Գիսլեն Կլոկե

Գիսլեն Կլոկե (ֆր.՝ Ghislain Cloquet, ապրիլի 18, 1924, Անտրվերպեն- նոյեմբերի 2, 1981 թվական, Մոնտեվիլ, Իվելին դեպարտամենտ) ֆրանսիացի օպերատոր բելգիական ծագմամբ, Օսկարի մրցանակակիր։


== Կենսագրություն ==


=== Վաղ տարիներ ===
Պիեռ Գիսլեն Կլոկը ծնվել է 1924 թվականի ապրիլի 18-ին Բելգիայի Անտվերպեն քաղաքում` Պոլ Էդուարդ Կլոկի (ֆր. ՝ Paul Edouard Cloquet, 1897-1960) և Մարի Անն-Լաֆոլի ընտանիքում (фр. Marie-Anne Lafollye, 1892—1976), որտեղ բացի նրանից, ունեին ևս երկու երեխա՝ դուստր Էդմե Գիսլեն Կլոկը (ֆր.՝ Էդմե Ղիսլաուն Կլոկ) և որդի Ֆրանսուա Գիսլեն Կլոկը (ֆր. ՝ Ֆրանսուա Ղիսլեյն Կլոկ)։
Գիսլեն Կլոկը մեկնում է Փարիզում սովորելու, քանի որ հիսունական թվականներին հայրենի երկրում կինոնկար չկար, և 1940 թվականին դառնում է Ֆրանսիայի քաղաքացի։ Նա սկսում է սովորել Լուի Ժան Լյումիերի Բարձրագույն ազգային դպրոցում (ENS Louis-Lumière) 1943 թվականին, որն ավարտվում է 1946 թվականին՝ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին մասնակցության պատճառով։ 1946 թվականին ատերազմի ավարտից հետո նա ուսումը շարունակել է կինոարվեստի Բարձրագույն ինստիտուտում (Institut des Hautes Etudes Cinématographiques - IDHEC), այժմ՝ Լա Ֆեմին, որն ավարտել է 1947 թվականին։


=== Կարիերան կինոյում ===
Գիսլեն Կլոկը իր կարիերան սկսել է կինոյում 1947 թվականին` կինօպերատորի երկրորդ օգնականից տեղափոխվելով հիմնական օպերատորի, այնպիսի մեծ կինոռեժիսորների ղեկավարությամբ, ինչպիսիք են Լուի Պաժը, Քրիստիան Մատրան և Էդմոն Սեշանը (ֆր. ՝ Էդմոնդ Սեչան)։ Կարճ ֆիլմերի և վավերագրական ֆիլմերի նրա հարուստ փորձը թույլ է տալիս նրան առաջնահերթություն տալ թեթև սարքավորումներին և հետագայում, ֆոտոխցիկի իր վարպետ օգտագործման շնորհիվ, կատարելագործված համատեղելիություն հաստատել տեխնոլոգիայի թողարկման և պատկերների ճշգրտության միջև։ Նա ձգտում է հասնել կատարյալ ներդաշնակության ֆիլմի ռեժիսորական հայեցակարգի և սեփական տեսողական փոխանցման միջև։ Այս իրագործված նկրտումների արդյունքները նկատելի են Ալեն Ռենի հետ նրա համագործակցության ընթացքում բավականին քմահաճ վավերագրական ֆիլմերի մեջ՝ «Արձանները նույնպես մահանում են», «Գիշեր և մառախուղ», «Աշխարհի ամբողջ հիշողությունը»։ Նույնը վերաբերում է նաև Քրիս Մարկերին, որի ընթացքում Կլոկը հիանում էր կինոռեժիսորի ներուժը լայնորեն օգտագործելու կարողությամբ, մանավանդ` հայտնի վավերագրական ֆիլմում նկարահանման («Մարտի նկարագրությունը») և նրանց համագործակցության ընթացքի մասին։ 1957 թվականին Գիսլեն Կլոկը ռեժիսորացնում է Պիեր Կաստի (ֆր.՝ Պիեռ Կաստ) Amour de poche (Pocket Love) նկարահանումները, ֆիլմ, որը գրավեց Ժակ Բեքերի ուշադրությունը, ով նրան հրավիրում է աշխատել իր վերջին ֆիլմում՝ «Անցք»-ում։ Լուի Մալի երիտասարդ բուրժուայի ինքնասպանության հոգեբանական հետազոտության ընթացքում Կլոկը կատարելապես համապատասխանում է ռեժիսորի ոճին և խորհրդանշում է սովորական վայրերը՝ հյուրանոցային համարներ, տաքսիներ կամ փարիզյան սրճարաններ։ Նրա գործընկերությունը Նոր ալիքի ռեժիսորների հետ ներառում են նաև Անյես Վարդայի և Ժակ Դեմիի ֆիլմերը։ Նույն տասնամյակի ընթացքում Կլոկի աշխատանքը նույնպես օգնում է նյութականացնել 20-րդ դարի ամենաարդիական մետաֆիզիկական ֆիլմերը։ Կլոկը աշխատում է որպես օպերատոր և որպես գլխավոր օպերատոր՝ Անդրե Դելվաուի կինոնկարների մեծ մասում, էկրանին «կախարդական ռեալիզմի» վարպետներ. համաշխարհային ճանաչում է ստանում իր տեսախցիկների աշխատանքի համար։
Կլոկի անունը նույնպես կապված է ավելի քիչ բարդ ռեժիսորների հետ, ինչպիսիք են Կլոդ Բերին, Ժան Բեկերը և Նինա Կոմպանեյեցը։
Կլոկը նախկինում աշխատել է Միացյալ Նահանգներից մեկ այլ ռեժիսորի՝ Արթուր Փենի հետ՝ Միկի մեկի համար (Միկի մեկ), իսկ նրա վերջին ֆիլմը այս ռեժիսորի՝ չորս ընկերների (չորս ընկերների) ևս մեկ հաջողված ֆիլմ է։ 1979 թվականին Կլոկը փայլուն կերպով կատարում է բրիտանացի հայտնի օպերատոր Ջեֆրի Անսուորտայի փոխարինելու գործը, որը մահացավ սրտի կաթվածից «Թես» Պոլանսկու կինոնկարի նկարահանումների երրորդ շաբաթվա ընթացքում և կարճ ժամանակ առաջ նրա անժամանակ մահից հետո բաժանեց իր բազմաթիվ մրցանակների՝ այս նշանավոր տեսախցիկի աշխատանքի համար։


=== Այլ գործունեություն ===
Երիտասարդ մասնագետներին փորձ փոխանցելու առատաձեռն բնույթը և ցանկությունը, ընդլայնելով նրանց գեղարվեստական ​​կարողությունները, Գիսլեն Կլոկին տանում է դեպի դասավանդում. 1954-1962 թվականներին դասավանդում է IDHEC-ում։ Նա նպաստում է Բրյուսելում գեղարվեստի բարձրագույն ինստիտուտի (ֆր. ՝ Institut National Supérieur des Arts du Spectacle-INSAS) ստեղծմանը և այնտեղ անցկացնում ամենամյա երկամսյա դասընթաց 1962-1974թթ։ 1974 թվականից դարձել է IDHEC-ի կրթության տնօրեն։
Գիսլեն Կլոկը նաև Ֆրանսիայի օպերատորների ասոցիացիայի (ֆր.՝ Association Française des Directeurs de la Photographie - AFC) և Ամերիկյան օպերատորների միության (ASC) անդամ էր։


=== Անձնական կյանք ===
Գիսլեն Կլոկեն ամուսնացել է երեք անգամ։ Նա ամուսնացել է Սոնյա Մարի Մաթոսյանի հետ (ֆր.՝ Sonia Marie Matossian, 1931 ),  կինոռեժիսոր Ժակ Բեկկերի դստեր՝ Սոֆի Բեկկերի հետ (ֆր.՝ Sophie Becker, 1932) և Մարի Լուիզ-Անսելմի հետ (ֆր.՝ Marie-Louise Amselme), որից նա ունեցել է երեք երեխա. Ժերոմա, Եվու-Մարի և Արթուր (1954 թվական), ով ընտրեց հոր մասնագիտությունը.


== Избранная фильмография ==
1953 թվական։ «Արձանները նույնպես մահանում են» (Քրիս Մարկեր և Ալեն Ռենե)
1955 թվական։ «Գիշեր և մառախուղ» (Սաշա Վերնիի հետ, ռեժիսոր Ալեն Ռենե)
1956 թվական։ Աշխարհի ամբողջ հիշողությունը(Ալեն Ռենե)
1960 թվական։ Կասեցում ամբողջ ռիսկի (Կլոդ Սոտե)
1960 թվական։ Անցք (Ժակ Բեկկեր)
1961 թվական։ Մարսելի վրեժը (Ժակ Բեկկեր)
1962 թվական ։ Ճուտիկ (Կլոդ Բերի)
1963 թվական։ Թափառող լույս (Լուի Մալ)
1966 թվական։ Պատահաբար՝ Բալթազար (Ռոբեռ Բրեսոն)
1967 թվական։ Մուշետ (Ռոբեր Բրեսոն)
1967 թվական։ Աղջիկներ Ռոշֆորից (Ժակ Դեմի)
1968 թվական։ Երեկոյան գնացք (Անդրե Դելվո)
1969 թվական։ Մազլտով, կամ ամուսնություն (Կլոդ Բերի)
1969 թվական։ Հեզ (Ռոբեր Բրեսոն)
1970 թվական։ Էշի մաշկ (Ժակ Դեմի)
1971 թվական։ Հանդիպում Բրեյում (Անդրե Դելվո)
1972 թվական։ Նատալի Գրանժե (Մարգերիտ Դյուրաս)
1973 թվական։ Գեղեցկուհի (Անդրե Դելվո)
1975 թվական։ Սեր և մահ (Վուդի Ալլեն)
1979 թվական։ Թեսս (Ռոման Պոլանսկի)
1980 թվական։ Սիրելի անծանոթ մարդ (Մոշե Միզրախի)
1981 թվական։ Չորս ընկերներ (Արթուր Պեն)


== Մատենագրություն ==


=== Գիսլեն Կլոկի հրապարակումներ ===
Cinéma (Փարիզ), 1965 թվական հունվար
Revue du Cinéma (Մորժ, Շվեյցարիա), 1969 թվական հոկտեմբեր-դեկտեմբեր
Le Technicien du Film (Փարիզ), 1974 թվականի ապրիլ-մայիս
Le Technicien du Film (Փարիզ), 1974 թվականի մայիս-հունիս
Film Reader (Էվանստոն, Իլինոյս), 1977 թվականի հունվար
Ecran (Փարիզ), 1979 թվականի սեպտեմբերի 15
American Cinematographer (Հոլիվուդ), 1981 թվականի մայիս


=== Գիսլեն Կլոկի հրատարակություններ ===
Focus on Film (Լոնդոն), no. 13, 1973
Film Dope, 1975 թվականի ապրիլ
Cinéma Français (Փարիզ), 1980 թվականի մայիս
Pour le Cinéma Belge (Բրյուսել), 1980 թվականի մայիս-հունիս
Russell, Sharon A., Semiotics and Lighting, Ann Arbor, Միչիգան, 1981 թվական
Filme (Բեռլին), 1981 նոյեմբեր-դեկտեմբեր
Sainderich, G.-P., Cahiers du Cinéma (Փարիզ), 1981 թվականի դեկտեմբեր
Obituary in Films and Filming, 1982 թվականի հունվար
Film Dope (Նոթինգհեմ), 1983 թվականի դեկտեմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Հղումներ ==
В Интернет-энциклопедии кинооператоров(անգլ.)
Получение Гисленом Клоке премии «Сезар» в 1980 г.: видео на сайте Vimeo(ֆր.)