Էնրիկե Կառլոս Բարոն Կրեսպո

Էնրիկե Կառլոս Բարոն Կրեսպո (իսպ.՝ Enrique Carlos Barón Crespo, մարտի 27, 1944(1944-03-27), Մադրիդ, Իսպանիա), իսպանացի և եվրոպացի քաղաքական գործիչ։ 1989 թվականի հունիսից մինչև 1992 թվականի հունվարը զբաղեցրել է Եվրոպական խորհրդարանի նախագահի պաշտոնը։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է ծառայողի ընտանիքում։ Մադրիդի Կոմպլուտենսե համալսարանում ստացել է իրավաբանական և տնտեսական կրթություն, ավարտել է նաև Պապական համալսարանը (բիզնեսի կառավարման գծով), Փարիզի տնտեսագիտության և առևտրի բարձրագույն դպրոցը։
1966-1970 թվականներին եղել է Մադրիդի համալսարանի տնտեսագիտության ֆակուլտետի պրոֆեսոր և Պապական համալսարանի տնտեսագիտության պրոֆեսոր 1965-1972 թվականներին։ 1966-1970 թվականներին դասավանդել է նաև Վալյադոլիդի գյուղատնտեսական հետազոտությունների ազգային ինստիտուտում։ 1970 թվականից մինչև 1977 թվականը եղել է Մադրիդի փաստաբանների կոլեգիայի անդամ։ Աշխատել է դատարաններում մարդու իրավունքների պաշտպանության համար` Ֆրանցիսկո Ֆրանկոյի ռեժիմում։
Դեռևս բռնապետության ժամանակաշրջանում Ֆրանկոն հիմնադրել է ձախ սոցիալիստական կուսակցությունը, որը 1977 թվականին ընդգրկվել է Իսպանիայի սոցիալիստական աշխատավորական կուսակցության կազմում՝ Ֆելիպե Գոնսալեսի ղեկավարությամբ։ 1977 թվականի առաջին ժողովրդավարական ընտրություններում ընտրվել է քորթեսովի պատգամավոր և զբաղեցրել պատգամավորների կոնգրեսում ԻՍՀՄ խմբակցության ֆինանսական և քաղաքական հարցերի գծով մամուլի քարտուղարի պաշտոնը։
1982-1985 թվականներին զբաղեցրել է Գոնսալեսի առաջին կառավարության տրանսպորտի, հաղորդակցության և զբոսաշրջության նախարարի պաշտոնը։ Նա ղեկավարել է իսպանական երկաթուղային ցանցի արդիականացման առաջին ծրագրերի իրականացումը՝ բախվելով տեխնոլոգիական հնացման և եկամտաբերության նվազման հետ, ինչը որոշ դեպքերում պահանջել է շատ ցածր կամ զրոյական եկամտաբերությամբ գծերի փակում։
1985 թվականին հրաժարական է տվել, Իսպանիայի` Եվրոպական համայնքին անդամակցելուց հետո 1986 թվականին ընտրվել է Եվրախորհրդարանի պատգամավոր (մնացել է պատգամավոր մինչև 2009 թվականը)։ 1987 թվականին նա հանդես է եկել որպես Եվրախորհրդարանի նախագահի թեկնածու, սակայն ընտրություններում իր բրիտանացի մրցակից Չարլզ Հենրի Պլամբին զիջել է ընդամենը հինգ ձայնի տարբերությամբ և դարձել նրա տեղակալը։
1989 թվականի հուլիսի 25-ին դարձել է Եվրոպական խորհրդարանի ամենաերիտասարդ նախագահը՝ հաղթելով ընտրությունների առաջին փուլում (ստացել է 301 ձայն 475-ից)։ 
Հետագայում տարբեր պաշտոններ է զբաղեցրել Եվրախորհրդարանում, այդ թվում՝ 1992-1995 թվականներին արտաքին գործերի հանձնաժողովի նախագահի, 1999-2004 թվականներին սոցիալիստների խմբակցության նախագահի, 2004-2009 թվականներին միջազգային առևտրի հանձնաժողովի նախագահի պաշտոններում։ 2007 թվականին Եվրախորհրդարանը նրան իր երեք ներկայացուցիչների հետ գործուղել է Լիսաբոնի պայմանագրի վերաբերյալ միջկառավարական խորհրդաժողովին։
2003-2004 թվականներին եղել է Մադրիդի քաղաքային խորհրդի պատգամավոր, այդ պաշտոնը թողել Եվրախորհրդարանում աշխատանքի հետ կապված։ Որպես պրոֆեսոր հրավիրվել է բազմաթիվ համալսարանների կողմից։
Գլխավորում է Իեհուդի Մենուհինի միջազգային հիմնադրամը և Տեղեկատվական հասարակության եվրոպական հիմնադրամը։ 
Հեղինակ է ավելի քան 20 գրքերի, որոնց մեծ մասը նվիրված է եվրոպական իրավական, քաղաքական, ինստիտուցիոնալ, պատմական և տնտեսական հարցերին (հրատարակվել են իսպաներեն, անգլերեն, ֆրանսերեն, իտալերեն և գերմաներեն լեզուներով)։ Նաև գիտաֆանտաստիկ գրքերի հեղինակ է։
Հոբբին ջազն է, դասական երաժշտությունը, նկարչությունը, սահադաշտը և դահուկավազքը։ Խոսում է անգլերեն, ֆրանսերեն, գերմաներեն, իտալերեն և պորտուգալերեն լեզուներով։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էնրիկե Կրեսպոն Իսպանիայի պատգամավորների կոնգրեսի կայքում (իսպ.)
Էնրիկե Կրեսպոն Եվրախորհրդարանի կայքում (անգլ.)
BARÓN CRESPO, Enrique (անգլ.)
ENRIQUE BARÓN CRESPO (իսպ.)