armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Կոլեկտիվ անգիտակցական

Կոլեկտիվ անգիտակցական (գերմ.՝ kollektives Unbewusstes), հոգեբան Կարլ Յունգի կարծիքով անգիտակցականի ձևերից է։ Ըստ Յունգի, կոլլեկտիվ անգիտակցականը մարդու հոգեկանի այն մասն է, որը պայմանավորված չէ տվյալ մարդու սեփական փորձով, այլ «ժառանգվում» է նախնիներից։ Այն մարդկության ընդհանուր փորձն է։ Կոլեկտիվ անգիտակցականը անգիտակցականի առավել խորքում գտնվող շերտն է, այն ավելի խորն է քան անձնական անգիտակցականը։ Կոլեկտիվ անգիտակցականում են գտվնում բոլոր արքետիպերը։
Ի տարբերություն հոգեվերլուծական տեսության, որը խոսում էր միայն անհատական անգիտակցականի մասին, անալիտիկ հոգեբանությունը գտնում էր, որ անհատական անգիտակցականը առանձին գոյություն չունի, այլ կապված է կոլեկտիվ անգիտակցականի հետ։ Յունգը համարում էր, որ աշխարհում ոչինչ առանձին չի լինում, ամեն ինչ փոխկապակցված է։
Կոլեկտիվ անգիտակցական տերմինն առաջին անգամ կիրառել է Յունգը 1916 թվականին «Անգիտակցականի կառուցվածք» («Über das Unbewußte und seine Inhalte», CW 7) հոդվածում և համարվում է վերլուծական հոգեբանության կենտրոնական հասկացություններից։


== Ծանոթագրություններ ==
1365

1365 թվական, ոչ նահանջ տարի, ըստ Գրիգորյան օրացույցի սկսում է երեքշաբթի օրը։ Սա մեր թվարկության 1365 թվականն է, 
XIV դարի 65-րդ տարին։


== Դեպքեր ==


== Ծնունդներ ==
Վիեննայի համալսարան, Եվրոպայի հնագույն համալսարաններից մեկն է


== Մահեր ==
Ջաֆար ալ-Ասկարի

Ջաֆար ալ-Ասկարի (արաբ․՝ جعفر العسكري‎‎, սեպտեմբերի 15, 1885(1885-09-15), Բաղդադ, Օսմանյան կայսրություն - հոկտեմբերի 30, 1936(1936-10-30), Բաղդադ, Իրաքի թագավորություն), իրաքցի քաղաքական և պետական գործիչ, վարչապետ Նուրիալ-Սաիդի աներորդին, Իրաքի առաջին պաշտպանության նախարար։ 1923 թվականի նոյեմբերի 22-ից մինչև 1924 թվականի օգոստոսի 3-ը և 1926 թվականի նոյեմբերի 21-ից մինչև 1927 թվականի դեկտեմբերի 31-ը եղել է Իրաքի վարչապետ։


== Կենսագրություն ==
Ջաֆար ալ-Ասկարին ծնվել է օսմանյան բանակի սպայի ընտանիքում, մեծացել Մոսուլում։ Նրա ազգանունը ծագել է Կիրկուկից ոչ հեռու գտնվող  Ասկար տեղանունից, որտեղ 16-րդ դարում ապրել են Մեդինայից փոխադրված նրա նախնիները։ 1901 թվականին Բաղդադում ավարտել է ռազմական ուսումնարանը և նույն տարում երկրորդ լեյտենանտի կոչումով Ստամբուլի ռազմական ակադեմիան։ 1910-1912 թվականներին Գերմանիայում անցել է զինվորական որակավորման բարձրացման դասընթացներ։ Առաջին Բալկանյան պատերազմի ժամանակ հետ է կանչվել և նշանակվել 2-րդ կորպուսի 11-րդ գնդի վաշտի հրամանատար։ 1912 թվականի հոկտեմբերին վիրավորվելուց հետո փոխադրվել է 10-րդ կորպուսի գլխավոր շտաբ, որի հրամանատարն այդ ժամանակ Էնվեր փաշան էր։ Բալկանյան պատերազմի ավարտից հետո աշխատել է Հալեպի ռազմական ակադեմիայում որպես հրահանգիչ և Գլխավոր շտաբի ակադեմիայում հանձնում է քննություններ։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ որպես սպա ծառայել է օսմանյան բանակում, մինչև Ակակիրի ճակատամարտում (1916) բրիտանական զորքերին գերի ընկնելը։ Նրան հաջողվում է գերությունից փախչել կայսրության արևմուտք, միանալ 1916 թվականի Արաբական Մեծ ապստամբությանը և Ազիզ ալ- Միսրիի շնորհազրկումից հետո դառնում արաբական բանակի հրամանատար։ Մասնակցել է Էմիր ֆեյսալի սիրիական և իրաքյան գահակալությանը և 1919 թվականին նրա կողմից  նշանակվել Հալեպի ռազմական նահանգապետ։ Նա եղել է բրիտանական մանդատով նոր իրաքյան կառավարության առաջին անդամներից մեկը։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո զբաղեցրել է սիրիական բանակի գլխավոր հրահանգչի պաշտոնը  (1919—1920) և Հալեպի նահանգի ռազմական նահանգապետի  պաշտոնը։ 1920 թվականին Ֆեյսալ առաջին թագավորը նրան ընդգրկում է առաջին իրաքյան կառավարության կազմի մեջ, որտեղ զբաղեցնում է պաշտպանության նախարարի պաշտոնը։ 1923 և 1924 թվականներին Լոնդոնում եղել է դիվանագիտական դեսպանորդ։
Երկու անգամ զբաղեցնում է վարչապետի, ինչպես նաև արտաքին գործերի նախարարի պաշտոնները։ Այս պաշտոնում 1923 թվականին զբաղվում է  Սահմանադիր ժողովի գումարման և բրիտանա-իրաքյան պայմանագրի (1924) հաստատման աշխատանքներով։ Յասին ալ-Հաշիմի կառավարությունում Ջաֆար ալ-Ասկարին զբաղեցրել է պաշտպանության նախարարի պաշտոնը։ 1936 թվականի հոկտեմբերին  սպաները գեներալ Բակր Սիդկի գլխավորությամբ «Ալ-Ախանի» ազգայնական կազմակերպության ղեկավար Խիկմեթ Սուլայմանի աջակցությամբ իրականացնում են ռազմական հեղաշրջում։ Հեղաշրջման ժամանակ Ջաֆար ալ-Ասկարին սպանվում է։ Բաղդադից 25 կմ հյուսիս նրա ավտոմեքենան կանգնեցնում են վեց սպաներ, որոնք նրա վրա արձակում են ավելի քան 30 կրակոց։


== Ծանոթագրություններ ==
Lifehacker.com

Lifehacker.com, ամեն օր թարմացվող անգլալեզու ինտերնետ-բլոգ, որը մասնագիտացած է ծրագրային և ապարատային ապահովման մասին նորությունների բնագավառում Microsoft Windows, Mac OS և Linux-ի համար։ Ստեղծվել է 2005 թվականին։ Վեբ-պորտալը Kotaku.com-ի մասն է կազմում։ 2007 թվականին հաղթելով մրցույթը բլոգը ձեռք բերերց «Լավագույն խմբային բլոգ» անվանակարգը, ինչպես նաև Time ամսագրում ընդգրկվել է 2009 թվականի լավագույն բլոգերներ  ցուցակում։


== Alexa Internet ==
Ըստ 2010 թվականի սեպտեմբերի 25-ի Alexa.com կայքի վիճակագրության, Lifehacker կայքը ըստ հաճախելիություն աշխարհում զբաղեցնում է 617 հորիզոնականը, 256-րդ տեղը ԱՄՆ-ում, 316-րդ տեղը Կանադայում, 351-րդ տեղը  Հարավային Աֆրիկայում և 3342-րդ տեղը Ռուսաստանում.


== Անձնակազմ ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Տես նաև ==
Kotaku.com


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական վեբ կայք
Բուկի (այլ կիրառումներ)

Բուկի, կարող է վերաբերել՝

Բուկի - գյուղ, Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Ժիտոմիրի շրջանում
Բուկի - գյուղ, Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Մալինի շրջանում
Բուկի - քաղաքատիպ ավան, Ուկրաինայի Չերկասիի մարզի Մանկովկայի շրջանում
Դենիս Դավիդով

Դենիս Վասիլևիչ Դավիդով (ռուս.՝ Денис Васильевич Давыдов, հուլիսի 16 (27), 1784 կամ 1784, Մոսկվա, Ռուսական կայսրություն - ապրիլի 22 (մայիսի 4), 1839 կամ 1839, Վերին Մազա, Q4333267?, Ռադիշչևսկի շրջան), 1812 թվականի Ռուս-ֆրանսիական պատերազմի մասնակից, ռազմական գրող, բանաստեղծ, գեներալ-լեյտենանտ (1831)։ Ծագումով ազնվական։
1813–1814 թվականներին (որպես գեներալ Պյոտր Բագրատիոնի համհարզ) մասնակցել է Ֆրանսիայի (1806-1807), Շվեդիայի (1808-1809) և Թուրքիայի (1809-1812) դեմ պատերազմներին։ 1812 թվականի պատերազմի սկզբին եղել է գումարտակի հրամանատար, ապա որպես պարտիզանական ջոկատի հրամանատար հաջողությամբ գործել է նապոլեոնյան բանակի թիկունքում։ Մասնակցել է ռուսական բանակի 1813–1814 թվականների արտասահմանյան արշավանքներին։ 1826-1827 թվականներին ծառայել է Կովկասում (1826 թվականի սեպտեմբերին՝ Լոռի-Փամբակում և Շիրակում պարսկական բանակի դեմ գործող ռուսական զորքերի հրամանատար)։ Մասնակցել է 1830-1831 թվականների լեհական ապստամբության ճնշմանը։ Գրել է ռազմապատմական աշխատություններ («1812 թվականի պատերազմական գործողությունների օրագիր», «Պարտիզանական գործողության տեսության փորձ», 1821)։ Դավիդովը առաջինն է հերքել Նապոլեոնի պարտությունը ռուսական սառնամանիքներով պատճառաբանելու մեկնակերպը, թողել է Ա․ Վ․ Սուվորովի, Մ․ Ի․ Կուտուզովի, Պ․ Ի․ Բագրատիոնի և ուրիշների ցայտուն բնութագրեր։ Դավիդովը այսպես կոչված՝ «հուսարական քնարերգության» հիմնադիրն է («Հուսարական խնջույք», «Բորոդինոյի դաշտը» և այլն), գրել է նաև հակացարական բանաստեղծություններ։


== Ծանոթագրություններ ==
Սկոչիշչե (ավան, Բրուսիլովի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՍկոչիշչեՍկոչիշչե (ուկրաիներեն՝ Скочище), ավան Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Բրուսիլովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Սկոչիշչե ավանում բնակվում էր 126 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 19721 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 6,39 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)
Պերիոսկոպ

Պերիոսկոպ ( հունարեն՝ λεριοχολέω - դիտել շուրջը), շրջադիտակ, 1․ թաքստոցներից (խրամատներ, բլինդաժներ), տանկերից, սուզանավերից դիտումների համար նախատեսված օպտիկական սարք։ Պերիոսկոպի օգնությամբ չափում են նաև հորիզոնական և ուղղաձիգ անկյունները տեղանքում և որոշում դիտվող օբյեկտների հեռավորությունները (տես նաև Հեռաչափ)։ Պերիոսկոպի կառուցվածքն ու օպտիկական բնութագրերը պայմանավորված են կիրառության ոլորտով, տեղակայման վայրով և թաքստոցի խորությամբ։ Պարզագույնը ուղղաձիգ Պերիոսկոպն է, որը բաղկացած է ուղղաձիգ դիտափողից և վերջինիս առանցքի նկատմամբ 45° անկյունով տեդադրված 2 հայելիներից, որոնց կազմած օպտիկական համակարգը բեկում է դիտվող առարկայից եկող լուսային ճառագայթները և ուղղում դեպի դիտորդի աչքը։ Տարածված են պրիզմայավոր Պերիոսկոպները, որոնց դիտափողում հայելիների փոխարեն տեղադրված են ուղղանկյուն պրիզմաներ, ինչպես նաև հեռադիտակային ոսպնյակավոր համակարգը և շրջող համակարգը, որոնց օգնությամբ կարելի է ստանալ խոշորացված ուղիղ պատկեր։
Պոլուովչինկի

Պոլուովչինկի (ռուս.՝ Полуовчинки), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ուգրանսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 0 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Գեա

Գեա (հին հունարեն՝ Γαία, նշ. է երկիր), երկրի անձնավորումը։
Գեան համարվում էր մարդկանց նախամայրը և հողի գրկում թաղված մեռյալների մեծ օթևանը։
Ըստ Հեսիոդոսի Գեան առաջինն անջատվում է Քաոսից և իրենից ծնում է Ուրանոսին (Երկնքին), Հորաներին և Պոնտոսին (ծովը). Ուրանոսից Գեան ծնում է տիտաններին, կիկլոպներին, հեկատոնքեյրներին։ Գեան համարվում էր նաև Էրիննիաների, գիգանտների և մելիաների մայրը։ Պոնտոսի հետ Գեայի մերձեցումից լույս աշխարհ են եկել Ներևսը, Թավմասը, Փորկիսը, Կետոն և Եվրիբան։ Իբրև գիգանտների մայր, Գեան փորձել է օգնել գիգանտներին գիգանտոմաքիայի ժամանակ։
Գեայի պաշտամունքը մեծ դեր է խաղացել նախնիներին մեծարելիս։ Երդման ժամանակ նրա անունը ամենասրբազանն էր։ Իբրև բերք պարգևող (Գեա Կարպոֆորոս–բերքատու), Հունաստանում ամենուրեք մեծարում էին նրան։ Ըստ ավանդության, հին Դելփյան տաճարը, նախքան այստեղ Ապոլլոնի հայտնվելը, եղել է Գեայի սրբավայրը։ Դոդոնեում նա համարվում էր Զևսի կինը։ Հետագայում որպես Զևսի կին նրա մասին եղած պատկերացումները ետ են մղվում Դիոնեի, Հերայի, Դեմետրայի կերպարների շնորհիվ։ Ուշ շրջանում Գեային հաճախ շփոթել են Դեմետրիայի և Կիբելեի հետ։ Անտիկ աշխարհում Գեայի պատկերումները քիչ են. Պերգամի զոհասեղանի ֆրիզում Գեան մինչև իրանը հողի մեջ է, ձախ ձեռքին առատության եղջյուրը բռնած, նա աղաչում է Զևսին գթալ գիգանտներին։


== Աղբյուրներ ==
Կարլ Ռոզենբուշ

Կարլ Հենրիխ Ֆերդինանդ Ռոզենբուշ (հունիսի 24, 1836(1836-06-24)[…], Այնբեկ, Նորթհայմ, Ստորին Սաքսոնիա, Գերմանիա և Շառլ Էդուար լը Կորբյուզիե - հունվարի 20, 1914(1914-01-20)[…], Հայդելբերգ, Բադենի Մեծ Դքսություն, Գերմանական կայսրություն), գերմանացի պետրոգրաֆ և երկրաբան։ Սովորել է Գյոթինգենի և Հայդելբերգի համալսարաններում։ 1869 թվականին Ֆրայբերգի լեռնային ակադեմիան Ռոզենբուշին շնորհել է փիլիսոփայության դոկտորի աստիճան։ 1873-1874 թվականները Ստրասբուրգի, 1878—1908 թվականներին՝ Հայդելբերգի համալսարանների պրոֆեսոր։ Ռոզերբուշի հիմնական աշխատությունները վերաբերում են ապարների միկրոկառուցվածքային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Մշակել է շլիֆներում միներալների որոշման ֆիզիկա-օպտիկական մեթոդը, կատարելագործել բևեռացնող մանրադիտակը, մագմայի բյուրեղացումը դիտել որպես հրային ապարների առաջին բազմազանության գլխավոր պատճառ։ Առանձնացրել է ապարների մետամորֆիզմի տիպեր։ Նրա անունով է կոչվել տորասիլիատների խմբի ռոզենբուշիտ միներալը՝ NaCa2 (Zr, Ti) Si2OsF։


== Ծանոթագրություններ ==
Եթե բոլորը...

«Եթե բոլորը...», 2011 թվականին նկարահանված հայկական ֆիլմ։


== Սյուժե ==
Ֆիլմի հերոսուհու հայրը ռուս զինվոր Ալեքսանդր Մասլեննիկովն է, որը զոհվել է Արցախյան պատերազմի ժամանակ՝ պաշտպանելով իր կնոջ հայրենիքը։ Քսան տարի անց Ալեքսանդրի աղջիկը գալիս է հոր գերեզմանի վրա ծառ տնկելու, գտնում է հոր ընկերներին, փորձում են իրականացնել նրա ցանկությունը, բայց պարզվում է, որ այդ գերեզմանը մնացել է սահմանից այն կողմ...։
Ֆիլմում հնչում է հայ երգչուհի Լիլիթ Պիպոյանի երգերից։


== Դերերում ==
Գուրգեն - Միքայել Պողոսյան
Մաշա - Եկատերինա Շիտովա
Հովո - Վահագն Սիմոնյան
Դերո - Մհեր Լևոնյան
Կարեն Ջանգիրով
Պարույր Ներսիսյան
Ժենյա Մկրտումյան
Արմինե Պողոսյան
Ռուդոլ‎ֆ Ղևոնդյան


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Եթե բոլորը... If Only Everyone..., ֆիլմը youtube կայքում
Եթե բոլորը.. Если все.., ֆիլմը KKKino կայքում
Պեյսին

Պեյսին (ռուս.՝ Пейсын), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Վիմ գետի աջ ափին՝ 188 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 13 կմ։


== Ջրագրության տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վիչեգդա գետն է, սկսած Սիկտիվկար քաղաքից մինչև ակունք, գետի ենթաավազանը՝ Վիչեգդա, գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների՝

Ջրային օբյեկտի կոդը հանրային գրանցմամբ — 03020200212103000021401
Կոդը ըստ հիդրոլոգիական հետազոտության (ՌԴ) — 103002140
Ավազանի կոդը — 03.02.02.002
Ծավալի համարը ըստ ՌԴ-ի — 03
Թողարկումը ըստ ՌԴ-ի — 0


== Ծանոթագրություններ ==
Ուրումլու

Ուրումլու, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Կիլիկիայի Ադանայի նահանգի Քոզանի գավառակի (մեկ այլ բաժանմամբ Հաճնի գավառակում) Ուրումլու գյուղախմբում։ Գտնվում էր Ուրումլու գետի ափին։ Հանդիսանում էր համանուն գյուղախբի կենտրոնը։


== Անվան ստուգաբանություն ==
Հնում եղել է հունաբանակ, որտեղից էլ ստացել է Ուրումլու («հունաբնակ») անվանումը։


== Բնակչություն ==
XIX դարի I կեսին սկզբին արդեն հայաբնակ էր։ 1970-ական թվականներին ուներ 255 հայ, 937 թուրք բնակիչ, իսկ 1910 թվականին՝ 70 տուն հայ և 30 տուն թուրք բնակիչ։


== Պատմություն ==
XIX դարի կեսերին իր ճանապարհորդությունների ժամանակ այստեղով անցել է Վարդան Օձնեցին։


== Պատմամշակութային կառույցներ ==
Ուրումլուն ուներ հայկական եկեղեցի։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Կիլիկիայի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Աղայան

Աղայան, հայկական ազգանուն։


== Ազգանունը կրողներ ==
Ալեք Աղայան (1886-1963), իրավաբան, Իրանի խորհրդարանի պատգամավոր։
Արշալույս Աղայան (1945), նկարիչ։
Բագրատ Հովհաննեսի Աղայան (1884-1914), թղթակից։
Բեգլար Բեգլարի Աղայան (1880-1921), բանաստեղծ, թատերական գործիչ։
Գրիգոր Աղասու Աղայան (1955-2005), բժիշկ, համաճարակաբան, զինվորական գործիչ։
Գուրգեն Սեմյոնի Աղայան (1916-1997), խորհրդային հետախուզության գեներալ-մայոր։
Եսայի Աղայան (1913-1995), թղթակից, թարգմանիչ։
Էդուարդ Աղայան
Էդուարդ Բագրատի Աղայան (1913-1991), լեզվաբան։
Էդուարդ Մակարի Աղայան (1936-1993), քանդակագործ։
Լյուսյա Գուրգենի Աղայան, լրագրող։
Խաչիկ Աղայան, մտավորական։
Ծատուր Պավելի Աղայան (1911 կամ 1911-1982), պատմաբան։
Հակոբ Ալեքսանդրի Աղայան (1947-1997), ազատամարտիկ։
Հարություն Աղայան (1900-1983), բանաստեղծ։
Հենրի Ծատուրի Աղայան (1937), կենսաբան։
Ղազարոս Ստեփանի Աղայան (1840-1911), գրող, մանկավարժ, հրապարակախոս։
Միտուշ Աղայան, թղթակից։
Մուշեղ Ղազարոսի Աղայան (1883-1966), երաժշտագետ և կոմպոզիտոր։
Ռեյ Աղայան (1928–2011), ամերիկյան զգեստանկարիչ, դիզայներ։
Սամվել Աղայան (1960-1993), ազատամարտիկ։
Սոս Սուրենի Աղայան (1946), ՀՀ ԳԱԱ արտասահմանյան անդամ, ֆիզմաթ գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր։
Սուսաննա Միքայելի Աղայան (1900-1958), նկարիչ։


== Տես նաև ==
Աղայանց


== Ծանոթագրություններ ==
Անոտացիա

Անոտացիա (լատ.՝ annotatio դիտողություն), գրքերի, պարբերականների, հոդվածների (տպագիր կամ ձեռագիր) սեղմ բնութագրումը՝ նրանց բովանդակության շարադրումով, գնահատականով և այլնով։ Անոտացիան կարող է լինել նկարագրական կամ հանձնարարական, ընդհանուր կամ մասնագիտացված։ Օգնում է ընթերցողին նախնական պատկերացում կազմելու երկի մասին, իսկ անոտացված մատենագիտական ուղեցույցը՝ նաև կողմնորոշվելու գրականություն ընտրելիս։
BTS խմբի սինգլների սկավառակագրություն

Հարավկորեական BTS բոյբենդի սկավառակագրություն, որն իր մեջ ներառում է 22 սինգլ և 2 պրոմոսինգլ։


== Որպես գլխավոր արտիստ ==


== Որպես հրավիրված արտիստ ==


== Պրոմոսինգլներ ==


== Այլ երգեր, որոնք հայտնվել են չարթերում ==


== Սաունդթրեքներ ==


== Այլ կոլոբորացիաներ ==


== Նշումներ ==


== Ծանոթագրություններ ==
Ժուկովշչինա (գյուղ, Դեմիդովսկի շրջան)

Ժուկովշչինա (ռուս.՝ Жуковщина), գյուղ Ռուսաստանի, Սմոլենսկի մարզի Դեմիդովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 0 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Սերգեյ Բեգլյարով

Սերգեյ Նիկիտովիչ Բեգլյարով (Բեգլարյան Սարգիս Մկրտչի, օգոստոսի 8, 1898, գ․ Վերին Ագուլիս (այժմ՝ Նախիջևանի ԻԽՍՀ Օրդուբադի շրջանում) – ապրիլի 14, 1949, Աշխաբադ), խորհրդային նկարիչ։ Թուրքմենական ԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1939)։


== Կենսագրություն ==
Սերգեյ Բեգլյարովը ծնվել է 1898 թվականին Վերին Ագուլիս գյուում։ 1925–1927 թվականներին սովորել է Երևանի գեղարվեստա–արդյունաբերական ուսումնարանում, աշակերտել Ստեփան Աղաջանյանին և Սեդրակ Առաքելյանին։ Բեգլյարով խորհրդային Թուրքմենիայի առաջին գեղանկարիչներից, Թուրքմենիայի նկարիչների ընկերության, Գեղարվեստական ուսումնարանի հիմնադիրներից և մանկավարժներից (1935–1948) էր։


== Ստեղծագործություններ ==
Աչքի ընկնող գործերից են՝ «Թուրքմենուհիներ» (1928), «Բանվորի դիմանկար» (1930), «Կոմերիտականները ընդունում են բամբակը» (1934), «Ձիերի հանձնումը Կարմիր բանակին» (1934), «Լեռնային բնանկար» (1947), «Սերկևիլ» (1948) և «Հին Աշխաբադի տիպերը» գրաֆիկական շարքը (1927)։


== Ծանոթագրություններ ==
Նիաբիկերե համայնք

Նիաբիկերե համայնք (Ֆրանսերեն՝ Commune de Nyabikere), մեկն է Բուրունդիի Հանրապետության 117 համայնքներից։ Մտնում է Կարուզի շրջանի մեջ՝ որպես համայնք։ Այն Կարուզի շրջանի յոթ համայնքներից մեկն է։ Համայնքի կենտրոնը Նիաբիկերե փոքր քաղաքն է։


== Աղբյուրներ ==
Յասնայա Պոլյանա (գյուղ, Կրասնոգրադի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Յասնայա ՊոլյանաՅասնայա Պոլյանա (ուկրաիներեն՝ Ясна Поляна), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Կրասնոգրադի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1920 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Յասնայա Պոլյանա գյուղում բնակվում էր 199 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1,25 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 159,2 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Թառ (Բերկրիի գավառ)

Թառ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Բերկրիի գավառակում։


== Բնակչություն ==
XX դարի սկզբին ուներ 18 տուն քուրդ բնակիչ։


== Պատմամշակութային արժեքներ ==
Թառում հայտնաբերվել է ուրարտական թագավոր Մենուա Ա-ի սեպագիր արձանագրությունը, որն այժմ գտնվում է Անկարայի թանգարանում։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Վանի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Ուստ-Կան (գյուղ, Ուստ-Կանսկի շրջան)

Ուստ-Կան (ռուս.՝ Усть-Кан, հարավային ալթայերեն՝ Кан Оозы), գյուղ Ռուսաստանի Ալթայի հանրապետության Ուստ-Կանսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 4123 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Շրոշա

Շրոշա (վրաց.՝ შროშა), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Իմերեթի մարզի Զեստափոնի շրջանում։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 400 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Անտոնիո Մառուֆո

Անտոնիո Մառուֆո Մենդոսան (իսպ.՝ Antonio Marrufo Mendoza, ապրիլի 19, 1956(1956-04-19), Սյուդադ Խուարես, Չիուաուա, Մեքսիկայի Միացյալ Նահանգներ), մեքսիկացի ֆուտբոլային մրցավար։ Միջազգային հանդիպումներ է վարել 1991-2002 թթ․ ընթացքում։ Այժմ հանդիսանում է մրցավարների վերապատրաստման հրահանգիչ։
Գլխավոր մրցավարի պարտականություններ է կատարել 1998 թ․ աշխարհի առաջնության ընտրական մրցաշարի «Ուրուգվայ-Էկվադոր» (5-3), 2002 թ․ աշխարհի առաջնության ընտրական մրցաշարի «Գվատեմալա-Սալվադոր» (0-1), «Գվատեմալա-Կոստա Ռիկա» (2-1), «Պերու-Էկվադոր» (1-2), «Վենեսուելա-Ուրուգվայ» (2-0) հանդիպումների ժամանակ։
ԿՈՆԿԱԿԱՖ-ի ոսկե գավաթի շրջանակներում վարել է 1 հանդիպում՝ 1993 թ. խաղարկությունում «Ճամայկա-Պանամա» (1-1), Ամերիկայի գավաթի շրջանակներում՝ 2 հանդիպում՝ 1997 թ․ խաղարկությունում «Պերու-Ուրուգվայ» (1-0) և «Բոլիվիա-Ուրուգվայ» (1-0)։
Գլխավոր մրցավարի պաշտոնում վարել է նաև ազգային հավաքականների միջազգային ընկերական և տարածաշրջանային մրցաշարերի հանդիպումներ, ինչպես նաև՝ պատանեկան և երիտասարդական հավաքականների մակարդակով անցկացվող մի շարք մրցաշարերում։
Ակտիվ մրցավարական կարիերա է անցկացրել ակումբային հանդիպումների մակարդակով։ Վարել է հանդիպումներ Լիբերտադորեսի գավաթի, Մերկոնորտեի գավաթի, MX լիգայի և MLS-ի շրջանակներում։ Մասնավորապես MX լիգայում գլխավոր մրցավարի դեր է կատարել ավելի քան 350 հանդիպումներում։


== Հետաքրքիր փաստեր ==
Մառուֆոն իր մրցավարական դեբյուտը նշել է 14 տարեկանում։
Լինելով մրցավարների հրահանգիչ՝ մեքսիկացի մրցավար Սերխիո Սիլվայի կողմից Մառուֆոյին 2007 թ․ մեղադրանք է ներկայացվել փորձաշրջանին մասնակցության իրավունքից զրկելու առնրությամբ։
Անտոնիո Մառուֆոյի որդին՝ Խաիր Մառուֆոն, նույնպես ֆուտբոլային մրցավար է հանդիսանում, սակայն ներկայացնում է Միացյալ Նահանգների սոքերի ֆեդերացիան և վարում է Սոքերի բարձրագույն լիգայի հանդիպումներ։


== Արտաքին հղումներ ==
«Antonio Marrufo»։ World Referee։ Վերցված է 2015-09-20 
«Antonio Marrufo»։ footballzz.com։ Վերցված է 2015-09-20 
«Antonio Marrufo»։ footballdatabase.eu։ Վերցված է 2015-09-20 
«Antonio Marrufo»։ worldfootball.net։ Վերցված է 2015-09-20 
«Antonio Marrufo»։ 11v11.com։ Վերցված է 2015-09-20 
«Antonio Marrufo»։ eu-football.info։ Վերցված է 2015-09-20
Ռուվո դել Մոնտե

Ռուվո դել Մոնտե (իտալերեն՝ Ruvo del Monte), կոմունա Իտալիայում, Բազիլիկատա մարզում՝ Պոտենցա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1260 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 39 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 32 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքսն է՝ 85020։ Հեռախոսային կոդը՝ 0976։


== Ծանոթագրություններ ==
Ռոլանդ Ղազարյան

Ռոլանդ Արտավազդի Ղազարյան (հուլիսի 12, 1936(1936-07-12), Ստեփանավան, Հայկական ԽՍՀ, ԱԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ հնչյունային ռեժիսոր, կոմպոզիտոր, դերասան։ ՌԴ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1997)։


== Կենսագրություն ==
Ռոլանդ Ղազարյանը ծնվել է 1936 թվականին, Ստեփանավանում։ 1959 թվականին ավարտել է Լենինգրադի Կինոինժեներների ինստիտուտը։ 1959-1963 թվականներին եղել է «Հայֆիլմ» կինոստուդիայի հնչյունային օպերատոր, 1963 թվականից՝ «Մոսֆիլմ» կինոստուդիայի հնչյունային ռեժիսոր։ 1976 թվականից դասավանդում է Ռուսաստանի կինեմատոգրաֆիստների միությանը կից Կինոսցենարիստների և ռեժիսորների բարձրագույն դասընթացում։ 1992 թվականից Մոսկվայի Կինեմատոգրաֆիայի համառուսաստանյան համալսարանի ռեժիսուրայի ֆակուլտետի հնչյունային ռեժիսուրայի առաջին արվեստանոցի ղեկավարն է, 2002 թվականից՝ պրոֆեսոր։ 1999-2004 թվականներին եղել է նույն համալսարանի հնչյունային ռեժիսուրայի ամբիոնի վարիչը։ 1972 թվականից Ռուսաստանի կինեմատոգրաֆիստների միության անդամ է, «Նիկե» ակադեմիայի անդամ։ 2011 թվականին հեղինակել է «Կինոհնչյունագրության գեղագիտություն» հնչյունա-տեսողական կոնտրապունկտի տեսությանը վերաբերող գիրքը։


== Կինոնկարներ ==
«Ճանապարհ դեպի կրկես», 1963 թվական
«Ես զինվոր եմ, մայրիկ», 1966 թվական, հնչյունագրություն
«Ծառայում էին երկու ընկերներ», 1968 թվական, հնչյունագրություն
«Վազք», 1970 թվական, հնչյունագրություն
«Քաղաքավարության այց», 1972 թվական
«Մոսկվա, իմ սեր», 1974 թվական, հնչյունագրություն
«Թեհրան-43», 1980 թվական, հնչյունագրություն
Լև Կուլիջանովի «Ոճիր և պատիժ», երաժշտության հեղինակ
«Կենտավրոսներ», 1978 թվական, երաժշտություն
«Արձակուրդների ծովում», 1986 թվական, դերասան
Գլեբ Պանֆիլովի «Մայրը» (հնչյունային ռեժիսոր, 1990 թվականին Կաննի կինոփառատոնում Հատուկ մրցանակի է արժանացել գեղարվեստական ձեռքբերումների համար)
«Արծաթե հովտաշուշան», 2000 թվական, հնչյունային ռեժիսոր, դերասան
«Աթենքյան երեկոներ», 2000 թվական, հնչյունագրություն
«Նախագահն ու թոռնուհին», 2000 թվական, հնչյունագրություն
«Եկեք ինձ նայելու», 2000 թվական, հնչյունագրություն
«Կովկասյան ռուլետկա», 2002 թվական, հնչյունագրություն
«Ֆոտո», 2002 թվական, հնչյունագրություն


== Մրցանակներ ==
«Նիկե» ազգային կինոփառատոնի մրցանակ, 1990 թվական
ՌԴ արվեստի վաստակավոր գործիչ, 1997 թվական


== Ծանոթագրություններ ==
Պոժարկի (գյուղ, Ռոժիշչեի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Պոժարկի (այլ կիրառումներ)Պոժարկի (ուկրաիներեն՝ Пожарки), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Ռոժիշչեի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պոժարկի գյուղում բնակվում էր 709 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1,75 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 405,14 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ռուդենկովո (գյուղ, Բելոպոլիեի շրջան)

Ռուդենկովո (ուկրաիներեն՝ Руденкове), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Բելոպոլիեի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Ռուդենկովո գյուղում բնակվում էր 44 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ռուբեն Պարոնյան

Ռուբեն Լազարի Պարոնյան (նոյեմբեր 1894, Բաքու, Ռուսական կայսրություն - նոյեմբերի 14, 1978(1978-11-14), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ խորհրդային վիրաբույժ։ Բժշկական գիտությունների դոկտոր (1954 թ.), պրոֆեսոր (1956 թ.)։ ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ (1965 թ.)։ 


== Կենսագրություն ==
Ավարտել է Սարատովի համալսարանի բժշկական ֆակուլտետը (1924 թ.), մինչև 1937 թվականը աշխատել Դոնբասի մարզի հիվանդանոցներում, 1937 թվականից՝ Երևանի բժշկական ինստիտուտի վիրաբուժության ամբիոնում։ 1938-1954 թվականներին Պարոնյանի համատեղության կարգով եղել է հեմատոլոգիայի և արյան փոխներարկման ԳՀԻ-ի տնօրենի գիտական գծով տեղակալ, 1954-1956 թվականներին՝ բժշկական ինստիտուտի սան ֆակուլտետի վիրաբուժության, 1956-1971 թվականներին՝ բուժական ֆակուլտետի ֆակուլտետային վիրաբուժության ամբիոնների վարիչ, 1971-1978 թվականներին՝ գիտական խորհրդատու։ Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին (1941-1945 թթ.) Պարոնյանի Երևանի էվակոհոսպիտալների վիրաբույժ խորհրդատուն էր։ 1946 թվականին Պարոնյանի նախաձեռնությամբ կազմակերպվել են 3-րդ հիվանդանոցին կից անհետաձգելի վիրաբուժության (ղեկավարել է մինչև 1952 թվականը), 1954 թվականին՝ 4-րդ հիվանդանոցին կից վիրաբուժական բաժանմունքները (ղեկավարել է մինչև 1956 թվականը)։


== Գիտական աշխատանքներ ==
Գիտական աշխատանքները հիմնականում վերաբերում են արյան փոխներարկման, կլինիկական վիրաբուժության հարցերի ուսումնասիրությանը։ 1940 թվականին Պարոնյանի ՀԽՍՀ-ում առաջինն է կատարել ստամոքսի մասնահատում խոցային հիվանդության ժամանակ, լայնորեն կիրառել ողնուղեղային անզգայացումը սովկաինով (1946 թ.)։ Մշակել է լյարդի պունկցիայի նոր մեթոդ, որն ունի ախտորոշիչ կարևոր նշանակություն։ Պարոնյանը եղել է ՀԽՍՀ առողջապահության մինիստրության գլխավոր վիրաբույժ (1954-1958 թթ.)։


== Պարգևներ ==
Պարգևատրվել է «Պատվո նշան» շքանշանով։
Կապիկների մոլորակը (այլ կիրառումներ)

Կապիկների մոլորակը անվանումը կարող է վերաբերել.

Կապիկների մոլորակը (վեպ) - ֆրանսիացի գրող Պիեռ Բուլի վեպ
Կապիկների մոլորակը (ֆիլմ, 1968) - 1968 թ. ամերիկյան ֆիլմ
Կապիկների մոլորակը (ֆիլմ, 2001) - 2001 թ. ամերիկյան ֆիլմ
Կապիկների մոլորակը։ Հեղափոխություն - 2014 թ. ամերիկյան ֆիլմ
Հայերը Վիեննայում

Վիեննայում բնակվում է Ավստրիայի հայության ճնշող մեծամասնությունը։ Այստեղ են գտնվում Մխիթարյան միաբանության վանքը՝ իր եկեղեցիով, Ս. Փրկիչ մատուռը և Ս. Հռիփսիմե եկեղեցին, հայ համայնքի ղեկավար մարմինները և բոլոր կազմակերպությունները, Ավստրիաի միակ հայկական շաբաթօրյա դպրոցը (դասընթացներ)։ Համայնքում գործող կազմակերպությունների և առանձին բարերարների հանգանակած միջոցներով 1984 թվականին Վիեննայի Ս. Հռիփսիմե եկեղեցու բակում տեղադրվել է հուշարձան՝ նվիրված Մեծ եղեռնի զոհերի հիշատակին [հեղինակ՝ Ռազմիկ (Բերանժ) Թամրագյան-Հարությունյան]։ Ավստրո-Հայկական Մշակութային Ընկերութեան ջանքերով 1998 թվականին Վիեննայի կենտրոնում կանգնեցվել է ավստրիացի գրող, հայ ժողովրդի բարեկամ Ֆրանց Վերֆելի հուշարձանը (քանդակագործ՝ Օհան Պետրոսյան, ճարտարապետ՝ Ռոլանդ Մարտիրոսյան)։ 2001 թվականին եկեղեցու մերձակա հրապարակը կոչվել է Հայկական հրապարակ։ Այստեղ տեղադրվել է Հայաստանից բերված խաչ-հուշարձան։ Փոքրաթիվ հայ բնակչություն ունեն Ավստրիայի Լինց, Զալցբուրգ, Գրաց քաղաքները։ Գրացում 1958-1978 թվականներին գործել է Հայ ուսանողական միությունը՝ իր երգչախմբով՝ Հովիկ Խուղաբախշյանի ղեկավարությամբ։
Կվարցիտնի (գյուղ, Պրիօնեժսկի շրջան)

Կվարցիտնի (ռուս.՝ Кварцитный, վեպս.՝ Kvarcitni, ֆիններեն՝ Šokšunranta), գյուղ Ռուսաստանի Կարելիայի հանրապետության Պրիօնեժսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 912 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Դոշանթեփե

Դոշանթեփե, լեռ Թուրքիայի Էրզրումի նահանգում, Անտիպոնտական լեռահամագարգի հյուսիսարևելյան հատվածում, Օլթի քաղաքի հարավային կողմում։ Նշանակված է Կովկասի 5-վերստանոց քարտեզում։


== Ծանոթագրություններ ==
Կապերի հակազդումներ

Կապերի հակազդումներ,  մեխանիկական համակարգին կիրառված կապերը իրագործող մարմինների ազդեցությունն այդ համակարգի կետերի վրա։ Ի տարբերություն ակտիվ ուժերի, կապերի հակազդումները նախապես անհայտ մեծություններ են. դրանք կախված են ոչ միայն կապերի տեսակներից, այլև համակարգի վրա ազդող ակտիվ ուժերից, իսկ շարժման դեպքում՝ նաև համակարգի
շարժման օրենքից, և որոշվում են մեխանիկայի համապատասխան խնդիրները լուծելով։ Կապերի հակազդումների ուղղությունները որոշ դեպքերում որոշվում են կապերի տեսակով։ Այսպես, եթե առկա կապերի հետևանքով համակարգի կետը միշտ պահվում է տրված ողորկ (շփումից զուրկ) մակերևույթի վրա, ապա կապի հակազդումն ուղղված է այդ մակերեույթի նորմալով։ Ողորկ գլանային հոդակավույթի դեպքում կապերի հակազդումներն ունեն երկու բաղադրիչ՝ նորմալ և շոշափող, վերջինս կոչվում է շփման ուժ։


== Տես նաև ==
Մեխանիկական կապեր
Սովետսկայա տորգովլյա

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Սովետսկայա տորգովլյա (այլ կիրառումներ)«Սովետսկայա տորգովլյա» («Советская торговля», «Խորհրդային առևտուր»), ԽՍՀՄ առևտրի մինիստրության գիտատնտեսական ամսագիր։ Լույս է տեսնել 1927 թվականից, Մոսկվայում (սկզբում՝ «Վոպրոսի տորգովլի», 1931-1937 թվականներին՝ «Սովետական տորգովիա», 1938-1940 թվականներին՝ «Վոպրոսի սովետսկոյ տորգովլի», 1941 թվականինի սկզբից՝ «Սովետական տորգովլյա»։ 1941 թվականի հուլիսից մինչև 1952 թվականը չի հրատարակվել։
Լուսաբանել է տնտեսության հրատապ խնդիրները, մեծածախ և մանրածախ առևտրի կազմակերպման ու տեխնիկայի հարցեր։ Տպագրել է նյութեր սոցիալիստական և կապիտալիստական երկրներում առևտրի զարգացման ուղիների մասին։
Ռոմանով (քաղաքատիպ ավան, Ուկրաինա)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՌոմանովՌոմանով (ուկրաիներեն՝ Романів), քաղաքատիպ ավան Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Ռոմանովսկի շրջանում, շրջկենտրոն։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Ձերժինսկ։ Հիմնադրվել է 1471 թվականին։
2009 թվականի տվյալներով Ռոմանով քաղաքատիպ ավանում բնակվում էր ավելին քան 8 000 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 73,6 կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք Archived 2010-02-10 at the Wayback Machine. (ուկր.)
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)
Հարթաշեն (գետ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՀարթաշենՀարթաշեն, Խիշ-Խիշ, Խշխիշ, գետ Հայաստանի Շիրակի մարզում։ Սկիզբ է առնում Ջավախքի լեռների արևմտյան լեռներից և Հարթաշեն գյուղի հարավարևմտյան մասում աջից խառնվում Աշոցք գետին։ Երկարությունը 10 կմ է։


== Ծանոթագրություններ ==
Կրուգլիկի (գյուղ, Սմոլենսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Կրուգլիկի (այլ կիրառումներ)Կրուգլիկի (ռուս.՝ Круглики), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Իմ ընկերոջ մասին (ֆիլմ)

Իմ ընկերոջ մասին, 1958 թվականին Հայֆիլմ կինոստուդիայի նկարահանած ֆիլմ։


== Սյուժե ==
Ուսման մեկնած հայազգի երեք ընկերներ՝ Ռուբենը, Արամը և Գոհարը Հայրենական մեծ պատերազմի օրերին մնում են Լենինգրադում։ Ծանր փորձությունները դարձի են բերում թեթևամիտ Ռուբենին։


== Դերերում ==
Ռուբեն – Խորեն Աբրահամյան
Արամ – Յուլիան Պանիչ
Կատյա – Տատյանա Պիլեցկայա
Գոհար – Լիլյա Հովհաննիսյան
Սոֆյա Մաքսիմովնա – Վալենտինա Տելեգինա
բուֆետապան – Թաթուլ Դիլաքյան
հրամանատար – Սեմյոն Սոկոլովսկի


== Ծանոթագրություններ ==
Մինովկա (գյուղ, Պոլտավայի շրջան)

Մինովկա (ուկրաիներեն՝ Минівка), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Պոլտավայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Մինովկա գյուղում բնակվում էր 448 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Կերեն (այլ կիրառումներ)

Կերեն անունը կարող է վերաբերել

Կերեն՝ գյուղ Արցախի Հանրապետության Քաշաթաղի շրջանում (ներկայում գտնվում է Ադրբեջանի զինված ուժերի վերահսկողության ներքո),
Կերեն՝ համայնք Արցախի Հանրապետության Քաշաթաղի շրջանում (ներկայում համայնքի բոլոր բնակավայրերը գտնվում են Ադրբեջանի զինված ուժերի վերահսկողության ներքո)։
Կամիզյակ

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Կամիզյակ (այլ կիրառումներ)Կամիզյակ (ռուս.՝ Камызяк), քաղաք Ռուսաստանի Աստրախանի մարզում, Կամիզյակինսկի շրջանի կենտրոն։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Կամիզյակ գետի ափին, Վոլգա գետի դելտայում, Աստրախանից 35 կիլոմետր հարավ։ Մոտակա երկաթուղային գիծը Աստրախան 1-ն է։
1918 թվականին ձկնորսական գյուղակ Կամիզյակը դարձավ գյուղ, իսկ 1973 թվականի փետրվարի 2-ին այն ստացավ քաղաքի կարգավիճակ։


== Տնտեսություն ==
Արդյունաբերություն.

սննդի (թռչնաբուծարան, բրնձի և պահածոների գործարաններ)
թեթև։


== Արտաքին հղումներ ==
«Կամիզյակ քաղաք» մունիցիպալ կազմավորման պաշտոնական կայք
Ալեքսանդր Դոստոևսկի

Ալեքսանդր Դոստոևսկի (ռուս.՝ Александр Андреевич Достоевский, փետրվարի 3, 1857(1857-02-03), Կրոպիվնիցկի, Bobrinetsky Uyezd, Խերսոնի նահանգ, Ռուսական կայսրություն - հոկտեմբերի 6, 1894(1894-10-06), Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն), ռուս գիտնական-հյուսվածաբան։
Անդրեյ Միխայլովիչ Դոստոևսկու որդին, Անդրեյ Անդրեևիչ Դոստոևսկու ավագ եղբայրը, գրող Ֆեոդոր Դոստոևսկու եղբորորդին։


== Կենսագրություն ==
Ավարտել է Յարոսլավի վարժարանը (1876) և Պետերբուրգյան բժշկա-վիրաբուժական ակադեմիան (1881)։
1884 թվականից եղել է բժշկության դոկտոր (ատենախոսություն Մակերիկամային գեղձերի միկրոսկոպիկ անատոմիայի նյութերի համար)։ 1885 թվականին գործուղվել է արտերկիր, որտեղ զբաղվել է հիմնականում Վալյեդեյերի մոտ Բեռլինում։ Այնուհետև աշխատել է որպես պրոեկտոր Կայսերական ռազմա-բժշկական ակադեմիայի ակնաբուժության ամբիոնում, 1888 թվականից՝ պրիվատ-դոցենտ։ Հրապարակել է «Archive für mikroskopische Anatomie» ամսագրում «Գրանդրի մարմնի կառուցվածքի մասին» (գերմ.՝ Über den Bau der Graudryschen Körperchen; հատոր 26), «Մակուղեղի առաջնային հատվածի կառուցվածք» (գերմ.՝ Über den Bau der Vorderlappen des Hirnanhanges; հատոր 26) և «Կաթնասունների թարթիչավոր մարմնի և ծիածանաթաղանթի կառուցվածքը» (գերմ.՝ Über den Bau des Corpus ciliare und der Iris von Säugetieren; հատոր 28)։
Ալեքսանդր Դոստոևսկին հաճախ էր լինում Ֆեոդոր Դոստոևսկու տանը, որը նրան 1879 թվականի դեկտեմբերի 13-ին да новое նվիրեց «Նվաստացվածներն ու անարգվածները» վեպի նոր հրատարակությունը, հետևյալ մակագրությամբ. «Սիրելի եղբորորդուն՝ Ալեքսանդր Անդրեևիչին,  նրան սիրող հորեղբորից»։
Մահացել է առաջընթաց կաթվածից։ Թաղված է Սմոլենսկու ուղղափառ գերեզմանատանը, հոր՝ Անդրեյ Միխայլովիչի և եղբոր Անդրեյ Անդրեևիչ Դոստոևսկիների գերեզմանների մոտ։ Գերեզմանները պահպանվել են և կապիտալ վերանորոգվել  2006 թվականին Դոստոևսկիների գերդաստանի 500-ամյակին նվիրված։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Некролог — «Новое время», 1894, № 6686
Белов, Сергей Владимирович։ «Достоевский Александр Андреевич»։ Федор Михайлович Достоевский. Антология жизни и творчества։ Վերցված է 2016-02-20 
«Ալեքսանդր Դոստոևսկի»։ Բրոքհաուզի և Եֆրոնի հանրագիտական բառարան: 86 հատոր (82 հատոր և 4 լրացուցիչ հատորներ)։ Սանկտ Պետերբուրգ։ 1890–1907
Աստերոիդների ցանկ (302101-302200)

Աստերոիդների ցանկ (302001-302100)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (302201-302300)
 Աստերոիդների ցանկ (302001-302100)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (302201-302300)
Կապրիոլո

Կապրիոլո (իտալերեն՝ Capriolo), կոմունա Իտալիայում, տեղակայված է Լոմբարդիա մարզի Բրեշիա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 8350 մարդ, խտությունը՝ 834 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 11 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 25031։ Հեռախոսային կոդ՝ 030։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Կոմունայի վարչակազմ ==
Հեռախոսահամար՝ 030 74641
Էլեկտրոնային հասցեն՝ info@capriolo.org
Պաշտոնական կայք՝ http://www.capriolo.org/


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրի պաշտոնական կայք (իտալ.)
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.


== Ծանոթագրություններ ==
Ֆուտբոլային լիգայի գավաթ 1997-98

Ֆուտբոլային լիգայի գավաթ 1997-98, Ֆուտբոլային լիգայի գավաթի 38-րդ խաղարկությունն է, որում հաղթեց «Չելսի» ֆուտբոլային ակումբը։
Հովհաննես Ավդալյանց

Հովհաննես Ավդալյանց (1803, Շիրազ, Իրան - հուլիսի 11, 1870(1870-07-11), Կալկաթա, Բրիտանական կայսրություն), հայ թարգմանիչ, մանկավարժ։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է Շիրազում (Իրան), ուսանել և գործել՝ Կալկաթայում։ Ուսուցիչ և տնօրեն էր «Հայոց մարդասիրական ճեմարան»-ում։
Անգլերեն է թարգմանել (քաղվածաբար) Մ. Չամչյանի «Հայոց պատմություն»-ը (1827), հայերեն՝ Շատոբրիանի «Ատալա»-ն (1826), Ս. Ջոնսոնի «Հռասսելաս»-ը (1826) և օտար այլ գրողների գործերից։ Մահացել է հուլիսի 11-ին, Կալկաթայում։


== Ծանոթագրություններ ==
Ակներ (լեռ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ակներ (այլ կիրառումներ)Ակներ, լեռ Հայկական լեռնաշխարհում, Բասենի շրջանում։ Այսպես են կոչել գյուղացիները Թորդան գյուղի մոտ գտնվող լեռը (վկայում է Քաջբերունին իր «Հիշողություններում»)։


== Ծանոթագրություններ ==
Մեցամեգառա

Մեցամեգառա (էստ․՝ Metsamägara), գյուղ Էստոնիայի Իդա-Վիրումաա նահանգի Տոիլա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 2 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Աստերոիդների ցանկ (70001-70100)

Աստերոիդների ցանկ (69901-70000)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (70101-70200)
 Աստերոիդների ցանկ (69901-70000)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (70101-70200)


== Աղբյուր ==
«Discovery Circumstances: Numbered Minor Planets (70001)-(75000)»։ www.minorplanetcenter.net
Նոկիա

Նոկիա  (ֆիններեն՝ Nokia, մինչև 1938 թվականը՝ Հյուսիսային Պիրկալա, ֆիններեն՝ Pohjois-Pirkkala), քաղաք հարավարևմտյան 
Ֆինլանդիայում՝ Նոկիանվիրտա գետի ափին՝ Տամպերեից ոչ հեռու։ Բնակչության թիվը 29,8 հազար մարդ է (2007)։


== Պատմություն ==
Քաղաքը հայտնի է նրանով, որ 1868 թվականին Ֆրեդրիկ Իդեստամն այստեղ հող է գնել իր երկրորդ թղթի ֆաբրիկայի համար։ Ընկերությունը 1871 թվականին վերանվանվել է «Nokia Ab»:
Տեղանքի անվանումը, ինչպես ենթադրվում է, առաջացել է հին ֆիննական nois (հոգնակի՝ nokia) բառից՝ մատնանշելով սև սամույրին, որը ժամանակին բնակվել է այդ վայրերում։ Երբ սամույրն անհետացել է, այդ բառով սկսել են անվանել սև մորթի ունեցող ցանկացած կենդանու, օրինակ՝ կզաքիսին։


== Տնտեսություն ==
Ներկայումս քաղաքում գործում է «Nokian Tyres» ընկերության ռեզինադողերի գործարանը, ինչպես նաև ֆիննական խոշորագույն տեքստիլ ընկերությունը՝ «Nanso Group Oy»։


== Տրանսպորտ ==
Քաղաքով անցնում է Պորի-Տամպերե երկաթուղու մի ճյուղը։


== Քույր քաղաքներ ==
Բլյոնդյուոուս, Իսլանդիա
Մոսս, Նորվեգիա,
Կարլստադ, Շվեդիա
Հորսենս, Դանիա
Օրյոլ, Ռուսաստան
Սիլլամյաե, Էստոնիա
Շարոշպատակ, Հունգարիա


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Նոկիա քաղաքի պաշտոնական կայք
Կարպիլովկա (գյուղ, Կիվերցիի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԿարպիլովկաԿարպիլովկա (ուկրաիներեն՝ Карпилівка), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Կիվերցիի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1866 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Կարպիլովկա գյուղում բնակվում էր 1 699 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2,75 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 617,82 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Մուխուրի (Չխորոծղուի շրջան)

Մուխուրի (վրաց.՝ მუხური), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Սամեգրելո-Զեմո Սվանեթ մարզի Չխորոծղուի շրջան‎‎‎ում։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 1238 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Պատվո հուշարձան փրկության նվիրյալներին

Պատվո հուշարձան փրկության նվիրյալներին, գտնվում է Երևանի Դավթաշեն համայնքում՝ ՀՀ արտակարգ իրավիճակների նախարարության շենքի բակում։


== Հեղինակ ==
Քանդակագործ՝ Էդուարդ Շախիկյան


== Պատմություն ==
Հուշարձանի բացումը տեղի է ունեցել 2013 թվականի սեպտեմբերի 4-ին՝ նվիրված Արտակարգ իրավիճակների նախարարության աշխատակցի օրվան։
Հուշարձանի բացման արարողությանը մասնակցել են ՀՀ վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը, Արտակարգ իրավիճակների նախարար Արմեն Երիցյանը, հուշարձանի հեղինակ, քանդակագործ Էդուարդ Շախիկյանը, պաշտոնատար այլ անձինք։
Հուշարձանը կառուցվել է Արտակարգ իրավիճակների նախարարության բոլոր աշխատակիցների նվիրատվությամբ։
Հուշարձանի կարգախոսը մեծ խորհուրդ ունի.«Օգնություն, Արիություն, Փրկություն» բառերը հանդիսանում են յուրաքանչյուր փրկարարի գործունեության իմաստն ու խորհուրդը։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==
Գիզա (Հեքյարիի գավառ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Գիզա (այլ կիրառումներ)Գիզա, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Հեքյարիի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Վանի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Սուրբ Կարապետ եկեղեցի (Աբադան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Սուրբ Կարապետ եկեղեցի (այլ կիրառումներ)Սուրբ Կարապետ, հայ առաքելական եկեղեցի Իրանի Աբադան քաղաքում։ Պատկանում է Մեծի Տանն Կիլիկիո կաթողիկոսության Սպահանի թեմին։ Գտնվում է իմամ Մուսա բին Ջաաֆար մզկիթի անմիջական հարևանությամբ։


== Պատմություն ==
Պարսից ծոցի ափին գտնվող Աբադան նավահանգիստում հայերի հաստատման պատմությունը մեկ դարից ավելի չէ. 1909 թվականից անգլո-իրանական նավթային ընկերությունում ծառայության անցան Թեհրանի և Թավրիզի մի քանի հայեր։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին՝ հայոց ցեղասպանությունից հետո, այստեղ բնակություն հաստատեցին ևս մի քանի վանեցի ընտանիքներ։ 1928 թվականի սկզբին հայերի թիվն անցավ 600-ը, իսկ քառասուն տարի անց՝ 5 հազարը։ Համայնքում եղել է վարժարան, մարզական ակումբ, երգչախումբ։ 1958 թվականին այստեղ բացվել է սուրբ Կարապետ եկեղեցին, որը դառնում է Աբադանի հայ բնակչության գլխավոր հավաքատեղին։ 1960-ական թվականներին Աբադան են տեղափոխվել Չհարմահալի գավառի երեք հայաբնակ գյուղերի մի քանի տասնյակ ընտանիքներ, ինչպես նաև՝ հայեր Սպահանից, Շիրազից ու Նոր Ջուղայից։ Իրան-իրաքյան պատերազմից հետո հայերն արտագաղթել են Աբադանից։
Քաղաքում մնացել է միայն մեկ հայկական ընտանիք։ Եկեղեցու կառուցումից 50 տարի անց՝ 2018 թվականի դեկտեմբերի 24-ին, այն վերաբացվել է։


== Ճարտարապետություն ==
Սուրբ Կարապետը կառուցված է հայկական դասական ճարտարապետության ոճով՝ բարձր կենտրոնական գմբեթով և երեք մուտքերով։ Արևելյան կողմում գտնվում է խորանը, իսկ արևմուտքում վեր է խոյանում զանգակատունը։ Շինանյութը մարմար է։
1966 թվականին բակում տեղադրվել է հուշակոթող՝ հայոց ցեղասպանության զոհերի հիշատակին։


== Տես նաև ==
Սուրբ Կարապետ (Հովհաննես Մկրտիչ)


== Ծանոթագրություններ ==
Վադի (գյուղ, Ավինուռմե շրջան)

Վադի (էստ․՝ Vadi), գյուղ Էստոնիայի Իդա-Վիրումաա նահանգի Ավինուռմե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 54 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Նշանային համակարգ

Նշանային համակարգը նշանագիտության հիմնական հասկացություններից է, որը վերաբերում է նշանների ցանկացած համակարգի և նշանների միջև հարաբերություններին։ Լեզու տերմինը հաճախ որպես հոմանիշ է դիտարկվում նշանային համակարգերին։ Այնուամենայնիվ, նշանային համակարգ տերմինը մի քանի պատճառներով ավելի նախընտրելի է համարվում քան լեզուն։ Նախ և առաջ, լեզու տերմինի կիրառությունը մարդկային լեզվի՝ հատկապես բանավոր լեզվի կոննոտացիաներ է պարունակում։ Բանավոր լեզուն նշանային համակարգի ընդամենը մեկ օրինակ է, թեև հավանաբար հայտնի նշանային համակարգերից ամենաբարդը։  
Դեմ առ դեմ հաղորդակցության ավանդական ձևերում, մարդիկ հաղորդակցվում են ոչ վերբալ և վերբալ նշանային համակարգերով. այլ կերպ ասած, այն կարող է վերաբերվել մարմնի լեզվին։ Այսպիսով, մարդիկ հիմնականում հաղորդակցվում են դիմային շարժումներով և մարմնի լեզվով։ Այս տեսակ արտահայտման ձևերը նույնպես նշաններ են։ Այս նշանների համակարգված հավաքածուն էլ համարվում է նշանային համակարգ։ 
Բանավոր հաղորդակցության մեջ ձայնաստիճանը նույնպես իմաստ է փոխանցում։ Կախված ձայնաստիճանից, օրինակ «Դու այն հավանում ես» նախադասությունը կարող է նշանակել, որ խոսակիցը հավատում է, որ նա այն հավանում է, կամ էլ կարող է հարցի տեսքով ներկայացված լինել։ 
Գրավոր խոսքը, ժեստերի լեզուն, յունիկոդը և ճանապարհային նշանները նշանային համակարգերի օրինակներ են։
Նշանային համակարգ հասկացությունը կարող է նաև օգտագործվել վերաբերելու համար մի շարք հաղորդակցման ձևերի, օրինակ՝ կենդանիների հաղորդակցմանը, մեքենայական հաղորդակցմանը և հիվանդությունների ախտանշաններին։ 


== Տես նաև ==
Նշանագիտություն
Հաղորդակցություն


== Ծանոթագրություններ ==
Վլադիմիր Այվազյան

Վլադիմիր Տիգրանի Այվազյան (մայիսի 15 (28), 1915, Փոռ, Հայաստան - հունվարի 15, 1999(1999-01-15), Երևան, Հայաստան), հայ նկարիչ։ ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1967)։ Հայրենական մեծ պատերազմի։


== Կենսագրություն ==
1934 թվականին եղել է ազատ ունկնդիր Փանոս Թերլեմեզյանի անվան գեղարվեստի ուսումնարանում։ Նրա ուսուցիչներն են եղել Ստեփան Աղաջանյանը, Սուրեն Ստեփանյանը, Արա Սարգսյանը։ 
1940-1946 թվականներին մասնակցել է Երկրորդ աշխարհամարտի Արևելյան ռազմաճակատի գործողություններին, սովորել զինվորական դասընթացներում, սպայական կոչումով 61-րդ հրաձգային դիվիզիայի 112-րդ առանձին վաշտի հետ արևմտյան սահմաններում 1942 թվականին դիմադրել է հակառակորդին։ Հետո տեղափոխվել է Հեռավոր արևելք, 204-րդ տանկային հատուկ միավորման մարտիկների հետ մասնակցել է ճապոնական դրագունյան բանակի ջախջախմանը։ Արժանացել է «Հայրենական մեծ պատերազմի» երկրորդ աստիճանի շքանշանի, «Մարտական ծառայությունների համար», Ճապոնիայի դեմ տարած հաղթանակի համար և բազմաթիվ այլ շքանշանների ու մեդալների։ 
1948-1950 թվականներին աշխատել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի գրաֆիկայի բաժնում։ Աշխատել է լինոփորագրության, օֆորտի, գեղանկարչության բնագավառներում։ Հեղինակ Է միջնադարյան հայկական ճարտարապետական կոթողների, հայկական բնությունը ներկայացնող գրաֆիկական շարքերի, կենցաղային, անիմալիստական պատկերների, երփնագիր նատյուրմորտների, բնանկարների։ Ստեղծագործության սկզբնական շրջանում իրականությունը պատկերել Է առավել մանրամասն։ Հետագայում ձգտել է ձևերի պարզեցման և ընդհանրացման։ Ստեղծագործություններից գտնվում են Հայաստանի ազգային պատկերասրահում։


== Ստեղծագործական ուղի ==
Գեղարվեստական ինքնատիպ հղացումներով են առաձնանում Այվազյանի բնականից կամ հիշողությամբ ստեղծած միագույն և գունավոր գծանկարները՝ մարդկանց, կենդանիների հետ ներկայացնող ժանրային պատկերները, հայ միջնադարյան ճարտարապետության կոթողներին նվիրված գրաֆիկական առանձին թերթերն ու բազմաթերթ նկարաշարերը։ Ստվար շարք են կազմում հայկական բնությունը, գյուղական կյանքի աշխատանաքային դժվար առօրյան ներկայացնող կենցաղային, անիմալիստական պատկերները, երփնագիր նատյուրմորտները և այլն։
Այվազյանն առաջինն էր, որ խորհրդահայ գրաֆիկայի մեջ ներմուծել է անիմալիստական ժանրը։ Նկարչի ստեղծագործության մեջ ուրույն տեղ է զբաղեցնում մերկ մարմնի պատկերումը, որին հայ գրաֆիկները հազվադեպ են անդրադարձել։
Այվազյանի՝ գրչածայրով, վիմագրական մատիտով, ասեղնափոր կամ կերագծված օֆորտի տարբեր եղանակներով ստեղծված փորագրություններն աչքի են ընկնում տեխնիկական բազմազանությամբ, արտիստիկ կատարմամբ։ Առանձնապես զարմացնում է տեխնիկական արտահայտչաձևերի առատությունը և բազմազանությունը՝ փափուկ լաք, ակվանտինա, ռեչերվաժ, խառը տեխնիկա։ Այվազյանը տիրապետում է նաև հեղինակային վիմագրության բազմատեսակ տեխնիկական հնարներին։

«Նորք», 1953
«Ձմեռ», 1953
«Սանահին. զանգակատուն», 1959
«Ձմեռ», 1962 թ
«Էջմիածնի տաճարը», 1973
«Տալլին. Մեծ Հերմանի աշտարակը», 1965
«Նկարիչ Վրույր Գալստյանի դիմանկարը», 1967
«Օհանավանք, 13-րդ դար», 1969
«Պահլավունի իշխանների զինանիշը. 12-րդ դար», 1972


== Պարգևներ ==
ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ
Հայրենական մեծ պատերազմի երկրորդ աստիճանի շքանշան
«Մարտական ծառայությունների համար» շքանշան
«Ճապոնիայի դեմ տարած հաղթանակի համար» շքանշան
«Պատվո նշան» շքանշանի ասպետներ


== Ծանոթագրություններ ==
Մուխիլեթի

Մուխիլեթի (վրաց.՝ მუხილეთი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Շիդա Քարթլի մարզի Քարելի շրջանում։


== Դիրք ==
Գտնվում է ծովի մակարդակից 1180 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Քարելից հեռու է 32 կմ։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 2 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Մ.թ.ա. 884


== Դեպքեր ==
Ասորեստանի արքայազն Աշուրնասիրպալ II ստանում է արքայի պաշտոն, շարունակելով իր հորը՝ Տուկուլտի-Նինուրտա IIին։


== Ծնունդներ ==


== Մահեր ==
.pl

.pl Լեհաստանի վերին մակարդակի ազգային դոմենն է։


== Արտաքին հղումներ ==
IANA .pl whois տեղեկություն