Ֆինանսական տնտեսագիտություն

Ֆինանսական տնտեսագիտություն, տնտեսագիտության այն ճյուղն է, որը բնութագրվում է «դրամական գործունեության վրա կենտրոնացվածությամբ», որտեղ «այս կամ այն ​​տեսակի փողերը, հավանաբար, կհայտնվեն առևտրի երկու կողմերում»։ Այսպիսով, նրա մտահոգությունը ֆինանսական փոփոխականների փոխկապակցվածությունն է, ինչպիսիք են բաժնետոմսերի գները, տոկոսադրույքները և փոխարժեքները, ի տարբերություն իրական տնտեսության։ Այն ունի երկու հիմնական ուղղություն՝ ակտիվների գնագոյացում և կորպորատիվ ֆինանսներ; առաջինը կապիտալ մատակարարողների, այսինքն՝ ներդրողների հեռանկարն է, իսկ երկրորդը՝ կապիտալ օգտագործողների։ Այսպիսով, այն ապահովում է տեսական հիմքը ֆինանսների մեծ մասի համար։
Թեման վերաբերում է «տնտեսական ռեսուրսների տեղաբաշխմանը և տեղաբաշխմանը, ինչպես տարածական, այնպես էլ ժամանակի ընթացքում, անորոշ միջավայրում»։ Հետևաբար, այն կենտրոնանում է ֆինանսական շուկաների համատեքստում անորոշության պայմաններում որոշումների կայացման վրա, և դրա արդյունքում առաջացած տնտեսական և ֆինանսական մոդելներն ու սկզբունքները, և վերաբերում է ընդունելի ենթադրություններից ստուգելի կամ քաղաքականության հետևանքների ստացմանը։ Այն կառուցված է միկրոտնտեսության և որոշումների տեսության հիմքերի վրա։
Ֆինանսական էկոնոմետրիկան ​​ֆինանսական տնտեսագիտության այն ճյուղն է, որն օգտագործում է էկոնոմետրիկ մեթոդներ՝ այդ հարաբերությունները պարամետրացնելու համար։ Մաթեմատիկական ֆինանսները կապված են նրանով, որ այն կբխի և կընդլայնի ֆինանսական տնտեսագիտության կողմից առաջարկվող մաթեմատիկական կամ թվային մոդելները։ Այնտեղ շեշտը դրվում է մաթեմատիկական հետևողականության վրա՝ ի տարբերություն տնտեսական տեսության հետ համատեղելիության։ Մինչդեռ ֆինանսական տնտեսագիտությունն ունի հիմնականում միկրոտնտեսական ուղղվածություն, դրամավարկային տնտեսագիտությունը հիմնականում մակրոտնտեսական բնույթ ունի։


== Հիմքում ընկած տնտեսագիտություն ==

Ինչպես վերևում, կարգապահությունը հիմնականում ուսումնասիրում է, թե ինչպես ռացիոնալ ներդրողները կկիրառեն որոշումների տեսությունը ներդրումների խնդրին։ Այսպիսով, թեման կառուցված է միկրոտնտեսության և որոշումների տեսության հիմունքների վրա և մի քանի հիմնական արդյունքներ է բերում ֆինանսական շուկաներում անորոշության պայմաններում որոշումների կայացման կիրառման համար։ Տնտեսական հիմքում ընկած տրամաբանությունը թորում է «հիմնական գնահատման արդյունքը», որը զարգանում է հետևյալ բաժիններում։


=== Ներկա արժեք, ակնկալիք և օգտակարություն ===
Ամբողջ ֆինանսական տնտեսագիտության հիմքում ընկած են ներկա արժեք և ակնկալիք հասկացությունները։
Այստեղ անորոշության պայմաններում ընտրությունը կարող է բնութագրվել որպես ակնկալվող օգտակարության առավելագույնի հասցում։ Ավելի պաշտոնական ձևով, արդյունքում ստացված օգտակարության ակնկալվող վարկածը նշում է, որ եթե որոշակի աքսիոմներ բավարարված են, անհատի կողմից մոլախաղի հետ կապված սուբյեկտիվ արժեքը այդ մոլախաղի արդյունքների գնահատման անհատական ​​վիճակագրական ակնկալիքն է։
Այս գաղափարների խթանը ծագում է ակնկալվող արժեքային շրջանակի ներքո նկատվող տարբեր անհամապատասխանություններից, ինչպիսիք են Սանկտ Պետերբուրգի պարադոքսը և Էլսբերգի պարադոքսը։


=== Արբիտրաժից ազատ գնագոյացում և հավասարակշռություն ===
Արբիտրաժից զերծ, «ռացիոնալ», գնագոյացման և հավասարակշռության հասկացություններն այնուհետև զուգակցվում են վերոհիշյալի հետ՝ ստանալով «դասական» (կամ «նեոդասական») ֆինանսական տնտեսագիտություն:Ռացիոնալ գնագոյացումն այն ենթադրությունն է, որ ակտիվների գները (և հետևաբար ակտիվների գնագոյացման մոդելները) կարտացոլեն ակտիվի առանց արբիտրաժային գինը, քանի որ այս գնից ցանկացած շեղում «կվերացվի»։ Այս ենթադրությունն օգտակար է ֆիքսված եկամտով արժեթղթերը, մասնավորապես՝ պարտատոմսերը, և հիմնարար է ածանցյալ գործիքների գնագոյացման համար։
Տնտեսական հավասարակշռությունը, ընդհանուր առմամբ, վիճակ է, երբ տնտեսական ուժերը, ինչպիսիք են առաջարկն ու պահանջարկը, հավասարակշռված են, և արտաքին ազդեցության բացակայության դեպքում տնտեսական փոփոխականների այս հավասարակշռության արժեքները չեն փոխվի։ Ընդհանուր հավասարակշռությունը վերաբերում է առաջարկի, պահանջարկի և գների վարքագծին մի ամբողջ տնտեսության մեջ մի քանի կամ շատ փոխազդող շուկաներով՝ փորձելով ապացուցել, որ գոյություն ունի գների մի շարք, որը կհանգեցնի ընդհանուր հավասարակշռության։ (Սա ի տարբերություն մասնակի հավասարակշռության, որը վերլուծում է միայն միասնական շուկաները)։
Երկու հասկացությունները փոխկապակցված են հետևյալ կերպ. եթե շուկայական գները թույլ չեն տալիս շահութաբեր արբիտրաժ, այսինքն՝ դրանք ներառում են արբիտրաժից զերծ շուկա, ապա այս գները նույնպես համարվում են «արբիտրաժային հավասարակշռություն»։ Ինտուիտիվորեն դա կարելի է տեսնել՝ հաշվի առնելով, որ այնտեղ, որտեղ արբիտրաժային հնարավորություն կա, ապա գները կարող են ակնկալվել փոխվել, և, հետևաբար, հավասարակշռության մեջ չեն։ Այսպիսով, արբիտրաժային հավասարակշռությունը ընդհանուր տնտեսական հավասարակշռության նախապայման է։


=== Պետական ​​գներ ===
Վերոնշյալ հարաբերությունների հաստատման դեպքում կարող է ստացվել հետագա մասնագիտացված Arrow-Debreu մոդելը:Այս արդյունքը հուշում է, որ որոշակի տնտեսական պայմաններում պետք է լինի այնպիսի գներ, որ համախառն առաջարկները հավասարվեն տնտեսության յուրաքանչյուր ապրանքի համախառն պահանջարկին։ Վերլուծությունն այստեղ հաճախ կատարվում է ենթադրելով ներկայացուցչական գործակալ։ Arrow-Debreu մոդելը կիրառվում է առավելագույնս ամբողջական շուկաներ ունեցող տնտեսությունների համար, որոնցում գոյություն ունի շուկա յուրաքանչյուր ժամանակաշրջանի համար և ֆորվարդային գներ յուրաքանչյուր ապրանքի համար բոլոր ժամանակաշրջաններում։


== Արդյունք մոդելներ ==

Կիրառելով վերը նշված տնտեսական հայեցակարգերը՝ մենք այնուհետև կարող ենք ստանալ տարբեր տնտեսական և ֆինանսական մոդելներ և սկզբունքներ։ Ինչպես վերևում, ուշադրության կենտրոնում երկու սովորական ոլորտներն են Ակտիվների գնագոյացումը և Կորպորատիվ ֆինանսները, որոնցից առաջինը կապիտալ մատակարարողների հեռանկարն է, երկրորդը՝ կապիտալ օգտագործողների։ Այստեղ, և (գրեթե) բոլոր մյուս ֆինանսական տնտեսության մոդելների համար, ուղղված հարցերը սովորաբար ձևավորվում են «ժամանակի, անորոշության, տարբերակների և տեղեկատվության» առումով, ինչպես երևում է ստորև․

Ժամանակ։
Անորոշություն (կամ ռիսկ). Ապագայում փոխանցվելիք գումարի չափն անորոշ է։
Ընտրանքներ. գործարքի կողմերից մեկը կարող է ավելի ուշ որոշում կայացնել, որը կազդի դրամական հետագա փոխանցումների վրա։
Տեղեկություն. ապագայի մասին գիտելիքները կարող են նվազեցնել կամ, հնարավոր է, վերացնել ապագա դրամական արժեքի (FMV) հետ կապված անորոշությունը։Այս շրջանակի կիրառումը վերը նշված հասկացություններով հանգեցնում է պահանջվող մոդելներին։ Այս ածանցյալը սկսվում է «անորոշություն չկա» ենթադրությունից և այնուհետև ընդլայնվում է մյուս նկատառումները ներառելու համար։ (Այս բաժանումը երբեմն նշանակում էր «դետերմինիստական» և «պատահական» կամ «ստոխաստիկ»):


=== Որոշակիություն ===
Այստեղ մեկնարկային կետը «Ներդրումները որոշակիության տակ» են և սովորաբար շրջանակված են կորպորացիայի համատեքստում։ Ֆիշերի տարանջատման թեորեմը պնդում է, որ կորպորացիայի նպատակը կլինի իր ներկա արժեքի առավելագույնի հասցումը, անկախ բաժնետերերի նախասիրություններից։ Դրա հետ կապված է Մոդիլիանի-Միլլերի թեորեմը, որը ցույց է տալիս, որ որոշակի պայմաններում ընկերության արժեքը չի ազդում այդ ընկերության ֆինանսավորման եղանակից և կախված չէ ոչ շահաբաժինների քաղաքականությունից, ոչ էլ կապիտալի ավելացման որոշումից՝ բաժնետոմսերի թողարկման կամ պարտքի վաճառքի միջոցով։ Ապացույցն այստեղ շարունակվում է օգտագործելով արբիտրաժային փաստարկներ և գործում է որպես չափանիշ՝ գնահատելու մոդելից դուրս գործոնների ազդեցությունը, որոնք ազդում են արժեքի վրա։
Կորպորատիվ արժեքի որոշման մեխանիզմը տրամադրվում է Ներդրումային արժեքի տեսության կողմից, որն առաջարկում է ակտիվի արժեքը հաշվարկել՝ օգտագործելով «գնահատումը ներկա արժեքի կանոնով»։ Այսպիսով, սովորական բաժնետոմսի համար «ներքին» երկարաժամկետ արժեքը նրա ապագա զուտ դրամական հոսքերի ներկա արժեքն է՝ շահաբաժինների տեսքով։ Մնում է ճշտել համապատասխան զեղչի դրույքաչափը։ Հետագա զարգացումները ցույց են տալիս, որ «ռացիոնալ», այսինքն՝ ֆորմալ իմաստով, այստեղ համապատասխան զեղչման դրույքաչափը (պետք է) կախված լինի ակտիվի ռիսկայնությունից՝ ընդհանուր շուկայի նկատմամբ՝ ի տարբերություն դրա սեփականատերերի նախասիրությունների. տես ներքևում. Զուտ ներկա արժեքը (NPV) այս գաղափարների ուղղակի ընդլայնումն է, որը սովորաբար կիրառվում է Կորպորատիվ ֆինանսական որոշումների կայացման համար։ Այլ արդյունքների, ինչպես նաև այստեղ մշակված հատուկ մոդելների համար տե՛ս «Սեփական կապիտալի գնահատման» թեմաների ցանկը ստորև.


=== Անորոշություն ===
«Ընտրության անորոշության պայմաններում» ռացիոնալության և շուկայական արդյունավետության երկակի ենթադրությունները, ինչպես ավելի սերտորեն սահմանված են, հանգեցնում են ժամանակակից պորտֆելի տեսությանը (MPT) իր կապիտալ ակտիվների գնագոյացման մոդելով (CAPM)՝ հավասարակշռության վրա հիմնված արդյունքով, և դեպի Black–Scholes։ Մերտոնի տեսություն (BSM; հաճախ, պարզապես Բլեք-Սքոուլզ) օպցիոնների գնագոյացման համար՝ առանց արբիտրաժի արդյունք։ Ինչպես վերևում, դրանց միջև (ինտուիտիվ) կապն այն է, որ վերջին ածանցյալ գները հաշվարկվում են այնպես, որ դրանք արբիտրաժից զերծ լինեն արժեթղթերի ավելի հիմնարար, հավասարակշռությամբ որոշված ​​գների նկատմամբ։
Համառոտ և ինտուիտիվ կերպով, և համահունչ արբիտրաժից զերծ գնագոյացմանը և վերը նշված հավասարակշռությանը, ռացիոնալության և արդյունավետության միջև կապը հետևյալն է։ Հաշվի առնելով մասնավոր տեղեկատվությունից օգուտ քաղելու կարողությունը՝ շահագրգիռ առևտրականները մոտիվացված են ձեռք բերելու և գործելու իրենց անձնական տեղեկությունները։ Դրանով թրեյդերները նպաստում են ավելի ու ավելի «ճիշտ», այսինքն՝ արդյունավետ գների. արդյունավետ շուկայի վարկածը կամ EMH: Այսպիսով, եթե ֆինանսական ակտիվների գները (ընդհանուր առմամբ) արդյունավետ են, ապա այդ (հավասարակշռության) արժեքներից շեղումները չեն կարող երկար տևել։ EMH-ը (ուղղակիորեն) ենթադրում է, որ միջին ակնկալիքները կազմում են «օպտիմալ կանխատեսում», այսինքն՝ գները, որոնք օգտագործում են ողջ հասանելի տեղեկատվությունը, նույնական են ապագայի լավագույն ենթադրությանը. ռացիոնալ ակնկալիքների ենթադրությունը։ EMH-ը թույլ է տալիս, որ երբ բախվում են նոր տեղեկատվությանը, որոշ ներդրողներ կարող են չափից ավելի արձագանքել, իսկ ոմանք՝ թերարձագանքել, բայց այն, ինչ պահանջվում է, այնուամենայնիվ, այն է, որ ներդրողների արձագանքները հետևեն նորմալ բաշխմանը, որպեսզի շուկայական գների վրա զուտ ազդեցությունը հնարավոր չլինի արժանահավատորեն օգտագործել։ ստանալ աննորմալ շահույթ. Այսպիսով, մրցակցային սահմաններում շուկայական գները կարտացոլեն առկա բոլոր տեղեկությունները, և գները կարող են շարժվել միայն ի պատասխան նորությունների՝ պատահական քայլելու վարկածին։ Այս լուրը, իհարկե, կարող է լինել «լավ» կամ «վատ», փոքր կամ, ավելի քիչ տարածված, հիմնական; և այդ շարժումներն այնուհետև, համապատասխանաբար, նորմալ բաշխվում են. Հետևաբար, գինը հետևում է լոգարիթմական նորմալ բաշխմանը։
Այս պայմաններում ներդրողները կարող են ենթադրել, որ նրանք գործում են ռացիոնալ. նրանց ներդրումային որոշումը պետք է հաշվարկվի, այլապես վնասը անպայման կհետևի. համապատասխանաբար, երբ արբիտրաժային հնարավորություն է հայտնվում, արբիտրաժները կշահագործեն այն՝ ամրապնդելով այս հավասարակշռությունը։ Այստեղ, ինչպես վերը նշված որոշակիության դեպքում, գնագոյացման վերաբերյալ հատուկ ենթադրությունն այն է, որ գները հաշվարկվում են որպես ապագա ակնկալվող շահաբաժինների ներկա արժեք՝ հիմնվելով ներկայումս առկա տեղեկատվության վրա։ Այնուամենայնիվ, պահանջվում է համապատասխան զեղչային դրույքաչափը, այսինքն՝ «պահանջվող վերադարձը» որոշելու տեսությունը՝ հաշվի առնելով այս անորոշությունը. սա տրամադրվում է MPT-ի և նրա CAPM-ի կողմից։ Համապատասխանաբար, ռացիոնալությունը՝ արբիտրաժ-շահագործման իմաստով, ծնում է Բլեք-Սքոուլզը. տարբերակի արժեքներն այստեղ, ի վերջո, համապատասխանում են CAPM-ին։


== Ընդլայնումներ ==
Ավելի վերջին աշխատանքն ավելի ընդհանրացնում և ընդլայնում է այս մոդելները։ Ինչ վերաբերում է ակտիվների գնագոյացմանը, ապա հավասարակշռության վրա հիմնված գնագոյացման զարգացումները քննարկվում են ստորև «Պորտֆելի տեսության» ներքո, մինչդեռ «Ածանցյալ գնագոյացումը» վերաբերում է ռիսկից չեզոք, այսինքն՝ արբիտրաժից զերծ գնագոյացմանը։ Ինչ վերաբերում է կապիտալի օգտագործմանը, ապա «Կորպորատիվ ֆինանսների տեսությունը» հիմնականում վերաբերում է այս մոդելների կիրառմանը։


=== Պորտֆոլիոյի տեսություն ===

Այստեղ զարգացումների մեծ մասը վերաբերում է պահանջվող վերադարձին, այսինքն՝ գնագոյացմանը, ընդլայնելով հիմնական CAPM-ը։ Բազմագործոն մոդելները, ինչպիսիք են Fama-ֆրանսիական եռագործոն մոդելը և Carhart չորս գործոնային մոդելը, առաջարկում են այլ գործոններ, քան շուկայական եկամտաբերությունը, որոնք համապատասխան են գնագոյացմանը։ Միջժամանակային CAPM-ը և սպառման վրա հիմնված CAPM-ը նմանապես ընդլայնում են մոդելը։ Միջժամանակային պորտֆելի ընտրությամբ ներդրողն այժմ բազմիցս օպտիմալացնում է իր պորտֆելը. մինչդեռ սպառման ընդգրկումը (տնտեսական իմաստով) այնուհետև ներառում է հարստության բոլոր աղբյուրները, և ոչ միայն շուկայական ներդրումները, ներդրողի կողմից պահանջվող եկամտաբերության հաշվարկի մեջ։
Մինչ վերը նշվածները ընդլայնում են CAPM-ը, մեկ ինդեքսային մոդելն ավելի պարզ մոդել է։ Այն ենթադրում է միայն արժեթղթի և շուկայական եկամտաբերության հարաբերակցություն՝ առանց (բազմաթիվ) այլ տնտեսական ենթադրությունների։ Այն օգտակար է նրանով, որ պարզեցնում է արժեթղթերի միջև հարաբերակցության գնահատումը` զգալիորեն նվազեցնելով պորտֆելի օպտիմալացման համար անհրաժեշտ հարաբերակցության մատրիցայի կառուցման համար մուտքային տվյալները։ Արբիտրաժային գնագոյացման տեսությունը (APT) նույնպես տարբերվում է իր ենթադրությունների առումով։ APT-ը «հրաժարվում է այն մտքից, որ աշխարհում կա մեկ ճիշտ պորտֆոլիո բոլորի համար և փոխարինում է այն բացատրական մոդելով, թե ինչն է խթանում ակտիվների վերադարձը»։ Այն վերադարձնում է ֆինանսական ակտիվի պահանջվող (ակնկալվող) եկամտաբերությունը՝ որպես տարբեր մակրոտնտեսական գործոնների գծային ֆունկցիա, և ենթադրում է, որ արբիտրաժը պետք է վերադարձնի սխալ գնով ակտիվները։


=== Ածանցյալ գնագոյացում ===

Ինչ վերաբերում է ածանցյալ գնագոյացմանը, ապա երկանդամ օպցիոնների գնագոյացման մոդելը տրամադրում է Black–Scholes-ի դիսկրետացված տարբերակը, որն օգտակար է ամերիկյան ոճային օպցիոնների գնահատման համար։ Այս տեսակի դիսկրետացված մոդելները կառուցվում են, գոնե անուղղակիորեն, օգտագործելով պետական ​​գները (ինչպես վերը նշվածը)։ Դրա հետ կապված, մեծ թվով հետազոտողներ օգտագործել են ֆինանսական տնտեսագիտության մի շարք այլ կիրառությունների համար պետական ​​գներ հանելու տարբերակներ։ Ճանապարհից կախված ածանցյալների համար օգտագործվում են օպցիոնների գնագոյացման Մոնտե Կառլոյի մեթոդները. Այստեղ մոդելավորումը շարունակական ժամանակում է, բայց նմանապես օգտագործում է ռիսկի չեզոք ակնկալվող արժեքը։ Մշակվել են նաև թվային տարբեր տեխնիկա։ Տեսական շրջանակը նույնպես ընդլայնվել է այնպես, որ martingale-ի գնագոյացումը այժմ ստանդարտ մոտեցում է։
2007-2008 թվականների ֆինանսական ճգնաժամից հետո հետագա զարգացումը. (առանց վաճառքի) ածանցյալ գնագոյացումը հիմնված էր BSM ռիսկի չեզոք գնագոյացման շրջանակի վրա՝ առանց ռիսկի տոկոսադրույքով ֆինանսավորման և դրամական միջոցների հոսքերը կատարելապես կրկնօրինակելու ունակության հիման վրա։ ամբողջությամբ հեջ. Սա, իր հերթին, կառուցված է ճգնաժամի ժամանակ կասկածի տակ դրված վարկային ռիսկերից զերծ միջավայրի ենթադրության վրա։ Հետևաբար, դրան անդրադառնալով, այնպիսի հարցեր, ինչպիսիք են՝ կոնտրագենտի վարկային ռիսկը, ֆինանսավորման ծախսերը և կապիտալի ծախսերը, այժմ լրացուցիչ հաշվի են առնվում գնագոյացման ժամանակ, և ռիսկին սովորաբար ավելացվում է վարկի գնահատման ճշգրտումը կամ CVA-ն և հնարավոր այլ գնահատման ճշգրտումները, միասին՝ xVA: չեզոք ածանցյալ արժեք.
Կապակցված և, գուցե, ավելի հիմնարար փոփոխությունն այն է, որ զեղչումն այժմ գտնվում է գիշերային ինդեքսների փոխանակման (OIS) կորի վրա, ի տարբերություն LIBOR-ի, ինչպես նախկինում օգտագործվում էր։ Դա պայմանավորված է նրանով, որ հետճգնաժամային տոկոսադրույքը համարվում է «առանց ռիսկի դրույքաչափի» ավելի լավ վստահելի։ (Նաև գործնականում կանխիկ գրավի դիմաց վճարվող տոկոսները սովորաբար մեկ գիշերվա տոկոսադրույքն է, OIS-ի զեղչումը, այնուհետև, երբեմն կոչվում է «CSA զեղչում»:) Փոխանակման գինը, և, հետևաբար, եկամտաբերության կորի կառուցումը, լրացուցիչ փոփոխվում է. սվոպները գնահատվել են մեկ «ինքնուրույն զեղչվող» տոկոսադրույքի կորից. մինչդեռ հետճգնաժամային, OIS-ի զեղչումը հարմարեցնելու համար, գնահատումն այժմ գտնվում է «բազմակորի շրջանակի» ներքո, որտեղ «կանխատեսման կորերը» կառուցվում են յուրաքանչյուր լողացող LIBOR տենորի համար՝ զեղչելով ընդհանուր OIS կորի վրա։


=== Կորպորատիվ ֆինանսների տեսություն ===
Կորպորատիվ ֆինանսների տեսությունը նույնպես ընդլայնվել է. վերը նշված զարգացումների արտացոլումը, ակտիվների գնահատումն ու որոշումներն այլևս կարիք չունեն ենթադրելու «որոշակիություն»։ Ֆինանսներում Մոնտե Կառլոյի մեթոդները ֆինանսական վերլուծաբաններին թույլ են տալիս կառուցել «ստատիկ» կամ հավանական կորպորատիվ ֆինանսական մոդելներ՝ ի տարբերություն ավանդական ստատիկ և դետերմինիստական ​​մոդելների. տեսնել . Համապատասխանաբար, Իրական տարբերակների տեսությունը թույլ է տալիս սեփականատիրոջը, այսինքն՝ կառավարչական, գործողություններ, որոնք ազդում են հիմքում ընկած արժեքի վրա. ներառելով օպցիոնի գնագոյացման տրամաբանությունը՝ այդ գործողությունները կիրառվում են ապագա արդյունքների բաշխման վրա՝ փոխվելով ժամանակի հետ, որը հետագայում որոշում է «նախագծի» գնահատումն այսօր։
Ավելի ավանդաբար, որոշումների ծառերը, որոնք փոխլրացնող են, օգտագործվել են նախագծերը գնահատելու համար՝ գնահատման մեջ ներառելով (բոլոր) հնարավոր իրադարձությունները (կամ վիճակները) և կառավարման որոշումները․ այստեղ զեղչման ճիշտ դրույքաչափը, որն արտացոլում է յուրաքանչյուր կետի «չդիվերսիֆիկացված ռիսկը, որը սպասում է ապագայում»։
«Կորպորատիվ ֆինանսները», որպես կարգապահություն, ավելի ընդհանուր առմամբ, վերը նշված Ֆիշերի կարծիքով, վերաբերում է ընկերության արժեքը առավելագույնի հասցնելու երկարաժամկետ նպատակին և բաժնետերերին դրա վերադարձը և այդպիսով ներառում է նաև կապիտալի կառուցվածքի և շահաբաժինների քաղաքականության ոլորտները։ Տեսության ընդլայնումներն այստեղ, այնուհետև, հաշվի են առնում վերջիններս հետևյալ կերպ. (i) օպտիմիզացման վերակապիտալիզացիայի կառուցվածքը և կորպորատիվ ընտրության և վարքագծի տեսությունները. (ii) Մոդիլիանի-Միլլերին հավելյալ և երբեմն հակադրվող շահաբաժինների քաղաքականության նկատառումներն ու վերլուծությունները ներառում են.
Ինչպես նկարագրված է, իրական տարբերակների տիպիկ կիրառումը կապիտալ բյուջետավորման տիպի խնդիրների դեպքում է։ Այնուամենայնիվ, այստեղ դրանք կիրառվում են նաև կապիտալի կառուցվածքի և շահաբաժինների քաղաքականության, ինչպես նաև կորպորատիվ արժեթղթերի ձևավորման խնդիրների նկատմամբ. և քանի որ բաժնետերերն ու պարտատոմսատերերն ունեն տարբեր օբյեկտիվ գործառույթներ, համապատասխան գործակալության խնդիրների վերլուծության մեջ։ Այս բոլոր դեպքերում պետական ​​գները կարող են տրամադրել կորպորատիվին վերաբերող շուկայական ենթադրյալ տեղեկատվությունը, ինչպես վերը նշված է, որն այնուհետև կիրառվում է վերլուծության համար։ Օրինակ՝ փոխարկելի պարտատոմսերը կարող են (պետք է) գնագոյացվել՝ համահունչ կորպորատիվ սեփական կապիտալի (վերականգնված) պետական ​​գներին։


== Մարտահրավերներ և քննադատություն ==
Ինչպես վերևում, կա շատ սերտ կապ (i) պատահական քայլելու վարկածի միջև՝ կապված այն համոզմունքի հետ, որ գների փոփոխությունները պետք է հետևեն նորմալ բաշխմանը, մի կողմից, և (ii) շուկայի արդյունավետության և ռացիոնալ ակնկալիքների միջև, մյուս կողմից։ Դրանցից լայն շեղումներ սովորաբար նկատվում են, և, հետևաբար, կան, համապատասխանաբար, մարտահրավերների երկու հիմնական խումբ։


=== Շեղումներ նորմալությունից ===

Ինչպես քննարկվեց, հիմնարար են այն ենթադրությունները, որ շուկայական գները հետևում են պատահական քայլին, և որ ակտիվների եկամուտները սովորաբար բաշխվում են։ Էմպիրիկ ապացույցները, սակայն, ցույց են տալիս, որ այս ենթադրությունները կարող են չհամապատասխանել, և որ գործնականում թրեյդերները, վերլուծաբանները և ռիսկերի կառավարիչները հաճախ փոփոխում են «ստանդարտ մոդելները» (տես Կուրտոսի ռիսկ, թեքության ռիսկ, երկար պոչ, մոդելի ռիսկ)։ Իրականում, Բենուա Մանդելբրոտն արդեն 1960-ականներին հայտնաբերել էր, որ ֆինանսական գների փոփոխությունները չեն հետևում նորմալ բաշխմանը, ինչը հիմք է հանդիսանում օպցիոնների գնագոյացման տեսության համար, թեև այս դիտարկումը դանդաղ էր գտնելու հիմնական ֆինանսական տնտեսություն։
Սերտորեն կապված է անկայունության ժպիտը, որտեղ, ինչպես վերևում, ենթադրյալ անկայունությունը՝ BSM գնին համապատասխանող անկայունությունը, դիտվում է, որ տարբերվում է որպես գործադուլային գնի (այսինքն՝ փողի) ֆունկցիա, ճիշտ է միայն այն դեպքում, եթե գնի փոփոխության բաշխումը ոչ նորմալ է։, ի տարբերություն BSM-ի ենթադրածի։ Անկայունության կառուցվածք տերմինը նկարագրում է, թե ինչպես է (ենթադրյալ) անկայունությունը տարբերվում տարբեր մարման ժամկետներով հարակից տարբերակների համար։ Այնուհետև ենթադրվող անկայունության մակերեսը անկայունության ժպիտի և տերմինի կառուցվածքի եռաչափ մակերեսային սյուժե է։ Այս էմպիրիկ երևույթները հերքում են մշտական ​​անկայունության և լոգ-նորմալության ենթադրությունը, որի վրա հիմնված է Բլեք-Սքոուլզը։ Հաստատությունների ներսում Black-Scholes-ի գործառույթն այժմ հիմնականում ենթադրյալ փոփոխականությունների միջոցով գների փոխանցումն է, ինչպես որ պարտատոմսերի գները փոխանցվում են YTM-ի միջոցով։
Տեղական անկայունության հետ կապված են ցանցի վրա հիմնված ենթադրյալ երկանդամ և եռանդամ ծառերը, որոնք հիմնականում մոտեցման դիսկրետիզացիա են, որոնք նմանապես, բայց ավելի քիչ հաճախ օգտագործվում են գնագոյացման համար. դրանք կառուցված են մակերեսից դուրս բերված պետական ​​գներով։ Edgeworth երկանդամ ծառերը թույլ են տալիս որոշակի (այսինքն՝ ոչ Գաուսական) թեքություն և կուրտոզ տեղում գնի մեջ. Այստեղ գներով, տարբեր հարվածներով տարբերակները կվերադարձնեն տարբեր ենթադրյալ անկայունություններ, և ծառը կարող է տրամաչափվել ժպիտով, ըստ պահանջի։ Նմանատիպ նպատակային (և ստացված) փակ ձևի մոդելներ նույնպես մշակվել են։


=== Շեղումներ ռացիոնալությունից ===
Ինչպես երևում է, ընդհանուր ենթադրությունն այն է, որ ֆինանսական որոշումներ կայացնողները գործում են ռացիոնալ. տե՛ս Homo Economicus: Վերջերս, սակայն, փորձարարական տնտեսագիտության և փորձարարական ֆինանսների հետազոտողները էմպիրիկորեն վիճարկեցին այս ենթադրությունը։ Այս ենթադրությունները տեսականորեն վիճարկվում են նաև վարքագծային ֆինանսների կողմից, մի կարգապահություն, որը հիմնականում վերաբերում է տնտեսական գործակալների ռացիոնալության սահմաններին։
Այս բացահայտումներին համահունչ և լրացնող՝ փաստաթղթավորվել են շուկայական տարբեր կայուն անոմալիաներ, դրանք գների կամ վերադարձի խեղաթյուրումներ են, օրինակ. չափի հավելավճարներ, որոնք հակասում են արդյունավետ շուկայի վարկածին. օրացուցային էֆեկտներն այստեղ ամենահայտնի խումբն են։ Դրանց հետ կապված են տարբեր տնտեսական գլուխկոտրուկներ, որոնք վերաբերում են տեսությանը նմանապես հակասող երևույթների։ Բաժնետոմսերի պրեմիումի գլուխկոտրուկը, որպես օրինակ, առաջանում է նրանից, որ բաժնետոմսերի դիտարկված եկամտաբերության տարբերությունը պետական ​​պարտատոմսերի համեմատությամբ հետևողականորեն ավելի բարձր է, քան ռիսկի պրեմիում ռացիոնալ ներդրողները պետք է պահանջեն՝ «աննորմալ եկամտաբերություն»։ Հետագա համատեքստի համար տե՛ս Պատահական քայլի հիպոթեզը § Ոչ պատահական քայլելու վարկածը և կողագոտին՝ կոնկրետ դեպքերի համար։
Ավելի ընդհանուր առմամբ, և հատկապես 2007–2008 թվականների ֆինանսական ճգնաժամից հետո, ֆինանսական տնտեսագիտությունը և մաթեմատիկական ֆինանսները ենթարկվել են ավելի խորը քննադատության. Այստեղ ուշագրավ է Նասիմ Նիկոլաս Թալեբը, ով պնդում է, որ ֆինանսական ակտիվների գները չեն կարող բնութագրվել ներկայումս օգտագործվող պարզ մոդելներով, ինչը ներկայիս պրակտիկայի մեծ մասը դարձնում է լավագույն դեպքում անտեղի, իսկ վատագույն դեպքում՝ վտանգավոր մոլորեցնող. տե՛ս Սև կարապի տեսություն, Թալեբի բաշխում։ Այսպիսով, ընդհանուր հետաքրքրություն ներկայացնող թեման եղել է ֆինանսական ճգնաժամերը և (ֆինանսական) տնտեսագիտության ձախողումը դրանց մոդելավորման (և կանխատեսման) հարցում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==


== Արտաքին հղումներ ==