Արևի պատը և Լուսնի պատը

Արևի պատը և Լուսնի պատը (իսպ.՝ Murales del Sol y la Luna), կերամիկայից պատրաստված որմնանկարներ, որոնց ձևավորումը կատարել է կատալոնացի նկարիչ Խոան Միրոն՝ Փարիզում ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի շինության համար։ 1955 թվականին աշխատանքները կազմակերպել է կերամիկայի մասնագետ Ջոզեֆ Յորնես Արտիգասը։ Սկզբնապես դրանք տեղադրվել էին Փարիզի Ֆոնտենոյ հրապարակում, բայց այնուհետև տեղափոխեցին հատուկ դրանց համար ստեղծված կառույց՝ թթվային անձրևներից պաշտպանելու համար։


== Պատմություն ==
1910 թվականին Խուան Միրոն և Ջոզեֆ Յորնես Արտիգասը հանդիպել են Բարսելոնայում՝ նկարիչ Ֆրանսիսկ Գալիի (1880–1965) արվեստի դպրոցում։
1940-ականներին Միրոն և Ջոզեֆը սկսել են համագործակցել և ստեղծել կերամիկայից պատրաստված մեծ որմնանկարներ։ Այդպիսի որմնանկարներից է Բարսելոնա-Էլ Պրատ միջազգային օդանավակայանի կերամիկ պատը կամ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի կառույցը Փարիզում։ Այս աշխատանքները Միրոյի լեքսիկոն են ներմուծել կրակի և հողի արվեստի հիմնական որակները։
1955 թվականին Խուան Միրոն առաջարկ է ստացել ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի կողմից՝ Փարիզում նրանց կառուցվելիք գլխավոր գրասենյակի ձևավորման աշխատանքներին մասնակցելու։ Նրան տրամադրվել են համաժողովների սրահների արտաքին պատերը, երկու ուղղահայաց պատեր՝ 3 մետր բարձրությամբ և, համապատասխանաբար, 7 և15 մետր երկարությամբ։ Միրոն առաջարկել է կերամիկ որմնանկար պատրաստել Յորենս Արտիգասի հետ։
1956 թվականին Միրոն սկսել է որմնանկարի աշխատանքները Պալմա դե Մալյորկայի իր ստուդիայում։ Հաջորդ տարի նա Յորենսի հետ ուղևորվել է Ալտամիրա (քարանձավ), որտեղ տեսնելով «աշխարհի առաջին որմնանկարը»՝ ոգեշնչվել են։
Նրանք այցելել են Սանտա Ջուլիանայի վանքը և տաճարային եկեղեցին, ինչպես նաև Կատալոնական արվեստի ազգային թանգարան։


=== Կառուցում ===
Ոգեշնչվելով՝ Միրոն ուղևորվել է Գալյիֆա՝ Արտիգասի արհեստանոց՝ որմնանկարի աշխատանքները շարունակելու համար։ Դրա համար պահանջվել է 35 բլոկ, 25 տոննա փայտ, 4 տոննա ավազաքար և 200 կիլոգրամ էմալ։ Աշխատանքն ավարտելուց հետո մաս առ մաս տեղափոխվել է Փարիզ։ Ճիշտ է, նա նախկինում մեծ ձևաչափերի աշխատանքներ կատարել էր, բայց սա կերամիկայով աշխատելու նրա առաջին փորձն էր։ Արտիգասի շնորհիվ նրանք կարողացել են գտնել կերամիկան թրծելու տեխնիկական հնարավորություններ, որպեսզի ստանան ժամանակի նկարների նման ֆոնային հյուսվածքներ։ Որոշվել է կոմպոզիցիան ստեղծել Արևի և Լուսնի թեմաներով։


=== Հանդիսավոր բացում ===
Երկու խճանկարները տեղում հավաքվել են հատուկ տեխնիկների թիմի կողմից՝ Արտիգասի և Միրոյի անմիջական ղեկավարությամբ։ 1958 թվականին կատարվել է աշխատանքների հանդիսավոր բացումը. դրանք արժանացել են բարձր գնահատականի։ Դրանցից մեկը՝ «Արևի պատը» հաղթել է Guggenheim հիմնադրամի երկամյա մրցանակը։ Միրոն այնուհետև ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համար ձևավորել է Պաբլո Պիկասոյի ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի մեդալը։


=== Պահպանում ===
Սկզբում պատերը դրսում էին տեղադրված, բայց այնուհետև տեղափոխվել են փակ տարածություն՝ դրանք թթվային անձրևից պաշտպանելու համար։


== Մրցանակներ և ճանաչում ==
1958 - «Արևի պատը» հաղթել է Guggenheim հիմնադրամի երկամյա մրցանակը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Dupin Jacques (1993)։  Polígrafa, ed.։ Miró։ Barcelona։ էջեր 390–391։ ISBN 84-343-0726-X 
Escudero Carme, Montaner Teresa (2001)։  Fundació Joan Miró, ed.։ Joan Miró, desfilada d'obsessions: 14 juny-2 setembre 2001։ Barcelona։ ISBN 84-923925-9-2 
Punyet Miró Joan, Gardy Artigas Joan, Calero Cristina (2007)։  D. Lelong, ed.։ Joan Miró, Josep Llorens Artigas: ceramics: catalogue raisonné, 1941-1981։ Paris։ էջեր 338–399։ ISBN 978-2-86882-079-2 
Penrose Roland (1993)։  Thames and Hudson, ed.։ Miró։ London։ ISBN 84-233-1976-8