Սև վիշապ կազմակերպություն

Սև վիշապ կազմակերպություն (ճապ.՝ Kyūjitai; 黑龍會; Shinjitai: 黒竜会 kokuryūkai), կամ Ամուր գետ կազմակերպություն, Ճապոնիայում հայտնի ռազմականացված, ծայրահեղ ազգայնական խմբավորում։


== Պատմություն ==

Kokuryūkai-ը 1901 թվականին հիմնադրել է մարտական արվեստների գործիչ Ուչիդա Ռիոհեն՝ որպես իր մենթոր Mitsuru Tōyama's Gen'yōsha-ի իրավահաջորդ։ Անունը ծագել է Ամուրի թարգմանությունից, որը չինարենով կոչվում է Heilongjiang կամ «Սև վիշապ գետ» (黑龍江?), ճապոներեն կարդացվում է Kokuryū-kō: Դրա հասարակական նպատակն էր աջակցել Ռուսական կայսրությանը Ամուր գետից հյուսիս և Արևելյան Ասիայից դուրս պահելու ջանքերին։
Kokuryūkai-ն ի սկզբանե մեծ ջանքեր է գործադրել իր նախորդի` Gen'yōsha-ի քրեական տարրերից հեռու մնալու համար։ Արդյունքում նրա անդամների մեջ են եղել կառավարության նախարարներ և բարձրաստիճան զինվորականներ, ինչպես նաև պրոֆեսիոնալ գաղտնի գործակալներ։ Այնուամենայնիվ, որոշ ժամանակ անց գտել են, որ հանցավոր գործողությունների օգտագործումը հարմար միջոց է իրենց գործունեության շատ նպատակների իրականացման համար։
Ընկերությունը հրատարակել է ամսագիր, գործել է լրտեսության ուսուցման դպրոց, որտեղից գործակալներ են ուղարկվել Ռուսաստանի, Մանջուրիայի, Կորեայի և Չինաստանի տարածքներ` Ռուսաստանի գործակալական հետախուզության հետ կապված տեղեկություններ հավաքելու համար։ Իկկի Կիտային` որպես կազմակերպության հատուկ անդամ, ուղարկել են Չինաստան։ Այն նաև ճնշել է ճապոնացի քաղաքական գործիչներին՝ ուժեղ արտաքին քաղաքականություն որդեգրելու համար։ Kokuryūkai-ը նաև սատարել է համաասիականությանը և ֆինանսական աջակցություն է ցուցաբերել հեղափոխականներին, ինչպիսիք են Սուն Յաթ-Սենը և Էմիլիո Ագուինալդոն։
Ռուս-ճապոնական պատերազմի, Կորեայի միացման և սիբիրյան միջամտության ընթացքում ճապոնական կայսերական բանակը օգտագործել է Kokuryūkai ցանցը՝ լրտեսության, սաբոտաժի և սպանության համար։ Նրանք տարածաշրջանում ռուսների դեմ կազմակերպել են Չինաստանի զորապետերի և ավազակապետերի կողմից մանջուրիական գերիլիաներ, որոնցից ամենակարևորը մարշալ Չանգ Ցո-լինն է եղել։ Սև վիշապները ճապոնացի զինվորականների հետ մեկտեղ շատ հաջող հոգեբանական պատերազմ են մղել՝ ողջ տարածաշրջանում տարածելով ապատեղեկատվություն և քարոզչություն։ Նրանք նաև հանդես են եկել որպես ճապոնական բանակի մեկնաբաններ։
Kokuryūkai-ն աջակցել է ճապոնացի լրտես, գնդապետ Մոտոջիրո Ակաշիին։ Ակաշին, որն անմիջականորեն «Սև վիշապների» անդամ չէր, հաջող գործողություններ է վարել Չինաստանում, Մանջուրիայում, Սիբիրում և կապեր հաստատել ամբողջ մահմեդական աշխարհում։ Այս շփումները Կենտրոնական Ասիայում պահպանվել են Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում։ «Սև վիշապները» սերտ կապեր և նույնիսկ դաշինքներ են կազմել ամբողջ Ասիայի բուդդայական աղանդների հետ։
1920-1930-ական թվականների ընթացքում Kokuryūkai-ը զարգացրել է առավել հիմնական քաղաքական կազմակերպությունը և հրապարակավ հարձակվել լիբերալ ու ձախական կուսակցության անդամների վրա։ Չնայած այս ժամանակահատվածում մի քանի տասնյակից ավելի անդամներ այն չի ունեցել, սերտ կապերը կառավարության առաջատար անդամների, ռազմական և հզոր բիզնեսի առաջնորդների հետ տվել են ավելի մեծ ուժ և ազդեցություն, քան մյուս ուլտրաազգայնական խմբերի մեծամասնությունը։ 1924 թվականին նավատորմի թոշակառու կապիտան Յուտարո Յանոն և «Սև վիշապ» կազմակերպության նրա գործընկերները Օոմոտոյի առաջնորդ Օնիսաբուրո Դեգուչիին հրավիրել են դեպի Մոնղոլիա ճանապարհորդության։ Օնիսաբուրոն ղեկավարել է Օոմոտոյի մի խումբ հետևորդների, այդ թվում՝ այկիդոյի հիմնադիր Մորիհեյ Ուեսիբային։
Սկզբնապես ուղղված լինելով միայն Ռուսաստանի դեմ՝ 1930-ական թվականներին Kokuryūkai-ն ընդլայնել է իր գործունեությունը ամբողջ աշխարհում և գործակալներ տեղակայել այնպիսի տարբեր վայրերում, ինչպիսիք են Եթովպիան, Թուրքիան, Մարոկկոն, ողջ Հարավարևելյան Ասիան և Հարավային Ամերիկան, ինչպես նաև Եվրոպայում և Միացյալ Նահանգներում։
Kokuryūkai-ը պաշտոնապես լուծարվել է 1946 թվականին Ամերիկյան Օկուպացիայի հրամանով։ Համաձայն Բրայան Դայզեն Վիկտորիայի «Zen War Stories» գրքի՝ «Սև վիշապ» ընկերությունը վերակազմավորվել է 1961 թվականին` որպես «Սև վիշապ» ակումբ (Kokuryū-Kurabu): Ակումբը երբեք չի ունեցել 150-ից ավելի անդամ, որոնց միջոցով կարող էր իրականացնել նախկին Սև վիշապ կազմակերպության նպատակները։


== Գործունեություն Միացյալ Նահանգներում ==
Կազմակերպությունը ազդեցություն է ունեցել ապստամբ, սևամորթ ազգայնականների վրա՝ նպատակ ունենալով խթանել ռասայական անկարգություններին։ Աֆրոամերիկացիներին դուր է եկել Սև վիշապի սիմվոլիզմը, որը պայքարել է Սպիտակագլուխ ծովարծվի և Բրիտանական առյուծի դեմ։ 
Այդ ջանքերի շրջանակներում Սև վիշապ կազմակերպությունն ուղարկել է իր գործակալ Սատոկատա Տակահաշիին՝ խթանելու համաասիականությունը և պնդելու, որ Ճապոնիան իրենց որպես հավասար կվերաբերվի։ Նա կդառնար Էլայջա Մուհամեդի և Իսլամի ազգի, ինչպես նաև Արևելյան աշխարհի Խաղաղօվկիանոսյան շարժման հովանավորը։ Հնարավոր է, որ Սանկիչի Տակահաշին նույնպես եղել է անդամ։
Միթի Մուդ Լենա Գորդոնի Եթովպիայի Խաղաղության շարժումը պնդում էր, որ միացել է Kokuryūkai-ին։
1942 թվալանի մարտի 27-ին ՀԴԲ գործակալները Կալիֆորնիայի Սան Ջոաքուինի հովտում ձերբակալել են Սև վիշապ կազմակերպության անդամներին։
Մանզանարի ներճամբարում կայսերամետ ճապոնացիների մի փոքր խումբ ծածանել է Սև վիշապի դրոշները և վախեցրել ճապոնացի մյուս բանտարկյալներին։


== Տես նաև ==
Հինգերորդ շարասյուն
Սակուրակայ


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Norman Polmar, Thomas B. Allen: The Encyclopedia of Espionage. Gramercy Books, New York 1998, ISBN 0-517-20269-7
Richard Deacon: A History of the Japanese Secret Service. Berkley Publishing Company, New York 1983, ISBN 0-425-07458-7


== Աղբյուրներ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Սև վիշապ»-ի 1914 թվականի պաշտոնական հաղորդագրությունը