Նատալյա Գումենյուկ

Նատալյա Պետրովնա Գումենյուկ (ուկրաիներեն՝ Наталія Петрівна Гуменюк, հուլիսի 24, 1983(1983-07-24), Բիրոբիջան, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), ուկրաինացի լրագրող, գրող և հասարակական գործիչ։ «Գրոմադսկի հեռուստաընկերության» ղեկավար (2015-2019)։


== Կենսագրություն ==
Նատալյա Գումենյուկը ծնվել է 1983 թվականի հուլիսի 21-ին Բիրոբիջանում։ Չորս տարեկանում երազել է աստղագետ դառնալ, իսկ ինը տարեկանում հետաքրքրվել է ռազմական հակամարտություններով՝ երազել դառնալ հումանիտար աշխատող։
2000-2004  թվականներին սովորել է Կիևի Տարաս Շևչենկոյի անվան ազգային համալսարանի Ժուռնալիստիկայի ինստիտուտի միջազգային ժուռնալիստիկայի բաժնում։ Ուսանողական տարիներին եղել է «Մեր գործը» ուսանողական թերթի գլխավոր խմբագիրը (2002-2004)։ 2005-2006 թվականներին սովորել է Էրեբրոյի համալսարանի միջազգային լրագրության բաժնում և ստացել մագիստրոսի կոչում։
2002-2003 թվականներին աշխատել է որպես լրագրող «Նոր ալիք»-ում, 5 կանալ-ում (2003), ProfiTV լրատվական գործակալությունում (2004), ICTV-ի «Փաստեր» ծրագրում (2003-2004)։ 2005-2007 թվականներին եղել է «K1» հեռուստաալիքի «Մեկ ռեպորտաժ» հաղորդաշարի հեղինակ և վարող, միջազգային բաժնի վարիչ և հատուկ թղթակից։ 2007 թվականին աշխատել է որպես «Ինտեր» հեռուստաալիքի հատուկ թղթակից։ 2007 թվականից եղել է նույն հոլդինգի մաս կազմող «Ինտեր» և «K1»  հեռուստաալիքների միջազգային բաժնի ղեկավար։ Որպես «Ինտեր»-ի միջազգային բաժնի ղեկավար՝ պատասխանատու է եղել 2008 թվականի օգոստոսին Հարավային Օսիայում զինված հակամարտությունը լուսաբանելու համար։ Խմբագրական նյութերի համար «Ինտեր»-ը ներկայացվել է միջազգային «Էմմի» մրցանակի «նորություններ» անվանակարգում։

2009 թվականի դեկտեմբերին Գումենյուկը առանց հիմնավոր պատճառի հեռացվել է «Ինտեր» հեռուստաալիքից։ 2010 թվականին դարձել է Հարավարևելյան Ասիայի վերաբերյալ մի շարք նյութերի հեղինակ BBC-ի ուկրաինական ծառայության և «Պրոֆիլ» շաբաթաթերթի համար։ 2010-2011 թվականներին եղել է «Ինտեր» հեռուստաալիքի «Մերոնք» նախագծի հեղինակն ու գլխավոր խմբագիրը արտասահմանում գտնվող ուկրաինացիների մասին հաղորդումների գծով։
2010 թվականից, որպես անկախ ֆրիլանսեր լրագրող, սկսել է համագործակցել Ռոյթերսի, Լեհական հեռուստատեսության, BBC-ի ուկրաինական ծառայության, RTL 4-ի, Open Democracy-ի, Ուկրաինական պրավդայի, Tochka.net-ի և «Պրոֆիլ» շաբաթաթերթի հետ։ Լուսաբանել է Արաբական գարնան իրադարձությունները։ Մասնակցել է «Դադարեցրե՛ք գրաքննությանը» հասարակական շարժման աշխատանքներին։ Դասավանդել է «Միջազգային մեդիա համակարգեր» դասընթացը Մոհիլայան լրագրության  դպրոցում։
2013 թվականին դարձել է Հանրային հեռուստատեսային նախագծի հիմնադիրներից մեկը։ 2014 թվականի փետրվարին, Հանրայինում աշխատանքին զուգահեռ, սկսել է վարել «Ինտերնացիոնալ» հաղորդումը «Արիստոկրատներ» ռադիոյով։ 2014 թվականի մարտին վարել է Docudays UA կինոփառատոնի մրցանակաբաշխության հաղթողների պարգևատրման արարողությունը։ Ուկրաինայի արևելքում զինված հակամարտության սկզբից լուսաբանել է մարտական գոտում տեղի ունեցող իրադարձությունները։ 2015 թվականի հունվարից ղեկավարել է Հանրային հեռուստատեսության ռուսալեզու ծառայությունը։ 2015 թվականի մայիսին փոխարինել է Ռոման Սկրիպինին որպես Հանրային հեռուստատեսության ղեկավար։ Գումենյուկը BBC-ի գլոբալ մարտահրավերի միակ կին փորձագետն է, որը նկարահանվել է 2015 թվականի հուլիսին։ 
2015 թվականի ամռանը նա հրաժարվել է «Վաստակի համար» պետական շքանշանից։ 2016 թվականին եղել է Docudays UA կինոփառատոնի և «Պատվո մասնագիտություն» լրագրողական մրցանակի ժյուրիի անդամ ։ «Մասնագիտության պատիվ» մրցանակի ժյուրիի անդամների շարքերում Ռոման Սկրիպինի ներկայության կապակցությամբ Նատալյա Գումենյուկը ի նշան բողոքի լքել է մրցույթի դիտորդական խորհուրդը։
2019 թվականի նոյեմբերի 9-ին Վլադիմիր Զելենսկին Գումենյուկին ընդգրկել է Ուկրաինայի նախագահին կից Խոսքի ազատության և լրագրողների պաշտպանության խորհրդի կազմում։ 
2019 թվականի դեկտեմբերի 20-ին Գումենյուկին Հանրայինի ղեկավարի պաշտոնում փոխարինել է Յուլիա Բանկովան։ Դրանից հետո նա աշխատել է որպես գործընկերության գծով գլխավոր խմբագրի տեղակալ և ղեկավարել է Hromadske International նախագիծը։ 2020 թվականի փետրվարին Գումենյուկը հայտարարել է Հանրայինից իր հեռանալու մասին լրագրող Անգելինա Կարյակինայի հետ պայմանագրի չերկարաձգման պատճառով։
2020 թվականի մայիսին Գումենյուկը գործարկել է «Հասարակական հետաքրքրությունների  լրագրության լաբորատորիա» նախագիծը։ 2020 թվականի սեպտեմբերի 2-ից Ուկրաինայի Ազգային հանրային հեռուստառադիոընկերության ռազմավարական պլանավորման նորությունների գլխավոր խմբագիրն է, որտեղ նրան հրավիրել է Անգելինա Կարյակինան։


== Ազդեցություն ==
2017 թվականին Գումենյուկն ընդգրկվել է Res Publica-ի թերթի կողմից կազմված, Visegrad Fund-ի, Financial Times-ի և Google-ի կողմից կազմված New Europe 100 ցուցակում։
2019 թվականին ընդգրկվել է «Ֆոկուս» շաբաթաթերթի կազմած «Ուկրաինայի 100 ամենաազդեցիկ կանանց» ցուցակում։


== Պարգևներ և կոչումներ ==
Անատոլի Մոսկալենկոյի անվան լրագրության զարգացման հիմնադրամի դափնեկիր՝ լրագրության ոլորտում ձեռքբերումների համար (2009),
«Ականատես» գեղարվեստական ռեպորտաժի մրցույթում երկրորդ տեղ (2013),
Best Book Award մրցանակի դափնեկիր (2020),
Գումենյուկի «Կորուսյալ կղզին» գիրքը դարձել է 2020 թվականի լավագույն գիրքը «Ճամփորդական նոթեր և ռեպորտաժներ» անվանակարգում՝ ըստ ուկրաինական ПЕН ակումբի, ներառված է «BBC 2020 թվականի տարվա գրքերի» կարճ ցուցակում՝ Էսսեներ» և «Գրքի տարի-2020» համաուկրաինական վարկանիշում։
«Մասնագիտության պատիվ» (2021)։


== Անձնական կյանք ==
Նատալյա Գումենյուկի ամուսինը ռուս լրագրող Պյոտր Ռուզավինն է, ով աշխատում է «Անձրև» հեռուստաալիքում։
2017 թվականի մարտին նա հաղորդագրություն էր հրապարակել Facebook-ում, որտեղ գրել է, որ իրեն նյարդայնացնում են այն մարդիկ, ովքեր «կեղտոտում են լրահոսը սեփական երեխաների մասին գրառումներով՝ ուրիշներին պարտադրելով պատմություններ, որոնք հետաքրքրում են միայն իրենց ծնողներին՝ գենետիկական կապի պատճառով»։ Դրանից հետո այդ գրառումը դիտարկվել է Հանրայինի խմբագրության կողմից, որոշվել, որ այդ միջադեպը գտնվում է խորհրդի իրավասությունից դուրս։


== Գրքեր ==
Veni, Vidi, Scripsi: Світ у масштабі українського репортажу (збірник репортажів різних авторів) — Київ: Темпора, 2013.
Майдан Тахрір. У пошуках втраченої революції. — Київ: Політична критика. — 2015.
Загублений острів. Книга репортажів з окупованого Криму. — Львів: Видавництво Старого Лева 2020.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Бачинська Катерина (2014-08-08)։ ««Війна — це не лише збройні сили»»։ Україна молода (ուկրաիներեն)։ Արխիվացված է օրիգինալից 2021-05-08-ին։ Վերցված է 2021-03-10  
Знати, що говорить світ і чому він мовчитьArchived 2022-02-02 at the Wayback Machine. // "Детектор медиа", 28.01.2022