Վասիլի Պեսկով

Վասիլի Պեսկով (մարտի 14, 1930(1930-03-14), Նովոուսմանսկի շրջան, Usman Okrug, Central Black Earth Oblast, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - օգոստոսի 12, 2013(2013-08-12), Մոսկվա, Ռուսաստան, ռուս.՝ Васи́лий Миха́йлович Песко́в), խորհրդային գրող, լրագրող, ֆոտոլրագրող և հեռուստալրագրող։ «Կենդանիների աշխարհում» (1975-1997) ծրագրի վարող, ճանապարհորդ։ Լենինյան մրցանակի (1964), Ռուսաստանի Դաշնության Նախագահի մրցանակի (1998) և Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության` զանգվածային լրատվության միջոցների 2013 թվականի մրցանակի դափնեկիր (հետմահու)։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1930 թվականի մարտի 14-ին, Կենտրոնական Սևծովյան (այժմ՝ Վորոնեժի) շրջանի Օրլովո գյուղում՝ վերամբարձ կռունկի մեքենավարի և գեղջկուհու ընտանիքում։ Պատերազմից հետո ընտանիքը տեղափոխվել է մոտակա Վոլյա գյուղ։
Դպրոցն ավարտելուց և Վորոնեժի կինոմեխանիկայի դպրոցն ավարտելուց հետո աշխատել է որպես պիոներական ջոկատավար, կինոմեխանիկ։ Պատանեկության տարիներին լուսանկարել է բնությունը։
1953 թվականին սկսել է աշխատել Վորոնեժի «Մոլոդոյ կոմունար» թերթում` նախ` որպես լուսանկարիչ, իսկ առաջին` «Ապրիլը անտառում» ակնարկի հաջող հրապարակումից հետո դարձել է հաստիքային թղթակից։ 
1956 թվականին մի քանի հոդվածներ է ուղարկել «Կոմսոմոլսկայա պրավդա», որից հետո աշխատանքի է հրավիրվել Մոսկվա։ 
1956 թվականից եղել է «Կոմսոմոլսկայա պրավդա» թերթի մեկնաբան։ Ինչպես նաև եղել է «Պատուհան դեպի բնություն» խորագրի մշտական հեղինակը։ 
Ակնարկների առաջին գիրքը լույս է տեսել 1960 թվականին։
1975 թվականիցից մինչև 1990 թվականը վարել է «Կենդանիների աշխարհում» հեռուստատեսային հաղորդումը Նիկոլայ Դրոզդովի հետ։
1995 թվականից մինչև 1997 թվականը այս ծրագիրը վարում էր ինքնուրույն, երբ այն թողարկվում էր РТР հեռուստաալիքով։
1999 թվականից մինչև 2003 թվականը եղել է իր ակնարկների «Պատուհան դեպի բնություն» հեռուստատեսային տարբերակի հաղորդավարը, որը հեռարձակվել է Մոսկվայի «Ստոլիցա» հեռուստաալիքով։
Նման նշանավոր համերկրացիների հետ միասին, ինչպիսիք են Մարիա Կարտավցևան, Վիտալի Վորոտնիկովը, Եկատերինա Մոլոդցովան, 1998 թվականին արժանացել է Վորոնեժի քաղաքի պատվավոր քաղաքացու կոչմանը։
Մահացել է 84 տարեկանում՝ 2013 թվականի օգոստոսի 12-ին, Մոսկվայում։ Վասիլի Պեսկովի կտակի համաձայն` նրա մարմինը դիակիզել են, իսկ աճյունը ցրվել է սեպտեմբերի 20-ին` մահից հետո 40-րդ օրը, Վորոնեժի մարզի դաշտի վերևում, նրա երկրորդ հայրենիքում, որտեղ նա իր ծնողների հետ տեղափոխվել է ապրելու հարևան Օրլովո գյուղից։ Դաշտը, որի վրա ցրվել է աճյունը, գտնվում է Վոլյա գյուղում, անտառի եզրին, Ռակիտինո կորդոն տանող ճանապարհի մոտ գտնվող քարի կողքին, որը դեռևս իր կյանքի ընթացքում Վասիլի Պեսկովը բերել է Մորդովիայից։ Այս քարի վրա գրված են նրա` «Կյանքի գլխավոր արժեքը կյանքն է» բառերը։ 


== Մրցանակներ ==
Պատվո շքանշան
Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշան (1962 թվական մայիսի 4), «Պրավդա» թերթի 50-ամյակի կապակցությամբ՝ լրագրության ոլորտում բեղմնավոր աշխատանք կատարելու և խորհրդային ​​մամուլի, հրատարակչության, ռադիոյի և հեռուստատեսության զարգացման գործում մեծ ծառայություններ մատուցելու համար
Լենինյան մրցանակ (1964)` «Քայլեր ցողի մեջ» գրքի համար։
Հոկտեմբերյան հեղափոխության շքանշան (1986 թվական հունվարի 23)` երիտասարդների կոմունիստական ​​կրթության մեջ բեղմնավոր աշխատանքի համար
Տպագիր մամուլի բնագավառում Ռուսաստանի Դաշնության Նախագահի մրցանակ, 1997 թվական (հունվարի 15, 1998 թվական)։
«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» շքանշան, IV աստիճան (2003 թվական, մայիսի 5) Ռուսական լրագրության զարգացման գործում ունեցած մեծ ներդրման համար:
Պրիշվինի անվան տարածաշրջանային գրական մրցանակ (Մոսկվայի մարզ, հոկտեմբերի 17, 2005 թվական), «Պատուհան դեպի բնություն» գրքերի շարքի համար:
Ռուսաստանի ժուռնալիստների միության մրցանակ` «Ռուսաստանի ոսկե գրիչ» 2005 թվական (մարտի 10, 2006 թվական), «Ռուսաստանի արգելանոցների պաշտպանությանն ուղղված մի շարք հրապարակումների համար. դիրքորոշման հետևողականության և հավատարմության համար»:
Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության 2013 թվական մրցանակ` ԶԼՄ ոլորտում (հետմահու) (2013 թվական, դեկտեմբերի 17), «ԶԼՄ-ների զարգացման գործում անձնական ներդրման համար»:
Մ. Կոլցովի անվան գրական մրցանակ
Վորոնեժ քաղաքի պատվավոր բնակչի կոչում (1998)


== Մատենագրություն ==
Լուսանկարչական նշումներ (1960)
Քայլեր ցողի մեջ (1963, 1982)` Լենինի անվան գրականության մրցանակ, 1964 թվական
Այցելություն Շոլոխովին
Սպասեք մեզ, աստղեր (1963)
Սպիտակ երազներ (1965)
Նա սկաուտ էր (1966)
Աշխարհի վերջը (1967)
Ճանապարհորդություն նորալուսնի հետ (1969)
Ռյանի երգը (1971)
Հայրենիք (1972)
Հողն` օվկիանոսից այն կողմ (համահեղինակ` Բ. Ստրելնիկով, 1975, 1977, 2007)
Իմ մանկության գետը (1978, 1993)
«Թռչունները լարերի վրա» (1982 թ.), գիրք բնապահպանության մասին, որի մեջ մի գլուխը նվիրված է բնության հետ անքակտելիորեն կապված մարդկանց (Ադամսոն, Ալֆրեդ Բրեմ, Էռնեստ Սեթոն-Թոմփսոն, Դմիտրի Պավլովիչ, Բորիս Նիկոլաևիչ Վեպրինցև)
Տայգայի փակուղի, Մ. Պրավդա, 1983 (վավերագրական պատմություն ճգնավորներ Լիկովի ընտանիքի մասին)
Հյուր և տանը (1985)
Այս ամենը... (1986, 2000)
Աքլորով տուն (1987)
Երկրի ճանապարհներ (1988) («Հայրենիք» շարք)
Քույր Ալյասկա. Ռուս նավաստիների կողմից Ալյասկան հայտնաբերելու 250-ամյակին (1991)
Վճարեք մեկ կրակոցի դիմաց
Ալյասկան ավելի մեծ է, քան կարծում ես (1994)
Ռուսական հետք. Օխոտոմորիե, Կամչատկա, Կոմանդարի կղզիներ, Ալյասկա, Ալեուտյան կղզիներ (Մ. Ժիլինեմի հետ համահեղինակ, 1994)
Թափառումներ (1991, 1999, 2006)
Պատուհան դեպի բնություն (2 գիրք, 2001 թվականում, 7 գիրք, 2010 թվականում)
«Նորություններ Ագաֆիայից» (2009)
Պատերազմ և մարդիկ (2010)
Սեր` լուսանկարչություն. Ինչ, որտեղ, ինչու և ինչպես եմ նկարահանել (2011)


== Հիշատակ ==
2013 թվականի օգոստոսի 23-ին Վորոնեժի պետական ​​բնական կենսոլորտային արգելոցը կոչվել է Վասիլի Պեսկովի անունով։ Արգելոցի տարածքում բացվել է Վ. Պեսկովի թանգարանը։
2014 թվականին «Կոմսոմոլսկայա պրավդա» հրատարակչությունը պատրաստել է Վասիլի Պեսկովի ամբողջական գործերը` 23 հատորով։
2015 թվականի դեկտեմբերի 29-ին Վոլյա գյուղում գրողի անունով է կոչվել Տրեսվյատի միջնակարգ դպրոց։
2016 թվականին Մեծ Կուրիլյան լեռնաշղթայի կղզիներից մեկը կոչվել է նրա անունով։
2016 թվականին Վորոնեժի նոր փողոցը կոչվել է Պեսկովի անունով։ Վասիլի Պեսկովի փողոցները գտնվում են նաև գրողի փոքրիկ հայրենիքում՝ Օրլովո  գյուղում և Վոլյա գյուղում։
2020 թվականին Օրլովում գրողի անունով կոչվել է պուրակ, տեղադրվել է հուշարձան։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Путь Василия Пескова начинался с расширенных подписей под собственными черно-белыми фотографиями…
Василий Михайлович Песков на сайте «Публичная литература»
Имя Василия Михайловича Пескова присвоено Воронежскому заповеднику
«Природный журналист» (беседа с писателем Михаилом Федоровым о жизни и творчестве Василия Пескова), газета «Берег», 19 сентября 2013 г., Воронеж.
Он завещал развеять свой прах над Воронежской землей, газета «За изобилие», № 122—123 (1382—1383), 24 сентября 2013 года, г. Россошь.
М. Фёдоров. Василий Песков. Том 1. — Воронеж : Воронежская областная типография — Издательство им. Е. А. Болховитинова, 2019. — 672 с. — (Замечательные люди Воронежского края). — ISBN 978-5-4420-0723-7
М. Фёдоров. Василий Песков. Том 2. — Воронеж : Воронежская областная типография — Издательство им. Е. А. Болховитинова, 2019. — 752 с. — (Замечательные люди Воронежского края). — ISBN 978-5-4420-0722-0