Լիլիա Պոդկոպաևա

Լիլիա Ալեքսանդրովնա Պոդկոպաևա (ուկրաիներեն՝ Лілія Олександрівна Подкопаєва, օգոստոսի 15, 1978(1978-08-15), Դոնեցկ, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), ուկրաինացի մարմնամարզուհի, Ուկրաինայի սպորտի վաստակավոր վարպետ (1994), միջազգային կարգի դատավոր, ՈՒԵՖԱ գավաթակիր (1995), 45 ոսկե, 21 արծաթե և 14 բրոնզե մեդալակիր,​​ Սպորտային մարմնամարզության աշխարհի բացարձակ չեմպիոն (1995), Եվրոպայի չեմպիոն (1996), Ատլանտայի խաղերի օլիմպիական չեմպիոն (1996)։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1978 թվականի օգոստոսի 15-ին Դոնեցկում։
Մայրը Նինա Յակովլևնան է։ Ծնողներն ամուսնալուծված են։ Տատիկը՝ Էվելինա Միխայլովնան Լիլիային 5 տարեկանում տարել է Դոնեցկի Դինամո ընկերության մարզադահլիճ։ Սպորտային ​​մարմնամարզությամբ սկսել է զբաղվել վաղ մանկությունից։ 5-8 տարեկանից նա անցկացրել է երեք պարտադիր ամենօրյա պարապմունք։
Լիլիա Պոդկոպաևան սովորել է Դոնեցկի թիվ 3 միջնակարգ դպրոցում։
1993 թվականի ապրիլին Պոդկոպաևան մասնակցել է Անգլիայի Բիրմինգհեմ քաղաքում կայացած սպորտային ​​մարմնամարզության աշխարհի առաջնությանը։ Նա դուրս է եկել եզրափակիչ, սակայն պարտություն է կրել առաջին փորձի ժամանակ և զբաղեցրել վերջին տեղը՝ 8.893 հաշվով։ 1994 թվականին Ավստրալիայի Բրիսբեն քաղաքում կայացած աշխարհի առաջնությունում նա զբաղեցրել է վեցերորդ տեղը բազմամարտում՝ 38.942 միավորով։ Եզրափակչում նա 9.424 արդյունքով զբաղեցրել է ութերորդ տեղը, հինգերորդը՝ անհավասար ձողերի վրա, մուտքագրելով 9.350 միավոր, իսկ երկրորդը՝ գերանի վրա՝ հավաքելով 9.737 միավոր։ 1994 թվականի նոյեմբերին Գերմանիայի Դորտմունդ քաղաքում կայացած աշխարհի թիմային առաջնությունում նա հավաքել է 38.099 միավոր, ինչի շնորհիվ նա Ուկրաինայի հավաքականին հասցրել է հինգերորդ հորիզոնական։
Հաջորդ տարի Պոդկոպաևան մասնակցել է Ճապոնիայի Սաբաե քաղաքում տեղի ունեցող 1995 թվականի աշխարհի առաջնությանը։ Նա օգնել է Ուկրաինային գրավել հինգերորդ տեղը և լիարժեք թիմ պատրաստել 1996 թվականի Օլիմպիական խաղերին։ Այնուհետև Պոդկոպաևան հաղթել է բազմամարտում 39.248 հաշվով։ Եզրափակիչ մրցումներում նա գրավել է առաջին տեղը (9.781), երկրորդը՝ գերանով (9.837) և յոթերորդը՝ հատակին (9.087)։
1996 թվականի սկզբին Պոդկոպաևան լուրջ վնասվածք է ստացել, երբ նա ընկել է մարզման ժամանակ՝ կոտրելով երկու կողոսկրերը։ Այնուամենայնիվ, նույն տարվա մայիսին նա մասնակցել է Բիրմինգհեմում կայացած Եվրոպայի առաջնությանը, որտեղ օգնել է Ուկրաինայի հավաքականին գրավել երրորդ տեղը և հաղթել բազմամարտում 39.205 հաշվով։ Եզրափակիչ մրցույթում նա գրավել է երրորդ տեղը գերանով (9.756)։
1996 թվականի հուլիսին Պոդկոպաևան մասնակցել է 1996 թվականի ամառային XXVI օլիմպիական խաղերին  Ջորջիա նահանգի Ատլանտա քաղաքում, որտեղ նա նվաճել է երկու ոսկե մեդալ՝ բացարձակ առաջնությունում և հատակի վարժությունում։ Այդ վարժություններից մեկը՝ կրկնակի առաջ սալտո՝ 180° շրջադարձով, մինչ այժմ մարզիկներից ոչ ոք չի կարող կրկնել, նույնիսկ տղամարդիկ։ Նա չորրորդ մարմնամարզուհին է, որը նվաճել է օլիմպիական տիտղոսը որպես աշխարհի գործող չեմպիոն և միակ մարմնամարզուհին, որը հաղթել է բազմամարտում՝ առանց թիմային մեդալ նվաճելու։ Նա նաև վերջին մարմնամարզուհին է, որը նվաճել է բազմամարտի և եզրափակիչ ոսկե մեդալը Սիմոնե Բայլսից առաջ 2016 թվականին։
Սկզբնապես Պոդկոպաևան մտադիր է եղել շարունակել մրցույթը 1996 թվականի օլիմպիական խաղերից հետո, և նա ընդգրկվել է Ուկրաինայի հավաքականում 1997 թվականի աշխարհի առաջնություններում։ Այնուամենայնիվ, վնասվածքները նրան ստիպել են չմասնակցել մրցույթներին, այնուհետև թողնել մարզաձևը։

2001 թվականին ավարտել է ֆիզկուլտուրայի և սպորտի ազգային համալսարանը։ Այնուհետև սովորել է Դոնեցկի կառավարման պետական ​​ակադեմիայում։
2002 թվականին Պոդկոպաևան «Ոսկե Լիլիա» կանոնավոր մրցաշար է կազմակերպել գեղարվեստական ​​և ռիթմիկ մարմնամարզիկների, ակրոբատների և պարողների մասնակցությամբ։
2005 թվականին Պոդկոպաևան դարձել է Ուկրաինայում ՄԻԱՎ/ՁԻԱՀ-ի ՄԱԿ-ի բարի կամքի դեսպանը։ Նա նաև Եվրոպայի խորհրդի դեսպանն է սպորտի, հանդուրժողականության և արդար խաղի հարցերով։
Պարգևատրվել է Ուկրաինայի Նախագահի պատվավոր տարբերանշանով (1995), «Արիության համար» խաչով (1996), «Ծառայության համար» ІІ շքանշանով (2002), «Արքայադուստր Օլգա» III շքանշանով (2009), Ուկրաինայի Նախարարների կաբինետի պատվոգիր (2003) , Սուրբ Ստանիսլավի շքանշան։
2006 թվականին Ուկրպոշտան թողարկել է Ուկրաինայի փոստային նամականիշը, որտեղ պատկերված է Լիլիա Պոդկոպաևան։ 2008 թվականին, իր երեսուներորդ տարեդարձի կապակցությամբ, ՄԱԿ-ի մարմնամարզուհին թողարկել է ԱՄՆ փոստային նամականիշ, որտեղ պատկերված էր Լիլիա Պոդկոպաևան։


=== Անձնական կյանք ===
Նախկին ամուսինը՝ (2004 թվականի դեկտեմբերի 25-ից մինչև 2009 թվականի հունվար) Տիմոֆեյ Նագորնի՝ գործարար, սպորտային շոուների կազմակերպիչ, «Սպորտ-Սերվիս»-ի տնօրեն, այժմ Միկա Նյուտոնի պրոդյուսերը, միասին ապրել են 7 տարի (2002-2009)։ Պոդկոպաևայի և Նագորնիի հարսանիքը գլխավորել են Մարիա Էֆրոսինինան, Միխայիլ Տուրչինսկին և Դմիտրի Օսկինը։ Նրանց շնորհավորել են Իոսիֆ Կոբզոնը, Տաիսիա Պովալին, Վադիմ Պիսարևը, Սվյատոսլավ Վակարչուկը, Յանա Կլոչկովան, Սվետլանա Խորկինան, Ալեքսեյ Նեմովը, Տատյանա Գուցուն, Եկատերինա Սերեբրյանսկայան և այլք։ Լիլիայի վկան եղել է Անի Լորակը։
Որդեգրված որդի Վադիմ Նագորնին (ծնված 2005 թվականի նոյեմբերի 27-ին) հուլիսի 13-ին որդեգրվել է, իսկ 2006 թվականի հուլիսի 31-ին տարվել է գիշերօթիկ դպրոցից (նկարահանվել է Ալինա Գրոսուի տեսահոլովակում)։
Դուստր Կարոլինա Նագորնայան (ծնված 2006 թվականի նոյեմբերի 10) անվանակոչվել է կնքամոր՝ Անի Լորակի անունով)։
3 տարեկանից երեխաները հաճախում են մարմնամարզության, օտար լեզուների և պարի։
2019 թվականի սեպտեմբերի 19-ին դուստր է ծնվել։


== Հեռուստատեսություն ==
2006 թվականին Լիլիան հաղթել է «Պարեր աստղերի հետ» նախագծի ուկրաինական տարբերակում։ 2008 թվականի սեպտեմբերին Սերգեյ Կոստեցկիի հետ նա ներկայացրել է Ուկրաինան Պարային Եվրատեսիլ 2008 մրցույթում, որտեղ նրանք զբաղեցրել են 3-րդ տեղը։
2011 թվականի հունիսին Սևաստոպոլի մերձակայքում սկսվել են «Ես հերոս եմ» մարզական և ժամանցային շոուի նկարահանումները, որտեղ առաջատար են եղել Լիլիա Պոդկոպաևան, Սերգեյ Պրիտուլան և Ալեքսանդր Պեդանը, որոնց դրվագները ցուցադրել են աշնանը Նոր ալիքով։


== Ֆիլմագրություն ==


== Պետական մրցանակներ ==
Ուկրաինայի նախագահի պատվավոր տարբերանշաններ (21.12.1995)
«Արիության համար» խաչ (08/07/1996)
«Ծառայության համար» II աստիճանի պատվո շքանշան (11/29/2002)
Ուկրաինայի Նախարարների կաբինետի պատվոգիր (13.08.2003)
Արքայադուստր Օլգայի III աստիճանի շքանշան (16.01.2009)


== Տես նաև ==
Ուկրաինայի օլիմպիական չեմպիոնների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==