Սուադ Մասսի

Սուադ Մասսի (արաբ․՝ سعاد ماسي, օգոստոսի 23, 1972(1972-08-23), Ալժիր, Ալժիր), ալժիրցի բերբեր երգիչ, երգահան և կիթառահար։ Սկսել է իր կարիերան Կաբիլում՝ ներկայացնելով Ատակոր քաղաքական ռոք խումբը  մինչև երկրից հեռանալը, մինչև մահվան  մի շարք սպառնալիքները, հետապնդումները։ 1999 թվականին Մասսին Փարիզում ներկայացել է Femmes d'Algerie (Կանայք Ալժիրից) համերգով, որը ձայնագրվել է Այլընդ Ռիքորդի հետ պայմանագրի կնքման շնորհիվ։
Մասսի երաժշտությունը, որը աչքի է ընկնում ակուստիկ կիթառի առանձնահատկություններով, ներկայացնում է արևմտյան երաժշտության ոճը՝ փոքր-ինչ ազդված ռոքից, ժողովրդական կամ պորտուգալական ֆադուից՝  բայց միաժամանակ ներառելով արևելյան երաժշտական ազդեցությունն ու արևելյան գործիքավորումը, ինչպես օրինակ ուդը, ինչպես աֆրիկյան երաժշտական ոճավորումները։ Մասսին երգել է դասական արաբերենով, ալժիրյան արաբերենով, ֆրանսերենով, երբեմն՝ անգլերենով և Կաբիլյան Բերբեր (Լիբիա-բերբերական լեզուներ) լեզվով, հաճախ մեկ երգի մեջ գործածելով մեկից ավելի լեզուներ։


== Մանկություն և առաջին բենդեր ==

Մասսին ծնվել է Ալժիրում՝ ալժիրյան վեց հոգանոց աղքատ ընտանիքում։ Մեծացել է Ալժիրի հարևանությամբ գտնվող Բաբ-Էլ-Օուդ աշխատավորների դասի ընտանիքում, վաղ հասակում և՛ երգում էր, և՛ կիթառ էր նվագում։
Քաջալերվելով իր մեծ եղբորից ՝ սկսել է սովորել երաժշտություն երիտասարդ հասակում, երգել և կիթառ նվագել։ Մեծանալով ՝ նա ինքն իրեն ընկղմել է ամերիկյան ժողովրդական և արմատական երաժշտության մեջ․ երաժշտական ոճեր, որոնք ավելի ուշ պիտի ուժեղ ազդեցություն ունենային նրա երգահանության վրա։ 17 տարեկան հասակում  նա միացել է մի ֆլամենգո բենդի, բայց արագորեն աճելով ձանձրացել, հիասթափվել և հեռացել է։
Մինչև 1990-ականները Մասսին միացել է ալժիրյան քաղաքական Ատակոր ռոք բենդին, որն էլ ոգեշնչվել էր արևմտյան ռոկ բենդերից, ինչպես օրինակ Լեդ Զեփելին, U2-ը։ Նա խմբի հետ ձայնագրվել և  ելույթ է ունեցել 7 տարի, թողարկել է մեկ հաջողակ ալբոմ և երկու հանրահայտ երաժշտական հոլովակ։ Բենդը, այնուամենայնիվ, իր քաղաքական բառերով և աճող հանրահայտությամբ, թիրախ էր դարձել։ Մասսին ծպտվել էր՝ կտրելով իր մազերը և հագնելով տղամարդու զգեստներ, բայց, այնուամենայնիվ, նա չի կարողացել թաքնվել անանուն մահվան սպառնալիքներից։ 1999 թվականին նա լքել է բենդը և հեռացել Փարիզ` Ֆրանսիա։


== Անձնական կյանք ==
Սոադ Մասսին հիմա բնակվում է Ֆրանսիայում ՝ Փարիզում՝ իր ֆրանսիացի-մարոկկացի ամուսնու՝ Մուհամմեդի և նրանց երկու դուստրերի՝ Ինջիի և Ամիրայի հետ։ Նա Լեոնարդ Քոհենի երկրպագուն է և բաժանորդագրված է AC/DC-ում և INXS-ում՝ ունենալով իր ձևավորված ազդեցությունը ։


== Սոլո կարիերա ==
1999 թվականին Մասսին հրավիրվել է մասնակցելու Փարիզում կայանալիք Femmes d'Algerie (Ալժիրի կանայք) փառատոնին, որը թույլ է տալիս նրան պայմանագիր կնքել Այլընդ Ռիքորդսի հետ։ 2001 թվականի հունիսին  նա թողարկել է իր սոլո դեբյուտ ալբոմը՝ Raoui(Storyteller), որը AllMusic-ը համեմատում է 1960-ականների  ամերիկյան ֆոլկ երաժշտությունների հետ։ Հիմնականում երգել է ֆրանսերեն և արաբերեն։ Ալբոմը դարձել է քննադատված և Ֆրանսիայում ունեցել է կոմերցիոն հաջողություն։ Հաջորդող տարին առաջադրվել է որպես "Best Newcomer" (Լավագույն հայտնություն) Ռադիո 3-ի World Music Awards-ում։
2003-ին նա թողարկել է իր երկրորդ ալբոմը՝  Deb ("Heartbroken"). Ալբոմի բառերը ավելի շատ անձնական են, քան քաղաքական և այն դարձել է ամենահաջողակ  հյուսիսաֆրիկյան ալբոմներից մեկը։ Երեք տարի անց  Մասսին թողարկել է իր երրորդ ալբոմը՝ Mesk Elil ("Honeysuckle")․ Ալբոմը իր մեջ ներառում է սիրո և կորստի թեմաները, որոնք ներկայացված էին Deb ալբոմում և գլխավոր առանձնահատկություններն են դուետները Դաբի Տուրի և Ռաբահ Խալֆայի հետ։ 2006-ին նա իտալական բազմազան շոուի հյուր աստղն էր  "Non facciamoci prendere dal panico"՝ հրավիրված իտալացի երգիչ և շոումեն Ջիանի Մորանդիի  կողմից։
2010-ին նա թողարկել է իր չորրորդ ստուդիո-ալբոմը՝ Ô Houria. Այս ալբոմը հովանավորվել է Ֆրենսիս Կաբրելի և Ֆրանկոյզ Միշելի կողմից։  Կարևոր առանձնահատկությունն է Փոլ Ուելլերի դաշնամուրը և վոկալը վերջին երգում։


== Երաժշտական ժառանգություն ==


=== Սոլո ալբոմներ ===
2001։ Raoui
2003։ Deb
2005։ Mesk Elil
2007։ Live acoustique
2010։ Ô Houria
2015։ El Mutakallimun


== Ծանոթագրություններ ==