքները ցուցադրել է «Անկախների սալոնում» և ծանոթացել է Անրի դը Տուլուզ-Լոտրեկի հետ։ 1905 թվականին Էդուար Վյուարի հետ մեկնել է ճանապարհորդության դեպի Իսպանիա, որին հաջորդել են ճանապարհորդությունները դեպի Բելգիա, Հոլանդիա, Մեծ Բրիտանիա, Իտալիա, Ալժիր, Թունիս և Ֆրանսիայի հարավ։ 1925 թվականին Բոնարը տուն է ձեռք բերել Լազուր ափին Լը Կաննեյում։ Նկարիչը ապրել է գերմանացիների կողմից գրավված Փարիզում և 1946 թվականին կազմակերպել է իր աշխատանքների հետահայաց ցուցադրությունը։ Մահացել է Լը Կաննեյում 1947 թվականի հունվարի 27-ին։


== Ստեղծագործական ձև ==
Պիեռ Բոնարին հաճախ անվանում էին էսթետիկ իմպրեսիոնիզմի վերջին հետևորդ։ Նա քննադատել է իմպրեսիոնիստներին անավարտ համադրությունների և նատուրալիստական գույների համար։ Լինելով փափուկ, խուլ երանգների և հարաբերությունների նկարիչ` Բոնարն այն առաջիններից է եղել, ով նկարել է կնոջ ներքին, նույնիսկ` ինտիմ կյանքը։ Նա նկարել է ինտերիերներ, մեջերկրածովյան և փարիզյան բնանկարներ, կենցաղային դրվագներ։ Բոնարը իր կյանքի վերջին անդրադարձել է հագեցած գույների համադրությանը` ստեղծելով նրբագեղ և գունագեղ համադրություններ։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		

		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==
Ժողովածու (434)

Ժողովածու (434), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 434 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 18-րդ դարում։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 32x20 սմ չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 116 թերթից։ Գրված է միասյունով, երկսյունով, նոտրգիրով, շղադիրով։ Կազմը` ստվարաթուղթ։


== Բովանդակություն ==
Յակոբ Մծբնեցո Զգոն դիրք
Քարոզք, Քաղվածք ի Պատմութենեն Եվսեբիոսի, Գրիգոր Տաթևացվո Մեկնություն Եսայեայ, Դոյզն ինչ հարցմունք Բանք ոսկիական գրքոջ
Բան յաղադս ողջոյնի


== Ծանոթագրություններ ==
Կրասնովկա (գյուղ, Սիմֆերոպոլի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԿրասնովկաԿրասնովկա (ուկրաիներեն՝ Краснівка, Ղրիմի թաթարերեն՝ Krasnovka), գյուղ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Սիմֆերոպոլի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Կրասնովկա գյուղում բնակվում էր 615 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Աջարիայի Ինքնավար Հանրապետության բարձրագույն խորհուրդ

Աջարիայի ինքնավար հանրապետության բարձրագույն դատարան, Վրաստանի կազմում գտնվող Աջարիայի Ինքնավար Հանրապետության բարձրագույն ներկայացուցչական և օրենսդիր մարմինը։ Խորհրդի շենքը գտնվում է Բաթումում և բաղկացած է 18 անդամներից, որոնք ընտրվել են չորս տարի ժամկետով։ Աջարիայի օրենսդիր մարմնի ղեկավարը՝ խոսնակը նշանակվում է Վրաստանի նախագահի կողմից, որն ունի նաև Աջարիայի խորհրդարանը և կառավարությունը ցրելու իրավունք։ Բացի այդ, Վրաստանի նախագահը կարող է չեղարկել խորհրդարանի ընդունած բոլոր այն որոշումները, որոնք հակասում են Վրաստանի սահմանադրությանը։ Վրաստանի 25 տարին լրացած ցանկացած քաղաքացի կարող է դառնալ Աջարիայի բարձրագույն խորհրդի անդամ։


== Աջարիայի բարձրագույն խորհրդի խոսնակների ցանկ ==


== Խմբակցություններ ==
Վրացական երազանք
Վրացական երազանք-Աջարիա
Վրացական երազանք-Մաժորիտարներ
Միացյալ ազգային շարժում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք էջ
Սեմենովկա (Յումայի վտակ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Սեմենովկա (այլ կիրառումներ)Սեմենովկա (ռուս.՝ Семеновка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Սանչուրսկի շրջանում, Կիրովի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Յումա գետի ձախ ափին՝ 52 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 11 կմ է։
Գետի ակունքը գտնվում է արևմտյան Շմելյովո գյուղում, Սվեչա գյուղից 14 կմ արևելք։ Գետը հոսում է հարավ-արևմուտք անմարդաբնակ անտառյին վայրում։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Կամսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վոլգա, գետի ենթաավազանը՝ Վոլգա մինչև Կույբիշևսկի հիդրոհանգույց։ Գետի ավազանը՝ Վոլգա մինչև Կույբիշևսկի հիդրոհանգույց։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների՝

Ջրային օբյեկտի կոդը հանրային գրանցմամբ — 10010300412111100036603
Կոդը ըստ հիդրոլոգիական հետազոտության (ՌԴ) — 111103660
Ավազանի կոդը — 10.01.03.004
Ծավալի համարը ըստ ՌԴ-ի — 11
Թողարկումը ըստ ՌԴ-ի — 1


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.