Վլադիմիր Սորոկին

Վլադիմիր Գեորգիևիչ Սորոկին (օգոստոսի 7, 1955(1955-08-07)[…], Բիկովո (Մոսկվայի մարզ), Ռամենսկի շրջան, Մոսկվայի մարզ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), ռուս գրող, սցենարիստ և դրամատուրգ, նկարիչ։ Հայեցակարգի և սոց-արվեստի ամենաակնառու ներկայացուցիչներից մեկը ռուսական գրականությունում։ Տասնմեկ վեպերի, ինչպես նաև մի շարք պատմությունների, պատմվածքների, պիեսների ու սցենարների հեղինակ։
Անդրեյ Բելի, NOS-ի, Big Book-ի և այլ մրցանակների դափնեկիր, «Բուքեր» միջազգային մրցանակի հավակնորդ։ Գրքերը թարգմանվել են տասնյակ լեզուներով։ Ռուսաստանում Վլադիմիր Սորոկինի ստեղծագործությունները բազմիցս դարձել են հանրային քննարկման առարկա, ներառյալ դատական ​​գործընթացները.


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1955 թվականի օգոստոսի 7-ին մերձմոսկովյան Բիկովո գյուղում։ Ծնողները հաճախ տեղից տեղ էին տեղափոխվում, ուստի նա փոխել է մի քանի դպրոց։
Սովորել է Գուբկինի անվան Մոսկվայի նավթի և գազի արդյունաբերության ինստիտուտում։ Ստանալով բարձրագույն կրթություն որպես մեքենավար, Սորոկինը մեկ տարի աշխատել է «Սմենա» ամսագրում, որտեղից էլ աշխատանքից հեռացվել է «Կոմսոմոլին» միանալուց հրաժարվելու համար, չնայած իրականում նա արդեն դրա անդամ էր։ Զբաղվել է գրքերի գրաֆիկայով, նկարչությամբ, հայեցակարգային արվեստով։ Բազմաթիվ գեղարվեստական ​​ցուցահանդեսների մասնակից է։ Նախագծել և նկարազարդել է շուրջ 50 գիրք։
Ինչպես գրող ձևավորվել 1980-ականների մոսկովյան ընդհատակյա շրջանի նկարիչների և գրողների մեջ։
1985 թվականին Փարիզյան A-Za ամսագրում տպագրվել է Սորոկինի վեց պատմվածքների ընտրանին։ Ամսագրի այս համարում, որը միակն էր, բացի հինգ պատմվածքներից, տպագրվել է մի հատված «Հերթ»-ից, որը նույն թվականին տպագրվել է ֆրանսիական մեկ այլ ամսագրում՝ «Շարահյուսություն»։ Սորոկինի պատմություններից հետո երիտասարդ գրողի մասին առաջին հոդվածներից մեկը տպագրվել է A-Ya ամսագրում։ Հեղինակներն էին Սվեն Գունդլախը և Անդրեյ Մոնաստիրսկին։
Նա համարվել է պոստմոդեռնիզմի ներկայացուցիչ։ Պատմություններն ու վեպերն օգտագործել են բազմազան գրական ոճեր։ Խորհրդային տարիներին նա մոտ էր մոսկովյան կոնցեպտուալիզմի շրջանակին, տպագրվում էր սամիզդատում (մասնավորապես՝ «Միտինոյ ժուռնալում»)։ ԽՍՀՄ-ում առաջին պաշտոնական հրատարակությունը սկիզբ է առել 1989 թվականից, երբ «Ռիգա» ամսագիրը «Ռոդնիկ»-ն իր նոյեմբերյան համարում տպագրել է գրողի մի քանի պատմվածքներ։ Քիչ անց Սորոկինի պատմությունները հայտնվում են ռուսական ամսագրերում և ալմանախներում` «Երրորդ արդիականացում», «Տպագրության տեղ», «Կինոարվեստ», « Դարի վերջ», «Նոր գրականության տեղեկագիր»։
1992 թվականի մարտին «Կինոյի արվեստ» ամսագիրը հրատարակել է «Հերթ» (կրճատված) վեպը, «Ռասլիտ» հրատարակչությունը (Մոսկվա) հրատարակել է պատմվածքների ժողովածու, որն ընդգրկվել է «Բուքեր» մրցանակի ընտրացուցակում։ «Չորս սրտերը» վեպի ձեռագիրն առաջադրվել է Բուքերյան մրցանակի և ընտրվել է կարճ ցուցակում։
Սորոկինի ստեղծագործությունների սյուժեները բազմիցս հակասություններ են առաջացրել հասարակության շրջանում։ Կրեմլամետ «Միասին քայլել» շարժումը կազմակերպել է մի շարք գործողություններ, որոնք ուղղված էին գրողի դեմ (այդ թվում` այրելով նրա գրքերը), ինչպես նաև դատի էր տվել` պահանջելով գրողի ստեղծագործություններում որոշ տեղեր ճանաչել պոռնոգրաֆիկ։
2005 թվականի մարտի 23-ին Ռուսաստանի Մեծ թատրոնում տեղի ունեցավ կոմպոզիտոր Լեոնիդ Դեզյատնիկովի «Ռոզենտալի մանուկները» օպերայի համաշխարհային պրեմիերան, որի լիբրետոն ստեղծել է Վլադիմիր Սորոկինը։
Վլադիմիր Սորոկինի գրքերը թարգմանվել են քսանյոթ լեզուներով։ Արևմուտքում նրա վեպերը տպագրվել են խոշոր հրատարակչություններում, ինչպիսիք են Գալլիմարդը, Ս. Ֆիշերը, DuMont-ը, BV Berlin-ը, Einaudi-ն, Farrar-ը, Straus and Giroux-ը, NYRB.
Երեսուն տարի անց Վլադիմիր Սորոկինը վերադարձել է նկարչությանը և գրել երկու ցիկլ՝ «Նոր մարդաբանություն» և «Երեք ընկեր»։ 2017 թվականին նրա անհատական ​​ցուցահանդեսն անցկացվել է Տալլինի Դիմանկարների պատկերասրահում։
Նա Ռուսաստանի PEN կենտրոնի անդամ էր։ 2017 թվականի հունվարին հայտարարել է PEN կենտրոնից իր դուրս գալու մասին՝ ի նշան բողոքի Գործադիր կոմիտեի գործողությունների դեմ։
Ապրել է Մոսկվայի արվարձաններում և Բեռլինում։ Նա ամուսնացած էր, երկու երկվորյակ դուստրերի հայր էր։


== Մրցանակներ ==
2001 թվական, «Ժողովրդական Բուքեր» մրցանակ
2001 թվական, Անդրեյ Բելիի մրցանակը՝ «Ռուսական գրականությանը հատուկ ծառայությունների համար»
2005 թվական, «Ազատության» մրցանակ
2010 թվական, Գորկու անվան միջազգային մրցանակ
2010, 2017 թվականներ, «ՆՈՍ» մրցանակը  (2017 թվական՝ նաև ընթերցողների համակրանքի մրցանակ «ՆՈՍ»)
2011, 2014 թվականներ, երկրորդ մրցանակ «Մեծ գիրք»
Պարգևատրվել է նաև Գերմանիայի մշակույթի նախարարության մրցանակով
2020 թվական, «Սուպեր-ՆՈՍ» մրցանակ :


== Մատենագիտություն ==
Սորոկինի կայքում թերի (հասցված 2006 թվական) Մատենագիտությունը
Ստեղծագործությունների տեքստեր


=== Աշխատանքների ցիկլեր ===


==== Սառցե եռագրություն ====
2002 թվական՝ «Սառույց», հրատարակված Ad Marginem, Մոսկվա, 2002 թվական
2004 թվական՝ «Բրոյի ուղին», Մոսկվա, «Զախարով» հրատարակչություն, 2004 թվական
2005 թվական՝ «23000», տպագրվել է «Եռապատում», Մոսկվա, հրատարակչություն «Զախարով», 2005 թվականԺամանակագրորեն ճիշտ է կարդալ «Բրոյի ուղին», «Սառույց», «23000» հետևյալ հերթականությամբ


=== Վեպեր ===
1979-1983թվականներ, «Նորմա», որն առաջին անգամ հրատարակել է «Երեք կիտա» հրատարակչությունը Obscuri viri-ի հետ միասին, Մոսկվա, 1994 թվական
1983 թվական, «Հերթ», որն առաջին անգամ հրատարակել է Syntaxis-ը, Փարիզ, 1985 թվական
1982-1984թվականներ, «Մարինայի երեսուներորդ սերը», որն առաջին անգամ հրատարակել է «Ռ. Էլինինի հրատարակությունը», Մոսկվա, 1995 թվական
1985-1989թվականներ, «Վեպ», առաջին անգամ հրատարակվել է «Երեք կիտա» հրատարակչության կողմից` Obscuri viri-ի հետ համատեղ, Մոսկվա, 1994 թվական
1991 թվական, «Չորս սրտեր», առաջին անգամ հրատարակվել է «Դարի վերջ» ալմանախում, Մոսկվա, 1994 թվական
1999 թ «Կապույտ լարդ», առաջին անգամ հրատարակվել է Ad Marginem-ը, Մոսկվա, 1999 թվական։
2002-2005 թվականներ, «Սառցե եռերգություն», բաղկացած է երեք վեպերից `« Սառույց »,« Բռան ուղին»և« 23000 », Մոսկվա,« ԱՍՏ »հրատարակչություն, 2009
2013 թվական, «Թելլուրիա», Մոսկվա, հրատարակչություն Corpus, 2013 թվական
2017 թվական, «Մանարագա», Մոսկվա, Corpus հրատարակչություն։


=== Պիեսներ ===
1985 թվական, «Դագուտ»
1988 թվական, «Ռուս տատիկ»
1989 թվական, «Վստահություն»
1990 թվական, «Դիսմորֆոմանիա»
1994-1995 թվականներ, Hochzeitsreise
1995-1996 թվականներ, «Շչի»
1984-1997թվականներ, «Պելմենի»
1997 թվական, Դոստոևսկի-Թրիփ
1998 թվական, «Շնորհավոր Նոր տարի»
2006 թվական, «Կապիտալ», տպագրվել է «Մայրաքաղաք, Պիեսների ժողովածու», Մոսկվա, «Զախարով» հրատարակչություն, 2007 թվական
OpenSpace.ru կայքում հրապարակված 2009 թվականի Ժrանրի հեղինակի բնորոշումը «պիեսի պես մի բան» է։ Դմիտրի Պրիգովի հիշատակին։


=== Վիպակներ, պատմություններ, էսսեներ ===
1969 թվական, «Խոտածածկ»
1969 թվական, «Խնձորներ»
1980 թվական, «Շրջապատ»
1994 թվական, «Մեկ ամիս Դաչաուում» (արձակ բանաստեղծություն)
2000 թվական, «Լազուրային քաշ» («Կապույտ լարդ» վեպը, տպագրվել է բուլղարերեն)
2000 թվական, «Էրոս Մոսկվա» (էսսե)
2001 թվական, «Ձնեմարդ»
2002 թվական, Հիրոսիմա
2004 թվական, «Հայացք վաղվա օրը. Գոդզիլայի մռնչյունը և Պիկաչուի ճիչը »(էսսե)
2005 թվական, «Խոհանոց»
2005 թվական, «Սրտանց խնդրանք»
2005 թվական, «Թիրախ»
2005 թվական, «Սև ձի սպիտակ աչքով»
2005 թվական, «Ալիքներ»
2006 թվական, «Օպրիչնիկի օր», Մոսկվա, հրատարակչություն «haախարով», 2006 թ.
2010 թվական, «Ձնաբուք»
2012 թվական, «Արձակուրդ»
2017 թվական, «Մանուշակագույն կարապներ»
2017 թվական, «Սպիտակ հրապարակ»և այլն


=== Հավաքածուներ ===
1979-1984 թվականներ - «Առաջին սուբբոտնիկը», պատմվածքների ժողովածու։ Առաջին անգամ հրատարակվել է 1992 թվականին, տպաքանակը՝ 25000, «Ռասլիտ» հրատարակչություն։ Հետո «Ad Marginem» հրատարակչության «Հավաքած երկերը երկու հատորում», Մոսկվա, 1998 թվական
2000 թվական - «Տոն», պատմվածքների ժողովածու, հրատարակվել է «Ad Marginem» հրատարակչության կողմից, Մոսկվա, 2000
2002 թվական - «Դիպուկահարի առավոտ»
2002 թվական - «Մոսկվա»
2005 թվական - «Չորսը», ժողովածուն ընդգրկում է «Կոպեյկա» և «4» սցենարները, «Ռոզենթալի երեխաները» օպերայի լիբրետոն և 5 պատմվածք, հրատարակվել է «Զախարով» հրատարակչության կողմից, Մոսկվա, 2005 թվական։
2007 թվական - «Կապիտալ. Ներկայացումների ամբողջական հավաքածու»։ Մոսկվա «Զախարով», 2007 թվական, 368 էջ, 5000 օրինակ
2008 թվական - «Լող» ժողովածուն ներառում է ուշ գրված պատմություններ։ 1970-1980-ականներ թվականներ
2008 թվական - «Շաքարե Կրեմլ» պատմվածքների ժողովածու, «Օպրիչնիկի օրվա» տիեզերքի մասին
2010 թվական - «Մոնոկլոն», պատմվածքների ժողովածու, «Աստրել» հրատարակչություն
2018 թվական - «Սպիտակ հրապարակ», պատմվածքների ժողովածու, ԱՍՏ հրատարակչություն
2019 թվական - «Նորմալ պատմություն», հոդվածների և ակնարկների ժողովածու, ԱՍՏ հրատարակչություն
2020 թվական - «Ռուսական ժողովրդական առածներր և ասացվածքներ», Կորպուս հրատարակչություն։


=== Կինոգրաֆիա ===
1994 թվական - «Խելագար Ֆրից» (ռեժիսոր՝ Տատյանա Դիդենկո, Ալեքսանդր Շամայսկի)
2001 թվական - «Մոսկվա» (ռեժ. Ալեքսանդր Շելդովիչ)։ Ֆիլմը գլխավոր մրցանակը շահել է Բոննի փառատոնում՝ Ռուսաստանի կինոակումբների դաշնության մրցանակ՝ տարվա լավագույն ռուսական ֆիլմի համար։ Սցենարը գրվել է 1997 թվականին Ալեքսանդր Շելդովիչի հետ համատեղ
2001 թվական - «Կոպեյկա» (ռեժ. Իվան Դիխովիչնի)։ Ֆիլմը առաջադրվել է «Ոսկե խոյ» մրցանակի՝ «Լավագույն սցենար» անվանակարգում (համահեղինակ է Իվան Դիխովիչնիի հետ)
2004 թվական - ֆիլմ «4»-ը (ռեժիսոր՝ Իլյա Խրժանովսկի)։ Ֆիլմն արժանացել է Ռոտերդամի կինոփառատոնի գլխավոր մրցանակին
«Իր» (անավարտ կինոնկար, ռեժիսոր Իվան Դիխովիչնի - մահացավ)
2011 թվական - «Թիրախ» (ռեժ. Ալեքսանդր Շելդովիչ)։ Սցենարը գրվել է Ալեքսանդր Շելդովիչի հետ համատեղ
2013 թվական - «Դաու» ֆիլմի սցենարը գրվել է Իլյա Խրժանովսկու հետ համատեղ։ Նկարահանումները սկսվել են 2008 թվականից
2019 թվական - «Սորոկին Տրիպ», վավերագրական կինոնկար` նվիրված Սորոկինի կյանքին և ստեղծագործությանը։


=== Սցենոգրաֆիա ===
2005 թվական - «Ռոզենտալի երեխաները», օպերա երկու գործողությամբ, լիբրետոն՝ Վլադիմիր Սորոկինի, կոմպոզիտոր Լեոնիդ Դեսյատնիկովի, ռեժիսոր Էյմունտաս Նյակրոզիուսի։ Պրեմիերա 2005 թվականի մարտի 23-ին Մեծ թատրոնում (Ռուսաստան)։ «Ոսկե դիմակ» փառատոնի ժյուրիի հատուկ մրցանակ (2006)
2012 թվական - «Մինոտավրի երազներ», անավարտ օպերա, լիբրետոն՝ Վլադիմիր Սորոկինի, կոմպոզիտոր Օլգա Ռաևայի, ռեժիսորներ Կիրիլ Վիտոպտովի, Եկատերինա Վասիլևայի և Իլյա Շագալովի։ Պրեմիերա, 2012 թվականի հոկտեմբերի 12-ին Ազգերի թատրոնում (Ռուսաստան)
2016 թվական - «Օպրիչնիկի օր», ներկայացում, լիբրետոն՝ Վլադիմիր Սորոկինի և ռեժիսոր Իգոր Ֆոկինի։ Պրեմիերա, 2016 թվականի նոյեմբերի 30-ին Լենկոմի թատրոնում (Ռուսաստան)
2018 թվական - «Ժամանակի հաղթարշավը և անզգայունությունը», ներկայացում, լիբրետոն՝ Վլադիմիր Սորոկինի, ռեժիսոր Կոնստանտին Բոգոմոլովի։ Պրեմիերա, 2018 թվականի մայիսի 17-ին Մոսկվայի ակադեմիական երաժշտական ​​թատրոնում
2019 թվական - «Մանուշակագույն ձյուն», օպերա, կոմպոզիտոր Բիթ Ֆուրեր, Վլադիմիր Սորոկինի, լիբրետո։ Պրեմիերա, 2019 թվականի հունվարի 19-ին, Բեռլինի պետական ​​օպերայում (Գերմանիա)։
2019 թվական - «Թելլուրիա», ներկայացում, ռեժիսոր՝ Կոնստանտին Բոգոմոլով։ Պրեմիերա, 2019 թվականի փետրվարի 7-ին, Տագանկա թատրոնում (Ռուսաստան)։
2019 - «Սահիկ», ներկայացում, ռեժիսոր Յուրի Կվյատկովսկի։ Պրեմիերա, 2019 թվականի սեպտեմբերի 30-ին, Պրակտիկայի թատրոնում (Բրյուսնիկինի արհեստանոց) (Ռուսաստան)
2019 թվական - «Նորմա», ներկայացում, ռեժիսոր Մաքսիմ Դիդենկոն։ Պրեմիերա, 2019 թվականի նոյեմբերի 6-ին Մալայա Բրոննայա թատրոնում (Ռուսաստան)։


=== Այլ ===
Լուսանկարչական ալբոմ «Ռուսաստանի խորքերը» (նկարիչ Օլեգ Կուլիկի հետ միասին)
Լիբրետ՝ «Ռոզենտալի երեխաները», օպերային՝ Լեոնիդ Դեսյատնիկովի երաժշտությամբ, Մեծ թատրոնի պատվերով


== Փաստեր ==
Վլադիմիր Սորոկինը DK խմբի ստեղծագործության երկրպագու է։ Այս խմբի մագնիսական ալբոմներն առաջին անգամ լսել է 1983 թվականին։
Ըստ վարդապետ Իաննուարիի (Իվլիև). «Այն փաստը, որ մտավորականությունը կուռքեր է կերտել գրողներից, նկարիչներից, կոմպոզիտորներից և դերասաններից, պահանջում է որոշակի, հեգնական վերաբերմունք և հերքում։ Այստեղ, իմ կարծիքով, ժամանակակից հեղինակ Վլադիմիր Սորոկինի վաղ ստեղծագործություններից մի քանիսը կոպիտ են, բայց նրանք հենց դա էլ արեցին։ Նրա գրքերը զտվել են որոշակի տեսանկյունից, դրանց մեջ՝ խաղ բառերով, փոխաբերություններով, մեջբերումներով, և այդպես խաղով նա ոչնչացրել է բոլոր տեսակի կուռքերը, այդ թվում՝ գրականները »։
2014 թվականի մարտին, մի շարք այլ գիտնականների և մշակույթի գործիչների հետ միասին, նա անհամաձայնություն է ունեցել Ղրիմում Ռուսաստանի իշխանությունների վարած քաղաքականության դեմ։


== Ակնարկներ ==
Իգոր Շայտանով, քննադատ, գրականագետ, բանասիրական գիտությունների դոկտոր.«Շատ բան է ասվել երիտասարդական մշակույթի տեղի, դրա ընդհանուր ազդեցության մասին։ Բայց ի՞նչ է նշանակում «երիտասարդություն»։ Սա ... դեռահաս է։ Հիմնականում դեռահաս, դպրոցական տարիքը՝ տասնչորսից տասնյոթ տարեկան։ Ժամանակակից մշակույթի շատ իրադարձություններ տեղի են ունեցել այս տարիքային գծի վրա` ելնելով այս տարիքից՝ նրա բնորոշ գիտակցության պրոյեկցիայի հիման վրա։ Գրական ամենահայտնի օրինակը Վլադիմիր Սորոկինն է։ Նախկինում իր նվիրական երազանքները ցանկապատի և հասարակական զուգարանի ներքին դռան վերարտադրած դեռահասի աչքերով նա նայել է շրջապատող աշխարհին և պահանջել ճանաչել նման տեսակետի մշակութային արժանապատվությունը։ Սորոկինն, իհարկե, ստեղծել է մի մոդել, որն աշխատում է և, այդ պատճառով, նույնիսկ ավելի վտանգավոր է, քան պարզապես գորգ օգտագործելը (որի համար նրան նախատում են և քաշում դատարան)։ Այն, ինչից մշակույթը նախապես անհրաժեշտ էր համարել ազատվելու և բարձրացնելու համար, նա առաջարկել է պահպանել։ Մնացեք դեռահաս, նա, ով նախկինում ստիպված էր թաքնվել, լինել ստորգետնյա մարդ, ազատություն հաղորդել ձեր երևակայությանը, ավելին՝ վերցրեք սառցե մուրճը ձեր ձեռքերում և ձեր ներքին ցանկությունները մղեք ամբողջ մշակույթի ենթագիտակցության մեջ։ Սորոկինի վերջին ստեղծագործությունը՝ Սառցե վեպը, նվիրվել է դրան»։Սերգեյ Շարգունով, գրող, լրագրող, հասարակական և քաղաքական գործիչ.«Դեռևս Սորոկինը, Պելևինը և Լիմոնովը, իրենց տեսակով, դիմում էին մարդու իրական սկզբին ... Սորոկինը գրել է Սառցե վեպը, փայլուն, շողշողացող հարված, որը գրավիչ էր իրականում մարդու մեջ ... Միգուցե դա միշտ չէ, որ հստակ արտահայտվում է, բեկումները գալիս են և պատահականորեն, բայց սա է գրողների ժողովրդականության առեղծվածը։ Թեկուզ պատահական, բայց տրվում են կյանքի ամենակարևոր հարցերը »։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Վլադիմիր Սորոկինի պաշտոնական կայք 
Տելեգրամ ալիք
Անդրեյ Մոնաստիրսկի — «О Прозе Сорокина»
Սորոկինը lib.ru- ում
Վլադիմիր Սորոկինը «Սնոբ» նախագծում Archived 2011-06-27 at the Wayback Machine.
Սորոկինի մասին Livejournal-ում 
Հարցազրույց arba.ru-ում (2004 թվական, հունվար) Archived 2020-10-28 at the Wayback Machine.
lenta.ru-ում (2015 թվական,օգոստոս)(չաշխատող հղում)


== Գրականություն ==
Андреева Н. Н., Биберган Е. С. Игры и тексты Владимира Сорокина. — СПб.: Петрополис, 2012. — 398 с. — (Споры о современной словесности). — ISBN 978-5-9676-0395-2
Биберган Е. С. Рыцарь без страха и упрека: Художественное своеобразие прозы Владимира Сорокина. — СПб.: Петрополис, 2014. — 316 с. — (Споры о современной словесности). — ISBN 978-5-9676-0556-7
Богданова О. В. Концептуалист писатель и художник Владимир Сорокин: учеб.-метод. пособие. — СПб.: Филол. фак. С.-Петерб. гос. ун-та, 2005. — 64, [2] с. — ISBN 5-8465-0346-2.
Кучина Т. Г. Зимняя дорога: стилевая реконструкция метасюжета в повести «Метель» Владимир Сорокина [1] // Ярославский педагогический вестник. — 2012. — Т.1. Гуманитарные науки. — № 1. С.246-250.
Марусенков М. П. Абсурдопедия русской жизни Владимира Сорокина: заумь, гротеск и абсурд. — СПб.: Алетейя, 2012. — 301, [1] с. — ISBN 978-5-91419-609-4.
Марусенков, М. П. Абсурдистские тенденции в творчестве В. Г. Сорокина [Текст] : дис. … канд. филол. наук : 10.01.01 : защищена 18.03.2010 / Марусенков Максим Петрович. [Место защиты: Моск. гос. ун-т им. М. В. Ломоносова]. — М., 2010. — 302 с. — Библиогр.: с. 290—301. — ил. РГБ ОД, 61 10-10/551.
Немцев М. Ю. Взыскуемый гвоздь. Рецензия на роман В. Сорокина «Теллурия»
Резниченко С. Теллурия как образ будущего. URL.: https://svpressa.ru/culture/article/76438/ (дата обращения: 01.10. 2020)
Соколов Б. Моя книга о Владимире Сорокине. — М.: АИРО-XXI: Пробел-2000, 2005. — 222 с. — ISBN 5-98604-039-2.
«Это просто буквы на бумаге…». Владимир Сорокин: после литературы / Добренко, Евгений Александрович, И. А. Калинин, М. Н. Липовецкий. — М.: Новое литературное обозрение, 2018. — 712 с. — (Научная библиотека). — ISBN 978-5-4448-0912-9