Անգլիայի միապետների ցանկ

Սա Անգլիայի թագավորության թագավորների և թագուհիների ցանկն է, որը սկսվում է Ալֆրեդ Մեծից, ով սկզբում Ուեսեքսի թագավորն էր, որից սկիզբ առավ ժամանակակից Անգլիան։ Ալֆրեդը իրեն հռչակեց անգլոսաքսերի թագավոր 886 թվականին, սակայն նա բոլոր անգլիացիների առաջին թագավորը չէր, նրանով սկսվեց ամբողջ Անգլիայի թագավորական ընտանիքը` Ուեսեքսի տոհմը։

Կան փաստեր տարբեր թագավորների վերաբերյալ, որոնք կառավարել են բավական անգլոսաքսոնյան թագավորություններ և հավակնում են Անգլիայի առաջին թագավորի տիտղոսին։ Օրինակ` Մերսիայի թագավոր Օֆֆան և Ուեսեքսի թագավոր Էգբերտը ժամանակ առ ժամանակ բնորոշվում են Անգլիայի թագավոր հայտնի գրողների կողմից, սակայն պատմաբանների մեծամասնությունը համարում են նրան միավորված Անգլիայի ստեղծման հիմնական գործիչներ և ոչ Անգլիայի թագավորներ։ Պատմաբան Սիմոն Կեյնեսը օրինակ գտնում է, որ Օֆֆան ձգտում էր միայն հզորության և չէր մտածում Անգլիայի միավորման մասին։ Սա վերաբերվում է 8-րդ դարի այն ժամանակաշրջանին, երբ Օֆֆան առավելության հասավ հարավային Անգլիայի շատ թագավորությունների նկատմամբ, սակայն չպահպանեց այն։
829 թվականին Ուեսեքսի թագավոր Էգբերտը նվաճեց Մերսիան, սակայն շուտով կորցրեց վերահսկողությունը։ Միայն 9-րդ դարի վերջում Ուեսեքսը դարձավ ամենահզոր անգլոսաքսոնյան թագավորությունը։ Դա Ալֆրեդ Մեծի ժամանակ էր, երբ վերջինս հպատակեցրեց արևմտյան Մերսիան և օգտագործեց անգլոսաքսերի արքա տիտղոսը, սակայն երբեք չէր կառավարել արևելյան և հյուսիսային Անգլիայում, որը այդ ժամանակ հայտնի էր որպես Դանլոու և ավելի վաղ նվաճվել էր դաների կողմից։ Նրա որդի Էդուարդ Ավագը նվաճեց արևելյան Դանլոուն, սակայն Էդուարդի որդի Էթելսթանը դարձավ առաջին թագավորը ով կառավարեց ամբողջ Անգլիայում, երբ նա նվաճեց Նորտումբրիան 927 թվականին և շատ պատմաբաններ նրան համարում են Անգլիայի առաջին թագավոր։ «Անգլիայի թագավոր» կամ Rex Anglorum տիտղոսը լատիներեն առաջին անգամ օգտագործվել է Էթելսթանին բնորոշելու համար նրա ժամանակագիրների կողմից։
Ուելսի իշխանությունը կցվեց Անգլիայի թագավորությանը 1284 թվականին Ռուդլենյան Ստատուտով և 1301 թվականին Էդուարդ I թագավորը իր ավագ որդուն` ապագա Էդուարդ II-ին շնորհեց Ուելսի արքայազն տիտղոսը։ Դրանից հետո, բացառությամբ Էդուարդ III-ի, անգլիայի միապետերի ավագ որդիները ծնվում էին այս տիտղոսով։
1603 թվականին Եղիսաբեթ I-ի առանց ժառանգ մահից հետո շոտլանդիայի Հակոբ VI-ը, ով դարձավ Անգիայի թագավոր որպես Հակոբ I, միավորեց Անգլիան և Շոտլանդիան։ Ըստ թագավորական մատյանների, Հակոբը իրեն հռչակեց Մեծ Բրիտանիայի թագավոր, սակայն նման թագավորություն չձևավորվեց մինչև 1707 թվականը, երբ Անգլիան և Շոտլանդիան միավորման ակտով դարձան Մեծ Բրիտանիայի թագավորություն, մեկ բրիտանական խորհրդարանով։


== Ուեսեքս հարստություն ==


=== Վիճելի ===
Կա տեսակետ, որ Էտելվիրդը հնարավոր է եղել է թագավոր 924 թվականին նրա հայր Էդուարդ Ավագի և եղբայր Էթելսթան գահակալման միջև, սակայն չի թագադրվել։ 12-րդ դարի թագավորների ցանկում նրա թագավորելու ժամանակահատվածը նշված է չորս շաբաթ, չնայած մեկ այլ անգլոսաքսոնյան ժամանակագրային մատենագրություն ասում է, որ նա մահացել է 16 օր անց հոր մահից հետո։ Այդուհանդերձ նրա կառավարումը չեն ընդունում բոլոր պատմաբանները։ Բացի այդ հայտնի չէ Էտելվիրդը եղել է միայն Ուեսեքսի թագավորը թե ամբողջ թագավորության։ Ըստ մեկ այլ աղբյուրի, երբ Էդուարդը մահացել է, Էտելվրիդը հռչակվել է Ուսեքսի թագավոր, իսկ Էթելսթանը` Մերսիայի։


== Դանիական հարստություն ==
Անգլիան անցավ Դանիայի թագավոր Սվեյն Երկարամորուսի տիրապետության տակ 1013 թվականի ներխուժումից հետո, որի ընթացքում Էթելրեդը գահընկեց արվեց և արտաքսվեց Նորմանդիա։


== Ուեսեքս հարստություն (1-ին վերադարձ) ==
Սվեյնի մահից հետո Էթելրեդը վերադարձավ արտաքսումից և նորից հռչակվեց թագավոր 1014 թվականի փետրվարի 3-ին։ Նրան հաջորդեց որդին, ում Լոնդենի քաղաքացիները ընտրեցին թագավոր Վիտանում, չնայած դանիացիների պահանջներին թագի նկատմամբ։


== Դանիական հարստություն (վերադարձ) ==
1016 թվականի հոկտեմբերի 18-ին Ասանդունի ճակատամարտում պարտություն կրելուց հետո Էդմունդ թագավորը պայմանագիր կնքեց Կնուդի հետ, համաձայն որի Անգլիան, բացառությամբ Ուեսեքսի անցնում էր Կնուդի վերահսկողության ներքո։ Երբ Էդմունդը մահացավ մեկ ամիս անց նոյեմբերի 30-ին, Կնուդը միանձնյա դարձավ ամբողջ թագավորության արքան քսան տարի ժամանակով։


== Ուեսեքս հարստություն (երկրորդ վերադարձ) ==
Հարդեկնուդից հետո կարճ ժամանակահատվածով եղավ Ուեսեքսի հարստության վերականգնում 1042-ից 1066 թվականներին։


== Գոդվինների հարստություն ==


=== Վիճարկված իրավունք (Ուեսեքս հարստություն) ===
Երբ Հարոլդ թագավորը սպանվեց Հասթինգսի ճակատամարտում, Վիտենագեմոտը ընտրեց Էդգար Էտելինգը ընտրվեց որպես թագավոր, սակայն այդ ժամանակ նորմանները նվաճել էին երկիրը և Էդգարը երբեք չկառավարեց։ Նա դարձավ Վիլհելմ I Նվաճողի հպատակը։


== Նորմանդական հարստություն ==
1066 թվականին Անգլիայի գահի համար պայքարում էին մի քանի անձինք։ Նրանց թվում էին Հարոլս Գոդվինսոնը, ում ճանաչել էր թագավոր Վիտենագեմոտը Էդվարդ Խոստովանողի մահից հետո, Հարալդ Հարդրադան, ով Նորվեգիայի թագավորն էր և հավակնում էր գահին որպես Հարդեկնուդի ժառանգ և Նորմանդիայի դուքս Վիլհելմ II-ը, ով Ֆրանսիայի թագավորի վասալն էր և Էդուարդ Խոստովանողի առաջին զարմիկը։ Հարալդը և Վիլհելմը ներխուժեցին Անգլիա 1066 թվականին։ Գոդվինսոնը հաջողությամբ հետ մղեց Հարդրադային, սակայն զիջեց գահը Անգլիայի նորմանական նվաճումից հետո։
1066 թվականի հոկտեմբերի 14-ի Հասթինգսի ճակատամարտից հետո Վիլհելմ Նվաճողը մայրաքաղաքը Վինչեսթերից Լոնդոն։ Հարոլդ Գոդվինսոնի մահից հետո անգլոսաքսոնական Վիտենագեմոտը թագավոր ընտրեց Էդուարդ Արտաքսվածի որդի Էդգար Էտելինգին։ Երիտասարդ միապետը չկարողացավ դիմակայել նվաճողներին և երբեք չթագադրվեց։ Վիլհելմը թագադրվեց որպես Վիլհելմ I 1066 թվականին սուրբ ծննդյան օրը Վեստմինստերյան աբբայությունում և ներկայումս հայտնի է որպես Վիլհելմ նվաճող, Վիլհելմ Բաստարդ կամ Վիլհելմ I:


== Բլուաների հարստություն ==
Հենրի I-ը չթողեց օրինական տղամարդ ժառանգորդ, նրա որդի Վիլհելմ Ադելինը վախճանվեց Սպիտակ նավ-ի աղետի ժամանակ։ Սրանով ավարտվեց Անգլիայի թագավորների նորմանական հարստության ուղղակի գիծը։ Հենրին իրեն ժառանգորդ անվանեց ավագ դուստր Մատիլդային (Անժուի դքսուհի Անժուի կոմս Ժոֆրի Պլանտագենետի հետ ամուսնությության շնորհիվ, իսկ Մատիլդայի առաջին ամուսինը եղել էր Սրբազան Հռոմի կայսր Հենրի V-ը)։ Մատիլդային ժառանգորդ անվանելուց առաջ Հենրին քննարկումներ ունեցավ իր զարմիկ Ստեֆան Բլուայի հետ որպես ժառանգորդ։ Երբ Հենրին մահացավ, Ստեֆանը ներխուժեց Անգլիա և հեղաշրջումից հետո իրեն կարգեց թագավոր Մատիլդայի փոխարեն։ Ժամանակաշրջանը որ հաջորդեց դրան, կոչվեց Անարխիա, որը տևեց երկու տասնամյակ։


=== Վիճելի իրավունքներ ===
Մատիլդա հռչակվել է հավանական ժառանգորդ իր հոր կողմից նրա եղբոր մահից հետո և ճանաչվել է որոշ բարոնների կողմից։ Հենրի I-ի մահից հետո գահը Մատիլդայից խլեց Ստեֆան Բլուան։ Անարխիայի ընթացքում Մատիլդան վերահսկեց Անգլիան մի քանի ամսով 1141 թվականին և առաջին կին ղեկավարն էր, սակայն երբեք չթագադրվեց և հազվադեպ է դասվում Անգլիայի միապետների ցանկում պատմաբանների կողմից։

Էստվախի IV-ը (մոտ 1130 – 17 օգոստոս 1153) հռչակվել է Անգլիայի համաթագավոր իր հոր` Ստեֆանի կողմից 1152 թվականի ապրիլի 6-ին, որպես երաշխավորություն նրա ժառանգության։ Հռոմի պապը և եկեղեցին չհամաձայնվեց դրա հետ և Էստվախին չթագադրվեց։ Էստվախին մահացավ հաջորդ տարի 23 տարեկանում, երբ հայրը դեռ կենդանի էր և այդպիսով երբեք չպայքարեց գահի համար։


== Անժուների հարստություն ==
1153 թվականին Ստեֆան թագավորը համաձայնության եկավ Մատիլդայի հետ` ստորագրելով Ուոլինգֆորդի պայմանագիրը, որով Ստեֆանը Մատիլդայի և նրա ամուսին Անժուի կոմս Ժոֆրի Պլանտագենետի որդի Հենրիին ճանաչեց գահի ժառանգորդ։ Թագավորական հարստությունը, որը սկիզբ առավ Մատիլդայից և Ժոֆրիից լայնորեն կիրառվում է երկու անվամբ` Անժուների հարդտություն (Ժոֆրիի Անժուի կոմս լինելու պատճառով) կամ Պլանտագենետների հարստություն, Ժոֆրիի մականվան շնորհիվ։ Որոշ պատմաբաններ այս հարստության արքաներին բաժանում են երկու խմբի, մինչև Ֆրանսիայի տիրույթները կորցնելը և դրանից հետո, չնայած դրանք տարբեր հարստություններ չեն։
Անժևինները ղեկավարել են Անժևինյան կայսրությունը 12-րդ և 13-րդ դարերում և կայսրության սահմանները հասնում էր Պիրենեյան լեռներից Իռլանդիա։ Նրանք չէին համարում Անգլիան իրենց հայրենիքը, մինչև բոլոր մայրցամաքային տիրույթները չկորցրեց Հովհաննես թագավորը։ Չնայած Անժուների հարստությունը կարճ կյնաք ունեցավ, նրանց արական կողմի ժառանգորդներն էին Պլանտագենետները Լանկեստերները և Յորքացիները։


=== Վիճարկված իրավունք ===
Ֆրանսիայի թագավոր Լուի VIII-ը կարճ ժամանակով տիրանում է Անգլիայի մի մասին 1216-1217 թվականներին, երբ նա սատարում էր բարոններին Առաջին բարոնական պատերազմում ընդդեմ Հովհաննես թագավորի։ Շքերթով անցնելով Լոնդոնով, նա ապստամբած բարոնների և Լոնդոնի քաղաքացիների կողմից Սուրբ Պողոս եկեղեցում հռչակվեց Անգլիայի թագավոր, սակայն երբեք չի թագադրվել։ Շատ ազնվականներ, ներառյալ Շոտլանդիայի թագավոր Ալեքսանդր II-ը իր Անգլիայի տիրույթների համար տուրք էին վճարում նրան։ Այնուամենայնիվ 1217 թվականին Լամբեթի պայմանագրով Լուին ընդունեց, որ ինքը երբեք չի եղել Անգլիայի օրինական թագավորը։


== Պլանտագենետների հարստություն ==

Պլանտագենետների հարստությունը իր անունը ստացել է Անժուի կոմս Ժոֆրի Պլանտագենետից, ով Մատիլդա կայսրուհի ամուսինն էր և Հների II-ի հայրը։ Պլանտագենետը ինքնին անծանոթ հարստության անվանում էր մինչև Ռիչարդ Յորքեցին ընդունեց որպես իր ընտանիքի անվանում 15-րդ դարում։ Դրանից հետո Անգլիայի թագավորներին սկսած Հենրի II-ից անվանել են Պլանտագենետ։ Ժամանակակից պատմաբանների մոտ ընդունված է Հենրի II-ին և նրա որդիներին անվանել Անժուաներ Մայրցամաքային Եվրոպայում լայնածավալ տիրույթների համար և Անժուաների թագավորների մեծ մասը մինչև Հովհաննեսը իրենց ժամանակի մեծ մասն անցկացրել են մայրցամաքային տիրույթներում և ոչ Անգլիայում։
Սկսած Հենրի III-ի կորսվեց մայրցամաքային տիրույթների մեծ մասը և Պլանտագենետ թագավորները բնավորությամբ ավելի անգլիացի էին։ Լանքեստերների և Յորքերի հարստությունները Պլանտագենետների ենթաճյուղերն են։


=== Լանկեստերների հարստություն ===
Այս հարստությունը սերում է Էդուարդ III-ի երրորդ ողջ մնացած որդի Հովհան Գոնտացուց։ Հենրի IV-ը խլեց իշխանությունը Ռիչարդ II-ից (նաև փոխարինեց գահի հաջորդ ժառանգորդ Էդմունդ Մորտիմերից (այդ ժամանակ 7 տարեկան էր), ով սերում էր Էդուարդի III-ի երկրորդ որդի Լիոնել Անտվերպից)։


=== Յորքերի հարստություն ===
Յորքերի հարստությունը հավակնեց գահի իրավունքին Էդուարդ III-ի երկրորդ ողջ մնացած որդի Լիոնել Անդվերպենի միջոցով, սակայն իր անվանումը ժառանգել է Էդուարդի չորրորդ ողջ մնացած որդի Էդմունդ Լանգլիից, ով Յորքի առաջն դուքսն էր։
Սպիտակ և կարմիր վարդերի պատերազմի (1455–1485) ընթացքում գահը մի քանի անգամ փոխանցվեց Լանկեսերների և Յորքերի միջև։


=== Լանկեստերների հարստություն (վերականգնում) ===


=== Յորքերի հարստություն (վերականգնում) ===


== Թյուդորների հարստություն ==

Թյուդորները սերում են Ջոն Բոֆորտի իգական գծից, ով Հովհան Գոնտացու (Էդուարդ III-ի երրորդ ողջ մնացած որդին) ապօրինածին երեխաներից մեկն է։ Չնայած Անգլիայի միապետ կարող էին դառնալ թագավորների օրինական ժառանգորդները, իրավիճակը փոխվեց, երբ Գոնտացին և Սվինֆորդը վերջնական արդյունքում ամուսնացած 1396 թվականին (Ջոն Բոֆորտի ծնունդից 25 տարի անց)։ Ամուսնությունից հետո եկեղեցին Բոֆորտին համարեց օրինական ժառանգ պապական հրամանով նույն թվականին։ Խորհրդարանը նույնն արեց 1397 թվականին։ Հովհան Գոնտացու որդու օրինականացումից հետո Հենրի IV թագավորը նույնպես ճանաչեց Բոֆորտի օրինական լինելը, բայց հայտարարեց, որ նա երբեք չի հավակնի Անգլիայի գահին։ Այնուամենայնիվ Բոֆորտը մտերմիկ հարաբերությունների մեջ մնաց Գոնտացու մյուս ժառանգորդների հետ։
Ջոն Բոֆորտի թոռնուհի Լեդի Մարգարետ Բոֆորտը ամուսնացավ Էդմունդ Թյուդորի հետ։ Թյուդորը ուելսացի դռնապահ Օվեյն Թյուդորի և Կատարինա Վալուայի որդին էր, ով լանկեստերների Հենրի V թագավորի այրին էր։ Էդմունդ Թյուդորը և նրա եղբայրները ու քույրերը նույնպես համարվում էին ապօրինածին կամ գաղտնի ամուսնությունից և պարտական էին իրենց խորթ եղբայր Հենրի VI թագավորին։ Երբ Լանկեստերների հարստությունը անկում ապրեց, նրանց հաջորդեցին Թյուդորները։
15-րդ դարի դրությամբ Թյուդորները Լանկեստերներին պաշտպանողների վերջին հույսն էին։ Էդմունդ Թյուդորի որդին դարձավ թագավոր որպես Հենրի VII` հաղթելով Ռիչարդ III-ին 1485 թվականի Բոսֆորտ Ֆիլդի ճակատամարտում` հաղթելով Վարդերի պատերազմում։ Հենրի թագավորը ամուսնացավ Էդուարդ IV-ի դուստր Էլիզաբեթ Յորքացու հետ` միավորելով Յորքերի և Լանկեստերների հետնորդներին։


=== Վիճարկված իրավունք ===
Էդուարդ VI-ը իր ժառանգորդ անվանեց Լեդի Ջեյն Գրեյին։ Էդուարդի մահից չորս օր անց 1953 թվականի հուլիսի 6-ին Ջեյնը հռչակվեց Անգլիայի թագավոր։ Ինն օր անց, հուլիսի 19-ին գաղտնի խորհուրդը չեղարկեց Ջեյնի իրավունքը և թագուհի հռչակեց Էդուարդ VI-ի կաթոլիկ խորթ քույր Մարիին թագուհի։ Ջեյնը մահապատժի ընթարկվեց պետական դավաճանության համար 1554 թվականին 16 տարեկանում։

Ֆիլիպ II Հաբսբուրգի (Ֆիլիպ II Իսպանիայի թագավոր 1556 թվականի հունվարի 15-ից) և թագուհի Մարի I- ամուսնության պայմանագի համաձայն, Ֆիլիպը պետք է վայելեր Մարիի բոլոր տիտղոսները այնքան, ինչքան կտևեր նրանց ամուսնությունը։ Բոլոր պաշտոնական փաստասթղթերում, ներառյալ խորհրդարանի որոշումներւմ նրանց անունները զետեղված էր միասին և Խորհրդարանը ենթակա էր զույգին։
Քանի որ Անգլիայի նոր թագավորը չէր կարողանում կարդալ անգլերեն, հրամայվեց, որ բոլոր պետական փաստաթղթերը թարգմանվեն լատիներեն կամ իսպաներեն։ Մետաղադրամները հատվում էին երկուսի գլուխներով և Անգլիայի զինանշանը միացվեց Ֆիլիպին, որպեսզի ցուցադրվի միասնական կառավարումը։


== Ստյուարտների հարստություն ==

1603 թվականին Եղիսաբեթ I-ը մահացավ առանց երեխայի, նրա առաջին զարմիկ, երկու անգամ հեռացված Շոտլանդիայի թագավոր Հակոբ VI-ը ժառանգեց Անգլիայի գավաթը որպես Ջեյմս I: Հակոբը սերում էր Թյուդորներից, նրա մեծ տատիկն էր Հենրի VII-ի ավագ դուստր Մարգարետ Թյուդոր, ով նաև Շոտլանդիայի թագավոր Ջեյմս IV-ի կինն էր։ 1604 թվականին նա ներմուծեց Մեծ Բրիտանիայի թագավոր տիտղոսը։ Այնուամենայնիվ երկու երկրների խորհրդարանները մնացին առանձին մինչև 1707 թվականը։


== Անիշխանական շրջան ==
Ոչ մի միապետ չկառավարեց 1649 թվականի Չառլզ I-ի մահապատժից մինչև Չառլզ II-ի վերականգնումը 1660 թվականին։ 1649-ից 1653 թվականներին Անգլիայում չկար մեկ ընդհանուր պետության ղեկավար, քանի որ Անգլիան ուղղակիուրեն ղեկավարում էր Պոչային խորհրդարանը Անգլիայի պետական խորհուրդի հետ միասին` լինելով գործադիր իշխանունություն մի շրջանում, որը կոչում են Անգլիայի համագործակցություն։ 1653 թվականի ռազմական հեղաշրջումից հետո Օլիվեր Կրոմվելը իր ձեռքն առավ իշանությունը։ Նա ցրեց Պոչային խորհրդարանը և Անգլիան մուտք գործեց այսպես կոչված Պրոտեկտորատի ժամանակաշրջան Կրոմվելի ուղղակի հսկողության ներքո, որպես Լորդ Պրոտեկտոր։
Լորդ Պրոտեկտորը իրավունք ուներ ընտրելու իրեն ժառանգորդ, և Օլիվեր Կրոմվելը ընտրեց իր ավագ որդուն Ռիչարդ Կրոմվելին, ով փոխարինեց նրան։ Ռիչարդը չկարողացավ արդյունավետ ղեկավարել բանակը և նրանց հարկադրաբար հեռացրեց Անգլիայի անվտանգության կոմիտեն Չառլս Ֆլիտվուդի ղեկավարությամբ 1659 թվականի մայիսին։ Անգլիան նորից չունեցավ եզակի պետության գլուխ մի քանի ամիս Ֆլիտվուդի կուսակցության և Ջորրջ Մոնկի միջև հակամարտության ժամանակ։ Մոնկը իր ձեռքն առավ երկրի իշխանությունը 1659 թվականի դեկտեմբերին և մոտ մեկ տարի անարխիայից հետո միապետությունը պաշտոնապես վերականգնվեց ու  Չարլզ II Ստյուարտը վերադարձավ Ֆրանսիայից և համաձայնվեց բազմել Անգլիայի գահին։


== Ստյուարտների հարստության վերականգնում ==

Երբ միապետական ռեժիմն Անգլիայում վերականգնվեց, իշխանության եկավ Չարլզ II-ը, ում կառավարման ժամանակաշրջանը հիմնականում խաղաղ էր։ Կաթոլիկների և բողոքականների միջև դեռևս կար լարվածություն։ Չառլսի եղբայր, բացահայտ կաթոլիկ Հակոբ II-ի իշխանության գալով Անգլիան նորից անցում կատարեց քաղաքական լաված ժամանակաշրջան։
Հակոբ II-ը պաշտոնանկ արվեց խորհրդարանի կողմից երեք տարուց քիչ կառավարելուց հետո, ում փոխարինեց նրա դուստր Մարի II-ը և նրա ամուսին (նաև զարմիկ) Վիլհելմ III-ը Պանծալի հեղափոխության ժամանակաշրջանում։ Մինչդեռ Հակոբը և նրա ժառանգները շարունակեցին հավակնել գահին։ Բոլոր կաթոլիկներին (այդ թվում Հակոբը և նրա որդի Չարլզը) արգելվեց հավակնել գահին 1701 թվականի Գահաժառանգության ակտով, ընդունված Աննա թագուհու կողմից, ով Հակոբի բողոքական դուստրն էր։ 1707 թվականի Միության ակտով Անգլիան դադարեց գոյություն ունենալ որպես ինքնիշխան պետություն և նրան փոխարինեց նոր Մեծ Բրիտանիայի թագավորությունը։


== Միության ակտեր ==
1707 թվականի Միության ակտերը խորհրդարանի զույգ ակտեր էին, ընդունված 1706 և 1707 թվականներին Անգլիայի խորհրդարանի և Շոտլանդիայի խորհրդարանի կողմից, որով վավերացրվեց 1706 թվականի հուլիսի 22-ին վավերացված Միության պայամանգիրը։ Ակտերով միավորվեցին՝ Անգլիայի թագավորությունը և Շոտլանդիայի թագավորություն (նախկինում առանձին ինքնիշխան պետություններ, առանձին օրենսդիր մամնով, մայց միասնական միապետով) ստեղծելով Մեծ Բրիտանիայի թագավորությունը։
Անգլիան, Շոտլադնիան և Իռլանդիան արդեն ունեին մեկ միապետ ավելի քանի հարյուր տարի 1603 թվականից, երբ Հակոբ VI շոտլանդացին ժառանգեց Անգլիայի և Իռլանդիայի գահերը։


== Միապետների ժամանակագրություն ==


== Ծանոթագրություններ ==