armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Դոննառեջինայի ժամանակակից արվեստի թանգարան

Դոնարեջինի ժամանակակից արվեստի թանգարան (իտալերեն՝ Museo d'arte contemporanea Donnaregina, նաև MADRE թանգարան), ժամանակակից արվեստի թանգարան, որը գտնվում է Իտալիայի Նեապոլ քաղաքի Կավուր հրապարակում։


== Պատմություն ==
Թանգարանը բացվել է 2005 թվականին Սեթեմբրինի պողոցի Դոնարեջին երեքհարկանի պալատում։ Շինությունը պահպանվել է 13-րդ դարի շվաբական դինաստիայից։ 19-րդ դարում Նեապոլի բանկը ձեռք է բերել պալատը, իսկ 2004 թվականին այն վերանորոգվել և վերասարքավորվել է պորտուգալացի ճարտարապետ Ալվարու Սիզա Վիեյրայի կողմից։ Թանգարանի հատակի տակ գտնվող դրամարկղում մնացել է մ.թ.ա. 4-5-րդ դարերի պատերի տեսանելի մասը։
2015 թվականին թանգարանը ստացել է Իտալիայում լավագույն ցուցահանդեսային «մոդեռն արտ» տարածություն տիտղոսը։ Մի քանի տարի շարունակ օգոստոսին թանգարանը ավանդաբար կազմակերպում է էքսպոզիցիայի անվճար այցելություններ։


== Հավաքածու ==
Թանգարանում ներկայացված են 1960-1970-ականների վերջի Arte Povera գեղարվեստական շարժման իտալացի հեղինակների՝ Յաննիս Կունելլիսի, Մարիո Մերցի, Ջուլիո Պաոլինիի, Ջովանի Անսելմոյի, Ջուզեպպե Պենոնեի, Ֆրանչեսկո Կլեմենտեի և շատ ուրիշների ստեղծագործություններ։
Իտալացի նկարիչներից բացի, թանգարանում հավաքված են օտարերկրյա հեղինակների գործեր. ամերիկացի Ռիչարդ Սերրայի «Յուդիֆ և Օլոֆերն»-ը, Ջեֆ Կունսի «Վայրի տղան և շնիկը» արձանիկը, գերմանացի նկարիչ Ռեբեկա Հորնի «Ոգիներ» աշխատանքը, բրիտանա-հնդկական քանդակագործ Անիշ Կապուրի «Թուխ եղբայր» կոնցեպտուալ ինստալացիան։ Մշտական էքսպոզիցիան ներառում է նաև Դեմեն Հյորսթի «Երբ մահանում է տրամաբանությունը» պրովոկացիոն կոմպոզիցիան, Յուզեֆ Բոյսի դիմանկարներից մեկը, Էնդի Ուորհոլի ստեղծագործությունները և ժամանակակից հեղինակների՝ Հիլբերդի և Ջորջի, Լուչո Ֆոնտանայի, Օլաֆուր Էլիասոնի մի շարք այլ ստեղծագործություններ։ Թանգարանի մի քանի պատ նկարազարդել են Սոլ Լևիթը և Ռիչարդ Լոնգը։
Բացի մշտական էքսպոզիցիաներից, թանգարանի երրորդ հարկում անցկացվում են ժամանակակից նկարիչների ժամանակավոր ցուցահանդեսները։ Թանգարանում անցկացվում են նաև կրթական դասընթացներ և մշակութային միջոցառումներ, բացվել է գրախանութ և հանդիսասրահ։


== Ծանոթագրություններ ==
Մենզակ

Մենզակ (ֆր.՝ Mainzac), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 115 մարդ, բնակչության խտությունը` 10.19 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 11.29 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 400 կմ հարավ, Պուատիե քաղաքից` 115 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 28 կմ հարավ-արևելք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 73 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 53-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 20։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 72,6 %։ 53 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 44 անձ (26 տղամարդ և 18 կին)։ Գործազուրկ են եղել 9 անձ (4 տղամարդ և 5 կին)։ 20 անաշխատունակներից 1-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 13-ը` թոշակառուներ, իսկ 6-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Շարանտ գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Դե Սոտո շրջան (այլ կիրառումներ)

Դե Սոտո շրջան, կարող է վերաբերել՝

Դե Սոտո շրջան - ԱՄՆ Լուիզիանա նահանգի 64 վարչական միավորներից մեկը
Դե Սոտո շրջան - ԱՄՆ Ֆլորիդա նահանգի 67 վարչական միավորներից մեկը
Կոլարովկա (ավան, Ժովտնևի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԿոլարովկաԿոլարովկա (ուկրաիներեն՝ Коларівка), ավան Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Վիտովսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Կոլարովկա ավանում բնակվում էր 727 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 30,12 կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)
Ռոժկի (գյուղ, Ժիտոմիրի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՌոժկիՌոժկի (ուկրաիներեն՝ Ріжки), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Ժիտոմիրի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ռոժկի գյուղում բնակվում էր 164 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,607 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 270,18 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Սլոբոդա (գյուղ, Դոբրոսելսկոե գյուղական բնակավայր)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՍլոբոդաՍլոբոդա (ռուս.՝ Слобода), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Մոնաստիրշչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Մերան լե Վալ

Մերան լե Վալ (ֆր.՝ Mérens-les-Vals), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Միջին Պիրենեյան մարզի Արյեժ գավառում։ Մտնում է Աքս լը Թերմ կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Ֆուա շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 09189։


== Բնակչություն ==
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 129 մարդ։


== Տնտեսություն ==
2007 թվականի տվյալներով 108 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 79-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 29-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 73,1 %, 1999 թվականին եղել է՝ 67,6 %)։ 79 աշխատունակ բնակիչներից 75-ը աշխատում էին (40 տղամարդ և 35 կին), անաշխատանք էին 4-ը (1 տղամարդ և 3 կին)։ 29 անգործունակ մարդկանցից 4-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 18-ը թոշակառու, 7-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով։


== Ծանոթագրություններ ==


== Տես նաև ==
Ֆրանսիայի շրջանների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
«Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ՝ Մերան լե Վալ» (ֆրանսերեն)։ Արխիվացված օրիգինալից 2012-05-17-ին։ Վերցված է 2011-12-27 
«Մերան լե Վալ» (ֆրանսերեն)։ cassini.ehess.fr։ Արխիվացված օրիգինալից 2013-02-03-ին։ Վերցված է 2013-01-23
Հրեշտակի օրը (ֆիլմ, 1988)

«Հրեշտակի օրը» (ռուս.՝ «День ангела »), խորհրդային կատակերգական դրամա, որը նկարահանվել է Միխայիլ Կոնովալչուկի համանուն պատմվածքի հիման վրա։ Ֆիլմը նկարահանվել է ընդհատակյա 1980-ականների սկզբին և առաջին անգամ ցուցադրվել է միայն 1988 թվականի հունիսին։ ԽՍՀՄ-ում այն դիտել է 300000 մարդ։


== Սյուժե ==
Ֆիլմի գործողությունների կենտրոնում դեռահաս Մաֆուսայիլն է, որը պատմում է իր և մտերիմ մարդկանց կյանքի մասին։ Տղայի հայրը քաղաքացիական պատերազմի հերոս է, ավագ եղբայրը գող է և ավազակ, միջնեկը՝ դրամանենգ։ Նա ունի նաև երեք քույր՝ աշխատավոր Կատերինա, բարեպաշտ Վերան և անհանգիստ Լյուբկան։ Նրանք բոլորն ապրում են մի մեծ փայտե տանը, որը նույնպես ֆիլմի հերոս է։ Մաֆուսայիլից և նրա ընտանիքից բացի տանն ապրում են նրա նախկին տերը՝ բարինը, որն ապրում է ինչ-որ տեղ նկուղներում, քաղաքից եկած ամառանոցավորներ և շատ ուրիշներ... Նրանք բոլորը գոյակցում են տանը, երբեմն ձանձրացնում են միմյանց, բայց երբեք չմտնելով կոնֆլիկտի մեջ։


== Դերերում ==
Լեոնիդ Կոնովալով – Մաֆուսայիլ
Ալեքսանդր Բելով – հայր
Վյաչեսլավ Գովալո – Իվան, Մաֆուսայիլի եղբայրը
Ալեքսեյ Աննենկով – Կոլյա, Մաֆուսայիլի եղբայրը
Եկատերինա Կուկլինա – Կատյա, Մաֆուսայիլի քույրը
Լյուդմիլա Յամպոլսկայա – Վերա, Մաֆուսայիլի քույրը
Լարիսա Շումիլկինա – Լյուբա Մաֆուսայիլի քույրը
Յուրի Կլիմենկո – Սևա, ամառանոցավոր
Սվետլանա Բուբնովա – Վալենտինա, Սևայի կինը
Օ. Աբրոսիմովա – Ալլա, Սևայի և Վալենտինայի դուստրը
Ս. Միխուտին – Կոլյան մանկության տարիներին
Վ. Շտոլ – այցելու
ՔՀ աշխատակիցներ՝ Սերգեյ Ռուսկին, Նիկոլայ Ուստինով, Ա. Շուբին և Դ. Կոլոկոտով
Հյուրեր՝ Բ. Շևելյով, Ալեքսեյ Պարշչիկով, Յուրի Գուրև, Աֆանասի Տրիշկին և Պ. Շումեյկոն


== Նկարահանող խումբ ==
Սցենարի հեղինակներ՝ Սերգեյ Սելյանով, Նիկոլայ Մակարով, Միխայիլ Կոնովալչուկի համանուն պատմվածքի հիման վրա
Ռեժիսոր՝ Սերգեյ Սելյանով, Նիկոլայ Մակարով
Օպերատոր՝ Սերգեյ Աստախով
Կոմպոզիտոր՝ Արկադի Գագուլաշվիլի
Նկարիչ՝ Ալեքսանդր Մայորով, Լարիսա Շիլովա


== Ֆիլմի մասին ==
Ռեժիսոր Սերգեյ Սելյանովն ասել է․

Ինչպես նշվում է «Հայրենական կինոյի նորագույն պատմությունը (1986-2000)» (ռուս.՝ «Новейшая история отечественного кино (1986—2000)») հանրագիտարանում, սցենարիստ Միխայիլ Կոնովալչուկը «Հրեշտակի օրը» ֆիլմում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Հրեշտակի օրը» «Энциклопедия отечественного кино» կայքում
Բոե (շրջան, Նաուրու)

Անիբար, շրջան Միկրոնեզիայում գտնվող Նաուրուի Հանրապետության արևմուտքում։ Տարածքը կազմում է 0,66 քառ. կմ, իսկ բնակչությունը 2004 թվականի տվյալներով կազմում է 970։ Նաուրուի ամենափոքր շրջանն է (14-րդ)։
Ուուեմիիսա (այլ կիրառումներ)

Ուուեմիիսա անունը կամ տերմինը կարող է վերաբերել հետևյալ հոդվածներին․

Ուուեմիիսա - գյուղ Էստոնիայի Ռիդալա շրջանի կազմում։
Ուուեմիիսա - գյուղ Էստոնիայի Վեյկե-Մաառյա շրջանի կազմում։
Ուուեմիիսա - գյուղ Էստոնիայի Պյոիդե շրջանի կազմում։
Ուուեմիիսա - գյուղական ավան Էստոնիայի Ռիդալա շրջանի կազմում։
Յարկոե Պոլե (գյուղ, Ջանկոյի շրջան)

Յարկոե Պոլե (ուկրաիներեն՝ Ярке Поле, Ղրիմի թաթարերեն՝ Yarkoye Pole), գյուղ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Ջանկոյի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Յարկոե Պոլե գյուղում բնակվում էր 1 023 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Նոժան սյուր Օբ

Նոժան սյուր Օբ (ֆր.՝ Nogent-sur-Aube), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Օբ գավառում։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 347 մարդ, բնակչության խտությունը` 21.65 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 16.03 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 150 կմ արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից` 55 կմ հարավ, Տրուա քաղաքից` 28 կմ հյուսիս-արևելք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 223 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 162-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 61։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 72,6 %։ 162 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 144 անձ (78 տղամարդ և 66 կին)։ Գործազուրկ են եղել 18 անձ (11 տղամարդ և 7 կին)։ 61 անաշխատունակներից 19-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 20-ը` թոշակառուներ, իսկ 22-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Օբ գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Հայաստանի վարչապետ

Հայաստանի Հանրապետության վարչապետ - Հայաստանի գործադիր մարմնի՝ կառավարության ղեկավար։ Վարչապետը նշանակվում է Հայաստանի նախագահի ու հաստատվում է ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից։


== Պատմություն ==
Վարչապետի պաշտոնը սահմանվել է Հայաստանի Առաջին Հանրապետության հիմնադրման օրերից։ Հայաստանի առաջին վարչապետը 1918-1919 թվականներին եղել է Հովհաննես Քաջազնունին։ Խորհրդային Հայաստանում պաշտոնը վերանվանվել է «Ժողովրդական Կոմիսարների խորհրդի նախագահ», իսկ այնուհետև՝ «Մինիստրների Խորհրդի նախագահ»։ 1991 թվականից գործադիր մարմնի ղեկավարը կրկին ստացել է պաշտոնի հին անվանումը՝ վարչապետ։


== Հայաստանի Հանրապետության վարչապետների ցանկ ==


== Սովետական Հայաստան ==


== Հայաստանի առաջին հանրապետության վարչապետների ցանկ ==


== Հղումներ ==
Ճարտար (այլ կիրառումներ)

Ճարտար եզրը կարող է վերաբերել՝

Ճարտար, լեռնագագաթ Գեղարքունիքի մարզում, Գեղամա լեռների համակարգում։
Ճարտար, հայ ազգային-ազատագրական շարժման գործիչ, առաջին ֆիդայիներից։
Ճարտար, քաղաք Արցախի Հանրապետությունում (2014 թվականից)։
Ճարտար կամ Ղուզե Ճարտար, գյուղ է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության Մարտունու շրջանում (մինչև 2014)։
Ճարտար կամ Գյունե Ճարտար, Ճարտար գյուղի հարավային թաղամասը։
(2809) Վերնադսկի

(2809) Վերնադսկի (անգլ.՝ Vernadskij), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1978 թվականի օգոստոսի 31-ին Նիկոլայ Չեռնիխի կողմից Նաուչնիում։ Անվանումն ստացել է ի պատիվ ռուս գիտնական, բնագետ, մտածող և հասարակական գործիչ Վլադիմիր Վերնադսկու։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,428312 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9939 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,8627 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1382,15 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,260464 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,47° անկյուն։
Ըստ Տոլենի սպեկտրալ դասակարգման պատկանում է B դասին։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(2809) Վերնադսկի աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Պատարա Օնի

Պատարա Օնի (վրաց.՝ პატარა ონი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Ռաճա-Լեչխում և Քվեմո Սվանեթ մարզի Ամբրոլաուրի շրջանում։


== Դիրք ==
Գտնվում է ծովի մակարդակից 940 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Ամբրոլաուրից հեռու է 26 կմ։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 78 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Միրնոե (ավան, Կոլոմակի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՄիրնոեՄիրնոե (ուկրաիներեն՝ Мирне), ավան Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կոլոմակի շրջանում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)
(2862) Վավիլով

(2862) Վավիլով (անգլ.՝ Vavilov), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1977 թվականի մայիսի 15-ին Նիկոլայ Չեռնիխի կողմից Նաուչնիում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,200888 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9498 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,452 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1192,6 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,301861 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,48° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(2862) Վավիլով աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Դարքյորփու

Դարքյորփու, կամուրջ Արածանիի աջակողմյան վտակ Փերի գետի օժանդակ Դարքյորփու-դերե գետակի վրա, Բալու քաղաքից մոտ 60 կմ հյուսիս-արևելք։


== Ծանոթագրություններ ==
Ռոբին Ուլսեն

Ռոբին Պատրիկ Ուլսեն (շվեդերեն՝ Robin Patrick Olsen, հունվարի 8, 1990(1990-01-08), Մալմյո), դանիական ծագմամբ շվեդ ֆուտբոլիստ, իտալական «Ռոմա» ֆուտբոլային ակումբի և Շվեդիայի հավաքականի դարպասապահ։ 2016 թվականի Եվրոպայի և 2018 թվականի աշխարհի առաջնությունների մասնակից։


== Ակումբային կարիերա ==

Ռոբինն իր կարիերան սկսել է շվեդական «Լիմհամն Բունկեֆլո», «Բունկեֆլո ՖՖ» և «Կլագսհամն» ակումբների կազմում։ 2012 թվականին Ռոբինը տեղափոխվել է «Մալմյո» ակումբ։ Հոկտեմբերի 1-ին՝ «Սյուրիանսկ» ակումբի դեմ խաղի ժամանակ, նա կատարել է իր նորամուտը Ալսվենսկան Լիգայում։ Ռոբինը «Մալմյո» ակումբի կազմում երկու անգամ նվաճել է Շվեդիայի Սուպերգավաթը և 2014 թվականին ճանաչվել է առաջնության լավագույն դարպասապահ։
2015 թվականի ամռանը Ռոբինը տեղափոխվել է հունական ՊԱՕԿ ակումբ՝ կնքելով երեք տարվա պայմանագիր։ Տրանսֆերի արժեքը կազմել է 650 հազար եվրո։ Օգոստոսի 23-ին «Քսանտի» ակումբի դեմ խաղի ժամանակ Ռոբինը կատարել է իր նորամուտը հունական Սուպերլիգայում։
2016 թվականի սկզբին նա վարձավճարային հիմունքներով տեղափոխվել է «Կոպենհագեն» ակումբ։ Փետրվարի 28-ին  [«[Էսբերգ ՖԱ|Էսբերգ]]» ակումբի դեմ խաղի ժամանակ նա կատարել է իր նորամուտը դանիական Սուպերլիգայում։ Ռոբինը նոր ակումբի կազմում նվաճել է Դանիայի գավաթը։ Մրցաշրջանի վերջում մայրաքաղաքային ակումբի ղեկավարությունը գնել է ֆուտբոլիստին։ Տրանսֆերի արժեքը կազմել է 600 հազար եվրո, իսկ պայմանագիրը կնքվել է  չորս տարով։


== Միջազգային կարիերա ==
2015 թվականի հունվաի 15-ին Կոտ՛ Դիվուարի հավաքականի դեմ ընկերական խաղի ժամանակ Ռոբինը կատարել է իր նորամուտը Շվեդիայի հավաքականում։
2016 թվականի ամռանը Ուլսենն ընդգրկվել է հավաքականի հայտացուցակում՝ մասնակցելու Ֆրանսիայում անցկացվելիք Եվրոպայի առաջնությանը։ Մրցաշարի ընթացքում նա տեղ է զբաղացրել պահեստայինների նստարանին և այդպես էլ խաղադաշտ դուրս չի եկել։
2018 թվականի մայիսին ընդգրկվել է Շվեդիայի հավաքականի կազմում (23 մարդ)՝ մասնակցելու 2018 թվականի աշխարհի առաջնությանը։ Մրցաշարում նա մասնակցել է Հարավային Կորեայի, Գերմանիայի, Մեքսիկայի, Շվեյցարիայի և Անգլիայի հավաքականների դեմ խաղերին։


== Կարիերայի վիճակագրություն ==


=== Ակումբային ===
2018 թվականի մայիսի 22-ի դրությամբ


=== Միջազգային ===
2017 թվականի նոյեմբերի 13-ի դրությամբ


== Ձեռքբերումներ ==
Ակումբային
 «Մալմյո»

 Շվեդիայի չեմպիոն (2) – 2013, 2014
Շվեդիայի սուպերգավաթակիր (2) – 2013, 2014 «Կոպենհագեն»

 Դանիայի չեմպիոն – 2015/2016
Դանիայի գավաթակիր – 2015/2016


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ֆուտբոլիստի էջը soccerway.com կայքում(անգլ.)
Պրոֆիլը transfermarkt.com կայքում(անգլ.)
Վիճակագրությունը National Football Teams կայքում(անգլ.)
Սաջվարե

Սաջվարե (վրաց.՝ საჯვარე), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Շիդա Քարթլի մարզի Քարելի շրջանում։


== Դիրք ==
Գտնվում է ծովի մակարդակից 1040 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Քարելից հեռու է 7 կմ։


== Ծանոթագրություններ ==
Պադմա Բհուշան

Պադմա Բհուշան (հինդի` पद्म भूषण), Հնդկաստանի` արժանավորությամբ երրորդ պետական քաղաքացիական պարգևն է` Բհարատ Ռատնայից և Պադմա Վիբհուշանից հետո։ Հանձնվում է Հնդկաստանի կառավարության կողմից` ի նշան այս կամ այն ոլորտում քաղաքացիների կողմից բացառիկ ներդրումների համար։


== Պատմություն ==
Պադմա Բհուշան պարգևը սահմանվել է 1954 թվականի հունվարի 2-ին` Հնդկաստանի նախագահի կողմից։
Չնայած այն հանգամանքին, որ Պադմա Բհուշանը համարվում է Հնդկաստանի ամենաբարձրագույն պարգևներից մեկը, եղել են դեպքեր, երբ մարդիկ, տարբեր պատճառաբանություններով հրաժարվել են այն ընդունել։ Օրինակ, 2013 թվականին երգչուհի Ս. Ջանակին հրաժարվել է, պատճառաբանելով, որ այդ պատվին ինքն արժանացել է բավականին ուշ և Հարավային Հնդկաստանի շատ գործիչներ այդպես էլ չեն գնահատվել կառավարության կողմից։ Հայտնի իրավաբան, Հնդկաստանի գերագույն դատարանի նախկին նախագահ Վերման, Պադմա Բհուշան պարգևին արժանացել է հետմահու` 2014 թվականին։ Նրա ընտանիքի անդամները հրաժարվել են ընդունել պարգևը, քանի որ նրանց կարծիքով Վերման այն մարդկանցից չէր, ովքեր տխրում են պարգևներ կամ մրցանակներ չստանալու համար և նա իր գործն արել է ոչ նրա համար, որ պարգևատրվի։ Նման վերաբերմունք են ցուցաբերել նաև այլ նկարիչներ, երաժիշտներ և գրողներ։ Եղել են դեպքեր, երբ պարգևը տարիներ անց ետ են վերադարձրել։
2017 թվականի դրությամբ` Պադմա Բհուշան պարգևին արժանացել են 1231 մարդ, որոնցից 19-ը` հետմահու։


== Տես նաև ==
Պադմա Շրի
Պադմա Վիբհուշան
Բհարատ Ռատնա


== Ծանոթագրություններ ==
Սվիդովա (ավան, Մուրովանիե Կուրիլովցիի շրջան)

Սվիդովա (ուկրաիներեն՝ Свидова), ավան Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Մուրովանիե Կուրիլովցիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Սվիդովա ավանում բնակվում էր 83 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,353 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 235,13 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)
Ախայայլասի

Ախայայլասի, լեռ Թուրքիայում, Էրզրում քաղաքից 40-41 կմ հյուսիսի-արևելք։ Բարձրությունը 2489 մ։ Հավանաբար այստեղ են Էրզրումի շրջանի Ախա գյուղի յայլաները։ Նշանակված է Կովկասի 5-վերստանոց քարտեզում։


== Ծանոթագրություններ ==
Տեկտոնական ձևեր

Տեկտոնական ձևեր, ապարների սկզբնական տեղադրման խախտումների հետևանքով առաջացած երկրաչափական ձևեր։ Տեկտոնական ձևերը կարող են լինել ծալքավոր և խզումնային։ Ծալքավոր տեկտոնական ձևերը բնութագրվում են ապարների սկզբնական տեղադրման խախտումներով՝ առանց շերտերի անընդհատության խախտման։ Այդպիսի ձևերից են անտիկլինորիումները, սինկլինորիումները, անտեկլիզները, սինեկլիզները, կառուցվածքային քթերը, կառուցվածքային դարավանդները, անտիկլինալները, սինեկալիզները, մոնոկլինալները են։ Ծալքավոր տեկտոնական ձևերը կարող են լինել գծային, կարճաոանցք, գմբեթաձև, սնդուկաձև․ սրանք լայն կերպով տարածված են գեոսինկլինալային մարզերում։ Ապարների ծալքավոր տեկտոնական ձևերը մորֆոլոգիական տեսակետից բազմազան են և դասակարգվում են ըստ ծագման, թևերի թեքության, առանցքի դիրքի, առանցքային հարթության ու թևերի հարաբերակցության, շերտերի հաստության փոփոխման (թևերի ու Փականային մասերում) են։ Խզումնային տեկտոնական ձևերը առաջանում են դեֆորմացվող ապարների անընդհատության խախտման հետևանքով, երբեմն ուղեկցվում են թևերի տարածական տեղաշարժով։ Խզումնային տեկտոնական ձևեևը բնութագրվում են շարժման ամպլիտուդով և ուղղությամբ, որոնց հիման վրա անջատվում են պրկման և բեկման ճեղքեր, կողաշարժեր, վերնետվածքներ, վարնետվածքներ, վրաշարժեր, հորստեր, գրաբեններ,  տեկտոնական ծածկույթներ կամ շարիաժներ ևն։ Տեկտոնական ձևեր են համարվում նաև կլիվաժային և բուդինաժային մանր ստրուկտուրաները, թերթավորվածությունը, տեկտոնական մելանժը (խառնուրդները), խորքային դիապիրները, օլիստոստրոմները։ Բացի նշվածներից, տեկտոնական ձևեր կարող են համարվել մագմատիկ գործունեության հետևանքով առաջացած ծալքերը, աղային գմբեթները։
Կլեմենտինա Բլեք

Կլեմենտինա Բլեք (անգլ.՝ Clementina Black, հուլիսի 27, 1853(1853-07-27), Բրայթոն, Բրայթոն և Հոուֆ, Արևելյան Սասիքս, Միացյալ Թագավորություն - դեկտեմբերի 19, 1922(1922-12-19), Բրայթոն, Բրայթոն և Հոուֆ, Արևելյան Սասիքս, Միացյալ Թագավորություն), անգլիացի գրող, տնտեսագետ և ֆեմինիստ։ Մոր մահից հետո, Բլեքը դարձավ տան գլխավորը (հայրը ծանր հիվանդ էր)։ Ուներ 6 եղբայր ու քույր։ Նա որոշեց գումար աշխատել ստեղծագործելով, որի արդյունքում ծնվեց «Сассекская идиллия» (1877) պոեմը։ Բլեքը քրոջ հետ տեղափոխվում է Լոնդոն, որտեղ շարունակում է գրողի աշխատանքները։
1886 թվականին ծանոթացել է Էլեոնորա Մարքսի հետ:Ընկերուհու հետ սկսեցին աշխատել կանանց լիգայում (Women’s Trade Union League): Բլեքը դառնում է կազմակերպության գլխավոր քարտուղարը։ 1894 թվականին գլխավորել Է կանանց արդյունաբերական խորհուրդը (Women's Industrial Council)։ Բլեքը եղել է նաև Ֆաբիան հասարակության գործուն մասնակիցը և սուֆրաժիստուհիների կանանց միությունների Ազգային խորհրդի (National Union of Women's Suffrage Societies) լոնդոնյան կազմակերպության անդամ։


== Մատենագիտություն ==
A Sussex Idyl (novel, London: Samuel Tinsley, 1877)
Orlando (novel, London: Smith, Elder & Co., 1879)
Mericas and other stories (London: W. Satchell & Co., 1880)
Miss Falkland and other stories (London: Lawrence & Bullen, 1892)
An Agitator (London: Bliss, Sands & Co., 1894)
With Stephen N. Fox. The Truck Acts: what they do, and what they ought to do (London: Women's Trade Union Association, 1894)
The Princess Désirée (London: Longmans, 1896)
The Pursuit of Camilla (London: Pearson, 1899)
Frederick Walker (London: Duckworth & Co.; New York: E. P. Dutton & Co., 1902)
Kindergarten Plays (verse, London: R. B. Johnson, 1903)
Sweated Industry and the Minimum Wage (London: Duckworth, 1907)
Caroline (London, John Murray, 1908)
A Case for Trade Boards (1909)
With Adele Meier. Makers of our Clothes: a case for trade boards. Being the results of a year's investigation into the work of women in London in the tailoring, dressmaking, and underclothing trades (London: Duckworth, 1909)
The Lindleys of Bath (London: Secker, 1911)
Married Women's Work, with others from the Women's Industrial Council (London: G. Bell & Sons, 1915)
A New Way of Housekeeping (London: Collins, 1918)


== Հիմնական տնտեսագիտական աշխատանքներ ==
«Ծանր արդյունաբերություն և նվազագույն աշխատավարձ» (Sweated Industry and the Minimum Wage, 1907);
«Ամուսնացած կանանց աշխատանքը» (Married Women’s Work, 1915).


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Биография К. Блэк
Շիրին Էբադի

Շիրին Էբադի (պարսկերեն՝ شیرین عبادی — Širin Ebâdi), (հունիսի 21, 1947(1947-06-21)[…], Համադան, Իրան), իրանցի իրավաբան, դատավոր, մարդու իրավունքների ակտիվիստ, գրող, Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր (2003), նախկին քաղբանտարկյալ, Ավրորա մրցանակի ընտրող հանձնաժողովի անդամ։


== Կենսագրություն ==
Շիրին Էբադին ծնվել է 1947 թվականին Համադան քաղաքում, կոմերցիոն իրավունքի պրոֆեսոր Մուհամմադ Ալի Էբադի ընտանիքում, որը եղել է Համադանի նախկին գլխավոր նոտարը։ 1969 թվականին Շիրին Էբադն ավարտել է Թեհրանի համալսարանի իրավունքի և քաղաքագիտության ֆակուլտետը և կես տարի փորձաշրջան անցնելուց հետո նշանակվում է դատավոր։ 1971 թվականին նա պաշտպանել է դիսերտացիա և 1975 թվականին դարձել է առաջին կին դատավորը, որը գլխավորել է Թեհրանի քաղաքային դատարանը։ Շատ իրանցիների պես ի սկզբանե ողջունած լինելով իրանական հեղափոխությունը՝ նա շուտով դառնում է հեղափոխության դաժան քննադատը, քանի որ ըստ նոր իշխանության կինը չպետք է որոշումներ կայացնի տղամարդկանց համար։ Էբադին տաս տարուց ավելի չի կարողանում աշխատել իրավական ոլորտում, բայց այդ ընթացքում նա անվճար իրավաբանական գործունեություն է ծավալում։ Երկար տարիներ Էբադին անցկացնելով մենախցում՝ դարձավ Իրանի մարդու իրավունքների թիվ մեկ ակտիվիստը, հիմնեց Մարդու իրավունքների պաշտպանի կենտրոնը և օգնեց կազմակերպելու «Մեկ միլիոն ստորագրություն» ժողովրդական նախաձեռնությունը։ 1990 թվականին նա հնարավորություն ստացավ դասախոսելու Թեհրանի համալսարանում։ Նա մեծ դեր խաղաց Իրանի 5-րդ նախագահ Մոհամադ Խաթամիի 1997 թվականի նախագահական ընտրությունների ժամանակ։ Էբադին համարվում է արևելքի մի շարք երկրների, այդ թվում նաև Բրիտանական Կոլուբիայի համալսարանի, Տորոնտոյի համալսարանի պատվավոր դոկտոր։ 2009 թվականի հունիսին Իրանում աճող բռնաճնշումների հետևանքով ստիպված լքել է երկիրը։ 2004 թվականին Forbes պարբերականի կողմից Շիրին Էբադին ընդգրկվել է «Աշխարհի հզորագույն 100 կանանց» ցանկում։ Նա ընդգրկված է նաև «Բոլոր ժամանակների 100 ամենաազդեցիկ կանանց» ցուցակում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==
https://auroraprize.com/hy/prize/judge/shirin-ebadi Archived 2019-04-08 at the Wayback Machine.
Գայլխեղդ (վեպ)

Գայլխեղդ, Մարիա Սեմյոնովայի ֆենտեզի֊վեպ։ Գրվել է 1995 թվականին։ «Գայլխեղդ» վեպերի շարքից առաջինն է։ Այդ շարքի մեջ մտնում են 6 գիրք։


== Սյուժեն ==
Գայլխեղդը գլխավոր հերոսի մականունն է, քանի որ ինքը սեփական անուն չունի։ Երբ նա դեռ շատ փոքր էր և նրան անուն չէին տվել, իր հարազատ բնակավայրի վրա հարձակվեցին։ Ամբողջ ցեղին սկսում են վերացնել։ Տղային ցանկանում են սպանել շների միջոցով, բայց երբ շները չհոշոտեցին նրան, հարձակված ցեղի առաջնորդը դա ընկալեց որպես բարի նշան, և տղային ողջ թողեցին, բայց նրան ստրուկ դարձրեցին և վաճառեցին Թանկարժեք քարերի լեռներում՝ հանքեր, որտեղից քչերն էին ողջ դուրս գալիս (դրա մասին պատմում է երրորդ գիրքը)։ Գայլխեղդը չի անցնում հետգնման ծիսակարգը և չի ստանում իրական անուն։ Գայլխեղդի մականունը, որը հետագայում դարձավ հիմնական անուն, նա ձեռք էր բերել Թանկարժեք քարերի լեռներում Գայլ մականունով վերահսկիչին սպանելու համար։
Վեպը սկսվում է այն բանից, որ Գայլխեղդը գնում է հարձակվողնի՝ «Մարդակեր» մականունով լեգվանական առաջնորդի ամրոցի մոտ, որպեսզի վրեժ լուծի։ Եվ չի էլ սպասում, որ աստվածները նրան հետագա կյանք կտան․ նա կարծում է, որ նա անում է այն, ինչի համար ապրել է այդքան տարի։ Բայց ճակատագիրը այլ շրջադարձ է անում՝ Գայլխեղդը անսպասելի գտնում է Մարդակերի որջում հյուծված բանտարկյալ Տիլորնին և երիտասարդ աղջիկ Նիլիտին, որոնց ազատում է և որոնց մասին հոգատարությունը թույլ չի տալիս իրեն մահանալ։
Գայլխեղդը, Տիլորնը և Նիլիտը գնում են Գալիրադ քաղաք և միանում են քարավաններից մեկին։ Ճանապարհին քարավանի վրա հարձակվում են ավազակները։ Գայլխեղդը վերցնում է հարձակվածների առաջնորդի՝ Ժադոբիի թուրը։ Գործողությունների ընթացքում Գայլխեղդը դառնում է թիկնապահ Ելենի մոտ, ով առաջնորդում էր քաղաքը այդ ժամանակ։ Ելենի հայրը ամուսնացնում է իրեն Գայլխեղդի գլխավոր թշնամու՝ Վինիտարի հետ, ում հայրը Մարդակեր Վինիտարն էր։ Իր փեսացուի մոտ ուղևորվող Ելենին ճանապարհելու ժամանակ Գայլխեղդը ստիպված է լինում դիմակայել Ժադոբիի ավազակներին, մինչև կհանդիպի Վինիտարին։


== Էկրանավորում ==
«Գայլխեղդ» վեպը էկրանավորվել է 2006 թ. «Գայլխեղդը Մոխրագույն շների ցեղից» ֆիլմով։ Այս ֆիլմը ռուսական շուկայում դարձավ առաջատարներից մեկը, բայց ստացավ խառը արձագանքներ։ Ֆլմում ի տարբերություն գրքի փոխված է վերջաբանը և կրճատված էին որոշ գործողություններ։ Մարիա Սեմյոնովան դժգոհ էր մնացել ֆիլմից։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Վեպի տեքստը Մաքսիմ Մոշկովի գրադարանում
«Գայլխեղդը» ֆանտաստիկայի լաբորատորիայում
Տիխոմել

Տիխոմել (ուկրաիներեն՝ Тихомель), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Բելոգորսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Տիխոմել գյուղում բնակվում էր 272 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,074 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 3675,68 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Վիտուս Բերինգ

Վիտուս Յոհանսեն Բերինգ (դան․՝ Vitus Jonassen Bering, նաև՝ Իվան Իվանովիչ Բերինգ, օգոստոսի 5, 1681(1681-08-05), Հորսենս, Կենտրոնական Յուտլանդիա տարածաշրջան, Դանիա - դեկտեմբերի 8 (19), 1741, Բերինգի կղզի, Կամչատկայի երկրամաս, Ռուսաստան[…]), ծովագնաց, ռուսական նավատորմի կապիտան-կոմանդոր։ Ազգությամբ դանիացի։
1725 - 1730 և 1733 - 1741 թվականներին ղեկավարել է Առաջին և Երկրորդ Կամչատկյան էքսպեդիցիաները։ Անցել է Չուկոտյան թերակղզու և Ալյասկայի միջև գտնվող նեղուցով (հետագայում՝ Բերինգի նեղուց), հասել է Հյուսիսային Ամերիկա և հայտնաբերել է Ալեուտյան կղզիները։


== Ծանոթագրություններ ==
Դեբրիցի

Դեբրիցի (ռուս.՝ Дебрицы), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի կազմում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Գևորգ Թումանյան

Գևորգ Մնացականի Թումանյան  (հունիսի 4, 1974(1974-06-04), Լենինական, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ բանաստեղծ, թարգմանիչ, արձակագիր։ Հայաստանի գրողների միության անդամ 2007 թվականից։


== Կենսագրություն ==
1990 թվականին ավարտել է Մ. Նալբանդյանի թիվ 11 միջնակարգ դպրոցը։
1995 թվականին ավարտել է ԵՊՀ Կիրառական մաթեմատիկա ֆակուլտետը։
1995-1997 թվականներին ծառայել է ՀՀ ԶՈՒ-ում։ Դասավանդել է Գյումրու ճարտարագիտական քոլեջում։
2005 թվականից դասավանդում է Գյումրու թիվ 41 դպրոցում։
Նրա բանաստեղծությունները թարգմանված են ռուսերեն, պարսկերեն, վրացերեն, ֆրանսերեն, սերբերեն։


== Գրքեր ==
Անընդհատ անառակ որդի (բանաստեղծություններ), ՀԳՄ, Երևան, 2002։
Ճախրող Սարդ (բանաստեղծություններ), ՀԳՄ, Երևան 2008։
Աստվածային ժամանցներից զատ (բանաստեղծություններ), Անտարես, 2012։
Գևորիկներ (բանաստեղծություններ), Արմավ հրատարակչություն, Երևան, 2017։
Ունայնիկներ (բանաստեղծություններ), Գրանիշ հրատարակչություն, Երևան, 2019։


== Գևորգ Թումանյանի ստեղծագործությունները անթոլոգիաներում ==
Ժամանակ և բառ, Շիրակ աշխարհի գրականության ծաղկաքաղ / Խմբ.՝ Գ. Սարոյան - Երևան։ Վան Արյան, 1999։
Գրական Շիրակ, Գրական ժողովածու, 2007։
Արդի հայ քնարերգություն,  հատ. Ա, Երևան, 2008։
Ոչ մի շաբաթ առանց բանաստեղծության, Զանգակ հրատարակչություն, 2016։
Գրեգիրք, Երևան, 2017։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Գևորգ Թումանյանի ստեղծագործությունները Գրանիշում
Գևորգ Թումանյանի ստեղծագործությունները Գրական թերթում
Գևորգ Թումանյանի ստեղծագործությունները Գրեթերթում
Ասատուր Ասատրյան

Ասատուր Ավետիսի Ասատրյան (ծածկանունը՝ Ասուր Վենկառն, սեպտեմբերի 3 (16), 1903, Վանի վիլայեթ, Օսմանյան կայսրություն - դեկտեմբերի 9, 1964(1964-12-09), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ գրականագետ, բանասիրական գիտությունների թեկնածու, ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1934 թվականից։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է Վանի վիլայեթի [երդակ գյուղում։ Նախնական կրթությունը ստացել է մանկատներում։ 1933 թվականին ավարտել է Երևանի հայկական մանկավարժական ինստիտուտը։ Սովորելուն զուգահեռ աշխատել է որպես «Հիդրոշինարար» թերթի խմբագիր։ Հետագայում եղել է Վաղարշապատի «Բամբակի համար» շրջանային թերթի խմբագիր։1935 -1936 թվականներին «Խորհրդային դպրոց» թերթ խմբագիրն էր։ Երիտասարդ տարիներին գրել է բանաստեղծություններ, որոնցից մի քանիսը տպագրվել է Ասուր Վենկառն ծածկանունով։ Հետո թողել է պոեզիան և զբաղվել բացառապես գրականագիտությամբ։ 1935-1938 թվականներին սովորել է Երևանի պետական համալսարանի ասպիրանտուրայում։ 1938 թվականից աշխատել է Արմֆանի գրականության ինստիտուտում որպես գիտաշխատող։ 1941 թվականին «Ավետիք Իսահակյանի ստեղծագործությունը» թեմայով դիսերտացիա է պաշտպանել և ստացել բանասիրական գիտությունների թեկնածուի աստիճան։ Երկար տարիներ եղել է ՀԽՍՀ ԳԱ Մանուկ Աբեղյանի անվան գրականության ինստիտուտի նոր գրականություն բաժնի վարիչը։ Մասնակցել է հայ դասականների երկերի ակադեմիական հրատարակությունների պատրաստմանը։  Մահացել է 1964 թվականին, Երևանում։


== Ա. Ասատրյանի երկերի մատենագիտություն ==
Ավետիք Իսահակյանի կյանքը և ստեղծագործությունը, Երևան, 1940, էջ 125։
Ղազարոս Աղայան (կյանքն ու գործունեությունը), Երևան, 1940, 128 էջ։
Ավագ լեյտենանտ Պատրիկ Գազազյան, Երևան, 1943, 39 էջ։
Հակոբ Հակոբյան, Երևան, 1947, 96 էջ։
Սովետահայ գրականության պատմության պերիոդիզացիայի հարցի շուրջը, Երևան, ՀՍՍՀ ԳԱ, 1947, 94 էջ։
Գրական-քննադատական ակնարկներ, Երևան, Հայպետհրատ, 1951, 306 էջ։
Հակոբ Հակոբյան, Երևան, 1955, 178 էջ։
Հայ գրականությունը և ռուսական առաջին ռևոլյուցիան, Երևան, ՀՍՍՀ ԳԱ, 1956, 303 էջ։
Սոցիալիստական վերածննդի հայ գրականության պատմությունից, Երևան, 1959, 290 էջ։
Սովետահայ գրականության պատմություն, հատոր առաջին (1917-1941, հատորի «Հակոբ Հակոբյան» գլուխը գրել է Ա. Ասատրյանը), Երևան, ՀՍՍՀ ԳԱ, 1961, 800 էջ։
Հայ նոր գրականության պատմություն, հատոր 2 (հատորի «Հարություն Սըվաճյան» գլուխը գրել է Ասատուր Ասատրյանը), Երևան, ՀՍՍՀ ԳԱ, 1962, 516 էջ։
Հայ նոր գրականության պատմություն, հատոր 3 (հատորի «Ղազարոս Աղայան» գլուխը գրել է Ասատուր Ասատրյանը), Երևան, ՀՍՍՀ ԳԱ, 1964, 760 էջ։
Հարություն Սըվաճյան, Երևան, 1967, 238 էջ։
Հայ նոր գրականության պատմություն, հատոր 4 (հատորի «Ավետիք Արասխանյան» գլուխը գրել է Ասատուր Ասատրյանը), Երևան, ՀՍՍՀ ԳԱ, 1972, 776 էջ։


== Ծանոթագրություններ ==
Կիցեմեցա

Կիցեմեցա (էստ․՝ Kitsemetsa), գյուղ Էստոնիայի Լյաենե-Վիրումաա նահանգի Ռակե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 2 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Ռոբերտ ՄաքԴոնալդ

Ռոբերտ ՄաքԴոնալդ (անգլ.՝ Robert MacDonald, հուլիսի 16, 1912(1912-07-16), Լոս Անջելես, Կալիֆոռնիա, ԱՄՆ - մայիսի 12, 1989(1989-05-12), Վենտուրա, Կալիֆոռնիա, ԱՄՆ), ամերիկացի հատուկ էֆեկտների նկարիչ, որը հաղթել է երկու օսկար։


== Օսկարի առաջադրումներ ==
Լավագույն վիզուալ էֆեկտներ անվանակարգում բոլոր երեք առաջադրումները։

Օսկարի 32-րդ մրցանակաբաշխություն-Բեն-Հուր, Առնոլդ Գիլեսպիի և Միլո Լորիի հետ միասին։ Հաղթանակ։
Օսկարի 35-րդ մրցանակաբաշխություն-Ամենաերկար օրը, Ջասքուզ Մոմոնտի հետ միասին։ Հաղթանակ։
Օսկարի 15-րդ մրցանակաբաշխություն- Նրանք անփոխարինելի էին,Առնոլդ Գիլեսպիի, Դոնալդ Ջահրուսի և Մայքլ Սթեյնորի հետ միասին։ Պարտվել է  Հրաշք մարդ ֆիլմին։


== Ընտրյալ ֆիլմագրություն ==
Թշնամին իմն է (1985)
Գրեմլիններ (1984)
Սուպերմեն (1978)
Ռայանի դուստրը (1970)
Թեթև հեծելազորի հարձակումը (1968)
Այրվում է արդյո՞ք Փարիզը (1966)
Ամենաերկար օրը (1962)
Բեն-Հուր (1959)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Robert MacDonald Internet Movie Database կայքում
Բարդիկ (այլ կիրառումներ)

Բարդիկ, կարող է վերաբերել՝

Բարդիկ - գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Մշո գավառում
Բարդիկ - ձմեռանոց Երևանի նահանգի Երևանի գավառում, Կըրխբուլաղի ոստիկանական շրջանում
Էդուարդ Դևիդ

Էդուարդ Դևիդ (գերմ.՝ Eduard Heinrich Rudolph David, 1863, հունիսի 11, Էդիգեր-Էլլեր  դեկտեմբերի 24, 1930, Բեռլին) –  Գերմանիայի Սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության գործիչ, ռևիզիոնիստ, արտաքին գործերի նախարարության  պետական-քարտուղար, հետագայում՝ Վայմարյան հանրապետության ներքին գործերի նախարար։


== Կենսագրություն ==

Մինչև 1894 թվականը դասավանդում էր ճեմարանում։ 1893 թվականից Սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության անդամ էր։ Նա առաջիններից մեկն էր, ով անթաքույց վերաքննությամբ հանդես եկավ մարքսիզմի ագրարային հարցի դեմ, մերժեց կապիտալիզմի տնտեսական օրենքների գործունեությունը հողագործության բնագավառում։ 1907 թվականի 2-րդ Ինտերնացիոնալի Շտուտգարտի կոնգրեսում (վեհաժողովում) պաշտպանել է կայսրության գաղութային քաղաքականության բանաձևը։ Վ.Ի. Լենինը քննադատության է ենթարկել նրա հայացքները։
1903 - 1918 և 1920 - 1930 թվականներին Ռայխստագում պատգամավոր էր, պառլամենտում սոցիալ - դեմոկրատական կուսակցության ֆրակցիայի ղեկավարներից մեկն էր։ 1918 թվականին դարձել էր Մաքս Բադենսկի կայսերական կառավարության արտաքին գործերի նախարարության կրտսեր պետական քարտուղար։ 1919 թվականին Վայմարյան Ազգային ժողովի առաջին նախագահն էր, 1919 թվականի փետրվարից մինչև 1920 թվականի հունիս ներքին գործերի նախարար էր։ 1922 - 1927 թվականներին Հեսսենում կենտրոնական կառավարության ներկայացուցիչն էր։


== Հրապարակումներ ==
Իր  «Սոցիալիզմը և գյուղատնտեսությունը» (1903, ռուսերեն թարգմանությունը 1903 և 1906 թվականներին) գլխավոր աշխատության մեջ փորձել էր հերքել Կարլ Մարքսի տեսությունը գյուղատնտեսությունում արտադրության համակենտրոնացման վերաբերյալ, ապացուցել մանր գյուղացիական տնտեսության «կայունությունը» և նրա «գերազանցումը» խոշոր գյուղացիական տնտեսության նկատմամբ, պաշտպանել էր այսպես կոչված հողի բերրիության նվազման մասին օրենքը։

Դևիդ Է.. Պետական իշխանության նվաճումը․ Սանկտ Պետ․, 1906։


== Գրականություն ==
Լենին Վ․ Ի․ Երկերի ամբողջական ժողովածու, 5-րդ հրատ․, (տես․ տեղեկատու հատոր, մաս 2, էջ 432).


== Արտաքին հղումներ ==
Կենսագրություն (գերմ.)
Ամըկ

Ամըկ, Ամըգ, դաշտ Կիլիկիայում, նրա հարավային մասում։ Ամըգի մի հատվածը մտնում էր Բեյլանի գավառի մեջ։


== Ծանոթագրություն ==
Հայնրիխ ֆոն Ֆելդեկե

Հայնրիխ ֆոն Ֆելդեկե (գերմ.՝ Heinrich von Veldeke, հոլ.՝ Hendrik van Veldeke, ոչ ուշ քան 1149, Հասելտ, Բելգիա - 1184, Ֆրայբուրգ իմ Բրայսգաու, Բադեն-Վյուրթեմբերգ), գերմանացի և հոլանդացի միջնադարյան բանաստեղծ։


== Կենսագրություն ==


== Ստեղծագործություններ ==


== Գրականություն ==
Hans Fromm: Die mittelalterlichen Eneasromane und die Poetik des ordo narrandi. In: Harald Haferland, Michael Mecklenburg (Hrsg.)։ Erzählungen in Erzählungen. Phänomene der Narration in Mittelalter und Früher Neuzeit (= Forschungen zur Geschichte der älteren deutschen Literatur. Bd. 19). Fink, München 1997, ISBN 3-7705-3151-5, S. 27–39.
Joachim Hamm, Marie-Sophie Masse: Aeneasromane. In: Geert H. M. Claassens, Fritz Peter Knapp, Hartmut Kugler (Hrsg.)։ Germania Litteraria Mediaevalis Francigena. Bd. IV: Historische und religiöse Erzählungen. De Gruyter, Berlin / New York 2014, ISBN 3-1102-2975-7, S. 79-116.
Thomas Klein: Heinrich von Veldeke und die mitteldeutschen Literatursprachen. Untersuchungen zum Veldeke-Problem. In: Thomas Klein, Cola Minis: Zwei Studien zu Veldecke und zum Strassburger Alexander (= Amsterdamer Publikationen zur Sprache und Literatur. Bd. 61). Rodopi, Amsterdam 1985, ISBN 90-6203-687-2, S. 1–121.
Gabriele Schieb: Henric van Veldeken. = Heinrich von Veldeke (= Sammlung Metzler 42, ISSN 0558-3667). Metzler, Stuttgart 1965.
Renate Schipke: Heinrich von Veldeke: Eneasroman. In: Peter Jörg Becker, Eef Overgaauw (Hrsg.)։ Aderlass und Seelentrost. Die Überlieferung deutscher Texte im Spiegel Berliner Handschriften und Inkunabeln (= Staatsbibliothek Berlin. Ausstellungskataloge. NF Bd. 48). von Zabern, Mainz 2003, ISBN 3-8053-3154-1, S. 62–65.
Meinolf Schumacher: Einführung in die deutsche Literatur des Mittelalters. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 2010, ISBN 978-3-534-19603-6, S. 65–69.
Frank Willaert: Heinrich von Veldeke und frühe Minnesang. In: Thomas Cramer; Ingrid Kasten (Hg.)։ Mittelalterliche Lyrik. Probleme der Poetik, Berlin 1999, S. 33–56.
Ludwig Wolff, Werner Schröder: Heinrich von Veldeke. In: Kurt Ruh et al. (Hrsg.)։ Die deutsche Literatur des Mittelalters. Verfasserlexikon. Band 3. 2., völlig neu bearbeitete Auflage. Bd. 3. de Gruyter, Berlin u. a. 1981, ISBN 3-11-008778-2, Sp. 899–918.


== Ծանոթագրություններ ==
Ջոննի Քանուկ

Ջոննի Քանուկ (անգլ.՝ Johnny Canuck), կոմիքսների մտացածին հերոս, որն անձնավորում է կանադայաբնակ անտառահատի։ Առաջին անգամ հանրայնացվել է 1869 թվականին և հետագայում օգտագործվել որպես Նացիստական Գերմանիայի կողմից սանձազերծված Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի խորհրդանշական (ինչ-որ չափով նաև կիսածաղրական) հերոս։ Ի սկզբանե Ջոննին ներկայացված է եղել որպես Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներն անձնավորող քեռի Սեմի կրտսեր եղբայրը։ Աշխարհամարտի տարիներին այս հանգամանքը բազմիցս շահարկվում է քաղաքական նկատառումներով։
Ժամանակակից իրականության մեջ հայտնի է որպես Կանադա պետության անձնավորում։ 1970 թվականին կանադական պրոֆեսիոնալ «Վանկուվեր Քենաքս» հոկեյի ակումբը Ջոննի Քանուկի կերպարն օգտագործել է սեփական մարզակումբի պատկերանիշում։


== Կերպարի ծագում և սիմվոլիզմ ==
Ջոննի Քանուկի կերպարն առաջին անգամ կոմիքսներում հայտնվել է 1869 թվականին, որտեղ վերջինս ներկայացվել է որպես քեռի Սեմի և Ջոն Բուլի կրտսեր եղբայր (նրանցից առաջինը անձնավորում է Միացյալ Նահանգները, իսկ երկրորդը՝ Մեծ Բրիտանիան)։ Կոմիքսում Ջոննին ներկայացված էր որպես յուրահատուկ խորամանկությամբ առողջ մտածողությամբ օժտված գյուղացի, ագարակատեր և անտառահատ։ Նրա այս հատկության վառ ապացույցն է իր եղբայրների հարձակումներին դիմակայելու պատրաստակամությունը։ Ջոննիի մասնակցությամբ կոմիքսները թողարկվել են շուրջ 30 տարի և դադարեցվել 20-րդ դարի սկզբին։
Նրա կերպարի բովանդակությունն ու խորհրդանշականությունը շրջադարձայնորեն փոխվում է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մեկնարկից հետո։ Առաջին իսկ տարիներին Ջոննի Քանուկը հայտնվում է բազմաթիվ կանադական կոմիքս-պարբերականների շապիկներին՝ որպես կանադական պետականության մարմնավորում։ Այս տարիներին Ջոննին ներկայացվում է որպես ռազմաճակատ մեկնելու պատրաստակամություն ունեցող կանադացի պատանի, որը թեև իր երիտարդ տարիքին պատրաստ է զորավիգ լինել իր եղբայրներին (ցույց է տալիս Կանադայի զինակցությունը հակաֆաշիստական կոալիցիայում կռվող Մեծ Բրիտանիային և ԱՄՆ-ին)։
Շուտով Ջոննին դուրս է մղվում կոմիքսի սցենարից, սակայն չի կորցնում իր հայտնիությունը։ Նրա շուրջ հյուսվում են պատմություններ, գրվում գրքեր։ 1995 թվականին առաջին անգամ Կանադայում տպագրվում են Ջոննի Քանուկի պատկերով փոստային նամականիշներ։ Ներկայումս պատանի հերոսը համարվում է Կանադա պետության անձնավորված կերպարը։


== Ծանոթագրություններ ==
Կրասնի Խոդ

Կրասնի Խոդ (ռուս.՝ Красный Ход), գյուղ Ռուսաստանի Հյուսիսային Օսիա-Ալանիա հանրապետության Ալագիրսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 155 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Ռից Նոյենդորֆ

Ռից Նոյենդորֆ (գերմ.՝  Rietz-Neuendorf), քաղաք Գերմանիայում, Բրանդենբուրգի տարածքում։
Մտնում է Օդեր Շպրե շրջանի կազմի մեջ։ Գտնվում է Շարմյուտցելզեեի ենթակայության տակ։ Բնակչությունը 4232 մարդ է (2010 թվականի դեկտեմբերի 31–ի տվյալներով)։ Զբաղեցնում է 183.07 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդը՝ 12 0 67 426։


== Վարչական բաժանում ==
Կոմունան բաժանված է 14 գյուղական համայնքների։


== Արտաքին հղումներ ==
պաշտոնական կայք
Webseite der Gemeinde Rietz-Neuendorf
Beitrag über Alt Golm in der RBB-Sendung Landschleicher vom 8. April 2012
Beitrag über Drahendorf in der RBB-Sendung Landschleicher vom 24. Oktober 2010
Beitrag über Kunersdorf in der RBB-Sendung Landschleicher vom 22. Juni 2008
Zvanični sajt opštine
Nem. Savezni zavod za statistiku
Stalna konferencija gradova i opština
KommOn


== Ծանոթագրություններ ==
Սչաստլիվկա (գյուղ, Դոմանյովկայի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՍչաստլիվկաՍչաստլիվկա (ուկրաիներեն՝ Щасливка), գյուղ Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Դոմանյովկայի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1890 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Սչաստլիվկա գյուղում բնակվում էր 550 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1229 կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Կիմ Մին Սուկ

Կիմ Մին Սուկ (հանգըլ՝ 김민석, կորեերենի նոր ռոմանականացում՝ Gim Min-seok, հունվարի 24, 1990(1990-01-24), Բուսան, Հարավային Կորեա), հարավկորեացի դերասան։ Նա նկարահանվել է մի շարք հեռուստասերիալներում, որոնցից են՝ Լռիր և նվագիրը (2012), Ով ես դու․ Դպրոց 2015-ը (2015), և հասավ փառքի այն բանից հետո, երբ նկարահանվեց Արևի հետնորդները (2016) հեռուստասերիալում։ 2016 թվականի հունիսից սկսել է նկարահանվել նոր կորեական Բժիշկները հեռուստասերիալում։


== Ֆիլմագրություն ==


=== Ֆիլմեր ===


=== Հեռուստասերիալներ ===


=== Հեռուստահաղորդումներ ===


== Սկավառակագրություն ==


=== Սաունդթրեկ ===


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Կիմ Մին Սուկ Թվիթթերում
Կիմ Մին Սուկ Ինստագրամում
Այնտեղ, ուր դիպչում են ձեռքերը

«Այնտեղ, ուր դիպչում են ձեռքերը» (անգլ.՝ Where Hands Touch), 2018 թվականի արտադրության դրամա ժանրի բրիտակական ֆիլմ։ Ռեժիսորը և սցենարիստը Ամմա Ասանտեն է, ֆիլմում նկարահանվել են Ամանդլա Սթենբերգը, Ջորջ Մաքքեյը, Էբբի Քորնիշը, Քրիստոֆեր Էքլստոնը և Թոմ Սուիթը։
Ֆիլմի պրեմիերան տեղի է ունեցել Տորոնտոյի միջազգային ֆիլմի փառատոնի ընթացքում, 2018 թվականի սեպտեմբերի 9-ին։ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում այն թողարկվել է թատերական եղանակով՝ 2018 թվականի սեպտեմբերի 14-ին՝ Vertical Entertainment-ի կողմից։


== Սցենար ==
Ֆիլմը խառնարյուն աղջկա շուրջը կատավող իրադարձությունների մասին է, որը սիրահարվում է հիտլերյան երիտասարդության ներկայացուցչին և պայքարում՝ Նացիստական Գերմանիայում ապրելու համար։ Գլխավոր հերոսուհին՝ Լեյնան, ներկայացվել է որպես գերմանացի ազգայնական և հակասեմական։ Լուցը էսէսական բարձրաստիճան սպայի որդի է և հիտլերյան երիտասարդության վառ ներկայացուցիչ։
Լեյնան և Լուցը սիրում են իրար և սպասում են երեխայի։ Հանգամանքների բերումով Լեյնան հայտնվում է նացիստական ճամբարում, որտեղ իր հղիությունը պետք է գաղտնիք մնար։ Լուցը, ճամբարում որպես զինվոր հայտնվելով, իմանում է Լեյնայի հղիության մասին։ Երբ ամերիկացիները պայթեցնում են ճամբարը, նրանք ցանկանում են փախչել, սակայն Լուցի հայրը սպանում է որդուն։ Լեյնան, տեսնելով այդ ամենը, շոկի է ենթարկվում և մնում է գետնին նստած, մինչև ամերիկացի զինվորը տանում է նրան։ Յոթ շաբաթ անց Ամերիկայում աղջիկը գտնում է մորը և եղբորը։


== Դերասանական կազմ ==
Ամանդլա Սթենբերգ՝ Լեյնայի դերում
Ջորջ Մաքքեյ՝ Լուցի դերում
Էբբի Քորնիշ՝ Քերցինի դերում
Քրիստոֆեր Էքլստոն՝ Հայնզի դերում
Թոմ Սվիթ՝ Քոենի դերում


== Արտադրություն ==
Ֆիլմի նկարահանումներն սկսվել են 2016 թվականի նոյեմբերին և ավարտվել 2016 թվականի դեկտեմբերին։ Նկարահանումները տեղի են ունեցել Բելգիայում (Վերիստերի ածուխի հանքավայր) և Մեն կղզում։


== Թողարկում ==
2017 թվականի մայիսի 20-ին Sony Pictures Worldwide Acquisitions-ը ձեռք է բերել ֆիլմի միջազգային իրավունքները՝ բացառությամբ Եվրոպայի և Ավստրալիայի որոշ տարածքների։ Համաշխարհային պրեմիերան տեղի է ունեցել 2018 թվականի սեպտեմբերի 9-ին՝ Տորոնտոյի միջազգային ֆիլմի փառատոնի ժամանակ։ ԱՄՆ-ում ֆիլմը թողարկվել է 2018 թվականի սեպտեմբերի 14-ին՝ Vertical Entertainment-ի կողմից։


== Արձագանք ==
Rotten Tomatoes կայքում ֆիլմը ունի 42% դրական ձայներ՝ հիմնված 48 արձագանքների վրա, միջին միավորը 5.34/10 է։ Կայքում ասվում է. «Այնտեղ, ուր դիպչում են ձեռքերը ֆիլմը հատկանշական է նրանով, որ բացահայտում է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի քիչ քննարկված կողմը»։ Ֆիլմը քննադատությունների է արժանացել նացիստների ռոմանտիզացիայի և սևամորթ կանանց ֆետիշիզմի համար։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Այնտեղ, ուր դիպչում են ձեռքերը»(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում
Այնտեղ, ուր դիպչում են ձեռքերը(անգլ.) ֆիլմը Rotten Tomatoes կայքում
«Այնտեղ, ուր դիպչում են ձեռքերը»(անգլ.) ֆիլմը Metacritic կայքում:
«Այնտեղ, ուր դիպչում են ձեռքերը»(անգլ.) ֆիլմը Box Office Mojo  կայքում
Հագըլվան

Հագըլվան, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Մոկսի գավառակում։
1909 թվականին ուներ 22 տուն հայ բնակիչ, զբաղվում էին երկրագործությամբ և անասնապահությամբ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է 1915 թվականին, թուրք կառավարության կազմակերպած ջարդերի ժամանակ։ Փրկվածները բնակություն են հաստատել Արևելյան Հայաստանում։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն


== Տես նաև ==
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն
Վիկտոր Պյորիշկին

Վիկտոր Պյորիշկին (ռուս.՝ Ви́ктор Алекса́ндрович Пёрышкин, ապրիլի 21, 1924(1924-04-21), Սերգիևսկոե (գյուղ, Կոլոմենսկի շրջան), Q14501143?, Կոլոմենսկի շրջան), խորհրդային և ռուս դիվանագետ։ Արտակարգ և լիազոր դեսպան։


== Կենսագրություն ==
1959 թվականից զբաղվել է դիվանագիտական գործունեությամբ։

1959-1964 թվականներին՝ Արաբական Միացյալ Էմիրություններում ԽՍՀՄ դեսպանատան աշխատակից։
1964-1966 թվականներին՝ ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նախարարության կենտրոնական համակարգի աշխատակից։
1966-1968 թվականներին՝ Եմենում Խորհրդային Միության դեսպանատան խորհրդական։
1968-1969 թվականներին՝ ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նախարարության կենտրոնական համակարգի աշխատակից։
1969-1970 թվականներին՝ Սիրիայում Խորհրդային Միության դեսպանատան խորհրդական։
1970-1978 թվականներին՝ ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նախարարության կենտրոնական համակարգի աշխատակից։
1978 թվականի նոյեմբերի 23-ից մինչև 1986 թվականի մայիսի 13-ը Ջիբութիում եղել է ԽՍՀՄ արտակարգ և լիազոր դեսպան։


== Դիվանագիտական աստիճան ==
Արտակարգ և լիազոր դեսպան։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Дипломатический словарь : в 3 т. / Гл. ред. А. А. Громыко и др. - 4-е изд. - М. : Наука, 1985. - Т. 2. - С. 366.


== Արտաքին հղումներ ==
Ժողովրդի հիշատակ