armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Արգով

Արգով (ֆր.՝  Argœuves), համայնք Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզի Սոմ գավառում։
Բնակչությունը 2010 թվականի դրությամբ կազմում է 530 մարդ, բնակչության խտությունը` 51.91: Բնակավայրը զբաղեցնում է 10.21 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 120 կմ հյուսիս, Ամյեն քաղաքից 7 կմ հյուսիս-արևմուտք։


== Բնակչություն ==


== Տնտեսություն ==
2010 կար 358 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 246-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 112։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 68.7 %: 246 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 229 անձ (125 տղամարդ և 104 կին)։ Գործազուրկ են եղել 17 անձ (8 տղամարդ և 9 կին)։ 112 անաշխատունակներից 37 եղել են ուսանողներ, 49-ը` թոշակառուներ, իսկ 4-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Սոմ գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Սետենիլ դե լաս Բոդեգաս (քաղաք)

Սետենիլ դե լաս Բոդեգաս (իսպ.՝ Setenil de las Bodegas), քաղաք և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում՝ անդալուզական Կադիս պրովինցիայի Սիեռա դե Կադիս շրջանում։ Բնակչությունը՝ 2967 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Տարածքը՝ 82 կմ2։ Գտնվում է նահանգի վարչական կենտրոնից 157 կմ հեռավորության վրա։


== Բնակչություն ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
պաշտոնական կայք
Portal Turístico de Setenil
Setenil de las Bodegas
Artesanía local con aceite de oliva Archived 2007-10-16 at the Wayback Machine.
Fotos en Panoramio de Setenil de las Bodegas Archived 2014-01-19 at the Wayback Machine.
Página del Instituto de Enseñanza Secundaria de Setenil de las Bodegas Archived 2011-01-30 at the Wayback Machine.
Սամբորի շրջան

Սամբորի շրջան (ուկրաիներեն՝ Самбірський район), շրջան Ուկրաինայի Լվովի մարզում։
Ստեղծվել է 1965 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Սամբոր։


== Աշխարհագրություն ==
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 934 կմ²։


== Բնակչություն ==
2013 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 69223 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 74,11 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ուկրաինայի Պետական վիճակագրական ծառայության կայքը (ուկր.)
Պրեդիվինսկ

Պրեդիվինսկ (ռուս.՝ Предивинск), քաղաքատիպ ավան Ռուսաստանի Կրասնոյարսկի երկրամասի Բոլշեմուրտինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2010 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1665 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Էմիլ Ադամ

Էմիլ Ֆրանց Ադամ  (գերմ.՝ Emil Franz Adam, մայիսի 20, 1843(1843-05-20), Մյունխեն, Բավարիա - հունվարի 19, 1924(1924-01-19), Մյունխեն, Վայմարյան Հանրապետություն), գերմանացի գեղանկարիչ Մյունխենից։


== Կենսագրություն և կարիերա ==
Էմիլ Ադամը ծնվել է 1843 թվականի մայիսի 20-ին գերմանական Մյունխեն քաղաքում։ Նրա հայրը հայտնի նկարիչ Բեննո Ադամն է։ Սկզբում Էմիլ Ֆրանցը ցանկանում էր ընտրել գիտության ոլորտը, ինչպես պապն ու հորեղբայրը, սակայն, հետո ընտրում է գեղանկարչության ասպարեզը։ Հորեղբայր Ֆրանցը նրան սովորեցնում է նկարել. հիմնականում Էմիլը սկսում է ձիեր, ձիավորներ ու որսորդության տեսարաններ նկարել։
Առաջին անգամ Էմիլ Ադամը հասարակությանը ներկայացել է 1861 թվականին Մյունխենում ընթացող ցուցադրության ժամանակ։ Նրա ներկայացրած կտավում պատկերված էր ավստրիական բանակը։ Ստեղծագործությունը դրական ընդունելության է արժանանում։ Դրան հաջորդում է ևս երկու նկարների ստեղծում, որոնցում հեղինակը պատկերել էր ձիեր. դրանք նույնպես մեծ ընդունելության արժանացան 1863 թվականին։
Նկարիչը կատարելագործվելու նպատակով ուղևորվում է Բելգիայի մայրաքաղաք Բրյուսել, որտեղ անցկացնում է շուրջ ութ ամիս. նրա ղեկավարը այդտեղ Պորտալսն էր, ով սովորեցնում էր մարդկային ֆիգուրներ նկարել։ Մյունխեն վերադառնալուց հետո, 1867 թվականին նրան ու հորը հրավիրում են չեխական Պարդուբիցե քաղաք, որպեսզի այստեղ նկարեն արքունի որսորդների ակումբի ներկայացուցիչների խմբային նկարը՝ վաթսուն անձանցով։
Նմանատիպ բարդագույն կտավ Էմիլ Ադամը վրձնել է նաև 1871 թվականին, որտեղ նկարված են Լիպպշպռինգեռի որսորդական միության անդամները՝ թվով քառասուն։ Նկարը պատվիրել էր Նասաուսկի դուքսը։
Էմիլ Ադամը մահկանացուն կնքել է 1924 թվականի հունվարի 19-ին Մյունխենում՝ ութսուն տարեկան հասակում։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Entry for Emil Adam on the Union List of Artist Names
[http://www.bbc.co.uk/arts/yourpaintings/artists/emil-adam/paintings/slideshow#/0%7Ctitolo=Emil Adam paintings|editore=Sito web della BBC
Adam|editore=Artnet(չաշխատող հղում) official websiteArtnet
Վարդան Հակոբյան (այլ կիրառումներ)

Վարդան Հակոբյան անունը կարող է վերաբերել հետևյալ անձանց.

Վարդան Հակոբյան (1862-1915, Մեծ Եղեռնի զոհ), հայ ազգային-ազատագրական շարժման գործիչ։
Վարդան Հակոբյան (ռեժիսոր) (1977), հայ կինոռեժիսոր, սցենարիստ։
Վարդան Հակոբյան (բանաստեղծ) (1948), հայ բանաստեղծ, դրամատուրգ։
Հասկիկ

Հասկիկ (ռուս.՝ Колосок), խորհրդային տիկնիկային մուլտֆիլմ։ Նկարահանվել է 1982 թվականին, «Կիևնաուչֆիլմ» ստուդիայում, ըստ ուկրաինական հեքիաթի մոտիվների (նմանապիտ հեքիաթներ կան ռուսական և բելառուսական ֆոլկլորներում)։


== Սյուժե ==
Մուլտֆիլմը մանուկների համար է։ Մուլտֆիլմն այն մասին է, թե ինչպես են իրենց պահում երկու մկնիկները` Վերն ու Վարը, որոնք ապրում էին աշխատասեր Աքաղաղի հարևանությամբ։ Մի վաղ առավոտ, երբ նոր էր լույսը բացվել, ծուղրուղու կանչող Աքաղաղը ուկրաինական գյուղի բնակիչներին ասում է, որ ժամանակն է արթնանալ, ոտքի կանգնել և գործի անցնել։ Աքաղաղը շատ աշխատասեր էր և արդեն վաղ առավոտից զբաղվում էր տնտեսությամբ, ի տարբերություն երկու ծույլ մկների, որոնք ցանկանում էին զվարճանալ և որ իրենց փոխարեն ուրիշներն աշխատեին։ Մի օր աքաղաղն ասում է երկու մկներին, որ ինքը հասուն հասկ է գտել և խնդրում է նրանց, որպեսզի օգնեն պատրաստման գործում։ Մկները ուզում էին միայն խաղալ և մերժում են աքաղաղին, իսկ երբ զգում են թխվածքաբլիթի համեղ հոտը, անմիջապես շտապում են հոտի ուղղությամբ։ Բայց ինչպես պարզվում է, նրանք թխվածքաբլիթի չէին արժանացել։


== Հեղինակներ ==


== Հետաքրքիր փաստեր ==
Մուլտֆիլմի գլխավոր առանձնահատկությունն է, որ հերոսը խոսում է ռուսերեն լեզվով նույնիսյ ուկրայնական շեշտադրումով։


== Վերաթողարկում DVD ձևաչափով ==
Մուլտֆիլմը DVD ձևաչափով թողարկվել է «Վասյա և դինոզավր» մուլտֆիլմերի ժողովածուում։


== Տես նաև ==
Կարկանդակիկ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Հասկիկ»(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում
«Հասկիկ» մուլտֆիլմը «Անիմատոր.ռու» կայքում
Վասիլի Շապտեբոյ

Վասիլի Վասիլևիչ Շապտեբոյ (բելառուս․՝ Васіль Васільевіч Шапцябой, նոյեմբերի 10, 1979(1979-11-10), Մոգիլյով, Բելառուսական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), բելառուս մարզիկ, ձմեռային (դահուկավազք և բիաթլոն) և ամառային (հեծանվային սպորտ և թեթև ատլետիկա) Պարաօլիմպիկ խաղերի մասնակից, Բելառուսի Հանրապետության սպորտի վաստակավոր վարպետ։
2014 թվականին Սոչիում անցկացված Ձմեռային պարաօլիմպիկ խաղերի փակման արարողության ժամանակ եղել է Բելառուսի հավաքականի դրոշակակիրը։


== Կենսագրություն ==
Վասիլի Շապտեբայրը ծնվել է 1979 թվականի նոյեմբերի 10-ին։ Ունեցել է տեսողության բնածին խանգարում։
Դահուկավազքով զբաղվել սկսել է 1993 թվականին Բելառուսի Մոլոդեչնո քաղաքի՝ տեսողության խանգարումներ ունեցող երեխաների համար նախատեսված դպրոցում։
Հանդես է եկել «Դինամո» ակումբի կազմում, մարզվել է Օլիմպիական նախապատրաստման հանրապետական կենտրոնում սպորտի պարաօլիմպիկ ձևերի ուղղությամբ և Մոգիլյովի մարզի բարձրագույն սպորտային վարպետության դպրոցում։
Բնակվում է Մոգիլյովում, ամուսնացած է, ունի երեք դուստր՝ Անգելինան, Ալիսան և Աննան։


== Ձեռքբերումներ ==
Իր պարաօլիմպիկ կարիերան Վասիլի Շապտեբոյն սկսել է 2000 թվականին՝ Սիդնեյում (Ավստրալիա) անցկացված Պարաօլիմպիկ խաղերում, որտեղ նվաճել է բրոնզե մեդալ տղամարդկանց փոխանցավազքի T13 մրցավազքում։ 2004 թվականին նա մասնակցել է Աթենքում անցկացված Պարաօլիմպիկ խաղերին, որտեղ արժանացել է ոսկե մեդալների տանդեմով մրցավազքում և ժամանակով մրցավազքում թույլ տեսնողների համար։ Նա մասնակցել է 2012 թվականին Լոնդոնում անցկացված Պարաօլիմպիկ խաղերի հեծանվային սպորտի մրցումներին, բայց մեդալի չի արժանացել։
Ձմեռային Պարաօլիմպիկ խաղերին Վասիլիի Շապտեբոյն առաջին անգամ մասնակցել է 2006 թվականին Թուրինում (Իտալիա), որտեղ նվաճել է բրոնզե և արծաթե մեդալներ դահուկավազքում։ 2010 թվականին Վանկուվերում անցկացված Պարաօլիմպիկ խաղերում Վասիլի Շապտեբոյը նվաճել է երկու բրոնզե մեդալներ դահուկավազքում և բիաթլոնում։ 2014 թվականին Սոչիում անցկացված Պարաօլիմպիկ խաղերում Վասիլի Շապտեբոյը երկու անգամ դարձել է բրոնզե մեդալակիր բիաթլոնում՝ 7,5 և 12,5 կմ մրցատարածություններում։ Նա եղել է 2018 թվականին Փհենչհանում (Հարավային Կորեա) անցկացված Պարաօլիմպիկ խաղերի ամենափորձառու մասնակիցներից մեկը, բայց մրսել է մրցավազքից երկու օր առաջ, ինչը բացասաբար է անդրադարձել նրա ելույթի վրա։
Պարաօլիմպիկ խաղերից բացի Վասիլի Շապտեբոյը մասնակցել է հեծանվային սպորտի, թեթև ատլետիկայի ու բիաթլոնի աշխարհի առաջնությունների։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Василий Шапцябой
SHAPTSIABOI Vasili
Belarus’ Shaptsiaboi has Ambitions for London and Sochi
Василий Шаптебой: Накал страстей – моя стихия
Խուճապ

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Խուճապ (այլ կիրառումներ)Խուճապ, խմբային կամ զանգվածային սարսափ, որն անմիջականորեն պայմանավորված է արտաքին գործոններով (օրինակ՝ ներշնչմամբ), խմբի մեկ անդամից մյուսին է անցնում և ուժեղանում է ընդօրինակման հոգեկան մեխանիզմի օգնությամբ։
Խուճապը հանգեցնում է իմպուլսային անկազմակերպ գործողությունների (օրինակ՝ փախուստի կամ ագրեսիվության դրսևորումների)։
Խուճապ ամենից հաճախ դիտվում է պատերազմների, բնության արհավիրքների, աղետալի իրադարձությունների ժամանակ։


== Տես նաև ==
Վարք (Ագրեսիվ վարք, ագրեսիվություն)


== Աղբյուրներ ==
Նալչաջյան Ա. Ա. (1984 թ.)։ Հոգեբանական բառարան (Լույս ed.)։ Երևան։ էջ 240 էջ
Գավերներ Մորիս

Գավերներ Մորիս (անգլ.՝ Gouverneur Morris, հունվարի 31, 1752(1752-01-31), Նյու Յորք, Նյու Յորք, ԱՄՆ - նոյեմբերի 6, 1816(1816-11-06), Նյու Յորք, Նյու Յորք, ԱՄՆ), ամերիկացի պետական գործիչ, ԱՄՆ հիմնադիր հայրերից մեկը։
Ներկայացրել է Փենսիլվանիա նահանգը 1787 թվականի Սահմանադրական կոնվենցիայում, եղել է Սահմանադրությունը և Կոնֆեդերացիայի հոդվածները ստորագրողներից մեկը, հանդիսանալով նաև տեքստի մեծ մասի հեղինակը, ինչպես նաև՝ նախաբանի հեղինակը։ Այն ժամանակաշրջանում, երբ ամերիկացիների մեծամասնությունն իրեն համարում էր իրենց առանձին նահանգների քաղաքացիներ, Մորիսն առաջ էր քաշել այն միտքը, որ պետք է լինել Նահանգների միասնական միության քաղաքացիներ։ Նա նաև Ֆիլադելֆիայի կոնվենցիայի այն քչերից էր, որը դեմ էր ստրկության գոյությանը։
Ծնվել է Նյու Յորքում՝ բարեկեցիկ ընտանիքում, ընտանիքի անդամները պետական պաշտոններ են զբաղեցրել։ 1764 թվականին, երբ նա ընդամենը 12 տարեկան էր ընդունվել Է Նյու Յորքի թագավորական քոլեջ (այժմ Կոլումբիայի համալսարանի Կոլումբիայի քոլեջ)։ Սովորել է իրավունք, քոլեջն ավարտել է 1768 թվականին, 1771 թվականին մագիստրոսի աստիճան է ստացել։
Նրա հարազատների ու ընկերների մեծ մասը լոյալիստներ էին, սակայն Մորիսը, երբ սկսվեց Ամերիկյան հեղափոխությունը, անցել է հայրենասերների կողմը։ Ծառայել է աշխարհազորայինների մեջ, ընտրվել է պետական և մայրցամաքային կոնգրեսում։ Ներկայացուցիչների պալատի ընտրություններում պարտվելուց հետո, 1779 թվականին տեղափոխվել է Ֆիլադելֆիա, որտեղ աշխատել է որպես փաստաբան։
1780 թվականին չպարզված հանգամանքներում կորցրել է ոտքը. պաշտոնապես պնդել են, որ դա տեղի է ունեցել անձնակազմի վթարի պատճառով ստացված ստացած վնասվածքի հետևանքով, բայց նաև ենթադրություն է եղել, որ նա անհաջող ցատկել է վագոնի պատուհանից, որտեղ գտնվել է սիրուհու հետ։ Աշխատել է տարբեր հանձնաժողովներում և եղել է Սահմանադրության վերջնական տեքստի հիմնական հեղինակը։ Կոնվենցիայից հետո 10 տարի ապրել է Եվրոպայում։ Որոշ ժամանակ զբաղեցրել է սենատորի պաշտոնը, սակայն հրաժարական է ներկայացրել։


== Մատենագրություն ==
Brookhiser Richard (2003)։ Gentleman Revolutionary: Gouverneur Morris, the Rake Who Wrote the Constitution։ New York: Free Press։ ISBN 0-7432-2379-9 
Crawford Alan Pell (2000)։ Unwise Passions: A True Story of a Remarkable Woman—and the First Great Scandal of Eighteenth-century America։ New York: Simon & Schuster։ ISBN 0-684-83474-X  (A biography of Morris’s wife.)
Fresia Jerry (1988)։ Toward an American Revolution: Exposing the Constitution & Other Illusions։ Cambridge: South End Press 
Miller, Melanie Randolph, Envoy to the Terror: Gouverneur Morris and the French Revolution (Potomac Books, 2005)
The Diary and Letters of Gouverneur Morris, Minister of the United States to France; Member of the Constitutional Convention, ed. Anne Cary Morris (1888). 2 vols. online version
Swiggert Howard (1952)։ The Extraordinary Mr. Morris։ New York: Doubleday & Co.  


== Ծանոթագրություններ ==
Հանս Մագնուս Էնցենսբերգեր

Հանս Մագնուս Էնցենսբերգեր (գերմ.՝ Hans Magnus Enzensberger, նոյեմբերի 11, 1929(1929-11-11)[…], Կաուֆբոյրեն, Բավարիա, Վայմարյան Հանրապետություն - նոյեմբերի 24, 2022(2022-11-24), Մյունխեն, Գերմանիա), գերմանացի բանաստեղծ, գրող, մանկագիր, դրամատուրգ, էսսեիստ, թարգմանիչ, հրատարակիչ և ձախ հասարակական գործիչ։


== Կենսագրություն ==
Հանս Էնցենսբերգերը ծնվել է 1929 թվականին Բավարիայի փոքրիկ Կաուֆբյուրեն քաղաքում՝ փոստային աշխատողի ընտանիքում։ Մանկությունն անցել է Նյուրնբերգում։
Երրորդ ռեյխի պաշտոնյաների շատ երեխաների նման, նա նույնպես միացել է Հիտլերյան երիտասարդությանը։ 1949 թվականից ուսանել է գրականություն, լեզուներ և փիլիսոփայություն Էրլանգենի, Ֆրայբուրգի, Համբուրգի և Փարիզի համալսարաններում։ 1955 թվականին ստացել է դոկտորի կոչում Կլեմենս Բրենտանոյի պոեզիայի վերաբերյալ դիսերտացիայի համար։ Աշխատել է Շտուտգարտի «Հարավային գերմանական ռադիո»-ում (մինչև 1957 թվականը) և «Զուրկամպ» հրատարակչությունում որպես խմբագիր։ Բանաստեղծությունների առաջին ժողովածուն լույս է տեսել 1957 թվականին։ 
Էնցենսբերգերը մասնակցել է գրական «47 խմբին» մի քանի հանդիպումների, որոնցում ընդգրկված էին Գ. Բյոլը, Գ. Գրասը, Պ. Հանդկեն, Պ. Ցելանը, Ա. Շմիդտը և այլք։ 60-ականներին նա մասնակցել է ուսանողական շարժմանը ՝ աջակցելով ձախերի շրջանում տարածված գաղափարին ՝ պատերազմական հանցագործություններում գերմանացի ժողովրդի անմեղության մասին։ 1965–1975 թվականներին եղել է «Kursbuch» ամսագրի խմբագիր։ 1985–2004-ական թվականներին Հանս Էնցենսբերգերը «Die Andere Bibliothek» («Մեկ այլ գրադարան»), գրքերի շարքի խմբագիրն էր, որը հրատարակվել է Ֆրանկֆուրտում, և ներկայումս պարունակում է մինչև 250 անվանում։ 1980 թվականին Հանս Էնցենսբերգերը չիլիացի գրող Գաստոն Սալվատորի հետ համատեղ հիմնել են «TransAtlantik» ամսական ալմանախը։ Ճանապարհորդել է ԽՍՀՄ տարածքով մեկ։ 
Հանս Էնցենսբերգերի աշխատանքները թարգմանվել են ավելի քան 40 լեզուներով։
1968-1969 թվականներին նա ամուսնացած էր գրող Ալեքսանդր Ֆադեևի և բանաստեղծուհի Մարգարիտա Ալիգերի դստեր ՝ Մարիա Ալիգերի (1943-1991) հետ։


== Մրցանակներ ==
Գեորգ Բուխների անվան մրցանակ, 1963
Հենրիխ Բյոլի անվան մրցանակ
Հենրիխ Հայնեի անվան մրցանակ
Ռեմարկի անվան Խաղաղության մրցանակ
Աստուրիայի արքայադստեր մրցանակ
Գրիֆինի մրցանակ (Կանադա)
Սոննինգի մրցանակ (Դանիա), 2010


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
https://web.archive.org/web/20130119221525/http://poezia.ru/article.php?sid=88395 Стихи в переводах В.КуприяноваПереводы Энценсбергера
[1]
[2]
Անտոնիո դի Օլիվեյրա Սալազար

Անտոնիո դի Օլիվեյրա Սալազար (պորտ.՝ António de Oliveira Salazar, ɐ̃ˈtɔniu ðɨ oliˈvɐjɾɐ sɐlɐˈzaɾ, ապրիլի 28, 1889(1889-04-28)[…], Vimieiro (Santa Comba Dão), Սանտա Կոմբա Դան - հուլիսի 27, 1970(1970-07-27)[…], Լիսաբոն, Պորտուգալիա), պորտուգալացի պետական գործիչ։ 1917-1928 թվականներին՝ Կոիմբրայի համալսարանի պրոֆեսոր։ Կաթոլիկական կենտրոն կուսակցության (1918 թվական) հիմնադիրներից։


== Կենսագրություն ==
1921 թվականին ընտրվել է Ազգային Ժողովի պատգամավոր։ 1926 թվականին և 1928-1940 թվականներին՝ ֆինանսների նախարար, միաժամանակ 1930 թվականին՝ գաղութների նախարար։ 1932-1968 թվականներին՝ Նախարարների խորհրդի նախագահ և Պորտուգալիայի փաստական բռնապետը։ 1930 թվականին հիմնել է Ազգային միություն ֆաշիստ կուսակցությունը, մասնակցել է 1933 թվականի սահմանադրության նախապատրաստմանը, որն ավարտեց Պորտուգալիայում կորպորատիվ ֆաշիստական պետության ստեղծումը։ 1968 թվականին հիվանդության պատճառով հեռացել է պետական գործունեությունից։


== Ծանոթագրություններ ==
Ալիտա Դանագուլյան

Ալիտա Սերգեյի Դանագուլյան (հունվարի 4, 1937(1937-01-04), Նոր Բայազետ, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ ֆիզիկոս։ Ֆիզիկա-մաթեմատիկական գիտությունների դոկտոր (1993), պրոֆեսոր (2003):


== Կենսագրություն ==
Ալիտա Դանագուլյանը ծնվել է 1937 թվականի հունվարի 4-ին, Նոր Բայազետ քաղաքում (այժմ՝ Գավառ)։ 1958 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանը։ 1964 թվականին պաշտպանել է թեկնածուական դիսերտացիա՝ «Որոշ սֆերիկ և դեֆորմացված միջուկների տրոհման սխեմաներ» թեմայով, 
1993 թվականին դոկտորական դիսերտացիա՝ «Ֆոտամիջուկային ռեակցիաների հետազոտությունը միջուկների 24≤A≤130 զանգվածային տիրույթում»  թեմայով և ստացել  Ֆիզիկա-մաթեմատիկական գիտությունների դոկտորի աստիճան։ 1961 թվականից աշխատում է Երևանի պետական համալսարանում, 2002 թվականին՝ միջուկային ֆիզիկայի ամբիոնի վարիչ, 2002 թվականին` Կանայք ֆիզիկայում միջազգային կազմակերպության հայ ֆիզիկոս կանանց խմբի ղեկավար։
Աշխատանքները վերաբերում են ֆոտոն-միջուկային, պրոտոն-միջուկային և միջուկ-միջուկային ռեակցիաների մեխանիզմների ուսումնասիրություններին։ Համահեղինակ է ուսումնական մեթոդական ձեռնարկների։


== Անդամակցություն ==
Ֆիզիկոսների հայկական ընկերության անդամ (1993):
Աշխարհի ինովացիոն հիմնադրամ (WIF, Անգլիա) գիտական հանրության անդամ (2002):
Կանայք ֆիզիկայում միջազգային կազմակերպության հայ ֆիզիկոս կանանց խմբի ղեկավար (2002)։


== Պարգևներ ==
ԵՊՀ ոսկե մեդալ (2007)


== Երկեր ==
Исследование взаимодействия фотонов высоких энергий с ядрами V(51), Mn(55), Cu, 1975 : т.л. (Данагулян, А.С.)
Միջուկային ֆիզիկայի հատուկ պրակտիկում։ Երևան,  Երևանի պետական համալսարան, 1985 (համահեղինակ)։
Միջուկային ֆիզիկայի լաբորատոր աշխատանքներ։ Երևանի պետական համալսարան, Միջուկային ֆիզիկայի ամբիոն, Երևան, Երևանի համալսարանի հրատարակություն, 1991 (համահեղինակ)։
Միջուկային ֆիզիկայի լաբորատոր աշխատանքների հատուկ պրակտիկում։ Մաս 1, Երևանի պետական համալսարան, Երևան, Երևանի համալսարանի հրատարակություն, 2005 (համահեղինակ)։


== Ծանոթագրություններ ==
Բաբկեն Նազարյան

Բաբկեն Լևոնի Նազարյան (1908 - 1980), հայ մանկավարժ։ ՀԽՍՀ վաստակավոր մանկավարժ (1951): ԽՄԿԿ անդամ (1941): Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից։


== Կենսագրություն ==
Բաբկեն Նազարյանը ծնվել է 1908 թվականին, Էջմիածին քաղաքում, արհեստավորի ընտանիքում։ 1930 թվականին ավարտել է Էջմիածնի մանկավարժական ուսումնարանը և նշանակվել նույն շրջանի Ներքին Խաթունարխ (այժմ՝ Գայ) գյուղի դպրոցի տնօրեն, ապա՝ շրջկենտրոնի միջնակարգ դպրոցի ուսումնական մասի վարիչ և պատմության ուսուցիչ։ 1934-1939 թվականներին սովորել և ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետը և նշանակվել Օրջոնիկիձեի շրջժողկրթբաժնի դպրոցական տեսուչ, ապա՝ ժողկրթբաժնի վարիչ։ 1941 թվականին ընդունվել է ԽՄԿԿ շարքերը։
Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին մեկնել է գործող բանակ, մասնակցել  Ուկրաինայի, Չեխոսլովակիայի, նրա մայրաքաղաք Պրագայի, ապա՝ Վիեննայի ազատագրմանը։ Մարտերում վիրավորվել է, բուժվելուց հետո նորից վերադարձել է առաջին գիծ։
1946 թվականին զորացրվել է, անցել մանկավարժական աշխատանքի, եղել է ՀԽՍՀ լուսավորության նախարարության տեսուչ, ապա՝ Երևանի Կիրովյան շրջանի ժողկրթության բաժնի վարիչ։ 1954-1971 թվականներին եղել է ուսուցիչների կատարելագործման հանրապետական ինստիտուտի տնօրեն, ժողովրդական կրթության հանրապետական ցուցահանդես- թանգարանի տնօրեն։
Նազարյանը պարգևատրվել է Հայրենական մեծ պատերազմի երկրորդ աստիճանի, «Պատվո նշան» շքանշաններով և մի շարք մարտական ու աշխատանքային մեդալներով։ 1951 թվականին Նազարյանին շնորհվել է ՀԽՍՀ վաստակավոր ուսուցչի կոչում։
Բաբկեն Նազարյանը մահացել է 1980 թվականին։


== Պարգևներ ==
ՀԽՍՀ վաստակավոր մանկավարժ (1951)
Հայրենական մեծ պատերազմի երկրորդ աստիճանի շքանշան
«Պատվո նշան» շքանշան


== Ծանոթագրություններ ==
Հատկացուցիչ

Հատկացուցիչ, նախադասության երկրորդական (ստորադաս) անդամ, գոյականով արտահայտված (նաև գոյականաբար առնված) գերադաս անդամի լրացում։ Արտահայտում է ստացականություն՝ պատկանելություն, հատկացում, վերաբերում, սերում (ծագում), ինչպես նաև ամբողջը` մասի հարաբերությամբ, պատճառ, տարածական, խնդրային, ենթակայական ու համատիպ այլ հարաբերություններ։ Սեռական հոլովի հիմնական կիրառություններից մեկն է։ Հատկացուցիչ ունեցող լրացյալը (գերադաս անդամը) կոչվում է հատկացյալ։ Շարադասությամբ հատկացուցիչը նախորդում է հատկացյալին։ Եթե հատկացուցչի և հատկացյալի միջև առկա է նախադասության այլ անդամ (օրինակ` որոշիչ), ապա հատկացուցիչն այդ անդամից տրոհվում է բութով։
Հատկացուցիչը պատասխանում է ու՞մ, ինչի՞, ինչերի՞ հարցերին։
Լինելով գոյականական անդամի լրացում՝ հատկացուցիչը ևս իր բնույթով գոյականական է։ Այն արտահայտվում է՝

գոյականով - Արևը չորացնում է գետի խոնավությունը: (Ակսել Բակունց)
դերանունով - Սակայն ձեր մայրերն անհամեմատ ավելի բախտավոր են... (Ավ. Իսահակյան)
գոյականաբար գործածված այլ բառերով (ածական, թվական, ոչ առարկայանիշ դերանուններ, որոշ դերբայներ և առհասարակ լեզվական ամեն արտահայտություն, տարր) - Կեղծավորի մի աստղ էր//Որ ձևացավ ամբողջ կյանքում//Առաքինի, ազգասեր... (Հովհ. Թումանյան)։


== Աղբյուրներ ==
Ս. Աբրահամյան, Ժամանակակից հայերենի քերականություն, Երևան, 1975։
Հ. Պետրոսյան, Հայերենագիտական բառարան, Երևան, 1987։
Հայ աշխարհ

Հայ աշխարհ, պատմության և մշակույթի ամսաթերթ։ Բելգիայի հայ կաթոլիկների հրատարակություն։ Լույս է տեսել 1937–1939 թվականներին, Բրյուսելում, հայերեն և ֆրանսերեն (վերջում՝ միայն ֆրանսերեն)։ Տնօրեն-խմբագիր՝ Հ. Նալբանդյան։ Ծանոթացրել է հայ եկեղեցու պատմությանը, նրա նշանավոր գործիչներին, ֆրանսերեն ներկայացրել հայոց պատմությունը, ավանդույթները ևն։ Ինքնուսույց վարժություններով օգնել է սովորել հայերեն։ Հատվածներ է տպագրել նաև Հոլանդիայի և Բելգիայի հայ գաղութների մասին։
Աննա Կալմանովիչ

Աննա Անդրեևնա Կալմանովիչ (ռուս.՝ А́нна Андре́евна Кальмано́вич, 1893, Ռուսական կայսրություն - նոյեմբերի 16, 1920(1920-11-16), Տալլին, Էստոնիա), գրող և հասարակական գործիչ։


== Կենսագրություն և գործունեություն ==
Աննա Անդրեևնա Կալմանովիչն ամուսնացած է եղել հայտնի փաստաբան Սամուել Կալմանովիչի հետ։ Ամուսինները երեխաներ են ունեցել, բայց նրանց մասին ոչինչ հայտնի չէ։
1893 թվականին Աննա Կալմանովիչը հիմնադրել է հիվանդների խնամքով զբաղվող Սարատովի հրեական խնամակալություն բարեգործական հաստատությունը և եղել է դրա նախագահը մինչև 1904 թվականը։ 1904 թվականի դեկտեմբերին նա առաջին անգամ հրապարակային ելույթ է ունեցել Բեռլինում անցկացվող Կանանց միջազգային խորհրդի համագումարում։ Սևհարյուրակայինների հարձակման պատճառով Կալմանովիչները ստիպված են եղել փախչել արտերկիր։ Այնտեղ Աննա Կալմանովիչը մասնակցել է Կանանց միջազգային ընտրական միության համագումարներին և 1906 և 1908 թվականներին կանանց շարժման վերաբերյալ դասախոսություններ է կարդացել Շվեյցարիայում գտնվող ռուս աքսորյալների խմբի համար։ 1908 թվականին Կալմանովիչը վերադարձել է Ռուսաստան և դարձել Կանանց իրավահավասարության միության անդամ։ Նա հոդվածներ է գրել «Կանանց միություն» և «Կանանց տեղեկագիր» ամսագրերի համար։ Եղել է «Կանանց իրավահավասարության համառուսական լիգայի» ակտիվիստներից։ Աշխատելով կանանց շարժման բնագավառում` հաճախ ելույթներ է ունեցել Ռուսաստանում և արտերկրում անցկացվող կանանց միջազգային համագումարներում։ Նա մի շարք բրոշյուրներ է հրատարակել կանանց շարժման հարցերի վերաբերյալ («Կանանց շարժումը և դրա խնդիրները», «Կանանց շարժումը և կուսակցության վերաբերմունքը», «Անգլիացի սուֆրաժիստներ» և այլն)։ Համագործակցել է կանանց շարժման հետ կապված բազմաթիվ ռուսական և արտասահմանյան հրատարակությունների հետ։


== Գրականություն ==
«Кальманович, Анна Андреевна»։ Բրոքհաուզի և Եֆրոնի հրեական հանրագիտարան: In 86 Volumes (82 Volumes and 4 Additional Volumes)։ St. Petersburg։ 1890–1907 
Юкина И. Анна Андреевна Кальманович // Русский феминизм как вызов современности. — СПб: Алетейя, 2007. — 544 с. — ISBN 978-5-903354-21-4


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ruthchild Rochelle Goldberg (2005)։ «Kalmanovich, Anna»։  in Haan Francisca de, Daskalova Krassimira, Loutfi Anna։ Biographical Dictionary of Women's Movements and Feminisms in Central, Eastern, and South Eastern Europe: 19th and 20th Centuries։ New York: Central European University Press։ ISBN 978-963-7326-39-4
Պեսկոսոլիդո

Պեսկոսոլիդո  (իտալերեն՝ Pescosolido), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լացիո շրջանում՝ Ֆրոզինոնե պրովինցիայում։
Բնակչությունը կազմում է 1568 մարդ, բնակչության խտությունը՝ 36 մարդ/կմ²։ Տարածքը կազմում է 44 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 03030։ Հեռախոսային կոդ՝ 0776։
Կոմունայի հովանավոր սուրբն է Հովհաննես Մկրտիչը։ Տոնը նշվում է սեպտեմբերի 14-ին։


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրի պաշտոնական կայք(իտալ.)
Ռավեժ (գետ)

Ռավեժ (ռուս.՝ Реваж), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է ՈՒդիմա գետի ձախ ափին՝ 22 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 68 կմ է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկու-Պեչորսկու ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Փոքր Հյուսիսային Դվինա գետերն են։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 03020300112103000025353
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 103002535
Ավազանի կոդը - 03.02.03.001
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 03
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 0


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Միսակ Մելքոնյան

Միսակ Վաղարշակի Մելքոնյան (մարտի 13, 1938(1938-03-13), Ծեբելդա, Գուլրիփշի շրջան, Աբխազիա - նոյեմբերի 7, 2008(2008-11-07), Յալթա, Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետություն, Ուկրաինա), այգեգործ-ընտրասերումնաբան։ Կենսաբանական գիտությունների դոկտոր (1981), պրոֆեսոր (1993), ՀՀ ԳԱԱ ակադեմիկոս (1996, թղթակից անդամ՝ 1990 թվականից)։


== Կենսագրություն ==
1963 թվականին ավարտել է Հայաստանի գյուղատնտեսական ինստիտուտը։ 1975-1985 թվականներին եղել է Խաղողագործության, գինեգործության և պտղաբուծության ԳՀԻ փոխտնօրենը, 1985-1987 թվականներին` ՀԽՍՀ արդյունաբերության նախարարության միավորման ղեկավար, 1987-1994 թվականներին` Էջմիածնի «Զվարթնոց» ԱՄ-ի գլխավոր տնօրեն, 1994 թվականից՝ Յալտայի «Մագարաչ» խաղողագործության, գինեգործության ԳՀԻ խաղողի ընտրասերման բաժնի վարիչ։ Եղել է Ղրիմի ԳԱ անդամ, խաղողագործության և գինեգործության միջազգային ակադեմիայի անդամ։


== Գործունեություն ==
Աշխատանքները վերաբերում են խաղողի վազի հետերոզիսի օրինաչափությունների, բերքի որակը որոշող կենսաքիմիական ու ֆիզիոլոգիական ցուցանիշների, խաղողի հիբրիդային սերնդում ժառանգականության բնույթի, բերքատվության, հիվանդա-ցրտադիմացկունության խնդիրներին։ Նկարագրել է հետերոզիսային նոր սորտեր։ Խաղողի Մեղրաբույր, Ակնալիճ, Զեյթունի, Բերքանուշ, Առատաբեր, Մուսալեռ, Աբովյանի նոր սորտերի հեղինակներից է։


== Երկեր ==
О виноградарстве Франции, Е., 1976.
Гетерозис винограда, М., 1986.


== Ծանոթագրություններ ==
Սվերդլովո (քաղաքատիպ ավան, Ուկրաինա)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Սվերդլովոխոլոդնէ (ուկրաիներեն՝ Холодне), քաղաքատիպ ավան Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Մակեևկայի քաղաքային խորհուրդում։
2012 թվականի տվյալներով Սվերդլովո քաղաքատիպ ավանում բնակվում էր 1 515 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)
Մուլանուր-Վախիտովո

Մուլանուր-Վախիտովո (ռուս.՝ Мулланур-Вахитово, բաշկիրերեն՝ Мулланур Вәхитов), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Բիժբուլյակսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 32 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Jealous (երգ, Լաբրինթ)

«Jealous», անգլիացի էլեկտրոնային երաժիշտ Լաբրինթի երգ, որի հեղինակներն են Ջոշ Քիարը և Նատալի Հեմբին։ Երգը թողարկվել է 2014 թվականի նոյեմբերի 23-ին։


== Ոճ և արտադրություն ==
Լաբրինթը գրել է «Jealous» երգը Թենեսի նահանգի Նեշվիլ քաղաքում, Ջոշ Քիարը և Նատալի Հեմբիի հետ։ Դրա պրոդյուսերն է դարձել Լաբրինթը, վերադաշնակմամբ զբաղվել է Գուստավ Ռուդմանը։ Երգը, որը MTV-ի կողմից նկարագրվել է որպես «սիրտը ջարդող բալլադ», ուղղված է Լաբրինթի ծնողներից մեկին, ով լքել է ընտանիքն, երբ նա դեռ 4 տարեկան էր։ Խոսելով երգի տեքստի մասին, Լաբրինթն առաջարկում է հետևյալ բացատրությունը․


== Թողարկում և քննադատություն ==
Երգը, երաժշտական տեսահոլովակի հետ միասին, թողարկվել է 2014 թվականի հոկտեմբերի 31-ին։ Սինգլը թողարկվել է 2014 թվականի նոյեմբերի 23-ին։ 2015 թվականի սեպտեմբերին երգն ընգրկվել է հիթ-շքերթներում 25-րդ հորիզոնականով։


== Հիթ-շքերթներ ==


== Հավաստագրումներ ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական տեսահոլովակ YouTube-ում
(4749) Լեդզեպելին

(4749) Լեդզեպելին (անգլ.՝ Ledzeppelin), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1989 թվականի նոյեմբերի 22-ին Նոբուհիրո Կավասատոյի կողմից Ուենոհարայում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,008408 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,6925 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,3243 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1905,92 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,188886 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 10,75° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(4749) Լեդզեպելին աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Սիրահարի տրտունջը

«Սիրահարի տրտունջը» (անգլ.՝ A Lover's Complaint), Ուիլյամ Շեքսպիրի պոեմ, որը հրատարակվել է 1609 թվականին լույս տեսած Շեքսպիրի սոնետների կազմում․ հրատարակվել է Թոմաս Թորպի կողմից։
«Սիրահարի տրտունջը» կնոջ կողմից բարձրացված գանգատ է, որը հաճախակի է հանդիպում սոնետների շարքում։ Գանգատների այլ օրինակներ են Սեմյուել Դանիելի «Գանգատ Ռոզամունդին» սոնետը, որը հաջորդել է նույն հեղինակի «Դելիային» (1592), Թոմաս Լոջի «Էլստրեդի գանգատը» և դրան հաջորդած «Ֆիլիսը» (1593), Մայքլ Դրեյթոնի «Matilda the Faire» և դրան հաջորդած «Ideas Mirrour» (1594), ինչպես նաև Ռիչարդ Բարնֆիլդի «Կասանդրան» ու դրան նախորդած «Սիրառատ հովիվը» սոնետները։ 


== Ձև և բովանդակություն ==
Պոեմը բաղկացած է քառասունյոթ յոթտողանի ստանզաներից, որոնք գրված են «արքայական հանգավորում» անվամբ հայտնի ABABBCC հանգավորման սխեմայով․ նույն մետրական հանգավորմամբ է գրված նաև «Լուկրեցիայի բռնաբարությունը» պոեմը։
Պոեմն սկսվում է գետեզրին լացող երիտասարդ կնոջ նկարագրությունից, որը գետն է նետում պատռած նամակներ, մատանիներ և սիրո այլ խորհրդանշաններ։ Մոտակայքով անցնող մի ծերունի մոտենում է կնոջն ու հարցնում նրա տխրության պատճառը։ Կինը նրան պատմում է իր նախկին սիրեկանի մասին, որը հետապնդել, գայթակղել ու վերջում լքել է նրան։ Նա հանգամանորեն կրկնում է սիրահարի՝ իրեն գայթակղած խոսքերը։ Նա եզրափակում է իր պատմությունը խոստովանելով, որ կրկին ընկնելու է երիտասարդի կեղծ խոսքերի թակարդը։


== Հեղինակություն ==

Քչերն են վիճարկել պոեմի հեղինակությունը։ Շեքսպիրի՝ հեղինակ լինելու հանգամանքը կասկածի տակ չի դրվել մինչև 19-րդ դարի սկիզբը, երբ Ոիլյամ Հեզլիտն առաջին անգամ կասկած է արտահայտել։ 1917 թվականին Ջոն Ռոբերտսոնը ենթադրել է, որ պոեմն ու մի քանի պիես գրվել են Ջորջ Չապմընի կողմից։ Այս գաղափարը լայնորեն չի ընդունվել, իսկ պոեմի ընդհանուր գեղագիտական տպավորությունների վրա հիմնված վերագրումներն այդ ժամանակից ի վեր ավելի քիչ են դարձել գրականագետների շրջանում։ «Սիրահարի տրտունջը» պոեմում առկա են այնպիսի բառեր և արտահայտչամիջոցներ, որոնք բացակայում են Շքսպիրի այլ աշխատանքներում, այդ թվում՝ հնաբանություններ ու լատիներեն բառեր։ Էդմոնդ Մալոնը պոեմը «գեղեցիկ» է անվանել և ենթադրել, որ հնարավոր է՝ Շեքսպիրը փորձել է մրցել Էդմունդ Սպենսերի հետ։ Քննադատները տեսել են իրավիճակների թեմատիկ զուգահեռներ Շեքսպիրի «Լավ է այն, ինչ լավ է ավարտվում» և «Չափն ընդդեմ չափի» պիեսների հետ։
Շեքսպիրը լայնորեն ընդունված է որպես պոեմի հեղինակ։ Դա են հաստատում Քենեթ Մուրի, Էլիոթ Սլեյթերի ու ՄաքԴոնալդ Պ․ Ջեքսոնի ուսումնասիրությունները։ 


=== Այլընտրանքային տեսակետներ ===
Մեկ գրող ենթադրել է, որ պոեմի հեղինակն էլիզաբեթյան դարաշրջանի անանուն գրող է։ 
2007 թվականին Բրայան Վիքերսը տեսակետ է հայտնել, որ պոեմը գրվել է աստվածաբանական գրքույկների հեղինակ Ջոն Դեյվիս Հերեֆորդցու կողմի։ Նա մանրամասնել է բանաստեղծության ոչ շեքսպիրյան բնույթի փաստարկները և թվարկել բազմաթիվ բանավոր զուգահեռներ «Տրտունջի» և Դեյվիսի հայտնի ստեղծագործությունների միջև։ 


== Ծանոթագրություններ ==


== External links ==
A Lover's Complaint (1609) Full text.
Annotated text.
Սուրբ Երրորդություն եկեղեցի (Սիվրիհիսար)

Սուրբ Երրորդություն եկեղեցի (թուրքերեն՝ Kutsal Üçlü Ermeni Kilisesi), հայ առաքելական տաճար Թուրքիայի արևմտյան Էսքիշեհիր նահանգի նախկին հայկական Սիվրիհիսար քաղաքում։Հայոց ցեղասպանությունից և հայերին տեղահանելուց հետո եկեղեցին օգտագործել են որպես խանութ։ Այն Անատոլիայի ամենամեծ եկեղեցիներից մեկն է։
Սուրբ երրորդությունը կառուցվել է 1650 թվականին, սակայն հրդեհվել է 1876 թվականին։ 1881 թվականին Ներսես Բ պատրիարքի օրոք եկեղեցին վերակառուցվել է ճարտարապետ Մինտես Փանոյատի կողմից։ 1915 թվականին Հայոց ցեղասպանությունից հետո եկեղեցին դատարկ է մնացել։ 2001 թվականին մերժվեց վերականգնման ծրագիրը, սակայն գմբեթի վերակառուցումը սկսվեց 2010 թվականին։ Եկեղեցին վերաբացվել է շինարարության փուլում։ 
Սուրբ Երրորդություն եկեղեցին հորինվածքով ուղղանկյուն բազիլիկ կառույց է։ Եկեղեցու ներսում եղած հին որմնանկարներն ու հայերեն արձանագրությունները գրեթե ամբողջությամբ ոչնչացված են։


== Ծանոթագրություններ ==
«Sivrihisar’daki Surp Yerrortutyun kilisesi açılışa hazırlanıyor» (թուրքերեն)։ Վերցված է 7 August 2015  (in Turkish)
Վիլյանուևա դե լաս Կրուսես

Վիլյանուևա դե լաս Կրուսես (իսպ.` Villanueva de las Cruces) բնակավայր և մունիցիպալիտետ Իսպանիայում` Ուելվա պրովինցիայում (Անդալուսիա ինքնավար մարզում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Անդևալո շրջանում։ Զբաղեցնում է 34 կմ2 տարածք։ Բնակչությունը` 413 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։ Գտնվում է պրովինցիայի վարչական կենտրոնից 62 կմ հեռավորության վրա։


== Բնակչություն ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Villanueva de las Cruces Archived 2007-09-29 at the Wayback Machine.
Չարիվնոե (գյուղ, Բոբրինեցի շրջան)

Չարիվնոե (ուկրաիներեն՝ Чарівне), գյուղ Ուկրաինայի Կիրովոգրադի մարզի Բոբրինեցի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Չարիվնոե գյուղում բնակվում էր 695 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,654 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 1062,69 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Կոմսոմոլեց (թերթ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Կոմսոմոլեց (այլ կիրառումներ)«Կոմսոմոլեց» (ռուս.՝ Комсомолец - «կոմերիտական»), խորհրդային շրջանի հայկական երիտասարդական երկօրյա ռուսալեզու թերթ։ Հանդիսացել է Հայաստանի ԼԿԵՄ Կենտկոմի օրգանը։ Առաջին անգամ լույս է տեսել 1938 թվականից (1938-1941, 1945-1954 թվականներին՝ «Ստալինեց» անվամբ), Երևանում։ Խմբագիրներ՝ Ջ. Ջաֆարով, Վ. Սիրցև, Ա. Զախարյան, Դ. Եվանգուլով, Ս. Ավթանդիլով, Ա. Սահակյան, Յ. Պետրոսյան, Է. Կանանովա, Վ. Այդինյան (1979 թվականից)։ 
Փորձել է երիտասարդության շրջանում կոմունիստական գաղափարախոսություն տարածել, օգնել իրագործելու ԽՄԿԿ, ՀամԼԿԵՄ և ՀԼԿԵՄ Կենտկոմների՝ երիտասարդությանն ուղղված որոշումներն ու միջոցառումները։ 
Ներկայացրել է գյուղատնտեսության և արդյունաբերության առաջավոր համարվողներին, ընդհանրացնում նրանց փորձը, վեր հանում թերությունները։ «Հայրենասեր» արտահաստիքային բաժինը հատուկ էջեր էր թողարկում խորհրդային բանակի երիտասարդ մարտիկների և զինակոչիկների համար։ «Կոմսոմոլեցը» լայն տեղ է հատկացրել գրական, մարզական կյանքին, արվեստին, մշակույթի նորություններին։ Ունեցել է նաև միջազգային լուրերի բաժին։
Color*Iz (մինի ալբոմ)

Color*Iz (colorize), հարավկորեա-ճապոնական գըրլ բենդ IZ*ONE-ի դեբյուտային մինի ալբոմը։


== Թրեք լիստ ==


== Չարթեր ==


== Ծանոթագրություններ ==
Գյուտ արքեպիսկոպոս Նագգաշյան

Գյուտ արքեպիսկոպոս Նագգաշյան (ավազանի անունը՝ Մանուկ, 1933, Հալեպ - ապրիլի 26, 2021(2021-04-26)), Արևմտյան Եվրոպայի հայրապետական պատվիրակ (1984-2009)։


== Կենսագրություն ==
Տ. Գյուտ եպիսկոպոս Նագգաշյանը (ավազանի անունը՝ Հովհաննես) ծնվել է 1933 թվականին, Հալեպում։ Սովորել է տեղի Կիլիկյան վարժարանում,
1948 թվականին ուսանել է Մեծի Տանն Կիլիկիո Կաթողիկոսության Անթիլիասի Դպրեվանքում։
1955 թվականին ձեռնադրվել է կուսակրոն հոգևորական։ 1955-1960 թվականներին ուսուցչական պաշտոններ է վարել Բեյրութի Թեքեյան, Սահակյան և Նոր Բարձրագույն վարժարաններում, միաժամանակ հովվական ծառայություն է կատարել Բեյրութի և Կիպրոսի հայկական եկեղեցիներում։
1958 թվականին Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնում ստացել է մասնավոր վարդապետության 4 աստիճանները։
1960 թվականին  նշանակվել է Փարիզի Ս. Հովհաննես Մկրտիչ մայր եկեղեցու հոգևոր հովիվ։ 1965 թվականին ստացել է ծայրագույն վարդապետության կոչում։ 1973 թվականի սեպտեմբերի 30-ին Սուրբ Էջմիածնի Մայր Տաճարում, ձեռամբ Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Վազգեն Ա. Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի, ստացել է եպիսկոպոսական օծում և ձեռնադրություն։ 1984 թվականին Ն.Ս.Օ.Տ.Տ Վազգեն Ա Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի տնօրինությամբ նշանակվել է Արևմտյան Եվրոպայի հայրապետական պատվիրակ և պաշտոնավարել մինչև 2009 թվական։ 


== Տես նաև ==
Հայաստանյայց Առաքելական Եկեղեցու եպիսկոպոսաց դաս
Արևմտյան Եվրոպայի Հայրապետական պատվիրակություն
Գերագույն հոգևոր խորհուրդ
Սուրբ Հոգի եկեղեցի (Ամստերդամ)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Տ. Գյուտ արքեպիսկոպոս Նագգաշյանի քարոզը՝ խոսված Ս. էջմիածնի Մայր Տաճարում մատուցված Ուխտի Ս. Պատարագին(չաշխատող հղում)
Հին Երևանցու փողոց (Երևան)

Հին Երևանցու փողոց, փողոց Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանում։ Անվանվել է ի պատիվ հին երևանաբնակների։


== Պատմություն ==
19-րդ դարում փողոցը կոչվել է Սադովայա, 20-րդ դարում՝ Թելմանի, ապա՝ Կամոյի, Լալայանց։
Սկսվում է Աբովյան փողոցում գտնվող Հովհաննես Հովհաննիսյանի տան և համաբուժարանի մոտից, հատում Տերյան փողոցը, Հյուսիսային պողոտան, Եզնիկ Կողբացու փողոցը, Մաշտոցի պողոտան և հասնում մինչև Ղազար Փարպեցու փողոցի №26 շենքի կամարուղի։


== Նշանակալի օբյեկտներ ==
Բժիշկ Հովհաննես Հովհաննիսյանի տուն և համաբուժարան (Աբովյան-Հին Երևանցու խաչմերուկ)


== Պատկերասրահ ==

		
		


== Տես նաև ==
Երևանի փողոցների ցանկ
Երևանի վարչական բաժանում


== Աղբյուրներ ==
Երևան քաղաքի հասցեների տեղեկատու, Երևան, 1983, էջեր 369-506, Երևան քաղաքի փողոցների անվանումները
Սերգեյ Ավագյան,  Երևանի փողոցները, Երևան, «ՎՄՎ-ՊՐԻՆՏ», 2010 — 272 էջ։
Հին Երևանցու Փողոց
Զարուհի Տերոյան

Զարուհի Տերոյան (1870-1944), հայ ազատագրական շարժման գործիչ։ Սկզբնապես եղբոր՝ Վազգենի հետ անդամակցել է Արմենական, ապա Դաշնակցություն կուսակցությանը։ Ուսանել է «Սանդխտյան» իգական դպրոցում, որն ավարտելուց հետո դասավանդել է նույն դպրոցում։ Կանանցից և աղջիկներից կազմակերպել է ազատագրական գաղտնի խմբակներ, տեղափոխել ազատագրական բնույթի գրականություն։ 1896 թ. հունիսի 2-ին ձերբակալվել է օսմանյան ոստիկանության կողմից և աքսորվել Երուսաղեմ, որտեղ մնացել է մինչև 1908 թ.: Ամենայն Հայոց կաթողիկոս Մկրտիչ Խրիմյանի կարգադրությամբ Զ. Տերոյանի փրկության գործով զբաղվել է Կ. Պոլսի Հայոց պատրիարք Մ. Օրմանյանը։ Դաշնակցությունը նաև ծրագրել էր փախցնել Զ. Տերոյանին աքսորավայրից։
Ազատվելուց հետո որոշ ժամանակ գտնվել է արտասահմանում կատարելով կուսակցության հանձնարարություններըը։ 1919-1929 թթ. աշխատել է Մերձավոր Արևելքի օգնության ամերիկյան կոմիտեում (Ամերկոմ)։ Հետագա տարիներին իր կեցությունը պահել է գերմաներեն մասնավոր դասեր տալով։


== Գրականություն ==
Վասպուրական. Վան-Վասպուրականի ապրիլեան հերոսամարտի տասնևհինգամեակին առթիւ, 1915-1930, Վենետիկ-Ս. Ղազար, 1930, էջ 324- 325։
Գանթիադի (Խելվաչաուրի շրջան)

Գանթիադի (վրաց.՝ განთიადი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Աջարիայի Ինքնավար Հանրապետության Խելվաչաուրի շրջանում։


== Դիրք ==
Գտնվում է ծովի մակարդակից 100 մետր բարձրության վրա։ Սև ծովից 2 կմ հեռավորության վրա։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 1656 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
171

171 թվական, ոչ նահանջ տարի, ըստ Գրիգորյան օրացույցի սկսում է երեքշաբթի օրը։ Սա մեր թվարկության 171 թվականն է, 
II դարի 71-րդ տարին։


== Դեպքեր ==


== Ծնունդներ ==


== Մահեր ==
Ժիլ Դըլյոզ

Ժիլ Դելյոզ (հունվարի 18, 1925(1925-01-18)[…], Փարիզի 17-րդ շրջան, Փարիզ և Փարիզ - նոյեմբերի 4, 1995(1995-11-04)[…], Փարիզի 17-րդ շրջան, Փարիզ և Փարիզ) ֆրանսիացի փիլիսոփա, ով վաղ 1960-ականերից մինչև իր մահը, գրել է փիլիսոփայության, գրականության, ֆիլմի և արվեստի մասին աշխատություններ։ Նրա ամենահայտնի աշխատանքներն են հոգեվերլուծող Ֆելիքս Գուատարիի հետ գրված «Կապիտալիզմ և շիզոֆրենիա» աշխատության երկու հատորները՝ «Հակա-Էդիպուս» և «Հազարավոր բարձրավանդակներ»-ը։ Այնուամենայնիվ շատերը նրա գլուխգործոցը համարում են «Տարբերություն և կրկնողություն» մետաֆիզիկական տրակտատը։ Ադրիան Վիլյամ Մուրը, կիրառելով Բեռնարդ Վիլյամսի չափանիշները համարում է Դելյոզին մեծագույն փիլիսոփաներից մեկը։ Նրա գործերը հետագայում մեծ ազդեցություն են ունեցել նորագույն փիլիսոփայության, պոստմոդերնիզմի և պոստստրուկտուրալիզմի վրա։ Դելյոզը եղել է աթեիստ, 1995 թ. նոյեմբերի 4-ին նա ինքնասպան է եղել՝ իրեն նետելով իր բնակարանի պատուհանից։


== Փիլիսոփայությունը ==
Դելյոզի գործերը բաժանվում են երկու խմբի։ Առաջին դեպքում Դելյոզը քննարկել և տարբեր կերպերով փորձել է բացահայտել այլ փիլիսոփաների (Իմանուիլ Կանտ, Ֆրիդրիխ Նիցշե, Անրի Բերգսոն, Միշել Ֆուկո, Բենեդիկտ Սպինոզա և այլք) գաղափարները և մտքերը, իսկ երկրորդ դեպքում նա իր փիլիսոփայական աշխատությունները փորձել է ձևակերպել տարբեր կոնցեպտների ձևով (շիզոֆրենիա, տարբերություն, իմաստ)։ Չնայած այն փաստին որ թեմաները կարող էին տարբեր լինել, Դելյոզը միշտ նույն գաղափարներն է դրել իր գործերի հիմքում։


== Ծանոթագրություններ ==
Չրդիլեթի

Չրդիլեթի (վրաց.՝ ჩრდილეთი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Շիդա Քարթլի մարզի Քարելի շրջանում։


== Դիրք ==
Գտնվում է ծովի մակարդակից 920 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Քարելից հեռու է 3 կմ։


== Ծանոթագրություններ ==
Դասակարգում (այլ կիրառումներ)

Դասակարգում, կարող է վերաբերել՝

Դասակարգում - այդպես է կոչվում տրամաբանական բաժանումը, երբ այն կիրառվում է գիտության մեջ
Դասակարգում - մանր նյութերի բաժանումը խոշորության առանձին կարգերի՝ ըստ բաժանվող մասնիկնևրի յուրահատուկ բնութագրերի (չափերի, ձևի և այլն)
Սևերնի (Օբլիվսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Սևերնի (այլ կիրառումներ)Սևերնի (ռուս.՝ Северный ), ավան Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Օբլիվսկի շրջանում։ Մտնում է Օբլիվսկոյե գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
1943 թվականի նմուշի 160-միլիմետրանոց ականանետ

1943 թվականի նմուշի 160-միլիմետրանոց ականանետ (MT-13, M-43), 160 մմ տրամաչափի խորհրդային ականանետ, Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին Կարմիր բանակի սպառազինության մեջ եղած ամենահզոր ականանետը։


== Պատմություն ==
160 միլիմետրանոց ականանետի մշակումը սկսվել է 1942 թվականի սկզբին սպառազինության Ժողկոմատի սպառազինությունների ԳՀԻ-ում Գ. Դ. Շիրենինի ղեկավարությամբ։ 1942 թվականի դեկտեմբերի 31-ից աշխատանքը գլխավորել է Ի. Տևերովսկին։ 1943 թվականին Ուրալում պատրաստվել է 160 միլիմետրանոց ականանետի փորձանմուշ, որն ստացել է MT-13 ինդեքսը, դրա պատրաստմանը մասնակցել է գլխավոր ինժեներ Լ. Շերշենը։
Մշակումն ստացել է Իոսիֆ Ստալինի հավանությունը և սպառազինության մեջ ընդունվել է 1944 թվականի հունվարի 17-ին՝ «1943 թվականի նմուշի 160-միլիմետրանոց ականանետ» անվանումով։ 1944 թվականի հունվարի 22-ին սպառազինության ժողկոմատի հրամանով ականանետի արտադրությունը սկսվել է Տուլայի մեքենաշինական գործարանում (թիվ 535 գործարան) և մինչև տարեվերջ արտադրվել է 593 ականանետ։ Ընդհանուր առմամբ, 1944 թվականից մինչև 1947 թվականի օգոստոսը արտադրվել է 1557 ՄՏ-13 ականանետ երեք հիմնական ձևափոխություններով։


== Նկարագրություն ==
ՄՏ-13 ականանետը անվային ընթացքով  կոշտ (առանց հակատանկային սարքերի) հրետասայլի վրա հարթափող կոշտ համակարգ է, որը կառուցվել է երևակայական եռանկյունու սխեմայով։ Մեծ տրամաչափի ականանետը պայմանավորում է գլխավոր խնդիրը՝ լիցքավորումը։ Փողաբերանից դասական լիցքավորումը չէր կարող իրականացվել դրա  3 մետր բարձրության պատճառով։ Լիցքավորումն իրականացվել է լցամասի հատվածից, որի համար կիրառվել է ճոճվող փող, որը լիցքավորման պահին հորիզոնական դիրք է ընդունում։  Այն բանից հետո, երբ ականը դրվում է փողի մեջ, այն իր քաշի ազդեցության տակ վերադառնում էր կրակոցի դիրք։ Այսպիսով, ինքնաբերաբար վերանում է կրկնակի լիցքավորման խնդիրը՝ դասական ականանետների հավերժական թերություն։


== Բնութագրեր ==
Նվազագույն հրաձգություն հեռավորությունը՝ 630 մ
Առավելագույն հրաձգություն հեռավորությունը՝ 5150 մ


== Զինամթերք ==
Ականը կառուցվածքով նման է սովորական 82 մմ և 120 մմ խորհրդային ականների։ 12-դյույմանոց 160 մմ ֆուգասային ական F-852 կշռում է 40,865 կգ և պարունակում է 7,78 կգ պայթուցիկ լիցք։ Խորհրդային մյուս բոլոր ականանետերից ՄՏ-13-ի ականանետային կրակոցի սկզբունքային տարբերությունը կարճ պարկուճն էր, որի մեջ դրված էր ականի կայունացուցիչը։ Պարկուճը ներդրվել է կրակոցի ժամանակ վառոդային գազերի խցակման համար։ 


== Տարբերակներ և ձևափոխումներ ==
160 մմ ականանետ հմմտ.
160 միլիմետրանոց ականանետը ականանետի առաջին արդիականացումն է, որն անցկացվել է 1945 թվականի ամռանը։ Բեռնախցիկի երկարությունը ավելացել է 50 մմ-ով, իսկ հեռահարությունը՝ մինչև 7400 մ։ Սակայն սահմանափակվել են չորս փորձանմուշների պատրաստմամբ։
1949 թվականի 160-միլիմետրանոց ականանետ (Մ-160)


== Շահագործող երկրներ ==
 Հայաստան – 62 կտոր 160 մմ ականանետ նմուշ 1943 թվականի
 Վիետնամ – որոշ քանակությամբ M-43, 2016-ի դրությամբ
 Կամբոջա – որոշ քանակությամբ M-43, 2016 թվականի դրությամբ
 Հյուսիսային Կորեա – որոշ քանակությամբ M-43, 2016 թվականի դրությամբ
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
http://www.artillerist.ru/modules/myarticles/article_storyid_210.html(չաշխատող հղում)
https://web.archive.org/web/20121016145323/http://www.artillerist.ru/modules/myarticles/article.php?storyid=209
Տալշեմա

Տալշեմա (ռուս.՝ Тальшема), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Ստորին Տոյմա գետի ձախ ափին՝115 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 40 կմ է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 03020300112103000027388
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 103002738
Ավազանի կոդը - 03.02.03.001
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 03
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 0


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Կամերատա Նուովա

Կամերատա Նուովա (իտալերեն՝  Camerata Nuova) կոմունա Իտալիայում, Լացիո մարզի Հռոմ գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 480 մարդ (ըստ 2008 թվականի տվյալների), բնակչության խտությունը կազմում է 12 մարդ/կմ²։ Տարածքը 40 կմ² է։ Փոստային ինդեքսը 20, հեռախոսային կոդը 0774։


== Ժողովրդագրություն ==


== Համայնքի վարչակազմը ==
Հեռախոս. 0774 935024
Պաշտոնական կայք


== Արտաքին հղումներ ==
Միջազգային վիճակագրական ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.


== Ծանոթագրություններ ==
Տեռնովսկայա (Ռոստովի մարզ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Տեռնովսկայա (այլ կիրառումներ)Տեռնովսկայա (ռուս.՝ Терновская), ստանիցա Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Ցիմլյանսկի շրջանում։ Մտնում է Կալինինսկի գյուղական համայնքի կազմի մեջ։
Օտատի

Օտատի (իտալերեն՝ Ottati), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Կամպանիա մարզում՝ Սալեռնո գավառում։ Բնակչությունը կազմում է 809 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 15 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 53 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 84020, հեռախոսային կոդ՝ 0828։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչություն


== Կոմունայի վարչակազմ ==
Հեռախոս՝ 0828 966002
Էլեկտրոնային փոստ՝ comuneottati@tin.it
Պաշտոնական կայք՝ http://ottati.asmenet.it Archived 2008-04-15 at the Wayback Machine.


== Արտաքին հղումներ ==
http://ottati.asmenet.it Archived 2008-04-15 at the Wayback Machine.
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.


== Ծանոթագրություններ ==
Ասատրյան

Ասատրյան` հայկական ազգանուն է, կազմված է Ասատուր անունով (ու-ն սղված է) և պարսկական ծագումով -յան վերջավորությունով։


== Ազգանունը կրողներ ==
Անի Ասատրյան (20-րդ դար)բանաստեղծուհի,։
Ասատուր Ավետիսի Ասատրյան (1903-1964), հայ գրականագետ։
Արամ Ասատրյան (1953-2006), հայտնի ռաբիս երգիչ։
Արտեմ Ասատրյան (ծնվ. 1972), պետական գործիչ։
Գառնիկ Սերոբի Ասատրյան (1953), բանասեր, պատմաբան, խմբագիր։
Գևորգ Խնկոյի Ասատրյան (1928-1979), կինոգործիչ։
Հայկ Ասատրյան (1900-1956), հայ փիլիսոփա և քաղաքական գործիչ։
Հրաչյա Մանվելի Ասատրյան (1952), ֆիզիկոս-տեսաբան։
Մամիկոն Վահանի Ասատրյան (1929), փիլիսոփա։
Մանուկ Ասատրյան (?-20-րդ դար), մտավորական։
Մանվել Եգորի Ասատրյան (1926-2000), լեզվաբան, հայերենագետ։
Մարգարիտ Ասատրյան (188?-1961-ից հետո), գրող։
Շ. Ասատրյան (20-րդ դար), թղթակից։
Ռուզան Շիրակի Ասատրյան (1948), բանաստեղծուհի, հրապարակախոս, հասարակական գործիչ։
Սուրեն Խնկոյի Ասատրյան (1916-1991), գրող։
Վարդան Ասատրյան (ծնվ. 1959), բորտմեխանիկ, Արցախի պատերազմի մասնակից։
Տիգրան Ասատրյան (1968), նկարիչ։
Օգսեն Ավետիսի Ասատրյան (1914-?), նկարիչ։


== Տես նաև ==
Ասատուրյան


== Ծանոթագրություններ ==
Մոնտիանո

Մոնտիանո  (իտալերեն՝ Montiano), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Էմիլիա Ռոմանիա մարզի Ֆորլի Չեզանա գավառում։
Բնակչությունը՝ 1589 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 177 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 9 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 47020։ Հեռախոսային կոդը՝ +39 0543։
Բնակավայրի հովանավորն է Սուրբ Ագաթան։
Հարևան կոմունաներ. Ռոնկոֆրեդո, Չեզենա, Լոնջիանո


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության աճը


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրի պաշտոնական կայք (իտալ.)


== Ծանոթագրություններ ==