Օլիվեր Նասսեն

Օլիվեր Նասսեն (անգլ.՝ Oliver Knussen, հունիսի 12, 1952(1952-06-12)[…], Գլազգո, Շոտլանդիա - հուլիսի 8, 2018(2018-07-08)[…], Snape, Suffolk Coastal, Սուֆոլք, Արևելյան Անգլիա, Անգլիա, Միացյալ Թագավորություն), բրիտանացի (շոտլանդացի) կոմպոզիտոր, դիրիժոր, մանկավարժ։


== Կենսագրություն ==
Օլիվեր Նասսենը ծնվել է Շոտլանդիայի Գլազգո քաղաքում։ Հայրը՝ Ստյուարտ Նասսենը, Լոնդոնի սիմֆոնիկ նվագախմբի գլխավոր կոնտրաբասն էր։ Ինչպես նաև մասնակցել է Բենջամին Բրիթենի մի շարք երաժշտական պրեմիերաների։ Երաժշտություն է հորինել 6 տարեկանից։ 1963-1969 թվականներին սովորել է Ջոն Լամբերտի մոտ, արժանացել է  Բրիթենի դրական արձագանքներին։ 1969 թվականին նա հանդես է եկել որպես դիրիժոր, փոխարինելով հիվանդացած Իշտվան Քերթեսին,որի ժամանակ արժանացել է Դանիել Բարենբոյմի ուշադրությանը, որը հրավիրել է Օ. Նանսենին Նյու Յորքում իր հետ աշխատելու։ Աշխատել է Բոստոնի և Թանգլվուդի ամառային դպրոցներում։ Հաագայի Ռեզիդենց նվագախմբի գլխավոր հրավիրյալ դիրիժոր (1992-1996), Օլդեբուրգի փառատոնի գեղարվեստական ղեկավարներից մեկը (1983-1998), Լոնդոնի Սիմֆոնիետի երաժշտական տնօրենը (1998-2002), ապա նրա դիրիժորը՝ դափնեկիրը։
Կինը երաժշտական պրոդյուսեր Սյու Նասսենն է (մահացել է 2003 թվականին արյան վարակից), նրանց դուստրը՝ Սոնյան, երգչուհի է (մեցցո սոպրանո)։ 


== Ստեղծագործական կյանք ==
Նանսենը ստեղծագործել է 6 տարեկանից սկսած։ Որպես կոմպոզիտոր հավաքագրել է Բրիթենի, Բերգի, 20-րդ դարի կեսերի ամերիկյան սիմֆոնիստների նվաճումները։ 1980 թվականների նրա հիմնական գործերն էին նրա երկու մանկական օպերա։ Նասսենը Թանգլվուդի ժամանակակից երաժշտության բաժինը գլխավորել է 1986-1993 թվականներին։ 2005 թվականին Նանսենը եղել է Օջայի երաժշտական փառատոնի երաժշտական ղեկավարը։ Որպես դիրիժոր նրա ձայնագրություններում ներառված են Համեստ Մուսորգսկու, Ռութ Քրոուֆորդ Սիգերի, Էլիոթ Քարթերի, Իգոր Ստրավինսկու, Հանս Վերներ Հենզեի, Տորու Տակեմիցուի, Քոլին Մեթյուզի, Ալեքսանդր Գոհերի, Ռոբին Հոլլոուի և Փուլ Ռադերսի ստեղծագործությունները։


== Ստեղծագործություն ==
«Symphony No. 1», Op. 1 (1967—1968), for orchestra
Processionals, Op. 2 (1968—1978), for chamber ensemble
Masks, Op. 3 (1969), for solo flute & glass chimes 'ad lib.'
«Concerto for Orchestra» (1969)
Symphony in One Movement, Op. 5 (1969-2002), for orchestra — a revised version of the Concerto for Orchestra
Hums and Songs of Winnie-the-Pooh, Op. 6 (1970—1983), for soprano solo, flute, cor anglais, clarinet, percussion & cello
Three Little Fantasies, Op. 6a (1970-1983), for wind quintet
Second Symphony, Op. 7 (1970-1971), for high soprano & chamber orchestra [Winner: Margaret Grant Prize, Tanglewood]
Choral, Op. 8 (1970-1972), for wind, percussion & double basses
Rosary Songs, Op. 9 (1972), for soprano solo, clarinet, piano & viola
Océan de Terre, Op. 10 (1972-1973/1976), for soprano & chamber ensemble
Music for a Puppet Court (after John Lloyd), Op. 11 (1973/1983), «puzzle pieces» for two chamber orchestras
Trumpets, Op. 12 (1975), for soprano & three clarinets
Ophelia Dances, Op. 13 (1975), for flute, cor anglais, clarinet, horn, piano, celesta & string trio (պատվիրվել է Սերգեյ Կուսեվիցկիի 100-ամյակի առթիվ)
Autumnal, Op. 14 (1976—1977), for violin & piano
Cantata Op. 15 (1977), for oboe & string trio
Sonya’s Lullaby Op. 16 (1978—1979), for piano solo
Scriabin Settings (1978)
Coursing, Op. 17 (1979), for large chamber ensemble
Third Symphony, Op. 18 (1973—1979), for orchestra
Frammenti da Chiara, Op.19a (1975/1986), for two antiphonal 'a cappella' female choirs
Where the Wild Things Are, Op. 20 (1979—1983), fantasy opera, libretto by Maurice Sendak
Songs and a Sea Interlude, Op. 20a (1979-1981), for soprano & orchestra
The Wild Rumpus, Op. 20b (1983), for orchestra
Higglety Pigglety Pop!, Op. 21 (1984—1985, revised 1999), fantasy opera, libretto by Maurice Sendak
Fanfares for Tanglewood (1986), for thirteen brass & three groups of percussion
The Way to Castle Yonder, Op. 21a (1988—1990), for orchestra
Flourish with Fireworks, Op. 22 (1988 revised 1993), for orchestra (Ռիչարդ Դադ Մաստերի նկարի մոտիվներով)
Four Late Poems and an Epigram of Rainer Maria Rilke, Op. 23 (1988), soprano solo
Variations, Op. 24 (1989), for piano solo
Secret Psalm (1990), for violin solo
Whitman Settings, Op. 25 (1991), for soprano & piano
Whitman Settings, Op. 25a (1992), for soprano & orchestra
Songs without Voices, Op. 26 (1991—1992), for flute, cor anglais, clarinet, horn, piano & string trio
Elegiac Arabesques (in memory of Andrzej Panufnik), Op. 26a (1991), for cor anglais and clarinet
Two Organa, Op. 27 (1994), for large chamber ensemble
Horn Concerto, Op. 28 (1994), for horn solo & orchestra
«…upon one note» (fantasia after Purcell) (1995), for clarinet, piano & string trio
Prayer Bell Sketch (in memory of Tōru Takemitsu), Op. 29 (1997), for piano solo
Eccentric Melody (for Elliott Carter’s 90th birthday) (1998), for cello solo
Violin Concerto, Op. 30 (2002), for violin solo & orchestra
Ophelia’s Last Dance, Op. 32 (2004/2009-2010), for piano solo
Requiem: Songs for Sue, Op. 33 (2005—2006), for soprano & chamber ensemble


== Ճանաչում ==
Արվեստի և գրականության ամերիկյան ակադեմիայի պատվավոր անդամ (1994)։ Բրիտանական կայսրության շքանշանի հրամանատար։ 
«Արքայական ֆիլհարմոնիկ հասարակության մրցանակ» դիրիժորության համար (2012)։ Մահվանից առաջ, նա որպես դիրիժոր արժանացավ Դիթսոնի մրցանակի (2018)։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Oliver Knussen - CompositionToday.com»։ www.compositiontoday.com։ Վերցված է 2021-07-07 
«Page Not Found»։ www.fabermusic.com (անգլերեն)։ Վերցված է 2021-07-07  
«Wayback Machine»։ web.archive.org։ 2011-07-19։ Արխիվացված է օրիգինալից 2011-07-19-ին։ Վերցված է 2021-07-07 
«Oliver Knussen Interviews with Bruce Duffie . . . . . . . . .»։ www.bruceduffie.com։ Վերցված է 2021-07-07