armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Կամինյա

Կամինյա, չիլիական գյուղական համայնք Տարապակայի շրջանի Տամարուգալ նահանգում։ 2002 թվականի մարդահամարի համաձայն, համայնքի բնակչությունը կազմում էր 1275 մարդ։ Զբաղեցնում է 2200.2 կմ² տարածք (850 մղոն²)։


== Ժողովրդագրություն ==
Ըստ Ազգային վիճակագրության ինստիտուտի՝ 2002 թվականին անցկացրած մարդահամարի տվյալների՝ Կամինյան ուներ 1275 բնակիչ (676 տղամարդ և 599 կին), և այն ամբողջությամբ գյուղական համայնք էր։ 1992 և 2002 թվականների մարդահամարների տվյալներով բնակչությունը նվազել է 10.3%-ով (147 մարդ)։


== Վարչական բաժանում ==
Որպես համայնք, Կամինյան Չիլիի երրորդ մակարդակի վարչական ստորաբաժանումն է,  որը կառավարում է քաղաքային խորհուրդը՝ ղեկավար քաղաքապետի կողմից։ Քաղաքապետն ընտրվում է չորս տարին մեկ։
Չիլիի ընտրական ստորաբաժանումների Պատգամավորների պալատում Մարտա Իսասին (Ind.) և Հյուգո Գուտիերեսը (ԱՀ) Կամինյան (ներառյալ Տարապակայի ամբողջ շրջանը) ներկայացնում են որպես երկրորդ ընտրատարածքային մաս։ Սենատում Խոսե Միգել Ինսուլսան (PS, 2018–2026) և Խոսե Դուրանան (UDI, 2018–2026) համայնքը ներկայացնում են որպես սենատորների առաջին ընտրատարածքի մաս (Արիկա և Պարինակոտայի ու Տարապակայի շրջան)։


== Կարևորագույն նշանակության բնակավայրեր ==


== Տեսարժան վայրեր ==
Կամինյա համայնքը ստեղծվել է 1970 թվականին՝ ավելի քան 1200 բնակիչ ունեցող Ալտուսա, Ապամիլկա, Կալատամբո, Կամինհա, Չապիկիլտա, Չիլայսա, Կիսամա, Ֆրանսիա, Մոկելլա, Նամա, Կիստագամա, Սաինյա, Յալա-Յալա գյուղեր վերամիավորումից։ Համայնքը գտնվում է զառիթափ կիրճում, ունի մշակութային, գյուղատնտեսական և հնագիտական ​​մեծ նշանակություն։ Այն գյուղատնտեսական և զբոսաշրջության կարևոր կենտրոն է։
Կամինյա կիրճում կան հետաքրքիր ապացույցներ նախապատմական և գաղութային ժամանակաշրջանի մարդկանց գործունեության մասին։
Գյուղի մոտ կա բավականին քարքարոտ մի վայր, որտեղ կարելի է տեսնել հիասքանչ ժայռապատկերներ՝ կենդանիների, արևի, թևավոր մարդու պատկերներ. կան նաև նշաններ, որոնք դեռ չեն վերծանվել հնագետների կողմից։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Կամինյայի լուսանկարը panoramio.com կայքում
Կամինյա (citypopulation.de)
Գուրգեն Թութխալյան

Գուրգեն Գևորգի Թութխալյան (ռուս.՝ Гурген Геворгович Тутхалян, ապրիլի 11, 1963(1963-04-11), Լենինական, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ սամբիստ, ԽՍՀՄ սամբոյի եռակի չեմպիոն (1988—1990), Եվրոպայի չեմպիոն (1987), աշխարհի եռակի չեմպիոն (1988—1990), ԽՍՀՄ  սպորտի վաստակավոր վարպետ (1990), մարզիկներ Վահե և Սեդա Թութխալյանների հայրը։


== Կենսագրություն ==
Գուրգեն Թութխալյանը ծնվել է 1963 թվականին  Լենինական քաղաքում։ 13 տարեկանում սկսել է զբաղվել ձյուդոյով, իսկ 16 տարեկանում՝ սամբոյով։ Նրա մարզիչը եղել Է 
ԽՍՀՄ և ՀԽՍՀ վաստակավոր մարզիչ  Գարեգին Սևոյանը։ Գուրգեն Թութխալյանը 1983 թվականին հաղթող է ճանաչվում երիտասարդների աշխարհի առաջնությանը։ 1987 թվականին Թութխալյանին ընդգրկում է ԽՍՀՄ հավաքականի կազմում և նա դառնում է Եվրոպայի չեմպիոն։  1988—1990 թվականներին երեք անգամ եղել է աշխարհի չեմպիոն։
1991 թվականին թողնում է իր մարզական կարիերան և 1999 թվականի  տեղափոխվում է Մոսկվա։ 2012 թվականից Բելառուսի  կանանց ձյուդոյի  հավաքականի մարզիչն է։


== Ընտանիք ==
Ուստրը՝ Վահե Թութխալյանը սամբոյի աշխարհի չեմպիոն է։
Դուստրը՝  Սեդա Թութխալյանը մարմնամազուհի, «Երիտասարդական Օլիմպիական խաղերի» չեմպիոն է։


== Աղբյուրներ ==
Тутхалян Гурген Геворгович.


== Ծանոթագրություններ ==
Ցխումալդի

Ցխումալդի (վրաց.՝ ცხუმალდი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Ռաճա-Լեչխում և Քվեմո Սվանեթ մարզի Լենտեխի շրջանում։


== Դիրք ==
Գտնվում է ծովի մակարդակից 1220 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Լենտեխիից հեռու է 27 կմ։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 0 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Արցախյան պատերազմում զոհված ազատամարտիկների ցանկ (Ու)

Այստեղ ներկայացված են Արցախյան պատերազմում զոհված ազատամարտիկների ցանկի Ու տառով սկսվող ազգանունները։

Ուդումյան Արթուր Վազգենի [9.4.1964, գ. Չորաթան (այժմ՝ Տավուշի մարզում) – 11.3.1993, գ. Չորաթան]
Ուդումյան Կարեն Վազգենի (24.4.1960, Բաքու – 25.1.1994, Ֆիզուլի)
Ուդումյան Յուրիկ Սերգոյի [–––, գ. Չորաթան (այժմ՝ Տավուշի մարզում) – 19.4.1992, գ. Թովուզ (այժմ՝ Տավուշի մարզում)]
Ուզունյան Անդրանիկ Մելսիկի [12.4.1965, գ. Արծվաբերդ (այժմ՝ Տավուշի մարզում) – 27.8.1993, գ. Ներքին Կարմիրաղբյուր (այժմ՝ Տավուշի մարզում)]
Ուլուբաբյան Կարեն Մարտինի [6.6.1957, Մարտունի (ԼՂՀ) – 19.9.1992, «Ղուրուչուխ» տեղամաս (ԼՂՀ Մարտունիի շրջանում)]
Ումրշատյան Ավետիք Ռաֆիկի [1.1.1965, գ. Լճաշեն (այժմ՝ Գեղարքունիքի մարզում) – 6.1.1994, Մարտակերտի շրջանում]
Ունանյան Իդրիս Ներսեսի [8.5.1953, գ. Մեծշեն (Շուշիի շրջան) - 24.8.1993, Կուբաթլուի շրջանում]
Ուռուտյան Սուրեն Կոլյայի (18.10.1965, Երևան – 4.5.1994, Մարտակերտի շրջանում)
Ուսնյան Սեդրակ Գրիգորի [29.7.1957, Ախալցխա (Վրաստան) – 16.10.1992, գ. Կոռնիձոր (այժմ՝ Սյունիքի մարզում)]


== Տես նաև ==
Արցախյան պատերազմ
Արցախյան պատերազմում զոհված ազատամարտիկների ցանկ
Պուշնոյ (գյուղ, Կոլսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՊուշնոյՊուշնոյ (ռուս.՝ Пушной), գյուղ Ռուսաստանի Մուրմանսկի մարզի Կոլսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 782 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Տիրձնիսի

Տիրձնիսի (վրաց.՝ ტირძნისი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Շիդա Քարթլի մարզի Գորիի շրջանում։


== Դիրք ==
Գտնվում է ծովի մակարդակից 790 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Գորիից հեռու է 26 կմ։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 1884 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Օզերիխա (Յուզայի վտակ)

Օզերիխա (ռուս.՝ Озериха), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Վոլոգդայի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Յուզա գետի աջ ափում՝ 92 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 15 կմ է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը ՈՒնզա գետն է։ Գետի գետային ավազանը Վոլգա գետն է։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 08010300312110000014641
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 110001464
Ավազանի կոդը - 08.01.03.003
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 10
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 0


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Գավիթ (ճարտարապետություն)

Գավիթը (լատ.՝ atrium, հոգնակի թիվը թե՛ բրիտանական և թե՛ ամերիկյան անգլերենում՝ atria կամ atriums) ճարտարապետության մեջ կառույցի ընդարձակ, բացօթյա կամ երդիկանման հավելումն է։
Հին հռոմեական ճարտարապետության մեջ գավիթը եղել է ընդհանուր առանձնահատկություն՝ կառույցի ինտերիերին հաղորդելով լույս և օդափոխություն։ Ժամանակակից գավիթները, կատարելագործվելով 19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարում, հաճախ ունեն մի քանի հարկ բարձրություն, կղմինդրե կամ հախճասալե տանիք կամ ընդարձակ պատուհաններ։ Դրանք հաճախ կառուցվում են գլխավոր մուտքի շուրջը։
Գավիթը լայն տարածում գտած ճարտարապետական կցակառույց է, քանի որ այն կառույցին հաղորդում է  «լույսի և տարածության զգացողություն»։ Վերջին տարիներին գավիթը դարձել է շատ շենքերի գլխավոր առանձնահատկություն։ Թե՛ նախագծողների և թե՛ շահագործողների համար գավիթը նախընտրելի տարածք է, քանի որ այն ստեղծում է դինամիկ ինտերիեր շենքից դուրս, արտաքին միջավայրից պաշտպանություն և, միևնույն ժամանակ, սահուն, տեսողական կապ է ստեղծում ներքին և արտաքին միջավայրերի միջև։ Նախագծողները հաճույքով օգտվում են շենքին նոր տարածք ավելացնելու հնարավորությունից, իսկ սեփականատերերը գավիթը դիտարկում են որպես շենքի հեղինակավոր հարմարություն, որը կարող է մեծացնել դրա համբավն ու կոմերցիոն արժեքը։


== Հնագույն գավիթներ ==

Հին հռոմեական ճարտարապետության մեջ գավիթը գտնվում էր տան կամ կառույցի կենտրոնական մասում՝ փակելով ներքին բակը, որի բոլոր կողմերում գտնվում էին փակ սենյակներ։ Գավիթի ամենավերին հատվածը սովորաբար բաց էր լինում, իսկ դրա տակ, ներքին բակի կամ սրահի կենտրոնական մասում կառուցված էր լինում փոքրիկ ավազան՝ անձրևաջրերի կուտակման համար։ Լինելով տան կենտրոնական սրահը՝ գավիթը տան ամենակարևոր և ամենաշատ կահավորված հատվածն էր։ Այստեղ նաև տեղադրվում էր նախնյաց հոգիների համար փոքրիկ մատուռ, մասունքների պահոց, օջախ, իսկ երբեմն էլ՝ տան նահապետի կիսանդրին։
Հանրային և կրոնական մի շարք կառույցներ ևս ունեին գավիթ, որը կառուցվում էր հիմնականում կամարաշարերով սրահներին և գմբեթավոր շինություններին կից։ Բյուզանդական և հայկական եկեղեցիների (նաև շատ մզկիթների) մուտքը հաճախ անցնում է գավիթի միջով, թեև իսլամական ճարտարապետության մեջ «գավիթ» եզրույթը չի գործածվում։


== 19-րդ դար. փակ գավիթ ==
19-րդ դարն իր հետ բերեց արդյունաբերական հեղափոխություն՝ երկաթե և ապակե շինանյութերի շահագործման տեխնոլոգիական առաջընթացով։ Սրահներն արդեն կարող էին ունենալ հորիզոնական, ապակեպատ կամ կղմինդրե գավիթներ, որոնք սրահները կամ ներքին բակերը պաշտպանում էր վատ եղանակի դրսևորումներից։ Այսպիսով ծնունդ առան ժամանակակից գավիթները։

		


== Ժամանակակից գավիթ ==
Ավստրալիայի Մելբուռն քաղաքի Ֆեդերացիայի հրապարակի գլխավոր հանրային տարածքը կոչվում է Գավիթ (The Atrium): Դա ճեմուղու նմանվող տարածք է, ունի հինգ հարկ բարձրություն, արծնապատ պատեր և տանիք։ Կառույցը և ֆրակտալ համակարգով ձևավորված արծնապատ նախշերը համադրվում են հրապարակի մնացած ճակտոնների հետ։ 
2016 թվականի տվյալներով՝ Դուբայի Բուրջ ալ-Արաբ հյուրանոցի 180 մետրանոց գավիթն ամենաբարձրն է աշխարհում։ Լաս Վեգասի Լուքսոր հյուրանոցի գավիթն ամենամեծն է աշխարհում՝ ըստ ծավալի։ Այն զբաղեցնում է 820.000 մ3 տարածք։


=== Գավիթների օրինակներ ===

		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		


== Տես նաև ==
Գավիթ


== Ծանոթագրություններ ==
Կամպուս դի Ժուլիու

Կամպուս դի Ժուլիու (պորտ.՝ Campos de Júlio), համայնք Բրազիլիայի Կենտրոնաարևմտյան տարածաշրջանում՝ Մատու Գրոսու նահանգի կազմում։ Գտնվում է Մատու Գրոսու նահանգի հյուսիսարևելյան մարզում։ Մտնում է Պարեսիսի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 7.070 մարդ՝ 2020 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 6 804,577 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում է՝ 0,6 մարդ/կմ2։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 208.760.271,00 ռեալ (տվյալները Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 57.414,82 ռեալ (տվյալները Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 0,810 (տվյալները ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Տեղեկություններ Կամպուս դի Ժուլիուի մասին
Սուրբ Հակոբ եկեղեցի (այլ կիրառումներ)

Սուրբ Հակոբ եկեղեցի կարող է վերաբերել՝

Սուրբ Հակոբ եկեղեցի (Ստեփանակերտ)
Սուրբ Հակոբ եկեղեցի (Երևանի Քանաքեռ թաղամաս)
Սուրբ Հակոբ եկեղեցի (Արճիս)
Սուրբ Հակոբ եկեղեցի (Արարատ գյուղ)
Սուրբ Հակոբ եկեղեցի (Մրգավան)
Սուրբ Հակոբ եկեղեցի (Վարդենիս)
Սուրբ Հակոբ եկեղեցի (Ուոթերթաուն)
Սուրբ Հակոբ եկեղեցի (Տագանրոգ)
Սուրբ Հակոբ եկեղեցի (Փոքր Խանչալի)
Սուրբ Հակոբ եկեղեցի (Մեծ Գոնդուրա)
Էդուարդ Ղազարյան (այլ կիրառումներ)

Էդուարդ Ղազարյան անունը կարող է վերաբերել հետևյալ անձանց.

Էդուարդ Գևորգի Ղազարյան ոստիկանության գեներալ-մայոր։
Էդուարդ Սերգեյի Ղազարյան, (1956, ապրիլի 17, Երևան), տնտեսագետ, տնտեսագիտության դոկտոր, պրոֆեսոր։
Էդուարդ Մուշեղի Ղազարյան (1942, հունվարի 16, Երևան), ֆիզիկոս, ֆիզմաթ գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր, ՀՀ ԳԱԱ ակադեմիկոս։
Խիլոկի շրջան

Խիլոկի շրջան (ռուս.՝ Хилокский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Անդրբայկալյան երկրամասում։
Ստեղծվել է 1926 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Խիլոկ։


== Աշխարհագրություն ==
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 14800 կմ²։


== Բնակչություն ==
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 31740 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 2,14 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի Կառավարության կայք. Տարածաշրջանների մասին տարաբնույթ տեղեկություններ։ Անհրաժեշտ է փնտրել ըստ շրջանի անվանման։ (ռուս.)
Վարդգես Նաջարյան

Վարդգես Հակոբի Նաջարյան (ապրիլի 4, 1930(1930-04-04), Քեսապ (Քեսաբ), Լաթակիայի գավառ, Լաթակիայի մարզ, Սիրիա), հայ վնասվածքաբան-օրթոպեդ։ Բարերար։ Վիրաբույժ-օրթոպեդների ամերիկյան ակադեմիայի անդամ (1969), Ամերիկյան վիրաբույժների քոլեջի անդամ (1970)։


== Կենսագրություն ==
Վարդգես Նաջարյանը ծնվել է 1930 թվականին Քեսաբում։ 1957 թվականին ավարտել է Բեյրութի ամերիկյան համալսարանը, 1958 թվականին՝ Չիկագոյի Հյուսիսարևմտյան համալսարանը։ 1962-1980 թվականներին եղել է Քլիվլենդի «Մետրոպոլ» հիվանդանոցի գլխավոր օրթոպեդ, 1979 թվականից՝ Գլենդելի «Մեմորիալ» հիվանդանոցի գլխավոր օրթոպեդ։ 1980 թվականից Կալիֆոռնիայի բժշկական ընկերակցության անդամ։ 1982-1991 թվականներին Գլենդելի հեռուստատեսությամբ կազմակերպել և վարել է «Առողջապահության պահ» հայկական հաղորդաշարը։ 1985 թվականին Երևանի Վնասվածքաբանության և օրթոպեդիայի ԳՀԻ-ում ներդրել է վիրաբուժական հոդադիտակ (արթրոսկոպ), 1995 թվականին Երևանի կենտրոնական զինվորական հոսպիտալում հիմնադրել է մասնագիտացված վիրաբուժական բաժանմունք։
Բժիշկ Վարդգես և Մերի Նաջարյաններ ամուսնական զույգը Երևանում ստեղծել է առաջին «արտոսկոպիկ վիրաբուժության համակարգը», ՀՀ մի շարք կլինիկաների և հիվանդանոցների անհատույց առաքել է դեղորայք և բժշկական սարքավորումներ։ Կալիֆոռնիայում հիմնել են «Հայ բժշկական օգնությունը» (Medical Outreach for Armenians), որը Հայաստանում հիմնել է առաջին ակնաբուժական կենտրոնը։ ԱՄՆ-ում «Հայ բժշկական օգնությունը» մի քանի դրամահավաքներ և 6 հեռուստամարաթոն է կազմակերպել։ Կազմակերպել են Սպիտակի երկրաշարժից տուժած երեխաների բուժումն ու պրոթեզավորումն ԱՄՆ-ում, հիմնել ու կահավորել է Ստեփանակերտի հոսպիտալի վերակենդանացման բաժանմունքը (կոչվում է Վարդգես և Մերի Նաջարյանների անունով), Ղարաբաղյան պատերազմի տարիներին աշխատել են խրամատներում և վրաններում, փրկել զինվորների։


== Պարգևներ ==
ՀՀ բանակի գնդապետ, 1996
«Էլլիս Այլընդ» պատվո մեդալ, 2014
«Դրաստամատ Կանայան» գերատեսչական մեդալ, 2015


== Ընտանիք ==
Կինը՝ Մերի Նաջարյան, վիրահատարանի բուժքույր
Որդի՝ Արա Նաջարյան, Գլենդելի նախկին քաղաքապետ, քաղաքի խորհրդի անդամ
Որդի՝ Արմեն Նաջարյան, ծրագրավորող
Որդի՝ Ռաֆի Նաջարյան, ԱՄՆ օդային ուժերի փոխգնդապետ, Իրաքյան պատերազմի վետերան
Դուստր՝ Մարո Յակուբյան, փաստաբան


== Ծանոթագրություններ ==
Աբրահամ Աբրահամյան (գիտնական)

Աբրահամ Ալեքսանդրի Աբրահամյան (մարտի 9, 1912(1912-03-09), Կարս, Կարսի մարզ, Կովկասյան երկրամաս, Ռուսական կայսրություն - նոյեմբերի 11, 1988(1988-11-11), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ գիտնական, ռադիոէլեկտրոնիկ, ինժեներ-գնդապետ, տեխնիկական գիտությունների դոկտոր (1964), պրոֆեսոր (1965), ՀԽՍՀ ԳԱ թղթակից անդամ։ 
Հայտնի է որպես ԽՍՀՄ-ում առաջին՝ Երևանի Հանրապետության հրապարակի գունաերաժշտական շատրվանների համալիրի նախագծող։


== Կենսագրություն ==
Աբրահամ Աբրահամյանը ծնվել է 1912 թվականի մարտի 9-ին, Կարսում։ 1936 թվականին ավարտել է Մոսկվայի կապի էլեկտրատեխնիկական ինստիտուտը։ Երկար տարիներ ապրել է Խարկովում։ 1947-1967 թվականներին Լ. Ա. Գովորովի անվան հրետանային ռադիոտեխնիկական ակադեմիայում (ХНУВС) զբաղվել է ինժեներական, գիտա-մանկավարժական աշխատանքով։ 1964 թվականին պաշտպանել է դոկտորականը։ 
1967-1969 թվականներին Խարկովի ռադիոէլեկտրոնիկայի ինստիտուտի ռադիոընդունման սարքերի ամբիոնի, 1969 թվականից՝ Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի ռադիոտեխնիկայի ամբիոնի պրոֆեսոր է եղել։ Զբաղվել է իմպուլսային ռադիոլոկացիոն ազդանշանների ապասինխրոն ընդունման, բարձր և գերբարձր հաճախականությունների ապասինխրոն դետեկտորի տեսությամբ ու հաշվարկով։


== Նորարարական գործունեություն ==
Աբրահամյան Աբրահամյանի գլխավորությամբ նախագծվել և շահագործման է հանձնվել Երևանի Հանրապետության հրապարակի գունաերաժշտական շատրվանների համալիրը (ԽՍՀՄ-ում՝ առաջինը)։ Այդ համալիրի գործող մոդելը ցուցադրվել է 1976 թվականին Բուենոս Այրեսում (Արգենտինա) Հայկական ԽՍՀ ազգային ցուցահանդեսի տաղավարում։ Մոդելի լամպերը պատրաստվել են հայկական Արզնիի բյուրեղապակուց։ Շատրվաններն արժանացել են արտասահմանյան մամուլի բարձր գնահատականին։
1978 թվականին Աբրահամյանի թիմը պարգևատրվել է ՀԽՍՀ-ի պետական մրցանակով՝ գիտության և տեխնիկայի բնագավառում։ Աբրահամյանը հետագայում մշակել է Երևանի «Երրորդ մասի» հրապարակի շատրվանների նախագիծը։ Բացի դրանից, մշակել է ձայնագունային երգեհոնի նախագիծը՝ Կամերային երաժշտության տան համար։
«Երգող շատրվանների» բացումից հետո Աբրահամյանի թիմը հայտեր է ստացել՝ ԽՍՀՄ-ի տարբեր հանրապետություններից։ Հայ ինժեներների անմիջական մասնակցության շնորհիվ մի քանի տարվա ընթացքում «երգող» և «պարող» շատրվաններ են բացվել նաև Բաթումիում (Ծովափնյա զբոսայգի), Մոսկվայում, Սոչիում, Խարկովում (Շևչենկոյի անվան քաղաքային զբոսայգում, 1977) և այլուր։
Գիտնականը հետազոտել է տեսողության խանգարման խնդիրները և մշակել է աչքի հարմրվողական մկանների մարմնամարզություն (Երևանի բժշկական ինստիտուտի Աչքի հիվանդությունների ամբիոնում)։ Նա զբաղվել է բևեռացված ջրի (այսպես կոչված «կենդանի ջուր») մարմնի վրա օգտակար ազդեցության ուսումնասիրությամբ։


== Երկեր ==
Асинхронное детектирование и прием импульсных радиосигналов, М., 1966


== Ծանոթագրություններ ==
Մաժե

Մաժե  (պորտ.՝ Magé), քաղաք և համայնք Բրազիլիայում՝ Ռիո դե Ժանեյրո նահանգի կազմում։ Գտնվում է Ռիո դե Ժանեյրոյի ագլոմերացիա (մեզոշրջան)ում։ Մտնում է Ռիո դե Ժանեյրոյի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 232 171 մարդ՝ 2007 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 386,61 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 601,5 մարդ/կմ²։


== Պատմություն ==
Քաղաքը հիմնադրվել է 1566 թվականի հունիսի 9-ին։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2005 թվականի դրությամբ, կազմում է 1.240.884 միլիոն ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2005 թվականի դրությամբ, կազմում է 5.344,69 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է 0,746 (տվյալները՝ ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)։


== Աշխարհագրություն ==
Տեղանքի կլիման արևադարձային է։


== Արտաքին հղումներ ==
Տեղեկություններ Մաժեի մասին
Օշկաշոր

Օշկաշոր (ռուս.՝ Ошкашор), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով, Նենեցյան ինքնավար օկրուգով։ Գետաբերանը գտնվում է Սոզվա գետի աջ ափին՝ 93 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 16 կմ։


== Ջրագրության տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը՝ Պեչորա գետի ավազաների վտակները մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը՝ Պեչորա։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների՝
Ջրային օբյեկտի կոդը հանրային գրանցմամբ — 03050300212103000081755
Կոդը ըստ հիդրոլոգիական հետազոտության (ՌԴ) — 103008175
Ավազանի կոդը — 03.05.03.002
Ծավալի համարը ըստ ՌԴ-ի — 03
Թողարկումը ըստ ՌԴ-ի — 0


== Ծանոթագրություններ ==
Զալինա Մարգիևա

Զալինա Մարգիևա (փետրվարի 5, 1988(1988-02-05), Վլադիկավկազ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), մոլդավացի մուրճի նետող։ Երիտասարդների աշխարհի չեմպիոն, Եվրոպայի քառակի գավաթակիր, համաշխարհային ամառային Ունիվերսիադայի չեմպիոն (2011)։ Եվրոպայի, աշխարհի և Օլիմպիական խաղերի առաջնությունների ֆինալիստ։
Ծնվել է Հյուսիսային Օսիայում, սակայն տարածաշրջանում իրավիճակի վատթարացումից հետո ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Մոլդովա։ Նրա անձնական մարզիչն է Սոսլան Մարգիևի հայրը։ Երկու 2008 և 2012 թվականների օլիմպիական խաղերի մասնակից։ Լոնդոնի խաղերում զբաղեցրել է 8-րդ տեղը՝ մուրճը նետելով 74, 05 մետր։ Օլիմպիական խաղերի փակման արարողությանը Մոլդովայի դրոշն է կրել։
Զալինայի ավագ քույրը Մարինան  նույնպես մուրճ նետող է։ Եղբայրը՝ Սերգեյը, մասնակցում է տղամարդկանց շրջանում մուրճի նետման մրցումներին։
Զալինա Մարգիևան Մոլդովայի սահմանապահ ծառայության սպա է։


== Որակազրկում ==
2013 թվականի հոկտեմբերի 2-ին հայտնի է դարձել, որ արգելված դեղամիջոցի օգտագործման համար Զալինա Մարգիևան որակազրկվել է երկու տարով՝ սկսած 2013 թվականի հուլիսի 24-ից մինչև 2015 թվականի հուլիսի 23-ը։ Բոլոր արդյունքները, որոնք մարզուհին  ձեռք է բերել սկսած 2009 թվականի աշխարհի գավաթից համարվում են անվավեր, այդ թվում՝ իր ազգային ռեկորդը (74.47-2012)։ Նա նաև կզրկվի Կազանի Ունիվերսիադայի բրոնզից։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Залина Маргиева – օլիմպիական վիճակագրությունը Sports-Reference.com կայքում (անգլ.)
Զալինա Մարգիևա - անձնական էջը IAAF-ում(անգլ.)
Залина Маргиева на официальном сайте Олимпийских игр 2012
Профиль на сайте moldova.sports.md
В семье МАРГИЕВЫХ — сразу три олимпийца. Плюс тренер-отец
Интервью с Залиной и Мариной Маргиевыми Archived 2019-03-25 at the Wayback Machine.
Մարատ Տարասով

Մարատ Վասիլևիչ Տարասով (ռուս.՝ Мара́т Васи́льевич Тара́сов, սեպտեմբերի 1, 1930(1930-09-01), Կոնդոպոգա, Կոնդոպոժսկի շրջան - մարտի 4, 2021(2021-03-04)), ռուս բանաստեղծ, թարգմանիչ, Կարելիայի ԻԽՍՀ մշակույթի վաստակավոր գործիչ (1980), Ռուսաստանի Դաշնության մշակույթի վաստակավոր գործիչ (1998), Կարելիայի Հանրապետության ժողովրդական գրող։


== Կենսագրություն ==
Մարատ Տարասովը ծնվել է 1930 թվականի սեպտեմբերի 1-ին Կարելիայի ԻԽՍՀ Կոնդոպոգա քաղաքում։ Հայրը, որ Լիժմա գյուղից էր և որպես տեխնիկ աշխատում էր Կոնդոպոգայի հիդրոէլէկտրոկայանում, քաղաքական հալածանքների է ենթարկվել ու գնդակահարվել 1932 թվականին։
Հայրենական Մեծ պատերազմի տարիներին մայրը երեխաների հետ էվակուացվել է Վոլոգդայի մարզ, որտեղից ընտանիքը Կարելիա է վերադարձել 1943 թվականին։ Սովորել է Կեմ, Սեգեժա, Սորտավալա քաղաքների դպրոցներում։
1949 թվականին հրատարակվել է Մարատ Տարասովի առաջին բանաստեղծությունը, 1951 թվականին «На рубеже» ամսագրում տպագրվել է «Ուսանողներ» (ռուս.՝ «Студенты») պոեմը։
1953 թվականին ավարտել է Պետրոզավոդսկի պետական համալսարանի պատմաբանասիրական ֆակուլտետը, 1954 թվականին՝ Մաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտը։
1954 թվականին լույս է տեսել Մարատ Տարասովի բանաստեղծությունների առաջին ժողովածուն՝ «Սխրանք» («Подвиг»), իսկ 1955 թվականին Մարատ Տարասովը դառնում է ԽՍՀՄ Գրողների միության անդամ։ 1954—1959 թվականներին եղել է «На рубеже» ամսագրի պոեզիայի բաժնի վարիչ, իսկ 1959—1967 թվականներին՝ Կարելիայի ԻԽՍՀ Գրողների միության պատասխանատու քարտուղար։
Մարատ Տարասովի բանաստեղծություններն ընդգրկվել են 20-րդ դարի ռուսական քնարերգության «Строфы века» (1995) անթոլոգիայում։
Հայտնի են կարելիացի գրողների ու բանաստեղծությունների՝ Մարատ Տարասովի կողմից կատարված թարգամնությունները ռուսերեն. նա թարգմանել է Յալմարի Վիրտանենի, Տոբիաս Գուտարիի, Նիկոլայ Լայնեի, Յաակկո Ռուգոևի ստեղծագործույթունները։
2003 թվականից գլխավորում է «Գրողների կարելիական միություն» հասարակական կազմակերպությունը։ Բնակվում է Պետրոզավոդսկում։


== Մատենագրություն ==
Подвиг։ Стихи. — Петрозаводск, 1954. — 79 с.
На север։ Стихи. — Петрозаводск, 1957. — 125 с.
Малая пристань։ Стихи. — М., 1959. — 76 с.
Друзья мои։ Стихи. — Петрозаводск, 1961. — 78 с.
Наедине։ Стихи. — Петрозаводск, 1966. — 55 с.
Над порогами рек։ Стихи. — М., 1983. — 78 с.
Снежность։ Стихи / Послеслов. Р. Рождественского. — Петрозаводск, 1982. — 174 с.։ порт.
Снова с Ладогой։ Стихотворения. — М., 1987. — 152 с.
Заберег։ Стихи. Эпиграммы. Песни. Переводы. — Петрозаводск, 1990. — 157 с.
Отава։ Стихи. — Петрозаводск, 2000. — 320 с.


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Очерк истории советской литературы Карелии. — Петрозаводск, 1969. — О Тарасове М. В.։ С. 246—253
История литературы Карелии։ в 3-х т. Т. 3. — Петрозаводск, 2000. — С. 260—263.
Карелия։ энциклопедия։ в 3 т. / гл. ред. А. Ф. Титов. Т. 3։ Р — Я. — Петрозаводск։ ИД «ПетроПресс», 2011. — 384 с. ։ ил.,карт. — С. 161 ISBN 978-5-8430-0127-8 (т. 3)


== Արտաքին հղումներ ==
Неразгаданный шестидесятник
Шестьдесят лет в поэтическом строю
Чутьё большого таланта
Կոոգիստե

Կոոգիստե (էստ․՝ Koogiste), գյուղ Էստոնիայի Ռապլամաա նահանգի Կեհտնա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 15 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Լևոն Վարդան

Լևոն Վարդան (Լևոն Մովսեսի Բեդիրյան), (հոկտեմբերի 14, 1925(1925-10-14), Հալեպ - դեկտեմբերի 9, 1997(1997-12-09), Բեյրութ, Լիբանան), գրող, պատմաբան։


== Կենսագրություն ==
Նախնական կրթությունն ստացել է ծննդավայրի Հալեպ քոլեջում։ Ավարտել է Բեյրութի ամերիկյան համալսարանի պատմության բաժանմունքը (1962)։ 1952 թվականից դասավանդել է Լիբանանի տարբեր դպրոցներում ու բուհերում։ Միաժամանակ աշխատակցել է սփյուռքահայ պարբերական մամուլին։ Հայոց ցեղասպանությանն են նվիրված «Հայկական Տասնհինգը և հայերու լքեալ գոյքերը» (1970), «Ժամանակագրութիւն հայկական Տասնհինգի, 1915—1923» (1975), «Թող թուրքը խօսի» (1975) աշխատությունները։ Գրել է նաև գեղարվեստական ու գրականագիտական գործեր։ Լևոն Վարդանի գեղարվեստական ստեղծագործություններից հրատարակված են՝ «Գիրք Մենուասի» (1959), «Փիւնիկեան ափերուն վրայ» (1960), «Ինքներգութիւն» (1968), «Ի խորոց սրտի» (1982), «Հին հին բաներ» (1997) և «Մարդեր ճամբու մայթերէն» (1999), «Կրկին հեծութիւն» (1996) և «Վարուժնագիր» (2001) բանաստեղծական եւ արձակ գործերը։ Գրականագիտական երկերի շարքին են դասվում «Ֆրանսահայ արձակը» (1968) և «Մուշեղ Իշխան արձակագիրը» (1986) աշխատությունները։


== Երկերը ==
Վարդան Լեւոն «Գիրք Մենուասի», Պէյրութ, 1959։
Վարդան Լեւոն «Փիւնիկեան ափերուն վրայ», Պէյրութ, 1960։
Վարդան Լեւոն «Ֆրանսահայ արձակը», Պէյրութ, 1968։
Վարդան Լեւոն «Ինքներգութիւն», Պէյրութ, 1968։
Վարդան Լեւոն «Հայկական տասնհինգը եւ հայերու լքեալ գոյքերը», Պէյրութ, 1970, 344 էջ։
Վարդան Լեւոն «Թող թուրքը խօսի», Պէյրութ, 1975, 144 էջ։
Վարդան Լեւոն «Ժամանակագրութիւն հայկական տասնհինգին. 1915-1923», Պէյրութ, 1975, 312 էջ։
Վարդան Լեւոն «Ի խորոց սրտի», Պէյրութ, 1982։
Վարդան Լեւոն «Մուշեղ Իշխան արձակագիրը», Պէյրութ, 1986։
Վարդան Լեւոն «Կրկին հեծութիւն», Պէյրութ, 1996։
Վարդան Լեւոն «Հին հին բաներ», Պէյրութ, 1997։
Վարդան Լեւոն «Արեւմտահայութիւնը տնտեսական յարաբերութւններու ճամբուն վրայ», Պէյրութ, 1998, 255 էջ։
Վարդան Լեւոն «Հայկական տասնհինգը թրքական մատենագիտութեան եւ մամուլին մէջ եւ մենք», Պէյրութ, 1998, 257 էջ։
Վարդան Լեւոն «Մարդեր ճամբու մայթերէն», Պէյրութ, 1999։
Վարդան Լեւոն «Վարուժնագիր», Պէյրութ, 2001։


== Ընտանիք ==
1967 թ. ամուսնացել է Վեհանուշ Միլիտոնյանի հետ։ Ունեցել են մեկ որդի՝ Վարուժան։


== Ծանոթագրություններ ==
Բիլ Նայի

Բիլ Նային (անգլ.՝ Bill Nighy, իրական անունը՝ Վիլյամ Ֆրենսիս Նայի, դեկտեմբերի 12, 1949(1949-12-12)[…], Caterham, Tandridge, Սյուրեյ, Անգլիա, Միացյալ Թագավորություն), անգլիացի դերասան է, «Ոսկե Գլոբուս» և BAFTA մրցանակների դափնեկիր։ Նա հանդիսատեսներին քաջ հայտնի է «Ռոք-ալիք», «Իրական սեր», «Շոն անունով զոմբին» ֆիլմերից և «Կարիբյան ծովի ծովահենները» ու «Ուրիշ աշխարհ» ֆիլմաշարքերից։


== Ֆիլմագրություն ==


=== Դերակատարումներ ===


=== Պրոդյուսեր ===


== Ծանոթագրություններ ==
Ֆեոդոր Վոլկով

Ֆեոդոր Գրիգորևիչ Վոլկով (փետրվարի 9 (20), 1729, Կոստրոմա, Մոսկվայի մարզ, Ռուսական կայսրություն - ապրիլի 4 (15), 1763, Մոսկվա, Ռուսական կայսրություն և Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն), ռուս դերասան և թատերական գործիչ։ Ռուսական առաջին մշտական թատրոնի ստեղծողը, «ռուսական թատրոնի հայրը» (Վ․ Բելինսկի)։
Յարոսլավլում 1750 թվականին կազմակերպել է հանրային թատրոն, ուր խաղացել են հետագայում ճանաչված դերասաններ՝ Ի․ Ա․ Դմիտրևսկին, 0ա․ Դ․ Շումսկին և ուրիշներ։ 1752 թվականին Վոլկովի թատերախումբը հրավիրվել է Պետերբուրգ, սակայն բնույթով ժողովրդական թատրոնը չի բավարարել պալատի պահանջները և արձակվել է։ 1756 թվականին հրապարակվել է հրամանագիր պետական ռուսական թատրոն հիմնադրելու մասին, տնօրեն է նշանակվել Ա․ Պ․ Սումարոկովը, որին օգնել է Վոլկովը և 1761 թվականից փոխարինել նրան։ Վոլկով այն դարձրել է ազգային նշանակության հանրային պրոֆեսիոնալ թատրոն, եղել նրա առաջին ողբերգակը։ Դերերից են՝ Օսկոլդ, Խորև, Տրուվոր (Սումարոկովի «Սեմիրա», «Խորև», «Սինավ և Տրուվոր»), Համլետ (ըստ Շեքսպիրի «Համլետ»-ի Սումարոկովի մշակման)։ Վոլկովը եղել է բուռն խառնվածքի դերասան, կլասիցիզմի կանոններին չի հետևել, մեծ հաջողությամբ խաղացել է նաև կատակերգություններում։ Նրա առաջադիմական գործունեությունը բարձր են գնահատել Դ․ Ի․ Ֆոնվիզինը և Ն․ Ի․ Նովիկովը, Գ․ Ռ․ Դերժավինը, իսկ Բելինսկին նրան անվանել է «հասարակական կյանքի շարժիչ» և անունը դասել Մ․ Վ․ Լոմոնոսովի կողքին։ 1911 թվականից Յարոսլյսվլի թատրոնը կոչվում է Վոլկովի անունով։


== Ծանոթագրություններ ==
Դրոնովկա (գյուղ, Արտյոմովսկի շրջան)

Դրոնովկա (ուկրաիներեն՝ Дронівка), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Արտյոմովսկիում։
2001 թվականի տվյալներով Դրոնովկա գյուղում բնակվում էր 613 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Աստերոիդների ցանկ (238401-238500)

Աստերոիդների ցանկ (238301-238400)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (238501-238600)
 Աստերոիդների ցանկ (238301-238400)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (238501-238600)
Բալլադ հին զենքի մասին

«Բալլադ հին զենքի մասին» (ռուս.՝ «Баллада о старом оружии»), 1986 թվականի խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ, հերոսա-հայրենասիրական դրամա։ Ֆիլմը նկարահանվել է ռեժիսոր Գենադի Վորոնինի կողմից։ Սցենարը գրել է Վացլավ Միխալսկին՝ իր նույնանուն վեպի հիման վրա։
Ֆիլմը նկարահանվել է դրամայի և արկածների ժանրում։ Ֆիլմի գլխավոր դերերը կատարել են Պատիմատ Խիզրոևան, Սերգեյ Սկրիպկինը, Ալեքսանդր Դեմյանենկոն, Վիկտոր Բորցովը և Լեոնիդ Բելոզորովիչը։ Ֆիլմում նկարահանվել են նաև Իրինա Կոկրյատսկայան և Բորիս Կլյուևը։


== Սյուժե ==
Ֆիլմի գործողությունները տեղի են ունենում Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ։ Կովկասից կինը մեկնում է ռազմաճակատ, որտեղ կռվում են նրա որդիները։ Մայրը ցանկանում է իր երեխաներին հատուկ դաշույններ փոխանցել։ Այդ դաշույնները իրենց նախնիների զենքն են և ըստ ավանդության՝ անխոցելիություն են տալիս իրենց տերերին։


== Դերերում ==
Պատիմատ Խիզրոևա – Պատիմատ
Սերգեյ Սկրիպկին – լեյտենանտ Զվորիկին
Ալեքսանդր Դեմյանենկո - Իվանով
Վիկտոր Բորցով – Գրիցենկո
Լեոնիդ Բելոզորովիչ – Կիրիլ Ցիրկաչյով
Կոնստանտին Մեզենցով – Սաշա Պլետնյով
Մագոմեդարիպ Սուրխատիլով – Ռասուլ
Իրենա Դուբրովսկայա (Կոկրյատսկայա) – Նինա (լուսագրերում նշված է որպես Իռենա Կոկրյատսկայա)
Բորիս Չունաև – մայոր
Վալերի Ալեքսեև – ժամապահ
Դադատ Սայդնուրով – Մագոմա
Միխայիլ Շիշկով – գնչու
Վալենտինա Կլյագինա – բուժքույր
Բորիս Կլյուև – ՍՍ դասակի հրամանատար


== Նկարահանող խումբ ==
Սցենարի հեղինակ՝ Վացլավ Միխալսկի
Ռեժիսոր՝ Գենադի Վորոնին
Օպերատոր՝ Լեոնիդ Լիտվակ
Նկարիչ՝ Վիկտոր Վլասկով
Կոմպոզիտոր՝ Աննա Իկրամովա
Հնչյունային ռեժիսոր՝ Վլադիմիր Կապլան


== Նկարահանումների վայր ==
Նկարահանել է Դաղստանում՝ Գունիբ գյուղի մոտ։


== Տեխնիկական տվյալներ ==
ԽՍՀՄ, 1986 թվական, Մ. Գորկու անվան կինոստուդիա
Դրամա, արկածային
Գունավոր, 81 րոպե
Բնօրինակ լեզու՝ ռուսերեն


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Բալլադ հին զենքի մասին»(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում
«Баллада о старом оружии» на сайте Наше Кино
Աստերոիդների ցանկ (291801-291900)

Աստերոիդների ցանկ (291701-291800)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (291901-292000)
 Աստերոիդների ցանկ (291701-291800)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (291901-292000)
Մուհամեդի

Մուհամեդի (որոշ աղբյուրներում՝ Մուհամեդի Հարավի Հերաթցի, 16-րդ դարի 2-րդ կես), պարսիկ նկարիչ-մանրանկարիչ։
Ոչ մի տեղեկություն չի պահպանվել նրա իսկական անվան վերաբերյալ, և ոչ էլ՝ որևէ կենսագրական մանրամասնություն, բացառությամբ ՝ծայրահեղ սակավ և կցկտուր տվյալների։ Օսմանյան պատմիչ Մուստաֆա Դավթանին, ով 1487 թվականին գրել է «Մանանիբ ի-Հունարվարան» տրակտատը (հայ՝ «Գովք տաղանդավոր մարդկանց որակների»), սխալմամբ նրան նույնականացրել է թավրիզցի նկարիչ, 1510-1576-ական թվականներին ապրած և հոր՝ Սուլթան Մուհամադի կողմից «Մուհամեդի» նիսբա ունեցող Միրզա Ալիի հետ։ Արդյունքում տվյալ սխալը հայտնվել է մի շարք ժամանակակից գիտական հրապարակումներում։
Աշխատելով շահ Աբաս 1-ինի պալատում՝ նա, ինչպես համարվումէ, եղել է ուսուցիչ և ազդեցություն է ունեցել պարսիկ պալատական շատ նկարիչների վրա, որոնց թվում՝ նաև Ռեզա-ի Աբասի։
Հետազոտող Ա. Ուելչը գտնում է, որ Մուհամեդին աշխատել է Սեֆյանների պալատում, ընդ որում՝ 1570-ական թվականներին՝ Կազվինում, իսկ 1578 թվականից մինչև 1587 թվականը՝ Հերաթում։ Բ. Ռոբինսոնը, հակառակը, ենթադրում է, որ նկարիչը ստեղծագործել է մոտավորապես 1560 թվականից 1590 թվականն ընկած ժամանակահատվածում և միայն Հերաթում։
Մուհամեդին հայտնի էր առաջին հերթին որպես իր ժամանակներում ձեռագրերի նշանավոր նկարազարդիչ, ով ուներ իր ուրույն ոճը և, ինչպես ընդունված է համարել, առաջինն էր պարսիկ նկարիչների մեջ, որ իր մանրանկարները սկսեց պատկերել գրքերի առանձին էջերի վրա։ Նրա աշխատանքներից է Նիզամիի «Համսե»-ի նկարազարդերը՝ ստեղծված 16-րդ դարի 2-րդ կեսերին։ Այժմ դրանք պահպանվում են Ստամբուլի Տոպկանի պալատի թանգարանում։
Մուհամեդիի աշխատանքները ներկայացված են տարբեր թեմատիկաներով արված նկարներում՝ եղերերգա-հովվերգական («Համերգ Համզա Միրզայի համար» կտավը), երիտասարդ տղայի և աղջկա բանաստեղծական կերպարներով («Սիրահարները» նկարը, նաև՝ նախորդիվ հիշատակվածը այժմ պահպանվում են Բոստոնի նուրբ արվեստների թանգարանում), «Գեղարդով երիտասարդ դերվիշը» (պահվում է Հնդկաստանի Ազգային գրադարանում), ինչպես նաև դիմանկարներ, որոնցից առավել հայտնին Ալիկուլի-խանի դիմանկարն է՝ նկարված մոտ 1584 թվականին, այժմ գտնվում է Տոպկանի պալատի թանգարանում։
Մուհամեդին ունեցել է գեղանկարչության իր սեփական ոճը (երբեմն «խորասանյան» կոչվող), որի բնութագրական հատկանիշները համարվում են պատկերների համամսնությունները և նրանց դիրքերի թեթև անկայունությունը։ Նրա աշխատանքներին բնորոշ են նկարներում առկա էլեգանտ գծերը, տոնային մեղմ կոլորիտը,դետալների գեղագրական ճշգրիտությունը և նրբագեղության և էքսպրեսիայի համադրությունը։


== Ծանոթագրություններ ==
Էլբասանի գավառ

Էլբասան (ալբ․՝ Qarku i Elbasanit), Ալբանիայի գավառներից մեկը, որը գտնվում է երկրի արևելյան մասում։ Վարչական կենտրոնը Էլբասան քաղաքն է։
Բնակչությունը 366 137 մարդ է (2001 թ-ի տվյալներով), իսկ տարածքը՝ 3 278 կմ²։
Սահմանակից է՝

Դիբարին հյուսիսում
Կորչային հարավ-արևելքում
Բերատին հարավում
Ֆիերիին հարավ-արևմուտքում
Տիրանային հարավ-արևմուտքումներառում է չորս ենթաշրջաններ՝

Գրամշի
Լիբրաջի
Պեկինի
Էլբասան


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուր ==
Counties of Albania (անգլ.)
Արգենտինայի ֆուտբոլի առաջնություն

Արգենտինայի ֆուտբոլի առաջնություն, արգենտինական ֆուտբոլային ակումբների միջև առաջնություն, որտեղ որոշվում է երկրի չեմպիոնը և միջազգային մրցույթների մասնակիցների ցանկը։ Արգենտինայի չեմպիոնն ավանդաբար նաև համարվում է համաշխարհային ֆուտբոլի ուժեղագույն թիմերից մեկը, ինչպես օրինակ Բրազիլիայի, Անգլիայի, Իսպանիայի, Իտալիայի և Գերմանիայի առաջնությունների առաջատարները։


== Պատմություն ==
Պրոֆեսիոնալ առաջնությունը սկսվել է անցկացվել 1931 թվականից սկսած, և ի տարբերություն Իտալիայի ֆուտբոլի առաջնության՝ այստեղ չեմպիոնական տիտղոսների թվի մեջ չեն հաշվում ոչ պրոֆեսիոնալ շրջանը։ 1931-1966 թվականներին չեմպիոնը որոշվում էր սովորական երկշրջան համակարգի միջոցով։ 1967-1985 թվականներին մի տարում անցկացվում էր երկու առաջնություն՝ Մետրոպոլիտանո և Նասոնալ։ Այս առաջնությունների չեմպիոնները համարժեք էին։ Օրինակ Ինդեպենդենտեն 1970 թվականի Արգենտինայի չեմպիոնն է (Նասոնալ), իսկ Ռիվեր Պլեյտը 1977 թվականի Արգենտինայի չեմպիոնը (Մետրոպոլիտանո)։
1980-ական թվականներին անցկացվեց 5 առաջնություն «կեղծ-եվրոպական» համակարգով՝ 1986/87 մրցաշրջանից մինչև 1990/91։ Ամեն մրցաշրջան ուներ մի չեմպիոն։ Այս համակարգը նման էր եվրոպականին միայն ժամկետներով, իրականում դա «գարուն-աշուն» համակարգն էր, և հաշվի էր առած այն, որ Արգենտինան Հարավային կիսագնդում է։
1991 թվականից մինչև 2012 թվականը մի մրցաշրջանում անցկացվում էին երկու առանձին առաջնություններ։ Դրանք կոչվում էին Ապերտուրա (Բացում) և Կլաուսուրա (Փակում) ։ Փաստացի չեմպիոն էր համարվում 20 թիմերի մասնակցությամբ մի մրցաշրջանի առաջատարը։ Ապերտուրան անցկացվում էր օրացույցային տարվա երկրորդ մասում, իսկ Կլաուսուրան՝ մյուս տարվա սկզբին, ինչը խոսում էր այն մասին, որ Արգենտինայում եղանակները «կեղծ-եվրոպական» էին։
2012 թվականին սկսվեցին առաջնության բարեփոխումները։ Մրցաշրջանի առաջին մասը Ապերտուրայից անվանափոխեցին «Ինիսիալ» («Սկզբնական»), երկրորդը՝ Կլաուսուրից «Ֆինալ» («Վերջնական»), իսկ անցկացման կարգը չփոխվեց։ Այս առաջնությունների հաղթողները մրցում էին մրցաշրջանի «բացարձակ չեմպիոնի» տիտղոսի համար։


== Չեմպիոններ ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Արգենտինայի ֆուտբոլի ասոցիացիայի պաշտոնական կայք (իսպ.)(անգլ.)
Argentina — List of Champions and Runners-Up (RSSSF) (անգլ.)
Առաջնության անգլիալեզու կայք (անգլ.)
Արգենտինայի ֆուտբոլի առաջնությունը «Արևմտյան կիսագնդի ֆուտբոլում» (ռուս.)
Ֆորբս պատկերասրահ

Ֆորբս պատկերասրահ (անգլ.՝ Galleries Forbes), պատկերասրահ, որտեղ պահվում էր Մալքոլմ Ֆորբսի արվեստի գործերի հավաքածուն։ Փակվել է 2014 թվականի նոյեմբերին։ Գտնվել է Ֆորբսի շենքում՝ ԱՄՆ-ի Նյու Յորք նահանգի Մանհեթենի Գրինվիչ-Վիլիջ շրջանի Արևմտյան 12-րդ և 13-րդ փողոցների միջև գտնվող Հինգերորդ պողոտայում։
Հավաքածուն ստեղծվել է Ֆորբսի խաղալիքների հավաքածուից, որոնց մեծ մասը վաճառվել է աճուրդով։ Պատկերասրահի նշանավոր ցուցանմուշների թվում կարելի է նշել Օիմպիական ոսկին, մեդալների և աշխարհի նշանավոր օլիմպիականներից մի քանիսի հավաքածուները ր, Ֆաբերժեի մի քանի ձվեր, մանրանկարչության 500 նավերից բաղկացած նավատորմ և 12 000 խաղալիք զինվորները, ինչպես նաև խաղի առաջին հրատարակություններից մեկը՝ Մենաշնորհ։
Թանգարանը ավելի տարածված էր քաղաքի հյուրերի շրջանում, քան նյույորքցիների շրջանում։


== Ծանոթագրություններ ==
Գալինա Միխայլովա

Գալինա Վիկտորովնա Միխայլովա (ռուս.՝ Михайлова, Галина Викторовна,հունիսի 14, 1977(1977-06-14), Բիրոբիջան, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - դեկտեմբերի 5, 2016(2016-12-05), Հալեպ, Սիրիա), ռուս զինվորական բուժքույր։ Ունեցել է սերժանտի կոչում։ Սիրիայում ծառայողական պարտականությունները կատարելիս ողբերգորեն զոհվել է։


== Կենսագրություն ==
Գալինան ունեցել է երեք քույր։ Նրա մայրն ու փոքր քույրը նույնպես աշխատել են բուժքույր։ Նա աշխատել է իր մոր հետ՝ ռազմական հոսպիտալում, եղել է անեսթեզիոլոգ։ Եղել է Բիրոբիջանում գտնվող ռազմական հոսպիտալի բուժքույր։ Նա ներգրավված է եղել Հալեպում տեղակայված շարժական հոսպիտալի բրիգադի կազմի մեջ։
Հալեպում դեկտեմբերի 5-ին գտնվող ռուսական դաշտային հոսպիտալի ընդունարանը  գնդակոծման է ենթարկվել զինյալների կողմից։ Գալինա Միխայլովան լուրջ վնասվածքներ էր ստացել և կարճ ժամանակ անց մահացել։ Նրա հետ զոհվել է նրա գործընկերուհի և մտերիմ ընկերուհի Նադեժդա Դուրաչենկոն։
Բուժքույրերի մարմինները տեղափոխվել են Հրեական ինքնավար մարզ։ Առավոտյան ուղղաթիռին դիմավորել են պատվո պահակախումբն ու զինվորական նվագախումբը։ Զոհված բուժքույրերի հուղարկավորման օրը Հրեական ինքնավար մարզում հայտարարվել է սգո օր։ Զոհված բուժքույրերին հուղարկավորել են ռազմական պատվով։


== Ընտանիք ==
Մահանալու ժամանակ Գալինան ամուսնացած չէր, ուներ 15-ամյա որդի։


== Հիշատակում ==
Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի հրամանով ռազմական պարտքի կատարման ժամանակ ցուցաբերած արիության, խիզախության և նվիրվածության համար կրտսեր սերժանտ Նադեժդա Դուրաչենկոն և կրտսեր սերժանտ Գալինա Միխայլովնան հետմահու պարգևատրվել  Արիության շքանշանով։
Միխայլովայի և Դուրաչենկոյի ավարտած քոլեջի շենքում տեղադրվել է հուշատախտակ։
Բիրոբիջանում ռազմական հոսպիտալի տարածքում Սիրիայում զոհված բուժքույրեր ավագ սերժանտ Նադեժդա Դուրաչենկոյի և սերժանտ Գալինա Միխայլովնայի պատվին կանգնեցվել է հուշարձան։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Прощайте, сестрички!
Землю с того места в Сирии, где погибли биробиджанские медсестры, возложат на их могилы
Памятник погибшим в Сирии медсестрам открыли в Биробиджане
Իմ սիրելի Ասլան-ապեր…

«Իմ սիրելի Ասլան-ապեր…», Հովհաննես Թումանյանի ստեղծագործություններից, որը ստեղծվել է 1898 թվականի դեկտեմբերի 27-ին։


== Ստեղծման պատմություն ==
Գրվել է 1898 թվականի դեկտեմբերի 27-ին մի բացիկի վրա, որը Թիֆլիսից Թումանյանն ուղարկել է Նոր Նախիջևան՝ Ղազարոս Աղայանին։
Ոտանավորում խոսվում է Ղազարոս Աղայանի Էջմիածնից ստանալիք նպաստի մասին։
Վերջին երկու տողերը գրված են որպես ծանոթություն։
Եղիշե Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանի Ղազարոս Աղայանի ֆոնդի 333-րդ համարում պահվում է մեկ ինքնագիր։
Առաջին անգամ տպագրվել է 1932 թվականին՝ «Գրական թերթ» ամսագրի 27-րդ համարում, այնուհետև՝ «Երկերի լակատար ժողովածուի» V հատորի 145-րդ էջում, ապա «Երկերի լակատար ժողովածուի» I-ին հատորի 474-րդ էջում։


== Ծանոթագրություններ ==
Սուրեն Շահվերդյան (այլ կիրառումներ)

Սուրեն Շահվերդյան անունը կարող է վերաբերել հետևյալ անձանց.

Սուրեն Շահվերդյան-1947 թ., նկարիչ։
Սուրեն Շահվերդյան-1977 թ., բեմադրիչ։
Հելեն Դահմ

Հելեն Դահմ (գերմ.՝ Helen Dahm, մայիսի 21, 1878(1878-05-21), Egelshofen, Տուրգաու, Շվեյցարիա - մայիսի 24, 1968(1968-05-24), Männedorf), շվեյցարիացի նկարչուհի, հետևել է իմպրեսիոնիստական շարժմանը։


== Կյանք ==
Հելեն Դահմը ծնվել է Էգելսհոֆենում (այժմ Կրեուզլինգեն), Շվեյցարիա։ Նրա հոր պատկանող տեքստիլ միավորման սնանկացումից հետո ընտանիքը 1897 թվականին մեկնում է Ցյուրիխ, որտեղ նա սկսում է սովորել։ Դահմը իր նկարչության դասերը ստացել է Հերման Հատիկերից և Էռնեստ Վյուրտենբերգերից, որոնք նրան խրախուսում էին շարունակել ուսումը։ 1906-1913 թվականները Դահմը կարողանում է սովորել Մյունխենի Ակադեմիայում։ Կարճ ժամանակում նա ծանոթանում է քաղաքի ամենահայտնի նկարիչների հետ, այդ թվում՝ Վասիլի Կանդինսկու, Ֆրանց Մարկի, Ավգուստ Մակեի, Մյունտերի, Մարիաննա ֆոն Վերյովկինայի հետ։ Հելենը շփվում է The Blue Rider նկարչական խմբի հետ։
1930-ական թվականներին Հելենը տառապում էր ծանր դեպրեսիայից և չէր զբաղվում արվեստով։ Հանդիպումը Մեհեր Բաբի հետ Կանեում` Ֆրանսիայում, էական նշանակություն է ունենում։
1938 թվականին Հելեն Դահմը ապրել է Մեհերաբադում` Հնդկաստանում և նկարել է Մեհեր Բաբի դամբարանի ներսի պատերը` օգտագործելով իր ամբողջ ներուժը
։ Հելենը համակերպվում է ընդմիշտ այդտեղ մնալու համար՝  որոնելով կյանքում նոր հոգևոր բավականություն, բայց ծանր հիվանդությունը նրան ստիպում է մեկ տարի անց վերադառնալ Շվեյցարիա, որտեղ նորից հանգրվանում է Էտվիլ-ամ-Ջեե-ում։
Հելեն Դահմի մոտ շրջադարձ է կատարվում դեպի կրոնական թեմաները։ Նա նկարում է դրախտի պատկերներ, Քրիստոսի խաչելությունը, հրեշտակներ։
Դահմը ճանաչում է ձեռք բերում միայն կյանքի վերջին շրջանում։ 
1967 թվականին` 89 տարեկան հասակում, նա կազմակերպում է իր առաջին ցուցահանդեսը Շվեյցարիայում։
Էլս Ստրանցը քսան տարի եղել է նրա գործընկերը։ Նրա միջոցով է Դահմը հանդիպել Blue Rider խմբի նկարիչներին, որոնք ունեցել են իրենց ներգործությունը Դահմի վրա։


== Գրականություն ==
Künstlerlexikon der Schweiz. XX. Jahrhundert. Hrsg.: Verein zur Herausgabe des schweizerischen Künstler-Lexikons; Redaktion: Hans Christoph von Tavel. Huber, Frauenfeld 1958–1967
Biografisches Lexikon der Schweizer Kunst. Dictionnaire biographique de l’art suisse. Dizionario biografico dell’arte svizzera. Hrsg.: Schweizerisches Institut für Kunstwissenschaft, Zürich und Lausanne; Leitung: Karl Jost. 2 Bände. Verlag Neue Zürcher Zeitung, Zürich 1998
Doris Wild, Elisabeth Grossmann und Regula Witzig: Helen Dahm. ISBN 3-8550-4084-2
Paola von Wyss-Giacosa und Sandi Paucic: Katalog Helen Dahm. ISBN 3-905647-13-3
Hanna Gagel: So viel Energie – Künstlerinnen in der dritten Lebensphase. AvivA Verlag, 2005, ISBN 3-9323-3824-3


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Official website
Homepage der Helen Dahm Gesellschaft
Village Antiques – Helen Dahm (englisch)
Werke Helen Dahms Archived 2016-03-04 at the Wayback Machine. im Kunstmuseum Thurgau
Helen Dahm und die Lust am Zickzack In:SRF 20. Dezember 2018
Գրեկովո-Ստանիչնի (Միլլերովսկի շրջան)

Գրեկովո-Ստանիչնի (ռուս.՝ Греково-Станичный), գյուղ (խուտոր) Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Միլլերովսկի շրջանում։ Մտնում է Վերխնետալովսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Պոժուկա

Պոժուկա (պորտ.՝ Pojuca), համայնք Բրազիլիայի հյուսիսարևելյան տարածաշրջանում՝ Բաիա նահանգի կազմում։ Գտնվում է Սալվադորի մարզում։ Մտնում է Ֆեյրա դի Կատուի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 28 888 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 318,205 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 90,8 մարդ/կմ²։


== Պատմություն ==
Քաղաքը հիմնադրվել է 1912 թվականի հուլիսի 29-ին։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 645.462.597,00 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 33.211 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է 0,708 (տվյալները՝ ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)։


== Ծանոթագրություններ ==
Լոնի լեզ Օբանտոն

Լոնի լեզ Օբանտոն  (ֆր.՝ Logny-lès-Aubenton), համայնք Ֆրանսիայում, գտնվում է Պիկարդիայի մարզում՝ Էնա գավառում։ Մտնում է Իրսոն կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանը Իրսոնն է։
Համայնքի INSEE կոդը՝ 02435:


== Բնակչություն ==
2010 թվականի տվյալներով՝ համայնքի բնակչությունը կազմում է 77 մարդ։ 


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին համայնքի 36 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչներից 28-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 8-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը կազմել 77,8%, 1999 թվականին եղել է 54,8%)։ 28 տնտեսապես ակտիվ բնակիչներից աշխատում էին 23 -ը (11 տղամարդ և 12 կին), գործազուրկ էին 5-ը (4 տղամարդ և 1 կին)։ 8 տնտեսապես ոչ ակտիվ բնակիչներից 4-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 2-ը՝ թոշակառուներ, 2-ը տնտեսապես ոչ ակտիվ էին այլ պատճառներով։


== Տես նաև ==
Ֆրանսիայի շրջանների ցանկ


== Ծանոթագրություն ==


== Արտաքին հղումններ ==
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ, Լոնի լեզ Օբանտոն (ֆր.)
Կաառեպեռե

Կաառեպեռե (էստ․՝ Kaarepere), գյուղ Էստոնիայի Յիգևամաա նահանգի Պալամուսե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 263 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Սալ լա Սուրս

Սալ լա Սուրս (ֆր.՝ Salles-la-Source), համայնք Ֆրանսիայի Օկսիտանիա մարզի Ավերոն գավառում։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 2028 մարդ, բնակչության խտությունը` 25.99 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 78.03 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 520 կմ հարավ, Թուլուզ քաղաքից` 105 կմ հյուսիս-արևելք, Ռոդեզ քաղաքից` 24 կմ հարավ-արևմուտք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 1318 աշխատունակ (15-64 տարեկան)  բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 979-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 339։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 74,3 %։ 979 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 936 անձ (494 տղամարդ և 442 կին)։ Գործազուրկ են եղել 43 անձ (17 տղամարդ և 26 կին)։ 339 անաշխատունակներից 119-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 154-ը` թոշակառուներ, իսկ 66-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Ավերոն գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Կրասնոյարովո (այլ կիրառումներ)

Կրասնոյարովո, կարող է վերաբերել՝

Կրասնոյարովո - գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Իլիշևսկի շրջանի կազմում։
Կրասնոյարովո - գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կարմասկալինսկի շրջանի կազմում։
Վարազաբուն

Վարազաբուն, գյուղ Արցախի Հանրապետության Ասկերանի շրջանում։ Նախկինում կոչվել է Արանզամին։


== Բնակչություն ==
Բնակավայրի ազգաբնակչության փոփոխությունը.


== Ընդհանուր տեղեկություններ ==
Գտնվում է Ասկերանից 11 կմ դեպի հարավ-արևելք, հեռու է Արցախի Հանրապետության մայրաքաղաք Ստեփանակերտից 29 կմ։ 1864 թվականին այստեղ կառուցվել է եկեղեցի, որն այժմ անմխիթար վիճակում է։ 1987 թվականին Վարազաբունում կար 45 տուն, 150 բնակիչ։ 1932 թվականին կազմավորվել է կոլտնտեսությունը։ Գյուղատնտեսության հիմնական ուղղությունները խաղողագործությունն ու հացահատիկի մշակությունն են։ Դպրոցը հիմնադրվել է 1875 թվականին, էլեկտրաֆիկացվել է 1959 թվականին։ Տարածված է թթենու մշակությունը։ 1880-1890-ական թվականներին ուներ տղաների միդասյան դպրոց (Սբ. Գրիգորյան)։ Ունի առողջարար օդ, խմելու սառը ջուր։ Ոմանք կարծում են, որ Արանզամինը հնում եղել է Վարազ-Տրդատ և Վարազ-Գրիգոր հայ իշխանների ամառանոցավայրը, որից էլ այն այն ժամանակ կոչվել է Վարազաբուն։ Գյուղում կա քարաշեն գեղեցիկ եկեղեցի Սբ. Աստվածածին անունով։


== Վարազաբունը Հայրենական Մեծ պատերազմում ==
Այս գյուղում են ծնվել են Խորհրդային Միության հերոսներ Գևորգ Հակոբյանը և Երեմ Դանիելյանը, վերջինիս պատվին ժամանակին արձան է կանգնեցվել, որը ադրբեջանական եռամսյա գերության ժամանակ ոչնչացրել են։ Հայրենական Մեծ պատերազմին մասնակցել է 97 մարդ, զոհվել է 59-ը։


== Վարազաբունը Արցախյան պատերազմում ==
Արցախյան պատերազմի ընթացքում ադրբեջանցիները մտել են Ասկերանի շրջան և մի շարք գյուղերի հետ, որոնք են Նախիջևանիկը և Վարդաձորը, Վարազաբունը վերածել են ավերակի։ Արցախյան պատերազմում զոհվել է 5 մարդ, 9-ը անհետ կորած են։


== Ծանոթագրություններ ==
(3994) Այաշի

(3994) Այաշի (անգլ.՝ Ayashi), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1988 թվականի դեկտեմբերի 2-ին Մասահիրո Կոիշիկավայի կողմից Այաշի կայանում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,653391 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0054 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,3014 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1578,7 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,228035 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 3,68° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(3994) Այաշի աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Բորբոսատեսուկ

Բորբոսատեսուկ (լատ.՝ Ceratoides), թելուկազգիների ընտանիքի միամյա թփերի կամ կիսաթփերի ցեղ։ Հայտնի է 7, ՀՀ-ում՝ 1 տեսակ՝ բորբոսատեսուկ գորշ (C. papposa)։


== Նկարագրություն ==
Ցողունը (բարձրությունը՝ 40-100 սմ) պատված է գորշ-դեղնավուն, աստղաձև թավով։ Տերևները հերթադիր են, երկարավուն, էլիպսաձվաձևից մինչև գծանշտարաձև, ամբողջաեզր, եզրերը՝ թեթևակի շրջված։ Առէջքային ծաղիկները մանր են՝ կարճ հասկանման ծաղկաբույլերում, վարսանդայինները՝ տերևանյութերում։ Ծաղկում է հուլիս-սեպտեմբերին։
Հարուստ է վիտամիններով (տերևները)։ Գեղազարդիչ է։


== Տարածումը Հայաստանում ==
Տարածված է գրեթե բոլոր մարզերում։ Աճում է չոր, քարքարոտ լանջերին։
Բոլշիե Կարկալի

Բոլշիե Կարկալի (ռուս.՝ Большие Каркалы, բաշկիրերեն՝ Оло Кәркәле), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Միյակինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 556 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)