armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
(8575) Սեյշիտակեուչի

(8575) Սեյշիտակեուչի (անգլ.՝ Seishitakeuchi), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1996 թվականի նոյեմբերի 7-ին Կին Էնդատեի և Կաձուրո Վատանաբեի կողմից Կիտամիում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,221399 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,7421 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,7007 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1209,31 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,29769 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 4° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(8575) Սեյշիտակեուչի աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Սեղան (կահույք)

Սեղան, բարձրացված հորիզոնական կամ թեք մակերես, նախատեսված նրա վրա առարկաներ դնելու և (կամ) աշխատանք կատարելու, սնվելու, խաղերի, նկարչության, սովորական և ուրիշ գործողությունների համար նախատեսված կահույքագործական արտադրանք։
Մեծ տարածում ունեն ուղղանկյուն մակերեսով և 4 հենակետով (ոտքերով) սեղանները։ Նաև կան շրջան, եռանկյուն, բազմանկյուն երեսով, ինչպես նաև կորագիծ եզրերով։ Հենակների քանակը ևս կարող են լինել տարբեր։ Գոյություն ունեն նաև առանց հենակների սեղաններ (կախովի, ծալովի և այլն)։ Սեղանները կարող են ունենալ ինչպես հարթ, այնպես էլ թեք հարթություններ (այդ թվում կառավարվող թեքությամբ)։
Սեղանները կարող են ունենալ նաև դարակներ և հավելյալ մակերես տարբեր առարկաներ, այդ թվում սեղանի գործիքներ և սեղանի համար նախատեսված այլ առարկաներ պահպանելու համար։
Սեղանները կարող են ինել ձևափոխվող, օրինակ ծալվող և շարժական մակերեսով (շարժական սեղաններ), հնարավոր է փոխել նրա ֆունկցիոնալ նշանակությունը և (կամ) չափերը տարբեր դետալներ (տարրեր) ձևափոխելով ։ Սեղանները պատրաստում են փայտից, երկաթից, ապակուց և այլ նյութերից։


== Սեղանի տեսակներ ==
Բարի հենակ (բարի հենակ)
Բիլիարդի սեղան
Լրագրական սեղան — հանգստի ձևավորման համար նախատեսված ցածր սեղան
Ինտերակտիվ սեղան — սեղան, որի մակերեսին ներկառուցված է համակարգչին միացված սենսորային էկրան, որը հնարավորություն է տալիս կատարել բազմաթիվ առաջադրանքներ; սեղանի մակերեսի ապակին լինում է թրծած, որը հնարավորություն է տալիս օգտագործել սեղանը ըստ իր նշանակության։
Սուրճի սեղան
Խոհանոցի սեղան  խոհանոցի աշխատանքային հարթակ
Խաղասեղան
Նախաճաշի սեղան  սեղան սնունդ ընդունելու համար
Գրասեղան սեղան գրելու և այլ աշխատանքների համար
Բաժանարար սեղան
Ծառայողական սեղան շարժական սեղան-մատուցարան
Սեղան նիստերի համար
Սեղան մեքենավարուհու համար
Հեռուստացույցի սեղան
Սեղան-գեղջկատիկնիկ մեկը մյուսի մեջ հավաքվող, չափերով անընդհատ փոքրացող մանրանրբին սեղանների հավաքածու։
Պետքարանի սեղան հայելիով և պետքարանի համար անհրաժեշտ առարկաներով կահավորված սեղան
համակարգչի համար նախատեսված սեղան
Կից սեղան հիմնականին կցված
Սեղան-պատվանդան («սեղան-գիրք») ծալովի կահույքագործական արտադրանք, բացազատված վիճակում, կատարում է ճաշասեղանի դեր, իսկ ծալված վիճակում ընդունում է պատվանդանի դեր։
Հեռախոսի սեղան
Աշակերտական սեղան
Շախմատի սեղան շախմատ խաղի համար նախատեսված սեղան


== Պատկերասրահ ==
Սեղաններ
		
		
		
		


== Տես նաև ==
Folding table
Kitchen table
Nightstand
Parsons table
Picnic table
Table tennis
Trestle table
TV tray table


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Лавонен Н. А. Стол в верованиях карелов / Институт языка, литературы и истории, Карельский научный центр РАН. — Петрозаводск: Периодика, 2000. — 176 с.
Կանդելա

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Կանդելա (այլ կիրառումներ)Կանդելա (կրճատ՝ cd, կդ; լատ.՝ candela - մոմ), Միավորների միջազգային համակարգի յոթ հիմնական չափման միավորներից մեկը, հավասար է լույսի ուժին, որը արձակում է տրված ուղղությամբ մոնոքրոմատիկ ճառագայթման 540 x 1012 Հերց հաճախությամբ աղբյուրը, որի էներգետիկ լույսի ուժը այդ ուղղության վրա կազմում է (1/683) Վատտ/սռ։ Մինչև 1970 թվականը անվանում էին մոմ։
Մոմ, լույսի ուժի միավոր։ Գործածվել է 1948 թվականից, միջազգային մոմի փոխարեն, և մինչև 1967 թվականը եղել է Միավորների միջազգային համակարգի յոթ հիմնական միավորներից մեկը։ 1967 թվականին, չափերին ու կշիռներին նվիրված 13-րդ դարի գլխավոր կոնֆերանսի ընդունած որոշման համաձայն, փոխարինվել է կանդելա միավորով։
Կոնստանտինե Գամսախուրդիա

Կոնստանտինե Գամսախուրդիա (վրաց.՝ კონსტანტინე გამსახურდია, մայիսի 3 (15), 1893, Աբաշա, Քութայիսի նահանգ, Ռուսական կայսրություն - հուլիսի 17, 1975(1975-07-17), Թբիլիսի, Վրացական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), վրացի խորհրդային գրող։ Վրացական ԽՍՀ Գիտությունների ազգային ակադեմիայի ակադեմիկոս (1944)։
Միխեիլ Ջավախիշվիլիի հետ միասին համարվել են Վրաստանի 20-րդ դարի ազդեցիկ վիպասանները։


== Կենսագրություն ==
Կոնստանտինե Գամսախուրդիան ծնվել է 1891 թվականին Աբաշա քաղաքում, Սիմոն Կացիևիչ Գամսախուրդիայի և Ելիզավետայի ընտանիքում։ Ավարտել է Քութայիսի միջնակարգ գիմնազիան, այնուհետև ուսումը շարունակել է Սանկտ Պետերբուրգի կայսերական համալսարանում, որտեղ ներկա է գտնվել արևելագետ Ն. Յ. Մարայի դասախոսություններին ու սեմինարներին, սակայն շուտով նրա ջերմեռանդ կողմնակիցը դառնում է մրցակից, թողնում համալսարանը և մեկնում Գերմանիա, որտեղ շարունակել է ուսումը Քյոնիգսբերգում, Լայպցիգում, Մյունխենում և Բեռլինում։ 1919 թվականին ավարտել է Բեռլինի համալսարանը։ 1924 թվականին գլխավորել է «Ակադեմիական ասոցիացիա» գրական միավորումը։ Նույն թվականին լույս է ընծայել «Երկիր, որը ես տեսնում եմ» նովելների ժողովածուն, 1925 թվականին՝ «Դիոնիսիոսի ժպիտը» վեպը, որոնք արտացոլում են հին աշխարհի մարդկանց հոգևոր ճգնաժամը հեղափոխության շրջանում։ «Լուսնի առևանգումը» (հ․ 1-3, 1935-1936) վեպը կոլեկտիվացման շրջանում նորի և հնի հակամարտության գեղարվեստական պատկերն է։ «Վարպետաց վարպետի աջը» (1939) պատմավեպն արտացոլում է ավատատիրության դեմ Գեորգի թագավորի պայքարը։ «Դավիթ Շինարար» (հ․ 1-4, 1946-1958, Ռուսթավելու անվան մրցանակ, 1965) քառահատոր վեպը նվիրված է XI դ․ վրաց ժողովրդի՝ ազատության ու անկախության համար մղած պայքարին։ 1966 թվականին հրատարակել է «Վազի ծաղկումը» վեպը։ Գրել է գրականության, արվեստին նվիրված աշխատություններ։ Վրացերեն է թարգմանել Դանթեի «Աստվածային կատակերգություն»-ը, Գյոթեի «Երիտասարդ Վերթերի տառապանքները», Ստեփան Զորյանի «Խնձորի այգին»։


== Մրցանակներ ==
Վրաստանի ԽՍՀ Շոթա Ռուսթավելու անվան պետական մրցանակ «Դավիթ Շինարարի» եռագրության համար (1965)
Լենինի շքանշան (2)
Երկու այլ շքանշաններ և մեդալներ


== Հիշատակ ==
Գամսախուրդիայի անունով է կոչվում Սուխումիի պետական դրամատիկական թատրոնը
Թբիլիսիում կանգնեցվել է Գամսախուրդիայի հուշարձան (քանդակագործ Թ. Կիկալիշվիլի, ճարտարապետ` Թ. Թևզաձե)


== Ծանոթագրություններ ==
Կալչանո

Կալչանո (իտալերեն՝ Calciano), կոմունա Իտալիայում՝ Բազիլիկատա մարզի Մատերա գավառում։ Սահմանակից է Աչետուրա, Ալբանո դի Լուկանիա, Կամպոմաջորե, Գարագուզո, Գրասանո, Օլիվետո Լուկանո, Տրիկարիկո համայնքներին։
Բնակչության թվաքանակը 2014 թվականի տվյալներով եղել է 778, բնակչության խտությունը կազմում է 19 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 48 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 75010։ Հեռախոսային կոդը՝ 0835։
Կոմունայի հովանավորն է Սուրբ Կույս Մարիամը։ Տոնը նշվում է սեպտեմբերի 8-ին։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Կոմունայի վարչակազմ ==
Հեռախոսահամար․ 0835 672016
Էլեկտրոնային փոստ․ sindaco@comune.calciano.mt.it
Պաշտոնական կայք․ http://www.comune.calciano.mt.it/


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրի պաշտոնական կայք (իտալ.)
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.
Յուկոնի գայլ

Յուկոնի գայլը (լատիներեն՝ Canis lupus pambasileus), նաև Ալյասկայի սև գայլ կամ Ալյասկայի գայլ, գորշ գայլի տատատեսակ է, որը ապրում է կանադական Յուկոնում և մոտակա տարածքներում։
Տարբեր տարածքներում այս գայլերին անօրինական կերպով սպանում են և դրա դեմ կազմակերպվել են տարբեր տեսակի պաշտպանական գործընթացներ։
Վարկած կա նաև, որ այս գայլերը կարող են մահանալ տեղանքում առկա տարբեր հիվանդություններից։


== Նկարագիր ==


=== Չափսերը ===
Յուկոնի գայլը համարվում է գորշ գայլի ամենամեծ տարատեսակը։ Նա ունի 68-80 կգ մարմնի քաշ։ Այս գայլի մարմնի երկարությունը կարող է հասնել երկու մետրի։
Համեմատաբար մյուս տարատեսակների այս գայլի ոտքերը ավելի երկար են, գանգը ավելի լայն է ու մեծ։


=== Մորթին ===
Յուկոնի գայլը ունի մուգ գունավորմամբ մորթի։ Այն հիմնականում լինում է գորշ կամ սև։ Կարող են հանդիպել նաև ավելի բաց մորթի ունեցող գայլեր՝ բաց մոխրագույն կամ սպիտակ։


== Ոհմակը ==
Յուկոնի գայլերը ապրում են 5-10 անդամանի ոհմակներով։ Ոհմակի անդամ կարող է լինել միայն նույն ընտանիքի գայլը և այլ ոհմակի որևէ գայլը չի կարող ընդունվել կազմի մեջ։
Սուրեն Զոլյան

Սուրեն Տիգրանի Զոլյան (ապրիլի 16, 1955(1955-04-16), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ գիտնական, հասարակական գործիչ, գրող, հրապարակախոս, քաղաքագետ։ Բանասիրական գիտությունների դոկտոր (1988), պրոֆեսոր (1989)։ Երևանի Վ. Բրյուսովի անվան լեզվահասարակագիտական համալսարանի ռեկտոր (1997-2012)։


== Կենսագրություն ==
Սուրեն Զոլյանը ծնվել է 1955 թվականին Երևանում` Տիգրան Զոլյանի և Սեդա Վերմիշևայի ընտանիքում։ 1972 թվականին ավարտել է Երևանի թիվ 8 միջնակարգ դպրոցը և ընդունվել Երևանի պետական համալսարանի ռուսաց լեզվի և գրականության բանասիրական ֆակուլտետ, որն ավարտել է 1977 թվականին։ Նույն թվականից որպես ավագ լաբորանտ աշխատել է Երևանի պետական համալսարանում, 1979 թվականից դասավանդել է նույն հաստատությունում, դոցենտ` 1983 թվականից, ամբիոնի վարիչ` 1988-1992 թվականներին, պրոֆեսոր` 1995-1997 թվականներին, 1997-2012 թվականներին` Երևանի Վ. Բրյուսովի անվան լեզվահասարակագիտական համալսարանի ռեկտոր, 1998 թվականից՝ Եվրախորհրդի լեզվական քաղաքականության բաժանմունքի ազգային համակարգող-թղթակից։
Աշխատությունները վերաբերում են ընդհանուր և ռուսերեն լեզվաբանության, նշանագիտության, հայագիտության, քաղաքագիտության և հակամարտությունների խնդիրներին։


== Անդամակցություն ==
Հայաստանի գիտաարտադրական և քաղաքացիական միության նախագահ (1995-1996)
ՀՀ նախագահին առընթեր մարդու իրավունքների հանձնաժողովի անդամ (1998-2004)
Եվրախորհրդի ժամանակակից կենտրոնի կառավարող խորհրդի անդամ (2001)
Եվրախորհրդի տարածաշրջանային և փոքրամասնությունների լեզուների պաշտպանության փորձագետների կոմիտեի անդամ (2003)
ՀՀ ԳԽ Արցախի հարցերի հատուկ հանձնաժողովի քարտուղար
«Արցախ» պատգամավորական խմբի համանախագահ


== Ծանոթագրություններ ==
Հարվածային ֆիզկուլտուրնիկ

«Հարվածային ֆիզկուլտուրնիկ», խորհրդային շրջանի մարզական բովանդակության հայկական ամսագիր։ Հանդիսացել է ՀԽՍՀ ֆիզկուլտուրայի գերագույն և Երևանի քաղաքային խորհուրդների օրգանը։ Լույս է տեսել 1932-1934 թվականներին, Երևանում։ Խմբագիրներ՝ Ա. Արզումանյան, Ա. Հախումյան, Ա. Տեմյան։ 
Լուսաբանել Է հանրապետության և մայրաքաղաք Երևանի մարզական առօրյան, պրոպագանդել առանձին մարզաձևեր, ներկայացրել սպորտի տարբեր ձևերում հաջողությունների հասած հայ և խորհրդային այլ  մարզիկների։ 
Մեծ ուշադրություն Է նվիրել Խորհրդային Հայաստանում աշխատավորության ֆիզիկական դաստիարակությանը։
Սինթիա Վայլ

Սինթիա Վայլ, (անգլ.՝ Cynthia Weilհոկտեմբերի 18, 1940(1940-10-18), Նյու Յորք, Նյու Յորք, ԱՄՆ), ամերիկացի երգահան (երգերի հեղինակ)։ Առավել հայտնի է իր ամուսին Բարի Մանի հետ հեղինակային համագործակցությամբ։


== Կարիերա ==
Հայտնի է որպես Բարի Մանի և Սինթիա Վայլի հեղինակային դուետի մասնակից։ Իր ամուսնու՝ Բարի Մանի հետ նա աշխատել է Դոն Կիրշների Aldon Music երաժշտական  հրատարակչությունում։
Սովորաբար Վայլը գրել է բանաստեղծություններ, իսկ իր ամուսին Բարի Մանը՝ երգեր։
1960֊ական թվականներին նրանք միասին գրել են այնպիսի հիթեր, ինչպիսիք են «On Broadway»֊ը, «Uptown»֊ը և «You’ve Lost That Lovin’ Feelin’»֊ը։
AllMusic երաժշտական կայքը գրում է.

Այնուհետև (60֊ականներից հետո), տասնամյակներ շարունակ Մանն ու Վայլը շարունակեցին  միասին երգեր գրել։ Նրանք գրել են Դոլլի Փարթոնի, Մամի Կասսի, Ջեյմս Ինգրեմի, Լինդի Ռոնստադի, Ահարոն Նեվիլլայի և շատ այլ հայտնի կատարողների համար։
1987 թվականին Մանն ու Վայլը ընդունվեցին երգահանների Փառքի սրահ և ստացան երկու Գրեմմի, որոնցից մեկը «Լավագույն երգ» անվանակարգում «Somewhere Out There» երգի համար։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
http://www.mann-weil.com/ Барри Манна и Синтии Вайль. պաշտոնական կայք
Синтия Вайль на сайте AllMusic
Синтия Вайль Archived 2017-03-12 at the Wayback Machine. на сайте Biography.com
Барри Манн и Синтия Вайль на сайте AllMusic
Синтия Вайль Archived 2016-04-10 at the Wayback Machine. на сайте Зала славы авторов песен
Барри Манн и Синтия Вайль на сайте The History of Rock and Roll
Գուտենբերգի Աստվածաշունչ

Գուտենբերգի Աստվածաշունչ (գերմ.՝ Gutenberg-Bibel), Աստվածաշնչի առաջին հրատարակությունը՝ իրագործված գերմանացի հրատարակիչ Յոհաննես Գուտենբերգի կողմից 1452 և 1454 թվականների միջև Մայնց քաղաքում։ Հայտնի է նաև «42 տողանի Աստվածաշունչ» (B42) անվամբ և համարվում է եվրոպական գրահրատարակչության երախայրիքը։


== Պատմություն ==


=== Բնագրային հիմքը ===
Յոհաննես Գուտենբերգն իր հրատարակության համար հիմք է ընդունել Աստվածաշնչի դեռև 4-րդ դարում Հիերոնիմոսի կողմից կատարված լատիներեն թարգմանությունը՝ Վուլգաթան, որի կիրառումը պաշտոնապես ամրագրված էր Հռոմեական Կաթոլիկ Եկեղեցում։


=== Ձևավորում ===

Գուտենբերգի Աստվածաշունչը բաղկացած է երկու հատորից։ Առաջին հատորը բաղկացած է 648 էջից և պարունակում է Հին Կտակարանի մեծ մասը, իսկ երկրորդ հատորը ունի 634 էջ և բովանդակում է Հին Կտակարանի մարգարեական գրքերն ու Նոր Կտակարանն ամբողջությամբ։ Գրքի ամեն մի էջն ունի 19,5 × 29 ձևաչափը և բաղկացած է երկու 42 տողանի սյունակներից։ Հրատարակության համար տառատեսակ է ընտրված Գոթական գրի Տեքստուրա տեսակը, որը մեծ տարածում ուներ այդ ժամանակ Գերմանիայում և հիմնականում կիրառվում էր ծիսական գրքերում, քանի որ այս տառատեսակի խոշոր և հստակ գծագրումն ապահովում էր նրա տեսանելիությունն անգամ վատ լուսավորված միջավայրում։


=== Պահպանված օրինակներ ===
Ամբողջ աշխարհում այժմ առկա է Գուտենբերգի Աստվածաշնչի 49 օրինակ, որոնցից սակայն միայն 21-ն են ամբողջական։


== Գրականություն ==
Wolfgang Dobras: Gutenberg. Aventur und Kunst. Vom Geheimunternehmen zur ersten Medienrevolution. Herausgegeben von der Stadt Mainz anlässlich des 600. Geburtstages von Johannes Gutenberg. Schmidt, Mainz 2000, ISBN 3-87439-507-3. (Ausstellungskatalog, Mainz, 2000)
Stephan Füssel: Gutenberg und seine Wirkung. Insel Verlag, Frankfurt am Main u.a 1999, ISBN 3-458-16980-6.
Leonhard Hoffmann: Gutenberg, Fust und der erste Bibeldruck. Teil 1 bis 4 In: Zentralblatt für Bibliothekswesen Teil 1: 1983 Heft 11, ISSN 0044-4081, S. 473–481; Teil 2: 1984 Heft 12, S. 529–536; Teil 3: 1986 Heft 12, S. 533–547; Teil 4: 1987 Heft 1, S. 53–63.
Eberhard König: Zur Situation der Gutenberg-Forschung. Aktualisierte Sonderausgabe. Verlag Bibliotheca Rara, Münster 1995, ISBN 3-928518-25-9.
Aloys Ruppel: Johannes Gutenberg. Sein Leben und Werk. Verlag Gebr. Mann, Berlin 1939.
Andreas Venzke: Johannes Gutenberg – Der Erfinder des Buchdrucks und seine Zeit. 3. Auflage. Piper-Verlag, München 2000, ISBN 3-492-22921-2. (Darin eine kritische Beschreibung der so genannten Gutenberg-Bibel, ihrer Herstellung und der Rolle Gutenbergs)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Գուտենբերգի Աստվածաշնչի էլեկտրոնային տարբերակը Բավարիայի պետական գրադարանում
Անդրաս Բեք

Անդրաս Բեք (հունգ.՝ Beck András, հունվարի 13, 1911(1911-01-13)[…], Göd, Dunakeszi District, Պեշտ, Հունգարիա - դեկտեմբերի 9, 1985(1985-12-09), Կլամար), հունգարացի քանդակագործ։


== Կենսագրություն ==
Անդրաս Բեքը ծնվել է Հունգարիայի Գյոդ քաղաքում 1911 թվականին նկարիչ Օդյոն Բեքի ընտանիքում։ Երեք տարի սովորել է Հունգարիայի արվեստի դպրոցում, որտեղ աշակերտել է Ժիգմոնդ Կիշֆալուդի-Շտրոբլին։ Այնուհետև ուսումը շարունակել է Բեռլինում, Լոնդոնում, որտեղ տեղի է ունեցել նրա վաղ աշխատանքների ցուցադրությունը։ 1947 թվականին Բեքը նշանակվել է Հունգարիայի նկարիչների արհմիության նախագահ, միաժամանակ մեկնել է Փարիզ, որտեղ 1948 թվականին դասավանդել է արվեստի դպրոցում։
1930-ական թվականներին Բեքը հայտնի է դարձել իր էքսպրեսիոնիստական քանդակներով, ստեղծել է Արպադ Թոդի, Ժիգմոնդ Մորիցի, Թոմաս Մանի հուշատախտակները։ 1945-1955 թվականներին քանդակներ է ստեղծել տարբեր քաղաքների համար։ 1956 թվականին մշտապես հաստատվել է Փարիզում։ 1963 թվականին նրա աշխատանքները ցուցադրվել են Լամբերտ պատկերասրահում։
1960-ական թվականների վերջում ստեղծել է «Գաղթականները» (1967) և «Պար» (1969) քանդակները, գրող Սեն-Ժոն Պերսի հայտնի բրոնզե դիմակը։
1970-ական թվականների վերջում աշխատանքի է անցել Փարիզի դրամահատարանում, որտեղ ցուցադրվել են նրա մի շարք գործեր։ 1980 թվականից դադարել է ակտիվ քանդակագործական գործունեությունը։
Մահացել է 1985 թվականին Փարիզում ավտովթարից։
Յան Պալախի հիշատակին Բեքի ստեղծած 3,5 մետր բարձրությամբ հուշարձանը Պալախի մահվան 40-ամյա տարելիցի կապակցությամբ Փարիզից տեղափոխվել է Չեխիա՝ տեղադրվելու Մելնիկում։


== Ծանոթագրություններ ==
Չերեմիսկա (Նինեդբայի վտակ)

Չերեմիսկա  (ռուս.՝ Черемиска ), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Նիդիբ գետի ձախ ափին՝ 33 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 13կմ։


== Ջրագրության տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը՝ Պեչորա գետի ավազաների վտակները մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը՝ Պեչորա։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների՝

Ջրային օբյեկտի կոդը հանրային գրանցմամբ — 03020200112103000018686
Կոդը ըստ հիդրոլոգիական հետազոտության (ՌԴ) — 103001868
Ավազանի կոդը — 03.02.02.001
Ծավալի համարը ըստ ՌԴ-ի — 03
Թողարկումը ըստ ՌԴ-ի — 0


== Ծանոթագրություններ ==
Արաբուշաղի

Արաբուշաղի, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Խարբերդի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Խարբերդի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Մոլարե

Մոլարե (իտալերեն՝ Molare), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Ալեսանդրիա գավառում։ Բնակչությունը կազմում է 2187 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 67 մարդ/կմ²։ Տարածքը կազմում է 33 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 15074։ Հեռախոսային կոդ՝ 0143։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության գրաֆիկը.


== Համայնքի վարչակազմ ==
Հեռախոս։ 0143 888121
Էլեկտրոնային փոստ։ info@comune.molare.al.it
Պաշտոնական կայք։ http://www.comune.molare.al.it/


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք (իտալ.)
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.


== Ծանոթագրություններ ==
Լեսովշչինա (գյուղ, Կորոստենի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԼեսովշչինաԼեսովշչինա (ուկրաիներեն՝ Лісівщина), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Կորոստենի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1501 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Լեսովշչինա գյուղում բնակվում էր 758 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 3543 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 213,94 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Մաննոն Ույգուր

Մաննոն Ույգուր (իսկական ազգանունը՝ Մաջիև, հոկտեմբերի 11, 1897(1897-10-11), Տաշքենդ, Սիրդարիայի շրջան, Ռուսական կայսրություն - հոկտեմբերի 16, 1955(1955-10-16)), խորհրդային ուզբեկ ռեժիսոր, դերասան, թատերագիր։ Ուզբեկական խորհրդային թատրոնի հիմնադիրներից։ Ուզբեկստանի ԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1932 թ.):


== Կենսագրություն ==
Մաննոն Ույգուրը ծնվել է 1897 թվականին Տաշքենդում։ Թատերական գործունեությունը սկսել է 1916 թվականից որպես «Տուրոն» (Տաշքենդ) խմբի սիրողական դերասան։ 1919 թվականին նա կազմակերպել և գլխավորել է Տաշքենդի Կարլ Մարքսի անվան ուզբեկական մասնագիտական ​​թատերախումբը, ներկայացումներին մասնակցել որպես դերասան։ 1924-1927 թվականներին սովորել է Մոսկվայի Ուզբեկստանի լուսավորության տանը կից դրամատիկական ստուդիայում։ Ավարտելուց հետո միացել է Խամզիի անվան թատրոնի խմբին, եղել թատրոնի ռեժիսոր և գեղարվեստական ​​ղեկավար։ Նպաստել է  ուզբեկական դերասանական դպրոցի ստեղծմանը։ Ույգուրի բեմադրած ներկայացումները տարբերվել են ճշգրիտ սոցիալական առանձնահատկություններով, վառ ազգային կոլորիտով, արտահայտչական միզանսցենով։ Ույգունն առանձնակի ուշադրություն է դարձրել բեմական խոսքին։ Գրել է կատակերգություններ («Թուրքմեն բժիշկը», 1918 թ. և այլն), ադրբեջաներենից ու թաթարերենից թարգմանել է պիեսներ։ Դասավանդել է Տաշքենդի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտում։
Մահացել է 1955 թվականի հոկտեմբերի 16-ին։ Թաղված է Տաշքենդի Չիգատայսկի գերեզմանատանը։


== Գործունեություն ==


=== Դերասանկան աշխատանքներ ===
«Թուրքմեն բժիշկը», Մ. Ոյգուր, Էշիմկուլ
«Բեգ և բատրակ», Խամզա Խակիմզադե Նիյազի, Գավուր
«Խալիմա», Գուլյամ Զաֆարի, Ռախիմ


=== Ռեժիսորական աշխատանքներ ===
1919 թ. - «Բեգ և բատրակ», Խամզա Խակիմզադե Նիյազի
1920 թ. - «Խալիմա», Գուլյամ Զաֆարի
1929 թ. - «Երկու կոմունիստ», Կամիլ Յաշեն
1932 թ. - «Դիմակը պատռված է», Զիննատ Ֆատխուլին
1935 թ. - «Համլետ», Շեքսպիր
1938 թ. - «Դավաճանները», Զիննատ Ֆատխուլին
1944 թ. - «Ջալալեդդին», Շեյզադե
1947 թ. - «Կյանքի երգ», Ույգուն
1954 թ. - «Առաքելություններ», Սաբիր Աբդուլլա


== Պարգևներ, մրցանակներ ==
Ուզբեկստանի ԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1932 թ.)
Ստալինյան 2-րդ աստիճանի մրցանակ (1949 թ.)
Ուզբեկստանի ԽՍՀ Խամզիի անվան մրցանակ (1967 թ.՝ հետմահու)
Լենինի շքանշան
Աշխատանքային Կարմիր դրոշի շքանշան
«Պատվո նշան» շքանշան
«Անձնվեր աշխատանքի համար Մեծ հայրենական պատերազմի ժամանակ» մեդալ
«Անձնվեր աշխատանքի համար» շքանշան (Ուզբեկստան) (2001 թ.՝ հետմահու)


== Ծանոթագրություններ ==
Գիրինո (գյուղ, Յամպոլի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԳիրինոԳիրինո (ուկրաիներեն՝ Гирине), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Յամպոլի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Գիրինո գյուղում բնակվում էր 128 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Եկատերինա Բելյակովա

Եկատերինա Բելյակովա (ռուս.՝ Екатерина Михайловна Белякова, 1892, Մոսկվա, Ռուսական կայսրություն - 1980, Մոսկվա, ԽՍՀՄ), ռուս և խորհրդային նկարիչ, գեղանկարիչ և գծանկարիչ։ 


== Կենսագրություն ==
Եկատերինա Բելյակովայի հայրը` Միխայիլ Բելյակովը (1850-1937 թվական), եղել է բանկային ծառայող, հինգ երեխաների հայր, գեղանկարների և գրքերի հավաքող, զբաղվել է գեղանկարչությամբ, դստրերին տվել է նկարչության առաջին դասերը։ 1909 թվականին Եկատերինա Բելյակովան ընդունվել է Մոսկվայի պետական արվեստի և արտադրական համալսարան։ Սովորել է Ստանիսլավ Նոակովսկու և Պ. Պաշկովի մոտ։ 1913 թվականին ավարտելով ուսումնարանը` իր ուսումը շարունակել է Մոսկվայի նկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարանում, որտեղ նրա մանկավարժներն էին Նիկոլայ Կասատկինը, Ալեքսեյ Կորինը, Սերգեյ Միլորադովիչը և Սերգեյ Մալյուտինը։ 1917 թվականին ավարտել է Մոսկվայի նկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարանը։ 1915 թվականին առաջին անգամ ցուցահանդեսում ցույց է տվել իր աշխատանքները։  
1918-1919 թվականներին Սերգիև Պոսադում Խաղալիքների թանգարանում հավաքածու է հավաքել, կատարել է խաղալիքների ջրանկարչական ընդօրինակություններ և մանրամասնորեն նկարագրել է խաղալիքի վերաբերյալ մտահղացումները։ Ավելի ուշ Ե. Շտեյնբախի հետ միասին գրել է «Սերգիևի Պոսադի խաղալիքները» աշխատանքը»։        
1921-1924 թվականներից Պավել Կուզնեցովի մոտ գեղանկարչությամբ է զբաղվել։ 1924 թվականից եղել է «Մակովեց» միության մասնակից։ 
Եկատերինա Բելյակովան, հրաշքով խուսափելով բռնաճնշումից, որը հասել էր իր ընկերներին, խորապես հավատացյալ մարդ է դարձել։ Նա եղել է հիանալի զրուցակցուհի, իր ժամանակ նա շատ է պատմել արվեստի և նկարիչների մասին։ Զրկված տարիներին միայն արվեստով ապրելով` նա եղել է նրբազգաց և կարեկից մարդ։ Նրա բնակարանում աշխատանքային տարիներին հավաքել են ոչ միայն իր աշակերտակիցները` Կ. Պերրոտը, Ե. Շտեյնբախը, Զ. Օսկոլկովը, Գ. Խանդոժևսկայան, Ռ. Ֆլորենսկայան, պարուհի Վ. Բեկունովան, այլև մի շարք նշանավոր նկարիչներ, ինչպիսիք են Ս. Ռոմանովիչը, Ի. Սոբոլևը և արվեստագետ Վորոնովը։ Նրանք ներկայացումներ են բեմադրել` խաղալով Մոլիերի պիեսները և նույնիսկ բեմադրելով Բոկաչչոյի «Դեկամերոնը», նա հանգամանորեն դեկորացիաներ և կոստյումներ է պատրաստել։ Նրա մտերիմ ընկերուհին եղել է նկարչուհի Ռ. Ֆլորենսկայան, փիլիսոփա Պավել Ֆլորենսկու քույրը։ Ֆլորենսկայայի մահից հետո նրա գեղանկարչությունը պահպանվել է Ելենա Բելյակովայի կողմից։ Եկատերինան եղել է նկարազարդող, պատկերազարդել է Անդերսենի հեքիաթները, Միխայիլ Պրիշվինի «Փոքրիկ պատմվածքները» և այլն։ Նա պատկերազարդ օրագիր է վարել, որտեղ նա արձանագրել է իր կյանքի հատուկ իրադարձությունները։                  
Ելենա Բելյակովայի աշխատանքները պահվում են Ռուսական պետական թանգարանի, Պետական պատմական թանգարանի և Տրետյակովյան պատկերասրահի հավաքածուներում։   


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
[1] Archived 2012-02-20 at the Wayback Machine.
Կարտովեցկոե

Կարտովեցկոե (ուկրաիներեն՝ Картовецьке), գյուղ Ուկրաինայի Չեռնիգովի մարզի Գորոդնյայի շրջանում։
2006 թվականի տվյալներով Կարտովեցկոե գյուղում բնակվում էր 28 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 46,47 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Տնակ (հեքիաթ)

«Տնակ» (ռուս.՝ «Теремок» ռուսական ժողովրդական հեքիաթ), հայտնի է նաև   «Ճանճի տնակ», «Մկան տնակ», «Տնակ», «Գանգ-տնակ», «Գազանները վանդակում», «Վանդակ», «Խրճիթ» վերնագրերով, մշակվել է Լև Տոլստոյի, Միխայիլ Բուլատովի, Անդրեյ Ուսաչովի, Վլադիմիր Սուդեևի կողմից։


== Սյուժե ==


=== Ռուսական ազգային սյուժե (բնօրինակ) ===
Ճանճը կառուցեց տուն և սկսեց ապրել այնտեղ։ Հետո նրան միացան փախուստի բախումը, մոծակը, պույ-պույ մկնիկը, գորտը, նապաստակը, քույրիկ աղվեսը, գայլը և ծուռթաթ արջը, որը չի տեղավորվում տնակում, այդ պատճառով որոշում է ապրել տանիքում, ինչի արդյունքում տնակը փլվում է։ Մնացած գազանները հազիվ են փրկվում և սկսում են ապրել անտառում։


=== Սյուժեն ըստ Լև Տոլստոի ===
Գնում էր տղամարդը կաթսաներով և մեկը կորցրեց։ Եկավ ճանճը և սկսեց ապրել այնտեղ։ Նրան միանում են մոծակը, պույ-պույ մկնիկը, գորտը, սարից թռչկոտելով իջնող նապաստակը, գեղեցիկ խոսք ունեցող աղվեսը, թփից դուրս եկող և հարձակվող գայլը։ Հետո գալիս է արջը, ջարդելով կաթսան վախեցնում է բոլոր գազաններին։


=== Սյուժեն ըստ Դմիտրի Բուտորինի (հաճախ հանդիպող) ===
Դաշտում կանգնած էր տնակը։ Կողքով վազում էր մկնիկը և որոշում, որ դա արդեն իր տունն է։ Շուտով նրա հետ միասին սկսում են ապրել՝ գորտը, նապաստակը, աղվեսը և գայլը։ Որոշ ժամանակ անց կողքով անցնում էր ծուռթաթ արջը և վերացնում է տնակը։ Գազանները անվնաս մնալով սկսում են կառուցել նոր տնակ, որը նախկինից ավելի լավն էր։


=== Սյուժեն ըստ Իլյա Օգորելցևի (ավելի հաճախ հանդիպող) ===
Անտառում կանգնած էր սնկե տնակը։ Սկսեց անձրև տեղալ։ Մրջյունը թրջվեց և թաքնվեց սնկի տակ։ Նրան միացան ցեցը, մուկը, ճնճղուկը, նապաստակը։ Աղվեսը հրաժարվում է թաքնվել սնկե տնակում։ Գազանները մտածում են, որ տունը կախարդական է, որովհետև արագ աճում է, բայց մկնիկը ասում է, որ դա անձրևից է։ Գազանները ուրախանում են, քանին որ շատ լավ տուն ունեն, որը աճում է անձրևից։


== Աղբյուրներ ==
Теремок. В. Сутеев.
Все русские народные сказки для детей.
Теремок. Русская народная сказка.
Скрытый смысл сказки «Теремок». Несколько вариантов сказки. Archived 2016-12-27 at the Wayback Machine.
1995 թվականը գրականության մեջ


== Մրցանակներ ==


=== Միջազգային ===
Գրականության նոբելյան մրցանակ - Շեյմաս Հանի


=== Մեծ Բրիտանիա ===
Բուկերովսկայի մրցանակ - Պետ Յարկեր


=== Ռուսաստան ===
Ռուսական Բուկեր - Գեորգի Վլադիմով
Ինտերպրեսսկոն, Բելյաևյան մրցանակ, Ֆանկոն - Սվյատոսլով Լոգին


=== ԱՄՆ ===
Պուլիտցերովսկյան մրցանակ պոեզիայի համար - Ֆիլիպ Լևայն, The Simple Truth


=== Ֆրանսիա ===
Գոնկուրյան մրցանակ - Անդրեյ Մակին
Ռենոդո մրցանակ - Պատրիկ Բեսսոն
Ֆեմինա մրցանակ - Jeroen Brouwers, Rouge décanté


== Գրքեր ==


=== Վեպեր ===
Երկիր առանց ուրախության- Նիկ Պերումովի վեպը
Դիմակահանդես- Տեռռի Պրատչետտա
Առաջին մարդ- Ալբեր Կամյուի վեպը
Մայքրոսեֆտի ստրուկներ- Դուգկաս Կոուպլենդի վեպը


== Մահեր ==
փետրվարի 4 - Պատրիցյա Հայսմիթ, ամերիկացի գրող (ծնվել է 1921)
փետրվարի 23 - Ջեյմս Հերրիոտ, անգլիացի գրող (ծնվել է 1916)
հունիսի 14 - Ռոջեր Ժելյազնի, ամերիկացի գրող (ծնվել է 1937)
օգոստոսի 29 - Միծայի Էնդ, գերմանացի գրող (ծնվել է 1929)
հոկտեմբերի 22 - Կինգսլի Էմիս, բրիտանացի պոետ (ծնվել է 1922)
դեկտեմբերի 2 - Ռոբերտսոն Դևիս, կանադացի գրող (ծնվել է 1913).
Մաքոք

Մաքոք, 1․ ջուլհակահաստոցի աշխատանքային գործիք, նախատեսված է միջնաթելի անցկացման համար և պարունակում է այնպիսի քանակությամբ թել, որ բավարարի հաստոցի երկարատև աշխատանքին։ Մաքոք պատրաստում են փայտի ամուր տեսակներից, մամլած փայտանյութից։ Մաքոքը կարելի է պատրաստել փայտից, պլաստմասսայից կամ մետաղից։ Այն պետք է լինի թեթև և ողորկ։
2․ Մաքոք երկթել (մաքոքային), կարման կարի մեքենաներում, թելը կարի մեջ մտցնող աշխատանքային գործիք։
Սան Պիետրո Վերնոտիկո

Սան Պիետրո Վերնոտիկո (իտալերեն՝ San Pietro Vernotico), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Ապուլիա մարզում՝ Բրինդիզի գավառում։ Բնակչությունը կազմում է 15 019 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 210 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 46 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 72027, հեռախոսային կոդ՝ (+39) 0831։
Բնակավայրի հովանավոր սուրբն է San Pietro Apostolo Beata Vergine del Carmelo-ն։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության աճ։


== Կապի տվյալներ ==
Հեռախոս։ 0831 654741
Էլեկտրոնային փոստ։ comune@spv.br.it
Պաշտոնական կայք՝ http://www.sandonaci.net/


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրի պաշտոնական կայք (իտալ.)
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.
Սմիլտենեի շրջան

Սմիլտենեի շրջան(լատիշ․՝ Smiltenes novads), վարչատարածքային միավոր Լատվիայի հյուսիսային մասում՝ Վիձեմե մարզում։ Շրջանը բաղկացած է ութ ավաններից և Սմիլտենե քաղաքից, որն էլ համարվում է շրջանի կենտրոնը։
Սահմանակցում է Ռաունայի, Վեցպիեբալգայի, Բևերինայի, Վալկայի, Ստրենչիի, Ապեի և Գուլբենեի շրջանների հետ։
Շրջանի բնակչությունը 2010 թվականի հունվարի 1-ի տվյալներով կազմել է 14 276 մարդ։
Շրջանի մակերեսը կազմում է 949 կմ²։
Շրջանը կազմավորվել է 2009 թվականի հուլիսի 1-ին։


== Ազգային կազմ ==
2011 թվականին Լատվիայում անցկացված մարդահամարի արդյունքներով՝ շրջանի ազգային կազմն ու այս տեսքը։


== Տարածքային բաժանում ==
Քաղաք Սմիլտենե (լատիշ․՝ Smiltenes pilsēta)
Բիլյան ավան (լատիշ․՝ Bilskas pagasts)
Բլոմյան ավան (լատիշ․՝ Blomes pagasts)
Բրանտյան ավաբ (լատիշ․՝ Brantu pagasts)
Վարինյան ավան (լատիշ․՝ Variņu pagasts)
Գրունձալյան ավան (լատիշ․՝ Grundzāles pagasts)
Լաունկակյան ավան (լատիշ․՝ Launkalnes pagasts)
Պալմանյան ավան (լատիշ․՝ Palsmanes pagasts)
Սմիլտենյան ավան (լատիշ․՝ Smiltenes pagasts)


== Տես նաև ==
Լատվիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Սմիլտենեի շրջանի պաշտոնական կայք (լատիշերեն)
Տարասովո (գյուղ, Տոսնենսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՏարասովոՏարասովո (ռուս.՝ Тарасово), գյուղ Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Տոսնենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 943 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Ավդալ

Ավդալ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Հեքյարիի գավառում։ Գտնվում էր Վան քաղաքից 45 կմ արևելք, խոշաբ գետի հյուսիս-արևելյան ակունքներից մեկի վրա, նրա աջակողմյան սարալանջին։


== Բնակչությւոն ==
XX դարի սկզբներին ուներ 60 տուն բնակիչ։


== Տնտեսություն ==
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը անասնապահությունն էր։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Վանի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Սան Մատեո շրջան (Կալիֆոռնիա)

Սան Մատեո շրջան (անգլ.՝ San Mateo County), ԱՄՆ Կալիֆորնիա նահանգի 58 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1163 կմ² է, բնակչությունը՝ 718451 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Ռեդվուդ Սիթի բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1856 թ.։
Սպիտակջուր (այլ կիրառումներ)

Սպիտակջուր անվանումը կարող է վերաբերել՝

Սպիտակջուր, ջրաերկրաբանական բնության հուշարձան Հայաստանի Հանրապետության Սյունիքի մարզում,
Սպիտակ ջուր, ժամանակավոր ջրհոսք Կուրի ավազանում՝ Աղստև գետի ձախակողմյան վտակը։


== Տես նաև ==
Սպիտակաջուր (այլ կիրառումներ)
Ռիչարդ Տրևիտիկ

Ռիչարդ Տրևիտիկ (անգլ.՝ Richard Trevithick, ապրիլի 13, 1771(1771-04-13)[…], Tregajorran, Կոռնուոլ, Անգլիա, Մեծ Բրիտանիայի թագավորություն - ապրիլի 22, 1833(1833-04-22), Դարթֆորդ, Քենթ, Քենթ, Անգլիա, Մեծ Բրիտանիայի և Իռլանդիայի միացյալ թագավորություն), բրիտանացի գյուտարար։


== Կենսագրություն ==

Ռիչարդ Տրևիտիկը ծնվել է 1771 թվականի ապրիլի 13-ին Իլլուգանում (Կոռնուոլ)
Միջնակարգ կրթությունն ստացել է Կամբորնում, ջերմոցային տեխնիկայի բնագավառում ինքնակրթությամբ է գիտելիքներն ստացել, ինչը նրան թույլ տվեց ինժեների պաշտոն զբաղեցնել զանազան կազմակերպություններում։ Բարձր ճնշմամբ աշխատող շարժական մեքենաների ստեղծման և կիրառման նախաձեռնողն է («բարձր ճնշման մեքենայի» արտոնագիրն ստացել է 1800 թվականին)։ 1917 թվականից կառուցել է ջերմոցային սայլակառքերի մոդելներ, իսկ 1801 թվականին սկսեց կառուցել սայլակառքերի բնօրինակները, որոնցից վերջինը հաջողությամբ փորձարկվեց Կոռնուոլում և Լոնդոնում (1802-1803)։
Պատմության մեջ առաջին շոգեքարշը՝ «Puffing Devil»-ը, կառուցեց 1801 թվականին, իսկ հետո՝ 1802 թվականին, կառուցեց «Coalbrookdale» շոգեքարշը՝ համանուն ածխի կազմակերպության համար։ 1801 թվականին սրան հաջորդեց անձնակազմով ճանապարհային շոգեքարշը։ Չնայած այս փորձարկման ձախողմանը՝ 1804 թվականին նա Ջ. Սթիլի օգնությամբ կառուցեց անանուն, նեղուղի շոգեքարշ (ավելի ուշ անվանվեց Պենիդարեն («Pen-y-Darren»)՝ ըստ արտադրության վայրի անվանման)՝ Հարավային Ուելսի Մերթիր-Թիդվիլ երկաթուղային ճանապարհի համար։ Այս գնացքաքարշն օգտագործում էր բարձր ճնշման գլան՝ առանց կոնդենսորի՝ օգտագործելով մշակված գոլորշի՝ վառելիքի քարշուժը մեծացնելու համար՝ դրանով իսկ ավելի մեծացնելով մեխանիզմի արդյունավետությունը։ Առաջին շոգեմեքենայի այս ֆունդամենտալ հայտնագործություններն անփոփոխ մնացին մինչև շոգեքարշերի օգտագործման վերջը։ Հասարակության մեծ հետաքրքրվածությամբ պայմանավորված՝ շոգեքարշը հաջողությամբ տեղափոխեց 10 տոննա երկաթ, 5 վագոն և 70 մարդ՝ 4 ժամ 5րոպե տևողությամբ և 15,69 կմ հեռավորությամբ՝ միջինում 8 կմ/ժ արագությամբ։
1803-1804 թվականներին Ջ. Սթիլի օգնությամբ Տրևիտիկը Մերթիր-Թիդվիլ թուջե ճանապարհի համար կառուցեց «Pen-y-Darren» շոգեքարշը, որը բավականին ծանր էր թուջե երկարգծերի համար և չօգտագործվեց։
Ավելի կատարյալ կառուցվածքով շոգեքարշ Տրևիտիկը կառուցեց միայն 1808 թվականին , որը գերազանցեց 30 կմ/ժ արագությունը։ Այն ցուցադրեց Լոնդոնի արվարձանում։ Շոգեքարշն ստացավ «Catch Me Who Can» անվանումը («Բռնիր ինձ, թե կարող ես»)։ Շոգեքարշի պրոպագանդայի նպատակով Տրևիտիկն իր հաշվին այգում կառուցեց օղակապտույտ ճանապարհ , որտեղ «Բռնիր ...»-ն իր արագությամբ մրցում էր ձիերի հետ և զվարճության համար տեղափոխում էր մարդկանց։ Բայց խոշոր ֆինանսիստների կողմից աջակցություն չստանալով՝ Տրևիտիկը սնանկացավ (1811) և 1816 թվականին մեկնեց Հարավային Ամերիկա՝ Պերու, իսկ իսպանա-պերուական պատերազմին անհաջող մասնակցությունից հետո՝ 1827 թվականին, վերադարձավ Անգլիա։
Ռիչարդ Տրևիտիկը մահացել է 1833 թվականի ապրիլի 22-ին Դարթֆորդում՝ աղքատության մեջ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Тревитик Ричард // Большая советская энциклопедия : [в 30 т.] / гл. ред.  А. М. Прохоров. — 3-е изд. — М. : Советская энциклопедия, 1969—1978.
(1857) Պարխոմենկո

(1857) Պարխոմենկո (անգլ.՝ Parchomenko), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1971 թվականի օգոստոսի 30-ին Տամարա Սմիռնովայի կողմից Նաուչնիում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,24381 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9412 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,5465 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1227,66 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,293241 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 4,4° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(1857) Պարխոմենկո աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Ժուե Մոնդե

Ժուե Մոնդե (ֆր.՝ Juaye-Mondaye), համայնք Ֆրանսիայի Ստորին Նորմանդիա մարզի Կալվադոս գավառում։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 685 մարդ, բնակչության խտությունը` 42.49 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 16.12 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 230 կմ արևմուտք, Կան քաղաքից` 24 կմ արևմուտք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 446 աշխատունակ (15-64 տարեկան)  բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 350-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 96։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 78,5 %։ 350 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 330 անձ (189 տղամարդ և 141 կին)։ Գործազուրկ են եղել 20 անձ (14 տղամարդ և 6 կին)։ 96 անաշխատունակներից 35-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 42-ը` թոշակառուներ, իսկ 19-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Կալվադոս գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Տյուռյու

Տյուռյու (էստ․՝ Türju), գյուղ Էստոնիայի Սաարեմաա նահանգի Տոռգու շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 7 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Սանկլերլանդիա

Սանկլերլանդիա (պորտ.՝ Sanclerlândia), համայնք Բրազիլիայում՝ Գոյաս նահանգի կազմում։ Մունիցիպալիտետ, Գոյաս նահանգի կենտրոնական մասում։ Մտնում է Անիկունս գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 7661 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 496,824 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 15,4 մարդ/կմ²։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 43.599.148,00 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 5.735,98 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է 0,734 (տվյալները՝ ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)։


== Արտաքին հղումներ ==
Տեղեկություններ Սանկլերլանդիայի մասին
Նիկոլսկոե (գյուղ, Պոլտավայի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՆիկոլսկոեՆիկոլսկոե (ուկրաիներեն՝ Микільське), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Պոլտավայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Նիկոլսկոե գյուղում բնակվում էր 587 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Սորոկոտյաժինցի

Սորոկոտյաժինցի (ուկրաիներեն՝ Сорокотяжинці), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Նեմիրովի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1800 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Սորոկոտյաժինցի գյուղում բնակվում էր 213 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1932 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 110,25 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ոսկի աքաղաղ

Ոսկի աքաղաղ, Րաֆֆու սոցիալական վեպերից։ Րաֆֆին այն գրել է 1870-ական թվականների սկզբներին, բայց առաջին անգամ լույս է տեսել 1879 թվականին «Մշակ» լրագրում։ Այնուհետև վեպը արտատպվել է և հրատարակվել առանձին գրքով 1882 թ. Թիֆլիսում և 1903 թ. Բաքվում։ «Ոսկի աքաղաղ»-ը հրատարակվել է Կոստանդնուպոլսում 1922 թ. և Ալեքսանդրիայում` 1937 թ.:
Վեպը ՀայպետՀրատի կողմից հրատարակվել է մի քանի անգամ` 1927, 1950, 1954, 1955, 1962 թվականներին։ Լույս է տեսել նարև ռուսերեն, գերմաներեն և այլ լեզուներով։ Ռուսերեն լեզվով առաջին անգամ հրատարակվել է 1892 թվականին Թիֆլիսում Նիկիտա Կարա Մուրզայի թարգմանությամբ։
Րաֆֆին իր «Ոսկի աքաղաղ»-ը վեպում դիմակազերծել է և խստորեն քննադատել առևտրա-վաշխառուական բուրժուազիային, որին վիպասանը անվանել է «մռայլ դասակարգ»։ Վեպը հայ ընթերցող հասարակության սիրած գրքերից մեկն է։


== Սյուժե ==
«Ոսկի աքաղաղ» վեպի նյութն առնված է գյուղի և գավառական քաղաքի իրականությունից։ Գործողությունները տեղի են ունենում Երևանում և գյուղերում։ Գյուղացի Ավետ ապոր եղբոր որբացած որդուն՝ Գալուստին, որին Գալո են ասում, հիսուն ռուբլի պարտքի դիմաց ծառայության են թողնում գավառի ամենահարուստ վաճառական Պետրոս Մասիսյանի տանը։ Գալոյին տալիս են Միքայել նոր անունը։ Սա առաջադիմում է և գործակատարի պաշտոնով տանից փոխադրվում է խանութ։ Անցնում են տարիներ։ Առիթը ներկայանում է, և Միքայելին առևտրական գործերով ուղարկում են Մոսկվա, որտեղ ուսանում է Մասիսյանի որդի Ստեփանը։ Ինքնազարգացմամբ և Ստեփանի ազդեցության ներքո Միքայելը դառնում է կրթված և անվանի անձնավորություն։ Բայց Մասիսյանի մահվան պատճառով նա ստիպված է լինում վերադառնալ հայրենիք և կարգավորել իր տիրոջ գործերը։ Վեպն ավարտվում է Միքայելի և Մասիսյանի դուստր Հռիփսիմեի ամուսնությամբ։


== Կերպարներ ==
Գալո-Միքայել
Ավետ ապեր - Միքայելի հորեղբայրը
Պետրոս Մասիսյան - հարուստ վաշխառու, որի մոտ աշխատում էր Միքայելը
Ստեփան - Մասիսյանի որդին
Շուշան - Միքայելի տատը
Եղիսաբեթ - Ավետ ապոր կինը
Սաքի - Միքայելի գյուղական ընկերներից մեկը
Գայանե - Մասիսյանի դուստրը
Հռիփսիմե - Մասիսյանի դուստրը, որի հետ ամուսնանում է Միքայելը
Մարիամ - Մասիսյանի կինը


== Արտաքին հղումներ ==
«Ոսկի աքաղաղ» վեպը Վահագնականչի էլեկտրոնային գրադարանում


== Աղբյուրներ ==
Րաֆֆի, երկերի ժողովածու, հատոր երրորդ, հայպետՀրատ, Երևան, 1962, ծանոթագրություններ, էջ 512։
Հայ գրականության պատմություն, երկրորդ գիրք, Երևան, 1950 թ., էջ 86-88։
Նամալար

Նամալար, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Ջանիկի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Տրապիզոնի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Ալթունթաշ (լեռ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ալթունթաշ (այլ կիրառումներ)Ալթունթաշ, լեռ լեռնային Կիլիկիայում։


== Ծանոթագրություններ ==
Լատվիական ԽՍՀ ժողովրդական պոետ

Լատվիական ԽՍՀ ժողովրդական պոետ (լատիշ․՝ Latvijas PSR Tautas dzejnieks), Լատվիական ԽՍՀ-ի պատվավոր կոչում, որը շնորհվում էր լատվիացի խորհրդային այն պոետներին, որոնց գործերն արժանանում էին բացառիկ մասնագիտական գնահատականի և ստանում էին համազգային ճանաչում։ Այն հաստատվել է 1945 թվականի հուլիսի 4-ին, Լատվիական ԽՍՀ Գերագույն խորհրդի նախագահության որոշմամբ, «Լատվիական ԽՍՀ ժողովրդական գրող» պատվավոր կոչման հետ։


== Լատվիական ԽՍՀ ժողովրդական պոետ ==
Տարբեր տարիների «Լատվիական ԽՍՀ ժողովրդական պոետ» կոչումը շնորհվել է հետևյալ գրողներին.

Յան Ռայնիս (1940)
Յանիս Սուդրաբկալն (1947)
Միրձա Քեմպե (1967)
Օյար Վացիետիս (1977)
Իմանտ Զիեդոնիս (1977)


== Տես նաև ==
Լատվիական ԽՍՀ ժողովրդական նկարիչ


== Ծանոթագրություններ ==
Կոդորի լեռնաշղթա

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Կոդոր (այլ կիրառումներ)Կոդորի լեռնաշղթա, Պանավայի լեռնաշղթա, գտնվում է Վրաստանում, Մեծ Կովկասի հարավային լանջին, Կոդոր գետից հարավ-արևելք։ Բարձրությունը 3500 մ-ից ավելի է, երկարությունը՝ 75 կմ։ Կազմված է հրաբխածին ապարներից, կավաթերթաքարերից և ավազաքարերից։ Լանջերը ծածկված են լեռնաանտառային, գագաթները՝ լեռնամարգագետնային բուսականությամբ, հարավային լեռնաճյուղերում կան քարածխի հանքավայրեր (Տղվարչելի)։
Հազրո

Հազրո (Հըզրո, Խազրու), գյուղաքաղաք Արևմտյան Հայաստանի Դիարբեքիրի մարզում, Դիարբեքիր (Ամիդ) քաղաքից մոտ 64 կմ հյուսիս-արևելք, Խաչերդում լեռան հարավային ստորոտին, այգեպատ, սառնորակ աղբյուրներով հարուստ վայրում։ Գտնվում էր Ֆարկին գյուղաքաղաքից 23-24 կմ հյուսիս-արևմուտք, Տիգրիսի ձախ վտակներից մեկի ակունքի տարածքում։


== Պատմություն ==
Առաջին անգամ հիշատակվում է Տարոնի Ս.Հովհաննես (Եղրդուտի) վանքի 1445-ի կոնդակում, «Հըզրաւ» անվանաձևով։ XVI-XIX դդ. եղել է Թարջիլի (Թըռջըլի) քրդական իշխանության կազմում (ուշ շրջանում՝ Սիլվան գավառակի Հազրո գյուղախմբի կենտրոն)։
Հազրոյի գյուղախմբի մոտ 30 հայաբնակ գյուղերից առավել բազմամարդ էին Ագրակը, Բաշնեղը, Դերսիլը, Հոդնովը, Ջրնոխին, Սլեմանին և Քուֆերջինը, որոնց արհեստավորներից հռչակված էին հատկապես ջուլհակները։ Հազրոն 1895-1896 թվականների հայկական կոտորածների ժամանակ կողոպտվել է (գյուղերով հանդերձ), 1915 թվականի Մեծ Եղեռնի ժամանակ ամբողջովին հայաթափվել։


== Բնակչություն ==
XX դարի սկզբին կար մոտ 400 տուն հայ բնակչություն։ Ընդհանուր տների քանակը ըստ տարբեր աղբյուրների կազմում էր 800-100։


== Տնտեսություն ==
Զբաղվում էին արհեստներով, առևտրով, այգեգործությամբ։ Հողը բարեբեր էին։ Կար պտղատու այգիներ։


== Պատմամշակութային կառույցներ ==
Ունեին 2 եկեղեցի՝ Սուրբ Շմավոն (Շըմշամոնիկ) և Սուրբ Աստվածածին, վերջինիս կից՝ Կ.Պոլսի Միացյալ ընկերության հիմնադրած վարժարան։ Եկեղեցիներից մեկը կառուցված էր 1266 թվականին, իսկ մյուսը` 1268 թվականին։
Հազրոյին մերձակա հայտնի պատմաճարտարապետական հուշարձաններ էին Այնըբրըղի, Թարջլու և Չխրի վանքերը։


== Գրականություն ==
Ինճիճյան Ղ., Աշխարհագրութիւն չորից մասանց աշխարհի, մաս 1, Ասիա, հ. 1, Վնտ., 1806։
Սրվանձտյանց Գ., Երկ., հ. 2, Երևան, 1982։


== Ծանոթագրություններ ==
Շչուրովցի (գյուղ, Իզյասլավի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՇչուրովցիՇչուրովցի (ուկրաիներեն՝ Щурівці), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Իզյասլավի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Շչուրովցի գյուղում բնակվում էր 520 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2464 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 211,04 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Պիշկովո (գյուղ, Գագարինսկի շրջան)

Պիշկովո (ռուս.՝ Пышково), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Գագարինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 288 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Ճանապարհորդություն ի Մեծն Հայաստան

«Ճանապարհորդություն ի Մեծն Հայաստան» («Ճանապարհորդութիւն ի Մեծն Հայաստան»), Սարգիս արք. Ջալալյանցի ուղեգրության ժանրին պատկանող երկ, որը արժեքավոր և հարուստ նյութեր է պարունակում հայկական վանքերի պատմության, տեղադրության, ինչպես նաև հայ ազգագրության վերաբերյալ։


== Հրատարակություն և թարգմանություն ==
Սարգիս արք. Ջալալյանցի «Ճանապարհորդութիւն ի Մեծն Հայաստան» ուղեգրությունը բաղկացած է երկու մասից։ Առաջին մասը հրատարակվել է 1842 թվականին Թիֆլիսում, իսկ երկրորդ մասը՝ 1858 թվականին։
2016 թվականին մեկ հատորով լույս է տեսել սույն աշխատության արևելահայերեն թարգմանությունը՝ Սամվել Գրիգորյանի աշխատասիրությամբ։


== Գիտական նշանակություն ==
Չնայած նրան, որ սույն աշխատասիրությունը գրվել և լույս է տեսել ավելի քան մեկուկես դար առաջ, սակայն ինչպես նշում է պատմաբան Համլետ Դավթյանը.- Սույն աշխատությունն այսօր էլ կարող է ծառայել եւ օգտակար լինել, քանզի պահպանում է իր գիտական, ճանաչողական, դաստիարակչական եւ քաղաքական նշանակությունը։
Դա պայմանավորված է նաև նրանով, որ 20-րդ դարասկզբից Թուրքիայի և Ադրբեջանի վարած հայկական ճարտարապետական հուշարձանների հետևողական ոչնչացման քաղաքականության հետևանքով՝ բազմաթիվ հայկական վանքերից և եկեղեցիներից անգամ հետք չի մնացել (Մեծ Հայքի Արցախ, Ուտիք, Փայտակարան, Գարդմանք աշխարհներ), և միայն «Ճանապարհորդություն ի Մեծն Հայաստան» ուղեգրության շնորհիվ է, որ կարելի է հայկական ոչնչացված որոշ վանքերի տեղագրության, պատմության, նրանց շուրջ հյուսված ժողովրդական ավանդությունների վերաբերյալ տեղեկություններ ստանալ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Սարգիս արք. Ջալալյանց, Ճանապարհորդություն ի Մեծն Հայաստան, Երևան, 2016 (PDF տարբերակ)