Ասենովգրադ

Ասենովգրադ (բուլղար․՝ Асеновград ), քաղաք Բուլղարիայի հարավում՝ Պլովդիվի մարզում, Դիմիտրովգրադից մոտավորապես 55 և երկրի մայրաքաղաք Սոֆիայից 158 կիլոմետր դեպի հարավ-արևելք։ Զբաղեցնում է 78,012 քառակուսի կիլոմետր տարածք։ 2021 թվականի տվյալներով բնակչության թվաքանակը եղել է 47 815։ Ռոդոպի տարածաշրջանի խոշորագույն բնակավայրն է և մարզկենտրոնի կարգավիճակ չունեցող բուլղարական քաղաքներից ամենամեծը։ Նախկինում անվանվել է Ստանիմակա (Станимака; հուն․՝ Στενήμαχος)։ 1934 թվականին վերանվանվել է 13-րդ դարի բուլղար արքա Իվան Ասեն II-ի պատվին, որի վերակառուցած, ամրացրած բերդի ավերակները պահպանվել են քաղաքի վերևում։ Ասենովգրադը նույնանուն համայնքի վարչական կենտրոնն է, համայնք, որի կազմում 1986 թվականից ներառվել են Գոռնի Վոդեն և Դոլնի Վոդեն գյուղերը։
Քաղաքում շատ են վանքերը, եկեղեցիները, մատուռները, որի համար ստացել է «Փոքր Երուսաղեմ» մականունը։ Ասենովգրադը համբավվել է նաև հարսանեկան տարազներ ու հարակից պարագաներ պատրաստող արհեստանոցներով ու վաճառասրահներով, որի պատճառով ստացել է ևս մեկ մականուն՝ «Հարսանեկան տարազների քաղաք»։
Բնակիչների մեծ մասը բուլղարներ են։ Կան նաև թուրքական ու գնչուական համայնքներ։


== Պատմություն ==
Բնակավայրը մեր թվականությունից մոտավորապես  300–400 տարի առաջ հիմնել են հունական Էվբեա կղզու Իստիա քաղաքից գաղթած հույները և անվանել «Ստենիմաքոս» (հուն․՝ Στενήμαχος) (այդ նույն անվանումով է հիշատակվում նաև 11-րդ դարի հունական աղբյուրներում)։ 395 թվականին գտնվել է բյուզանդական կայսրության կազմում։ Հետագայում տարածաշրջանը հեղեղել են սլավոնական ցեղերը, որոնք աստիճանաբար մեծամասնություն են կազմել նաև այստեղ։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Քույր քաղաքներ ==
Ասենովգրադը բարեկամական և գործընկերային սերտ հարաբերություններ է հաստատել հետևյալ քաղաքների հետ.

 Թուրքիա, Բերգամա
 Ինդոնեզիա, Դենպասար
 Սերբիա, Դիմիտրովգրադ
 Հունաստան, Կիլկիս
 Հունաստան, Նաուսա
 Հյուսիսային Մակեդոնիա, Պրիլեպ
 Ռուսաստան, Ստառի Օսկոլ


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Μυρτίλος-Αποστολίδης, Κ. Ο Στενήμαχος. Αθήνα, 1929.
Кънчов, В. Станимака и Бачковският манастир. – Български преглед, 7, 1897,
Хайтов, Н. Асеновград в миналото. С., 1965; 2 изд. Пловдив, 1983.
Даскалова, Б. Социокултурна роля на православния храм „Св. Богородица Благовещение“ в Аденовград. – В։ Малкият свят на социалните процеси. С., 1996, 77 – 94.
Маринова, Г. Календарни празници, обичаи и вярвания от Асеновград. Асеновград, 1996.
Стоилов, Кр. С колесницата на слънцето из Родопската Света Гора. Асеновградските параклиси – култ и календар. С., 1997.
Маринова, Г. Легенди и предания от Асеновград. Асеновград, 1998.
Маринова, Г. Литийните шествия в Асеновград. Асеновград, 1998.
Г. Григоров. Механизмите на усвояване на пространството (наблюдения върху селата от бившата Асеновградска околия). – Годишник на Асоциация „Онгъл“, т. 1, год. I. Светци и фолклор. Ред. Р. Малчев, К. Рангочев и Н. Ненов. С., 2000.
Малчев, Р. Малкият Йерусалим – локална религия и идентичност в района на Асеновград. – В։ Арнаудов сборник. Доклади и съобщения. Т. 2. Русе, 2001,


== Արտաքին հղումներ ==
Rosica Moreva։ Asenovgrad. Geisteswissenschaftliches Zentrum Geschichte und Kultur Ostmitteleuropas an der Universität Leipzig
Ասենովգրադ քաղաքի յայքէջը
Städtepartnerschaften von Assenowgrad (բուլղարերեն)
Ասենովգրադի համայնքի կայքէջը
Ասենովգրադյան հարթակը (պորտալը)
Ասենովգրադյան պատկերներ