armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Մարմետ (Վանի գավառ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Մարմետ (այլ կիրառումներ)Մարմետ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Վանի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Վանի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Մորեխներ

Մորեխներ (Acridoidea), ուղղաթևերի կարգի միջատների վերնաընտանիք։ Մարմնի երկարությունը՝ մինչև 9 սմ, բեղիկները կարճ են (մոտ 5 սմ)։ Բերանային ապարատը կրծող տիպի է, ետին ոտքերը ցատկող են։ Ունեն ձայնարձակ և լսողական օրգաններ։ Թևերը 2 զույգ են (երբեմն թերզարգացած կամ վերացած), թաթերը՝ եռանդամ, ձվադիրը՝ կարճ։ Զվերը դնում են հողում, հազվադեպ՝ բույսերի հյուսվածքներում և ծածկում հեղուկով, որը հողի մասնիկների հետ չորանում և կազմում է ձվապարկ։ Սովորաբար տալիս են տարեկան 1, առանձին տեսակներ՝ 2-3 սերունդ։ Զարգանում են ոչ լրիվ կերպարանափոխությամբ (ձվից դուրս եկած անհատները նման են հասուն միջատին)։ Չափահաս են դառնում 1-1,5 ամսում, 4-7 անգամ մաշկափոխվելով։ Տարբերում են հոտային և ոչ հոտային մորեխներ։ Հոտային մորեխները ցածր խտության դեպքում մենակյաց են (մենակյացության փուլ), իսկ բարձր խտության դեպքում կազմում են թրթուրների կուտակումներ և հասուն միջատների երամներ (հոտային փուլ), ընդ որում փոխվում են նրանց արտաքին տեսքը, ֆիզիոլոգիական ֆունկցիաները և այլն։ Զանգվածային բռնկումների շրջանում մորեխների խտությունը հասնում է հարյուրավոր, նույնիսկ հազարավոր անհատի 1 մ² վրա, իսկ զբաղեցրած մակերեսը՝ մինչև 1 միլիոն հա։ Բուսակեր են, հսկայական երամները ճանապարհին ոչնչացնում են կուլտուրական և վայրի բուսականությունն ամբողջությամբ։ Հետխորհրդային երկրներում մորեխների ամենավտանգավոր տեսակներից են չվող, ասիական, իտալական, մարոկկոյական մորեխները։ Տարածված են ամբողջ աշխարհում (շուրջ 10 հազար տեսակ, ԱՊՀ երկրներում՝ մոտ 500, Հայաստանում՝ 100)։ Պայքարի միջոցները՝ ագրոտեխնիկական միջոցառումներ, խոպան հողերի յուրացում և այլն։
Վիշենկի (այլ կիրառումներ)

Վիշենկի, կարող է վերաբերել՝

Վիշենկի - գյուղ, Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Գլոբինոյի շրջանում
Վիշենկի - գյուղ, Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Լոխովիցայի շրջանում
Վիշենկի - գյուղ, Ուկրաինայի Սումիի մարզի Գլուխովի շրջանում
Վիշենկի - գյուղ, Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Ռոժիշչեի շրջանում
Կասրեթի

Կասրեթի, գյուղ Արևելյան Հայաստանում, Կարսի մարզի Արդահանի գավառում։ Գտնվում էր Արդահան քաղաքից հյուսիս֊արևելք։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն


== Տես նաև ==
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Ծանոթագրություններ ==
Պրիշվինի թղթե աչքերը

«Պրիշվինի թղթե աչքերը» (ռուս.՝ «Бумажные глаза Пришвина»), 1989 թվականի խորհրդային ֆիլմ։ Ֆիլմը նվիրված է վերակառուցման տարիներին հայտնի Ստալինի անձի պաշտամունքի թեմային։


== Սյուժե ==
Սյուժեն կառուցված է «ֆիլմ ֆիլմում» սխեմայով։ Հեռուստառեժիսոր Պավել Պրիշվինը (Ալեքսանդր Ռոմանցով) ստալինիզմի մասին ֆիլմում պետական անվտանգության կապիտանի դեր է կատարում, որի գործողությունը տեղի է ունենում 1949 թվականին։ Ինքը՝ Պրիշվինը, ծրագրել է հեռուստահաղորդում նկարահանել 1949 թվականին աշխատող մի խումբ հեռուստատեսության աշխատողների մասին։ Նա ուսումնասիրում է արխիվային նյութերը, զրուցում խմբի կենդանի անդամների հետ՝ փորձելով վերականգնել 40-ամյա վաղեմության իրադարձությունները։ Նրա ուշադրությունը գրավում է դերասաններից մեկի խորհրդավոր մահվան պատմությունը։ Պրիշվինը հետաքննություն է անցկացնում՝ ենթադրելով, որ այստեղ ներգրավված է ՄԳԲ-ն։ Բայց ամեն ինչ շատ ավելի պրոզայիկ էր։ Պարզապես դերասանի գործընկերը՝ խանդելով կնոջը նրա նկատմամբ, հարբած ժամանակ նրա վերարկուի թևերի մեջ փայտ է դնում, որի արդյունքում նա ընկնում է և սառչում սառնամանիքից։
Ֆիլմի անսովոր անվանումը, այդ տարօրինակ «թղթային աչքերը» կապված են հաջորդ պատմության հետ։ Հեռուստատեսության հաղորդավարները, կարդալով նորություններ, ստիպված էին ժամանակ առ ժամանակ խոնարհել աչքերը՝ հետևելով տեքստին։ Եվ ահա ստուդիա է գալիս մի նամակ, որտեղ առաջարկվում է նրանց կոպերի վրա թղթե աչքեր փակցնել, որպեսզի նույնիսկ այն ժամանակ, երբ նրանք կարդան, թվա, թե նրանք նայում են հեռուստադիտողներին։ Մյուս կողմից, որոշ քննադատներ տեսնում են «թղթե աչքերով», որը խորհրդանշում է կուրությունը։


== Դերերում ==
Ալեքսանդր Ռոմանցով – Պավել Պրիշվին
Պավել Ռուդակով – Լև Շուտով
Իրինա Ցիվինա – Ալիսա Ալեևան երիտասարդության տարիներին
Եվգենի Բարկով – Լեոնիդ Բերկուտով
Ալլա Շելեստ – Ալիսա Ալեևա
Օլեգ Կովալով – Խրուստալյով
Սերգեյ Լավրենտև – Սերգեյ Էյզենշտեյն
Յուրի Ցապնիկ – Լյովա Շուտովը երիտասարդության տարիներին
Յուրի Կուզնեցով – դերասան
Վլադիմիր Դյատլով
Անատոլի Վեկշին – Սան Սանիչ Շախմատով


== Նկարահանող խումբ ==
Սցենարի հեղինակ՝ Վալերի Օգորոդնիկով
Ռեժիսոր՝ Վալերի Օգորոդնիկով
Օպերատոր՝ Վալերի Միրոնով
Բեմադրող նկարիչ՝ Վիկտոր Իվանով
Ձայնային օպերատոր՝ Ալիակպեր Հասանզադե


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Фёдоров А. В.։ «Киноведы – вперёд!»։ // Мнения. 1990. № 1. С. 44։ Արխիվացված է օրիգինալից 2013-05-13-ին։ Վերցված է 2018-05-22
Եղավ

Եղավ, հայկական արական անուն։ Առաջացել է հայերեն եղավ բայից։ Մեկ անգամ հիշատակված է 1700 թվականին։


== Ծանոթագրություններ ==
Պրեմիեր Լիգա 1995-96 (Անգլիա)

Պրեմիեր Լիգա 1995-96-ը Անգլիայի Պրեմիեր Լիգայի 4-րդ սեզոնն էր։
Գեորգի Մասխարաշվիլի

Գեորգի Մասխարաշվիլի (1977, Թբիլիսի, Վրացական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), վրացի ռեժիսոր։


== Կենսագրություն ==
Գեորգի Մասխարաշվիլին ծնվել է 1977 թվականին, Թբիլիսիում։ Սովորել է Թբիլիսիի գեղարվեստի ակադեմիայում, 1994-2000 թվականներին սովորել է Լեռնային ուղեկցորդների պետական դպրոցում, 1999-2004 թվականներին՝ Թբիլիսիի Թատրոնի և կինոյի պետական համալսարանի կինոռեժիսուրայի ֆակուլտետում։ Կինոյի ասպարեզում մշտապես հանդես է եկել որպես ձևավորող նկարիչ։


== Ֆիլմեր ==
Ժամագործը, 2011
Բևոդվեյ 45, 2007
Գավրիկա, 2005 (կարճամետրաժ)
Պատ, 2002 (կարճամետրաժ)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
მესაათე(չաշխատող հղում)
Պետրովսկոե (գյուղ, Շիլովի գյուղական խորհուրդ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՊետրովսկոեՊետրովսկոե (ուկրաիներեն՝ Петрівське), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Դոբրոպոլսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Պետրովսկոե գյուղում բնակվում էր 3 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Գվադալուպե (Կասերես)

Գվադալուպե (իսպ.՝ Guadalupe), համայնք Իսպանիայի Կասերես պրովինցիայում։ Ունի 2000 բնակիչ։ Այստեղ է գտնվում Սանտա Մարիա դե Գվադալուպե թագավորական համալիրը։
Քաղաքի մոտ է գտնվում Գվադալուպե գետը։ Ամենաբարձր կետը Վիլուերկա գագաթն է՝ 1603 մ բարձրությամբ։


== Գրականություն ==
Гвадалупа // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона ։ в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայքը
Ապշերոնսկ

Ապշերոնսկ (ռուս.՝ Апшеронск), քաղաք Ռուսաստանի Դաշնության Կրասնոդարի երկրամասում, հանդիսանում է Ապշերոնսկի շրջանի վարչական կենտրոնը։


== Աշխարհագրություն ==
Քաղաքը տեղաբաշխված է Կովկասի լեռնաշղթայի հյուսիսային լանջին, Պշեխա գետի հովտում (Բելայա գետի ձախ վտակ)։ Գտնվում է Կրասնոդար քաղաքից 103 կմ հարավ-արևելք և Մայկոպ քաղաքից 44 կմ հեռու։


== Բնակչություն ==
Ազգային կազմը2010 թվականի համառուսաստանյան մարդահամարի տվյալների համաձայն՝


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Мой город» հանրագիտարանում քաղաքի տվյալները
Ապշերոնսկ. վիճակագրություն, պատմություն, լուսանկարներ
Խուան Դինեննո

Խուան Իգնասիո Դինեննո Դե Կարա (իսպ.՝ Juan Ignacio Dinenno De Cara օգոստոսի 28, 1994(1994-08-28), Ռոսարիո, Սանտա Ֆե նահանգ, Արգենտինա), արգենտինացի ֆուտբոլիստ, «Բարսելոնա» ակումբի հարձակվող։


== Ակումբային կարիերա ==
Դիննենոն «Ռասինգ» ակումբի սան է։ 2013 թվականի հոկտեմբերի 13-ին «Էստուդիանտես» ակումբի դեմ խաղի ժամանակ իր նորամուտն է նշել Արգենտինայի ֆուտբոլի առաջնությունում։ Նոյեմբերի 16-ին «Կիլմես» ակումբի դեմ խաղի ժամանակ Խուանը իր առաջին գոլն է խփել «Ռասինգ» ակումբի կազմում։ 2014 թվականի ամռանը Դինեննոն վարձավճարով տեղափոխվել է «Տեմպերլեյ» ակումբ։ Օգոստոսի 9-ին «Ուրական» ակումբի դեմ խաղի ժամանակ իր նորամուտն է նշել Արգենտինայի ֆուտբոլի երկրորդ կարգի առաջնությունում։ Օգոստոսի 24-ին «Պատրոնատո» ակումբի դեմ խաղի ժամանակ Խուանը իր առաջին գոլն է խփել «Տեմպերլեյ» ակումբի կազմում։ Այդ մրցաշրջանում Դինեննոն իր թիմին օգնել է դուրս գալ բարձրագույն լիգա։
2016 թվականի սկզբին Խուանը վարձավճարով տեղափոխվել է «Ալդոսիվի» ակումբ։ Փետրվարի 6-ին «Օլիմպո» ակումբի դեմ խաղի ժամանակ իր նորամուտն է նշել նոր ակումբում։ Ապրիլի 23-ին «Օլիմպո» ակումբի դեմ խաղի ժամանակ իր առաջին գոլն է խփել «Ալդոսիվի» ակումբի կազմում։
2017 թվականի սկզբին Դինեննոն վարձավճարով տեղափոխվել է էկվադորական «Դեպորտիվո Կուենկա» ակումբ։ Հունվարի 29-ին խաղացել է գուայակիլյան «Բարսելոնա» ակումբի դեմ։ Այդ խաղում Խուանը իր առաջին գոլն է խփել «Դեպորտվո Կուենկա» ակումբի կազմում։ Հարավամերիկյան գավաթի ժամանակ բոլիվիական «Օրիենտե Պետրոլերո» ակումբի դեմ խաղի ժամանակ գոլ է խփել։ 2018 թվականի սկզբին Դինեննոն վարձավճարով տեղափոխվել է գուայակիլյան «Բարսելոնա»։ Փետրվարի 17-ին «Ունիվերսիդադ Կատոլիկա» ակումբի դեմ խաղում նա իր նորամուտն է նշել նոր  թիմում։ Այդ խաղում նաև իր առաջին գոլն է խփել «Բարսելոնա» ակումբի կազմում։ Մարտի 7-ին Հարավամերիկյան գավաթի ժամանակ պարագվայական «Խեներալ Դիաս» ակումբի դեմ խաղում աչքի է ընկել խփած գոլով։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Վիճակագրությունը soccerway կայքում
Պրոֆիլը sports.ru կայքում
Ծեր (անձնանուն)

Ծեր, հայկական արական անուն։ Առաջացել է հայերեն ծեր՝ «ծերունի» բառից՝ ակնարկելով Սիմոն Ծերունուն։ Այս անունից է առաջացել Ծերենց ազգանունը։ Անվան համազորն է Հալվորակ անձնանունը։ Հիշատակվել է 13-15-րդ դարերում։


== Գործածություններ ==
Ծեր, պարոն ոմն, ով 1211 թվականին հիշատակվել է Փաշախաթունի և ուրիշների հետ՝ Թեոդոսիայի Սուրբ Սարգիս եկեղեցու մի խաչքարի արձանագրության մեջ։
Ծեր քահանա, գրիչ, ով 1311 թվականին ընդօրինակել է Ավետարանը։
Ծեր, հայր Ասլանի, ով Ներսես կրոնավորին գրել տվեց Ժողովածու Ճառից Եպիփանի, Սեբաստիա, 1350 թվական։
Ծեր Սեբաստացի, որդի Ասլանի, նախորդի թոռն է, ով հիշատակված է 1350 թվականին։
Ծեր Խլաթեցի, Գրիգոր Խլաթեցու հայրը, ով կոչվում է նաև Ծերենց։
Ծեր, պապ կամ մեծ հայր տանուտեր Սատաղայի, ով 1476 թվականին Աղթամարում Թումա քահանային գրել տվեց մի Ավետարան։


== Ծանոթագրություններ ==
Հեբե

Հեբե, Հեբա (հին հունարեն՝ Ἥβη, նաև Հեբեա), հին հունական դիցաբանության մեջ պատանեկության աստվածուհին, Զևսի ու Հերայի դուստրը (որոշ հեղինակների մոտ Հերան ծնել է նրան հազարից)։ Օլիմպոսում Հեբեն խնջույքների ժամանակ աստվածներին մատուցում էր նեկտար և ամբրոսիա, մինչ նրան կփոխարիներ Գանիմեդը։
Հեբեն համարվում էր Հերակլեսի երկնային կինը և տրվել էր հերոսին կնության՝ որպես Հերայի հետ հաշտության նշան՝ նրա անմահություն ձեռք բերելուց հետո։ Հերան որդեգրեց Հերակլեսին և նրան կնության տվեց Հեբեին։ Նրանց որդիներին կոչեցին Ալեքսիարոս և Անիկետոս։ Դեռատի աստվածուհու սրբազան ծառը եղել է նոճին (կիպարիս)։ Հեբեի պաշտամունքը գոյություն ուներ Ֆլիունտում (Պելոպոննես)։ Հեբեի տաճար մտնող ստրուկը, ըստ Պավսանիասի վկայության, ստանում էր ազատություն։
Հռոմեացիների մոտ Հեբեն նույնացվում էր Յուվենտայի հետ (լատ.՝ Juventa կամ Juventas)։ Պատկերվում էր աղջնակի տեսքով, ծաղկեպսակով, ոսկե բաժակը ձեռքին։ Երբեմն պատկերվել է Զևսի արծվին կերակրելիս։


== Արվեստում ==
Էպիխարմոսի «Հեբեի ամուսնությունը» կատակերգության, Ժ. Ֆ. Ռամոյի «Նրբակիրթ Հնդկաստաններ» («Հեբեի տոնախմբությունը») օպերա-բալետի հերոսուհին է։
Այլաբանորեն «Հեբե» նշանակում է՝ պանդոկապանուհի, մատուցող կին։


== Աստղագիտության մեջ ==
Դիցաբանական կերպարի անունով է կոչված Հեբե (6) աստերոիդը՝ հայտնաբերված 1847 թ.։


== Տես նաև ==
Հերակլես


== Ծանոթագրություններ ==
Հարություն Աթոյան

Հարություն Տիգրանի Աթոյան (1907, Վարդաքար, Հայաստան - 1958, Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ ֆիզիկոս, նկարիչ։
Մասնագիտությամբ ֆիզիկոս է, զբաղվել է նաև գեղանկարչությամբ։ Անհատական ցուցահանդեսներ է ունեցել Երևանում, Լենինականում, Արթիկում։ Բնանկարների, ժանրային պատկերների և նատյուրմորտների հեղինակ է։


== Ծանոթագրություններ ==
Մ.թ.ա. 708


== Դեպքեր ==


== Ծնունդներ ==
Չու Ցզի I, Ցին թագավորության իշխան։


== Մահեր ==
Ներսես Հովհաննիսյան

Ներսես Գեդեոնի Հովհաննիսյան (հոկտեմբերի 12, 1938(1938-10-12), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - հոկտեմբերի 23, 2016(2016-10-23), Մոսկվա, Ռուսաստան), հայ կինոռեժիսոր, սցենարիստ, դերասան, ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1987), հայկական «Հայակ» ազգային կինոյի մրցանակաբաշխության Հատուկ մրցանակի դափնեկիր (2013)։


== Կենսագրություն ==
Ավարտել է Երևանի № 58 ռուսական դպրոցը և մինչ ինստիտուտ ընդունվելն աշխատել է Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնում։ 1953 թվականին ավարտել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի ռեժիսուրայի բաժինը։ 1959 թվականից աշխատել է Հայֆիլմ կինոստուդիայում նախ որպես ռեժիսորի ասիստենտ, ապա՝ որպես ռեժիսոր։ 1966-1967 թվականներին աշխատել է «Մոսֆիլմ» կինոստուդիայում. եղել է Յուլի Ռայզմանի` «Քո ժամանակակիցը» ֆիլմի ռեժիսորի օգնականը։ Որպես դերասան նկարահանվել է մի շարք ֆիլմերում, այդ թվում՝ Խոշոր շահում, Վերջին կիրակին, Մենավոր ընկուզենի և այլն։ Որպես ռեժիսոր ճանաչում է գտել հատկապես Հարսնացու հյուսիսից ֆիլմի նկարահանումից հետո։ 1983 թվականին «Երջանկության մեխանիկան» ֆիլմի համար արժանացել է ՀԽՍՀ Մինիստրների խորհրդի և Կոմերիտմիության մրցանակի։
«Մոսֆիլմ» կինոստուդիայում նկարահանել է խորհրդային կինոռեժիսորներին (Ռայզման, Կալատոզով, Պիրև) նվիրված վավերագրական ֆիլմերի շարք։ «Михаил Калатозов. Путь к себе» ֆիլմի համար Արվեստի մասին ֆիլմերի միջազգային փառատոնում արժանացել է Լումիեր եղբայրների անվան բրոնզե մեդալի։
Ներսես Հովհաննիսյանը «Բումերանգ» երգիծական կինոալմանախի գեղարվեստական ղեկավարն է ու գլխավոր խմբագիրը, հանդիսանում է կինոստուդիայի ղեկավարության ու Հայաստանի կինեմատոգրաֆների միության անդամ, Հայկական մանկավարժական ինստիտուտի պրոֆեսոր։
Վերջին տարիներին ապրել է Մոսկվայում։
Թաղված է Տրոյեկուրովյան գերեզմանատանը։ 
Ներսես Հովհաննիսյանի եղբայրը Հայկական ԽՍՀ արվեստների վաստակավոր գործիչ և կոմպոզիտոր Գագիկ Հովունց է։


== Ֆիլմագրություն ==


=== Ռեժիսոր ===
1968 - «Հանդիպում ցուցահանդեսում»
1969 - «Ուշադրություն, նկարահանում է Ռայզմանը», սցենարի հեղ., ռեժ., վավ.
1969 - «Ձախորդ Փանոսը»
1971 - «Ավետիք Իսահակյան», վավ.
1972 - «Հանդիպում պրոֆեսոր Բադալյանի հետ», վավ.
1973 - «Լուսաբացից մեկ ժամ առաջ», համառեժ. (Է. Մելիք-Քարամյանի հետ)
1975 - «Հարսնացու հյուսիսից»
1977 - «Խոհարարները եկել են մրցույթի», սցենարի համահեղ., ռեժ.
1980 - «Թռիչքն սկսվում է երկրից», սցենարի համահեղ., ռեժ.
1982 - «Երջանկության մեխանիկան»
1985 - «Հրամանատարին հյուր», սցենարի համահեղ., համառեժ. (Ա. Խաչատրյանի հետ), վավ.
1986 - «Օտար խաղեր», սցենարի համահեղ., ռեժ.
1997 - «Երկարակեցություն» (վավ.)


=== Դերերը կինոյում ===
1979 - «Ապրեցեք երկար» - Բենիկ
1980 - Խոշոր շահում - Շեկոյան
1981 - «Գործուղում առողջարան» - Արտուշ
1982 - «Սիրամարգի ճիչը»
1986 - «Վերջին կիրակին» - Մովսես
1987 - «Մենավոր ընկուզենի» - Հովսեփ
1990 - «Կարոտ» - Ենոք
2007 - «Անառակ որդու վերադարձը»


=== Սցենարիստ ===


== Հիշատակ ==
2017 թվականին Երևանի Փավստոս Բուզանդի փողոցի 30 հասցեում բացվել է Ներսես Հովհաննիսյանի հուշատախտակը (ճարտարապետ՝ Տիգրան Բարսեղյան, քանդակագործ՝ Հայկ Պետրոսյան)։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ներսես Հովհաննիսյանի մասին avproduction.am կայքում
Ներսես Հովհաննիսյանի մասին kino-teatr.ru կայքում
Տուֆ

Տուֆ, ապարի տեսակ՝ բաղկացած հրաբխային ժայթքման ընթացքում դուրս մղված հրաբխային մոխրից, որը ժամանակի ընթացքում քարացել է։
Տուֆը կազմված է հրաբխային ապակուց և պեմզայի բեկորներից։ Հանդիպում են նաև տուֆեր, որոնք բաղկացած են ամբողջական բյուրեղներից կամ նրանց բեկորներից։


== Հայաստանում ==
Հիմնականում տարածված են Հայկական հրաբխային բարձրավանդակում՝ Արագածի լեռնազանգվածում, Կարսի սարահարթում, Սյունիքի, Բյուրակնի, Ջավախքի բարձրավանդակներում, Կոտայքի, Եղվարդի սարավանդներում, Շիրակի դաշտում, Արարատյան դաշտի նախալեռնային շրջաններում, Ախուրյան, Փամբակ գետերի հովիտներում և այլն։ Հայտնի են հայկական հրաբխային տուֆերի՝ Արթիկի (վարդագույն), Անիի (դեղին), Երևան-Գյումրու (սև, կարմիր), Գեղաքարի (Գեղարքունիքի մարզ, բաց վարդագույն, մարմնագույն), Մեծավանի (մուգ վարդագույն, կարմրավուն, մարմնագույն, դեղնավուն և այլն ) և Ձորագետի (Լոռու մարզ, աղյուսագույն, կարմրավուն) տարատեսակները։ 
Տուֆերը ստորաբաժանվում են ըստ բեկորների կազմի, բնույթի և չափերի։ Ըստ քիմիական կազմության՝ տուֆերը լինում են լիպարիտային, դացիտային, անդեզիտային, բազալտային։ Գույնը տարբեր է՝ մանուշակագույն-վարդագույն (Արթիկի տուֆ), դեղին, նարնջագույն և սպիտակ (Անիի տուֆ), սև (Երևանի, Գյումրիի տուֆ) և այլն։
Ըստ բեկորների կազմի՝ տարբերում են ապարաբեկորային, բյուրեղաբեկորային, ապարաբյուրեղաբեկորային, ապակեբյուրեղային և այլ տուֆեր։ Հայկական հրաբխային տուֆը բնորոշվում է անկանոն բեկորազանգվածով։
Ըստ բեկորների ջերմազոդման աստիճանի՝ տուֆերը լինում են թույլ թրծված (մոխրանման), ջերմազոդված (իգնիմբրիտներ) և գերջերմազոդված (հալված) տուֆեր կամ տուֆալավաներ։
Տուֆի առաջացումը կարող է ընթանալ կամ օդից անմիջական նստեցման ճանապարհով՝ հրաբխի ժայթքման դեպքում, կամ էլ ջրային և օդի հոսանքներով տուֆային նյութի տեղափոխման հետևանքով։ Տուֆը կիրառվում է որպես շատ արժեքավոր շինանյութ (թեթև բետոնների լցանյութ, շինարարական քար), որն ունի բարձր դեկորատիվ որակներ։
Հրաբխանստվածքային տուֆի բեկորների չափերից կախված՝ առանձնացնում են կոպտաբեկորային, խոշորաբեկորային, միջինբեկորային և մանրաբեկորային տարատեսակներ։ Միներալային խառնուրդների առկայության դեպքում դրանք ստանում են վառ կանաչ, կապտականաչ, վարդագույն, կարմիր գույներ։ Շիրակի, Բազումի, Փամբակի լեռնաշղթաներում, Վայոց ձորում, մերձերևանյան շրջանում տարածված են էոցենի վարդագույն, կանաչավուն և խայտաբղետ տեսակները։ Պայմանականորեն այս խմբին են պատկանում նաև կրաքարային (տրավերտին) և կայծքարային (գեյզերիտ) տուֆերը, որոնք առաջանում են հրաբխային գործունեության ավարտական փուլում՝ հանքային տաք աղբյուրներից կարբոնատային ու սիլիցիումային նյութերի անջատման ու նստեցման հետևանքով։ Տարածված են Հայաստանի Արարատի, Շիրակի, Վայոց ձորի, Սյունիքի մարզերում։
Օգտագործվում են շինարարության, քանդակագործության, կիրառական արվեստի և այլ բնագավառներում։
(7259) Գեյտերսբուրգ

(7259) Գեյտերսբուրգ (անգլ.՝ Gaithersburg), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1994 թվականի մարտի 6-ին Յոշիսադա Սիմիձուի և Տակեշի Ուրատայի կողմից Նաչի-Կացուուրայում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,647851 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,3414 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,9543 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1573,76 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,228751 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 13,75° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(7259) Գեյտերսբուրգ աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Վիտեբսկի մարզ

Վիտեբսկի մարզը (բելառուս․՝ Віцебская вобласць), մարզ Բելառուսի Հանրապետության հյուսիսային մասում։ Բնակչությունը 1 193 587 մարդ է (2016), այդ թվում քաղաքային՝ 916 691 բնակիչ (76,8 %), գյուղական՝ 276 896 բնակիչ (23,2 %)։ Վարչական կենտրոնը Վիտեբսկ քաղաքն է։


== Տես նաև ==
Բելառուսի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==
Շոգեքարշի հուշարձան (Կամենսկ-Շախտինսկի)

Շոգեքարշի հուշարձան (ռուս.՝ Памятник паровозу), շոգեքարշ-հուշարձան, որը տեղադրված է ՌԴ Ռոստովի մարզի Կամենսկ-Շախտինսկի քաղաքում։ Տեղադրվել է 1986 թվականի օգոստոսի 2-ին։ Մշակութային ժառանգության տարածաշրջանային նշանակության օբյեկտ է (որոշում թիվ 325, 17.12.1992 թվական)։


== Պատմություն ==

Շոգեքարշի հուշարձանը տեղադրվել է 1986 թվականի օգոստոսի 2-ին Լիխովսկոյ գյուղում (Ռոստովի մարզի Կամենսկ-Շախտինսկի քաղաքի միկրոշրջան) երկաթուղայինների մշակույթի տան մոտ։ Հուշարձանը վերանորոգված, ներկված և հավերժական կայանատեղիում տեղադրված Լ (Л) դասի թիվ 2 (Л-0002) շոգեքարշն է (անվանվել է ի պատիվ գլխավոր կոնստրուկտոր Լև Սերգեևիչ Լեբեդյանսկու)։ Շոգեքարշը կանգնած է ռելսերի վրա՝ ցածր պատվանդանին և ցանկապատված է մետաղական սյուներին ամրացված երկաթյա շղթայով։ Այն պատրաստվել է 1945 թվականի վերջում Մոսկվայի մարզում՝ Կոլոմնայի Վ. Կույբիշևի անվան շոգեքարշաշինական գործարանում։ Այս դասի շոգեքարշներն ավելի տնտեսող էին, քան ФД («Феликс Дзержинский»՝ Ֆելիքս Ձերժինսկի) և ИС («Иосиф Сталин»՝ Իոսիֆ Ստալին) դասի շոգեքարշները, որոնք արտադրում էր Լուգանսկի շոգեքարշաշինական գործարանը։ Նրա հզորությունը թույլ էր տալիս տեղափոխել ծանր շարժակազմեր։ Շոգեքարշը կցված էր Մորոզովսկայա կայարանի դեպոյին։ 
1947-1970 թվականներին այս շոգեքարշն աշխատել է Մորոզովսկայա - Լիխայա երթուղով։ Ավելի ուշ նրան փոխարինեցին ավելի էկոլոգիական ջերմաքարշներն ու էլեկտրաքարշները։
Հուշարձանը 1986 թվականի օգոստոսի 2-ին բացել են երկաթուղային տրանսպորտի վետերաններ Պ. Մ. Բերկովը, Ա. Տ. Օդինինսկին և Ն. Վ. Յուրովը։ Շոգեքարշի մոտ փակցված հուշատախտակին գրված է.

1992 թվականի դեկտեմբերի 17-ի թիվ 325 որոշմամբ շոգեքարշի հուշարձանը դասվել է մշակութային ժառանգության տարածաշրջանային նշանակության օբյեկտների շարքին։


== Հղումներ ==
Памятник паровозу
Памятник паровозу Archived 2017-05-28 at the Wayback Machine.. Централизованная библиотечная система города Каменск-Шахтинский.


== Ծանոթագրություններ ==
Ղարաբազար

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ղարաբազար (այլ կիրառումներ)Ղարաբազար, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Դերջանի գավառակում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Էրզրումի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Մարմոտան Մոնե թանգարան

Մարմոտան Մոնե թանգարան, (ֆր.՝ Musée Marmottan Monet), գեղարվեստի թանգարան Փարիզի 16-րդ շրջանում։ Հավաքածուն ընդգրկում է իմպրեսիոնիստների և պոստիմպրեսիոնիստների մոտ 300 կտավ։ Թանգարանում ներկայացված են Կլոդ Մոնեի, Բերտա Մորիզոյի, Էդգար Դեգայի, Էդուարդ Մանեի, Ալֆրեդ Սիսլեյի, Կամիլ Պիսսարոյի, Պոլ Գոգենի, Պոլ Սինյակի, Օգյուստ Ռենուարի գործերը։ Բացի դրանից՝ թանգարանում պահվում են նկարազարդ ձեռագիր մատյաններ, Նապոլեոնի շրջանի արվեստի գործեր, իտալական և ֆլամանդական գեղանկարչությունը ներկայացնող կտավներ։
Մետրոյի մոտակա կայարանը Լյա Մյուետն է։


== Պատմություն ==
Նախկինում թանգարանի շենքը եղել է հերցոգ Վալմի որսորդական տնակը Բուլոնյան անտառի եզրին։ Տնակը 1882 թվականին ձեռք է բերել Ժյուլ Մարմոտանը՝ հետագայում ժառանգություն թողնելով որդուն։ Պոլ Մարմոտանը, ով շատ հետաքրքրված էր Նապոլեոնի շրջանի արվեստով, մեծացնում է հոր հավաքածուն՝ այն համալրելով նկարներով և կահույքով։ Մարմոտանը արվեստի գործերը և տունը ժառանգություն է թողել Ժյուլիան ակադեմիային, որն էլ 1934 թվականին այն դարձրել է թանգարան։
Սկզբնական շրջանում հավաքածուն ներկայացնում էր Ֆրանսիայի առաջին կայսրության շրջանի գործեր, բայց շուտով փոխում է ուղղվածությունը՝ շնորհիվ երկու խոշոր նվիրատվությունների։ 1957 թվականին Վիկտոր Դոնոպ դե Մոնչին թանգարանին նվիրում է իր հոր՝ իմպրեսիոնիստների կողմնակից դոկտոր Ժորժ դե Բելիոյի հավաքածուն, որը բաղկացած էր իմպրեսիոնիստների աշխատանքներից։ 1966 թվականին Կլոդ Մոնեի երկրորդ որդին՝ Միշել Մոնեն, թանգարանին է նվիրում իր հոր աշխատանքները։ Այդպիսով՝ Մոնեի աշխատանքների՝ աշխարհում ամենամեծ հավաքածուն գնվում է Մարմոտան Մոնե թանգարանում։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Թանգարանի պաշտոնական կայք
Ղուլալիս

Ղուլալիս (վրաց.` ყულალისი), հայաբնակ գյուղ Վրաստանի Սամցխե-Ջավախք մարզի Ախալցխայի շրջանում, Ախալցխայից 6 կմ հարավ-արևմուտք։ Գտնվում է ծովի մակարդակից 1250 մ բարձրությամբ թեք լեռնալանջի վրա։


== Բնակչությունը ==
Համաձայն 2002 թվականի տվյալների, գյուղն ուներ 167 բնակիչ, հիմնականում հայեր, որից 86 տղամարդ և 81 կին, իսկ 2014 թվականի տվյալներով, գյուղում ապրում է 151 մարդ, որից 73 տղամարդ և 78 կին։ Բնակիչները կաթոլիկադավան են։ Գյուղն ուներ տարրական դպրոց (բացվել է 1935 թվականին), գրադարան և ակումբ։


== Պատմությունը ==
Բնակիչների նախնիները գաղթել են Էրզրումի նահանգից Հինձք գյուղից 1830 թվականին։ Հայրենական մեծ պատերազմին գյուղից մասնակցել է 28 հոգի, որից զոհվել է 11-ը։ Գյուղը երկար տարիներ եկեղեցի չի ունեցել։  1995 թվականին Էմմանուել վարդապետ Տապպաղյանի նախաձեռնությամբ կառուցվել է   Ս. Խաչ եկեղեցին, որը սրբատաշ քարով ու զանգակատնով կառույց է։ Գյուղի առաքելադավան հայերը ևս ունեն մատուռ-աղոթարան, որը կառուցվել է 2000 թվականին։ Գյուղի շրջակայքում Բոլբոլա բլրի վրա կան ամրոցի ավերակներ (Արղիսցիխե), որի քարերը 1950-ական թվականներին հարևան գյուղերի բնակիչներն օգտագործել են որպես շինաքար։


== Ծանոթագրություններ ==
Բարթող Թելյան

Բարթող Թելյան (1838, Ստամբուլ, Օսմանյան կայսրություն - 1911), հայ հրապարակախոս, խմբագիր։
Ծնվել է Պոլսում։ Կրթությունն ստացել է ծննդավայրի Ներսիսյան վարժարանում, ավարտելուց հետո պաշտոնավարել է Պատրիարքարանում, միաժամանակ ունեցել գրական-հրապարակախոսական գործունեություն։ «Մանզումեի էֆքյար», «Բյուզանդիոն» և այլ պարբերականներում իր ստորագրությամբ կամ Ցոլակն, Ալևոր ծածկանուններով տպագրել է բազմաթիվ հոդվածներ։


== Աղբյուրներ ==
Ռոմանովկա (գյուղ, Շկոտովսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՌոմանովկաՌոմանովկա (ռուս.՝ Романовка), գյուղ Ռուսաստանի Պրիմորիեի երկրամասի Շկոտովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2005 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 2598 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Ակրոտիրի և Դեկելիա

Ակրոտիրի և Դեկելիա (անգլերեն՝ Akrotiri and Dhekelia), երկու բրիտանական հենակետեր Կիպրոսի տարածքում։ Մեծ Բրիտանիան միակողմանի կարգով հայտարարել է այդ շրջաններ իր «անդրծովյան տարածքները»։ Այսպիսով Մեծ Բրիտանիան ներկա է Միջերկրածովի արևելյան մասում։
Ակրոտիտի հենակետը (հունարեն՝ Ακρωτήρι, թուրքերեն՝ Agrotur; ներառնելով Եպիսկոպիի կայազորը) գտնվում է Կիպրոսի հարավում՝ էթնիկ հունական մասում, իսկ Դեկելիան (հունարեն՝ Δεκέλεια, թուրքերեն՝ Dikelya) - հյուսիսում՝ էթնիկ թուրքական մասում։


== Աշխարհագրություն ==
Ակրոտիրին և Դեկելիան զբաղեցնում են Կիպրոս կղզու տարածքի 3%-ը։ Հողերի 60%-ը Կիպրոսի քաղաքացիների կամ Մեծ Բրիտանիայի հպատակների սեփականությունն է, իսկ 40%-ը պատկանում է Բրիտանական Թագի Պաշտպանության նախարարությանը։
Ակրոտիրին գտնվում է Կիպրոսի հարավում, Լիմասոլ քաղաքի մոտ։ Դեկելիան գտնվում է կղզու հարավ-արևելքում, Լարնակա քաղաքի մոտ։ Ակրոտիրիի տարածքը շրջապատված է Կիպրոսի հունական մասով, իսկ Դեկելիան սահմանակցում է և թուրքական մասի հետ, և ՄԱԿ-ի բուֆերային մասի հետ, որը բաժանում է կղզու հունական և թուրքական մասերը։ Դեկելիայի տարածքում գտնվում են Կիպրոսի Հանրապետության երկու անկլավները՝ Քսիլոտիմվու և Օրմիդիա գյուղերը։


== Աղբյուրներ ==


== Հղումներ ==
Ակրոտիրի և Դեկելիայի պաշտոնական կայք
Սվոբոդնիի շրջան (Ամուրի մարզ)

Սվոբոդնիի շրջան (ռուս.՝ Свободненский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Ամուրի մարզում։
Ստեղծվել է 1926 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Սվոբոդնի։


== Աշխարհագրություն ==
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 6637,73 կմ²։


== Բնակչություն ==
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 13253 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 2 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի Կառավարության կայք. Տարածաշրջանների մասին տարաբնույթ տեղեկություններ։ Անհրաժեշտ է փնտրել ըստ շրջանի անվանման։ (ռուս.)
Հայկական սփյուռք (1920-1930-ական թվականներ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Հայկական սփյուռք (այլ կիրառումներ)Հայկական սփյուռք, 1920-1930-ական թվականներին ստեղծված հայկական համայնքներ։ Դրանք առաջացել են Հայոց Ցեղասպանությունից հետո՝ ստվարացնելով դեռ միջնադարում ստեղծված Եվրոպայի ու Ասիայի հայկական գաղթավայրերը, հիմնում նորերը։
Հայկական սփյուռքն առաջացել է Խորհրդային Հայաստանի գոյության տարիներին։ Այն մշտապես պահպանել է մայր հայրենիքի հետ կապը և պարբերաբար ներգաղթեր իրականացրել։ 1921-1926 թվականներին իրականացվել է արևմտահայերի առաջին, 1931-1933 թվականներին՝ երկրորդ ներգաղթը, երբ Հայկական ԽՍՀ է տեղափոխվել 42 000 հայ։ 1946-1948 թվականներին տեղի ունեցած Մեծ հայրենադարձության ժամանակ Հայաստան է տեղափոխվել 86 000 հայ։
Հայկական սփյուռքի մեկդարյա պատմությունը կարելի է բաժանել երեք փուլի՝ առաջացման շրջան (1920-1930-ական թվականներ՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո), երկրորդ սերնդի, զարգացման շրջան (1950-1980-ական թվականներ՝ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո) և ժամանակակից շրջան (1990-2010-ական թվականներ՝ Հայաստանի Հանրապետության անկախացումից հետո)։


== Տես նաև ==
Սփյուռքահայերի հայրենադարձություն (1946-1948)
Հայկական սփյուռք (1950-1980-ական թվականներ)


== Ծանոթագրություններ ==
Սմորոդինովկա (այլ կիրառումներ)

Սմորոդինովկա, կարող է վերաբերել՝

Սմորոդինովկա - գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Միյակինսկի շրջանի կազմում։
Սմորոդինովկա - գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դորոգոբուժսկի շրջանի կազմում։
Ավագուհի

Ավագուհի, հայկական իգական անուն։ Առաջացել է հայերեն Ավագ բառից և ուհի իգական մասնիկով։


== Գործածություններ ==
Ավագուհի, Սանատրուկ թագավորի քույրը, ով լսելով Բարդուղիմեոս առաքյալի քարոզությունը, քրիստոնյա դարձավ և նահատակվեց 44 թվականին։
Ավագուհի, տանուտեր Հովհաննեսի կինը, ով 1452 թվականին Վանում Վարդան երեցին գրել տվեց մի Ավետարան։
Ավագուհի, հիշատակված է 15-րդ դարում։


== Ծանոթագրություններ ==
Մարսթո

Մարսթո, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Սասունի Փսանք գավառակում։ Գտնվում էր գավառակի հարավարևմտյան կողմում՝ Մարաթուկ լեռից արևմուտք։
1880 թ.-ին ուներ 20 տուն, իսկ 1914 թ.-ին 12 տուն հայ բնակիչ։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Բիթլիսի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Վինեգրետ (թանձրուկ)

Վինեգրետը (, ֆրանսերեն:  ( )) պատրաստվում է յուղը խառնելով ինչ-որ մեղմ թթվի հետ՝ օրինակ, քացախ կամ կիտրոնի հյութ։ Խառնուրդը կարող է համեմվել աղեվ, խոտաբույսերով կամ համեմունքներով։ Վինեգրետը հիմնականում օգտագործվում է որպես աղցանային ամոքունք, բայց կարող է օգտագործվել նաև որպես մարինադ։ Ավանդաբար, վինեգրետը բաղկացած է լինում 3 բաժին յուղից և մեկ բաժին քացախից, որ հարում են մինչև կայուն էմուլսիա ստանալը, սակայն վինեգրետ են կոչվում նաև այլ բաղադրամասերով խառնուրդներին, որոնք ոչ կայուն էմուլսիաներ են և որոնց բաղադրամասերը կարճ ժամանակ անց առանձնանում են։


== Անուն ==
Vinaigrette բառը ֆրանսերեն vinaigre «քացախ» բառի փաղաքշականն է։ 19-րդ դարում այն կոչվել է «ֆրանսիական ամոքունք» ։


== Պատրաստում ==

Ընդհանրապես վինեգրետը բաղկացած է լինում 3 բաժին յուղից և 1 բաժին  քացախից, որնք հարվում են մինչև ստացվի էմուլսիայի թանձրության խառնուրդ։ Հաճախ ավելացնում են նաև աղ և պղպեղ։ Նաև ավելացնում են խոտաբույեր և սոխուկներ, հատկապես, եթե այն օգտագործվում է եփված բանջարեղենի և հատիկեղենի համար։ Վինեգրետը թանձրացնելու և լրացուցիչ համ հաղորդելու համար երբեմն ավելացնում են մանանեխ։


== Տարատեսակներ ==
Վինեգրետ պատրաստում են յուղերի ու քացախների տարբեր տեսակներից։ Ձիթայուղը և չեզոք բուսայուղերը՝ օրինակ, սոյայի, կանոլայի, եգիպտացորենի, արևածաղկի, գետնանուշի և խաղողի կորիզի յուղերը. բոլորը հարմար են վինեգրետ պատրաստելու համար։ Քացախի տարբեր տեսակներ, օրինակ, ազնվամորու քացախը, ստեղծում են վինեգրետի տարբեր համեր։ Քացախի փոխարեն կարելի է նաև օգտագործվել կիտրոնի հյութ կամ ալկոհոլ՝ օրինակ, խերես։ Ամոքիչ վինեգրետը պատրաստվում է ձիթապտղի յուղի և գինու քացախի պարզ վինեգրետին ավելացնելով փոքր քանակությամբ բալզամիկ քացախ։

Բրազիլիայում ձիթապտղի յուղի, ալկոհոլային քացախի, լոլիկի, սոխի և երբեմն բուլղարական պղպեղի խառնուրդը կոչվում է վինագրետ։ Այն մատուցվում է բրազիլական շուրասկու ուտեստի հետ, սովորաբար կիրակի օրերին։ Բրազիլական վինագրետը նման է մեքսիկական պիկո դե գալոյին։
Չինաստանում և Ճապոնիայում նմանատիպ աղցանային ամոքունքը պատրաստվում է քնջութի յուղով կամ մածուկով և բրնձի քացախով։ Չինաստանի հյուսիսում թանձրուկին ավելացնում են նաև մանանեխ՝ լրացուցիչ համ և բույր հաղորդելու համար։
Հյուսիսային Ֆրանսիայում այն կարող է պատրաստվել ընկույզի յուղով և խնձորի քացախով և օգտագործվել բելգիական ճարճատուկով աղցանի հետ։
Հարավարևելյան Ասիայում բրնձի թեփի յուղը և սպիտակ քացախը օգտագործվում են որպես հիմք՝ թարմ խոտաբույսերի, չիլի պղպեղի, ընկույզի և լայմի հյութի հետ։
Միացյալ Նահանգներում վինեգրետներե կարող են պարունակել հավելումների մեծ բազմազանություն, ինչպես, օրինակ, կիտրոն, տրյուֆել, ազնվամորի, շաքար, սխտոր, բալ։ Պարմեզանը և հատկապես կապույտ պանիրը նույնպես կարող են ավելացվել։ Առևտրային, շշացված վինեգրետները կարող են պարունակել էմուլգատորներ, ինչպիսիք են լեցիտինը։


== Գործածություն ==
Դասական ֆրանսիական խոհանոցում վինեգրետը օգտագործվում է որպես աղցանի սոուս, իսկ որպես սառը սոուս՝ ուղեկցում է սառը ծնեբեկին և պրասին։


== Ռուսական վինեգրետ ==
Ռուսական խոհանոցի վինեգրետ աղցանի անունը ծագել է վինեգրետ թանձրուկի անունից։


== Տես նաև ==
Մարինացում
Աղցանային ամոքունք


== Ծանոթագրություններ ==
Ցանգ

Ցանգ (գերմ.՝ Zange), կիսովի զսպանակվող վռանի ձև ունեցող հարմարանք, որը ծառայում է գլանաձև կամ պրիզմայաձև շինվածքների սեղմման համար։ Կիրառում են մետաղահատ կամ փայտամշակման հաստոցներում, ցանգավոր մատիտներում։
Կոզելշչինա (գյուղ, Մաշևկայի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԿոզելշչինաԿոզելշչինա (ուկրաիներեն՝ Козельщина), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Մաշևկայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Կոզելշչինա գյուղում բնակվում էր 116 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1637 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 70,86 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Մելիլի

Մելիլի  (իտալերեն՝ Melilli) կոմունա Իտալիայում, Սիցիլիա մարզում՝ Սիրակուզայի գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 12 555 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 90 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 136,03 կմ² մակերես տարածք։
Փոստային ինդեքսն է՝ 96010։ Հեռախոսային կոդը՝ 0931։


== Արտաքին հղումներ ==
http://www.comunemelilli.it/ Archived 2006-08-04 at the Wayback Machine.
Զոլոտարյովկա (գյուղ, Ստանիցա Լուգանսկայայի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԶոլոտարյովկաԶոլոտարյովկա (ուկրաիներեն՝ Золотарівка), գյուղ Ուկրաինայի Լուգանսկի մարզի Ստանիցա Լուգանսկայայի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1953 թվականին։
Չճշտված տվյալներով Զոլոտարյովկա գյուղում բնակվում էր 128 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,69 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 185,51 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Իսրայելի մրցանակ

Իսրայելի մրցանակ (եբրայերեն՝ פרס ישראל‎, "Պերաս Յիսրաել"), Իսրայելի պետության կողմից տրվող մրցանակ, ընդհանուր առմամբ, համարվում է պետության բարձրագույն մշակութային պարգև։ Այն ներկայացվում է ամեն տարի` Իսրայելի անկախության օրվա առթիվ, Երուսաղեմում պետական արարողակարգի ժամանակ, նախագահի, վարչապետի, Քնեսեթի (Իսրայելի օրենսդիր մարմին) խոսնակի և Գերագույն դատարանի նախագահի ներկայությամբ։ Մրցանակը ստեղծվել է 1953 թվականին Իսրայելի կրթության նախարար Բեն-Ցիոն Դինուրի նախաձեռնությամբ, ով անձամբ 1958 և 1973 թվականներին արժանացել է մրցանակին։


== Մրցանակի հանձնում ==
Մրցանակը շնորհվում է հետևյալ չորս բնագավառներում` հստակ ենթաբնագավառներում` տարեցտարի փոխելով 4-ից 7 տարի, բացառությամբ վերջին բնագավառի, որը տրվում է ամեն տարի։
Հումանիտար, սոցիալական գիտություններ և հրեական ուսումնասիրություններ

Բնական և ճշգրիտ գիտություններ

Մշակույթ, արվեստ, հաղորդակցություն և սպորտ

 Պետական և հասարակական գործունեություն, կյանքի ընթացքում բացառիկ ավանդ ազգին (1972 թվականից)
Մրցանակի դափնեկիրներ կարող են լինել Իսրայելի քաղաքացիներ և իսրայելական կազմակերպություններ, որոնք իրենց բնույթով աչքի են ընկել կամ կարևոր ներդրում ունեցել Իսրայելի մշակույթում և հասարակական կյանքի վրա։ Հաղթողները ընտրվում են կրթության նախարարի կողմից ղեկավարվող հանձնաժողովի կողմից։


== Դափնեկիրներ ==

2013 թվականի դրությամբ հանձնվել է 685 մրցանակ ներառյալ Իսրայելից դուրս հայտնի գործիչներ, ինչպիսիք են՝ Շմուել Ագնոնը, Աարոն Ապպելֆելդը, Աբբա Էվենը, Լեա Գոլդբերգը, Ռոբերտ Աումանը, Միխայել Ռաբինը, Սաարոն Շելահը, Մարտին Բուբերը, Գոլդա Մեիրը, Ամոս Օզը, Էֆրաիմ Կիշոն, Նաոմի Շեմեր, Տեդդի Կոլլեկը, ինչպես նաև այնպիսի կազմակերպություններ, ինչպիսիք են՝ Յադ Վաշեմը, Հրեական գործակալությունը, Հրեական ազգային հիմնադրամը, Իսրայելի ֆիլհարմոնիկ նվագախումբը և այլք։ Բացառիկ դեպքերում մրցանակը տրվում է Իսրայելում բնակվող այլ երկրների ներկայացուցիչներին, 1991 թվականին այն ստացել է Իսրայելի Ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի դիրիժոր Զուբին Մեթան։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
http://cms.education.gov.il/EducationCMS/UNITS/PrasIsrael Իսրայելի մրցանակ. պաշտոնական կայք
October, 2006: Ariel Sharon's disputable nomination for Israel Prize - From Ariel Sharon' Life Story, biography
Եռամատնյա խաչակնքում

Եռամատնյա խաչակնքում,  խաչակնքման խորհրդանշան, ժամանակակից (միջնադարից) ուղղափառության (և որոշ այլ հին արևելյան եկեղեցիների) կողմից ընդունված աջ ձեռքի մատների միացումը խաչակնքման խորհրդանշան կամ օրհնություն կատարելիս։


== Պատմություն ==
Կոստանդնուպոլսում գործածության մեջ է մտել 1172 և 1274 թվականների միջև ընկած ժամանակահատվածում (հստակ հայտնի չէ, թե երբ), սովորույթի փոփոխության պատճառների մասին տեղեկություններ չկան։ Եռամատնյա խաչակնքման մասին առաջին հիշատակումը պարունակվում է անհայտ հեղինակի «Պանագիոտի վիճաբանությունը Ազիմիտի հետ» բանավիճական գեղարվեստական ստեղծագործության մեջ, որը գրվել է 1274 և 1282 թվականների միջև եղած ժամանակահատվածում։
Ավելի վաղ տարածված (այլ տարբերակների հետ միասին) երկմատնյա խաչակնքումն արտացոլում էր քրիստոլոգիական սիմվոլիկա. երկու բարձրացված մատները խորհրդանշում են Հիսուս Քրիստոսի երկու բնությունները՝ աստվածային և մարդկային, իսկ եռամատնյա խաչակնքումը խորհրդանշում է նաև Սուրբ Երրորդության դավանանքը։
Ռուսական կայսրությունում եռամատնյա խաչակնքումը պաշտոնապես ներկայացվել է 1650-ական թվականներին՝ Նիկոն պատրիարքի մոսկովյան բարեփոխումների ժամանակ, բայց նույնիսկ նախկինում` մինչև Մոսկվայի պատրիարք Իոսիֆի պատրիարքության ժամանակը, եռամատնյա խաչակնքումը «տարածման զգալի աստիճան» է ունեցել Հյուսիսարևելյան Ռուսաստանում, չնայած այն դատապարտվել է։
Նիկոնովյան բարեփոխման կողմնակիցները քննադատության առարկա են դարձել հին հավատացյալների կողմից, որոնք չէին ճանաչում եռամատնյա խաչակնքումը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Серафим Саровский. О сложении перстов для крестного знамения
Մեգի Ջիլենհոլ

Մեգի Ջիլենհոլ (անգլ.՝ Maggie Gyllenhaal, ամբողջ անունը` Մարգալիտ Ռութ Ջիլենհոլ (Margalit Ruth "Maggie" Gyllenhaal), նոյեմբերի 16, 1977(1977-11-16)[…], Նյու Յորք շրջան, Նյու Յորք), ամերիկյան դերասանուհի։ 2015 թվականին արժանացել է «Ոսկե գլոբուս» կինոմրցանակին։


== Կենսագրություն ==
Մեգի Ջիլենհոլը ծնվել է ռեժիսոր և պրոդյուսեր Սթիվեն Ջիլենհոլի և սցենարիստ Նաոմի Ֆոների ընտանիքում։ Նրա կրտսեր եղբայրը` դերասան Ջեյք Ջիլենհոլն է։ Հայրական կողմից նրա ծագումը կապվում է շվեդական ազնվականական Ջիլենհոլների տոհմի հետ, իսկ մայրական կողմից ունի հրեական ծագում, ովքեր ներգաղթել են Ռուսաստանից և Լատվիայից։
Կոլումբիայի համալսարանում սովորելու տարիներին, որտեղ Մեգին ուսանում էր անգլիական գրականություն, հրապուրվել է թատրոնով։ Որոշ ժամանակ զբաղվել է Լոնդոնի դրամատիկական արվեստների թագավորական ակադեմիայում։ Այնուհետև բեմական փորձ է ձեռք բերել Նյու-Յորքում և Լոնդոնում, իսկ 1990-ական թվականների սկզբին փոքրիկ դերերով նկարահանվել է «Ջրային երկիր» (1992 թ.) և «Վտանգավոր կինը» (1993 թ.) ֆիլմերում։ Մի քանի տարի անց հետևեցին «Անմիտ Սեսիլ Բ-ն» (2000 թ.) և «Դոննի Դարկո» (2001 թ.) ֆիլմերը։ Չնայած երկրորդական դերերին, նա իրեն երբեք չկորցրեց արդեն բավականին վաստակ ունեցող դերասանների միջավայրում, որն էլ ուշադրության արժանացավ քննադատների կողմից` «Հարմարվողականություն» (2002 թ.) կինոնկարում։
Հաջողությունը Մեգիին ժպտաց, երբ նա հանդես եկավ «Քարտուղարուհին» (2002 թ.) կինոնկարի գլխավոր դերում, որի համար ներկայացվել է «Ոսկե գլոբուս» մրցանակին։ 2015 թվականին նա արժանացել է այդ նույն մրցանակին` նկարահանվելով «Ազնվաբարո կինը» (2014թ.) սերիալում։


== Անձնական կյանքը ==
2009 թվականին Մեգի Ջիլենհոլը ամուսնացել է դերասան Փիթեր Սարսգարդի հետ։ Նրանք ունեն երկու դուստր` Ռամոնա (ծնվ. 2006 թ.) և Գլորիա (ծնվ. 2012 թ.):
Մեգին ապրում է քաղաքականապես ակտիվ կյանքով և հանդիսանում է Դեմոկրատական կուսակցության և Քաղաքացիական ազատությունների պաշտպանության ամերիկյան միության կողմնակից։ Նա դատապարտել է Ջորջ Բուշին` Իրաքի պատերազմը սանձազերծելու համար` դրա պատճառը համարելով նավթը և մասնակցել է ցույցերի` ընդդեմ պատերազմի։ Բացի այդ, նա զբաղվում է նաև բարեգործությամբ։


== Ֆիլմագրության ընտրանին ==


== Ծանոթագրություններ ==
Դավիթ Բաբայան (ռեժիսոր)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Դավիթ Բաբայան (այլ կիրառումներ)Դավիթ Ռաֆայելի Բաբայան (հուլիսի 26, 1966(1966-07-26), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ ռեժիսոր, սցենարիստ, դերասան։
Նկարիչ, ռեժիսոր Ռաֆայել Բաբայանի որդին։


== Կենսագրություն ==
1988 թվականին ավարտել է Երևանի Վալերի Բրյուսովի անվան օտար լեզուների ինստիտուտը։ 1987-1993 թվականներին Երևանի պետական Կամերային թատրոնում խաղացել է մոտ 10 դեր։ Ֆրանսիայի Նանտ քաղաքի փառատոնի ժամանակ արժանացել է «Լավագույն ինտելեկտ» մրցանակի։ 1988 թվականին, Էդուարդ Հակոբյանի հետ համատեղ, կազմակերպել է Հայաստանում առաջին սյուրռեալիստական ցուցահանդեսը։ 1989 թվականին եղել է «Засеченное  время ПСФ» ֆիլմի համառեժիսորը, սցենարիստն ու երաժշտության հեղինակը, 1993-1995 թվականներին՝ ռուսական «ОРТ» հեռուստաալիքի «Կաբարե` բոլոր աստղերը» հաղորդման համառեժիսորն ու հաղորդավարը, 1993-1996 թվականներին՝ ռուսական «ВГТРК» հեռուստաալիքի «Իվանով, Պետրով, Սիդորով», «2/2» հեռուստաալիքի «Дипломатический курьер» հաղորդումների ռեժիսորը։ Մոսկվայում բեմադրել է «Պիգմալիոն» ներկայացումը։ Եղել է մոսկովյան «Պոլե չուդես» թերթի և «Ինտերկոնտ» ամսագրի կրեատիվ մենեջերը։
1992 թվականին Արթուր Սաթյանի և Ալեքսանդր Աղայանի հետ համատեղ, ստեղծել է «Արտ-Դոդո տրիո» ջազ խումբը։ Նույն թվականին Արմեն Հյուսնունցի հետ ձայնագրել է դուետ՝ դոկումենտալ ֆիլմի համար։ 1996-1997 թվականներին աշխատել է «Ար» հեռուստաընկերությունում։ 1996 թվականին խաղացել է «Մեր բակը» կինոնկարում։ 1998 թվականից «Շարմ» ընկերության գլխավոր ռեժիսորն է։ Հեղինակել է բազմաթիվ երգերի խոսքեր, պոեզիայի ժողովածուներ, «Панихида на бис» վեպը, «The fingers by their own» ջազ ալբոմը։


== Տեսահոլովակներ ==
«Բարև երկիր»
«Կարմիր, կապույտ, ծիրանագույն»
«Ձեռքդ տուր»
Ֆորշի «Այսպես էլ ապրում ենք»
Արտո Թունջբոյաջյանի «Արարատ»
Ալլա Լևոնյանի «Գնա ու կռվիր»
Ջիվան Գասպարյանի «Գորանի»
Ինգա և Անուշ Արշակյանների «Գութան», «Ջան, ջան», «Մենք ենք ու սարերը մեր»Եղել է «Տաքսի, էլի լավա» ֆիլմաշարքի, «Շեկո» նովելի և ավելի քան 500 գովազդային հոլովակների ռեժիսորը։


=== Տրանզիտ» նախագծեր ===
«Երևան-Մոսկվա տրանզիտ»
«Երևան-Կիև


=== Ֆեյշն շոուների բեմադրիչ ===
«Isis reborn»
«Fashion jazz Q»
«Видеть деревья там, где  другие видят столбы»


== Ծանոթագրություններ ==
Լուգո ՖԱ

«Լուգո» Ֆուտբոլային Ակումբ (լատ.՝ Club Deportivo Lugo), մասնագիտական ֆուտբոլային ակումբ, որը հանդես է գալիս Լուգոյում։


== Պատմություն ==
«Լուգո» Ֆուտբոլային Ակումբը հիմնադրվել է 1953 թվականին, Լուգո քաղաքում։
Պատրիսիա Տոյա

Պատրիսիա Տոյա (իտալերեն՝ Patrizia Toia, մարտի 17, 1950(1950-03-17), Պոլիանո Միլանեզե, Միլան, Լոմբարդիա, Իտալիա), իտալացի քաղաքական գործիչ, Եվրոպական միության հետ կապերի նախարար (1999-2000), Իտալիայի խորհրդարանի հետ կապերի նախարար (2000-2001)։


== Կենսագրություն ==


=== Կրթություն և գործունեության սկիզբ ===
Պատրիստիա Տոյան ծնվել է 1950 թվականի մարտի 17-ին, ավարտել է Միլանի համալսարանը, որտեղ սովորել է քաղաքագիտություն, ապա հաճախել է Բոկոնիի համալսարանին կից մասնագիտացման դասընթացներ։ 1975-1985 թվականներին եղել է Միլանի նահանգի Վանցագոյի կոմունալ խորհրդի անդամ, 1985-1995 թվականներին եղել է Լոմբարդիայի տարածաշրջանային խորհրդի պատգամավոր։ Պարբերաբար մտել է տարածաշրջանային կառավարություն, որտեղ զբաղվել է մասնավորապես սոցիալական ծառայությունների գործունեության համակարգմամբ, թմրամոլության, ՁԻԱՀ-ի, ինչպես նաև երիտասարդների խնդիրներով, միայնակ ծերերի խնամքով։ Տարածաշրջանային կառավարությունում զբաղեցրել է առողջապահության հարցերով ասեսորի պաշտոնը։


=== Քաղաքական գործունեություն ===
1995-1996 թվականներին եղել է Պատգամավորների պալատի 12-րդ գումարման պատգամավոր և Իտալիայի ժողովրդական կուսակցության (ԻԺԿ) խմբակցության անդամ։
1996-2001 թվականներին եղել է 13-րդ գումարման Սենատի ԻԺԿ խմբակցության անդամ, 2001 թվականից եղել է 14-րդ գումարման Սենատի «Մարգարտածաղիկ» կուսակցության խմբակցության անդամ (մինչև 2002 թվականի մարտի 26-ը խմբակցությունը կոչվել է «Մարգարտածաղիկ-Ձիթապտղի ծառ»), 2004 թվականի հուլիսի 19-ին վաղաժամկետ հանձնել է մանդատը։
Պրոդիի առաջին կառավարությունում (1996-1998) և Դ'Ալեմի առաջին կառավարությունում (1998 թվականի հոկտեմբերի 22-ից մինչև 1999 թվականի դեկտեմբերի 22-ը) եղել է Արտաքին գործերի նախարարության պետական-քարտուղար։
2004 թվականին Եվրոպական խորհրդարանում ընտրվել է «Մարգարտածաղիկ» ցուցակով, մտել է «Լիբերալների և դեմոկրատների դաշինք հանուն Եվրոպայի» խմբակցություն, 2007 թվականից Իտալիայի Դեմոկրատական կուսակցության (ԻԴԿ) անդամ է դարձել, 2009 թվականին և 2014 թվականին ԻԴԿ-ի ցուցակներով վերընտրվել է Եվրոպական խորհրդարանում։
2012 թվականին՝ Իտալիայում վճռաբեկ դատարանի վճռից հետո, որը հրաժարվել էր բավարարել նույնասեռական զույգի հայցը Իտալիայում նրանց նույնասեռ ամուսնությունը ճանաչելու մասին, որը գրանցվել է Նիդերլանդներում, Տոյան Սիլվիա Կոստայի հետ հրապարակել է «Մեզ մոտ չկան գեյ-հարսանիքներ» հոդվածը։ Իրենց հոդվածում համահեղինակները հիմնավորել են այն դիրքորոշումը, որ նույնասեռ ամուսնությունների իրավական ճանաչումից հրաժարվելը չի նշանակում խտրականություն սեռական կողմնորոշման հիմքով։
2014 թվականի հուլիսի 22-ին 31-ից 19 եվրոպական պատգամավորների ձայներով Եվրոպական խորհրդարանում ընտրվել է կուսակցության պատվիրակության ղեկավար, թեև մի քանի ամսվա ընթացքում այդ պաշտոնում Դավիդ Սասսոլիի առավել հավանական իրավահաջորդը համարվում էր Սիմոն Բոնաֆեն։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Patrizia Toia» (իտալերեն)։ Senato della Repubblica։ Վերցված է 2016-08-25 
«Patrizia Toia»։ Gruppi parlamentari (իտալերեն)։ Camera dei Deputati (Portale storico)։ Վերցված է 2016-08-25 
«Patrizia Toia»։ Cronologia delle legislature (իտալերեն)։ Եվրոպական խորհրդարան։ Վերցված է 2016-08-25
Սպիտակի շաքարի գործարան

Սպիտակի շաքարի գործարան, խորհրդային և մասամբ՝ հետխորհրդային շրջանի սննդի արդյունաբերության ձեռնարկություն ՀՀ Լոռու մարզի Սպիտակ քաղաքում։ 
Գործարկվել է 1947 թվականին։ Հիմնական արտադրանքը եղել է  շաքարավազը (1947 թվականի դրությամբ՝ 3,2 հազար տոննա)։ 1955 թվականից, շաքարի մելասը սնկով խմորման եղանակով, արտադրել է կիտրոնաթթու։ Շաքարի թափոններից պատրաստել է նաև կեր՝ թաց և չոր մզուկ, մելաս։ 
Հումքը ստացել է Խորհրդային Հայաստանի ճակնդեղագործական գյուղատնտեսական ձեռնարկություններից (շաքարի ճակնդեղ), իսկ առանձին տարիներին՝ նաև Կուբայից (շաքարեղեգի կիսաֆաբրիկատ)։ Արտադրությունն ունեցել է սեզոնային բնույթ, աշխատատար գործընթացների մեծ մասը համալիր մեքենայացված և ավտոմատացված են եղել։ 
Ըստ Հայկական սովետական հանրագիտարանի, 1981 թվականին, 1947 թվականի համեմատ, արտադրանքի ծավալն աճել էր 10,3 անգամ և կազմել 17,4 միլիոն խորհրդային ռուբլի։ Արտադրանքն իրացվել է ՀԽՍՀ-ում, առաքվել Վրացական ԽՍՀ, Ադրբեջանական ԽՍՀ, ՌԽՖՍՀ, ինչպես նաև Իրան և Մոնղոլիա։
Լուսինե Խառատյան

Լուսինե Զավենի Խառատյան (1977, Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ արձակագիր, մշակութային մարդաբան։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1977 թ. դեկտեմբերի 1-ին, Երևանում։ 1994 թ. ավարտել է Երևանի թիվ 88 միջնակարգ դպրոցը, 1999 թ.՝ Երևանի պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետը՝ ազգագրություն մասնագիտացմամբ։ 2000 թ. ուսանել է Կահիրեի դեմոգրաֆիական կենտրոնում, 2002-2004 թթ.՝ ԱՄՆ Միննեսոտայի համալսարանում և ստացել Հանրային քաղաքականության մագիստրոսի աստիճան։ Աշխատել է տարբեր միջազգային և տեղական կազմակերպություններում, այդ թվում՝ Գերմանիայի տեխնիկական համագործակցության ծրագրերում, Համաշխարհային Բանկի վաշինգտոնյան և երևանյան գրասենյակներում, Հազարամյակի մարտահարվեր հիմնադրամ - Հայաստան ծրագրում։ 2012-2018 թթ. գլխավորել է Գերմանիայի Ժողովրդական բարձրագույն դպրոցների միության Միջազգային համագործակցության ինստիտուտի (Դի-Վի-Վի Ինթերնեյշնալ) հայաստանյան գրասենյակը։ 2018 թվականից ՀՀ ԳԱԱ Հնագիտության և ազգագրության ինստիտուտի գիտաշխատող է։ Գրել սկսել է վաղ տարիքում, սակայն պարբերաբար տպագրվել է 2015 թ.-ից, սկզբում «Ինքնագիր» գրական հանդեսում, այնուհետև այլ գրական կայքերում։ 2018-ից Հայաստանի ՓԵՆ կենտրոնի անդամ է։ 2021 թ. Խառատյանի՝ Գրքի առաջին երևանյան փառատոնի (2017) դրամական մրցանակով հրատարակված «Անմոռուկի փակուղի» պատմվածքների ժողովածուն ընդգրկվել է Եվրոպայի Միության գրական մրցանակի 2021թ. Հայաստանի կարճ ցուցակում Archived 2021-05-20 at the Wayback Machine.։


== Գրքեր ==
ծուռ գիրք, Երևան, Ակտուալ արվեստ, 2017, ISBN 978-9939-877-02-0 Անմոռուկի փակուղի, Երևան, Գրանիշ, 2020 ISBN 978-9939-9175-7-3


== Պարգևներ ==
2017 թ. Գրքի Երևանյան 1-ին փառատոնի հավաստագիր2018 թ. Հայաստանի Մշակույթի նախարարության դրամաշնորհ արկածային և գեղարվեստական հուշագրության ժանրում գրվելիք արձակի համար


== Գրախոսականներ ==
Հասմիկ Հակոբյան, Ազգային ինքնության և ելքերի որոնման ճանապարհին. Լուսինե Խառատյանի «Անմոռուկի փակուղի»-ն
Հրանուշ Խառատյան | Լուսինե Խառատյանի «Անմոռուկի փակուղին»
Արթուր Անդրանիկեան I Ինքնապատում տարանցիկ պատմություններով


== Հարցազրույցներ ==
Բալկոնում Լուսինե Խառատյանն է
Աշխարհին նայելու մեր դիտանկյունը․ «Վերնատուն»


== Արտաքին հղումներ ==
Լուսինե Խառատյանը ՓԵՆ Հայաստանի կայքում
Լուսինե Խառատյանի ստեղծագործությունները «Ինքնագիր» հանդեսում
Լուսինե Խառատյանի ստեղծագործությունները Գրանիշում 


== Ծանոթագրություններ ==
Ֆենքի վանք

Ֆենքի վանք, հայկական վանք Կիլիկյան Հայաստանի Մարաշի գավառում, Մարաշ քաղաքի հարավ-արևմուտք, Ձորագյուղ (Դերեքյոյ) գյուղի մոտ։ Այժմ գտնվում է ավերակ վիճակում։


== Ծանոթագրություններ ==