Պոլ Ռիկյոր

Ժան Պոլ Գուստավ Ռիկյոր (ֆր.՝ Jean Paul Gustave Ricœur, փետրվարի 27, 1913(1913-02-27)[…], Վալանս, Դրոմ, Ֆրանսիա - մայիսի 20, 2005(2005-05-20)[…], Շատնե-Մալաբրի, Օ-դը-Սեն, Ֆրանսիա), ֆրանսիացի փիլիսոփա, որը երևութաբանական նկարագրությունը միացրել է  հերմենևտիկային։ Որպես այդպիսին նրա գաղափարները համընկնում են այն ավանդության հետ, որի հիմքը դրել է հերմենևտ երևութաբանների մեծամասնությունը՝ Մարտին Հայդեգերը և Հանս-Գեորգ Գադամերը։ 2000 թվականին նա պարգևատրվել է Կյոտոյի Արվեստի և Փիլիսոփայության մրցանակով «հերմենևտիկ երևութաբանության մեթոդների հեղափոխական փոփոխությունների, ինչպես նաև տեքստային մեկնության ուսումանսիրության ընդլայնման, դիցաբանության տարրերի, աստվածաշնչյան մեկնության, հոգեվերլուծության, փոխաբերության տեսության և նարատիվի տեսության ընդգրկման համար» ։


== Կյանքը ==
Պոլ Ռիկյորը ծնվել է 1913 թվականին Ֆրանսիայի Դրոմ նահանգի Վալանս քաղաքում Լեոն Ժյուլ Ռիկյորի (23 դեկտեմբերի 1881- 26 սեպտեմբերի 1915) և Ֆլորենտին Ֆավրի (17 սեպտեմբերի 1878- 3 հոկտեմբերի 1913), ընտանիքում։ Նրա ծնողներն ամուսնացել էին 1910 թվականի դեկտեմբերի 30-ին Լիոնում։ Ռիկյորների ընտանիքում բոլորը նվիրված հուգենոտներ էին (ֆր.՝ Protestants), դա նշանակում էր, որ Պոլը  կրոնական փոքրամասնության անդամ էր կաթոլիկ Ֆրանսիայում։ Պոլի հայրը՝ Ժյուլը, ով ծառայել էր որպես սերժանտ ֆրանսիական բանակի 75-րդ հետևակային գնդում Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին, կորել էր Պեր-լը-Ուրլուում՝ Շամպանյի երկրորդ ճակատամարտի ժամանակ (սեպտեմբեր 25-նոյեմբեր 6, 1915)։ 1915 թվականի սեպտեմբերի 26-ին ֆրանսիացի ռազմական հեղինակությունները հայտարարեցին, որ Ժյուլը հավանաբար  սպանվել էր ճակատամարտում։ Նրա մարմինը չգտնվեց մինչև 1932 թվականը, երբ մի դաշտ վարելիս գտնված մարմինը ճանաչեցին որոշ նշաններից։ Որոշ գրողներ պնդում են, որ մինչև Առաջին համաշխարհայինը, Պոլի հայրը՝ Լեոն Ժյու Ռիլկյորը, անգլերենի դասախոս է եղել Վալանսի Էմիլ Լուբ լիցեյում։ Այնուամենայնիվ խոսքը այլ մարդու՝ Ժյուլ Պոլ Ռիկյորի մասին է (1887–1918), ով զբաղեցրել է վերոնշյալ պաշտոնը : Պոլի հայրը մահացել է, երբ նա դեռ երկու տարեկան էր։ Հետագայում Պոլը մեծացել է Ռենում, իր հոր ծնողների՝ Լուի Ռիկյորի (1856–1932) և նրա կնոջ Մարի Սարրադի (1856–1928) և հորաքրոջ՝ Ժուլիեթ Ադել Ռիկյորի (Դեկտեմբերի 20, 1892 - 1968) մոտ՝  այն  փոքրիկ թոշակով, որը հատկացվում էր Պոլին՝ որպես պատերազմի որբի։


== Գրականություն ==
ԳրքերDon Idhe, 1971. Hermeneutic Phenomenology: The Philosophy of Paul Ricœur. Evanston: Northwestern University Press.
David E. Klemm, 1983. The Hermeneutical Theory of Paul Ricoeur: A Constructive Analysis. Lewisburg, PA: Bucknell University Press.
Pamela Sue Anderson, 1993. Ricœur and Kant: philosophy of the will. Atlanta: Scholars Press.
Bernard P. Dauenhauer, 1998. Paul Ricœur: The Promise and Risk of Politics. Boulder: Rowman and Littlefield.
Richard Kearney, ed., 1996. Paul Ricoeur: The Hermeneutics of Action. SAGE.
Kuruvilla Pandikattu, 2000. Idols to Die, Symbols to Live: Dynamic Interaction between Language, Reality, and the Divine. New Delhi: Intercultural Publications.
Henry Isaac Venema, 2000. Identifying Selfhood: Imagination, Narrative, and Hermeneutics in the Thought of Paul Ricoeur (Mcgill Studies in the History of Religions), SUNY Press.
Dan Stiver, 2001. Theology after Ricœur, Louisville: Westminster John Knox Press.
Karl Simms, 2002. Paul Ricœur, Routledge Critical Thinkers. New York: Routledge.
Gregory J. Laughery, 2002. Living Hermeneutics in Motion: An Analysis and Evaluation of Paul Ricoeur's Contribution to Biblical Hermeneutics. Lanham: University Press of America.
Richard Kearney, 2004. On Paul Ricœur: The Owl of Minerva. Hants, England: Ashgate.
Salvioli, Marco, 2006, "Il Tempo e le Parole. Ricoeur e Derrida a "margine" della fenomenologia", ESD, Bologna.
W. David Hall, 2007. Paul Ricoeur and the Poetic Imperative. Albany: SUNY Press.
Gaëlle Fiasse, 2008. Paul Ricœur. De l'homme faillible à l'homme capable. Paris : Presses Universitaires de France.
Alison Scott-Baumann, 2009. Ricoeur and the Hermeneutics of Suspicion. Continuum.
Fredric Jameson, 2009.  "The Valences of History."  In Valences of the Dialectic. London and New York: Verso. 475-612.
Larisa Cercel (ed.), "Übersetzung und Hermeneutik / Traduction et herméneutique Archived 2009-07-23 at the Wayback Machine." (Zeta Series in Translation Studies 1), Bucharest, Zeta Books 2009, ISBN 978-973-199-706-3 (paperback), 978-973-1997-07-0 (ebook).
Boyd Blundell, 2010. Paul Ricoeur between Theology and Philosophy: Detour and Return. Bloomington, IN: Indiana University Press.
Haggag Ali, 2011. Paul Ricoeur and the Challenge of Semiology. Saarbrücken:VDM Verlag Dr. Müller.
William C. Dowling, 2011. Ricoeur on Time and Narrative: an Introduction to Temps et Recit. Notre Dame: University of Notre Dame Press (online excerpt).
Francis J. Mootz III and George H. Taylor (eds.), 2011. Gadamer and Ricoeur: Critical Horizons for Contemporary Hermeneutic. Continuum.
Kuruvilla Pandikattu, 2013. Between Before and Beyond: An Exploration of the Human Condition Inspired by Paul Ricoeur. Pune: CreatiVentures.ՀոդվածներRuthellen Josselson, "The hermeneutics of faith and the hermeneutics of suspicion" Archived 2016-02-06 at the Wayback Machine., Narrative Inquiry, 14(1), 1–28.
Gaëlle Fiasse, Paul Ricoeur, lecteur d'Aristote, in Éthique à Nicomaque VIII-IX, ed. Guy Samama, Paris: Ellipses, 185-189, 2001.
George H. Taylor, "Ricoeur's Philosophy of Imagination", Journal of French Philosophy, Vol. 16, p. 93, 2006.
Gaëlle Fiasse, Paul Ricœur et le pardon comme au-delà de l’action, Laval théologique et philosophique 63/2  363-376, 2007.
Gaëlle Fiasse, The Golden Rule and Forgiveness.  In A Passion for the Possible. Thinking with Paul Ricœur, ed. Brian Treanor and Henry Venema, Series: Perspectives in Continental Philosophy, New York: Fordham University Press, 77-89,  2010.
Gaëlle Fiasse, Ricœur's Medical Ethics: the Encounter between the Physician and the Patient, in Reconceiving Medical Ethics, ed. by C. Cowley, New York: Continuum Press, 30-42, 2012.
Rita Felski, "Critique and the Hermeneutics of Suspicion", M/C Journal, Vol. 15, No. 1, 2012.
Gaëlle Fiasse, Ricœur's Hermeneutics of the Self. On the In-Between of the Involuntary and the Voluntary, and Narrative Identity, Philosophy Today, 58, 39-51, 2014.


== Աղբյուրներ ==
François Dosse. Paul Ricœur. Les Sens d'une Vie. Paris: La Découverte, 1997.
    (2014) (ֆրանսերեն), Castoriadis. Une vie, Paris: La Découverte .
David M. Kaplan, 2003. Ricœur's Critical Theory. Albany, SUNY Press.
Kaplan, David M, ed։ (2008), Reading Ricoeur, Albany: SUNY Press .
Charles E. Reagan, 1996. Paul Ricœur: His Life and Work. Chicago: University of Chicago Press.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==

Աշխատանք և խոսք «Պատմություն և ճշմարտություն» գրքից
Stanford Encyclopedia of Philosophy: "Paul Ricoeur" by Bernard Dauenhauer
Internet Encyclopedia of Philosophy: "Paul Ricoeur" by Kim Atkins
List of principal works by Ricœur Archived 2021-05-16 at the Wayback Machine.
Études Ricoeuriennes / Ricoeur Studies
The Society for Ricoeur Studies
Irish Theological Association Archived 2006-06-13 at the Wayback Machine.
Subhasis Chattopadhyay, Review of Evil: A Challenge to Philosophy and Theology by Paul Ricœur, Prabuddha Bharata, 121(6) (June 2016): 529–30
"Ricœur et Lévinas" by Henri Duthu
Paul Ricoeur: A Hermeneutical Theologian in The Boston Collaborative Encyclopedia of Western Theology