Ֆիլիպ Նուարե

Ֆիլիպ Նուարե (ֆրանս.՝ Philippe Noiret, ամբողջ անունը՝ Ֆիլիպ Պիեռ Ֆերնան Նուարե (Philippe Pierre Fernand Noiret), ծնվ. 1930 թ. հոկտեմբերի 1, Լիլ, Ֆրանսիա - մահ. 2006 թ. նոյեմբերի 23, Փարիզ, Ֆրանսիա), թատրոնի և կինոյի ֆրանսիական դերասան: Տղամարդու լավագույն դերակատարման համար երկու անգամ արժանացել է «Սեզար» և BAFTA-ի մրցանակներին: Պատվավոր Լեգեոնի շքանշանի ասպետ (2005 թ.):


== Կենսագրություն ==
Ֆիլիպ Նուարեն ծնվել է Լիլ քաղաքում, ունևոր ընտանիքում: Նրա հայրը զբաղվում էր բնակարանաշինությամբ և խոշոր կազմակերպության տնօրեն էր, իսկ մայրը ծագումով բելգիացի էր, զբաղվում էր տնային տնտեսությամբ և դաստիարակում էր երկու որդիներին: Ֆիլիպի մանկությունն անցել է Թուլուզում և նա առանձնակի սեր ուներ անասնապահության հանդեպ, հատկապես ձիաբուծության: Շուտով նա ընդունվում է Փարիզի Ժանսոն դը Սայի լիցեյը: Ուսանելու տարիներին հաճույքով երգում էր երգչախմբում և ելույթ ունենում ուսումնական թատրոնի բեմադրություններում, որտեղ պարզվում է, որ նա շատ գեղեցիկ ձայն ունի: 1949 թվականին մանկական երգչախմբի կազմում երգել է Հռոմի Սուրբ Պետրոսի տաճարում և որպես երգիչ ձայնագրել է իր առաջին ձայնասկավառակը: 1950 թվականին ունկնդրում է Ռոժե Բլենի դրամատիկական արվեստի դասընթացները: Որոշ ժամանակ անց, գալով Բրետանի ազգային թատրոն, հանդիպում է դրամատուրգ Անրի դը Մոնտերլանին, ով նրան խորհուրդ է տալիս դառնալ դերասան: 1953 թվականին Ֆիլիպ Նուարեն ընդունվում է Ազգային ժողովրդական թատրոն, որը ղեկավարում էին Ժան Վիլարն ու Ժերար Ֆիլիպը: Շուրջ յոթ տարի նա խաղում է Ավինյոնյան փառատոնում, կատարելով ավելի քան 40 դեր՝ Պիեռ Կոռնեյլի «Սիդ» (1953 թ.), Ուիլյամ Շեքսպիրի «Մակբեթ» (1954 թ.), Մոլիերի «Դոն Ժուան, կամ Քարե հյուրը» (1955 թ.), Բոմարշեի «Ֆիգարոյի ամուսնությունը» (1956 թ.) և այլն:
Մեծ էկրանին առաջին անգամ Ֆիլիպ Նուարեն հայտնվել է 1955 թվականին, երբ նկարահանվել է Անյես Վարդայի «Պուենտ-Կուրտ» կինոնկարում: 1960 թվականին նա նկարահանվել է Լուի Մալի «Զազին մետրոյում» կինոնկարում: Հետագայում նա նկարահանվել է այնպիսի ռեժիսորների ֆիլմերում, ինչպիսիք էին Վինսենթ Մինելլին, Ֆրանչեսկո Ռոզին, Ալֆրեդ Հիչքոքը, Լուի Մալը, Ջուզեպե Տորնատորեն, Բերտրան Տավերնյեն և այլն, իսկ ֆիլմերում նրա խաղընկերներն են եղել Ժան Մարեն, Լուի դը Ֆյունեսը, Պիեռ Ռիշարը, Կլոդ Ժադը, Սոֆի Լորենը, Կատրին Դենյովը, Աննի Ժիրարդոն, Մարչելո Մաստրոյանին, Ռոմի Շնայդերը, Ալեն Դելոնը, Ռոբեր Հոսեյնը, Ժան Ռոշֆորը և այլն:
Իր կյանքի վերջին ամիսներին Ֆիլիպ Նուարեն հեղինակել է իր ինքնակենսագրությունը՝ «Mémoire cavalière» վերնագրով:


== Անձնական կյանք ==
1962 թվականին Ֆիլիպ Նուարեն ամուսնացել է դերասանուհի Մոնիկ Շոմետի հետ: Նրանց դուստրը սցենարիստ Ֆրեդերիկա Նուարեն է:
Ֆիլիպ Նուարեն մահացել է 2006 թվականի նոյեմբերի 23-ին՝ քաղցկեղից: Թաղված է Մոնպառնասի գերեզմանատանը: Ֆրանսիայի նախագահ Ժակ Շիրակը նրա մահվան մասին ասել է. «Մեզ լքեց մի հսկա, ով հավերժ կմնա մեր ամենամեծագույն դերասաններից մեկը»:


== Մրցանակներ և պարգևներ ==
1970 - ԱՄՆ կինոքննադատների ազգային խորհրդի մրցանակ («Տոպազ» ֆիլմի համար)
1976 - «Սեզար» մրցանակ («Հին հրացանը» ֆիլմի համար)
1976 - Դավիդ դի Դոնաթելլո մրցանակ («Հին հրացանը» ֆիլմի համար)
1989 - Եվրոպական կինոակադեմիայի մրցանակ (««Պարադիզո» նոր կինոթատրոնը» ֆիլմի համար)
1989 - Italian National Syndicate of Film Journalists մրցանակ («Անբասիր համբավ» ֆիլմի համար)
1990 - «Սեզար» մրցանակ («Կյանք և ոչինչ ավելի» ֆիլմի համար)
1990 - Դավիդ դի Դոնաթելլո մրցանակ («Կյանք և ոչինչ ավելի» ֆիլմի համար)
1991 - BAFTA մրցանակ (««Պարադիզո» նոր կինոթատրոնը» ֆիլմի համար)
1991 - London Critics Circle Film Awards, մրցանակ ALFS Award (««Պարադիզո» նոր կինոթատրոնը» ֆիլմի համար)
2005 - Պատվավոր Լեգեոնի շքանշան


== Մասնակի ֆիլմագրություն ==


== Ծանոթագրություններ ==