armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Իլյա Տոլստոյ

Կոմս Իլյա Լվովիչ Տոլստոյ (մայիսի 22, 1866(1866-05-22), Յասնայա Պոլյանա - դեկտեմբերի 11, 1933(1933-12-11), Նյու Հեյվեն, Կոնեկտիկուտ, ԱՄՆ), ռուս գրող, լրագրող և մանկավարժ։
Լև Տոլստոյի որդին։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 22 մայիսի, 1866 թվականին։ Չնայած տաղանդին, Իլյան չի ավարտել միջնակարգ դպրոցը և անցել է զինվորական ծառայության Սումի հուսար գնդում։
1888 թվականին ամուսնացել է Սոֆիա Նիկոլաևնայի հետ։ Նա հերթափոխով աշխատել է որպես պաշտոնատար անձ, այնուհետև բանկի աշխատակից, ապա ռուսական սոցիալական ապահովագրական ընկերության գործակալ, ապա մասնավոր կալվածքների լուծարման գործակալ։
20-րդ դարի սկզբին Իլյա Լվովիչը Կալուգա քաղաքի կենտրոնում գնել է տուն, կնոջ և երեխաների հետ բնակություն է հաստատել այնտեղ։ Սոֆյա Նիկոլաևնան ընտանիքի ֆինանսական վիճակը ինչ-որ կերպ բարելավելու համար 1909 թվականին  աշխատանքի է անցել Սալովայի մասնավոր կանանց գիմնազիայում, որտեղ ղեկավարել է երգչախումբ՝ III-V դասարանների աղջիկների համար։
 Առաջին համաշխարհային պատերազմի ընթացքում նա աշխատել է Կարմիր խաչում,  փորձել է դառնալ լրագրող և այդ նպատակով 1915-ին հիմնել է «Նոր Ռուսաստան» թերթը։
1916 թվականին Իլյա Լվովիչը թողե է Ռուսաստանը և մեկնել ԱՄՆ։ Ամերիկայում նա ամուսնացել է  Նադեժդա Կլիմենտեևնա Կատուլսկայայի հետ։ Նա իր օրական ապրուստը վաստակել է  կարդալով դասախոսություններ Տոլստոյի ստեղծագործության և աշխարհայացքի մասին, մասնակցել է «Աննա Կարենինա» և «Հարություն» վեպերի էկրանավորմանը։
Մահացել է  1933 թվականի դեկտեմբերի 11-ին, Նյու Հեյվենում (ԱՄՆ)։


== Ստեղծագործություն ==
Իլյա Տոլստոյի գրական ժառանգության մեջ գլխավոր տեղ է զբաղեցրել են «Իմ հուշերը» վերնագրով հուշերը։ Միացյալ Նահանգներ արտագաղթելուց հետո նա դրանք թարգմանել է անգլերեն, միաժամանակ զգալիորեն վերանայելով դրանք։ 


== Ընտանիք ==
Առաջին անգամ (1888 թ. Փետրվարի 28-ից) ամուսնացել է Սոֆյա Նիկոլաևնա Ֆիլոսոֆովայի (1867-1934) հետ։ Նրանց երեխաներն էին՝

Աննա (դեկտեմբերի 24, 1888 - ապրիլի 3, 1954)։
Միքայել (10 հոկտեմբերի, 1893 - 28 մարտի, 1919)։
Էնդրյու (ապրիլի 1, 1895 - ապրիլի 3, 1920)։
Իլյա (1897, դեկտեմբերի 16 - 1970, ապրիլի 7), հայրը Նիկիտա Տոլստոյ
Վլադիմիր (1899 թ. Մայիսի 1 - 1967 թ. Նոյեմբերի 24), հայրը  Իլյա Տոլստոյ, պապիկը  Պյոտր Տոլստոյ
Վերա (1903, հունիսի 19 - 1999 թ. Նոյեմբերի 5)։
Կիրիլ (1907, հունվարի 18 - 1915, փետրվարի 1)։Երկրորդ անգամ ամուսնանում է (1920-ից) Նադեժդա Կլիմենտեևնա Կատուլսկայայի (Պարշինի առաջին ամուսնուց հետո) հետ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Илья Львович Толстой
Толстой Илья Львович
ИЗ «ЗАПИСОК» И. М. ИВАКИНА
Յուրի Մերզլյակով

Յուրի Մերզլյակով (ռուս.՝ Ю́рий Никола́евич Мерзляко́в, ապրիլի 9, 1949(1949-04-09), Մոսկվա, ԽՍՀՄ), խորհրդային և ռուսական դիվանագետ։


== Կենսագրություն ==
Ավարտել է ԽՍՀՄ ԱԳՆ Մոսկվայի միջազգային հարաբերությունների պետական ինստիտուտը (1971) և ԽՍՀՄ ԱԳՆ դիվանագիտական ակադեմիան (1979)։
1971 թվականից զբաղվում է դիվանագիտական գործունեությամբ։

1988-1989 թվականներին՝ Աֆրիկյան երկրորդ բաժնի սեկտորի վարիչ, ԽՍՀՄ ԱԳՆ Աֆրիկայի երկրների վարչության բաժնի վարիչ։
1990-1993 թվականներին՝ Եթովպիայում ԽՍՀՄ-ի, Ռուսաստանի դեսպանատան դեսպանորդ-խորհրդական։
1993 թվականի ապրիլի 29-ից-1997 թվականի մայիսի 16-ը՝ Մադագասկարում Ռուսաստանի Դաշնության արտակարգ և լիազոր դեսպան։
1993 թվականի դեկտեմբերի 28-ից-1997 թվականի մայիսի 16-ը՝ Կոմորյան կղզիներում Ռուսաստանի Դաշնության արտակարգ և լիազոր դեսպան՝ համատեղության կարգով։
1997-1999 թվականներին՝ Ռուսաստանի Դաշնության ԱԳՆ Կասպից ծովի հարցերով աշխատանքային խմբի ղեկավար, հատուկ հանձնարարությունների գծով դեսպան։
199 թվականի դեկտեմբերի 31-ից-2003 թվականի հուլիսի 2-ը՝ Ղազախստանում Ռուսաստանի Դաշնության արտակարգ և լիազոր դեսպան։
2003 թվականի օգոստոսից-2010 թվականի հուլիսը՝ Հատուկ հանձնարարություններով դեսպան, Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորման ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի երեք համանախագահներից մեկը։
2010 թվականի հուլիսի 14-ից-2015 թվականի օգոստոսի 18-ը՝ Էստոնիայի Հանրապետությունում Ռուսաստանի Դաշնության արտակարգ և լիազոր դեսպան։Ամուսնացած է։ Ունի դուստր։


== Դիվանագիտական աստիճան ==
Արտակարգ և լիազոր դեսպան (2000 թվականի ապրիլի 27)։


== Պարգևներ ==
Ղազախստանի Հանրապետության պատվոգիր (2003 թվականի հունիսի 11)՝ Ղազախստանի և Ռուսաստանի միջև բարեկամական հարաբերությունների ամրապնդման գործում ունեցած մեծ ավանդի և երկկողմ համագործակցության զարգացման գործում ունեցած վաստակի համար
«XX տարվա անբասիր ծառայության համար» գերազանցության նշան (2009 թվականի օգոստոսի 18)՝ Երկարամյա բեղմնավոր աշխատանքի և Ռուսաստանի Դաշնության արտաքին քաղաքական կուրսի անցկացման ակտիվ մասնակցության համար։
«Աշխատանքային տարբերության համար» մեդալ։
«Արժանիքների համար» շքանշան (Ֆրանսիա, 2011 թվական)՝ 2003-2010 թվականներին Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության խաղաղ կարգավորման գծով ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահի պաշտոնում կատարած գործունեության համար։
Սուրբ բարեպաշտ իշխան Դանիել Մոսկվայի III աստիճանի շքանշան (Ռուս Ուղղափառ եկեղեցի, 2014 թվական)
Իսիդոր Յուրեևյան 2-րդ աստիճանի շքանշան (Մոսկվայի պատրիարքարանի էստոնական ուղղափառ եկեղեցի, 2014 թվական)
Ունի նաև «Մադագասկար» պետական մրցանակ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Կենսագրությունը Էստոնիայում Ռուսաստանի դեսպանատան կայքում
(9307) Ռեգիոմոնտանուս

(9307) Ռեգիոմոնտանուս (անգլ.՝ Regiomontanus), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1987 թվականի օգոստոսի 21-ին Ֆրեյմուտ Բորնգենի կողմից Տաուտենբուրգում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,346447 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0122 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,6807 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1312,85 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,274213 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 6,57° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(9307) Ռեգիոմոնտանուս աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Մարտինի (այլ կիրառումներ)

Մարտինի, կարող է վերաբերել

Ջովաննի Բատիստա Մարտինի, երաժշտության իտալացի տեսաբան և պատմաբան, կոմպոզիտոր, կապելմայստեր, մանկավարժ, երգիչ, ջութակահար, կլավեսինահար (1706-1784)։
Սիմոնե Մարտինի, իտալացի նկարիչ (մոտ 1284-1344)։
(9004) 1982 UZ2

(9004) 1982 UZ2, աստերոիդ աստերոիդների գոտու արտաքին մասում։ Հայտնաբերվել է 1982 թվականի հոկտեմբերի 22-ին Գրեգորի Ալդերինգի կողմից Կիթ Պիկում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,202434 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,7116 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,6933 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2093,24 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,171982 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 21,67° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(9004) 1982 UZ2 աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Ժակ Դըլիլ

Ժակ Դըլիլ (ֆր.՝ Jacques Delille, հունիսի 22, 1738(1738-06-22)[…], Կլերմոն Ֆերան - մայիսի 1, 1813(1813-05-01)[…], Փարիզ), ֆրանսիացի բանաստեղծ, թարգմանիչ, կլասիցիզմի ուշ շրջանի ներկայացուցիչ։
Ժակ Դըլիլը եղել է լատիներենի ուսուցիչ, ապա պրոֆեսոր Կոլեժ դը Ֆրանսում։ Գրականություն է մուտք գործել փոքրիկ դիդակտիկ բանաստեղծություններով։ 1769 թվականին լույս է տեսնում նրա հիմնական աշխատանքը՝ Վիրգիլիոսի «Գեորգիկների» թարգմանությունը, ինչը Վոլտերը խանդավառությամբ ընդունեց։ Շուտով Ժակ Դըլիլը դառնում է Ֆրանսիական ակադեմիայի անդամ։
Ֆրանսիական հեղափոխության ժամանակ Դըլիլը ստիպված հեռանում է Անգլիա, որտեղ մնում է մինչև 1802 թվականը։ Վերադառնալով Փարիզ՝ նա վերականգնում է իր պրոֆեսորի դիրքերը։ Նրա հուղարկավությունը վերածվել է համազգային սգի։
Դըլիլի ամենահայտնի ստեղծագործություններն են՝ «Les jardins, ou l’art d’embellir les paysages» (1782), «L’Homme des champs ou les Géorgiques françaises» (1800) в «Dithyrambe sur l’immortalité de l'âme».


== Ժակ Դըլիլը հայերեն ==
Անմահութիւն հոգւոյ (պոեմ)։ «Բազմավէպ», 1851, թիվ 7, էջ 106-110։ Թարգմ.՝ ֆրանսերենից գրաբար։


== Գրականություն ==
Յակովբ Տըլիլ (բանասիրական տեղեկութիւն)։ «Բազմավէպ», 1851, թիվ 7, էջ 103-105։


== Ծանոթագրություններ ==
Խավարասերը (մուլտֆիլմ)

Խավարասերը (ռուս.՝ Тараканище), մուլտիպլիկացիոն ֆիլմ, որը չի պահպանվել։
1926 թվականին «Մեժրաբպոմ-Ռուս» կինոֆաբրիկայում նկարիչների խումբը (Յուրի Մերկուլով, Դանիիլ Չերկես, Իվան Իվանով-Վանո, օպերատոր` Լեոնիդ Կոսմատով) սկսում է աշխատել ԽՍՀՄ-ում առաջին մանկական մուլտիպլիկացիոն «Աֆրիկացի Սենկան» ֆիլմի վրա, որը նկարահանվել էր ըստ Կոռնեյ Չուկովսկու հեքիաթի մոտիվների։ Ֆիլմն էկրան է բարձրացել 1927 թվականի սկզբին։ Չնայած իր բոլոր թերություններին` ֆիլմը դրական արձագանք է գտել մամուլում և մեծ հետաքրքրությամբ է դիտվել մանուկ հեռուստադիտողների կողմից։ Այս հաջողությունը ոգեշնչել է նկարիչներին նկարել այլ մանկական ֆիլմեր ևս։ Այսպես, 1927 թվականին թողարկվել է «Խավարասերը» ֆիլմը` կրկին ըստ Չուկովսկու հեքիաթի, որի ռեժիսորը Ալեքսանդր Իվանովն է։ 
Ըստ քննադատների, ֆիլմն իր ժամանակի համար հասել է տեսողական լուծման բարձր մշակույթի և կերպարների «կենդանացմանը»։
Սկզբից այն ստեղծվել է որպես համր ֆիլմ, իսկ 1929 թվականին այն հնչյունավորվել է։ Հնչյունային օպերատորը Վլադիմիր Լեգոշինն է։


== Հեղինակներ ==
Ռեժիսոր` Ալեքսանդր Իվանով
Սցենարի հեղինակ` Նիկոլայ Ագնիվցև
Բեմադրող նկարիչ` Ալեքսանդր Իվանով
Նկարիչ` Նիկոլայ Վոինով
Օպերատոր` Ալեքսանդր Իվանով


== Քննադատություն ==


== Աղբյուրներ ==
Ասենին Ս. Վ., «Մուլտֆիլմի աշխարհը», Խորհրդային մուլտիպլիկացիայի ուղիները։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Фильм в базе данных Animator.ru
Фильм на BCDb (անգլ.)
История отечественной мультипликации
Аннотированный каталог фильмов киностудии «Ленфильм» 1918—2003
Аннотированный каталог фильмов киностудии «Ленфильм» 1918—2003 (doc)
Չոն Ունչան

Չոն Ունչան (կորեերեն՝ 정운찬, մարտի 1, 1946(1946-03-01), Գոնգջու, Հարավային Չունգչոնգ, Հարավային Կորեա), Հարավային Կորեայի վարչապետ, Սեուլի ազգային համալսարանի պրոֆեսոր, 2002 և 2006 թվականների հուլիսին եղել է այդ համալսարանի նախագահը։ 
Չոն Ունչանի` վարչապետի պաշտոնում թեկնածությունը 2009 թվականի սեպտեմբերի 3-ին առաջադրել է երկրի նախագահ Լի Մենբակը, սեպտեմբերի 28-ին Չոն Ունչանը զբաղեցրել է վարչապետի պաշտոնը` փոխարինելով կառավարության նախկին ղեկավար Հան Սինսուին։


== Անձնական կյանք ==
Չոնը բեյսբոլի երկրպագու է։ Նա «Դուսանի արջերի», կորեական բեյսբոլի թիմի և Նյու Յորք Յանկիսի երկրպագուն է։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կենսագրություն
Ճանապարհ դեպի աստղերը

«Ճանապարհ դեպի աստղերը» (ռուս.՝ «Дорога к звёздам»), խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, որ նկարահանվել է ռեժիսոր Էդուարդ Պենցլինի կողմից Հայրենական մեծ պատերազմի ընթացքում՝ 1942 թվականին, էվակուացիայի պայմաններում։


== Սյուժե ==
1941 թվականի հունիս։ Կոնսերվատորիայի ուսանող Միտյա Ելիսեևը փնտրում է թեմա իր դիպլոմային ստեղծագործության համար։ Սկսված Հայրենական մեծ պատերազմը փոխում է նրա պլանները, և նա որոշում է կամավոր մեկնել բանակ ու դառնալ օդաչու։ Միտյայի հայրը, որ ավիացիայի գնդապետ է, դեմ է որդու որոշմանը՝ նրան համարելով ոչ պիտանի այդ բարդ ու ծանր մասնագիտության համար։ Սակայն Միտյային հաջողվում է ընդունվել օդաչուական դպրոց։ Իր ջանքերի և դպրոցի տնօրեն Նովիկովի շնորհիվ նա դառնում է լավագույն կուրսանտներից մեկը։
Շուտով մայոր Նովիկովը մեկնում է ռազմաճակատ հերթական համալրման հետ։ Գնդապետ Ելիսեևի օդային զորամասի առջև դրված է խնդիր՝ գտնել խնամքով թաքցված ֆաշիստական օդակայանը։ Մի քանի հետախուզական թռիչքներ ավարտվում են անհաջող. խորհրդային ինքնաթիռներին խփում է ֆաշիտական հայտնի աս Վունդերլիխը։ Գնդապետ Ելիսեևը Նովիկովին հրամայում է հետախուզության ուղարկել լավագույն կուրսանտին։ Ընտրությունը կանգ է առնում Միտյայի վրա։
Վունդերլիխին հաջողվում է վնասել նրա ինքնաթիռը՝ կատարելով խարդավանական մանևր, բայց Ելիսեևը հասցնում է գտնել օդակայանը և հայտնել դրա տեղը։ Միտյան կատարում է վթարային վայրէջք։ Օդակայանը ռմբակոծվում է խորհրդային ավիացիայի կողմից։ Միտյան օդում նորից ընդհարվում է Վունդերլիխի հետ և այս անգամ վայր է գցում նրան։ Հաղթական մարտից հետո Միտյան հանդիպում է գեներալ Կոժուխարովին, որը պատերազմից առաջ նրան փրկել էր մեքենայի անիվների տակ ընկնելուց։ Գեներալը հարցնում է, թե չի հրաժարվել արդյոք երիտասարդ կոմպոզիտորը սիմֆոնիա գրելու երազանքից։ Միտյան պատասխանում է, թե սիմֆոնիա գրել է, բայց ծրագրում է գրել լավագույնը, երբ պատերազմն ավարտվի։


== Դերերում ==
Չեսլավ Սուշկևիչ – Միտյա Ելիսեև
Ալեքսանդր Խվիլյա – գնդապետ Ելիսեև
Վասիլի Զայչիկով – մայոր Նովիկով
Մարկ Բեռնես – գեներալ Կոժուխարով
Նիկոլայ Չերկասով (Սերգեև) – ռազմաճակատի հրամանատար
Իրինա Ֆեդոտովա – Օլյա
Նիկոլայ Վոլկով – մայոր Վունդերլիխ
Վիկտոր Կլյուչարև – լեյտենանտ Գյունտեր


== Նկարահանող խումբ ==
Սցենարի հեղինակ՝ Վլադիմիր Կրեպս
Ռեժիսոր՝ Էդուարդ Պենցլին
Օպերատոր՝ Վասիլի Սիմբիրցև
Նկարիչ՝ Իոսիֆ Յուցևիչ
Կոմպոզիտոր՝ Նիկիտա Բոգոսլովսկի
Հնչյունային օպերատոր՝ Գ. Սենչիլո


== Ծանոթագրություններ ==
Միջուկային իզոմերիա

Միջուկային իզոմերիա, ատոմային որոշ միջուկների՝ կյանքի մեծ (չափելի) տևողությամբ գրգռված վիճակներ ունենալու հատկությունը։ Այդ վիճակները կոչվում են տվյալ միջուկի իզոմեր վիճակներ, իսկ միջուկները՝ իզոմերներ։ Դրանց տրոհումը հիմնականում ուղեկցվում է y-ճառագայթումով կամ կոնվերսիոն էլեկտրոնների առաքումով, որի արգասիքն է նույն իզոտոպի միջուկը, սակայն ավելի ցածր էներգետիկ վիճակում։ Որոշ դեպքերում ավելի հավանական է լինում բետա տրոհումը, որը հանգեցնում է հարևան իզոբարի առաջացմանը։ Ծանր տարրերի իզոմերները կարող են տրոհվել ինքնակամ բաժանման միջոցով։ Իզոմեր վիճակներ են առաջանում, երբ արգելված է միջուկի անցումը էներգետիկորեն բարձր վիճակից ավելի ցածրին։ Իզոմեր վիճակներն ունեն կյանքի տարբեր տևողություն՝ 10−9 վրկ-ից մինչև հազարավոր տարի¬ ներ. օրինակ, 236Np իզոմերի կիսատրոհման պարբերությունը 5500 տարի է։ Իզոմերները հաճախ հանդես են գալիս նաև իզոմերային կղզյակների ձևով (զանգվածի թվի արժեքների որոշակի տիրույթներում), որոնց գոյությունը հաջողությամբ բացատրվում է միջուկի թաղանթային մոդելով։
805

805 թվական, ոչ նահանջ տարի, ըստ Գրիգորյան օրացույցի սկսում է ուրբաթ օրը։ Սա մեր թվարկության 805 թվականն է, 
IX դարի 5-րդ տարին։


== Դեպքեր ==


== Ծնունդներ ==


== Մահեր ==
Չեչենա-Ինգուշական ԻԽՍՀ

Չեչենա-Ինգուշական Ինքնավար Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետություն (ռուս.՝ Чечено-Ингушская Автономная Советская Социалистическая Республика, չեչեներեն՝ Нохч-ГІалгІайн Автономни Совецки Социалистически Республика, ինգուշ.՝ Нохч-ГІалгІай Автономни Советски Социалистически Республика), ՌԽԴՍՀ վարչատարածքային միավոր, որը գոյություն է ունեցել 1936-ից մինչև 1944 թվականը և 1957-ից մինչև 1992 թվականը։ Մայրաքաղաքը Գռոզնին էր։


== Տե՛ս նաև ==
Չեչնիայի պատմություն


== Ծանոթագրություններ ==
Մի վշտանա

Մի վշտանա (վրաց.՝ არ იდარდო!, ռուս.՝ Не горюй!), խորհրդային կատակերգա-դրամատիկական գեղարվեստական կինոնկար, որը նկարահանվել է 1969 թվականին՝ Գեորգի Դանելիայի կողմից։ Ֆիլմն իրենից ներկայացնում է ֆրանսիացի գրող Կլոդ Տիլյոյի «Իմ քեռի Բենժամենը» վեպի ազատ էկրանավորումը, որի գործողությունները տեղափոխվել են 19-րդ դարի վերջերի Վրաստան։


== Սյուժեն ==
Վրաստան, 19-րդ դարի վերջեր... Բենջամեն Գլոնտին ուսանելով բժշկի մասնագիտությունը, վերադարձել է հայրենի քաղաք։ Նա բոլորովին չի շտապում վճարել ուսման համար վերցված պարտքերը և բուժել հիվանդներին, այլ ժամանակն անց է կացնում ընկերների հետ՝ խրախճանքներով ու խնջույքներով։
Մեծ ընտանիքի և դրան գումարած Բենջամենի հոգսը ընկած է նրա քրոջ՝ Սոֆիկոյի ուսերին։ Փորձելով խելքի բերել եղբորն ամուսնությամբ, նա Բենջամենին ցանկանում է միավորել տեղացի ունևոր դեղագործի դստեր հետ։ Բենջամենի անհոգ կյանքն անսպասելիորեն բարդանում է։


== Դերասանական կազմ ==


== Նկարահանող խումբ ==


== Հետաքրքիր փաստեր ==
Ըստ Գեորգի Դանելիայի խոսքերի, կինոնկարը բացասաբար է ընդունվել Լեոնիդ Գայդայի և Սերգեյ Փարաջանովի կողմից, սակայն այն բարձր է գնահատել Ֆեդերիկո Ֆելինին։
Այս ֆիլմում առաջին անգամ տիտրերում նշվել է Ռենե Խոբուա անունը։ Այս անունով մարդը երբեք չի նկարահանվել Դանելիայի ֆիլմերում, սակայն մշտապես հիշատակվել է նրա բոլոր ֆիլմերի տիտրերում։
Նույն 1969 թվականին թողարկվել է նաև ֆրանսիացի ռեժիսոր Էդուար Մոլինարոյի «Իմ քեռի Բենժամենը» կինոնկարը, որտեղ գլխավոր դերերով հանդես են եկել Ժակ Բրելն ու Կլոդ Ժադը։


== Ծանոթագրություններ ==
Կոռելա (գյուղ, Վեռսկա շրջան)

Կոռելա (էստ․՝ Korela), գյուղ Էստոնիայի Պիլվամաա նահանգի Վեռսկա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 9 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Պալովեեռե (գյուղ, Մեռեմյաե շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՊալովեեռեՊալովեեռե (էստ․՝ Paloveere), գյուղ Էստոնիայի Վիրումաա նահանգի Մեռեմյաե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 5 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Ապարեսիդա դու Տաբոադու

Ապարեսիդա դու Տաբոադու (պորտ.՝  Aparecida do Taboado), համայնք Բրազիլիայում՝ Մատու Գրոսու դու Սուլ նահանգի կազմում։ Գտնվում է Մատու Գրոսու դու Սուլ նահանգի հյուսիսարևելյան մասում։ Բնակչությունը կազմում է 19 823 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 2 750,130 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում է՝ 7,21 մարդ/կմ2։


== Պատմություն ==
Քաղաքը հիմնադրվել է 1948 թվականի սեպտեմբերի 28-ին։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 181.214.169,00 ռեալ (տվյալները Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 9.201,02 ռեալ (տվյալները Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 0,763 (տվյալները ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)։
Կրուպոդերինցի (գյուղ, Պոգրեբիշչեի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԿրուպոդերինցիԿրուպոդերինցի (ուկրաիներեն՝ Круподеринці), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Պոգրեբիշչեի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Կրուպոդերինցի գյուղում բնակվում էր 433 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,193 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 2243,52 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Վալբոնա

Վալբոնա  (իսպ.՝ Valbona), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Տերուել նահանգում՝ Արագոն ինքնավար համայնքում։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Գուդար Խավալամբրե շրջանում։ Տարածքը կազմում է 40.81 կմ2։ Բնակչությունը կազմում է 224 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։


== Ժողովրդագրություն ==


== Ծանոթագրություններ ==
Խատավետի

Խատավետի (վրաց.՝ ხატავეთი) Գյուղ Վրաստանում, մտնում է Բոլնիսի մունիցիպալիտետի կազմի մեջ։ Բնակչության 100%-ը ադրբեջանցիներ են։ Գյուղը գտնվում է Վրաստանի հարավարևելյան մասում։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2002 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 192 մարդ։ Բնակչության ճնշող մեծամասնությունը ադրբեջանցիներ են։


== Արտաքին հղումներ ==
Координаты села(անգլ.)


== Ծանոթագրություններ ==
Լուկաս Կանդիդո

Լուկաս Կանդիդո Սիլվա (պորտ.՝ Lucas Cândido Silva, դեկտեմբերի 25, 1993(1993-12-25), Ուբերլանդիա, Մինաս Ժերաիս, Բրազիլիա), բրազիլացի ֆուտբոլիստ, «Ատլետիկո Մինեյրո» ակումբի հենակետային կիսապաշտպան։


== Ակումբային կարիերա ==
Լուկասը «Ատլետիկո Մինեյրո» ակումբի սան է։ 2013 թվականի հուլիսի 7-ին «Կրիսիումա» ակումբի դեմ խաղում նա կատարել է իր նորամուտը թիմի հիմնական կազմում։ Նույն թվականի ամռանը Լուկասը դարձել է Լիբերտադորեսի գավաթի դափնեկիր, թեև խաղադաշտում ոչ մի րոպե չի անցկացրել։ Հոկտեմբերի 20-ին «Ֆլամենգո» ակումբի դեմ խաղում նա խփել է իր առաջին գոլը «Ատլետիկո Մինեյրո» ակումբի կազմում։ Առաջին մրցաշրջանում Լուկասը թիմին օգնել է հաղթել Մինեյրոյի Լիգայում, իսկ մեկ տարի անց նվաճել Բրազիլիայի գավաթը։ 2015 թվականին Լուկասը դարձել է Հարավային Ամերիկայի Ռեկոպայի գավաթակիր և արծաթե մրցանակակիր։


== Միջազգային կարիերա ==
2013 թվականին Լուկասը Բրազիլիայի երիտասարդական հավաքականի կազմում մասնակցել է Արգենտինայում կայացած Հարավային Ամերիկայի երիտասարդական առաջնությանը։ Մրցաշարում նա խաղացել է Ուրուգվայի, Վենեսուելայի և Պերուի հավաքականների դեմ։


== Ձեռքբերումներ ==
Ակումբային
 «Ատլետիկո Մինեյրո»

Մինեյրո Լիգայի չեմպիոն — 2013
Մինեյրո Լիգայի չեմպիոն — 2015
Մինեյրո Լիգայի չեմպիոն — 2016
Լիբերտադորեսի գավաթի խաղարկության հաղթող — 2013
Բրազիլիայի գավաթակիր — 2014


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ֆուտբոլիստի վիճակագրությունը soccerway կայքում
Ֆուտբոլիստի էջը sports.ru կայքում
Atletico official profile
Հաջի Խանմամեդով

Հաջի Դադաշ օղլի Խանմամեդով (ադրբ.՝ Hacı Dadaş oğlu Xanməmmədov), (հունիսի 15, 1918(1918-06-15), Դերբենդ, Դաղստանի մարզ, ՌԽՖՍՀ - ապրիլի 7, 2005(2005-04-07), Բաքու, Ադրբեջան), ադրբեջանցի կոմպոզիտոր, ԱԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ, դոցենտ (1981), Ադրբեջանական ԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1988), պրոֆեսոր (1990)։


== Կենսագրություն ==
Հաջի Խանմամեդովը ծնվել է 1918 թվականի հունիսի 15-ին Դերբենտում։ Երբ նա 14 տարեկան էր, եկավ Բաքու։ Նա Բաքվում ծանոթացավ Ուզեիր Հաջիբեկովի հետ։ Կրթություն է ստացել Ասեֆ Զեյնալլու անվան երաժշտական դպրոցում, իսկ հետո կոնսերվատորիայում, Սաիդ Ռուստամովի դասարանում։


== Ստեղծագործություններ ==
1934 թ․- ընդունվել է Ազգային գործիքների նվագախումբ որպես մենակատար։
1937 թ․- Ադրբեջանի օպերայի և բալետի պետական ակադեմիական թատրոնում «Քյոռօղլի» օպերայի թառահարներից մեկը Հաջի Խանմամմադովն էր։
1938 թ․- Հաջի Խանմամեդովը Մոսկվայում մասնակցել է Ադրբեջանի առաջին գրականության և արվեստի օրերին։
1941 թ․- եղել է Իրան այցելության ժամանակ։
1943 թ․- ընդունվել է Ադրբեջանի Պետական կոնսերվատորիայի «ժողովրդական երաժշտության հիմունքներ» բաժին։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում Հ. Խանմամեդովը հանդես է գալիս Ադրբեջանի պետական երաժշտական կոմեդիայի թատրոնում որպես դիրիժոր։
1947 թ․- Խանմամեդովը շարունակում է կրթությունը Ադրբեջանի Պետական կոնսերվատորիայի կոմպոզիցիայի ֆակուլտետում։ Նախկինում նա սովորել է պրոֆեսոր Բորիս Զեյդմանի դասարանում։ Հետագայում նա ընդունվեց Կարա Կարաևի դասարան։
1990 թ․- Հ. Խանմամեդովը ադրբեջանական երաժշտության մեջ առաջին անգամ «Համերգ» է գրել քամանչայի և նվագախմբի համար։ Նա ունի ավելի քան 150 երգ։ 1951 թվականից հանդիսանում է Ադրբեջանի կոմպոզիտորների միության անդամ։ Նա տարբեր տարիների ընթացքում աշխատել է որպես Ադրբեջանի պետական ֆիլհարմոնիայի տնօրեն, Ադրբեջանի Պետական երգի և պարի անսամբլի գեղարվեստական ղեկավար։ Հաջի Խանմամեդովը մահացել է 2005 թվականի ապրիլի 7-ին։


== Կոչումներ ու պարգևներ ==
ԱԽՍՀ Արվեստի վաստակավոր գործիչ (1967 թ.)
Ադրբեջանի ԽՍՀ Գերագույն խորհրդի պրեզիդիումի պատվավոր հրամանագիր (1978 թ.)
Դոցենտ (1981 թ.)
ԱԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1988 թ.)
Պրոֆեսոր (1990 թ.)
Փառքի շքանշան


== Ծանոթագրություններ ==
Էռլբախ (Վերին Բավարիա)

Էռլբախ  (գերմ.՝ Erlbach (Oberbayern)), կոմունա Գերմանիայի Բավարիա երկրամասում։
Ենթարկվում է Վերին Բավարիա վարչական շրջանին։ Մտնում է Ալտյոտինգի շրջանի կազմի մեջ։ Բնակչությունը 1182 մարդ (ըստ 2010 թվականի դեկտեմբերի 31-ի)։ Տարածքը 28,13 կմ² է։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 1 71 115։
Կոմունան ստորաբաժանվում է 84 գյուղական շրջանների։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական էջ
Պադիսե (այլ կիրառումներ)

Պադիսե, կարող է վերաբերել՝

Պադիսե - գյուղ Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Պադիսե շրջանում
Պադիսե - շրջան Էստոնիայի Հարյումաա նահանգում
Հոլցկիրխեն (այլ կիրառումներ)

Հոլցկիրխեն, կարող է վերաբերել՝

Հոլցկիրխեն - քաղաք Գերմանիայի Բավարիա երկրամասում։ Ենթարկվում է Ստորին Ֆրանկոնիա վարչական շրջանին
Հոլցկիրխեն - կոմունա Գերմանիայում, առողջարանային քաղաք, գտնվում է Բավարիայում։ Ենթարկվում է Վերին Բավարիա վարչական շրջանին
Կանեպի (այլ կիրառումներ)

Կանեպի, կարող է վերաբերել՝

Կանեպի - գյուղական ավան Էստոնիայի Պիլվամաա նահանգի Կանեպի շրջանում
Կանեպի - շրջան Էստոնիայի Պիլվամաա նահանգում
Նովոպոկրովկա (քաղաքատիպ ավան, Չուգուևսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՆովոպոկրովկաՆովոպոկրովկա (ուկրաիներեն՝ Новопокровка), քաղաքատիպ ավան Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Չուգուևի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Նովայա Պոկրովկա։ Հիմնադրվել է 1818 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Նովոպոկրովկա քաղաքատիպ ավանում բնակվում էր 5 027 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 4,07 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 1235,14 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)
Անդրեյ Աբրիկոսով

Անդրեյ Լվովիչ Աբրիկոսով (ռուս.՝ Андре́й Льво́вич Абрико́сов, նոյեմբերի 1 (14), 1906, Սիմֆերոպոլ, Ռուսական կայսրություն - հոկտեմբերի 21, 1973(1973-10-21), Մոսկվա, ԽՍՀՄ), խորհրդային և ռուսական թատրոնի ու կինոյի դերասան։ Ստալինի 1-ին աստիճանի մրցանակի դափնեկիր։ ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1968)։


== Կենսագրություն ==
Անդրեյ Աբրիկոսովը ծնվել է 1906 թվականի նոյեմբերի 1-ին (այլ տվյալներով՝ նոյեմբերի 14-ին) Սիմֆերոպոլում գյուղատնտեսի ընտանիքում։
Վաղ տարիքում, որը համընկել է Քաղաքացիական պատերազմի տարիների հետ, շատ է թափառել Ռուսաստանի հարավով։
1924 թվականին ավարտել է Տուլայի Հոկտեմբերյան հեղափոխության ժամանակ զոհված կոմունարների հիշատակին նվիրված դպրոցը։ 1924-1925 թվականներին Նովոռոսիյսկի մոտ գտնվող Շիրոկայա Բալկա գյուղում աշխատել է որպես խաղողի մաքրման սևագործ բանվոր։ 1925 թվականին տեղափոխվել է Մոսկվա, որտեղ աշխատանքի է տեղափոխվել «Ստրոյ ռադիո» արտելում։ Մայրաքաղաքում ընդունվել է Ալեքսանդրա Խոխլովայի կինեմատոգրաֆիական ստուդիա, սակայն շուտով թողել է այն և սկսել պարապել Կոնստանտին Ստանիսլավսկու քրոջ՝ Զինաիդա Սոկոլովայի մոտ։
1926-1929 թվականներին աշխատել է Փոքր թատրոնի թատրոն-ստուդիայում (1932 թվականից՝ Նոր թատրոն)։ Սակայն սկսնակ դերասանին դերեր չէին վստահում։ 1929 թվականին դերասանին, որը թատրոնում ոչ մի դեր չէր խաղացել, հաստատում են Գրիգորի Մելեխովի դերում «Խաղաղ Դոն» համր ֆիլմում։ 1931 թվականին այս ֆիլմի էկրան բարձրանալուց հետո դերասանը հանրաճանաչ դարձավ։ 1929-1930 թվականներին աշխատել է «Սոյուզկինո» կինոստուդիայում (ներկայումս՝ «Մոսֆիլմ»)։
1930-1931 թվականներին աշխատել է Աշխատավորական շարժական թատրոնում, 1931-1937 թվականներին՝ Ռեալիստական թատրոնում, 1937-1938 թվականներին՝ Կամերային թատրոնում (բոլորն էլ Մոսկվայում)։
1938 թվականից Մոսկվայի Ե․ Վախթանգովի անվան թատրոնի դերասան, որտեղ խաղացել է մինչև կյանքի վերջ։ 1953-1959 թվականներին եղել է թատրոնի տնօրենը։
Խաղալով զուսպ և լակոնիկ՝ ունեցել է հզորագույն խառնվածք և իր լավագույն դերերում հասել իսկական բարձունքների։
ԽՍՀՄ կինեմատոգրաֆիստների միության անդամ։ 1950 թվականից՝ ԽՄԿԿ անդամ։
Անդրեյ Աբրիկոսովը մահացել է 1973 թվականի հոկտեմբերի 20-ին (այլ տվյալներով՝ հոկտեմբերի 19-ին կամ 21-ին) Մոսկվայում։ Թաղված է Նովոդևիչյան գերեզմանատանը (հողակտոր № 7)։


=== Ընտանիք ===
Անդրեյ Աբրիկոսովը սերում էր ռուս վաճառականների, հասարակական գործիչների, բարերարների, գիտնականների ընտանիքից։
Որդին՝ Գրիգորի Աբրիկոսովը (1932֊1993), թատրոնի և կինոյի դերասան է, ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստ (1984)։


== Մրցանակներ և պարգևներ ==
ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստ (1946)
ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստ (1952)
ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1968)
Ստալինի 1-ին աստիճանի մրցանակ (1941)՝ «Ալեքսանդր Նևսկի» ֆիլմում խաղացած Գավրիլա Ալեքսիչի դերի համար (1938)
Աշխատանքային կարմիր դրոշի 2 շքանշան (փետրվարի 1, 1939, 1946)
Մեդալ «1941-1945 թվականների Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ կատարած անձնվեր աշխատանքի համար» (1946)
Մեդալ «Մոսկվայի 800-ամյակի հիշատակին» (1948)
Մեդալ «Անձնվեր աշխատանքի համար։ Վլադիմիր Լենինի ծննդյան 100-ամյակի կապակցությամբ» (1970)


== Դերերը թատրոնում ==


=== Ռեալական թատրոն ===


=== Ե․ Վախթանգովի անվան թատրոն ===


=== Բորիսոգլեբսկի Ն․ Չեռնիշևսկու անվան դրամատիկական թատրոն ===


== Ֆիլմագրություն ==


=== Հեռուստաներկայացումներ ===


=== Հնչյունավորում ===


=== Մասնակցություն ֆիլմերում ===


== Ծանոթագրություններ ==
Գուսանական երաժշտություն

Գուսանական երաժշտություն, լայն իմաստով հայ երաժշտական արվեստի ճյուղերից է, որի ստեղծողները ստրկատիրական հասարակարգի պայմաններում՝ վիպասանները, վաղ և զարգացած ֆեոդալիզմի շրջանում՝ գուսաններն ու վարձակները, ուշ միջնադարում և նոր ժամանակներում՝ աշուղներն էին։ Նեղ առումով գուսանների ու վարձակների մշակած արվեստն է, որ հարատևել է հիմնականում մինչև XV— XVI դդ․։ «Գուսան» (պահլ․, պարսկ․ kusan, gosan, gusan) անվանումը արմատավորվել է հայ-պարթևական մշակութային խաչավորումների պայմաններում։ Ժառանգելով վիպասանների ստեղծագործության ժանրային բազմազանությունը (առասպելական, պատմական և դիցաբանական, հերոսական, ծիսական և ռազմական երգեր, ներբողներ և տոնական երգեր)՝ գուսանները ոչ միայն հարստացրել են այն (սեղանի, խնջույքի, սիրո, գարնան, ուրախության և ուրիշ երգերով), այլև էապես նորոգել են բովանդակությունը։ Սկզբնական շրջանում գուսանները կապված են եղել հեթանոսական մշակույթին։ Գուսանական երգերը, մանավանդ հայրենները, արժանացել են գրավոր հաստատագրման։ Ավելի ուշ խոշոր շարքերով մտել են գրչագիր տաղարանների մեջ։ Երաժշտական գրառումները, սակայն, սակավ են։ Դրանցից են Կոմիտասի ձայնագրած «Մի լար մայրիկ»-ը, «Գիշեր ցերեկ»-ը, «Օրոր»-ը, «Անտունի»-ն, «Քաջ հարեն»-ը։ Հովհաննես Երզնկացին, Առաքել Սյունեցին, Հակոբ Ղրիմեցին և ուրիշներ իրենց գրվածքներում կարևոր տեղ են հատկացրել նվագարաններին, գուսանական նվագին, նրա տեսական հարցերին։


== Տես նաև ==
Գուսան
Լիլե

Լիլե (ֆր.՝ Lile), համայնք Ֆրանսիայում, գտնվում է Պիկարդիայի մարզում՝ Էնա գավառում։ Մտնում է Վերվեն կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանը՝ Լան։
Համայնքի INSEE կոդը՝ 02433


== Բնակչություն ==
2010 թվականի տվյալներով՝ համայնքի բնակչությունը կազմում է 239 մարդ։


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին համայնքի 161 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչներից 106-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 55-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը կազմել է 65,8%, 1999 թվականին եղել է 69,5%)։ 106 տնտեսապես ակտիվ բնակիչներից աշխատում էին 89-ը (48 տղամարդ և 41 կին), գործազուրկ էին 17 մարդ (7 տղամարդ և 10 կին)։ 55 տնտեսապես ոչ ակտիվ բնակիչներից 11-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 21-ը՝ թոշակառուներ, 23-ը տնտեսապես ոչ ակտիվ էին այլ պատճառներով։


== Տես նաև ==
Ֆրանսիայի շրջանների ցանկ


== Ծանոթագրություն ==


== Արտաքին հղումներ ==
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ, Լիլե (ֆր.)
Վերխնեե Սազովո

Վերխնեե Սազովո (ռուս.՝ Верхнее Сазово, բաշկիրերեն՝ Үрге Һаҙ), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կուգարչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 198 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Չրդիլիսուբանի

Չրդիլիսուբանի (վրաց.՝ ჩრდილისუბანი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Քվեմո Քարթլիի մարզի Ծալկայի շրջանում։


== Դիրք ==
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 1620 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Ծալկայից հեռու է 8 կմ։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 141 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Վելիկոե (գյուղ, Սակիի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՎելիկոեՎելիկոե (ուկրաիներեն՝ Велике, Ղրիմի թաթարերեն՝ Alçın), գյուղ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Սակիի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Ալչին-Ֆրայգան։
2001 թվականի տվյալներով Վելիկոե գյուղում բնակվում էր 423 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Հեծյալներ

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Հեծյալներ (այլ կիրառումներ)
Հեծյալներ, Հին Աթենքում, Հին Հռոմում և անտիկ այլ պետություններում եղել են արտոնյալ դասերից մեկը։ Հին Աթենքում հեծյալը իբրև դաս ձևավորվել է Սոլոնի ռեֆորմների (մեր թվարկությունից առաջ 594 կամ 593 թվականներին) հետևանքով։ Հեծյալները կազմել են բնակչության երկրորդ դասը և ծառայել հեծելազորում։ Իրավունք ունեին զբաղեցնելու ընտրովի պաշտոններ։ Հին Հռոմում հեծելազոր անվանել են զինվորների արտոնյալ խմբին, որը ծառայել է հեծելազորում։ Սերվիոս Տուլլիոսի (մեր թվարկությունից առաջ 6-րդ դար) ռեֆորմների հետևանքով հեծյալներն էլ են գույքացենզով բաժանված հռոմեական քաղաքացիների բարձրագույն կարգի մեջ (գույքացենզը՝ 100 հազար աս (պղնձե դրամ, 1 ասը հավասար է 327, 45 գրամի)]։ Մեր թվարկությունից առաջ 3-րդ դարից առևտրի, արհեստների և վաշխառության զարգացման հետևանքով հեծյալների կարգը մտել են նաև (ցենզով) խոշոր առևտրականները, արհեստանոցների տերերը և վաշխառուները։ Մեր թվարկությունից առաջ 1-ին դարի վերջից հեծյալների կոչումը փոխանցվել է ժառանգաբար, իսկ ցենզը սահմանվել 400 հազար սեստերտիուսը (1 սեստերտիուսը այս ժամանակաշրջանում հավասար է 4 ասի)։ Մեր թվարկության 1-ին դարից հեծյալները համալրել են բանակի հրամանատարական կազմը, պրովինցիաներում վարել մի շարք պաշտոններ։ Հեծյալների դասը Հին Հռոմում գոյատևել է մինչև 4-րդ դարը։
Լի Ստրասբերգ

Լի Ստրասբերգ (անգլ.՝ Lee Strasberg, նոյեմբերի 17, 1901(1901-11-17)[…], Budaniv, Q11825782?, Գալիցիայի և Լոդոմերիայի թագավորություն, Ցիսլեյտանիա, Ավստրո-Հունգարիա - փետրվարի 17, 1982(1982-02-17)[…], Նյու Յորք, Նյու Յորք, ԱՄՆ), ամերիկացի ռեժիսոր, դերասանական ստուդիայի ղեկավար, դերասան և պրոդյուսեր։ 


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1901 թվականի նոյեմբերի 17-ին Ավստրո-Հունգարիայի Բուդանով քաղաքում (այժմ Ուկրաինայի Տերնոպոլի մարզի Տերեբովլյայի շրջանում), Իդա և Բորուխ-Մեեր Ստրասբերգների հրեական ընտանիքում։ Ծնողների հետ միասին 1908 թվականին գաղթել է Միացյալ Նահանգներ։ 
1931 թվականին դարձել է Group Theatr-ի հիմնադիրներից մեկը։ 1949 թվականին սկսել է աշխատել Նյու Յորքի Դերասանական ստուդիա ում։ 1951 թվականին դարձել է նրա ղեկավարը, դասավանդել է Ստանիսլավսկու համակարգի հիման վրա։ Դպրոցի շրջանավարտների թվում կան շատ հայտնի դերասաններ՝ Ջեյմս Դին, Փոլ Նյուման, Ալ Պաչինո, Մերիլին Մոնրո, Ջեյն Ֆոնդա, Դասթին Հոֆման, Ռոբերտ դե Նիրո, Մառլոն Բրանդո, Միքի Ռուրկ, Թոմ Հոլանդ և այլն։ 
1966 թվականին Լոս Անջելեսում հիմնել է Actors Studio West-ը։ 1969 թվականին հիմնադրել է Լի Ստրասբերգի թատերական ինստիտուտը։ 1974 թվականին երկրորդական դեր է խաղացել «Կնքահայրը 2» ֆիլմում։ Այս դերի համար Ստրասբերգը առաջադրվել է Օսկարի և Ոսկե գլոբուսի։ 


== Անձնական կյանք ==
Առաջին կինը եղել էՆորա Կրեկաուն 1926-1929 թվականներին։ 1934-1966 թվականներին ամուսնացած է եղել դերասանուհի Փոլ Ստրասբերգի հետ։ Նրանց երեխաներն են դերասանուհի Սյուզան Ստրասբերգը և դերասանության ուսուցիչ Ջոն Ստրասբերգը։ Երրորդ կինը Աննա Միզրահին է։ Երեխաները՝ Դեյվիդը և Ադամը։ Եղել է իր ուսանողուհի Մերիլին Մոնրոյի մտերիմ ընկերը, որը իր կարողության մեծ մասը կտակել է նրան։


== Ծանոթագրություններ ==
Լիզա Մերկաուսկի

Լիզա Էն Մերկաուսկի (անգլ.՝ Lisa Ann Murkowski, մայիսի 22, 1957(1957-05-22), Ketchikan, Ալյասկա, ԱՄՆ), ամերիկացի քաղաքական գործիչ, 2002 թվականից ԱՄՆ սենատոր Ալյասկա նահանգից։ Հանրապետական կուսակցության ներկայացուցիչ։ ԱՄՆ նախկին սենատոր և Ալյասկայի նահանգապետ Ֆրենկ Մերկաուսկի դուստրը։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1957 թվականին Ալյասկայում գտնվող Կետչիկան փոքրիկ քաղաքում։ Ավարտել է Ալյասկայի Ֆերբանքս քաղաքում Մոնրոյի միջնակարգ դպրոցը։ 1975-1977 թվականներին սովորել է Սիլամետի համալսարանում (Օրեգոն նահանգ)։ 1980 թվականին Վաշինգտոնի Ջորջթաունի համալսարանից ստացել է տնտեսագիտության բակալավրի աստիճան, 1985 թվականին՝ իրավունքի դոկտորի աստիճան Ուիլյամետի Իրավաբանական քոլեջից։
Աշխատել է որպես իրավաբան։ 1987-1989 թվականներին աշխատել է Անքորիջի շրջանային դատարանում, 1989-1996 թվականներին զբաղվել է մասնավոր պրակտիկայով։ 1997-1998 թվականներին եղել է Անկորիջայի իրավահավասարության հանձնաժողովի անդամ։ 1999-2002 թվականներին աշխատել է Ալյասկայի նահանգի Ներկայացուցիչների պալատում։ 2002 թվականի դեկտեմբերի 20-ին աշխատանքի է անցել ԱՄՆ Սենատում, որպեսզի համալրի թափուր պաշտոնը, որն առաջացել էր հոր՝ Ֆրենկ Մերկաուսկի Ալյասկայի նահանգապետի պաշտոնում նշանակվելուց հետո։
2004 թվականին ընտրվել է ԱՄՆ Սենատի կազմում, որտեղ գործունեությունն ավարտել է 2011 թվականի հունվարի 3-ին։
2010 թվականի օգոստոսի 24-ին Հանրապետական կուսակցության փրայմերիզների ժամանակ պարտություն է կրել պահպանողական թեկնածու Ջո Միլլերից։ Այնուամենայնիվ, մասնակցել է Սենատի ընտրություններին (ընտրողներն օգտվել են քվեաթերթիկում չընդգրկված թեկնածուի անունը գրելու իրավունքից) և հաղթել 39,5 % ձայներով, թեև Միլերը դատարանում վիճարկել է քվեարկության արդյունքները։
2015 թվականի հունվարի 3-ին Էներգետիկայի և բնական պաշարների կոմիտեի նախագահի պաշտոնում փոխարինել է Սենատի կազմ ճանցած Մերի Լենդրյուին։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ԱՄՆ սենատոր Լիզա Մերկոսկիի պաշտոնական կայքը (անգլերեն)
Միլան Ռուֆուս

Միլան Ռուֆուս (սլովակ.՝ Milan Rúfus, դեկտեմբերի 10, 1928(1928-12-10)[…], Զավաժնա Պորուբա, Liptovský Mikuláš District, Ժիլինայի շրջան - հունվարի 11, 2009(2009-01-11)[…], Բրատիսլավա, Սլովակիա), սլովակ բանաստեղծ, թարգմանիչ, գրականագետ։


== Կենսագրություն ==
Միլան Ռուֆուսը ծնվել է 1928 թվականի դեկտեմբերի 10-ին Զավաժնա Պարուբայում՝ քարագործի ընտանիքում։ 1948 - 1952 թվականներին սլովակական բանասիրություն և պատմություն է ուսանում Բրատիսլավայի Կոմենսկու անվան համալսարանում։ Ուսման ավարտից հետո մինչև 1989 թվականը նա սկսում է նույն համալսարանի Փիլիսոփայական ֆակուլտետում դասավանդել սլովակյան և չեխական գրականության պատմություն։ 1971 - 1972 թվականների՝ որպես հյուր պրոֆեսոր սլովակական լեզու և գրականություն է դասավանդում Նեապոլի համալսարանում։ 1990 թվականին կոչվում է հանգստի։


== Ստեղծագործություններ ==
Միլան Ռուֆուսի գրչին են պատկանում շուրջ քսանից ավել բանաստեղծական և էսսեների ժողովածուներ, որոնք բարձր գնահատականի են արժանացել համաշխարհային գրական հասարակության կողմից։ Ռուֆուսը հայտնի է նաև իր թարգմանական բեղուն գործունեությամբ։ Նա սլովակերեն է թարգմանել Հենրիկ Իբսենի, Միխայիլ Լերմոնտովի, Սերգեյ Եսենինի և այլ գրողների բազմաթիվ ստեղծագործություններ։


=== Բանաստեղծությունների ժողովածուներ ===
1956 — Až dozrieme
1966 — Chlapec
1968 — Zvony
1969 — Ľudia v horách
1972 — Stôl chudobných
1972 — Kolíska
1973 — Hľadanie obrazu
1974 — Chlapec maľuje dúhu
1974 — Kolíska spieva deťom
1977 — Hudba tvarov
1978 — Hora
1982 — Óda na radosť
1987 — Prísny chlieb
1992 — Neskorý autoportrét
1996 — Čítanie z údelu
1997 — Žalmy o nevinnej
1998 — Vážka
2000 — Jednoduchá až po korienky vlasov
2001 — Čas plachých otázok
2003 — Čakanka
2005 — Báseň a čas
2007 — Vernosť


=== Էսսեներ ===
1968 — Človek, čas a tvorba
1969 — Štyri epištoly k ľuďom
1974 — O literatúre
1978 — A čo je báseň
1996 — Epištoly staré a nové
1998 — Rozhovory so sebou a s tebou


== Ծանոթագրություններ ==
Բազիլիկատա

Բազիլիկատա (իտալերեն՝ Basilicata), Լուկանիա (Basilicata, Lucania), մարզ Իտալիայում, Ապենինյան թերակղզու հարավում։ Բաժանված է Մատերա և Պոտենցա պրովինցիաների։ Տարածությունը 10,0 հզ․ կմ² է։ Բնակչությունը՝ 626,0 հզ․ (1969)։ Նշանավոր քաղաքներն են Մատերան և Պոտենցան։ Ափերը ողողում են Հոնիական և Տիրենյան ծովերի ջրերը։ Կլիման միջերկրածովային չորային է։ Գերակշռում են չորասեր նոսր թփուտներն ու անտառները։ Մշակում են հացահատիկային և բանջարաբոստանային կուլտուրաներ։ Կան սննդարդյունաբերական, նավթաքիմիական, մեքենաշինության, գլանման, փայտամշակման ձեռնարկություններ։
Աստերոիդների ցանկ (192901-193000)

Աստերոիդների ցանկ (192801-192900)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (193001-193100)
 Աստերոիդների ցանկ (192801-192900)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (193001-193100)
Գրյազենյատ

Գրյազենյատ (ռուս.՝ Грязенять), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Ռոսլավլսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 114 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Ծվան

Ծվան, փողավոր երաժշտական գործիքների՝ փողի մեջ անցնող օդի հոսքը կարգավորող մասը (պայմանական անվանում)։ 
Սովորաբար անջատվում է նվագարանից։ Մետաղյա երաժշտական գործիքներում (վալդհոռն, փող, շեփոր, սաքսհոռներ, տրոմբոն, տուբա և այլն) ձագարաձև է (կոչվում է նաև բերանոց, մունդշտուկ, գերմաներեն Mundstück, <Mund – բերան և Stück – մաս)։ 
Կլառնետի և սաքսոֆոնի փողի կտուցաձև գլխամասն է, որի վրա ամրացվում է եղեգնիկը։ Երկլեզվակային նվագարաններում (հոբոյ, ֆագոտ, զուռնա, դուդուկ և այլն) կրկնակի եղեգնյա լեզվակն է (պիպիչ)։
Ջարեդ Հարիս

Ջարեդ Ֆրենսիս Հարիս (անգլ.՝ Jared Francis Harris, օգոստոսի 24, 1961(1961-08-24), Լոնդոն, Միացյալ Թագավորություն), բրիտանացի դերասան, ԱՄՆ-ի կինոյի դերասանների գիլդիայի դափնեկիր, Էմմի մրցանակակիր (2012)։ Ամենահայտնի դերերից են Լեյնա Պրայսի դերը «Խելագարները» հեռուստասերիալում, բժիշկ Դևիդ Ջոունսի դերը՝ «Եզր» հեռուստաերիալում և պրոֆեսոր Մորիարտի դերը՝ «Շերլոկ Հոլմս․ ստվերների խաղը» դետեկտիվ ժանրի մարտաֆիլմում։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1961 թվականի օգոստոսի 24-ին Լոնդոնում, Ռիչարդ Հարիսի և Էլիզաբեթ Ռիս Վիլյամսի ընտանիքում։ Ջարեդի կրտսեր եղբայրը՝ Ջեյմի Հարիսը դերասան է, ավագ եղբայրը ռեժիսոր Դեմիան Հարիսն է։ 1984 թվականին հաջողությամբ ավարտել է Դյուկի համալսարանը։
Առաջին դերը խաղացել է 1989 թվականին «Ռեյչելի թղթերը» ֆիլմում։ Իր կարիերայի ընթացքում նա հայտնվել է ավելի քան 50 ֆիլմերում և հեռուստասերիալներում, որոնցից ամենահայտնիներից են «Ես նկարել եմ Էնդի Վորհոլին», «Երջանկություն», «Կամքից հակառակ միլիոնատեր», «Չարի բնակիչ 2․ Ապոկոլիպսիս», «Բենջամին Բատոնի խորհրդավոր պատմությունը», «Խելագարները» և «Հիվանդասենյակ»։
2010 թվականի սեպտեմբերի 28-ին հայտնի դարձավ, որ Ջարեդ Հարիսը կխաղա պրոֆեսոր Մորիարտի դերը, կինոռեժիսոր Գայ Ռիչիի «Շերլոք Հոլմս․ ստվերների խաղը» ֆիլմում։


=== Անձնական կյանք ===
2005 թվականի հուլիսի 16-ին ամուսնացել է Էդվարդ Ֆոքսի և Ջոաննայի Դևիդի դուստր Էմիլի Ֆոքսի հետ։ 2009 թվականի հունվարին Հարիսը ամուսնալուծվել է, որը տեղի ունեցավ 2010 թվականի հուլիսին։
2013 թվականի նոյեմբերին ամուսնացել է Ալեգրի Ռիդջոյի հետ։


== Ֆիլմագրություն ==


== Ծանոթագրություններ ==
Թխիլիանա

Թխիլիանա (վրաց.՝ თხილიანა), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Մցխեթ-Մթիանեթ մարզի Դուշեթի շրջանում։


== Դիրք ==
Գտնվում է ծովի մակարդակից 1360 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Դուշեթից հեռու է 58 կմ։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 53 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Խաչուկ (անձնանուն)

Խաչուկ, հայկական արական անուն։ Առաջացել է հայերեն խաչ բառից։ Փաղաքշական ձևն է՝ Խաչիկ։ Հիշատակվել է 1560, 1578, 1608 թվականներին։ Համշենահայերի շրջանում գործածվում է Խաչոկ ձևով։ Այս անձնանունից է առաջացել Խաչուկենք ազգանունը։


== Ծանոթագրություններ ==
Աստերոիդների ցանկ (331601-331700)

Աստերոիդների ցանկ (331501-331600)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (331701-331800)
 Աստերոիդների ցանկ (331501-331600)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (331701-331800)
Պատմության ավարտը և վերջին մարդը

«Պատմության ավարտը և վերջին մարդը» (անգլ.՝ The End of History and the Last Man), ամերիկացի փիլիսոփա և քաղաքագետ Ֆրենսիս Ֆուկույամայի առաջին գիրքը։ Լույս է տեսել 1992 թ. Free Press հրատարակչությունում։ Գրքի հրատարակմանն է նախորդել է The National Interest հանդեսում «Պատմության ավա՞րտը» (1989) էսսեի տպագրումը, որը մամուլում և գիտական ոլորտում մեծ արձագանք է ստացել։ «Պատմության ավարտը և վերջին մարդը» գրքի մեջ Ֆուկույաման շարունակում է էսսեի գիծը և պնդում է, որ արևմտյան տիպի ազատական ժողովրդավարության տարածումն աշխարհում փաստում է մարդկության հասարակամշակութային էվոլյուցիայի վերջնակետի և կառավարության վերջնական ձևաչափի կազմավորման մասին։ Չնայած, Ֆուկույամայի պատկերացման մեջ պատմության ավարտը չի նշանակում իրադարձություննեիր ավարտը, սակայն պսակվում է գաղափարախոսական դիմակայության, գլոբալ հեղափոխությունների և պատերազմների, իսկ դրանց հետ էլ արվեստի և փիլիսոփայության դարաշրջանի ավարտը։
Ֆուկույաման ուղղակի նշում է, որ «պատմության ավարտի» կոնցեպտի հեղինակը չէ, այլ միայն շարունակում է Գեորգ Վիլհելմ Ֆրիդրիխ Հեգելի կողմից հիմք դրած գաղափարները, որոնք հետագա զարգացում են ստացել Կառլ Մարքսի և Ալեքսսանդր Կոժևի աշխատություններում։
«Պատմության ավարտը և վերջին մարդը» գիրքը թարգմանվել է ավելի քան 20 լեզուներով, ստանալով լայնատարած քննադատություն գիտական և հրապարակախոսական հարթակներում։ Գրախոսների մեծ մասը նշում են հեղինակի կանխակալությունը, ազարական ժողովրդավարության գաղափարներին ծայրահեղ կողմնակցությունը, իրադարձությունների և փաստերի գնահատման մեջ ընտրողականությունը, ինչպես նաև ազատական ժողովրդավարությանը դիմակայող և թափ առնող այնպիսի ուժերի թերագնահատումը, որոնցից է, օրինակ, իսլամական ֆունդամենտալիզմը։
Ֆուկույաման ակտիվ մասնակցություն է ունեցել գրքի հրապարակումից հետո տեղի ունեցող բանավեճի մեջ, հետևողականորեն պաշտպանելով սեփական տեսակետը, սակայն հետագա աշխատություններում որոշ առումով վերանայել է ավելի շուտ շարադրված մտքերը։


== Արտաքին հղումներ ==
«Francis Fukuyama: The End Of History Revisited»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-08-17-ին։ Վերցված է 2012-08-07 


== Ծանոթագրություններ ==
1652

1652 թվական,  նահանջ տարի, ըստ Գրիգորյան օրացույցի սկսում է երկուշաբթի օրը։ Սա մեր թվարկության 1652 թվականն է, 
XVII դարի 52-րդ տարին։


== Դեպքեր ==
1652-1653 - Մոծակ մականունով Խոջա Գրիգորը Գետառից խմելու ջուր է բերում Երևանի Կաթողիկե եկեղեցու բակը և դրա շրջակայքի թաղամասերը։


== Ծնունդներ ==
Բորիս Շերեմետև, ռուս զորավար և դիվանագետ, կոմս (1706), գեներալ-ֆելդմարշալ (1701)


== Մահեր ==
Վոլկովի-Ռեմիի տուն

Վոլկովի-Ռեմիի տուն (ռուս.՝ Дом Волкова-Реми), հինավուրց առանձնատուն ՌԴ Ռոստովի մարզի Տագանրոգ քաղաքում (Շմիդտի փողոց, 16)։ Պատմության և ճարտարապետության հուշարձանների դաշնային նշանակության օբյեկտ է։


== Պատմություն ==
Վոլկովի-Ռեմիի երկհարկանի տունը կառուցվել է 1802 թվականին ամպիր ոճով։ Նախագծի հեղինակն անհայտ է։ Տան մոտ ժամանակին եղել է այգի։ Վոլկովներն այդ տան սեփականատեր են եղել մինչև XX դարի սկիզբը, որից հետո այն գնել է պետական խորհրդական, խոշոր հողատեր Նիկոլայ Ալեքսանդրովիչ Ռեմին։
Շենքը պատկերված է նկարիչ Լ. Մանցոյի կտավում (Տագանրոգ, 19.11.1825)։

Տարբեր ժամանակներում շենքը պատկանել է. շտաբս-կապիտան իշխան Պ. Ս. Շախմատովին (1810-1820), կոլեգիալ խորհրդականի կնոջը՝ Վոլկովային (1873-1898), ազնվական Ն. Ա. Ռեմիին (1906-1915)։
1865 թվականին շենքը զբաղեցրել է Առևտրային դատարանը։ Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո շենքն ազգայնացվել է և դարձել բնակելի՝ կոմունալ բնակարաններով։
1970-ական թվականներին այս գեղեցիկ շենքը պատրաստվում էին փոխանցել քաղաքի ամուսնությունների պալատին, 1980-ականների սկզբին այնտեղից հանեցին բոլոր բնակիչներին։ 1997 թվականին շենքը վերանորոգվել է։ Շենքի ճակատային մասի առջև կառուցվել է տրանսֆորմատորային ենթակայան, որն աղավաղում է Տագանրոգի այդ փողոցի տվյալ հատվածի ընդհանուր կոմպոզիցիան։
Շենքը կանգնած է Շմիդտի փողոցում՝ բարձր զառիթափի եզրին։ Շենքից բացվում է ծովածոցի տեսարանը, իսկ շենքը գեղեցիկ տեսք ունի ծոցի ափից։
Պատմության և ճարտարապետության հուշարձանների դաշնային նշանակության օբյեկտ է։


== Ներկա վիճակ ==
Վոլկովի-Ռեմիի շենքում ներկայումս տեղակայված են «Բետա-Իր» և «Ռեմի» ընկերությունների գրասենյակները։


== Գրականություն ==
Энциклопедия Таганрога. — Ростов-н/Д: Ростиздат, 2003. — 512 с. — ISBN 5-7509-0662-0
Вторая жизнь «Дома с привидениями»: [Об особняке Волкова- Реми] // Город.- 1998.- 29янв.- с.1
Цымбал А. Особняк Волкова-Реми… // Таганрогская правда.- 1991.- 27 нояб.-с.2


== Ծանոթագրություններ ==


== Հղումներ ==
Շմիդտի փողոց, 16 Archived 2013-10-15 at the Wayback Machine.։ Մշակութային ժառագության դաշնային նշանակության օբյեկտներ
Վոլկովի-Ռեմիի տուն
Վոլկովի-Ռեմիի առանձնատուն(չաշխատող հղում)
Լորենցո

Լորենցո (իտալերեն` Lorenzo)` լատինական ծագումով Լավրենտ, Լավրենտիոս անվան իտալական տարբերակն է։


== Անունը կրողները ==
Լորենցո դի Բոնավենտուրա (*1957 թ.) •Lorenzo di Bonaventura• ամերիկացի փրոդյուսեր
Լորենցո Մեդիչի (1449-1492 թթ.) •Lorenzo de' Medici• իտալացի քաղաքական գործիչ
Անտեանց

Անտեանց, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Բիթլիսի վիլայեթի Բիթլիսի գավառում։ Բիթլիսի վիլայեթի Խիզան գավառում։ 1909-ին ուներ 42 տուն հայ բնակիչ, որոնք զբաղվում էին երկրագործությամբ, անասնապահությամբ և այգեգործությամբ։ Գյուղն ուներ մի եկեղեցի և նախակրթական վարժարան։ Անտեանցի շրջակայքում կային միջնադարյան բերդի ավերակներ և հին գերեզմանոց։ Անտեանց ավերվել ու ամայացվել է առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին։ Բնակչության միայն փոքր մասն է փրկվել և ապաստանել Արևելյան Հայաստանում


== Ծանոթագրություններ ==
Կոնսել

Կոնսել (իսպ.՝ Consell),բնակավայր և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում,գտնվում է Բալեարյան կղզիներ պրովինցիայում, Մալյորկա կղզու վրա։ Մունիցիպալիտետը մտնում է Ռայգեր շրջանի կազմի մեջ։ Տարածքը կազմում է 13,70 կմ2։ Բնակչությունը 3677 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։


== Արտաքին հղումներ ==
Consell Fotos e Información Archived 2008-04-15 at the Wayback Machine.
Ciclismo en Mallorca
Web oficial Ajuntament de Consell
Ճակատագրի ուժը

Ճակատագրի ուժը իտալերեն՝ La forza del destino - իտալացի երգահան Ջուզեպե Վերդիի օպերա երեք գործողությամբ, իտալերեն լիբրետտոն Ֆրանչեսկո Մարիա Պիավեի։ Գրվել է Սանկտ Պետերբուրգի Մարիինյան թատրոնի պատվերով, որտեղ և 1862 թ. նոյեմբերի 10-ին տեղի է ունեցել առաջնախաղը։ Վերդիի կողմից երաժշտության մեջ որոշ փոփոխություններ կատարելուց հետո բեմադրվել է Միլանի «Լա Սկալա» թատրոնում 1869 թ. փետրվարի 27-ին։
Ալֆիմովո (գյուղ, Սմոլենսկի շրջան)

Ալֆիմովո (ռուս.՝ Алфимово), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 29 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Մնա սոված

Մնա սոված (անգլ.՝ Stay Hungry), կինոֆիլմ, որ էկրան է բարձրացել 1976 թվականի ապրիլի 23-ին։
Ֆիլմի անվանումն է «Մնա սոված»։ «If you’ve got an appetite for life» Ռեժիսոր՝ Բոբ Ռեյֆելսոն։ Ֆիլմը նկարահանվել է դրամայի ժանրում։ Դերերում են Սալլի Ֆիլդը, Ջեֆ Բրիջեսը, Առնոլդ Շվարցենեգերը, Կոնրադ Ռաֆիլդը, Սկատման Կրոտերզը, Ռոբերտ Էնգլունդ։ Ջո Սանտոյի դերի համար Շվարցենեգերը ստացել է «Ոսկե գլոբուս» մրցանակ։


== Սյուժե ==
Մի հաղթանդամ սինդիկատ ցանկանում է գրավել մի ամբողջ շրջան։ Նրան մնացել է ենթարկեցնել իրեն միայն սպորտային «Օլիմպիկ» համալիրը (որտեղ պարապում է Ջո Սանտոն)։ Այդ նպատակով սպորտսմենների շարքին էր դասվում նաև հատուկ լրտեսը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Stay Hungry(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում