Վասիլի Դյուբին

Վասիլի Վլասովիչ Դյուբին (ռուս.՝ Василий Власович Дюбин, հունվարի 10, 1902(1902-01-10), Լիխոյ (Ռոստովի մարզ), Կրասնի Սուլինի շրջան, ԽՍՀՄ - 1974, Քիշնև, Մոլդովական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), խորհրդային գրող, ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ (1935)։Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի Արևելյան ռազմաճակատի («Հայրենական մեծ պատերազմ», 1941-1945) գործողությունների մասնակից, ունի մարտական հինգ պարգև։ 1920-1930 թվականներին ապրել և աշխատել է Դոնում։


== Կյանք և ստեղծագործություն ==
Ծնվել է 1902 թվականին Դոնեցկի օկրուգի Լիխոյ գյուղում (այժմ՝ Ռոստովի մարզի Կրասնի Սուլինի շրջանում), կազակական աղքատ ընտանիքում։ Վասիլի Դյուբինն ասում էր.

Վասիլի Վլասովիչ Դյուբինն ավարտել է եկեղեցական-ծխական դպրոցը, կռանահար է աշխատել գյուղի դարբնոցում, այնուհետև՝ Լիխայա երկաթուղային կայարանում։ 1918 թվականին Նովոչերկասկում ավարտել է տարեկան միջնակարգ դասընթացները։ Ծառայել է Կարմիր բանակում, որտեղ ավարտել է Կովկասյան ռազմաճակատի քաղաքական բաժնին կից ուսուցչական դասընթացները։ Զորացրվել է և ընդունվել Ռոստովի թատերական դպրոց։ Դոնի Ռոստովում այցելել է պրոլետարական գրողների ընկերություն, որտեղ ընդգրկված էին Ալեքսանդր Ֆադեևը, Վլադիմիր Ստավսկին, Ա. Կիրշոնը։ Իր առաջին պատմվածքը՝ «Լեմեշոկը», հրապարակել է 1928 թվականին երկրամասային «Սովետսկի պախար» թերթում։
1929 թվականին վերադարձել է հայրենի Լիխոյ գյուղ։ Այդ ժամանակ աշխատել է «Անդրփրփրալիքային երկիր» վեպի վրա, որը լույս է տեսել 1931 թվականին Մոսկվայի «Ֆեդերացիա» հրատարակչությունում։ Վեպն ունեցել է մեծ հաջողություն և ընդգրկվել երկրի միջնակարգ դպրոցների ուսումնական ծրագրում։ Շուտով լույս է տեսել նրա «Մահվանն ընդառաջ» վիպակը։
1933 թվականին Վասիլի Վլասովիչը համագործակցել է «Կոլխոզնիկ» ամսագրի հետ, որը ղեկավարում էր նրա ուսուցիչ Մաքսիմ Գորկին։ Դյուբինը գրել է «Անկա» վեպ-եռերգությունը, նրա «Բրոնզե գերանդի» առաջին գիրքը լույս է տեսել 1933 թվականին, իսկ 1960-ական թվականներին լույս են տեսել «Փոթորիկ» և «Ուռկանանավերը հեռանում են ծովը»։
1935 թվականից ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ է։ Գերմանա-խորհրդային պատերազմի սկսվելուց առաջ նա գրել է «Ժողովրդի ընտրյալները» (1938), «Կամրադ» (1940), «Ընկերներ» (1941) վիպակները։
Դյուբինը Երկրորդ աշխարհամարտի մասնակից է, վիրավորվել է, անցել է դժվարին ռազմաճակատային ճանապարհ` Վոլգայից մինչև Բեռլին, ունի հինգ մարտական պարգև։
Պատերազմի ավարտից հետո վերադարձել է Դոն՝ հայրենի գյուղ, գրել և հրատարակել է նոր ստեղծագործություններ՝ «Ժենյա» (1947) վիպակը և «Կոլտնտեսության գյուղատնտեսը» (1948)։
1949 թվականին Դյուբինը բնակության է տեղափոխվել Քիշնև, որտեղ լույս են տեսել նրա երկու վիպակները, ավարտվին է հասցվել «Անդրփրփրալիքային երկիր» վեպը։
Հայրենի Դոնի երկրամասը գրողը չէր մոռանում, հաճախ այցելում էր Լիխոյի գյուղը։
Վասիլի Վլասովիչ Դյուբինը մահացել է 1974 թվականին Քիշնևում։ Լիխոյի միջնակարգ դպրոցի թանգարանում կազմակերպվել է գրող Վ. Վ. Դյուբինի ցուցադրությունը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Дюбин Василий Власович
РГБ. Дюбин, Василий Власович. Избранники народа
РГБ. Дюбин, Василий Власович. Женя
Донской временник. Василий Дюбин
Дюбин Василий Власович, писатель, член Союза писателей СССР


== Գրականություն ==
Мякинченко, В. Писатель Василий Дюбин //Земля Сулинская: время и лица/В.А. Мякинченко. – Красный Сулин: Сулинполиграфсервис, 2005. – с. 193-194

Дюбин, В. Библиографическая справка. /В.В. Дюбин //Серебряные ключи. - Кишинев. - с.597-598
Мякинченко, В. Василий Дюбин /В.А. Мякинченко //Криница. - 2002. - №2
Мякинченко, В. Дюбин В.В. /В.А. Мякинченко //Словарь-справочник. - Красный Сулин, 2002. - с.39
Паско, С. Василий Дюбин /С. Пасько //Днестр. - 1961. - №12. - с.108-111