armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Աբովյանի թիվ 7 հիմնական դպրոց

Աբովյանի թիվ 7 հիմնական դպրոց Հայաստանի Կոտայքի մարզի Աբովյան քաղաքում։


== Դպրոցի պատմություն ==
1973 թվականին Աբովյանի թիվ 7 հիմնական  դպրոցը  հիմնադրվել  է  որպես  միջնակարգ  դպրոց՝ նախատեսված  1400  աշակերտի համար, այնուհետև  2010 թվականին վերակազմավորվել է որպես հիմնական դպրոց։ Առաջին տնօրենն եղել է Իշխան Եգորի Հովակիմյանը, որը դպրոցը ղեկավարել է մինչև 1995 թվականը։ Այնուհետև տնօրենի պաշտոնը զբաղեցրել են Գագիկ Անդրանիկի Հակոբյանը (1995-2008 թվականներ), Մելանյա Վիգոյի Մարտիրոսյանը (2009-2012 թվականներ)։ 2012 թվականից դպրոցի տնօրեն է ընտրվել Գոհար Ժորայի Գասպարյանը։
1973-1995 թվականներն ընկած ժամանակահատվածում դպրոցը տվել է տասից ավելի ոսկե և արծաթե մեդալակիր շրջանավարտներ։
Դպրոցն իր գործունեության տարիների ընթացքում ունեցել է բազմաթիվ շրջանավարտներ, որոնցից շատերն իրենց գործունեությունն են ծավալում առողջապահության, կրթության, մշակույթի ոլորտներում և ուժային  կառույցներում։
2014 թվականից սկսած դպրոցում իրականացվում է ներառական կրթություն։
Դպրոցը բաղկացած է երկու մասնաշենքից, որտեղ կա գրադարան, համակարգչային սենյակ, սպորտդահլիճ, լաբորատորիա, ճաշարան, բուժկետ, ռեսուրս կաբինետներ և այլն։ 2016 թվականից գործում է արմաթ ռոբոտաշինության խմբակ։  Դպրոցի ՆԶՊ կաբինետն անվանակոչվել է Արցախյան պատերազմի մասնակից Մխիթար Աբելի Գաբրիելյանի անվամբ։
Դպրոցի այգում տեղադրված է հուշաքար՝ զոհված ազատամարտիկների հիշատակին։ 


== Զոհված ազատամարտիկներ ==
Վոլոդյա Ղազարի Ղազարյան(1970-1995 թվականներ) զոհվել է Աղդամում
Մխիթար Աբելի Գաբրիելյան (1971-1994 թվականներ) զոհվել է Թալիշում
Ալիկ Ռաֆիկի Ոսկանյան (1976-1995 թվականներ) զոհվել է Մատաղիսում
Հարություն Վալերիի Բաբաջանյան (1971-1993 թվականներ) զոհվել է Կուբաթլու
Պավել Էդիկի Չոբանյան (1965-1992 թվականներ) զոհվել է Վահանում
Հովհաննես Ալեքսանի Հովհաննիսյան (1973-1993 թվականներ) զոհվել է  Գյուլիստանում
Գրիգոր Ռուբիկի Սարուխանյան (1974թ անհետ կորել է Հորադիզում 1994թ ապրիլի 20-ին)


== Հայտնի շրջանավարտներ ==
Անդրանիկ Ալբերտի Հարությունյան (ԱԺ պատգամավոր)
Արտակ Լյուդվիկի Դավթյան, քաղաքական գործիչ
Արտակ Երջանիկի Մովսիսյան
Հրաչյա Ռաֆայելի Հովհաննիսյան, գիտությունների թեկնածու


== Ծանոթագրություններ ==
Էլ Պեդրոսո

Էլ Պեդրոսո (իսպ.՝ El Pedroso), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Սևիլյա պրովինցիայում (Անդալուսիա ինքնավար համայնքում)։ Տարածքը կազմում է 314 կմ2։ Բնակչությունը՝ 2218 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Պրովինցիայի վարչական կենտրոնից գտնվում է 69 կմ հեռավորության վրա։


== Ժողովրդագրություն ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական էջ Archived 2016-01-11 at the Wayback Machine.
El Pedroso Archived 2007-09-05 at the Wayback Machine.
Օրթա օյունու

Օրթա օյունու (թուրքերեն՝ Orta oyunu` հրապարակախաղ), թուրքական ժողովրդական թատրոնի տեսակ: Օգտագործվում է նաև մեյդան օյունու և զուխուրի կոլու անվանումները:
Ծագել է 18-րդ դարում, գոյատևել է մինչև 19-րդ դարի վերջը: Կերպարներով ու պատումներով մոտ է կարագյոզ ստվերային-տիկնիկային թատրոնին: Գործող անձանց թիվը հասել է մինչև տասի, կանանց դերերը կատարել են տղամարդիկ:
Ունեցել է չորս գլխավոր դերակատար. փեշիքյար (խորամանկ, ձեռներեց, ծառայակամ, գործ հաջողացնել), կավուկլու (ուրիշների գործերին խառնվող թթևամիտ անձ, մշտական ծաղրի առարկա), սևկյուլլյու (ճարպիկ, սիրունատես, կնամեծար տղամարդ), Զեննե (գործող անձանց շարքում միակ կինը՝ սիրուհի, սևկյուլլյուի սիրահետման առարկան):
Գործող անձանց մեջ պատահել են նաև հույներ, հայեր, հրեաներ, ալբանացիներ, ֆրանսիացիներ՝ ծաղրական պատկերմամբ:
Ներկայացումները ցուցադրվել են բացօթյա, արևելյան գործիքների նվագակցությամբ:


== Ծանոթագրություններ ==
Ուրբաթօրյա ապուրի բաշխումը (նկար)

Ուրբաթօրյա ապուրի բաշխումը, Էդգար Շահինի նկարներից, Հրապարակում հավաքված է ծերանոցների բազմությունը՝ սպասելով մի ափսե ապուրի։ Խորաթափանց նկարիչը չի բավարարվել ընչազուրկներին միայն հեռվից նայելով։ Նա շփվել է նրանց հետ, ճանաչել, վերապրել է նրանց կյանքը, զգացել թշվառների դրության ահավորությունը։
Կոմպոզիցիայի հմուտ վարպետ, հոգեբան նկարիչը բանվորին պատկերել է ակնթարթային շարժման մեջ, որ նրա և բազմության մեջ պահպանում է կենդանի կապ։ Հանձին այդ բանվորի՝ տեսնում ենք ոչ թե վիճակին համակերպված հնազանդ մարդու, այլ բողոքողի, դատապարտողի, որը պատրաստ է պայքարել թշվառությունը ծնող չարիքի դեմ


== Նկարագրություն ==
Բազմությունից առանձնացված է մի բանվոր, որի կերպարում կենտրոնացված են իր բախտակիցների հոգեկան ապրումները, որոնց այնտեղ է բերել իրենց անելանեի վիճակը։ Այդ հուժկու տղամարդը, հավանաբար գործազուրկ բանվոր, զայրույթը դեմքին, վրդովված, թվում է բողոքի կենդանի մարմնավորում՝ խորհրդանշելով հրապարակի եռուզեռի մեջ գտնվող բազմությունը։ Նրա հոգում թանձրացած զայրույթը, որպիսին հատուկ է գործազուրկ, անոթի, անհեռանկար կացության մեջ գտնվող մարդու հոգեբանությունը, պատրաստ է վերածվելու ահեղ պոռթկումի։


== Մշակման տեխնիկա ==
Կիրառելով չոր ասեղի տեխնիկա՝ որին կատարելապես հմտացել է, Շահինը ստեղծել է կենդանի, արտահայտիչ կերպար։  Գծերի պլաստիկ արտաբերումներով պատկերված բանվորի հնամաշ զգեստների մեջ նույնպես զգացվում է ֆիզիկապես հյուծված այդ մարդու տձևացած մարմինը։ Ասեղը Շահինի ձեռքում հնազանդ է, ինչպես մատիտը՝ ստեղծելով բազմերանգ գծերի հյուսվածք


== Ծանոթագրություններ ==
Օլգա Մելիք-Վրթանեսյան

Օլգա Գարեգինի Մելիք-Վրթանեսյան (սեպտեմբերի 19, 1928(1928-09-19), Վաղարշապատ, Հայկական ԽՍՀ, ԱԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - ապրիլի 17, 1998(1998-04-17), Երևան, Հայաստան), հայ ռեժիսոր, սցենարիստ: ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1977 թ.):
Հայ բեմադրիչ, ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստ Զավեն Տատինցյանի կինը:


== Կենսագրություն ==
Օլգա Մելիք-Վրթանեսյանը ծնվել է 1926 թվականին Վաղարշապատում: 1950 թվականին ավարտել է Երևանի թատերական ինստիտուտը: 1950-1980 թվականներին դասավանդել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտում: 1956 թվականից եղել է հայկական հեռուստաստուդիայի ռեժիսոր, 1957-1973 թվականներին՝ մանկական, 1973-1978 թվականներին՝ դրամատիկական հաղորդումների խմբագրությունների գլխավոր ռեժիսոր:


== Մահ ==
Մահացել է Երևանում 1998 թվականին: Թաղված է Երևանի քաղաքային գերեզմանատանը:


== Բեմադրություններ ==
Գաբբեի «Անագե մատանիներ» (1970)
Այթմատովի «Բարդի իմ, կանաչ գլխաշորով» (1973)
Սովաժոնի «Չաո» (1974)
Խուգաևի «Անդրոն ու Սանդրոն» (1979)
Դե Ֆիլիպոյի «Ցիլինդր» (1980)
Արբուզովի «Հնաոճ կատակերգությունը»
Մուշեղ Գալշոյանի «Մամփրե արքա» (1986)
«Կանչը»
«Ծովասարի Օհանը»
«Մենավոր ծառը» եռերգությունը (1987)


== Ռեժիսոր ==
«Խաչատուր Աբովյան» (ֆիլմ, 1955)


== Երկեր ==
«Սովետահայ ռեժիսուրայի կազմավորման պատմությունից» (1966)


== Ծանոթագրություններ ==
Օբերաուրախ

Օբերաուրախ(գերմ. Oberaurach), Գերմանիայում, Բավարիա երկրամասի Հասբերգե շրջանում։
Ենթարկվում է Ստորին Ֆրանկոնիայի վարչական շրջանին։ Բնակչությունը 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի տվյալներով կազմում է 4285 մարդ։ Զբաղեցնում է՝ 36,76 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդ 09 6 74 159։
Կեժմարոկի պալատ

Կեժմարոկի (Կեժմարոկյան) պալատը (սլովակ.՝ Kežmarský zámok) գտնվում է Կեժմարոկ քաղաքի արևելյան ծայրում։


== Պատմություն ==
Պալատի մասին առաջին անգամ հիշատակվել է 1447 թվականին, երբ այնտեղ է գտնվել Յան Իսկրայի կայազորը։ 1465 թվականին Իմրե Զապոլյային հին պալատի տեղում կառուցեց նոր Գոթական ոճի պալատ։ 1575 թվականին պալատը վերակառուցվեց Վերածնունդի ոճով, իսկ XVII դարում պալատի տարրերի նոր շտկումներ իրականացրեցին իտալացի ճարտարապետները։


== Թանգարան ==
Թանգարանը բաց է ամեն օր, ժամը 09:00 -ից մինչև 16:30։ Այցելություն կազմակերպվում է միայն խմբերով։ Խմբի անդամների քանակը պետք է գերազանցի չորս հոգին։ Էքսկուրսիայի սկիզբն ազդարարվում է ժամը 09:00, 10:00, 11:00, 12:00, 13:00, 14:00, 15:00-ն: Տևողությունը կազում է 80 րոպե, տոմսի արժեքը՝ 3 եվրո։


== Ծանոթագրություններ ==
Պիչկուրա

Պիչկուրա (ռուս.՝ Пичкура), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլգոգրադի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Մոլոկչա գետի ձախ ափին՝ 18 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 43 կմ է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Օկսկոմու ավազանային շրջանին։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 09010300612110000031444
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 110003144
Ավազանի կոդը - 09.01.03.006
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 10
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 0


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Բիրա (այլ կիրառումներ)

Բիրա, կարող է վերաբերել՝

Բիրա - գետ Ռուսաստանի Հրեական ինքնավար մարզում
Բիրա - քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի Հրեական ինքնավար մարզի Օբլուչենսկի շրջանի կազմում
Ալեքսեյ Դեդով

Ալեքսեյ Դեդով (ռուս.՝ Дедов, Алексей Юрьевич, սեպտեմբերի 26, 1960(1960-09-26)), ռուս դիվանագետ։


== Կենսագրություն ==
1982 թվականին ավարտել է Մոսկվայի միջազգային հարաբերությունների պետական ինստիտուտը։ 1982 թվականից զբաղվում է դիվանագիտական գործունեությամբ։ Տիրապետում է ուրդու և անգլերեն լեզուներին։

2004-2009 թվականներ՝ Իրանում Ռուսաստանի դեսպանատան խորհրդական-դեսպան։
2009-2010 թվականներին եղել է Ռուսաստանի արտաքին գործերի նախարարության Ասիայի երկրորդ դեպարտամենտի բաժանմունքի պետ։
2009 թվականի հունվարից մինչև 2013 թվականի դեկտեմբերը զբաղեցրել է Ռուսաստանի արտաքին գործերի նախարարության երկրորդ դեպարտամենտի տնօրենի տեղակալի պաշտոնը։
2013 թվականի դեկտեմբերի 14-ից մինչև 2019 թվականի ապրիլի 11-ը եղել է Պակիստանում Ռուսաստանի արտակարգ և լիազոր դեսպանորդ։ Հավատարմագրերն ստացել է 2014 թվականի փետրվարի 27-ին։


== Դիվանագիտական աստիճան ==
2-րդ դասի արտակարգ և լիազոր դեսպանորդ (2006 թվականի դեկտեմբերի 29)
1-ին դասի արտակարգ և լիազոր դեսպանորդ (2015 թվականի հուլիսի 11)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Биография на сайте МИД России
Биография на сайте посольства России в Пакистане
Սենդրե

Սենդրե (ֆր.՝ Cindré), համայնք Ֆրանսիայում, որը գտնվում է Օվերն մարզի Ալյեի գավառում։ Մտնում է Ժալինի սյուր Բեբր կանտոնի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Վիշի շրջանը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 03079։


== Բնակչություն ==
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 313 մարդ։


== Տնտեսություն ==
2007 թվականի տվյալներով 199 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 135-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 64-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 67,8 %, 1999 թվականին եղել է՝ 72,0 %)։ 135 աշխատունակ բնակիչներից 122-ը աշխատում էին (65 տղամարդ և 57 կին), անաշխատանք էին 13-ը (7 տղամարդ և 6 կին)։ 64 անգործունակ մարդկանցից 18-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 25-ը թոշակառու, 21-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով։


== Ծանոթագրություններ ==


== Տես նաև ==
Ֆրանսիայի շրջանների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
«Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ՝ Սենդրե» (ֆրանսերեն)։ Արխիվացված օրիգինալից 2012-09-25-ին։ Վերցված է 2012-6-11 
«Սենդրե» (ֆրանսերեն)։ cassini.ehess.fr։ Արխիվացված օրիգինալից 2013-01-12-ին։ Վերցված է 2012-12-29
Ալեքսանդր Թադևոսյան (երաժշտագետ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ալեքսանդր Թադևոսյան (այլ կիրառումներ)Ալեքսանդր Գրիգորի Թադևոսյան (փետրվարի 15, 1914(1914-02-15), Երևան, Կովկասի փոխարքայություն, Ռուսական կայսրություն - հուլիսի 20, 2001(2001-07-20), Երևան, Հայաստան), հայ երաժշտագետ, մանկավարժ։ Արվեստաբանության թեկնածու (1965 թվական)։ ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1961 թվական)։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի Արևելյան ռազմաճակատի («Հայրենական մեծ պատերազմ», 1941-1945)  մասնակից։


== Կենսագրություն ==
1941 թվականին ավարտել է Լենինգրադի կոնսերվատորիան։ 
1941 թվականի հուլիսի 4-ին Գերմանա-խորհրդային պատերազմի սկզբից Թադևոսյանը կամավոր զինվորագրվել է կարմիր բանակ, Նացիստական բանակի դեմ կռվել է Լենինգրադի Հոկտեմբերյան շրջանի կամավորական դիվիզիայի գնդացրահրետանային առանձին գումարտակում, այնուհետև 85-րդ հրաձգային դիվիզիայի կազմում։ Եղել է սակրավոր, հակառակորդի դեմ պայքար է մղել Կրասնոյե Սելո, Նևսկայա Դուբրովկա շրջանների ազատագրական մարտերի ժամանակ։ 1942 թվականին ծառայել է նաև 42-րդ բանակի ագիտբրիգադում, կռվել 657-րդ գնդի մարտիկների հետ։ Իբրև երաժիշտ 1943 թվականի մարտից հանդես է եկել 221-րդ հրաձգային գնդի ագիտբրիգադում։ Պարգևատրվել է Լենինգրադի պաշտպանության համար, «1941-1945 թթ. Հայրենական մեծ պատերազմում Գերմանիայի դեմ տարած հաղթանակի համար» և այլ մեդալներով։ 
1946-1948 թվականներին դասավանդել է Երևանի Սայաթ Նովայի անվան երաժշտական դպրոցում և Ռոմանոս Մելիքյանի անվան երաժշտական ուսումնարանում։ 1948-1959 թվականներին եղել է Հայաստանի կոմպոզիտորների միության պատասխանատու քարտուղար, 1959-1964 թվականներին՝ ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտի կրտսեր գիտաշխատող, 1964-1989 թվականներին՝ ավագ գիտաշխատող։
Ուսումնասիրել է հայ երաժշտության պատմության հարցերը։


== Պարգևներ ==
ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ
Լենինգրադի պաշտպանության համար մեդալ
«1941-1945 թթ. Հայրենական մեծ պատերազմում Գերմանիայի դեմ տարած հաղթանակի համար» մեդալ


== Երկեր ==
Կազմել և խմբագրել է մի շարք ժողովածուներ։

«Մեծ Կոմիտասի անունով», 1959։
«Գոհար Գասպարյան», 1959։
«Ժամանակակիցներն Ալեքսանդր Սպենդիարյանի մասին», 1960։
«Սպիրիդոն Մելիքյանը և հայ ժողովրդական երգը», 1964։
«Լևոն Իսեցկի», 1972։
«Սովետական Հայաստանի երաժշտությունը», 1973։
«Բեգլար Ամիրջան», 1975։
«Էջեր հայ-ռուսական երաժշտական կապերի պատմությունից (19-րդ դարի 2-րդ կես-20-րդ դարի սկիզբ)», 1977։
«Նադեժդա Պապայան», 1979։


== Ծանոթագրություններ ==
Աստերոիդների ցանկ (130401-130500)

Աստերոիդների ցանկ (130301-130400)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (130501-130600)
 Աստերոիդների ցանկ (130301-130400)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (130501-130600)
Իշխանաձոր (Խիանքի գավառակ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Իշխանաձոր (այլ կիրառումներ)Իշխանաձոր, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Սասունի Խիանքի գավառակում։


== Բնակչություն ==
1909 թվականին ուներ 100 տուն բնակիչ։


== Տնտեսություն ==
Բնակիչները հիմնականում զբաղվում էին հողագործությամբ և անասնապահությամբ։ Գյուղի ամառանոցը գտնվում էր Խղեր լեռան վրա։ Բնակիչները անասուններին այդտեղ էին արածացնում։


== Պատմություն ==
Իշխանաձորցիները հայնտի էին իրենց քաջությամբ։ 1894 թվականին թուրքերը և քրդերը հարձակվեցին գյուղի վրա և Իշխանաձորում շատ զոհեր եղան։ Դրանից հետո գյուղացիները սկսեցին պայքարել։ Նրանց պայքարը երբեմն ղեկավարում էր Գևորգ Չաուշը։ Թուրքերը հայերին հպատակեցնելու համար Իշախանաձորում զորանոց կառուցեցին և մշտական ջոկատ էին պահում այնտեղ։
Սակայն 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ բնակիչներից շատերը զոհվեցին, իսկ մնացյալն էլ բռնեցին գաղթի ճամփան։


== Կրթություն ==
Գյուղն ուներ վարժարան, որտեղ սովորել է բանաստեղծ Վաղարշակ Նորենցը։


== Պատմամշակութային կառույցներ ==
Իշխանաձորն ուներ Ս. Մամաս անունով հայկական հին եկեղեցի, իսկ գյուղի մոտակայքում գտնվում էր Օսկի Թուր սրբավայրը։


== Վարչական բաժանում ==
Գյուղը բաղկացած էր չորս թաղերից.
Գալիք (կալատեղ)
Խզլադիհ
Խրվուդ
Նորհան (Նոր շինած)


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Բիթլիսի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Արկուլ

Արկուլ (ռուս.՝ Аркуль), քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի Կիրովի մարզի Նոլինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2320 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Պոկաշչով

Պոկաշչով (ուկրաիներեն՝ Покащів), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Կիվերցիի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1577 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Պոկաշչով գյուղում բնակվում էր 633 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2839 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 222,97 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ուսկալիկ

Ուսկալիկ (ռուս.՝ Ускалык), գետ Ռուսաստանում։ Գետաբերանը տեղակայված է Մեծ Իկ գետի ձախ ափին՝ 38 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 47 կմ է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է ՈՒրալի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Մեծ Իկ։ Գետավազանը՝ ՈՒրալ։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 12010000612112200006313
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 112200631
Ավազանի կոդը - 12.01.00.006
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 12
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 2


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Աղլի կիկլոպյան բերդ ամրոց

Աղլի բերդ ամրոց, Լճաշենից 10 կիլոմետր դեպի հարավ հանութագրվեց մի կիկլոպյան ամրոց կամ միջնաբերդ, իր շրջակա բնակատեղիով։ Նշված ամրոցը գտնվում է Նորաշեն գյուղից 2 կիլոմետր դեպի արևմուտք, բազալտե անընդմեջ քարերով ծածկված, շրջապատի վրա իշխող 3, հարավից հյուսիս զուգահեռ ձգվող ժայռապատ բլուրների շուրջ։


== Ամրոցի դիրքը ==
Ամրոցն իր շրջապատի նկատմամբ ունի գերիշխող դիրք՝ 60—70 մետր բարձրությամբ։ Նրա արևելյան լանջը խիստ քարքարոտ է և թեք։ Մյուս լանջերն ավելի քիչ թեքություն ունեն և այդքան բարձր չեն իրենց շրջապատից։ Միջնաբերդի պարիսպների ընդհանուր երկարությունը մոտ 400 մետր է, հյուսիսից հարավ կողմնորոշված ամրոցն ունի 120 մետր երկարություն և 60 մետր լայնություն, զբաղեցնում է շուրջ մեկ հեկտար տարածություն։


== Միջնաբերդի մակերեսը ==
Միջնաբերդի մակերեսի բլուրներից ազատ տարածությունները ծածկված են կացարանների ավերակներով։ Կացարանների հետքեր են երևում նաև բլուրների խորշերում ու քարանձավներում։ Միջնաբերդի պարիսպները, որոնց մեջ պարզորոշ երևում են հարավ֊արևելյան և հյուսիս֊ արևելյան մուտքերը, լավ են պահպանվել։ Այստեղից դուրս է գալիս մի ուժի, որը գնալով դեպի հյուսիս-արևելք, մտնում է երկու բլուրների միջև ընկած ձորակը ու այդպես շարունակվում մինչև բնակավայրի վերջը։ Մյուս մուտքը, որն ավելի նեղ է, հարավային լանջերով իջնում է դեպի հովիտը և կորչում բնակատեղիում։ Պարիսպների վրա լավ երևում են 11 քարաբուրգերի հիմքերը, որոնցից չորսը գտնվում են երկու մուտքերի աջ ու ձախ կողմերում, միմյանց հավասար մեծությամբ (5X5), մեկ աշտարակ նույն մեծությամբ գտնվում է պարսպի հարավ֊արևելյան անկյունում, մուտքին անմիջապես կից։ Նման մի - 16 աշտարակ էլ գտնվում է հյուսիսարևմտյան անկյունում, մյոլսր կանգնած է հարավային պարսպի վրա՝ մուտքից քսան մետր դեպի արևմուտք։ Մնացած աշտարակները միմյանցից 7—10 մետր հեռավորության վրա են, արևմտյան պարսպի կենտրոնական մասում։ Աշտարակների այսպիսի դասավորությունը պետք է ապահովեր ամրոցի պաշտպանությունը։ Պարիսպներն ունեն հավասար լայնություն 4 մետր, շինարարական տեխնիկան նույնն է, ինչ Լճաշենի ամրոցի մինչուրարտական ժամանակաշրջանի կառուցվածքը։ Պարիսպների բարձրությունը տեղ-տեղ պահպանվել է 4 մետր։ Նայելով արևմտյան կողմի պարսպից թափված քարերի ահռելի կուտակումներին, պետք է ենթադրել, որ պարիսպները և աշտարակները եղել են բավականին բարձր։ Միջնաբերդ, ինչպես նաև նրա շրջապատը ջրազուրկ են։ Մեր հավաքած խեցեղենի բեկորները հնարավորություն չեն ընձեռում ամրոցի ժամանակագրությունը պարզելու համար, սակայն նայելով պարիսպների ու աշտարակների կառուցման արվեստին, այն կարելի է թվագրել մ.թ.ա. 2-րդ հազարամյակի վերջին շրջանով։ Վերը նկարագրված Աղլի բերդամրոցը հավանորեն մտած եղել է Կիեխունի տոհմա-ցեղային միության կազմի մեջ և հանդիսացել է Լճաշենի ամրոցախմբի ամ ենահարավային ամրոցը, քանի որ առայժմ այս ամրոցից դեպի հարավ մեզ հայտնի չէ մի այլ ամրոց, որը գտնվելիս լինի ավելի, մինչև Վելիքոլխի երկրի հյուսիսային սահմանին հասնելը, հետևաբար այս ամրոցը սահմանագլխային մի ամրոց է եղել, որը և իր կառուցվածքով, դիրքով ու ամրությամբ համապատասխանում է իր նշանակությանը։ Այսպիսով, ավարտվում է Սևանի ավազանի սահմանների մեջ մտնող Սևանի շրջանի կիկլոպյան ամրոցների համառոտ նկարագրությունը։


== Աղբյուրներ ==
Սևանի ավազանի կիկլոպյան ամրոցներ
Ապարիսական

Ապարիսական, դաշտ Հայկական լեռնաշխարհում, Մեծ Հայքի Արցախ աշխարհի Մեծիրանք գավառում, Թարթառ (Տրտու) գետի հովտում։ Հիշատակում է Մ․ Կաղանկատվացին։


== Ծանոթագրություններ ==
Ալեքսանդր Կանայան

Ալեքսանդր Սուրենի Կանայան (հունիսի 21, 1945(1945-06-21), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - ապրիլի 5, 2014(2014-04-05), Երևան, Հայաստան), կլինիկական ախտաբան, պաթոհիստոլոգ, պաթոմորֆոլոգ։ Բժշկական գիտությունների դոկտոր (1985), պրոֆեսոր (1991)։ Եղել է Երևանի Մխիթար Հերացու անվան պետական բժշկական համալսարանի անատոմիայի ամբիոնի վարիչ, ախտաբանաանատոմիական ամբիոնի պրոֆեսոր, կլինիկական ախտաբանության մասնագիտացման ղեկավար, կլինիկական ախտաբանության լաբորատորիայի ղեկավար։ 2003 թվականին Հայաստանում առաջինն է ներդրել և կիրառել ժամանակակից՝ իմունոհիստոքիմիա մեթոդը։


== Կենսագրություն ==
Ալեքսանդր Կանայանը ծնվել է 1945 թվականի հունիսի 21-ին Երևանում։ 1968 թվականին ավարտել է Երևանի բժշկական ինստիտուտը։ 1974-1988 թվականներին եղել է Երևանի բժիշկների կատարելագործման ինստիտուտի կոլեգիայի անդամ, 1988-1993 թվականներին՝ Երևանի բժշկական ինստիտուտի նորմալ անատոմիայի ամբիոնի վարիչ, 1993-1996 թվականներին՝ Երևանի պետական բժշկական համալսարանի պրոֆեսոր, 1996-2014 թվականներին՝ Երևանի պետական բժշկական համալսարանի համալսարանական կլինիկական ախտաբանության բաժանմունքի ղեկավար։
Կանայանը 100-ից ավելի գիտական աշխատությունների հեղինակ է, տպագրվել է աշխարհի տարբեր պարբերականներում։ Աշխատանքները վերաբերում են ստամոքսային գեղձերի բորբոքման ախտաբանական անատոմիային, ախտածնության խնդիրներին և բուժմանը։


== Մահ ==
Ալեքսանդր Կանայանը մահացել է 2014 թվականի ապրիլի 5-ին, Երևանում։


== Երկեր ==
Ենթաստամոքսային գեղձի բորբոքման ախտաբանական անատոմիան և ախտածնությունը, 1985։


== Ծանոթագրություններ ==
Ստարի Արգաբաշ

Ստարի Արգաբաշ (ռուս.՝ Старый Аргабаш), գյուղ Ռուսաստանի Ուդմուրթական հանրապետության Կիզներսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2008 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 142 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովի շենք

Հայաստանի կոմունիստական կուսակցության կենտրոնական կոմիտեի շենք, Բաղրամյան պողոտա, 19 հասցեում գտնվող շենք Երևանում։ Այժմ շենքում է տեղակայված Հայաստանի Հանրապետության Ազգային Ժողովը։ Ազգային ժողովի այգին 2018 թվականի հոկտեմբերի 3֊ից Նիկոլ Փաշինյանի որոշմամբ բաց է այցելուների համար։
Ըստ բրիտանական «The Independent» պարբերականի 2019 թվականի հրապարակման՝ ՀՀ ԱԺ շենքը մտնում է աշխարհի երկրների օրենսդիր մարմինների ամենագեղեցիկ շենքերի թոփ 10-յակում։


== Պատմություն ==
Շենքի նախագծումը կատարվել է 1947 թվականին, իսկ կառուցման աշխատանքները մեկնարկել են 1948 թվականին և ավարտվել են 1950 թվականին։ Կառուցումից ի վեր և մինչև Հայաստանի անկախացումը շենքը եղել է Հայաստանի կոմունիստական կուսակցության Կենտրոնական կոմիտեի նստավայրը։ 1991 թվականի մայիսի 1-ին Հայաստանի Հանրապետության Նախարարների խորհուրդը ընդունել է «ՀԿԿ Կենտկոմի նախկինում զբաղեցրած շենքը Հայաստանի Հանրապետության Գերագույն խորհրդին հատկացնելու մասին» հ. 314 որոշումը, համաձայն որի ՀՀ Գերագույն խորհրդին է հանձնվել ՀԿԿ Կենտկոմի զբաղեցրած շենքը։ 1991 թվականի մայիսին ՀՀ Գերագույն խորհուրդը տեղափոխվել է այս շենք։


== Պատկերասրահ ==

		


== Ծանոթագրություններ ==
Ծուխխապա

Ծուխխապա, գավառ Հայասայում, տեղադրվում է, այժմյան Բյուրակնյան լեռների շրջանում։ Հիշատակվում է Սուպպիլուլիումաս Ա-ի դեպի Հայասա կատարած արշավանքների ժամանակ։ Այն հրի է մատնվում նրա կողմից։


== Ծանոթագրություններ ==

Հայ Ժողովրդի Պատմության Քրեստոմատիա, Հատոր I, Երևան 1981, էջ 8
Կավուր

Կավուր (իտալերեն՝ Cavour), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Թուրին գավառում։
Բնակչությունը՝ 5.512 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 112 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 49 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 10061։ Հեռախոսային կոդ՝ 0121։
Բնակավայրի հովանավորն է համարվում սուրբ Լավրենտիուս Հռոմեացին։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները. 


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք (իտալ.)
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.
Դուզմեյդան Ներքին

Դուզմեյդան Ներքին, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Կարաքիլիսայի գավառակում։ Գտնվում էր Կարաքիլիսա քաղաքից 30 կմ հարավ-արևելք, ճանապարհների հանգույցում։


== Աշխարհագրություն ==
Տարածքը լեռնային էր։


== Բնակչություն ==
XX դարի սկզբին ուներ 10-12 տուն քուրդ բնակիչ։


== Տնտեսություն ==
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը անասնապահությունն էր։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Էրզրումի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Մաշտոց (5195)

Մաշտոց' (5195), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 5195 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1552 թվականին Իգնատիոս աբեղա գրչի կողմից, Վարդան Զորավարի վանք Մոկքում։ Ստացողը եղել է Հովհաննես աբեղան։ Գրված է թղթի վրա, որը ունի 18x14 չափս։ Ձեռագիրը կազմված է 258 թերթից։ Գրված է միասյուն, բոլորգրով։ Ունի կիսախորան, լուսանցազարդ մանրանկարներ։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ, արծաթյա 1 խաչով։ Հիշատակարաններ գրչի՝ 49բ, 98բ, 193ա,256բ, 259բ հետագայի՝ 3բ (1585 թ.), 249բ (1646 թ.), 26բ, 112բ (17-րդ դար), 260բ (1887 թ.):


== Բովանդակություն ==
Նաև՝ Սիմէովնի Ապարանցւոյ Ողբ վասն գրաւման Թաւրիզ (չափ., 1585 թ.), Տաղ՝ Սուտ է կենաքս այս անցաւոր։


== Ծանոթագրություններ ==
Եկատերինա Ամոսովա

Եկատերինա Ամոսովա (փետրվարի 8, 1956(1956-02-08), Կիև, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), խորհրդային և ուկրաինացի սրտաբան, բժշկական գիտությունների դոկտոր (1988), պրոֆեսոր, Ալեքսանդր Բոգոմոլեցի անվան Ազգային բժշկական համալսարանի ռեկտոր (2014 թվականի հունիսի 13 - 2019 թվականի հունվարի 8), համալսարանի  № 2 բժշկական թերապիայի ամբիոնի վարիչ(1990 - 2014), «Սիրտ և անոթներ» և «Therapia» ամսագրերի գլխավոր խմբագիր։ Ուկրաինայի բժշկական գիտությունների ազգային ակադեմիայի թղթակից անդամ է։
Ակադեմիական թերացում հակամրցանակի դափնեկիր է «Թունավոր ռեկտոր 2018» անվանակարգում։


== Կենսագրություն ==
Եկատերինան ծնվել է 1956 թվականի փետրվարի 8-ին Կիևում՝ Ուկրաինայի բժշկական ազգային ակադեմիայի և Ուկրաինայի գիտությունների ազգային ակադեմիա ակադեմիկոս Նիկոլայ Ամոսովի ընտանիքում։ Մայրը՝ Լիդիա Դենիսենկոն, ավարտել է Կիևի բժշկական ինստիտուտը, աշխատել է որպես վիրաբույժ, ֆիզիոթերապևտ։
1978 թվականին ավարտել է Կիևի բժշկական ինստիտուտը։ 1983 թվականին պաշտպանել է թեկնածուական ատենախոսություն «Խոշոր օջախային սրտամկանի սուր ինֆարկտի ընթացքի կանխատեսումը և անմիջական արդյունքները» թեմայով, իսկ 5 տարի անց դոկտորական թեզ՝ «Դիլատացված կարդիոմիոպաթիա» թեմայով։
2004-2005 թվականներին եղել է Ուկրաինայի առողջապահության նախարարության գլխավոր սրտաբանը։
2014 թվականի հունիսին Ալեքսանդր Բոգոմոլեցի անվան ազգային բժշկական համալսարանի աշխատակազմի կողմից ընտրվել է ռեկտորի պաշտոնում։ 
Պաշտոնից ազատվել է Ուկրաինայի Առողջապահության նախարարության՝ 2019 թվականի հունվարի 8-ի որոշմամբ՝ համալսարանի ֆինանսատնտեսական գործունեության խախտումների և դեկտեմբերի 26-ից հունվարի 8-ը աշխատավայրից առանց հիմնավոր պատճառի բացակայելու համար, ինչը փաստացի արգելափակել է համալսարանի աշխատանքը։
Եկատերինա Ամոսովան երկար տարիներ եղել է Ուկրաինայի բարձրագույն ատեստավորման հանձնաժողովի փորձագետ։ Նա նաև Ուկրաինայի սրտաբանների և ռևմատոլոգների համայնքի խորհրդի անդամ է։
Հին Ղրիմ քաղաքի պատվավոր քաղաքացի է (2003 թվականի հոկտեմբերի 30-ից)։
Ամուսինը բժիշկ Վլադիմիր Միշալովն է։


== Աշխատություններ ==
Ամոսովան հեղինակել է ավելի քան 600 աշխատություն։

«Կլինիկական սրտաբանություն»՝ ISBN 978-5-311-01231-7


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
1956 թվականի փետրվարի 8-ին Կիևի առաջատար սրտավիրաբույժ Նիկոլայ Ամոսովայի ընտանիքոիմ Եկատերինա Ամոսովան
Ջեյմս Բոսուել

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ջեյմս Բոսուել (այլ կիրառումներ)Ջեյմս Բոսուել (անգլ.՝ James Boswell, հոկտեմբերի 29, 1740(1740-10-29) կամ հոկտեմբերի 18, 1740(1740-10-18), Էդինբուրգ, Շոտլանդիա, Մեծ Բրիտանիայի թագավորություն - մայիսի 19, 1795(1795-05-19)[…], Լոնդոն, Մեծ Բրիտանիայի թագավորություն), շոտլանդացի գրող և մեմուարիստ (հուշավիպագիր)։ Նրան հռչակ է բերել «Սամյուել Ջոնսոնի կյանքը» (1791 թվական) երկհատորյա գիրքը, որը հաճախ անվանել են անգլերենով գրված մեծագույն կենսագրություն։


== Կենսագրություն և ստեղծագործություն ==
Հայրը դատավոր էր, դաժան կալվինական։ Նա սովորել է Էդինբուրգի համալսարանում, այնուհետև՝ Գլազգոյում, որտեղ նրան դասավանդող ուսուցիչների շարքում է եղել Ադամ Սմիթը։ Անցել է կաթոլիկության, ընդունել վանականություն։ Իմանալով այդ մասին՝ հայրը զրկել է որդուն ունեցվածքից, ոտքը կտրել տնից։
Բոսուելը տեղափոխվել է Լոնդոն, որտեղ իրեն դրսևորել է որպես կերուխում սիրողի և հարբեցողի։ Նա կարճ ժամանակով մտերմացել է Գարրիկի, Գոլդսմիթի, Բյորկի, Ռեյնոլդսի, Ջոնսոնի հետ, դարձել նրանց «Ակումբի» անդամ։ Բոսուելը եղել է «Կիլուինինգ» մայրական օթյակի անդամ։
1768 թվականին նա նախաձեռնել է ճանապարհորդել Եվրոպայով, այցելել Վոլտերին և Ժան–Ժակ Ռուսոյին։ Վերջինիս հանձնարարությամբ ուղևորվել է Կորսիկա, որտեղ ծանոթացել է առաջին ժողովրդավարական հանրապետության առաջնորդ Պասկուալ Պաուլիի հետ։ Գրել է «Զեկույց Կորսիկայի մասին» (1768 թվական) ստեղծագործությունը, որը եվրոպական բեսթսելեր է դարձել, վաճառվել արագ և մեծ տպաքանակով։
1920 թվականին գտնվել և 1950 թվականին հրատարակվել է Բոսուելի պատանեկան օրագիրը, որը նա տարել է 1762–1763 թվականներին՝ առաջին անգամ Լոնդոն այցելած և այնտեղ ցոփ ու շվայտ կյանք վարելու ժամանակ։ Այդ հրատարակությունը մեծ աղմուկ է բարձրացրել և ստիպել գրականագետներին բացահայտել Բոսուելին՝ որպես օրագրային արձակի փայլուն վարպետի։


== Հետաքրքիր փաստեր ==
Վլադիմիր Նաբոկովն իր «Գունատ կրակը» վեպի համար նախաբան է ընտրել «Սամյուել Ջոնսոնի կյանքը» գրքի բնաբանը։


== Հրատարակություն ==
The general correspondence of James Boswell, 1757–1763. Edinburgh: Edinburgh UP, 2006


== Գրականություն ==

«Босвелль, Джемс»։ Բրոքհաուզի և Եֆրոնի հանրագիտական բառարան: 86 հատոր (82 հատոր և 4 լրացուցիչ հատորներ)։ Սանկտ Պետերբուրգ։ 1890–1907 
Daiches D. James Boswell and his world. New York: Scribner, 1976.
Bloom H. Dr. Samuel Johnson and James Boswell. New York: Chelsea House Publishers, 1986
Martin P. A life of James Boswell. New Haven: Yale UP, 2000


== Ծանոթագրություններ ==
Տիվրովի շրջան

Տիվրովի շրջան (ուկրաիներեն՝ Тиврівський район), շրջան Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզում։
Ստեղծվել է 1923 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Տիվրով։


== Աշխարհագրություն ==
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 880 կմ²։


== Բնակչություն ==
2005 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 47805 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 54,32 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ուկրաինայի Պետական վիճակագրական ծառայության կայքը (ուկր.)
Ճեճելաանթուբանի

Ճեճելաանթուբանի (վրաց.՝ ჭეჭელაანთუბანი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Շիդա Քարթլի մարզի Գորիի շրջանում։


== Դիրք ==
Գտնվում է ծովի մակարդակից 710 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Գորիից հեռու է 6 կմ։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 64 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Իվո Ժդյարսկի

Իվո Ժդյարսկի (չեխ․՝ Ivo Žďárský, հոկտեմբերի 11, 1960(1960-10-11), Հրադեց Կրալովե և Պրահա, Չեխոսլովակիա), ավիակոնստրուկտոր, որը հայտնի է Չեխոսլովակիայից ինքնաշեն մոտոդելտապլանով փախչելով։


== Կենսագրություն ==
Ժդյարսկին սովորել է ավիացիոն ֆակուլտետում, մշակել է օդային պտուտակներ և ուզում էր փախչել ՉԽՍՀ-ից, քանի որ չէր կարող արտագաղթել օրինական կերպով։ Պրահայում ավիացիոն ինժեների կրթություն և մասնագիտություն ստանալուց հետո որոշել է փախչել կապիտալիստական երկրներից մեկը և կառուցել է մեքենայի շարժիչ ունեցող թռչող սարք։
Փախուստի համար Ժդյարսկին կառուցել է ինքնաշեն մոտոդելտապլան՝ այն համալրելով Trabant ավտոմեքենայի շարժիչով և իր կառուցած օդային պտուտակով։ Մոտոդելտապլանի փորձարկումների ժամանակ, երբ Ժդարսկին թռել է արևելյան ուղղությամբ, նրան ձերբակալել է ոստիկանությունը և առգրավել մոտոդելտապլանը։ Սակայն Ժդյարսկուն հաջողվել է վերադարձնել իր մոտոդելտապլանը՝ կաշառք տալով։ 1984 թվականի օգոստոսի 4-ի գիշերը նա թռել է ավստրիական «Վիեննա-Շվեխատ» օդանավակայան։ Ժդյարսկին քաղաքական ապաստան է ստացել և տեղափոխվել ԱՄՆ։ Նա իր մոտոդելտոպլանը վաճառել է Բեռլինի «Չարլի» անցակետին կից թանգարանին։

ԱՄՆ-ում՝ Լոնգ Բիչում (Կալիֆոռնիա նահանգ) նա 1986 թվականին հիմնել է իր սեփական ընկերությունը՝ «IVOPROP» անվանումով, որն արտադրում է համանուն շարժիչներ, որոնք օգտագործվում են ոչ մեծ ինքնաթիռների, դելտապլանի և նոր փորձարարական մոդելների վրա, ինչպես նաև զբաղվել է գերթեթև թռչող սարքի մշակմամբ, որը հանդիսանում է ինքնաթիռի և ուղղաթիռի համադրություն։ 
2007 թվականին Ժդյարսկին անապատում գնել է 1,62 կմ² հողատարածք (նախկին օդանավակայան) 99 000 դոլարով։ Յուտայի Բոքս Էլդեր շրջանում՝ Լուչին լքված բնակավայրում (նաև հայտնի է որպես Ումբրիա Ջանկշն) չկան շինություններ, նույնիսկ հիմքեր։ Անմիջապես այն տարածքից դուրս, որտեղ ժամանակին եղել է քաղաքը, գտնվում է օդանավարանը, որտեղ Ժդյարսկին, որպես միակ բնակիչ, ապրել է իր կյանքի վերջին 13 տարիների ընթացքում։
Գործարարի բնակարանը գտնվում է մոտակա բնակավայրերից և մոտակա խանութից ավելի քան 320 կմ հեռավորության վրա՝ Օգդեն քաղաքից թռիչքի 45 րոպեի հեռավորության վրա։ Չեխոսլովակիայի նախկին քաղաքացին չի զգուշացրել իր հարազատներին փախուստի մասին և այլև երբեք չի եղել Չեխիայում, որտեղ նա թողել է ծնողներին և եղբորը։ Նա ապրում է անապատային հարթավայրում՝ երկու ինքնաթիռների կողքին, որոնցից մեկը ուղղաթիռի և ինքնաթիռի փորձնական հիբրիդ է, որոնք համատեղված են մեկ տարբերակում։
Օդանավարանը բաժանված է երկու մասի՝ բնակելի գոտի և օդանավերի համար նախատեսված տարածք։ Բնակելի տարածքում կան 90-դյույմանոց հարթ էկրանով հեռուստացույց, հարվածային գործիքա, համակարգիչ և շրջված փչովի լոգարան, որը կատարում է բազմոցի դեր։ Չեխիայի ԱՄՆ տեղափոխված ներգաղթյալն ունի մի քանի դիպուկահար հրացաններ, այլ զենքեր և ատրճանակ-գնդացիր։ Ժդյարսկու խոսքով՝ զենքը պետք է գորշուկների որսալու համար, որոնք իրեն նյարդայնացնում են, քանի որ ավերում են թռիչքուղիները։ Օդանավարանն ու թռիչքուղիները շրջապատված են էլեկտրական ցանկապատով, մուտքի դարպասների մոտ ծածանվում է մի դրոշ, որի վրա նկարված է գանգ և խաչասերված ոսկորները, որը նախազգուշացնում է մահացու վտանգի մասին։


== Ծանոթագրություններ ==
Նովա Պետրոպոլիս

Նովա Պետրոպոլիս  (պորտ.՝ Nova Petrópolis)՝ համայնք Բրազիլիայում, մտնում է Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի մեջ։ Մի մաս է կազմում Պորտու Ալեգրիի ագլոմերացիա (մեզոշրջան)ը։ Մտնում է տնտեսական կարգավիճակ ունեցող Գրամադու Կանելայի գավառի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 17 747 մարդ, ըստ 2006 թվականի տվյալների։ Տարածքը կազմում է 291,079 կմ2։ Բնակչության խտությունը՝ 61,0 մարդ/կմ²։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արտադրանքը կազմել է 239 425 000,00 (ըստ Բրազիլիայի ինստիտուտի աշխարհագրության և վիճակագրության տվյալների)։
Համախառն ներքին արտադրանքը մեկ շնչի հաշվով 2003 թվականին կազմում է 13 491,01 ռեալ (ըստ Բրազիլիայի ինստիտուտի աշխարհագրության և վիճակագրության տվյալների)։
Մարդկային զարգացման ինդեքսի պոտենցիալը 2000 թվականին կազմել է 0,847։


== Պատմություն ==
Քաղաքը հիմնադրվել է 1858 թվականի սեպտեմբերի 7։ Քաղաքի տոնը նշում են փետրվարի 28։


== Պատկերասրահ ==
Սանդրա Ռուլոֆս

Սանդրա Ռուլոֆս (դեկտեմբերի 23, 1968(1968-12-23), Թերնեուզեն, Զեյլանդ, Նիդերլանդներ), հոլանդացի լեզվաբան և Վրաստանի առաջին տիկին 2004-2013 թվականներին, երբ նրա ամուսին Միխայիլ Սահակաշվիլին դարձավ Վրաստանի նախագահ։ 2008 թվականից նիդերլանդականից բացի ունի վրացական քաղաքացիություն։


== Կենսագրություն ==
Ուսանել է Բրյուսելի Օտար լեզուների ինստիտուտում, ապա Ստրասբուրգի Մարդու իրավունքների միջազգային ինստիտուտում։ Այնուհետև աշխատել է որպես խորհրդատու (կոնսուլտանտ)։
Ֆրանսերեն է դասավանդել Թբիլիսիում և ղեկավարել է մի շարք բարեգործական ծրագրեր։ 1998-2002 թթ. Վրաստանում Նիդերլանդների պատվավոր հյուպատոս էր։


== Երկեր ==
«Վրաստանի առաջին տիկին։ Իդեալիստի կենսագրություն» (De first lady van Georgië. Het verhaal van een idealiste), 2005
Բաչելոր (հրաբուխ)

Բաչելոր (Բաչտելոր, անգլ.՝ Mount Bachelor), պոտենցիալ գործող ստրատոհրաբուխ, Կասկադյան լեռների համակարգի մեջ (նահանգ Օրեգոն, ԱՄՆ)։ Սկսել է ձևավորվել 50 հազար տարի առաջ և ավարտվել 11 հազար տարի առաջ։ Հրաբխի վերջին ժայթքումը տեղի է ունեցել 9000 տարի առաջ։ Լեռնադահուկային ճանապարհը լեռան վրա կառուցվել է 1958 թվականին։


== Արտաքին հղումներ ==
Volcano Live — John Search
Volcano World — Oregon State University
Peakbagger.com
Peakware.com Archived 2016-04-04 at the Wayback Machine.
Դոմինո (հեռուստասերիալ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Դոմինո (այլ կիրառումներ)«Դոմինո», հայկական կատակերգական և սիրային սիթքոմ, որի շնորհանդեսը տեղի է ունեցել 2015 թվականի սեպտեմբերի 15-ին և ավարտվել է 2017  թվականի դեկտեմբերի 31-ին։
Սիթքոմը եթերում հեռարձակվել է «Արմենիա Հեռուստաընկերության» եթերում։ Ֆիլմի սաունդթրեքի հեղինակն է՝  հանրահայտ երաժիշտ Էրիկ Կարապետյանը, Նարեկ Բավեյանը և Ռիփփի Նավասարդյանը, Նարեկը նաև սիթքոմի՝ գլխավոր դերակատարներից է։
Դոմինոյի սցենարի հիմքում ընկած է՝ երեք մտերիմ տղաների ընկերությունը։


== Սյուժե ==
Պատմությունը երեք մանկության ընկերների՝ Գարիկի, Միկայի և Նորիկի մասին է։ Գարիկը աշխատում է մերսման սրահում, որպես մերսող։ Գարիկը ունի կին՝ Սոֆան և վեց տարեկան աղջիկ։ Սոֆան լրագրող է։ Գարիկի մականունը դոկ (դոկտոր) է։ Նորիկը աշխատում է աղջիկների աերոբիկայում (մարզասրահում), որպես մարզիչ։ Նորիկը ունի նշանած՝ Լիլիթը։ Լիլիթը և Նորիկը հինգ տարի է ինչ նշանված են, որից առաջ յոթ տարի ընկերություն են արել։ Միկան խոհարար է և աշխատում է Երևանի ռեստորաններից մեկում։ Նրանք երեքն էլ ատում են իրենց շեֆերին։ Միկայի շեֆը (ռեստորանի տերը) Ալիկն է։ Նա նույնպես ատում է Միկային։ Նորիկի շեֆի անունը Նելլի Վարդանովնա է։ Նա սիրահարված է Նորիկին։ Ողջ եթերաշրջանի ընթացքում Նելլի Վարդանովնան ամեն ինչ անում է որպեսզի գրավի Նորիկի սիրտը և բաժանի Նորիկին և Լիլիթին։ Գարիկը շեֆի հետ նորմալ հարաբերությունների մեջ է։ Նա ատում է ոչ թե շեֆին այլ շեֆի կնոջը՝ տիկին Մարգոյին։ Մարգոն շատ գեր է լինում և Գարիկից պահանջում, որ Գարիկը մերսելով և խուրհուրդներով նիհարեցնի իրեն։


== Դերերում ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ացետոնային մարմիններ (կետոնային մարմիններ)

Ացետոնային մարմիններ (կետոնային մարմիններ), օրգանական միացությունների խումբ, բաղկացած 
  
    
      
        β
      
    
    {\displaystyle \beta }
  –օքսիկարագաթթվից, ացետքացախաթթվից և ացետոնից, որոնք առաջանում են լյարդում՝ ճարպաթթուների ոչ լրիվ օքսիդացումից։ Ախտաբանական պրոցեսների (շաքարախտ, քաղց ևն) ժամանակ ացետոնային մարմինները մեծ քանակությամբ կուտակվում են օրգանիզմում (1 մգ%-ից հասնում են 500 մգ% և ավելի), հատկապես արյան և մեզի մեջ։ Ացետոնային մարմինների ավելացումը բարձրացնում է արյան թթվայնությունը (ացիդոզ) և առաջացնում ինքնաթունավորում։ Ինսուլինի և ածխաջրերի ներարկումը նվազեցնում է ացետոնային մարմինների առաջացումը։
Օնիշպոլ

Օնիշպոլ (ուկրաիներեն՝ Онишпіль), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Կորոստիշևի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Օնիշպոլ գյուղում բնակվում էր 22 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,19 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 115,79 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Սարալանջի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Լոռու մարզ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Սարալանջի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (այլ կիրառումներ)Այս հոդվածը ներկայացնում է Լոռու մարզի Սարալանջ գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը, որը 2002 թ․ հաստատվել է Հայաստանի կառավարության կողմից։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 3 հուշարձան (2 միավոր)։

 


== Տես նաև ==
Հայաստանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==
Բակտա (գետ)

Բակտագետ, գետ Հայկական լեռնաշխարհում։ Պատկանում է Ճորոխի ավազանին։ Հոսում է Լիվանայի հովտով և միանում է և աջից միախառնվում Ճորոխին։


== Ծանոթագրություններ ==
46-րդ հարավային զուգահեռական

46-րդ հարավային զուգահեռականը հասարակածից 46° դեպի հարավ գտնվող լայնությունների շրջանագիծն է։
Անցնում է Հնդկական օվկիանոսով, Խաղաղ օվկիանոսով, Հարավային Ամերիկայով և Ատլանտյան օվկիանոսով։

Լայնության մեկ աստիճանին համապատասխանում է 77 463 մ երկարություն։
Հեռավորությունը՝
հասարակածից` 5096 կմ
հարավային բևեռից` 4906 կմ


== Զուգահեռականով հատվող տարածքները ==


== Սահմաններ ==


== Տես նաև` ==
47-րդ հարավային զուգահեռական
45-րդ հարավային զուգահեռական
46-րդ հյուսիսային զուգահեռական


== Ծանոթագրություններ ==
Ավտոբուս

Ավտոբուս, ավտո... և լատ.՝ (omni) bus - բոլորի համարի հասարակական օգտագործման ավտոմոբիլ՝ 9 և ավելի ուղևորներ փոխադրելու համար։ Ըստ նշանակման, ավտոբուսները լինում են քաղաքային, մերձքաղաքային, միջքաղաքային (տուրիստական), տեղական հաղորդակցության և ընդհանուր նշանակման։ ավտոբուսների տարողությունը կախված է նրանց արտաքին չավւերից (հիմնականում երկարությունից)։
Տարածված են նաև մեկուկես և երկհարկանի ավտոբուսները։ Քաղաքային ավտոբուսների համար սահմանված շարժման առավելագույն արագությունը 70 կմ/ժ է, մերձքաղաքային ու տեղական հաղորդակցության ավտոբուսերինը՝ 80 կմ/ժ, միջքաղաքայիններինը՝ 100 կմ/ժ։
Հայաստանում միջքաղաքային ավտոբուսային երթևեկությունը հիմնվել է 1927 թվականին, իսկ քաղաքայինը՝ 1928 թվականին։ 1971 թվականին Հայաստանում գործում էին 140 քաղաքային, 180 միջքաղաքային, 820 մերձքաղաքային երթուղիներ՝ 32000 Կմ ընդհանուր երկարությամբ։ Երևանի «ԵրԱԶ» ավտոգործարանը պատրաստել է փոքր ավտոբուս, որի պետական փորձարկումը 1971 թվականին արժանացել է բարձր գնահատականի։
Դուբոսիշչե (այլ կիրառումներ)

Դուբոսիշչե, կարող է վերաբերել՝

Դուբոսիշչե - գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Գլինկովսկի շրջանի կազմում։
Դուբոսիշչե - գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Գլինկովսկի շրջանի կազմում։
Սենտ Անդրե սյուր Վյո Ժոն

Սենտ Անդրե սյուր Վյո Ժոն (ֆր.՝ Saint-André-sur-Vieux-Jonc), համայնք Ֆրանսիայում, գտնվում է Ռոն Ալպեր մարզի Էն գավառում։ Մտնում է Պերոննա համայնքի կազմի մեջ։ Հանդիսանում է Բուրկ ան Բրես շրջանի օկրուգը։
Համայնքի INSEE կոդ՝ 01336։


== Տեղադրություն ==

Համայնքը տեղակայված է Փարիզից 370 կմ հարավ-արևելք, Լիոն քաղաքից 55 կմ հյուսիս, Բուրակ ան Բրես շրջանից 9 կմ դեպի հարավ-արևմուտք։


== Կլիմա ==
Համայնքում կլիման կիսացամաքային է՝ խիստ ամառ ու ձմեռ։ Անձրևները հաճախակի չեն լինում՝ հիմնականում ամռանը։


== Բնակչություն ==
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականին կազմում էր 1079 մարդ։


== Վարչակազմ ==


== Տնտեսություն ==
2010 թվականի տվյալներով 697 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 547-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 150-ը անգործունակ (Ակտիվության ցուցանիշը — 78,5%, 1999 թվականին եղել է՝ 71,9%)։ 547 աշխատունակ բնակիչներից 496-ը աշխատում էին (254 տղամարդ և 242 կին), անաշխատանք էին 51-ը (23 տղամարդ և 28 կին)։
150 անգործունակ մարդկանցից 52-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 72-ը թոշակառու, 26-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Сент-Андре-сюр-Вьё-Жон» (ֆրանսերեն)։ Ֆրանսիայի տվայլների և տնտեսական հետազոտությունների ազգային ինստիտուտ։ Վերցված է 2014-05-13 
«Сент-Андре-сюр-Вьё-Жон» (ֆրանսերեն)։ cassini.ehess.fr։ Վերցված է 2014-05-13
Մարիբ (այլ կիրառումներ)

Մարիբ, կարող է վերաբերել՝

Մարիբ - Ասիայի ամենահին քաղաքներից
Մարիբ - գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Խարզանի գավառակում
Երաժիշտ (ամսաթերթ)

«Երաժիշտ», երաժշտական, մշակութային, տեղեկատվական ամսաթերթ, Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի պաշտոնական թերթը։


== Պատմություն ==
«Երաժիշտ» ամսաթերթը լույս է տեսնում 2005 թվականից, Երևան քաղաքում։ Թերթը հիմնադրել են Սերգեյ Սարաջյանը, Գոհար Շագոյանը։ Տարբեր տարիների թերթի գլխավոր խմբագիրներ են եղել Աննա Գևորգյանը (2005–2007), Տաթև Ամիրյանը (2007–2008), Հասմիկ Համբարյանը (2008–2012), Շուշան Այվազյանը (2012–2014 և 2016-ից), Արմինե Աթոյանը (2014–2016)։
«Երաժիշտ» ամսաթերթը լուսաբանում է Հայաստանի Հանրապետությունում, սփյուռքում և աշխարհում տեղի ունեցող երաժշտական կարևոր իրադարձությունները, կոնսերվատորիայի ներդրումը մշակութային կյանքում, հայ և օտարազգի ճանաչված երաժիշտների ելույթները Հայաստանում և արտասահմանում։ Թերթում լույս են տեսնում մշակութային և հոգևոր երաժշտությանը վերաբերող նյութեր։
«Երաժիշտ» ամսաթերթը տարածվում է նաև մի շարք երկրներում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Երաժիշտ» ամսաթերթ 2019, 1,2,3,4 համարները
Հրանտ Բորոզանյան

Հրանտ Խաչատուրի Բորոզանյան (Պորոզանյան, հոկտեմբերի 1, 1901(1901-10-01), Վան, Վանի վիլայեթ, Օսմանյան կայսրություն - ապրիլի 10, 1971(1971-04-10), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ թարգմանիչ, ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1938 թվականից։
Ծնվել է Արևմտյան Հայաստանի Վան քաղաքում։ Ավարտել է Վանի Երեմյան դպրոցը։ 1915 թվականին գաղթել է Երևան, որտեղ նրա հարազատները համաճարակի զոհ են դարձել։ Որբացած պատանին ապաստանել է մանկատներում։ 1925-1926 թվականներին աշխատել է «Ավանգարդ», «Մաճկալ», «Երիտասարդ բայլշևիկ», «Խորհրդային Հայաստան» թերթի ոճաբանն էր։ 1938 թվականից անցել է թարգմանական աշխատանքի։ Մինչև 1950 թվականը աշխատել է Երևանի ռադիոյի խմբագրությունում, 1950-1960 թվականներին՝ «Ավանգարդ», «Սովետական Հայաստան» և «Երևան» թերթերում։ Մահացել է Երևանում։


== Հ. Բորոզանյանի կատարած թարգմանությունները (ռուսերենից) ==
Էմմանուիլ Կազակևիչ, Աստղ (վիպակ), Ե., Հայպետհրատ, 1949, 184 էջ։
Վլադիմիր Պոպով, Պողպատ և խարամ (վեպ), Ե., Հայպետհրատ, 1950, 473 էջ։
Մուխթար Աուեզով, Աբայ (վեպ), Ե., Հայպետհրատ, 1952, 724 էջ։
Ստեփան Զլոբին, Ստեփան Ռազին, հատոր երկրորդ, Ե., Հայպետհրատ, 1959, 563 էջ։
Ղազախական պատմվածքներ (մի մասը թարգմանել է Հ. Բորոզանյանը), Ե., «Հայաստան», 1968, 363 էջ։
Եղբայրական ձայներ (սովետական նշանավոր գրողների ստեղծագործությունների ժողովածու, գրքի մեջ մտնող Մուխթար Աուեզովի «Աբայ» վեպի հատվածը Հ. Բորոզանյանի թարգմանությունն է), Ե., «Լույս», 1978, 295 էջ։
«Թարգմանչաց արվեստ» շտեմարան։


== Ծանոթագրություններ ==
Հակասեմության ժամանակագրություն

Հակասեմության ժամանակագրություն, որպես քսենոֆոբիայի դրսևորում՝ հակասեմության դրսևորման հետ կապված պատմական իրադարձությունների համակարգված ցանկ։ Հակասեմության պատմությունը կարելի է հետազոտել դեռ հին ժամանակներից մինչև մեր օրերը։
Որոշ հեղինակներ նախընտրում են օգտագործել հակահուդայականություն կամ կրոնական հակասեմականություն եզրը որպես հուդայականության դեմ կրոնական զգացմունքների արտահայտման եղանակ, մինչև ռասայական հակասեմության առաջացումը 19-րդ դարի վերջում։


== Անտիկ ժամանակաշրջան ==
մ.թ.ա. 586։ Բաբելոնը ոչնչացնում է Երուսաղեմի տաճարը, գրավում Հուդեան և գերիացնում 10 հազար հրեական ընտանիք։
մ.թ.ա. 175 BCE-մ.թ.ա. 165։ The Deuterocanonical First and Second Books of the Maccabees record that Antiochus Epiphanes sacks Jerusalem and commits atrocities against the Jews and the Jewish religion. Հանուքայի տոնը նշանավորում է մաքաբաների ապստամբությունը նրա ղեկավարման դեմ։


== 4-րդ դար ==


== 5-րդ դար ==


== 6-րդ դար ==


== 7-րդ դար ==


== 8-րդ դար ==


== 9-րդ դար ==


== 11-րդ դար ==


== 12-րդ դար ==


== 13-րդ դար ==


== 14-րդ դար ==


== 15-րդ դար ==


== 16-րդ դար ==


== 17-րդ դար ==


== 18-րդ դար ==


== 19-րդ դար ==


== 20-րդ դար ==
դելֆինի դար


== Արտաքին հղումներ ==
Հակասեմության ժամանակագրություն


== Ծանոթագրություններ ==
(3137) Հորկի

(3137) Հորկի (անգլ.՝ Horky), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1982 թվականի սեպտեմբերի 16-ին Անտոնին Մրկոսի կողմից Կլետում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,401044 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9448 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,8573 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1358,93 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,264913 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 2,47° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(3137) Հորկի աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Կանալիաս դե Ռիո Տուերտո

Կանալիաս դե Ռիո Տուերտո  (իսպ.՝ Canillas de Río Tuerto), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում, գտնվում է Ռիոխա պրովինցիայում՝ Ռիոխա (Լոգրոնիո) ինքնավար համայնքի կազմում։ Մտնում է Նախերա շրջանի (կոմարկայի) կազմի մեջ։ Զբաղեցնում է 3,60 կմ2 տարածք։ Բնակչությունը կազմում է 43 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Գտնվում է պրովինցիայի վարչական կենտրոնից 40 կմ հեռավորության վրա։
Վերակացուն

«Վերակացուն» (ռուս.՝ «Смотритель»), ռուս ժամանակակից գրող Վիկտոր Պելևինի տասներեքերորդ վեպն է, որը բաղկացած է երկու գրքից։ Առաջին մասը («Դեղին դրոշի շքանշան») լույս է տեսել 2015 թվականի սեպտեմբերի 3-ին։ Երկրորդ մասը («Երկաթե անդունդ») վաճառքի է հանվել 2015 թվականի սեպտեմբերի 29-ին։
«Էքսմո» հրատարակչության ազդագրում ասվում է.


== Կարծիքներ և քննադատություն ==
Գալինա Յուզեֆովիչը Meduza-ին տված հարցազրույցում նշում է. ««Նոր Պելևին» անվամբ տիպիկ սերիական արտադրանքի բոլոր առանցքային տարրերից «Վերակացուում» առկա է միայն ամեն գոյություն ունեցողի պատրանքայնության մասին պատկերացումը։ Արդիական ակնարկություններից և մարգարեական պաթոսից, միևնույն ժամանակ և լեզվական խաղից մաքրված, թորած և անգույն «Վերակացուն», այո, տիպիկ մերկ թագավոր է »։
Դմիտրի Բիկովը «Դոժդ» հեռուստաալիքի համար նույնպես մեկնաբանել է գրքի լույսընծայումը. «Պելևինի ցանկացած նոր գիրք իրադարձություն է։ Նույնիսկ եթե Պելևինը թողարկի հեռախոսագիրք, դա իրադարձություն կլինի։ Նա իրականության ամենաճշգրիտ հայելին է, դրա հիանալի արտացոլիչը, որը կարողանում է հեռանալ պատկառելի հեռավորության վրա և այդ հեռավորությունից այն ընդհանրացնել։ Մենք նրանից միշտ պատասխաններ ենք փնտրում կատարվածի վերաբերյալ։ Բայց հիմա Պելևինի ստեղծագործությունում որոշակի սկզբունքային շարժ է տեղի ունեցել. այս իրողությունը սկսել է նրան այդ աստիճանի զզվեցնել... Եվ, առհասարակ, իմաստալից արտահայտություններ անելն այժմ անհնար է. ինչ էլ ասես, հաստատ կդիպչես մեկին՝ քո կամքին հակառակ։ Նույնիսկ արտահայտելով ամենապարզունակ միտքը՝ դու կընկալվես որպես խռովարար»։
Լրագրող Անդրեյ Արխանգելսկին «Կոմերսանտ» թերթի համար. «Պելևինի նոր վեպը չարդարացրեց 1990-ականների կայծկլտող պատմվածքների կամ գոնե 2000-ականների վեպերի թավշյա ինտելեկտուալիզմը վերադարձնելու հույսերը։ Նույնիսկ վեպի կառուցվածքը տարիների ընթացքում չի փոխվում. Պելևինը, ասես, ծաղրում է քննադատներին։ Սեմյուել Բեքեթի հերոսի՝ Մերֆիի չափվածությամբ, որն ամբողջ օրը ռիթմիկ ճոճվում էր ճոճաթոռին, Պելևինը ոչ մի քայլ չի շեղվում իր ճիզվիտական ռիթմից։ Հերոսի ծնունդ և ուսուցում (15 էջ) - ձեռնադրում (20 էջ) - կին (12 էջ) - կրկին ձեռնադրում, ձեռնադրում բարձր կաստա (22 էջ) - աշխարհի ստեղծման պատմություն (20 էջ) - բացահայտում և աշխարհի կործանում (50-60 էջ)։ Այս իմաստով հեղինակն աշխատում է ժամացույցի պես։ Նա նույնիսկ չի կարողանում հրաժարվել Աշտարակի պատկերից, որն արդեն 10 կամ 15 տարի ուղեկցում է հերոսին ձեռնադրման ժամանակ»։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Վիկտոր Պելևինի նոր գիրքը լույս կտեսնի աշնանը