armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Արզու Ռահիմով

Արզու Յուսիֆ օկլի Ռահիմով (ադրբ.՝ Arzu Yusif oğlu Rəhimov, հոկտեմբերի 1, 1964(1964-10-01), Նախիջևան, Ադրբեջանական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), Ադրբեջանի պետական գործիչ, ԱՀ մոբիլիզացիայի և զորակոչի պետական ​​ծառայության պետ, գեներալ-լեյտենանտ։


== Կենսագրություն ==
Արզու Ռահիմովը ծնվել է 1964 թվականի հոկտեմբերի 1-ին Նախիջևան քաղաքում։ 1986 թվականին ավարտել է Նովոսիբիրսկի բարձրագույն ռազմական քաղաքական դպրոցը։ 1986-1989 թվականներին ծառայել է տարբեր պաշտոններում ԽՍՀՄ զինված ուժերում։ 1992-2004 թվականներին ԱՀ սահմանապահ զորքերում գլխավոր սպայի պաշտոնից բարձրացվել է զորամասի հրամանատարի պաշտոնում։ 2004-2006 թվականներին նա աշխատել է որպես Սահմանապահ զորքերի շտաբի պետի առաջին տեղակալ։ 
2006 թվականին նշանակվել է ԱՀ պետական ​​սահմանապահ ծառայության պետի առաջին տեղակալ ՝ սահմանապահ զորքերի գլխավոր շտաբի պետ։ 2004 թվականին նրան շնորհվել է գեներալ-մայորի բարձրագույն զինվորական կոչում։ 2007-2012 թվականներին աշխատել է որպես ԱՀ միգրացիոն պետական ​​ծառայության պետ։ 
Ադրբեջանի Հանրապետության Նախագահ Իլհամ Ալիևի 2012 թվականի փետրվարի 13-ի հրամանով նշանակվել է Ադրբեջանի Հանրապետության մոբիլիզացիայի և զորակոչի պետական ​​ծառայության պետ։ 
Ադրբեջանի Հանրապետության Նախագահ Իլհամ Ալիեւի 2012 թվականի մարտի 1-ի հրամանով նրան շնորհվել է գեներալ-լեյտենանտի զինվորական կոչում։


== Ծանոթագրություններ ==
Անա Կառոլինա Լաննես

Անա Կառոլինա Լաննես (բրազ.-պորտ.՝ Ana Karolina Lannes, մայիսի 11, 2000(2000-05-11), Sapucaia do Sul, Ռիու Գրանդի դու Սուլ, Բրազիլիա), բրազիլացի դերասանուհի։


== Կենսագրություն ==
Անա Կառոլինա Լաննեսը ծնվել է 2000 թվականի մայիսի 11-ին Սապուկայա դու Սուլում (Ռիու Գրանդի դի Սուլ նահանգ)։ Դստեր ծնվելուց չորս տարի անց մայրը հանկարծամահ է եղել, և աղջկա խնամակալության համար երկար ժամանակ պայքարել է նրա հարազատ քեռին՝ Ֆաբիոս Լոպեսը։ Նա չէր թաքցնում իր ոչ ավանդական սեռական կողմնորոշումը և պատրաստվում էր դաստիարակել Անա Կառոլինա Լանին՝ սիրելի ամուսնու Ժաոա Պաուլո Աֆոնսոյի հետ։
2007 թվականին կատարել է իր նորամուտը կինոյում՝ նկարահանվելով «Երկու դեմք» (Duas Caras) մելոդրամայում, իսկ մեկ տարի անց Globo հեռուստաընկերությունը կրկին հրավիրել է նրան՝  նկարահանվելու «Քարե շուկա» (Ciranda de Pedra) ֆիլմում։
2012 թվականին Անա Կառոլինա Լաննեսի անունը հայտնի է դարձել հանրության լայն շրջանակներին, երբ էկրան բարձրացավ նրա մասնակցությամբ «Բրազիլիայի պողոտա» (Avenida Brasil) բազմասերիանոց նախագիծը։ Երիտասարդ դերասանուհին կատարել է Ագաթայի՝ Կարմինինի (Ադրիանա Էստևես) և Թայֆունի (Մուրիլու Բենիսիու) դստեր դերը։ Անա Կառոլինա Լաննեսի հերոսուհին խնդիրներ ունեցող դեռահաս է, որն ունի ցածր ինքնագնահատական։ Մայրն անընդհատ ասում է նրան, որ նա տգեղ է, և շատ քիչ մարդիկ գիտեն, որ իրականում Ագաթան շատ տաղանդավոր է, ունի խոհարարական լավ ունակություններ։ Նա վաղուց սիրահարված է տեղացի հմայիչ ռեփեր Դարկսոնին։


== Ֆիլմագրություն ==
Բրազիլիայի պողոտա/ Avenida Brasil (սերիալ, 2012) — Ագաթա Արաուխո
Նոր ժամանակներ / Tempos Modernos (սերիալ, 2010) — Մարիա Էուխենիա
Քարե շուկա / Ciranda de Pedra (սերիալ, 2008) — Լինդալվա
Երկու դեմք / Duas Caras (սերիալ, 2007—2008) — Սոֆիա
Իմ մայրը ընտանիքի մի մասն է - Ֆիլմ / Minha Mãe É uma Peça — O Filme — Մարսելինա


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Անա Կառոլինա Լաննես (անգլ.) Internet Movie Database կայքում
Ալեքսանդր Խանժոնկովի հուշարձան (Դոնի Ռոստով)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ալեքսանդր Խանժոնկովի հուշարձան (այլ կիրառումներ)Ալեքսանդր Խանժոնկովի հուշարձան (ռուս.՝ Памятник Александру Ханжонкову), ռուս կինեմատոգրաֆիստ Ալեքսանդր Ալեքսեևիչ Խանժոնկովի հուշարձանը, որը բացվել է 2016 թվականի օգոստոսի 24-ին Դոնի Ռոստովի Բուդյոննու պողոտայում։ Հեղինակը ռոստովցի քանդակագործ Սերգեյ Օլեշնյան է։ Բացման արարողությանը ներկա են եղել անվանի դերասաններ և հեռուստահաղորդավարներ։


== Պատմություն ==
Կինեմատոգրաֆիստ Ալեքսանդր Խանժոնկովի հուշարձանը ստեղծելու գաղափարը պատկանում է լրագրող Լյուբով Սուրկովային։ Նա այդպիսի առաջարկով դիմեց քաղաքային վարչակազմին, և այնտեղ գաղափարը արժանացավ աջակցության։ Սկսվեց աշխատանքը էսքիզների վրա։ Ստեղծվեց երկու վերջնական էսքիզ, որոնցից մեկը կյանքի կոչվեց։ Քանդակագործ ընտրվեց Սերգեյ Օլեշնյան, պատվանդանը պատրաստել է Յուրի Դվոռնիկովը, սակայն նրանցից բացի ներգրավված են եղել այլ ճարտարապետներ և քանդակագործներ ևս.։
Քանդակը տեղադրելու վայրը պատահականորեն չի ընտրված. այն գտնվում է Ալեքսեևյան վարժարանի շենքի դիմաց, որտեղ սովորել է ռեժիսոր և սցենարիստ Խանժոնկովը, իսկ այդ վայրից ոչ հեռու գտնվում է կինոստուդիան։ Նախատեսվում է տեղադրել նաև երկու հուշատախտակ. մեկն այն շենքի պատին, որտեղ սովորել է ռեժիսորը, և մյուսն այնտեղ, որտեղ նա առաջին անգամ դիտել է կինո։


== Նկարագրություն ==
Հինավուրց կինոխցիկով Խանժոնկովի քանդակը ձուլված է բրոնզից։ Պատվանդանի բարձրությունը 2 մետր է, քանդակինը` 2,5 մետր։ Հուշարձանի բացումը տեղի է ունեցել մոտիվացիոն կինոյի Bridge of Arts միջազգային փառատոնի առաջին օրը։ Քանդակի բացմանը ներկա են եղել դերասանուհիներ Իրինա Բեզրուկովան և Իրինա Բաբենկոն, հեռուստահաղորդավար Դմիտրի Դիբրովը, պրոդյուսեր Ալան Դեպարդյեն։


== Ծանոթագրություններ ==
Լեոբեն

Լեոբեն (գերմ.՝ Leoben, Գերմաներեն արտասանություն՝ [[Միջազգային հնչյունական այբուբեն|[leˈoːbn̩]]]), քաղաք Ավստրիայի կենտրոնական մասում՝ Շտիրիա նահանգում, Մուր գետի ափին։ 2007 թվականի հունվարի 1-ի տվյալներով բնակչության թվաքանակը եղել է 25 227 (այդ ցուցանիշով Լեոբենը Ավստրիայում զբաղեցրել է 17-րդ տեղը)։ Տեղական նշանակության արդյունաբերական կենտրոն է, ունի համալսարան, որը հիմնականում մասնագետներ է պատրաստում հանքարդյունաբերության համար։ Պատմական հիշարժան փաստ է, որ Լեոբենում 1797 թվականին Ավստրիայի և Ֆրանսիայի միջև կնքվել է զինադադարի ու հաշտության պայմանագիր՝ նախերգանք դառնալով Կամպո Ֆորմիոյի դաշնագրի կնքման համար։


== Պատմություն ==
Լեոբենը, որի տարեգրությունն սկիզբ է առել 904 թվականից, հաճախ պատկերավոր անվանվում է «Շտիրիայի Երկաթե ուղու դարպաս»։ Քաղաքը հարուստ է պատմական հուշարձաններով, այդ թվում՝ եկեղեցիներով, որոնցից ուշագրավ են հատկապես 17-րդ դարի կեսերին կառուցված ու պատկերազարդված սբ. Ֆրանսիս Քսավիե եկեղեցին (համարվում է ճիզվիտական ամենանշանակալի կրոնական կառույցներից մեկը Ավստրիայում), «արտ նուվո» ոճով կառուցված լյութերական եկեղեցին, Շտիրիայի ամենահին կուսանոց-վանական համալիրը՝ Գյոս աբբայությունը (հիմնադրվել է 1020 թվականին)... Աբբայության հարևանությամբ է գտնվում «Գյոսեր» գարեջրագործարանը, որտեղ նաև թանգարան է գործում։

Լեոբենում է գտնվում Ավստրիայում գործող ամենահին թատրոնը, որտեղ ներկայացումներով հանդես են գալիս ոչ միայն տեղի, այլև հրավիրված արտիստներ։


== Հայտնի անձինք ==
Լիզա Էկհարտ (ծնվ. 1992 թ.), դերասանուհի
Ռոլանդ Լինց, ֆուտբոլիստ
Վիլֆրեդ Մորավեց, բուսաբան
"Bambikiller" Քրիս Ռադեր, պրոֆեսիոնալ ըմբշամարտիկ
Քրիստոֆեր Շտրասեր, հեծանվորդ մարզիկ
Մարտին Վինեկ (ծնվ. 1964 թ.), դերասան
Հայնրիխ Մայեր, հակաֆաշիստական Դիմադրության շարժման մարտիկ (հաճախել է Լեոբենի դպրոցը)


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
http://www.leoben.at/English.351.0.html Լեոբեն. պաշտոնական կայք
University of Leoben Archived 2018-08-03 at the Wayback Machine.
Pictures of Leoben and information in English language Archived 2007-08-14 at the Wayback Machine.
Մ.թ.ա. 84


== Դեպքեր ==


== Ծնունդներ ==


== Մահեր ==
(5157) Հինդեմիթ

(5157) Հինդեմիթ (անգլ.՝ Hindemith), աստերոիդ աստերոիդների գոտու արտաքին մասում։ Հայտնաբերվել է 1973 թվականի հոկտեմբերի 27-ին Ֆրեյմուտ Բորնգենի կողմից Տաուտենբուրգում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,212801 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,7375 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,6881 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2103,41 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,171151 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 0,2° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(5157) Հինդեմիթ աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Ալեքսանդր Վիշնևսկու հուշարձան (Մոսկվա)

Ալեքսանդր Վիշնևսկու հուշարձան (ռուս.՝ Памятник Александру Вишневскому), հուշարձան Ռուսաստանի Դաշնության մայրաքաղաք Մոսկվայում, որը 1951 թվականին տեղադրվել է Բոլշայա Սերպուխովսկայա փողոցում, Ա. Վ. Վիշնևսկու անվան վիրաբուժության ինստիտուտի առջև։ Վիշնևսկու բրոնզե քանդակը նստած է գրանիտե պատվանդանին։ Հուշարձանի հեղինակներն են քանդակագործ Սերգեյ Կոնյոնկովը և ճարտարապետ Վասիլի Շալաշովը։


== Պատմություն ==
Հուշարձանի քանդակագործը ԽՍՀՄ գեղարվեստի ակադեմիայի իսկական անդամ, Լենինյան մրցանակի դափնեկիր, ԽՍՀՄ ժողովրդական նկարիչ, Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս Սերգեյ Կոնյոնկովն է, որն իրեն հատուկ ժանրայնության ոճով բժշկին պատկերել է ասես բարդ, մի քանի ժամ տևած վւրահատության ավարտի պահին. նա բժշկական խալաթով և գոգնոցով է, թևքերը քշտած են, ձեռքերը հոգնած ընկած են ծնկներին։ Նրա դեմքին հանգստություն է և կենտրոնացում։
Պատվանդանը կառուցված է ֆիննական կարմիր գրանիտի կոպտատաշ բլոկներից, որը կանգնեցված է սև լաբրադորիտից պատրաստված գետնախարիսխի վրա։ Պատվանդանի առջևի կողմում փակցված բրոնզե ուղղանկյուն ցուցանակին ցցուն տեքստով գրված է. «Ալեքսանդր Վասիլևիչ Վիշնևսկի։ 1874-1948»։
Պատվանդանի բարձրությունը 5 մետր 36 սմ է, քանդակի բարձրությունը՝  1 մ 2 սմ։ Հուշարձանն ունի մշակութային ժառանգության դաշնային նշանակության օբյեկտի կարգավիճակ։


== Ծանոթագրություններ ==
Էպանի (Էնայի գավառ)

Էպանի (ֆր.՝ Épagny), համայնք Ֆրանսիայում, գտնվում է Պիկարդիայի մարզում՝ Էնա գավառում։ Մտնում է Վիկ սյուր Էն կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանը՝ Սուասոն։
Համայնքի INSEE կոդը՝ 02277:


== Բնակչություն ==
2010 թվականի տվյալներով՝ համայնքի բնակչությունը կազմում է 341 մարդ։ 


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին համայնքի 230 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչներից 156-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 74-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը կազմել է 67,8%, 1999 թվականին եղել է 59,3%)։ 156 տնտեսապես ակտիվ բնակիչներից աշխատում էին 137-ը ( 73տղամարդ և 64 կին), գործազուրկ էին 19 մարդ (6 տղամարդ և 13 կին)։ 74 տնտեսապես ոչ ակտիվ բնակիչներից 20-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 23-ը՝ թոշակառուներ, 31-ը տնտեսապես ոչ ակտիվ էին այլ պատճառներով։


== Տես նաև ==
Ֆրանսիայի շրջանների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ, Էպանի (ֆր.)
Ծխածաղիկ

Ծխածաղիկ (լատ.՝ Petunia, ֆր.՝ petun - ծխախոտ բառից), մորմազգիների ընտանիքի միամյա կամ բազմամյա խոտաբույսերի ցեղ։
Տարածված է արևադարձային երկրներում՝ Հարավային Ամերիկայում, հիմնականում Բրազիլիաում, աճում է Պարագվաում, Բոլիվիաում, Արգենտինայում և Ուրուգվայում։ Մի տեսակը Petunia parviflora Juss. հանդիպում է Հյուսիսային Ամերիկայում։
Ըստ տարբեր աղբյուրների տեսակը ընդգրկում է 15-ից 40 տեսակ։
Տեսակների շարքը պատկանում է Petunia դասին, ներկա ժամանակում պատկանում է այլ ցեղերի, հատկապես Calibrachoa Cerv ցեղին։


== Կենսաբանական նկարագիր ==
Ցողունը ճյուղավորվող է՝ կպչուն գեղձային մազիկներով։ Տերևներն ամբողջաեզր Են։ Ծաղիկները խոշոր են, մեկական, մանուշակագույն, կարմիր կամ սպիտակ։ Ծաղկում է մայիսից մինչև ուշ աշուն։ Պտուղը տուփիկ է։ Կան նաև մի շարք խոշորածաղիկ սորտեր, որոնք օգտագործվում են ծաղկային ձևավորումներում և որպես սենյակային բույս։


=== Բազմացում ===
Բազմացվում է սերմերով, բազմաթերթ սորտերը՝ կտրոններով։ Գեղազարդիչ է։

Ծաղիկներ
		
		
		


== Տեսակներ ==
Հայտնի է 17, ՀՀ-ում մշակության մեջ՝ 1 տեսակ՝ Ծխածաղիկ հիբրիդային (P.hibrida)։


== Ծանոթագրություններ ==
Սիեռա դե Եգուաս

Սիեռա դե Եգուաս (իսպ.՝  Sierra de Yeguas), մունիցիպալիտետ Իսպանիաում, որը մտնում է Անդալուզիա ինքնավար համայնքի կազմում գտնվող Մալագա նահանգի մեջ։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Գուադալտրեբա շրջանի (կոմարկի) կազմում։ Զբաղեցնում է 86 կմ² մակերես։ Ըստ 2010 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ բնակչությունը 3545 մարդ է։ Հեռավորությունը նահանգի վարչական կենտրոնից 83 կմ է։


== Բնակչություն ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք Archived 2018-05-27 at the Wayback Machine.
SierradeYeguas.com, página de la localidad
Իսմեթ Յըլմազ

Իսմեթ Յըլմազ (ծնվ. դեկտեմբերի 10, 1961 թվական, Կյուրին, Թուրքիա), թուրք քաղաքական գործիչ։ 2016 թվականի մայիսի 24-ից Թուրքիայի կրթության նախարարն է։ 2015 թվականի հուլիսից մինչ նույն տարվա նոյեմբեր եղել է Թուրքիայի խորհրդարանի նախագահը, իսկ 2011 թվականից մինչ 2015 թվականը եղել է Թուրքիայի պաշտպանության նախարարը։


= Կենսագրություն =
Իսմեթ Յըլմազը ծնվել է Թուրքիայի Կյուրին քաղաքում։ Նախնական կրթությունը ստացել է հայրենի քաղաքում։ 1982 թվականին ավարտել է Ստամբուլի տեխնիկական համալսարանը։ 1987 թվականին ավարտել է Ստամբուլի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը։ Մագիստրոսական կոչումը ստացել է Համաշխարհային ծովային համալսարանում։ Ստացել է նաև քաղաքագիտության մագիստրոսի կոչում Մարմարայի համալսարանում։
2007 թվականին եղել է տրանսպորտի նախարարի պաշտոնակատար։ 2011 թվականին Սիվասի մարզից ընտրվել է Թուրքիայի խորհրդարանի անդամ` Արդարություն և զարգացում կուսակցությունից։ Միևնույն տարում նշանակվել է պաշտպանության նախարար։ 2015 թվականին ընտրվել է Մեջլիսի խոսնակ։


== Անձնական կյանք ==
Իսմեթ Յըլմազը ամուսնացած է, ունի երեք երեխա։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Խոմուտեց (գյուղ, Միրգորոդի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԽոմուտեցԽոմուտեց (ուկրաիներեն՝ Хомутець), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Միրգորոդի շրջանում։ Հիմնադրվել է 16-րդ դարում։
2001 թվականի տվյալներով Խոմուտեց գյուղում բնակվում էր 2 477 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Տրելիո

Տրելիո  (իտալերեն՝  Treglio), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Աբրուցո մարզում՝ Կիետիի գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 1526 մարդ։ Խտությունը՝ 316 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 5 կմ²։ Փոստային ինդեքս 66030։ Հեռախոսային կոդ՝ (+39) 0872։
Բնակավայրի հովանավորներն են Համբարձման Տիրամայրը, Սան Ռոխոն, Սուրբ Գևորգը։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության աճը։


== Կոմունային վարչակազմ ==
Հեռախոսահամար՝ 0872 54132
Էլեկտրոնային հասցե՝ treglio@tin.it
Գլխավոր կայք՝ http://www.comune.treglio.chieti.it/


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք (իտալ.)
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.


== Ծանոթագրություններ ==
Եղերովի լեռնանցք

Եղերովի լեռնանցք, լեռնանցք Հայկական լեռնաշխարհում, Հայկական Տավրոս լեռնաշղթայում, Վանա լճի հարավային կողմում, Եղերով և Արտոս լեռնագագաթնրի միջև։ Եղերովի լեռնանցքով կապ է պահպանվում Մոքս գյուղաքաղաքի և Ոստանի ավանի միջև։


== Ծանոթագրություններ ==
Փուձնարի

Փուձնարի (վրաց.՝ ფუძნარი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Մցխեթ-Մթիանեթ մարզի Դուշեթի շրջանում։


== Դիրք ==
Գտնվում է ծովի մակարդակից 1200 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Դուշեթից հեռու է 20 կմ։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 3 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Վարմենշտայնախ

Վարմենշտայնախ (գերմ.՝ Warmensteinach), կոմունա Գերմանիայի Բավարիա երկրամասում։
Ենթարկվում է Վերին Ֆրանկոնիա շրջանին։ Գտնվում է Բայրոյթի շրջանի կազմում։ Բնակչությունը կազմում է 2173 մարդ (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի)։ Տարածքը կազմում է 17,53 կմ²։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 4 72 198։
Կոմունան բաժանված է 18 գյուղական համայնքի։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական էջ
Սլոբոդա-Գուլևսկայա

Սլոբոդա-Գուլևսկայա (ուկրաիներեն՝ Слобода-Гулівська), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Բառի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Սլոբոդա-Գուլևսկայա գյուղում բնակվում էր 344 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1476 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 233,06 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Եվա Բուդնիցկա

Եվա Բուդնիցկա (ուկրաիներեն՝ Є́ва Матві́ївна Будни́цька, հունվարի 3, 1917(1917-01-03), Կիև, Ռուսական կայսրություն - նոյեմբերի 7, 1994(1994-11-07), Կիև, Ուկրաինա), ուկրաինացի բանաստեղծուհի, թարգմանչուհի։ Ուկրաինայի գրողների միության անդամ (1968): ԽՄԿԿ անդամ։


== Կենսագրություն ==
Եվա Բուդնիցկան ծնվել է Կիևում։ Ինժեներ-մեխանիկոսի դիպլոմը պաշտպանել է Կիևի պոլիտեխնիկական ինստիտուտում Հայրենական մեծ պատերազմի երրորդ օրը։
Պատերազմի տարիներին դասավանդել է Կազանի մոտ գտնվող Զելենոդոլսկի մեխանիկական տեխնիկումում, աշխատել է պաշտպանական գործարանում որպես ինժեներ։
Ետպատերազմյան տարիներին նախագծային ինստիտուտում ղեկավարել է ինժեներների խումբ։ Մասնակցել է Կիևի վերակառուցմանը։


== Ստեղծագործությունը ==
Բանաստեղծություններ սկսել է գրել պատերազմից հետո։ Լույս է ընծայել «Առաջին սիրո փողոցը» (1962), «Գարուն կամ աշուն» (1967), «Քարե վարդ» (1972), «Ցոլքեր» (1975) ժողովածուները։


=== Բանաստեղծական ժողովածուները ===
«Вулиця першого кохання» (1962),
«Весна чи осінь» (1967),
«Кам'яна троянда» (1972),
«Спалахи» (1975),
«Зелений острів» (1978),
«Отзвук» (1979, ռուսերեն),
«Червень» (1981),
«Світлиця» (1983),
«Паморозь» (1984),
«Падолист» (1987),
«Щирість» (1992).


== Ռոստիսլավ Բրատունը հայերեն ==
«Իմ ձեռքերի մեջ մոմ էին դառնում...»; Սևանում; Հայացք տիեզերքից; Եղյամ։ Ոսկե դարպասներ (ուկրաինական քնարերգություն), Ե., «Սովետական գրող», 1977 էջ 92-94։ Թարգմ.՝ Գ. Օհանյան։


== Ծանոթագրություններ ==
Յուպիտեր LI

Յուպիտեր LI, Յուպիտերի անկանոն բնական արբանյակներից է, ունի հակադարձ շարժում։ Հայտնաբերվել է Ռոբերտ Ջեյքոբսոնի ղեկավարած խմբի կողմից 2010 թվականին, սկզբում արբանյակը ստացել է S/2002 J 1 ժամանակավոր անվանումը։ Հիմնական նշանակումը ստացել է 2015 թվականի մարտին։
Յուպիտեր LI արբանյակը ունի մոտ 3 կմ տրամագիծ, և պտտվում է Յուպիտերի շուրջ միջինում 23 314 335 միլիոն կմ հեռավորության վրա, 724,34 օրվա ընթացքում։ Արբանյակի ուղեծրի թեքումը կազմում է 163,2° խավարածրի հարթության նկատմամբ, իսկ էքսցենտրիսիտետը 0,320 է։
Յուպիտեր LI արբանյակը պատկանում է Կարմեի խմբին, որի արբանյակները ունեն հակադարձ շարժում, հեռավորությունը մոլորակից ընկնում է 23 - 24 գիգամետր միջակայքում, իսկ ուղեծրի թեքումը մոտ 165° է։


== Տես նաև ==
Յուպիտերի արբանյակներ


== Ծանոթագրություններ ==
Իվանկովցի (գյուղ, Ստարոսինյավսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԻվանկովցիԻվանկովցի (ուկրաիներեն՝ Іванківці), գյուղ Ուկրաինայի Խմելնիցկիի մարզի Ստարոսինյավսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Իվանկովցի գյուղում բնակվում էր 503 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1,79 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 281,01 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Բուենոս Այրեսի այգի

Բուենոս Այրեսի այգի, Երևանի Աջափնյակ համայնքում գտնվող զբոսայգի, որը տեղակայված է «Արմենիա Հանրապետական Հիվանդանոցի» հարևանությամբ։ Այգին ունի շատրվաններով կիսաշրջանաձև կենտրոնական արհեստական լիճ 3000 մ 2  մակերեսով։ ։ Գտնվում է Մարգարյան և Հալաբյան փողոցների խաչմերուկի հարևանությամբ։
«Արմենիա» հանրապետական բժշկական կենտրոնի հարևանությամբ լքված պուրակը վերանորոգվել է 2012-ի ամռանը և նույն թվականին կոչվել Բուենոս Այրես անունով , որը Երևանի հետ 2000 թվականից քույր-քաղաք է։ Շուրջ 4 հա տարածք ունեցող այգին պաշտոնապես բացվեց 2012 թ. հոկտեմբերի 30-ին։
Այգին տրամադրում է նաև փոքր տարածք բացօթյա մարզական միջոցառումների համար։ Այն Street Workout Armenia մշտական մարզման վայրն է։


== Ծանոթագրություններ ==
Միրզաջուխ (Գենջի գավառ)

Միրզաջուխ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Գենջի գավառակում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Բիթլիսի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Վերին Սավոյ

Վերին Սավոյ (ֆրանսերեն՝ Haute-Savoie), դեպարտամենտ Ֆրանսիայի արևելքում։ 

Վերն Սավոյ դեպարտամենտի կարգային թիվն է՝ 74։


== Պատմական տեղեկություններ ==

Մինչև 1860 թվականը Վերին Սավոյի և Սավոյի զբաղեցրած ներկայիս տարածքը եղել է Սարդինիայի թագավորության մի մասը սկսած 1713 թվականին կնքնած Ութրեխթի համաձայնագրից։ Ֆրանսիայի կողմից անեքսացումը ձևակերպվել է 1860 թվականի Թուրինի համաձայնագրով։ 
1942 թվականի նոյեմբերից մինչև 1943 թվականի սեպտեմբերը Վերին Սավոյն օկուպացրած է եղել ֆաշիստական Իտալիան։
1924 թվականին Վերին Սավոյի Շամոնի քաղաքում են կայացել Առաջին Ձմեռային Օլիմպիական խաղերը։


== Աշխարհագրական տվյալներ ==
Վերն Սավոյ դեպարտամենտը գտնվում է երկրի հարավ-արևելքում, հյուսիսում սահմանակից է Ժնև կանտոնին և Ժնևի լճին, արևելքից՝ Շվեյցարիայի Վալե կանտոնին և Իտալիայի Վալե դ'Աոստա մարզին։ Արևմուտքից սահմանակից է Ֆրանսիայի Էն և հարավից՝ Սավոյ դեպարտամենտներին։ Ֆրանսիայի կողմից Վերին Սավոյում է գտնվում դեպի Իտալիա տանող Մոնբլանի թունելի մուտքը։
Տարածքը 4388 քառ.կմ է։


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք
Նաթանիել Փարքեր Ուիլլիս

Նաթանիել Փարքեր Ուիլլիս (անգլ.՝ Nathaniel Parker Willis, հունվարի 20, 1806(1806-01-20), Պորտլենդ, Մասաչուսեթս, ԱՄՆ - հունվարի 20, 1867(1867-01-20), Նյու Յորք, Նյու Յորք, ԱՄՆ), ամերիկացի գրող և խմբագիր, որը համագործակցել է ամերիկացի նշանավոր հեղինակների հետ, ներառյալ Էդգար Ալլան Պոն և Հենրի Լոնգֆելոն։ Ժամանակին համարվել է ամսագրերի համար հոդվածների ամենաբարձր վարձատրվող հեղինակ։ Որոշ ժամանակ եղել է նախկին ստրկուհի և ապագա գրող Հերիետ Ջեյքոբսի գործատուն։ Կոմպոզիտոր Ռիչարդ Ստորս Ուիլիսի և գրող Ֆանի Ֆեռնի եղբայրն է։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1806 թվականի հունվարի 20-ին Փորթլենդում (Մեն), հրատարակիչների ընտանիքում։ Ուիլլիսի պապն ունեցել է թերթ Մասաչուսեթսում և Վիրջինիայում., իսկ նրա հայրը հիմնել է Youth’s Companion-ը՝ առաջին թերթը, որը նախատեսված է եղել հատուկ երեխաների համար։ Ուիլլիսը գրականության հանդեպ հետաքրքրություն է ցուցաբերել Եյլի համալսարանում` սկսելով բանաստեղծություններ հրատարակելով։ Համալսարանն ավարտելուց հետո աշխատել է New York Mirror-ում՝ որպես թղթակից մեկնելով Եվրոպա։ Վերադառնալով Նյու Յորք՝ նվիրվել է գրական կարիերային։ Աշխատելով տարբեր հրատարակությունների համար՝ Ուիլիսն ստացել է մոտ $ 100 մեկ հոդվածի համար, և արդյունքում նր տարեկան եկամուտը կազմել է 5000-ից մինչև 10,000 ԱՄՆ դոլար։ 1846 թվականին հիմնադրել է սեփական հրատարակությունը՝ National Press, որն ութ ամիս անց վերանվանվել է Home Journal (1901 թվականին վերանվանվել է Town & Country): Շատ չանցած՝ Ուիլիսը բնակություն է հաստատել Հուդզոն գետի ափին գտնվող մի տանը, որտեղ նա ապրել է, մասամբ հեռանալով իր գործերից, մինչև իր մահը 1867 թվականին։
Ուիլլիսն իր երկերը գրել է առաջին դեմքով՝ ուղղակիորեն դիմելով ընթերցողներին։ Այս եղանակը հատկապես բնորոշ է նրա ճանապարհորդական նոթերին։ Այսպիսով, Ուիլլիսի գրական հեղինակությունը հիմնված էր հեղինակի բնավորության վրա։ Քննադատները, ներառյալ նրա քույրը, «Ռութ Հոլ» վեպում նկատել են կանացիություն ու Ուիլլիսի եվրոպական վարվելաձևը։ Ուիլիսը հրատարակել է մի քանի պոեմներ, հեքիաթներ և պիես։ Չնայած իր ժամանակակիցների շրջանում ժողովրդականությանը՝ մահից առաջ Ուիլլիսը գործնականում մոռացության է մատնվել։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Շահի մզկիթ (Թեհրան)

Շահի մզկիթ (պարսկերեն՝ مسجد شاه), մզկիթ Իրանի Թեհրան քաղաքում։ Տեղակայված է Թեհրանի Մեծ շուկայի հյուսիսային մասում։ Թեհրանի գլխավոր մզկիթն է, հայտնի է նաև որպես Սուլթանի մզկիթ (պարսկերեն՝ مسجد سلطانی)։


== Կառույց ==
Շահի մզկիթը կառուցվել է Ֆաթհ-Ալի շահի պատվերով, Ղաջարիների կառավարության տարիներին՝ որպես նոր դինաստիայի օրինականության խորհրդանիշներից մեկը։ Երբ ավարտվել էր մզկիթի կառուցումը, այն համարվում էր Թեհրանի ամենակարևոր ճարտարապետական հուշարձանը։
Նասր Էդ Դին Շահի իշխանության տարիներին կառույցին ավելացվել են երկու մինարեներ։ Մզկիթն ամբողջանում է փոքրիկ ոսկեզօծ գմբեթով։ Այն ունի նաև երկու շաբեստաններ (իրանական ճարտարապետությանը բնորոշ՝ ծածկով ազատ տարածք)։
Մզկիթի բակ կարելի է մտնել Թեհրանի Մեծ շուկայի մի քանի մասերից։ Վերջինս համարվում է մայրաքաղաքի առևտրական կենտրոնը։ Կան մի քանի առանձնահատուկ ճարտարապետական նմանություններ Շահի մզկիթի, Շիրազում Վակիլի մզկիթի և Բորուջերդի Թագավորական մզկիթի միջև։


== Նշանավոր իրադարձություններ ==
1905 թվականի դեկտեմբերի 11-ին Թեհրանի կառավարիչը Շահի մզկիթի բակում հրապարակավ մեղադրանք ներկայացրեց 17 առևտրականներին շաքարի գների բարձրացման համար։ Նրանց նվաստացումը դուր չեկավ շուկայում աշխատողներին և որպես բողոք փակվեցին շուկայի դռները։ Կառավարության դեմ հասարակական ընդվզումները Իրանի Սահմանադրական հեղափոխության պատճառ դարձան։
1951 թվականին մարտի 7-ին, Իրանի վարչապետ հակա-կոմունիստ Հաջ Ալի Ռազմարան, Այաթոլլա Ֆեյզի հիշատակության համար այցելում է Շահի մզկիթ։ Ճանապարհին՝ մզկիթի մեծ բակում, նա սպանվում է Խալիլ Թահմասեբի կողմից։ Վերջինս «Նյու Յորք Թայմս» պարբերականի կողմից նկարագրվել է որպես «կրոնական ֆանատ»։ Ըստ Բրիտանիկա հանրագիտարանի [13] Թահմասեբին եղել է Շիա ակտիվիստական խմբի անդամ, որն իրենից ներկայացնում է ծայրահեղական կրոնական կազմակերպություն, որը սերտ կապեր ուներ ավանդական առևտրական դասի և հոգևորականների հետ։ 1952 թվականին Թահմասեբին ազատ է արձակվում, նրան ներում է շնորհվում Իրանի խորհրդարանի կողմից և հռչակվում որպես իսլամի զինվոր։ 1953 թվականին վերջինիս կրկին կալանավորում են և դատապարտում։ 1955 թվականին մահապատժի է ենթարկվում։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==
Քաղաքային թանգարան Բոլոնիայում

Քաղաքային թանգարան Բոլոնիայում (իտալերեն՝ Museo civico archeologico di Bologna), հնագիտական թանգարան Բոլոնիայում։


== Պատմություն ==
1869 թվականին Բոլոնիայի Չերտոզա գերեզմանատանը հայտնաբերվել են էտրուսկական դամբարաներ, իսկ հնագիտական պեղումները հիմք են հանդիսացել քաղաքում և նրա շրջակայքում հետագա կարևոր հայտնագործությունների համար։ 1871 թվականին Մարդաբանության և նախապատմական հնագիտության 5-րդ միջազգային կոնգրեսի առթիվ Արխիգիմնազիայի տարածքում կազմակերպվել է պեղումների ընթացքում հայտնաբերված հնագիտական գտածոների ցուցահանդես, իսկ 1881 թվականին հատուկ վերակառուցված Գալվանիի պալատում (Palazzo Galvani) բացվել է հնագիտական թանգարան։ Ցուցադրության հիմքում եղել են նաև Բոլոնիայի համալսարանի հավաքածուն և բոլանիական նկարիչ Պելաջիո Պալաջիի հավաքածուն, որը քաղաքի կողմից գնվել է 1861 թվականին։


== Ցուցադրություն ==
Թանգարանը կազմակերպված է այնպես, որ մեկ կարճ էքսկուրսիայի ընթացքում հնարավոր լինի ծանոթանալ բոլոր հավաքածուներին։ Ընդհանուր առմամբ թանգարանում կա 8 բաժին․

Եգիպտական հավաքածու (ցուցանմուշները հիմնականում Պելաջիո Պալաջիի հավաքածուից են)
Դրամագիտական հավաքածու
Բոլոնիան նախապատմական ժամանակաշրջանում (սրահ 1)
Հունական հավաքածու (սրահ 5 և 6)
Էտրուսկաիտալական հավաքածու (սրահ 8)
Հին Հռոմեական հավաքածու (սրահ 9)
էտրուսկական Բոլոնիա (սրահ 10)Գալլական Բոլոնիա (սրահ 11)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Museo Civico Archeologico di Bologna» (իտալերեն)։ Iperbole (la rete civica di Bologna)։ Վերցված է 2014-10-14
Լոզնիցա (Սերբիա)

Լոզնիցա (սերբ.՝ Лозница), քաղաք և նունանուն համայնքի կենտրոն Սերբիայի արևմտյան մասում՝ Յադրա տարածաշրջանի Մաչվա շրջանում, Դրինա գետի աջ ափին, Բոսնիա և Հերցեգովինայի հետ Սերբիայի ունեցած պետական սահմանի մերձակայքում, երկրի մայրաքաղաք Բելգրադից 139, Նովի Սադ քաղաքից 136 կիլոմետր հեռավորության վրա։ Զբաղեցնում է 612 քառակուսի կիլոմետր տարածք, որը կազմում է Սերբիայի ամբողջ տարածքի 0,5 տոկոսը։ 2011 թվականի տվյալներով բուն քաղաքի բնակչության թվաքանակը եղել է 19 212, ամբողջ համայնքինը՝ 79.327:
2006 թվականին անգլո-ավստրալիական հանքարդյունաբերական Rio Tinto ընկերությունը Լոզնիցայի մերձակայքում հայտնաբերել է լիթիումի նշանակալի պաշարներ, որոնց հանույթն իրականացնելու նպատակով կազմել է «Յադար» անվանումը կրող մի մեծ նախագիծ (լիթիումի պահանջարկն անշեղորեն աճում է, քանի որ այն էլեկտրամոբիլնորի մարտկոցների կարևորագույն տարրն է)։


== Պատմություն ==
Քաղաքի ներկայիս տարածքում ու շրջակայքում մարդիկ բնակություն են հաստատել դեռևս նորքարեդարյա ժամանակներում՝ մեր թվականությունից առաջ 4.500-ից 3.000 թվականներին, երբ այս վայրերում ծաղկում է ապրել «Ստարցևո» (Starčevo) անվանված մշակույթը։ Այնուհետև իլլիրիական ու կելտական ցեղերի ներկայացուցիչներ են այդտեղ ապրել։ Մ. թ. ա. 75 թվականին տարածաշրջանը նվաճել են հին հռոմեացիներ և այն միացրել իրենց կազմավորած Դալմաթիա մարզին։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		


== Կլիմա ==
Լոզնիցային բնորոշ է խոնավ մերձարևադարձային կլիման՝ սառնաշունչ ձմեռներով (մերձակա սարերից փչող քամիների պատճառով) և տաք, հաճախ նույնիսկ շոգ ամառներով։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
City of Loznica
Internet portal Loznica
Վիդեսյուչ

Վիդեսյուչ (ռուս.՝ Видесючь, չուվաշերեն՝ Витеçуч), գյուղ Ռուսաստանի Չուվաշիա հանրապետության Ալիկովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2006 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 77 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Կոսարևշչինա (գյուղ, Ռոմնիի շրջան)

Կոսարևշչինա (ուկրաիներեն՝ Косарівщина), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Ռոմնիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Կոսարևշչինա գյուղում բնակվում էր 118 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Խորհրդային Ռուսաստանը և Լեռնային Ղարաբաղը՝ Անդրկովկասի խորհրդայնացման շրջանում

Խորհրդային Ռուսաստանը և Լեռնային Ղարաբաղը՝ Անդրկովկասի խորհրդայնացման շրջանում, Խորհրդային Ռուսաստանի զինված ուժերը 1920 թվականի ամռանը երկրամասի խորհրդայնացման շրջանում օկուպացրել են ԼՂ-ն և չեն ճանաչել այն որպես Խորհրդային Ադրբեջանի մաս։ ՌԽՖՍՀ-ի և Հայաստանի միջև 1920 թվականի օգոստոսի 10-ին ստորագրվել է համաձայնագիր, որով ՌԽՖՍՀ-ն պետք է ճանաչի Հայաստանը և չմիջամտի նրա ներքին գործերին, դադարեցվեն ռազմական գործողությունները միմյանց դեմ, և խորհրդային էորէերը հետ քաշվեն, ու վերականգնվի ստատուս քվոն՝ մինչև նրանց Ղարաբաղ և Իջևան մտնելը, հայկական զաքերն իրենց հերթին չեն մտնի Ղարաբաղ, Հայկական կառավարությունը թույլ կտա Նախիջևան մտած խորհրդային զուքերին ազատորեն անցնել Ադրբեջան։ Հայկական զուքելը Նախիջևանի հատվածում պետք է զբաղեցնեն Շահթախթի-Խոկ-Ազնաբերդ-Սուլթանբեկ և այնուհետև հյուսիսային ու Բազարչայից արևմուտք, իսկ Ղազախի գավառում՝ մինչև հուլիսի 30-ը զբաղեցրած գծերը։ ՌԽՖՍՀ զուքելը զբաղեցնում էին վիճելի տարածք համարվող Ղարաբաղը, Զանգեզուրը և Նախիջևանը, բացի հայկական զուքերի կողմից զբաղեցվող վերը նշված շերտի։ Խորհրդային զուքերի կողմից վիճելի տարածքների գրավումը չպետք է կանխորոշեր դրանց նկատմամբ Հայաստանի կամ Ադրբեջանի իրավունքի հարցը։ Այդ տարածքների ժամանակավոր գոսվումով ՌԽՖԱՀ նպատակ ուներ նպաստավոր պայմաններ ստեղծել Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև տարածքային վեճերի խաղաղ լուծման համար այն հիմունքներով, որոնք կհաստատվեին ՌԽՖԱՀ-ի և Հայաստանի միջև կնքվելիք հաշտության պայմանագրում։ Համաձայնագրից դժգոհ մնացին ինչպես Հայաստանի, այնպես Էլ ՌԽՖԱՀ-ի դաշնակիցները։ Քեմալական Թուրքիան և Ադրբեջանը, դժգոհելով, առավել ուժեղացրին հակահայկական իրենց գործունեությունը։ Թարքիան կարմիր բանակի հետ անմիջական կապ ստեղծելու պատրվակով համաձայնություն ստացավ խորհրդային կառավարությունից Շահթախթին ու Արաիղամիշը գարվելա համար։ 1920 թվականի սեպտեմբերին թուրքական զուքելը ներխուժեցին Հայաստան։ Միաժամանակ 1921 թվականին բոլշևիկյան Ռուսաստանը կանգնեց Թուրքիայի կողմը՝ իբւ «Արևելքում սոցիալիստական հեղափոխության իրագործման համար» և նրա միջամտությամբ խորհրդային Ադրբեջանին անցան Լեռնային Ղարաբաղը և Նախիջևանը։
Բատոն կամ շոկոլադե սալիկ

Բատոն կամ շոկոլադե սալիկ, շաքարային  հրուշակեղենի մի տեսակ է՝ սալիկի տեսքով։ Բատոնի լավագույնս տարածված տեսակը շոկոլադե սալիկն է, որն իր մեջ ներառում է և՛ միայն խիտ, և՛ այլ  բաղադրիչներ (ընկույզ, կարամել, նուգա և վաֆլի) պարունակող շոկոլադ։ Բատոնների որոշ տեսակներ գոյություն ունեն, իսկ մյուսները զանգվածից ստացված արտադրանքներ են։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ընթացքում և 20-րդ դարի կեսերին ներկայացվեց կոնֆետների շուրջ 40 000 ապրանքանիշ։


== Շոկոլադե սալիկներ ==

Շոկոլադե սալիկը (Բրիտանական անգլերեն՝  chocolate bar, Ամերիկյան անգլերեն՝ candy bar ) կամ բատոնը շոկոլադ պարունակող սալիկի տեսքով հրուշակեղեն է, որը կարող է պարունակել նաև այլ բաղադրիչների մասեր կամ խառնուրդներ։ Այսօր էլ վաճառվում են շոկոլադե սալիկների՝ լայն տարածված ապրանքանիշները։ Հայտնի տարբերակ է Սնիկերսի սալիկը, որը պարունակում է նաև նուգա, կարամել և գետնանուշ։
Առաջին խիտ շոկոլադե սալիկը արտադրվել է  Ֆրիսի կողմից 1847 թվականին Անգլիայի Բրայթոլ քաղաքում։ Ֆրիսի Շոկոլադե կրեմը
դարձավ  մեծաքանակ արտադրված առաջին շոկոլադե սալիկը 1866 թվականին։ Goo Goo Cluster -ը առաջին զանգվածային արտադրության համակցված սալիկն  էր, որը պարունակում մարշմելոու, նուգա, կարամել և աղացած գետնանուշ։ Ըստ անգլերենի և սննդի պիտակավորման ստանդարտների՝ որոշ տեսակներում «շոկոլադե սալիկ» եզրույթը կիրառվում է խիտ շոկոլադե սալիկների և լրացուցիչ բաղադրիչներ պարունակող բատոնների համար։


== Ոչ շոկոլադե սալիկներ ==
Շոկոլադե սալիկներ, որոնքչեն պարումակում շոկոլադ.

Zagnut – պարունակում է մանրացված գետնանուշ և կակաո՝ պատված տապակած կոկոսով
PayDay – գետնանուշ և կարամել
Bit-O-Honey – մեղրով անուշահամ տոֆֆի (շաքարով ու կարագով պատրաստված քաղցրավենիք)՝  պատված նուշի կտորներով
Abba-Zaba – տոֆֆի՝ գետնանուշի յուղի միջուկով
Salted Nut Roll -  նուգայի միջուկ՝ պատված կարամելով և գետնանուշով
Munch -փափուկ գետնանուշով պատրաստված կոնֆետ
Big Hunk - նուգայի միջուկ՝ պատված գետնանուշով
Caramac - կարամելային հումքով կոնֆետ
Choo Choo Bar - լիկյորային հումքով կոնֆետ
Turkish Taffy -տոֆիի հումքով կոնֆետ
Carambar - կարամելային հումքով կոնֆետ
Wazoo - տոֆֆիի հուքով կոնֆետ՝ պատված փաթիլներով
Chick-O-Stick - գետնանուշի յուղով միջուկ՝ պատված կոկոսով


== Հետագա ընթերցման համար ==
Մազզե, Էդուարդ Մ. և Միխման, Ռոնալդ Դ., Սննդի արդյունաբերության պատերազմներ։ Տրիումֆի և Բլունդերի մարկետինգը Փրիջեր, 1998)
Քեդբարի, Դեբորա, Շոկոլադե պատերազմներ։ 150-ամյա մրցակցություն աշխարհի մեծագույն շոկոլադ պատրաստողների միջև (Հասարակայնություն, 2011)


== Տե՛ս նաև ==


== Ծանոթագրություններ ==
Գորսկոե (գյուղ, Վիբորգսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Գորսկոե (այլ կիրառումներ)Գորսկոե (ռուս.՝ Горское), գյուղ Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Վիբորգսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 4 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Կարմասկալիի շրջան

Կարմասկալիի շրջան (ռուս.՝ Кармаскалинский район, բաշկիրերեն՝ Ҡырмыҫҡалы районы), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Բաշկորտոստան հանրապետությունում։
Ստեղծվել է 1930 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Կարմասկալի։


== Աշխարհագրություն ==
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 1751 կմ²։


== Բնակչություն ==
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 51979 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 29,69 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի Կառավարության կայք. Տարածաշրջանների մասին տարաբնույթ տեղեկություններ։ Անհրաժեշտ է փնտրել ըստ շրջանի անվանման։ (ռուս.)
Սան Նիկոլո դ’Արչիդանո

Սան Նիկոլո դ’Արչիդանո  (իտալերեն՝ San Nicolò d'Arcidano), կոմունա Իտալիայում, Սարդինիա մարզում՝ Օրիստանո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 2912 մարդ (2008 թվականի տվյալներով), բնակչության խտությունը կազմում է 103 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 28 կմ² մակերես տարածք։ Փոստային ինդեքսն է՝ 9090։ Հեռախոսային կոդը՝ 00783։
Սան Նիկոլո դ'Արսիդանոն սահմանակից է Գուսպինի, Մոգորո, Պաբիլոնիս, Տերալբա, Ուրաս մունիցիպալիտետներին։
Կոմունայի հովանավորն է Սուրբ Նիկողայոս Զմյուռնացի հրաշագործը։ Տոնը նշվում է սեպտեմբերի 10-ին։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Կոմունայի վարչակազմ ==
Հեռախոս՝ 0783 88051
Էլեկտրոնային փոստ՝ segreteria@comune.sannicolodarcidano.or.it
Պաշտոնական կայք՝ http://www.comune.sannicolodarcidano.oristano.it/ Archived 2009-03-03 at the Wayback Machine.


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք (իտալ.)
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.
Պողոս Գալըպճյան

Պողոս Գալըպճյան, հայ մանկավարժ։
Ծնվել է Կ. Պոլսում, որտեղ ստացել է կրթությունը, զբաղվել ուսուցչությամբ։ 1870-ականներից լույս են տեսել նրա մի շարք ձեռնարկներն ու դասագրքերը, ինչպես «Գավայիտի արապիյե» (դասագիրք տաճկերեն լեզվի, 1874), «Առաջնորդ օսմանյան լեզվի. մասն Ա - Հեգարան և ընթերցարան» (1880), «Բանալի օսմանյան լեզվի», «Գործնական ընդարձակ քերականություն թուրք, արաբ և պարսիկ լեզվաց» (1884), «Ուղեցույց գրագիտության կամ համաձայնություն թուրք լեզվի» (1885), «Գործնական ընդարձակ բառարան» և այլն։


== Աղբյուրներ ==
Գարեգին Մուրադյան

Գարեգին Գրիգորի Մուրադյան (1836, Տավուշ, Թովուզի շրջան - 1903, Իզմիր, Զմյուռնիայի սանջակ, Այդինի վիլայեթ, Օսմանյան կայսրություն), հայ եկեղեցական գործիչ, մանկավարժ։


== Կենսագրություն ==
Ավարտել է Ներսիսյան դպրոցը, հայոց լեզու և պատմություն դասավանդել նույն դպրոցում։ 1865—1866 թվականներին ուսուցչություն է արել Կոստանդնուպոլսում։ 1867 թվականին նշանակվել է Երուսաղեմի Սուրբ Հակոբ վանքի ժառանգավորաց դպրոցի տեսուչ։ Խմբագրել է «Սիոն» ամսագիրը։ 1869 թվականին ձեռնադրվել է վարդապետ, 1879 թվականին՝ եպիսկոպոս։ 1877 թվականին ընտրվել է Զմյուռնիայի հոգևոր վիճակի առաջնորդ։ Գևորգ Դ կաթողիկոսի մահից (1882 թվական) հետո երկու անգամ առաջադրվել է հայոց կաթողիկոսի թեկնածու (1884 թվականին և 1885 թվականին), բայց Ալեքսանդր III ցարը չի հաստատել։ 1888 թվականին հրաժարվել է պաշտոնից, մոտ տասը տարի Կոստանդնուպոլսում զբաղվել քարոզչական և մանկավարժական գործունեությամբ, 1898 թվականին՝ կրկին ընտրվել Զմյուռնիայի առաջնորդ։ Հրատարակել է կրոնաեկեղեցական («Պատմություն Նոր կտակարանի․․․», 1871 թվական, «․․․Պատմություն քրիստոնեական եկեղեցվո», 1898 թվական), քերականական և այլ բնույթի գրքեր, կատարել թարգմանություններ։ 1860 թվականին, «Կռունկ Հայոց աշխարհին» ամսագրում հրատարակել է ազգային լուսավորության հարցին նվիրված հոդվածներ, որտեղ բանավիճելով Ս․ Նազարյանի դեմ, մերժել է եկեղեցու բարեփոխման նրա առաջարկը, կրթության գործում առաջնությունը վերապահել եկեղեցուն և կրոնին։ «Պատմություն Հայաստանյայց Առաքելական եկեղեցու», Երուսաղեմ, 1872։ «Երկու խոսք Ռուսաստանի հայոց կրոնական և կրթական վիճակին վրա», ԿՊ, 1888։ Պետրոս Շանշյանց, Թ․, 1898։ «Ակնարկ մը Մելքիսեդեկ Մուրատյանց արքեպիսկոպոսի գործունեության շուրջ», ԿՊ, 1929։


== Երկեր ==
Պատմություն Հայաստանյայց Առաքելական սուրբ եկեղեցվո, Երուսաղեմ, 1872։
Երկու խօսք Ռուսաստանի հայոց կրօնական և կրթական վիճակին վերայ, ԿՊ, 1888։
Պետրոս Շանշեանց, Թ․, 1898։
Պատմութիւն քրիստոնէական եկեղեցւոյ, Գալաց, 1898։
Տորիակ դը Կամարես

Տորիակ դը Կամարես (ֆր.՝ Tauriac-de-Camarès), համայնք Ֆրանսիայի Օկսիտանիա մարզի Ավերոն գավառում։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 58 մարդ, բնակչության խտությունը` 2.34 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 24.75 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 570 կմ հարավ, Թուլուզ քաղաքից` 130 կմ արևելք, Ռոդեզ քաղաքից` 75 կմ հարավ-արևելք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 37 աշխատունակ (15-64 տարեկան)  բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 25-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 12։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 67,6 %։ 25 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 20 անձ (9 տղամարդ և 11 կին)։ Գործազուրկ են եղել 5 անձ (3 տղամարդ և 2 կին)։ 12 անաշխատունակներից 3-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 4-ը` թոշակառուներ, իսկ 5-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Ավերոն գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Լոսյոն

Լոսյոն կամ լոսիոն, կոսմետիկական, օրգանական և անօրգանական տարբեր նյութերի ջրասպիրտային լուծույթ։ Լինում է անգույն կամ անվնաս ներկանյութերով (կամ էլ օգտագործվող բաղադրանյութերի գույնի հաշվին) գունավորված։ Լոսյոն ունի օծանելիքի անուշահոտություն։ 


== Տեսակներ ==
Լոսյոնները լինում են՝

հիգիենային
հատուկ նշանակման


== Կիրառում ==
Հիգիենային լոսյոն կիրառվում է մաշկը մաքրելու, թարմացնելու և ախտահանելու համար։ Այն բաղկացած է (բացի ջրից, սպիրտից և բուրավետ նյութերից) գլիցերինից, թթուներից, թորակից, դոնդողացնող նյութերից։
Հատուկ նշանակման լոսյոնները կիրառվում են գլխի մաշկը, մազերը, եղունգները, ձեռքերի մաշկը խնամելու, սափըրվելու համար, մոծակների, արևային այրվածքների դեմ։ Այդ լոսյոնները, նշված բաղադրանյութերից բացի, պարունակում են հատուկ հավելանյութեր (օրինակ, վիտամիններ, մրգերի, բանջարեղենի հյութեր, դեղաբույսերի մզվածքներ և մաշկի կենսագործունեությունը խթանող կենսաբանորեն ակտիվ այլ նյութեր)։
Յակչալ

Յակչալ (պարսկերեն՝ یخچا՝ «փոս սառույցով»), հնադարյան սառնարանի տեսակ, գոլորշիացնող տիպի սառցապահարանի տեսակ։
Շինությունն ունի վերգետնյա գմբեթաձև մաս և ստորգետնյա պահեստներ։ Օգտագործվել է սառույցի պահպանման համար, երբեմն նաև պարենմթերքի։ Ստորգետնյա հատվածն ունեցել է հաստ, ջերմակայուն պատեր։ Այս կառույցները գլխավորապես կառուցվում էին Իրանում։ Յակչալների մեծ մասը կառուցվել են հարյուրավոր տարիներ առաջ, բայց կանգուն են մինչև օրս։


== Պատրաստման տեխնոլոգիա և կիրառում ==
Մ.թ.ա 400 թվականին պարսիկ ճարտարագետները յուրացրին անապատներում յակչալների օգտագործման տեխնոլոգիան, ձմռանը սառույցը ստեղծելու և ամռանը պահելու համար։ Յակչալների մեծ մասում տարվա ցուրտ եղանակներին սառույցը ստեղծվում է ինքն իրեն, ջուրը ակվեդուկից (ջրանցույց) հոսում է դեպի յակչալ և սառում է կառույցի ներսում։ Սովորաբար ակվեդուկի պատը ձգվում է արևելքից արևմուտք յակչալին կպած, իսկ ջուրը լցվում է հյուսիսային կողմից, որպեսզի պատի ստվերը ջուրը սառեցնի։ Որոշ դեպքերում սառույցը բերում են հարևան սարերից, պահպանելու կամ սառեցնելու պրոցեսն արագացնելու համար։
Շինության ձևը թույլ է տալիս որպեսիզի սառը օդը ներթափանցի կառույցի հիմքի մոտ գտնվող մուտքից և իջնի մինչև յակչալի ամենացածր մասը՝ մեծ ստորգետնյա տարածություններ, մինչև 5000 մ3 ծավալով։ Միևնույն ժամանակ շինության բարձր կոնաձև ձևը ջերմությունն ուղղում է դեպի վերև և դուրս է բերում կառույցի ամենավերևի հատվածում գտնվող անցքից։ Շնորհիվ այս ակտիվ պրոցեսի յակչալի ներսում օդը մնում է ավելի սառը, քան դրսում է։ Յակչալը կառուցվում է յուրահատուկ ջրակայուն խառնուրդից, որ կոչվում է «սարուջ» (պարսկերեն՝ ساروج): Խառնուրդը կազմված է ավազից, կավից, հավկիթի սպիտակուցից, կրաքարից, այծի բրդից և մոխրից, որոշակի համամասնություններով։ Այս շինարարական նյութը խիստ իջեցնում է ջերմափոխանակությունը և համարվում է ամբողջովին անջրանցիկ։ Սարուջից պատերը հիմքի մոտ ունեն 2 մետրից ոչ պակաս հաստություն։
Հաճախակի յակչալներն ունեն հասանելիություն ակվեդուկներին և երբեմն էլ հագեցվում էին քյարիզով և բադգիրով՝ (պարսկերեն՝ بادگیر) հնադարյան քամի որսացողներ կամ քամու աշտարակներ, որոնք ունակ են յակչալի ներսում ջերմաստիճանի արագ իջեցմանը մինչև 0 աստիճան, նույնիսկ ամռանը։
Հարդաշաղախ աղյուսից քառակուսի կամ կիսաքառակուսի կառույցները՝ բադգիրները, վերևի անցքերից բռնում են նույնիսկ ամենաթույլ քամին և սառացված օդը՝ ներսում ուղղահայաց ամրացված փայտե շերտաձողիկներով ուղղում են ներքև, դեպի ջուրը կամ ներքևում գտնվող կազմությունը։ Անապատային քաղաքներում տներից շատերը ևս ունեն բադգիրներ։
Յակչալներում պատրաստված և պահպանված սառույցը օգտագործվում է տարբեր նպատակներով ամբողջ տարվա ընթացքում, հատկապես ամառային շոգ օրերին, սնունդի պահածոյացման և պահպանման համար, Ֆալուդեհի՝ ավանդական պարսկական սառեցված աղանդերի պատրաստման համար։

Քերմանում յակչալը տեղակայված է քաղաքի կենտրոնից մոտ մեկուկես կիլոմետր հեռավորության վրա։ Այն կոնաձև շինություն է և ունի մոտ տասնութ մետր բարձրություն։ Հաստ ջերմամեկուսացումը և ջրի անդադար հոսքը ամբողջ ամառվա ընթացքում պահպանում են ցածր ջերմաստիճանը։ 

Մեր օրերում իրանում, Աֆղանստանում և Տաջիկստանում «յակչալ» տերմինը կիրառվում է նաև որպես ժամանակակից կենցաղային և առևտրային սառնարանների անվանում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Harry Rutstein and Joanne Kroll. In the Footsteps of Marco Polo. ISBN 0-670-39683-4.
Կոնֆետատուփ (Ֆաբերժեի ձու)

«Կոնֆետատուփ» (ռուս.՝ Бонбоньерка), ոսկերչական ձու, որը դարձավ Կելխի 7 զատկական ձվերից մեկը՝ պատրաստված Կարլ Ֆաբերժեի ընկերությունում ռուս արդյունաբերող Ալեքսանդր Կելխի համար։ Այն ոսկերիչ Միխայիլ Պերխինը ստեղծվել է 1903 թվականին։ Ոսկերչական ձուն Ալեքսանդր Կելխը Զատկի տոնին նվիրել է կնոջը՝ Վարվառա Կելխին։
Այսօր «Կոնֆետատուփ» ոսկերչական ձուն գտնվում է մասնավոր հավաքածուի կազմում (Ավստրալիա)։


== Դիզայն ==
«Կոնֆետատուփ» ոսկերչական ձուն պատրաստված է ոսկուց։ Այն զարդարված է ադամանդներով, խալցեդոնով, մարգարտով, թափանցիկ սպիտակ էմալով, թավիշով։ Ձվի մակերևույթը պատված է թափանցիկ շողշողուն սպիտակ էմալով։ Ձվի մակերևույթը բաժանվում է մասերի ադամանդակուռ, սուտակով և մարգարտով զարդարված ոսկյա շերտագծերի շնորհիվ։ Երկու գագաթները պսակված են մեծ սուտակներով։
Այս ոսկերչական ձուն «Գատչինյան պալատ» ոսկերչական ձվի գրեթե անսխալ կրկնօրինակումն է։


== Անակնկալ ==
«Կոնֆետատուփ» ոսկերչական ձվի անակնկալը ագաթից պատրաստված փոքրիկ տուփ է։ Տուփը ձվի նման նույնպես բացվում է։ Այստեղ էլ գտնվում է հաջորդ անակնկալը՝ փոքրիկ կախազարդը։ Ձվաձև տուփը զարդարված է ադամանդներով և սուտակով։ Խոշոր ադամանդի տակ տեղադրված է ստեղծման տարեթիվը՝ «1903»: Կախազարդը ստեղծված է ոսկուց և պատված է գունավոր էմալով։


== Պատմություն ==
«Կոնֆետատուփ» ոսկերչական ձուն պատրաստվել է Ֆաբերժեի ընկերությունում՝ 1903 թվականին։ Ալեքսանդր Կելխը ձուն կնոջը՝ Վարվառա Կելխին է նվիրել նույն թվականի Զատկի տոնին։
1920 թվականին ձուն ձեռք է բերում Փարիզի «A La Vieile Russie» պատկերասրահը։ 1928 թվականին այն ձեռք է բերում ամերիկացի մի գնորդ։ 1928-ից 1990 թվականներն ընկած ժամանակահատվածում գտնվել է ԱՄՆ-ում՝ մասնավոր հավաքածուում։
1990 թվականին Քրիստիս աճուրդի տանը ձուն վաճառվել է անանուն գնորդին։
2005 թվականի դեկտեմբերի 27-ից այն Ավստրալիայում է՝ Քերի Փեքեր կրտսերի մասնավոր հավաքածուում։


== Տես նաև ==
Ֆաբերժեի ձվեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Կոնֆետատուփ» ոսկերչական ձու
Նիկոլ Փաշինյանի միջազգային վարչապետական այցերի ցանկ

Այս հոդվածում ներկայացված է 2018 թվականի մայիսի 8-ին Հայաստանի Հանրապետության վարչապետի պաշտոնում ընտրվելուց ի վեր Նիկոլ Փաշինյանի կատարած միջազգային վարչապետական այցելությունների ցանկը։


== Տեղի ունեցած ==


=== 2018 ===


=== 2019 ===


=== 2020 ===


=== 2021 ===


=== 2022 ===


== Նախատեսված այցեր ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին Հղումներ ==
ՀՀ ԱԳՆ պաշտոնական կայք
Աստերոիդների ցանկ (133101-133200)

Աստերոիդների ցանկ (133001-133100)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (133201-133300)
 Աստերոիդների ցանկ (133001-133100)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (133201-133300)
Սադուն Բ Արծրունի

Սադուն Բ Արծրունի (անհայտ - 1282), հայ իշխան, քաղաքական և զինվորական գործիչ Մահկանաբերդի Արծրունիների տոհմից։
Սադուն Ա Արծրունու թոռը։ Եղել է Ավագ Զաքարյանի դուստր Խոշաքի կալվածքների կառավարիչը։
Ըստ Կիրակոս Գանձակեցու, հռչակված ըմբիշ և լեզուների (այդ թվում՝ մոնղոլերենի) գիտակ Սադուն Բ Արծրունին արժանացել է Հուլավու իլխանի հովանավորությանը, 1260-ին նշանակվել Սասուն գավառի կառավարիչը։ Օգտագործելով մոնղոլական իլխանության հետ կապերը՝ բարձր դիրքի է հասել Վրաց Դեմետրե թագավորի արքունիքում, 1271 թվականից ճանաչվել աթաբեկ (գահի խնամակալ) և ամիրսպասալաի (զորքերի սպարապետ)։ Շուտով ամուսնացել է Դեմետրի քույր Թամարի հետ և ստացել Դմանիս քաղաքը՝ շրջակայքով։
Սադուն Բ-ն նպաստել է երկրում հոգևոր-մշակութային կյանքի համար համեմատաբար տանելի պայմանների ստեղծմանը, հովանավորել Հաղպատավանքի միաբանությանը, մոնղոլների հարկերից ազատել վրացական Գարեջի վանքը և այլն։ Մասնակցել է Զագավանի հայոց եկեղեցաժողովին (1270)։ Թաղվել է Հաղպատի վանքում։
Կրուգլոեի կամուրջը

«Կրուգլոեի կամուրջը» (ռուս.՝ «Круглянский мост»), 1989 թվականի խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանել է  «Բելառուսֆիլմ» կինոստուդիայում և Յու. Տարիչի ստուդիայում Վասիլի Բիկովի վիպակի հիման վրա։
Պրեմիերան տեղի է ունեցել 1990 թվականի մարտի 10-ին։


== Սյուժե ==
Ֆիլմի գործողությունը տեղի է ունենում 1942 թվականի աշնանը օկուպացված Բելառուսի տարածքում։ Չորս պարտիզանները հրաման են ստացել պայթեցնել կամուրջը, որը ռազմավարական նշանակություն չունի։ Հրամանը մինչև վերջ պարզ չէ, բայց այն պետք է կատարել։ Եվ ֆիլմի հերոսները գնում են կատարելու առաջադրանքը։


== Դերերում ==
Ալեքսանդր Կուկարեկո – Ստեպան
Վլադիմիր Գրիցևսկի – Բրիտվին
Վլադիմիր Բոբրիկով – Մասլակով
Պյոտր Սոլդատով – Դանիլա
Լեոնիդ Դյաչկով – Միտյայի հայրը
Ալեքսանդր Մաևսկի
Իգնատ Բուտկո
Տատյանա Խարլամովա
Էդուարդ Մուրաշով – կոմբրիգ Պրեոբրաժենսկի


== Նկարահանող խումբ ==
Սցենարի հեղինակ՝ Վասիլ Բիկով, Միխայիլ Շելեխով
Բեմադրող ռեժիսոր՝ Ալեքսանդր Մորոզ
Բեմադրող օպերատոր՝ Ալեքսանդր Աբադովսկի
Բեմադրող նկարիչ՝ Վյաչեսլավ Կուբարև
Կոմպոզիտոր՝  Գիա Կանչելի
Հնչյունային օերատորներ՝  Սերգեյ Բուբենկո, Նիկոլայ Վեդենեև
Ռեժիսոր՝ Վադիմ Սյումակով


== Մրցանակներ ==
1990 - ԽՍՀՄ կինեմատոգրաֆիստների միություն - Ա. Պ. Դովժենկոյի անվան ոսկե մեդալ հերոսահայրենասիրական թեմայով տարվա լավագույն ֆիլմ նկարահանելու համար (ՄԿՓ, Կիև)։


== Ծանոթագրություններ ==
Eni

Eni S.p.A.', նավթի ու գազի արդյունահանմամբ ու իրացմամբ զբաղվող իտալական խոշոր ընկերություն։ Հանույթը հիմնականում իրականացնում է  Աֆրիկայում, Ռուսաստանում, Ղազախստանում, իրացումը՝ Իտալիայում և եվրոպական այլ երկրներում։ 2020 թվականին Eni-ն Fortune Global 500 ցանկում շահույթի ծավալով զբաղեցրել է 113-րդ տեղը (2015 թվականին՝ 25-րդ, 2016 թվականին՝ 65-րդ, 2017 թվականին՝ 132-րդ, 2018 թվականին՝ 89-րդ, 2019 թվականին՝ 83-րդ տեղը)։
Հիմնադրվել է 1953 թվականին։ Շտաբ-բնակարանը գտնվում է Հռոմում։ 2009 թվականին ընկերությունը գրավել է 17-րդ տեղը Fortune Global 500 մրցույթում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայքը