Ալեքսեյ Պուտիլով

Ալեքսեյ Պուտիլով (հունիսի 24, 1866(1866-06-24) - հունիսի 2, 1940(1940-06-02)), ռուս արդյունաբերող և ֆինանսիստ.


== Կենսագրություն ==
Պուտիլովը ազնվական էր,  գաղտնի խորհրդական և պատվավոր հաշտարար դատավոր Իվան Պուտիլովի (1839-1916) որդին։ Ձեռնարկատեր և Սանկտ Պետերբուրգի Պուտիլովի գործարանի սեփականատեր Նիկոլայ Իվանովիչ Պուտիլովի ազգականը։
Սովորել է Պետերբուրգի առաջին գիմնազիայում։ 1889 թվականին ավարտել է Պետերբուրգի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը։ Համալսարանում ուսումն ավարտելուց հետո Պուտիլովին խնդրել են մնալ իրավագիտության ֆակուլտետում՝ նախապատրաստվելու պրոֆեսորի պաշտոնին, սակայն նա հրաժարվել է։
1890 թվականից Ալեքսեյ Պուտիլովը ծառայել է ֆինանսների նախարարությունում՝ որպես իրավախորհրդատուի օգնական։ 1898 թվականից՝ նախարարի գլխավոր գրասենյակի գործավար։ Նրան նկատել է Ս․Յու Վիտտեն, 1900 թվականից՝ գրասենյակի փոխտնօրենի պաշտոնակատար և նախարարի քարտուղար, 1902 թվականից՝ նախարարության գլխավոր գրասենյակի տնօրեն, ուշադրություն հրավիրեց իր վրա։ Հոկտեմբերին [1905 թ., Ս. Յու. Վիտեին Նախարարների խորհրդի նախագահ նշանակելուց հետո, նա նշանակվեց ֆինանսների փոխնախարար Ի. Բանկեր. Մասնակցել է Ստոլիպինի ագրարային ռեֆորմի նախապատրաստմանը։Գյուղացիների բանկի գործունեությունը ընդլայնելու համար նա առաջարկեց հարկադիր գնումներ կատարել տանտերերի հողերի մի մասի վրա, որից հետո կայսր Նիկոլայ II-ի դժգոհության պատճառով հրաժարական տվեց։ Վիտեի թոշակի անցնելուց հետո Պուտիլովն անցավ մասնավոր ծառայության։ Պետական խորհրդականի պաշտոնակատար.
Ռուս-չինական բանկի խորհրդի անդամ (1906-1908), գործադիր տնօրեն (1908-1910), իսկ 1910-ից՝ Ռուսաստանում ամենամեծը դարձած Ռուս-ասիական բանկի խորհրդի նախագահը։ Պուտիլովը շահեց ֆրանսիացի բաժնետերերից իր ծրագրած ծրագրի իրականացման գործում լայն ազատություն և կարճ ժամանակում Ռուս-ասիական բանկը վերածեց Ռուսաստանի ամենամեծ բաժնետիրական առևտրային վարկային հաստատության։ Պուտիլովի ղեկավարությամբ բանկը գերիշխող դիրք է գրավել մեքենաշինության և մետաղամշակման, նավթի արդյունահանման և վերամշակման, ծխախոտի և նավթի ու ճարպային արդյունաբերության ոլորտներում։ 1910-1914 թվականներին Պուտիլովը ստեղծեց ռազմարդյունաբերական սինդիկատ, որը ներառում էր ընկերություններ, որոնք պատկանում էին Պուտիլովի, Բալթիկայի, Նևսկու և այլ գործարանների խոշորագույն գործարաններին (1912 թվականին ռուս-ասիական բանկի կողմից ֆինանսավորվող ձեռնարկությունները արտադրեցին գրեթե բոլոր դաշտային հրետանին և արկերը ռուսների համար. բանակը, ինչպես նաև Բալթյան նավատորմի համար նախատեսված թեթև հածանավերի և կործանիչների մեծ մասը)։ Լոնդոնում «The Russian General Oil Corporation» («Russian General Oil Corporation», 1912) հոլդինգի ստեղծման գլխավոր մասնակիցներից մեկը, որը կենտրոնացրել է ռուսական նավթային ընկերությունների վերահսկիչ բաժնետոմսերը (բացառությամբ նրանց, որոնք մաս են կազմում Nobel և Shell խմբեր):Միևնույն ժամանակ, Պուտիլովը բանկի հետ կապված մոտ 50 ընկերությունների խորհրդի նախագահն ու խորհրդի անդամն էր և այդպիսով ուներ ամենամեծ թվով այսպես կոչված Ռուսաստանում։ անձնական միություններ։
Պուտիլովը դարձավ միլիոնատեր և երկրի առաջատար ֆինանսիստներից և արդյունաբերողներից մեկը։ 1912-1916 թվականներին Ի. Ի. Ստախեևի և Պ Բատոլինի հետ միասին ստեղծեց խոշորագույն ֆինանսական և արդյունաբերական խմբերից մեկը (1916 թվականից՝ Ստախեևի և Կո անդամ)։ Ըստ Ս. Յու.Վիտեի հուշերի՝ Պուտիլովը «բանկային հատվածի ամենաազդեցիկ ֆինանսիստներից մեկն էր ոչ միայն այստեղ՝ Սանկտ Պետերբուրգում, այլև արտասահմանում»։
Եղել է խորհրդի նախագահ կամ խորհրդի անդամ՝

.]]
Ժիլովսկու ածխի հանքերի և հանքերի միություն
Նավթի արդյունահանման ասոցիացիաներ «Գ. Մ.Լիանոզովը և որդիները
Պուտիլովի գործարանների ասոցիացիա
«Ռեքս» էլեկտրական կուտակիչների միություն
Ռուսական ընկերություն «Siemens-Schuckert»
Սանկտ Պետերբուրգի նավթային արդյունաբերության միություն
Սանկտ Պետերբուրգի ջրվեժների էլեկտրահաղորդման ընկերության
Արմավիր-Տուապսե երկաթուղու ասոցիացիա
Ռումբերի և ռազմական պարագաների արտադրության ռուսական միություն
Չինական Արևելյան երկաթուղու ասոցիացիա
Բարանովսկու մեխանիկական  խողովակների գործարան
Գորսկո-Իվանովո ածխային միություն
«Էլեկտրական էներգիա» ԲԲԸ
«Էմբա-Կասպիան» նավթարդյունաբերական ԲԲԸ
«Բաքվի նավթային ընկերություն».
«Պրոմետ» ԲԲԸ
Պետերբուրգի վագոնների ասոցիացիա
Մոսկվա-Կազան երկաթուղու ասոցիացիաԱրդյունաբերության և առևտրի ներկայացուցիչների կոնգրեսների խորհրդի անդամ։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ նա եղել է պատերազմի վարչության հատուկ մատակարարման ժողովի անդամ։ Պետրոգրադի քաղաքային դումայի խոսնակ.
Ռուսաստանի ամենահարուստ մարդկանցից մեկը (միայն բանկի տնօրենի տարեկան աշխատավարձը կազմում էր 400 հազար ոսկի) առօրյա կյանքում ծայրաստիճան ասկետիկ էր. նույնիսկ բարձր հանդիպումների ժամանակ նա հայտնվում էր մաշված բաճկոնով, որը միշտ կեղտոտված էր  սիգարի մոխրով.
Փետրվարյան հեղափոխությունից հետո Ա.Ի.Վիշնեգրադսկու հետ միասին Պուտիլովը ստեղծեց «Ռուսաստանի տնտեսական վերածննդի հասարակությունը», որը ներառում էր Պետրոգրադի մի շարք խոշոր բանկերի և ապահովագրական ընկերությունների ներկայացուցիչներ։
Նա ակտիվորեն աջակցում էր Լ. Գ.Կորնիլովին, ֆինանսական օգնություն ցուցաբերում նրա կողմնակիցներին։ Կորնիլովի ապսստամբության ձախողումից հետո նա հեռացավ Պետրոգրադից։ Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո՝ 1917 թվականի դեկտեմբերի 13-ին և 30-ին, Ժողովրդական կոմիսարների խորհուրդն ընդունեց երկու հրամանագիր, որոնցից յուրաքանչյուրը պարունակում էր դրույթ Պուտիլովի ողջ շարժական և անշարժ գույքի բռնագրավման մասին։ Հրամանագրերից առաջինում Պուտիլովը հայտարարվել է ժողովրդի թշնամի։
1918-ին եղել է Չինաստանում և ՉՌԵԳ-ում, համագործակցել գեներալ Դ. Լ. Հորվաթի հետ։ 1917-1922 թվականների քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ ֆինանսական օգնություն է ցուցաբերել Ռուսաստանի հարավի զինված ուժերին։ Կենտրոնական Ռուսաստանի միապետական կազմակերպության, Ռուսաստանի Առևտրաարդյունաբերական կուսակցության Կենտկոմի և Ֆինանսական միության (Թորգպրոմ) քաղաքական խորհրդի անդամ։
Նա վերականգնեց Ռուս-ասիական բանկի գործունեությունը նրա արտասահմանյան մասնաճյուղերի հիման վրա։ Բանկի մասնաճյուղերի մեծ մասը գործել է Չինաստանում, սակայն խորհրդի գործառույթները փոխանցվել են Փարիզում գտնվող բանկի ներկայացուցչությանը, որը ղեկավարում էր Պուտիլովը։ 1921 թվականին Փարիզում նա բանակցեց Լ.Կրասինի հետ խորհրդային-ֆրանսիական էմիսիոն բանկի ստեղծման հնարավորության մասին, որն պետք է օգներ Խորհրդային Ռուսաստանին դրամավարկային բարեփոխումներ իրականացնելու հարցում։1926 թվականին էմիգրանտ մամուլը Պուտիլովին մեղադրեց Խորհրդային Ռուսաստանին  բանկը  փոխանցելու վերաբերյալ բանակցելու մեջ։ Արդյունքում նա հեռացվել է զբաղեցրած պաշտոնից։ Խորհրդի նախագահ դարձավ արքայազն Ս.Վ.Կուդաշևը։ Նույն թվականի աշնանը բանկը ճանաչվեց անվճարունակ և լուծարվեց։


== Ընտանիք ==
Ամուսնացած էր Վերա Ալեքսանդրովնայի, օրիորդական՝ Զեյֆարտի հետ, Գլխավոր շտաբի ակադեմիայի գծագրության և նկարահանման դասավանդողի դուստրը և դ. 1914-1915 թվականներին ակադեմիայի վարիչ, գեներալ-լեյտենանտ Ալեքսանդր Ալեքսանդրովիչ Զեյֆարտ (1835-1918)։
Երեխաներ՝ Եկատերինա (ամուսնացած է Ռոզալիոն-Սոշալսկայա; 11/02/1892 -?), Մարիա, Սերգեյ, Իվան (02/12/1902 - 05/18/1977): Մարիան ինքնասպան եղավ 1912 թվականի մայիսի 12-ին (մկնդեղի մահացու չափաբաժին ընդունելով)՝ ծնողների կողմից սիրելիի հետ ամուսնանալու արգելքի պատճառով։ Մարիայի սիրեցյալը ինքնասպան եղավ Ա.Ի.Պուտիլովի բնակարանի աստիճանավանդակի վրա. Իվանը եղել է ակադեմիկոս Պ.Լ.Կապիցայի մտերիմ ընկերը 1916-1926 թվականներին։ Ալեքսեյ Իվանովիչը քաղաքական գործիչ, Սահմանադրական դեմոկրատական կուսակցության անդամ, Պետդումայի I, II, III և IV գումարումների պատգամավոր Կիրիլ Կիրիլովիչ Չեռնոսվիտովի խնամին էր։
Նա իր ընտանիքի հետ ապրել է Սանկտ Պետերբուրգում՝ Միտնինսկայա 11 հասցեում՝ մինչև 1917 թվականի հեղափոխությունը, վերջին 20 տարին։
Նրա կինը, դուստրը՝ Եկատերինան, թոռնուհին և կրտսեր որդին՝ Իվանը, շարունակել են ապրել հին հասցեում 1917 թվականի հոկտեմբերի հեղափոխությունից հետո։
1918թ.-ի գարնանը Ֆինլանդական ծոցի սառույցով հատեցին խորհրդային-ֆիննական սահմանը, հետո շարժվեցին դեպի Փարիզ։ Որդին Սերգեյը լքել է Ռուսաստանը 1917 թվականի Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից առաջ։


== Ռուսական մասոնություն. ==
1896 թվականին ֆրանսիական Կոսմոս օթյակում ձեռնադրվել է մասոն։ Ֆինանսավորել է Փարիզի «Աստրեա» մասոնական բաժնի ստեղծումը (1921) և մասնակցել (1923 թվականից) ժողովներին, որը միավորել է ռուս գաղթականների մի մասին. երեք մասոնական օթյակների հիմնադիր անդամ։


== Կինոարտադրություն ==
2005 թվականին Սանկտ Պետերբուրգի հեռուստատեսության «Իգոր Շադխանի արհեստանոց» ստուդիան ավարտեց «Երկրորդ Պուտիլով» վավերագրական ֆիլմի նկարահանումները՝ նվիրված ֆինանսիստ և ձեռնարկատեր Ալեքսեյ Իվանովիչ Պուտիլովին։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Աղբյուրներ ծագումնաբանության մասին. Ալմանախ Սանկտ Պետերբուրգ 1912. Բակ, լույս և քաղաք.
Պուտիլովների ընտանիքի ծագումնաբանական ծառը.
Սեյֆարտ ցեղի ծագումնաբանական ծառ։
Կիտանինա Տ․Մ. Ռազմական գնաճային մտահոգություններ 1914-1917 թթ. Պուտիլով-Ստախեև-Բատոլին մտահոգություն. Լ.: Նաուկա, 1969։


== Հղումներ ==
Ալեքսեյ Պուտիլովը և Ռուս-ասիական բանկը
Վիտեի աշակերտ. ինչպես գործավար Ալեքսեյ Պուտիլովը դարձավ երկրի խոշորագույն ֆինանսիստներից մեկը
Ալեքսեյ Պուտիլով - հոդված «Մեծ Ռուսական հանրագիտարան» ում