Մարդը, որին ես սիրում եմ

«Մարդը, ում ես սիրում եմ» (ռուս.՝ «Человек, которого я люблю»), 1966 թվականի խորհրդային լիամետրաժ գունավոր գեղարվեստական ֆիլմ, որը բեմադրել է ռեժիսոր Յուլի Կարասիկը «Մոսֆիլմ» կինոստուդիայում խորհրդային գրող Լեոնիդ Անդրեևիչ Զավալնյուկի «Ռոդկա Մուրոմցևի՝ դժվար մարդու օրագիրը» վիպակի հիման վրա։ Սցենարը գրվել է հենց գրողի կողմից՝ ռեժիսոր Յուլի Կարասիկի հետ համահեղինակությամբ։ Ֆիլմի պրեմիերան կայացել է 1967 թվականի մարտի 13-ին։


== Սյուժե ==
Բլագովեշչենսկ փոքր գավառական քաղաքում ապրում է հայրն իր երկու որդու հետ, որոնք մոր մահից հետո մնացել են երեքով։ Ընտանիքի ղեկավարը շարքային ինժեներ Եվգենի Էդուարդովիչ Մուրոմցևն է։ Ավագ որդին երիտասարդ և հավակնոտ բժիշկ Կոստյան է, որը վերջերս ավարտել է ինստիտուտը և ցանկանում է սկսել ինքնուրույն աշխատանք, բայց դեռևս ստիպված է օգնել ավելի փորձառու վիրաբույժների։ Կրտսերը՝ տասնհինգամյա Ռոդկան, երազող և արդարության սուր զգացումով մարդ է, որը նոր-նոր է մտնում չափահաս կյանք։
Ֆիլմի իրադարձությունները ծավալվում են Մուրոմցևների և Սաշա անունով աղջկա՝ Կոստյայի հարսնացուի ընտանեկան բարդ հարաբերությունների շուրջը։ Բայց այստեղ չկա դասական սյուժե՝ հայրերի և երեխաների կոնֆլիկտ։ Կոստյան երազում է իր ասպարեզում սխրագործությունների մասին, հեգնաբար է վերաբերվում հորը, որը կարող էր լուրջ գիտական աշխատանքով զբաղվել, բայց նախընտրում է ինժեների համեստ պաշտոնը և միևնույն ժամանակ «միանգամայն երջանիկ» է։ Զուգահեռաբար զարգանում են պատանեկան հուզիչ և միաժամանակ զվարճալի հարաբերություններ Ռոդկայի և Մուրոմցևների հարևանի՝ Լիգիայի միջև։
Կոստային հանձնարարում են Ռոդկայի մաթեմատիկայի ուսուցչի բարդ վիրահատությունը, որը գրեթե անհույս է։ Վերջապես նրան հանձնարարել են ինքնուրույն աշխատանք։ Եվ նա համոզված է, որ թույլատրելի է ուսումնասիրել հիվանդությունները նույնիսկ մահացու հիվանդների վրա, եթե դա կնպաստի բժշկական գիտության առաջընթացին։ Ռոդկան և հայրը փորձում են համոզել նրան, որ նման դիրքորոշումը ճիշտ չէ․ արդյունքում տեղի է ունենում վեճ, որն ավարտվում է Կոստյայի՝ Մոսկվա մեկնումով, որտեղ նրան նոր կլինիկայում աշխատելու էր հրավիրել իր ընկերոջը։
Սակայն բոլոր գլխավոր հերոսներին հաջողվում է հաղթահարել հակասությունները և ջերմ հարաբերություններ պահպանել միմյանց հետ, չնայած Կոստյայի և Սաշայի բաժանվելուն և Եվգենի Էդուարդովիչի հանդեպ երիտասարդ աղջկա մոտ ծնված զգացմունքներին։ Ֆիլմի վերջում Ալեքսանդրը նույնպես հեռանում է քաղաքից։ Օդանավակայանում հրաժեշտի փոքրիկ տեսարանի ժամանակ հայր Մուրոմցևը գլխի է ընկնում երիտասարդ կնոջ սիրահարվածության մասին, բայց նրանք, այնուամենայնիվ, բաժանվում են․․․
Ֆիլմի առանձնահատկություններից է Յուրի Լևիտինի՝ լավ ընտրված երաժշտություն և օպերատոր Էրա Սավելևայի աշխատանքը, որը յուրաքանչյուր կադրի տալիս է քնարական, ջրաներկային երանգներ, հեռուստադիտողին ստիպում է մտածել տարրական կենցաղային երևույթների մասին։ Հերոսների միջև տեղի ունեցող բոլոր երկխոսությունները պարզ են, դրանց հիմքում հոր հոգատարությունն է որդիների նկատմամբ, նրա ցանկությունը՝ որդիների մեջ սերմանել պատասխանատվության զգացում, բարություն, իրենց արարքների համար պատասխանատու լինելու կարողություն։


== Դերերում ==
Գեորգի Ժժենով – Եվգենի Էդուարդովիչ Մուրոմցև
Եվգենի Գերասիմով – Ռոդկա
Նիկոլայ Մերզլիկին – Կոստյա
Թամարա Սյոմինա – Սաշա
Ալլա Վիտրուկ – Լիգիա, Ռոդկայի հարևանուհին և ընկերուհին
Սերգեյ Վանյաշկին – Վասկա Պլոտնիկով, Ռոդկայի ընկերը և դասընկերը
Լիդիա Դրանովսկայա – կոշիկի բաժնի վաճառողուհի
Վիկտոր Ուրալսկի – ուղևոր (լուսագրերում նշված չէ)


== Նկարահանող խումբ ==
Ռեժիսոր՝ Յուլի Կարասիկ
Սցենարիստներ՝ Լեոնիդ Զավալնյուկ, Յուլի Կարասիկ
Օպերատոր՝ Էրա Սավելևա
Կոմպոզիտոր՝ Յուրի Լևիտին
Նկարիչ՝ Ալեքսանդր Մյագկով


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Памяти Юрия Карасика» — заметка, приуроченная к девяностолетию со дня рождения режиссёра. Официальный сайт телеканала «Россия Культура». 16 августа 2013 год. Пресс-служба «Россия К».
«Человек, которого я люблю» — фильм на сайте Кино СССР.