Բրունո Բրունի

Բրունո Բրունի (նոյեմբերի 23, 1935(1935-11-23), Գրադարա, Պեզարո է Ուրբինո, Մարկե, Իտալիայի թագավորություն), իտալացի նկարիչ, քանդակագործ, գեղանկարիչ, լիտոգրաֆիստ։ SENEFELDER միջազգային մրցանակի դափնեկիր։ Գերմանիայի ամենահայտնի նկարիչներից և լիտոգրաֆներից մեկը։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1935 թվականին, Գրադարա քաղաքում, թիվ 134 երկաթուղային տնակում։ Բրունին սկսել է նկարել դեռ մանկուց։
1947-1950 թթ. սովորել է Գրանարոլայի տարրական դպրոցում, սակայն պատերազմի պատճառով ուսումը ընդհատվել է։ Նրա առաջին ուսուցիչը եղել է Ջուլիանո Վանգին։ 1953-1959 թթ. սովորել է Ֆ. Մենգարոնիի անվան Արվեստի ինստիտուտում (Պեզարո)։ Նրան շնորհվել է Ուգոլինիի մրցանակը։ Այնուհետև մեկնել է Լոնդոն, որտեղ սկսել է հետաքրքրվել փոփ-արտով։
1959 թ. տեղի է ունեցել նրա անհատական ցուցահանդեսը Պեզարո քաղաքի Ռոսինինի սրահում։ 1959-1961 թթ. նկարել է և աշխատել որպես աման լվացող Լոնդոնի մի շարք ռեստորաններում։ Պրոֆեսոր Գրեսկոյի հետ 1961-1966 թթ. ստացել է կրթաթոշակ Գեղեցիկ արվեստների ակադեմիայում։ Արժանացել է LICHTWARK մրցանակի Օտո Դիքսի և Էդգար Ագուստինի հետ միասին։
Այլ երիտասարդ նկարիչների հետ մեկտեղ հիմնել է COOP խումբը՝ ընդդեմ Արվեստի շուկայի։ Այս ընթացքում ուսանել է Միլանում։ Ծանոթացել է Անտոնիո Ռեկալկատիի և Էդուարդո Արրոյոյի հետ։ Փարիզում բացել է իր արհեստանոցը և կապեր հաստատել La Ruche-ի նկարիչների հետ։
1972 թ. բացառիկ լինելու իրավունքի պայմանագիր է կնքել Վոլկեր Հյուբեր անունով գործարարի հետ։ 1977 թ. ստացել է SENEFELDER միջազգային մրցանակ վիմատիպ նկարների համար։
1978 թ. ապրիլի մեկին կայացել է նրա առաջին ամուսնությունը Բրյուսելում, իսկ երեք շաբաթ անց ծնվել է առաջին որդին՝ Բրունոն։ 1980 թ. ծնվել է երկրորդ որդին՝ Մատտեոն։ 2002 թ. տեղի է ունեցել երկրորդ ամուսնությունը Հանովերում։
Աշխատել է Համբուրգում, Հանովերում և Պեզարոյում։ 2002 թ. Արժանացել է «Իտալիայի Հանրապետության ասպետ» կոչմանը։
2014 թ. կազմակերպել է ցուցահանդես Էդուարդո Արրոյի հետ՝ Համբուրգի Լևի պատկերասրահում։
Նա ոչ միայն հրաշալի նկարիչ, լիտոգրաֆիստ, քանդակագործ, գեղանկարիչ է, այլ նաև իտալական խոհանոցի խոհարար և բռնցքամարտի սիրահար։ Համեղ կերակուրներ է պատրաստել իր ընկեր, բռնցքամարտի չեմպիոն՝ Դարիուշ Միխալչևսկի համար, մարտերից առաջ։
1959 թվականից վեր անհատական ցուցահանդեսներ է ունեցել Ամստերդամում, Բեռլինում, Բրյուսելում, Ֆլորենցիայում, Ֆրանկֆուրտում, Համբուրգում, Քյոլնում, Սանկտ Պետերբուրգում, Լոնդոնում, Միլանում, Մոնակոյում, Նյու Յորքում, Պեզարոյում, Հռոմում, Տոկիոյում, Ուրբինոյում, Գրադարայում և այլն։
2014 թ. ապրիլի 25-ից հունիսի 2-ը Հայաստանում՝ Երևանի սրտում՝ համաշխարհային մեծերի կողքին՝ Ազգային Պատկերասրահում, ցուցադրվեցին Բրունո Բրունիի գործերը։ Ցուցահանդեսի առիթով լույս է տեսել Բրունո Բրունիի աշխատանքների ժողովածուն (Bruno Bruni works from 1962 to 2014)։ Վերջինս տպագրվել է հայերեն, ռուսերեն, անգլերեն և իտալերեն լեզուներով։
Այժմ Բրունին ապրում և աշխատում է Համբուրգում, Հանովերում և Պեզարոյում։ Կանոնավոր կերպով այցելում է հայրենի քաղաք՝ Գրադար (Իտալիա)։ Նրա աշխատանքները հանրային և մասնավոր բազմաթիվ հավաքածուների մաս են կազմում։


== Արվեստը ==


===== Նկարներ =====
Der Gelbe (1961)՝ փետուր,
Малый Veilchen (1961)՝ մատիտ և գուաշ,
Con Bicchiere (1963)՝ մատիտ մոխրագույն թղթի վրա,
Chiaro di Luna (1987),
Due Amarlillis (2013),
Ti amo (2013),
Tre Amarlillis (2014),
Due camaleonti (2014),
Menelao (2014)։


===== Գրաֆիկա =====
Onda (1973)՝ լիտոգրաֆիա երեք գույնով,
Amanti (1978)՝ լիտոգրաֆիա յոթ գույնով,
Nicht Sehen, Nicht Reden, Nicht hören (1979)՝ լիտոգրաֆիա հինգ գույնով։


===== Քանդակներ =====
Venuta dal cielo (2007)՝ մարմարե,
Der Kuss՝ բրոնզե,
'Il Ritorno՝ բրոնզե,
Partenza (2002)՝ բրոնզե,
La traviata(2005),
Nudo(2005)՝ մարմարե,
Caduta dal cielo (2006)՝ բրոնզե,
Marmo europa (2006)՝ մարմարե,
Tuoff0 (2012)՝ մարմարե,
Civetta (2012)՝ բրոնզե,
Los (2014)՝ բրոնզե,
La modella (2014)՝ բրոնզե։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Vanessa Seifert։ Maler Bruno Bruni: Ein Leben zwischen Italien und Hamburg Hamburger Abendblatt 22 նոյեմբերի 2010
Տեսանյութը ՅուԹյուբում