armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Ռեմեդիոս Վարո

Ռոմեդիոս Վարո Ուրանգա (իսպ.՝ Remedios Varo Uranga, դեկտեմբերի 16, 1908(1908-12-16)[…], Անգլես, Province of Girona, Spain under the Restoration[…] - հոկտեմբերի 8, 1963(1963-10-08)[…], Մեխիկո, Մեքսիկայի Միացյալ Նահանգներ), իսպանացի նկարչուհի, սյուրռեալիզմի ներկայացուցիչ։


== Կենսագրություն ==
Ռեմեդիոս Վարոն ծնվել է ինժեներ-ջրաբաշխի ընտանիքում։ Կրթությունը ստացել է վանքային դպրոցում։ 1934 թվականին ընդունվել է Սան Ֆեռնանդոյի գեղարվեստի թագավորական ակադեմիա։ Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմի սկզբին Վարոն հանդիպել է իր առաջին ամուսնուն՝ ֆրանսիացի գրող Բենիամին Պերեյի հետ, ով տեղափոխվել էր Բարսելոնա քաղաքացիներին աջակցելու համար և նրա հետ տեղափոխվել է Փարիզ, որտեղ էլ ոգեշնչվել է սյուրռեալիզմ ոճով։ Նացիոնալիստների գալուց հետո, այդ ոճի նկարիչների համար դժվար ժամանակաշրջանը սկսվեց։ 1942 թվականին Վարոն հեռանում է Ֆրանսիայից և արտագաղթում է Մեքսիկա։ Սկզբում նա Մեխիկո տեղափոխվել էր ժամանակավոր, բայց այնտեղ ապրել է մինչև կյանքի վերջ։ Նա վերջնականապես տեղափոխվեց Մեխիկո և այդքան էլ հայտնի չէր Մեքսիկայից դուրս։
Մեխիկոյում նա հանդիպել է Ֆրիդա Կալոյին և Դիեգո Ռիվերային, մոտ ընկերություն էր անում Լեոնորա Կարինգտոնի հետ։ Մեքսիկայում նա ամուսնացել է հրատարակիչ Վալտեր Գրյունի հետ։ Գրյուենը կայացած անձ էր, հավատում էր Վարոյի տաղանդին և աջակցում էր նրան, որը նրան թույլ էր տալիս ամբողջովին նվիրվել գեղանկարչությանը։ 1949 թվականից հետո Վարոն գտավ իր անձնական ոճը։ Նա մահացել է իր հայտնիության աճի շրջանում։
Նրա աշխատանքները ցուցադրվել են ԱՄՆ-ում և Մեքսիկայում։


== Նկարչական և փիլիսոփայական ազդեցություն ==
Ալեգորյան բնությունը Վարոյի ստեղծագործությունների մեծ մասն է, որը նման է Հիերոնիմոս Բոսխի նկարներին, և որոշ քննադատներ նրա ստեղծագործությունները անվանել են «պոստմոդերնիստյան ալեգորիա»։
Վարոն նաև ոգեշնչվել է այնպիսի նկարիչներից, ինչպիսիք են Ֆրանցիսկո Գոյան, Էլ Գրեկոն, Պաբլո Պիկասոն և Պիտեր Բրեյգել Ավագը։


== Ստեղծագործություններ ==


== Գրականություն ==
Cartas, sueños y otros textos. Mexico: Era, 1997 (վերահրատարակված 2002)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Biography and Gallery of Artwork
Biography Archived 2008-03-16 at the Wayback Machine.
Remedios Varo Bibliography Archived 2002-01-27 at the Wayback Machine.
Remedios Varo: Major Works Archived 2006-02-07 at the Wayback Machine.
Remedios Varo—A Compendium of Online Galleries, Biographies, Articles, and Miscellany Archived 2002-02-07 at the Wayback Machine.
Chronology of Remedios Varo Archived 2008-05-03 at the Wayback Machine.
Comprehensive Gallery of paintings by Remedios Varo (Language: Spanish) Archived 2007-04-18 at the Wayback Machine.
Կենսագրություն (ռուս.)
Remedios Varo (1967), փաստագրական ֆիլմ
Աքվինկում

Աքվինկում (լատիներեն՝ Aquincum) քաղաքը Հռոմեական կայսրության մի բնակավայր էր այսօրվա Բուդապեշտի տարածքում։ Այն եղել է Հռոմեական կայսրության Ներքին Պաննոնիա նահանգի կենտրոնը։ Աքվինկումը Հռոմեական կայսրության կարևորագայն քաղաքներից մեկն էր Ք.հ. 1-ին դարից մինչև 5-րդ։ Ռազմական նշանակություն ուներ իր աշխարհագրական դիրքի հետևանքով, մաս կազմելով հռոմեական Լիմեսի։


== Պատմություն ==
Աքվինկումի վայրում հռոմեացիներից առաջ ապրել են կելտեր, որոնք հիմնադրել են Ակ-ինկ բնակավայրը։ Տարածքը հարուստ էր աղբյուրներով, որոնք արդեն կելտերն օգտագործել են որպես բաղնիք։ Հռոմեացիները Ք.ա. 1-ին դարի վերջերին նվաճել են Ակ-ինկի շրջանը և հիմնել զինվորական ճամբարներ։ Աքվինկումի բերդերը, ճամբարները, զինվորական և քաղաքացիական ավանները կառուցվել են Դոմիցիանոս, Տրայանոս, Կոմմոդոս, Կարակալլա և Գալլիենոս հռոմեական կայսրերի կողմից։ Քաղաքի ձևավորմանը նպաստել են նաև Հադրիանոս, Սեպտիմիոս Սեվերոս և Կոստանդիանոս Ա կայսրերի ձեռնարկած միջոցները։ 4-րդ դարի կեսերից, բարբարոսների հարձակումների հետևանքով քաղաքացիական բնակչությունը աստիճանաբար հեռացավ քաղաքից։ 433 թվականին քաղաքը հանձնվել է հոներին։


== Մշակույթ ==
Աքվինկումը 3-րդ դարում, իր ծաղկման ժամանակ, 60.000 բնակիչ ուներ։ Բնակչությունը բաղկացած էր զինվորներից, վարչական աշխատողներից, առևտրականներից և արհեստավորներից։ Քաղաքացիական թաղամասը շրջապատվում էր խոշոր պարսպով։ Գլխավոր պողոտաների խաչմերուկում գտնվում էր ֆորումը, որի մոտակայքում կառուցվել է Կապիտոլիումի Եռյակին (Յուպիտեր, Յունոնա, Միներվա) նվիրված տաճարը։ Ֆորումի դիմաց էր Հասարակական բաղնիքը, բայց բոլոր թաղերն էլ ունեին իրենց բաղնիքները։ Բնակելի շենքերը միացված էին ջրամատակարարման համակարգին, կեղտաջուրը տարվում էր հատուկ ջրանցքներով։ Հարուստ քաղաքացիների շենքերում կար նաև ջեռուցման համակարգ։ Պատերը զարդարված էին որմնանկարներով, որոնք պատրաստվել են Հռոմից եկած վարպետների կողմից։ Բացի բաղնիքներից, տաճարներից և վարչության շենքերից, քաղաքում մեծ դեր են խաղացել նաև ամֆիթատրոնները, շուկաները, խանութները և դրամի փոխանակման կետերը։ Երաժշտական կյանքի մասին վկայում է հրշեջների կացարանում հայտնավերված ջրային երգեհոնը։ 4-րդ դարում կառուցվել են քրիստոնեական եկեղեցիներ։


== Աքվինկումի կառույցները հետագայում ==
5-9-րդ դարերում հոները, լանգոբարդները և ավարները բնակվել են Աքվինկումի տարածքում։ 9-րդ դարից հունգարացիներ էին ապրում այդտեղ, և շենքերի պատերը ծառայել են որպես նոր շենքերի հիմք միջնադարյան հունգարական քաղաքում, մինչև թուրքերի ներխուժումը։ Քաղաքացիական թաղամասի ավերակները հայտնաբերվել և պեղվել են 19-րդ դարի վերջում։ 1945 թվականից հետո խորհրդային իշխանության կողմից հուշարձանների մեծ մասը քանդվել է նոր թաղամաս («Չերեմուշկա») կառուցելու ընթացքում։ Հնագետները հնարավորություն չունեին նորահայտ շենքերը բավականաչափ ուսումնասիրելու։ Աքվինկում քաղաքի տարածքում գտնվում է հիմա Օբուդայի խրուշչովյան ոճով զանգվածը, իսկ հռոմեական քաղաքի կենտրոնի մի մասը կարող է դիտվել «Աքվինկում» բացօթյա թանգարանում։


== Պատկերներ ==

		
		


== Արտաքին հղումներ ==
Աքվինկումի ավերակները Archived 2009-11-14 at the Wayback Machine.
Նոտր Դամ դե լա Գարդ

Նոտր Դամ դե լա Գարդ (ֆր.՝ Notre-Dame de la Garde), բազիլիկ Մարսելում, Ֆրանսիա։ Տեղացիները կոչում են La Bonne Mère տաճար՝ այն համարելով քաղաքի պահապան։
Տաճարը կառուցվել է 1853-1864 թվականներին նեո-բյուզանդական ոճով՝ ըստ ճարտարապետ Անրի-Ժակ Էսպերանդյեի նախագծի։ Շենքը կառուցված է հնագույն ամրոցի հիմքի վրա, քաղաքի ամենաբարձր կետում՝ կրաքարային լեռան վրա՝ տաճարը դարձնելով Մարսելի ամենահայտնի տեսարժան վայրերից մեկը։ 1864 թվականի հունիսի 5-ին բազիլիկն օծվել է։ Մինչ դա Նոտր Դամ դե լա Գարդը մատուռ է եղել, որը կառուցվել էր 1214 թվականին, իսկ 1536 թվականին՝ վերափոխվել եկեղեցու։
Բազիլիկի դամբարանը փորագրված է ժայռից և կառուցվել է հռոմեական ոճով։ Վերին եկեղեցին ունի նեո-բյուզանդական առանձնահատկություններ, զարդարված է խճանկարով։ 41 մ բարձրության վրա գտնվող քառակուսի աշտարակի վերևում կառուցվել է զանգակատունը, որն ունի 12.5 մ բարձրություն։ Դրա վրա կառուցվել է Մարիամ Աստվածածնի և մանկան ոսկեզօծ արձանը, բարձրությունը՝ 11 մ։
2001-2008 թվականներին բազիլիկը վերակառուցվել է։ Այսօր Նոտր Դամ դե լա Գարդը Մարսելում ամենաշատ այցելվող զբոսաշրջային վայրն է։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Marseille Tourism highlights
Cathedral's website 
Bells of Notre-Dame de la Garde
Զիկիլիա

Զիկիլիա (վրաց.՝ ზიკილია), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Սամցխե-Ջավախք մարզի Ախալցխայի շրջանում։


== Դիրք ==
Գյուղը գտնվում է ծովի մակարդակից 940 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Ախալցխայից հեռու է 16 կմ։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 412 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Լույս (ամսագիր)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Լույս (այլ կիրառումներ)«Լույս» կրոնաեկեղեցական բնույթի ամսագիր, առաջին անգամ լույս է տեսել 1955 թվականին, Սիդնեյում։ Պատասխանատուն է եղել Աղան արքեպիսկոպոս Պալիոզյանը։
Անդրանիկ Կիլիկյան

Անդրանիկ Երվանդի Կիլիկյան (սեպտեմբերի 14, 1939(1939-09-14), Բեյրութ, Լիբանան - օգոստոսի 9, 2005(2005-08-09), Երևան, Հայաստան), հայ գեղանկարիչ, գրաֆիկ։


== Կենսագրություն ==
Անդրանիկ Կիլիկյանը ծնվել է 1939 թվականին Բեյրութում։ Հայրենադարձել է 1946 թվականին։ 1953-1955 թվականներին աշակերտել է Հարություն Կալենցին։ 1960 թվականին ավարտել է Երևանի գեղարվեստի ուսումնարանը, 1970 թվականին՝ Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտը, 1975 թվականին Մոսկվայի պոլիգրաֆիական ինստիտուտը։ 1982-1986 թվականներին եղել է «Ծիծեռնակ» ամսագրի գեղարվեստական խմբագիր։ 1984 թվականից դասավանդել է ԵԳԹԻ-ում (1992 թվականից՝ ԵԳԱ-ում, պրոֆեսոր՝ 1996 թվականից, ամբիոնի վարիչ՝ 2002 թվականից)։ 1998 թվականից եղել է Հայաստանի նկարիչների միության գրաֆիկայի բաժանմունքի նախագահը։
Աշխատանքներից գտնվում են Հայաստանի ազգային պատկերասրահում։


== Գործունեություն ==
Պատկերազարդել և ձևավորել է Աթաբեկ Խնկոյանի «Մկների ժողովը» (1983 թվական, Տարվա լավագույն ձևավորման 1-ին մրցանակ), «Բրեմենյան երաժիշտներ » հեքիաթը (2000), Ռազմիկ Դավոյանի «Ծիտիկը ցուցահանդեսում» (2002 թվական, ժող.), տարբեր լեզուներով Տոկիոյում լույս ընծայված «Արջի որդին» ժողովրդական հեքիաթը (1983 թվական, մշակումը՝ Հովհաննես Թումանյանի), Բեյրութում հրատարակված «Սասնա ծռեր» էպոսը (1994), Գուրգեն Մահարու «Մանկություն և պատանեկություն» (1996), Մ. Մամուրյանի «Դպրոցական հիշատակներ» (1999), Ա. Սիմոնյանի «Հայոց պատմություն» (2000) և այլ գրքեր։


== Մահ ==
Մահացել է 2005 թվականին։ Թաղված է Նուբարաշենի գերեզմանատանը։


== Մեջբերումներ Անդրանիկ Կիլիկյանի մասին ==


== Ծանոթագրություններ ==
Բաշիր Սաֆարօղլի

Բաշիր Սաֆար օղլի Սաֆարով (ադրբ.՝ Bəşir Səfər oğlu Səfərov, մարտի 11, 1925(1925-03-11), Rustov, Guba District, Ադրբեջան - մարտի 23, 1969(1969-03-23), Բաքու, Ադրբեջանական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), թատրոնի և կինոյի ադրբեջանցի դերասան, Ադրբեջանական ԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1968), Ադրբեջանի ժողովրդական արտիստուհի Աֆակ Բաշիրղիզու հայրը։


== Կենսագրություն ==
Բաշիր Սաֆարօղլին ծնվել է 1925 թվականի մարտի 11-ին Բաքվում։ Մասնակցել է Նիյազ Շարիֆովի թատրոններում գործող ադրբեջանական խմբերի ներկայացումներին։ 1944 թվականին մտել է արտիստական ընկերության խմբի մեջ։ Որոշ ժամանակ անց նա ընդունվեց երաժշտական թատրոն՝ որպես դերասան։ Բեմական առաջին ուսուցիչներն են եղել Աղաելի Դադաշևը և Լութֆալի Աբդուլլաևը։
Իր բեմական գործունեության ընթացքում կերտել է բազմաթիվ դերեր, ինչպես՝ Մոհսուն («Հարսը արժե հինգ դրամ», Մամեդ Սաիդ Օրդուբադի), Չիքո («Քետո և Քոտե», Վլադիմիր Դոլիձե), Մաշադի Իբադ («Սա չլինի, նա լինի», Ուզեիր Հաջիբեկով), Նաջաֆ («Կռունկներ», Ռուստամ Սուլեյման և Սեիդ Ռուսթամով), Ղադիր, Գյուլիմսարով («Ուլդուզ», Սաբիթ Ռահման և Սուլեյման Ալեսկերով), Սալյանսկի (Մահարրամ Ալիզադե և Ֆիքրեթ Ամիրով), Հաջի Ղարա («Ագահ», Միրզա Ախունդով և Շամսի Բադալբեկլի), Քազբեք («Մեր գյուղի երգը», Քարիմ Քարիմով և Զաքիր Բաղըրով), Միր Իսմաիլ («Ոսկու փնտրողներ», Հասան Սեյիդբեկլի և Թոֆիկ Կուլիև)։
1964 թվականի հունիսի 29-ին Բաշիր Սաֆարօղլին արժանացել է Ադրբեջանի վաստակավոր արտիստ, իսկ 1968 թվականի հունիսի 25-ին ` Ժողովրդական արտիստի պատվավոր կոչմանը։
Բաշիր Սաֆարօղլին մահացել է 1969 թվականի մարտի 23-ին Բաքվում։


== Ֆիլմագրություն ==
«Այգյուն» (1960),
«Տարօրինակ պատմություն» (1960),
«Որտեղ է Ահմեդ» (1963),
«Ուլդուզ» (1964),
«Հրաշալի է ապրել» (1966),
«Նասրեդին Խոջայի 12 գերեզման» (1966),
«Բաշիր Սաֆարօղլի» (1969),
«Դերասանուհու ժպիտը» (1974);


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բաշիր Սաֆարօղլու
Բաշիր Սաֆարօղլու և Ալիաղա Աղաև
Իններորդ շրջան

«Իններորդ շրջան» (խորվ.՝ Deveti krug, սերբ.՝ Девети круг), հարավսլավացի ռեժիսոր Ֆրանցե Շտիգլիցի ֆիլմը՝ նկարահանված 1960 թվականին ՀՍՖՀ-ում։ Այն ռազմական դրամա է նացիստների կողմից գրավված տարածքներում իրականացված Հոլոքոստի մասին։ Ֆիլմը ճանաչվել է Հարավսլավիայի 1960 թվականի լավագույն կինոնկար, արժանացել մի շարք մրցանակների Պուլայի կինոփառատոնոմ, ներառյալ «Մեծ ոսկե արենա» գլխավոր մրցանակը, ինչպես նաև ներկայացվել է «Օսկար» և Կաննի կինոփառատոնի «Ոսկե արմավենու ճյուղ» մրցանակների։


== Սյուժե ==
Ֆիլմի գործողությունները ծավալվում են Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ։ Զագրեբն օկուպացվել է նացիստական Գերմանիայի կողմից։ Ռուֆը, որ տասնյոթամյա աղջիկ է հրեական ընտանիքից, ընկերություն է անում Իվոյի հետ, ով խորվաթ երիտասարդ է կաթոլիկների ընտանիքից։ Հոլոքոստը գնալով ուժեղանում է, Ռուֆի հարազատները ձերբակալվում են։ Իվոյի ծնողները նրան համոզում են, որ ամուսնանա Ռուֆի հետ, գրանցման ժամանակ փոխեն նրա ծագման վերաբերյալ տվյալները՝ այդպիսով փրկելով աղջկան։ Իվոն սկզբում չի համարձակվում դիմել նման քայլի, սակայն ժամանակի ընթացքում նա սկսում է ավելի լավ ճանաչել աղջկան և սիրահարվում է նրան։ Ռուֆը հայտնվում է «Իններորդ շրջան» համակենտրոնացման ճամբարում։ Իվոն գտնում է նրան և կազմակերպում փախուստ, սակայն նրանք զոհվում են՝ դիպչելով ճամբարի ցանկապատի բարձրավոլտ լարերին։


== Դերերում ==
Դուսիկա Զեգարակ – Ռուֆ
Բորիս Դվորնիկ – Իվո
Բեբա Լոնչար – Մագդա
Բրանկո Տատիչ – Իվոյի հայրը
Իրվինա Դրագման – Իվոյի մայրը
Դրագան Միլիվոևիչ – Զվոնկո


== Մրցանակներ և անվանակարգեր ==
Ֆիլմը ներկայացվել է մի շարք հեղինակավոր կինոմրցանակների.

1960 թվական – Պուլայի կինոփառատոնի «Մեծ ոսկե արենա» լավագույն ֆիլմի համար, «Ոսկե արենա» կնոջ լավագույն դերակատարման համար (Դուսիկա Զեգարակ), «Ոսկե արենա» երկրորդ պլանի տղամարդու լավագույն դերակատարման համար (Բրանկո Տատիչ),
1960 թվական – ներկայացվել է Կաննի կինոփառատոնի «Ոսկե արմավենու ճյուղի»,
1961 թվական – ներկայացվել է «Օսկար» կինոմրցանակի։


== Քննադատություն ==
«Իններորդ շրջան» ֆիլմը բազմիցս ճանաչվել է Խորվաթիայի ամենագեղեցիկ ու արտասովոր ռազմական մելոդրամաներից մեկը։ Ռեժիսոր պատմում է սիրո մի պատմություն, որ ծնվում է ամենասարսափելի պայմաններում։ Կինոնկարն ընդգրկվել է Հարավսլավիայի կինեմատոգրաֆի պատմության քսան լավագույն ֆիլմերի ցանկում (ազգային քննադատների կարծիքով)։ Խորվաթ գրող և կինոգետ Դամիր Ռադիչն առանձնացրել է կինոնկարների մի շարք, որ որոշակի զուգահեռներ ունեն «Իններորդ շրջան» ֆիլմի հետ։ Դրանք են՝ «Կանաչ քարտ» (1990 թվական), «Հարսանիք անձրևային սեզոնին» (2001 թվական), «Գլխով պատին» (գերմ.՝ Gegen die Wand, 2004 թվական)։ Ընդ որում՝ նա նշում է, որ յուրաքանչյուր դեպքում կեղծ ամուսնության հայտնաբերման հետևանքներն ու ռիսկի մակարդակը տարբեր են, իսկ երբեմն նաև անհամեմատելի։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Իններորդ շրջան»(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում
«Իններորդ շրջան»(անգլ.) ֆիլմը Allmovie կայքում:
«Իններորդ շրջան»(անգլ.) ֆիլմը Rotten Tomatoes կայքում
Ուրման-Աստի

Ուրման-Աստի (ռուս.՝ Урман-Асты, բաշկիրերեն՝ Урманаҫты), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Դյուտյուլինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 304 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Քսանթի

Քսանթի (հուն․՝ Ξάνθη, թուրքերեն՝ İskeçe), քաղաք Հունաստանի Հանրապետության արևելքում՝ Արևմտյան Թրակիայում, հույն-թուրքական ցամաքային սահմանի շրջակայքում։
Քսանթի քաղաքը վարչականորեն մտնում է Հունաստանի Արևելյան Մակեդոնիա և Թրակիա պերիֆերիայի համանուն նոմոսի կազմի մեջ։
Քսանեթին Կոմոտինի և Ալեքսանդրուպոլիս քաղաքների հետ միասին համարվում է Արևելյան Մակեդոնիա և Թրակիա վարչատարածքային միավորի՝ պերիֆերիայի, պատմա-մշակութային գլխավոր կենտրոններից մեկը։


== Աշխարհագրություն ==
Քսանեթին գտնվում է ծովի մակարդակից 32-38 մետր բարձրության վրա՝ Թրակիական հարթավայրում, Ռոդոպների ստորոտին։ Այն գտնվում է Հունաստանի մայրաքաղաք Աթենքից 795 մետր և Մակեդոնիա երկրամասի վարչական կենտրոն Սալոնիկից 282 մետր հեռավորության վրա։
Քսանեթի ամենամոտ օդանավակայանները գտնվում են Ալեքսանդրուպոլիս քաղաքում՝ Քսանեթից 65 կմ, և Կավալայից 110 կմ հեռավորության վրա։
Քաղաքում առկա է երկաթուղային գիծ և ավտոբուսային կայարան, որոնք կապում են բոլոր մայրցամաքային հունական քաղաքները, ինչպես նաև Թուրքիայի Ստամբուլ քաղաքը։


== Բնակչություն ==
Քսանեթին բնակչության թվով միջին քաղաք է Հունաստանում։ Ի տարբերություն Կոմոտինիի և Ալեքսանդրուպոլիի՝ ունի բավականին ավելի քիչ բնակչություն։
Ըստ 2011 թվականի տվյալների՝ Քսանեթիի բնակչությունը կազմում է 53 270 մարդ։
Վերջին տարիների ցուցանիշով բնակչության թիվը բավականին մեծացել է։ 1940 թվականին այն ուներ 31 015 մարդ բնակչություն։ Մինչև 1991 թվականը Քսանեթի բնակչությունը հասել է 38 808-ի։ 2001 թվականին այն ուներ 46 464 մարդ բնակչություն։
Քաղաքի հիմնական բնակիչները հույներն են, որոնք դավանում են հույն ուղղափառություն։
Մեծ են նաև ազգային փոքրամասնությունների թիվը։ Թուրքիայի տիրապետությունը և թուրքական բնակավայրերին մոտ գտնվելը նպաստել են նրան, որ քաղաքում բնակություն են հաստատել նաև մեծ քանակությամբ թուրքեր, որոնք դավանում են իսլամ, հաճախ նաև աշխարհիկ են։
Քսանեթիում բնակվող մյուս ազգային փոքրամասնություններն են հայերը, բուլղարացիները և հրեաները։ Նախկինում այստեղ բնակվել են մեծ քանակությամբ հրեաներ, որոնց մեծ մասը սպանվել են Հոլոքոսթի տարիներին։ Հայերը այստեղ բնակություն են հաստատել դեռևս վաղ ժամանակներից։ Քսանեթիում գործում է հայկական եկեղեցի, որը հոգում է հայ համայնքի կրոնական կարիքները։


== Ծանոթագրություններ ==
Պոնտե Բուջանեզե

Պոնտե Բուջանեզե  (իտալերեն՝  Ponte Buggianese), կոմունա Իտալիայի Տոսկանա մարզի Պիստոիայի գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 8398 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 196 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 29 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 51019։ Հեռախոսային կոդ՝ +39 0572։
Բնակավայրի հովանավորն է Մադոննա դել Բուեն Կոնսիգլիոն։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Համայնքի վարչակազմ ==
Հեռախոսահամար։ 0572 982177
Էլեկտրոնային հասցե։ info@comune.ponte-buggianese.pt.it
Գլխավոր կայք։ http://www.comune.ponte-buggianese.pt.it/


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրի գլխավոր կայք(իտալ.)
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.
Ավրորայի ժայռ

Ավրորայի ժայռ (ուկրաիներեն՝  Аврорина скеля), ափամերձ ժայռ Ղրիմի Հարավային ափին, որը դուրս է գալիս դեպի Սև ծով։ Գտնվում է քաղաքային տիպի Գասպրա (Մեծ Յալթա) ավանում։ Ժայռի վրա է գտնվում Ծիծեռնակի բույն ամրոցը։
Ավրորայի ժայռը գտնվում է Ղրիմի Հարավային ափի արևմտյան մասում, Այ-Տոդոր հրվանդանի վրա և նրա արևելյան զառիթափ լեռնաճյուղ է հանդիսանում։ Ժայռի անվանումը տրվել է ռուսների կողմից XIX դարում՝ ի պատիվ լուսաբացի հռոմեական աստվածուհի Ավրորայի։
Ավրորայի ժայռը արոտավայրային անջատում է և պատկանում է Մասսանդրովյան շերտախմբին՝ երկրաբանական կառուցվածք, որն առաջացել է Ղրիմի լեռների Գլխավոր թմբի կտրուկ վերելքի և նրա առանձին մասերի դեպի ծով սողալու արդյունքում։ Ժայռն ունի մեզոզոյան դարաշրջանի Յուրայի ժամանակաշրջանի կրային կազմություն։
XIX դարի վերջին ժայռի վրա կառուցվել է փայտյա շինություն, որը հանդիսացավ 1912 թվականին այստեղ կառուցված Ծիծեռնակի բույն ամրոցի նախակարապետը։ 1927 թվականին ժայռի մի մասը ավերվել է Յալթայի երկրաշարժի հետևանքով։ Այդ ժամանակ էլ ժայռի տակ ճաք է առաջացել, որը 1960-ական թթ. ամրոցի վերակառուցման ժամանակ վերանորոգվել է։
ժայռի մեջ գտնվում է մի քանի կարստային քարանձավ-այրեր՝ մինչև 30 մ երկարությամբ։ Քարանձավի պատերին հանդիպում են ստալակտիտներ։ Այդ այրերից մեկն օգտագործվել է Երկկենցաղ մարդը ֆիլմի նկարահանումների ժամանակ որպես Իխտիանդրի որջ։ Ժայռի վրա իրականացվել է նաև Տասը նեգրիկներ ֆիլմի նկարահանումների մի մասը։
Ավրորայի ժայռը նկարել են բազմաթիվ նկարիչներ, այդ թվում Այվազովսկին, Լ. Ֆ. Լոգարիոն և Ա. Պ. Բոգոլյուբովը։ Ժայռը ամրոցի հետ պատկերված է նաև Գասպրայի դրոշի և զինանշանի վրա, Ուկրաինայի և Ռուսաստանի մի շարք հոբելյանական մետաղադրամների վրա։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Отрог Монастыр-Бурун или Аврорина скала(չաշխատող հղում)
Ադենիում

Ադենիում, (լատ.՝ Adenium) շնամեռուկազգիների ընտանիքի բույս։


== Տարածվածություն ==
Տարածված է արևադարձային շրջաններում։ Աֆրիկայում հանդիպում Սենեգալում,Սուդանում, Քենիայում և Արաբական թերակղզում։ Շատ լեզուներով նրա բառացի թարգմանությունը՝ «անապատի վարդ» է։


== Կենսաբանական նկարագիր ==
Ադենիումի ցողունը շատ ճյուղավոր է, ունի մի կողմից սուր, մյուս կողմից՝ բութ եզրերով տերևներ, կան երփներանգ և ձևավոր, դեղին-սպիտակ, կարմիր-սև տերևներ։ Ունի վառ կարմիր, դեկորատիվ ծաղիկներ, որոնց շնորհիվ էլ ճանաչված է։ Ծաղիկի միջուկը, որպես կանոն, ավելի բաց գույն ունի։ Ծաղիկները լինում են վարդագույն, դեղին, սպիտակ, կարմիր, սև։ Ադենիումը կտրելիս ցողունի վրա առաջանում է թունավոր հյութ։ Խորհուրդ է տրվում այն կտրելիս կամ բազմացնելիս՝ ձեռքերը լվանալ օճառով։


== Տեսակներ ==
Adenium boehmianum
Adenium multiflorum
Adenium obesum
Adenium somalense
Adenium oleifolium
Adenium swazicum


== Խնամք ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Ю. В. Сергиенко Полная энциклопедия комнатных растений. — АСТ, 2008. — 320 с. — 80 000 экз. — ISBN 5-17-045032-9.
Մարդո

Մարդո, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Ալաշկերտի գավառակում։


== Բնակչություն ==
1878 թվականին ուներ 11 տուն` 45 քուրդ բնակչով։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Էրզրումի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Զարմանդուխտ

Զարմանդուխտ (4-րդ դար - անհայտ), Մեծ Հայքի Արշակունյաց թագավորության թագուհի (370-374) և գահի խնամակալ (374-384), Պապ թագավորի կինը, Արշակ Գ-ի և Վաղարշակ Բ-ի մայրը։ 


== Կենսագրություն ==
Զարմանդուխտ, հայ ազնվազարմ տիկին, Պապ թագավորի կինը, որն ապրել է 4-րդ դարում և եղել է Մեծ Հայքի Արշակունյաց թագավորության թագուհի։ Զարմանդուխտը եղել է Մեծ Հայքը կառավարած 4 արքաների ժամանակակիցը՝ Պապ (370-374թթ), Վարազդատ (374-378), Արշակ Գ և իր գահակից Վաղարշակ (378-390թթ.)։ Նրա ծագման մասին քիչ բան է հայտնի, քանի որ այս ժամանակաշրջանի պատմական աղբյուրները ոչ մի տեղեկություն չեն տալիս նրա կյանքի մասին, նախքան Պապի հետ ամուսնությունը։ Հայաստանի թագավորի հետ ամուսնանալու համար նա պետք է լիներ հասարակական որոշակի կարգավիճակի տիկին և հնարավոր է, որ սերել է ինչ-որ ազնվական և քաղաքական ազդեցիկ ընտանիքից։ Հավանական է, որ Զարմանդուխտը կարող էր լինել նախարարի դուստր և կարող էր Պապի հետ նշանված լինել Արշակ Բ-ի գահակալության ժամանակ, որն իշխել է 350-ից մինչև 368 թվականը։
Պապը և Զարմանդուխտն ամսուսնացել են Պապի գահակալության ընթացքում, և ունեցել են երկու զավակ՝ Արշակ և Վաղարշակ։ Քիչ բան է հայտնի Պապի հետ նրա հարաբերությունների մասին։ Պապի հետ ամուսնանալուց հետո Զարմանդուխտը դարձավ հայոց թագուհին՝ շատ ազդեցիկ, հարուստ կին հայ հասարակության մեջ։
374 թվականին Պապի սպանությունից հետո, քանի որ նրա որդիները շատ երիտասարդ էին Հայաստանի գահին նստելու համար, Հռոմի կայսր Վաղեսը գահի համար ուղարկեց Պապի եղբորորդի Վարազդատին, որը պատանեկության տարիներին ապրել և կրթվել էր Հռոմում։ Վարազդատի օրոք սպարապետությունը շարունակել է վարել Մուշեղ Ա Մամիկոնյանը, որին սակայն դավադիր ընթրիքի ժամանակ սպանել է Վարազդատը։ Հայտնի չէ, թե ինչ է եղել նրա իշխանության տարիներին Զարմանդուխտի և իր որդիների հետ։
Մուշեղի մահվանից հետո նրա փոքր եղբայր Մանվել Մամիկոնյանը զբաղեցնելով սպարապետի պաշտոնը Կարնո դաշտում պարտության է մատնել Վարազդատի զորաբանակին, որն ստիպված ապաստանել է Հռոմում։ Մանվել Մամիկոնյանի խնամատարությամբ Հայոց թագավոր է օծվել Պապի անչափահաս որդի Արշակ Գ–ն։
Երկրում քաղաքական անարխիային վերջ տալու համար Մանվել սպարապետն իր աղջկան՝ Վարանդուխտին կնության է տվել Արշակ Գ-ին, իսկ Վաղարշակին ամուսնացրել Սահակ Ա Բագրատունու դստեր հետ։ Մամիկոնյանների իշխանությունը խաղաղություն և կայունություն է բերել Հայաստանին, որտեղ Մանվել սպարապետն իմաստուն առաջնորդել է երկիրը։ Մանվելը պատվել է Զարմանդուխտին և իր որդիներ։
Նա մեծացրել է Արշակին և Վաղարշակին, դաստիարակել նրանց, ինչպես՝ իր սեփական որդիներին։
Մանվել սպարապետը Զարմանդուխտին տվել է «Թագուհու» կոչում։ 383 թվականին Սասանյան թագավոր Շապուհ III-ը թագավորական տարբեր նվերներ է ուղարկել Մանվելին և հայ ազնվական տարբեր ներկայացուցիչներին։ Այն ներառում էր նաև ազնվական չափանիշներով թագ և զգեստ Զարմանդուխտ թագուհու համար։ Այդ պահից հետո որևէ հիշատակում չկա Զարմանդուխտի մասին։ Հայտնի չէ նաև նրա մահվան տարեթիվը։


== Արվեստում ==
Զարմանդուխտը եղել է հայ դրամատուրգ Սարգիս Միրզայանի 1857 թվականին գրած «Ներսես Մեծ» ողբերգության կերպար։


== ՏԵս նաև ==
Արշակունիներ
Մանվել Մամիկոնյան
Պապ թագավոր
Վարազդատ


== Ծանոթագրություններ ==


== Ծանոթագրություններ ==
Մայքլ Բրեդլի

Մայքլ Շիհան Բրեդլի (անգլ.՝ Michael Bradley, հուլիսի 31, 1987(1987-07-31), Փրինսթոն, Մերսեր շրջան, Նյու Ջերսի, ԱՄՆ), ամերիկացի ֆուտբոլիստ, կանադական Տորոնտո ֆուտբոլային ակումբի կիսապաշտպան։


== Կարիերա ==
2012 թվականի հուլիսի 15-ին պայմանագիր կնքեց իտալական Ռոմա ֆուտբոլային ակումբի հետ։


== Նվաճումներ ==
Միջազգային
 ԱՄՆ

ԿՈՆԿԱԿԱՖ-ի ոսկե գավաթի հաղթող - 2007


== Արտաքին հղումներ ==
Պրոֆիլը soccerway-ում
Պրոֆիլը MetroStars-ում  Archived 2009-02-17 at the Wayback Machine.
Մայքլ Բրեդլիի մասին հոդվածներ Yanks Abroad-ում Archived 2020-08-10 at the Wayback Machine.
Վացլավ Կլաուս

Վացլավ Կլաուս (չեխ․՝ Václav Klaus, հունիսի 19, 1941(1941-06-19)[…], Պրահա, Բոհեմիայի և Մորավիայի պրոտեկտորատ), չեխ տնտեսագետ և քաղաքական գործիչ, Չեխիայի Հանրապետության երկրորդ նախագահը (2003-2013), Մոսկվայի պետական համալսարանի պատվավոր պրոֆեսոր։ Եղել է նաև Չեխոսլովակիայի երկրորդ և վերջին վարչապետը 1992 թվականի հուլիսից մինչև Չեխոսլովակիայի կազմալուծումը՝ 1993 թվականի հունվարը և անկախ Չեխիայի Հանրապետության առաջին վարչապետը (1993-1998)։
Կլաուսը Չեխիայի ամենամեծ աջակենտրոն կուսակցության՝ Քաղաքացիական դեմոկրատական կուսակցության համահիմնադիրներից է։ Նրա նախագահությունը ուղեկցվել է բազում տարաձայնություններով մի շարք խնդիրների նկատմամբ ունեցած տեսակետների պատճառով՝ սկսած գլոբալ տաքացման նկատմամբ սնահավատությունից մինչև եվրոսնոտիապաշտություն և կառավարման վերջին ամիսներին մեծածավալ համաներումների պատճառով։


== Կենսագրություն ==


=== Վաղ տարիներ ===
Կլաուսը ծնվել է 1941 թվականի հունիսի 19-ին Պրահայում Բոհեմիայի և Մորավիայի պրոտեկտորատի ժամանակ և մինչև 1948 թվականը մեծացել Պրահայի Վինոգրադի համայնքում։ Իր խոսքերով մինչև 4 տարեկանը Կլաուսը 1945 թվականի մայիսին մասնակցել է Պրահայի ապստամբության ժամանակ բարիկադների կառուցմանը։
Կլաուսը սովորել է միջազգային առևտրի տնտեսագիտության ոլորտում և 1963 թվականին ավարտել Պրահայի տնտեսագիտական համալսարանը։ Որոշ ժամանակ սովորել է նաև Իտալիայի համալսարաններում (1966) և ԱՄՆ-ի Կոռնելի համալսարանում (1969)։ Այնուհետև սովորել է Չեխոսլովակիայի գիտությունների ակադեմիայի պետական տնտեսագիտական ինստիտուտի ասպիրանտուրայում, որը 1970 թվականին կիսատ է թողել։
Այնուամենայնիվ նա շուտով աշխատանքի է անցնում Չեխոսլովակիայի պետական բանկում, որտեղ 1971-1986 թվականներին զբաղեցնում է տարբեր պաշտոններ։ Կլաուսն այլ երկրներ այցելելու առանձնահատուկ թույլտվություն ուներ՝ կարող էր այցելել հիմնականում սոցիալիստական երկրներ։ Սա կարող էր փոքր առավելություն լինել այդ ժամանակ։ 1887 թվականին Վացլավը միացավ Չեխոսլովակիայի գիտությունների ակադեմիայի Վիճակագրության ինստիտուտին։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==

Վացլավ Կլաուսի անձնական կայք
Նախագայի պաշտոնական կայքը
Դոկտորական պատվավոր աստիճաններ, Ֆրանսիսկո Մառոկինի համալսարան Archived 2011-05-01 at the Wayback Machine.
Յոհան Շտրաուս նվագախումբ

Յոհան Շտրաուս նվագախումբ, հիվնադրվել է 1987 թվականին Անդրե Ռիուի կողմից։ 1988 թվականի հունվարի 1-ի առաջին համերգի ժամանակ նվագախումբը բաղկացած էր 12 երաժիշտներից։ Մինչև 2008 թվականը նվագախումբը ընդլայնվեց մինչև 43 անդամ և ներկայացավ հյուր երաժիշտների հետ, ինչպիսիք են Կառլա Մաֆիոլետտին, Միրուսա Լուվերսը, Կարմեն Մոնարկան և «The Platin Tenors»-ը։ Նվագախումբը հայտնի է դասական երաժշտությունները տարբերվող տարօրինակ թեթևությամբ ներկայացնելով՝ կատակելով հանդիսատեսի հետ։
Նվագախումբը հիմա հանդես է գալիս 80-150 երաժիշտների հետ։ Այն ժամանակ, երբ նվագախումբը առաջին անգամ հյուրախաղերով շրջում էր Եվրոպայում, առաջացավ նոր հետաքրքրություն դեպի վալսային երաժշտությունը։ Վերածնունդը սկսել է Նիդերլանդներում և ծաղկում ապրել Շոստակովիչի՝ բազմազան նվագախմբերի համար գրված երկրորդ վալսի ձայնագրման միջոցով։ Արպես արդյունք, Ռիուն հայտնի դարձավ որպես ժամանակակից «Վալսի արքա»։ Անունը իրականում շնորհել է Յոհան Շտրաուս Երկրորդը։
Ռիուն և իր նվագախումբը հանդես են եկել ամբողջ Եվրոպայում, Հյուսիսային Ամերիկայում, Ճապոնիայում և Ավստրալիայում։ Ստանալով մի շարք պարգևներ՝ ներառյալ «Աշխարհի երաժշտության» երկու մրցանակները, նրանց ձայնագրումները հասնում են ոսկու և պլատինի աստիճանների շատ քաղաքներում։ Այդ թվում են 8 պլատինի աստիճանները Նիդերլանդներում։
Ռիուի ձայնագրումների և՛ CD, և՛ DVD դիսկերը ձայնագրվել են իր սեփական ստուդիաներում՝ Մաասթրիչում։
Նրա նվագախմբի մի քանի ներկայացումներ հեռարձակվել են Միացյալ Թագավորությունում և Միացյալ Նահանգներում՝ PBS հեռուսատածրագրի միջոցով։ Դրանցից են 2003 թվականին Անդրե Ռիուն կենդանի կատարմամբ Դուբլինում՝ նկարահանված Դուբլինում, Իռլանդիայում, 2005-ին Տոսքանիայում։


== Անդամները ==
Մենակատար։ Կարլա Մաֆիոլետտի, Կարմեն Մոնարկա, Միրուսիա Լուվերս և Քիմմի Սկոտա։
Առաջին ջութակ։ Ջեթ Գելենս, Ֆրանկի Սթեյջնս, Լին Ջոնգ, Կրեմի Մինևա, Ֆրեյա Կրեմերս, Դիանա Մորսինկոֆ, Բորիս Գոլդենբլանկ, Էլս Մերկեն, Վինցենզո Վիոլա, Լարա Մեուլեման։
Երկրորդ ջութակ։ Քորդ Մեյեր, Ագնես Ուոլտեր և Ջենիֆեր Կավալսկի։
Ալտ։ Կլաարտջե Պոլման, Պիեր Քոլեն, Լինդա Քուստեր, Նադեժդա Դիակոֆ։
Թավջութակ։ Տանջա Դերվահլ, Մարգարիտ վան Լեքսմոնդ, Հաննեք Ռոգեն, Ջոելլե Տոննաեր, Կարին Հինզ։
Կոնտրաբաս։ Ռոլանդ Լաֆոսե, Ջին Սասեն, Ֆրանսո Վուլկանո։
Դաշնամուր։ Ստեֆանի Դենթրի։
Սինթեզ։ Ուարդ Վլասվելդ։
Հոբոյ։ Արթուր Քորդվեներ։
Ֆլեյտա։ Թեուն Ռամակերս, Նատալի Բոլլ։
Շեփոր։ Ռոջեր Դիեդերն, Ռենե Հենկետ։
Կլարնետ։ Մանո Կոնինգս։
Սաքսոֆոն։ Սաննե Մեսթրոմ։
Տրոմբոն։ Ռուուդ Մերքս։
Գալարափող։ Նոել Պերդաենս։
Բաս տրոմբոն։ Լեոն վան Վիջկ։
Հոբոյ։ Տոն Մաեսեն։
Հարվածային։ Մարսել Ֆելիզ, Միրելլի Բրեպոլս, Գլեն Ֆելիզ։
Երգչախումբ։ Նիկոլ Սթեինս, Կարին Հաին, Ջուդիթ Լուեսինկ, Աննա Ռեկեր, Վիրջենի Հենկետ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Անդրե Ռիու (պաշտոնական կայք)
Անդրե Ռիու երկրպագուների կայք
Անդրե Ռիու երկրպագուների կայք (հիմնականում տեսահոլովակներ)
Անդրե Ռիու երկրպագուների Archived 2008-04-02 at the Wayback Machine.
André Rieu AllMusic կայքում
Կարլա Մաֆիոլետտի պաշտոնական կայք
Միրուսիայի կայք
Անդրե Ռիուի բոլոր համերգների տեսահոլովակները հեռուսատատեսությամբ
Անդրե Ռիուն ֆեյսբուքում
Ալլահաքբար (լեռնանցք)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ալլահաքբար (այլ կիրառումներ)Ալլահաքբար, լեռնանցք Վասպուրականի լեռների հյուսիսային հատվածում, Մակուի խանության Խարաբլի գյուղից 7-8 կմ հարավ-արևելք, Կարմիր գետի ձախկողմյամ վտակ Աղչայի ավազանից դեպի հյուսիս տանող ճանապարհներից մեկի վրա։


== Ծանոթագրություններ ==
Վիտորիո Միելե

Վիտորիո Միելե (իտալերեն՝ Vittorio Miele, նոյեմբերի 24, 1926(1926-11-24), Կասինո - նոյեմբերի 18, 1999(1999-11-18), Կասինո, Ֆրոզինոնե, Լացիո, Իտալիա), իտալացի նկարիչ։


== Կենսագրություն ==
Ողբերգական ճակատագրի բերումով մասնակցում է Մոնտեկասինոյի ճակատամարտին՝ այնտեղ կորցնելով հորն ու քրոջը, այնուհետև՝ ստացած ծանր վերքերի հետևանքով, նաև մորը։ Վաթսունականներին մասնակցում է Սան Մարինոյում, Ճապոնիայում, Հարավսլավիայում, Կանադայում և Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում կայացած ցուցահանդեսներին։ Իսկ արդեն վաթսունականների վերջերին Իտալիայի մի շարք ցուցահանդեսներին իր մասնակցությունն ունենալուց հետո նրան հրավիրում են Հարավսլավիայի Պոչիտեյ քաղաքի պետական գեղարվեստական միություն։ Հետագայում այս փորձառությունն իր արտացոլումն է գտնում նրա մի շարք հրաշալի պաստելային կտավներում։
Կասինոյի ավերումից երեսունհինգ տարի անց Վիտորիո Միելեն հեղինակում է քաղաքի ավերման տարելիցին նվիրված իր “Վկայություն” (Testimonianza) գործը։ Ստեղծագործական այս ուղին բնորոշվում է մաեստրոյի ներաշխարհում դաջված ցավալի պատկերների արտահայտմամբ, իսկ արդեն 1991 թ.-ին այդ ստեղծագործությունը ներկայացվում է Եվրոպական պառլամենտում։
Վիտորիո Միելեն մահացավ է իր հարազատ Կասինոյում 1999 թ.-ի նոյեմբերի 18-ին։ Նրա մտերիմ ընկերների շարքում էին Ումբերտո Մաստրոյանին, Ալֆրեդո Բոնացին, Կոլյա Միչևվիչը և Պիետրո Անիգոնին, իսկ Դուչիո Տրոմբադորին նրան բնորոշել է որպես “լռության բանաստեղծ”։ Միելեն իրավացիորեն համարվում է անցյալ դարի ամենախորը ներաշխարհով օժտված և ամենանշանավոր իտալացի նկարիչներից մեկը։ Ներկայումս նրա որոշ ստեղծագործություններ ցուցադրվում են Արպինո քաղաքի Ումբերտո Մաստրոյանիի անվան հիմնադրամի թանգարանում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Մատենագիտություն ==
Gavino Còlomo, Nuovissimo dizionario dei pittori, poeti, scrittori, artisti dei nostri giorni, Edizioni della Nuova Europa, 1975
Studi meridionali, Anno 5, fasc. 1 (հունվար-մարտ 1972)
Duccio Trombadori (a cura di), Vittorio Miele: Il poeta del silenzio, Comune di Boville Ernica, 2000
Vittorio Miele, Fondazione Umberto Mastroianni, 2009


== Արտաքին հղումներ ==
արխիվ Վիտորիո Միելե
Ռուվրուա սյուր Օդրի

Ռուվրուա սյուր Օդրի (ֆր.՝ Rouvroy-sur-Audry), համայնք Ֆրանսիայի Շամպայն-Արդեն մարզի Արդեններ գավառում։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 564 մարդ, բնակչության խտությունը` 61.64 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 9.15 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 190 կմ հյուսիս-արևելք, Շալոն ան Շամպայն քաղաքից 95 կմ հյուսիս, Շառլվիլ Մեզիեր քաղաքից 16 կմ արևմուտք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 365 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 255-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 110։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 69,9 %։ 255 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 225 անձ (137 տղամարդ և 88 կին)։ Գործազուրկ են եղել 30 անձ (13 տղամարդ և 17 կին)։ 110 անաշխատունակներից 23-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 31-ը` թոշակառուներ, իսկ 56-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Արդեններ գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Վիլյառամիել

Վիլյառամիել (իսպ.՝ Villarramiel), մունիցիպալիտետ Իսպանիայում։ Գտնվում է Պալենսիա պրովինցիայի Կաստիլիա ի Լեոն ինքնավար համայնքի կազմում։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Տեռա դե Կամպոս շրջանում։ Բնակչությունը՝ 933 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։


== Բնակչություն ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Web del Ayuntamiento
Diputación de Palencia Archived 2007-05-20 at the Wayback Machine.
Programa Vida y Calidad. Archived 2008-02-04 at the Wayback Machine.
Գուլսկ

Գուլսկ (ուկրաիներեն՝ Гульськ), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Նովգորոդ-Վոլինսկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1050 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Գուլսկ գյուղում բնակվում էր 1 360 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 6141 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 221,46 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Տիտան (կրող հրթիռ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Տիտան (այլ կիրառումներ)
Տիտան («Titan»), հորանային խարսխումով երկաստիճան հեղուկային բալիստիկ հրթիռի և կրող հրթիռի ամերիկյան սերիաների անվանումը։ «Տիտան-2» հրթիռը (ազոտի քառօքսիդ և անջուր հիդրազինի հետ ոչ սիմետրիկ դիմեթիլ հիդրազինի խառնուրդ) սպառազինման մեջ է 1962 թվականից․ թռիչքի հեռավորությունը 15000 կմ–ից ավելի է, ստարտային զանգվածը՝148 տ, երկարությունը՝ 31, 4 մ, տրամագիծը՝ 3 մ, նշանառման համակարգը՝ իներցիալ։
«Տիտան-2» կրող հրթիռն օգտագործվել է 1965–1966 թվականներին, «Ջեմինի» տիեզերանավերի արձակման համար։ «Աջենա», «Կենտավր» կամ «Տրանսթեյջ» լրացուցիչ 3-րդ աստիճանով և կախովի ստարտային, կարծր վառելիքով աշխատող, 3 մ տրամագծով հրթիռային շարժիչների հետ (կամ առանց դրանց) «Տիտան-2» կրող հրթիռը ծառայում է ռազմական, գիտական, տնտեսակիրառական նշանակման՝ Երկրի արհեստական արբանյակների, ինչպես նաև ավտոմատ միջմոլորակային կայանների արձակման համար։
Իտանիենայի գավառ

Իտանիենայի  (պորտ.՝ Microrregião de Itanhaém), գավառ Բրազիլիայում, մտնում է Սան Պաուլու նահանգի մեջ։ Մտնում է Բաուրու մարզի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 228 667 մարդ 2005 թվականի տվյալով։ Զբաղեցված տարածքը 2012,292  կմ²։ Բնակչության խտությունը 113,6  մարդ/կմ²։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արտադրանքը կազմել է 1 042 034 553,00 (ըստ Բրազիլիայի ինստիտուտի աշխարհագրության և վիճակագրության տվյալների)
Համախառն ներքին արտադրանքը մեկ շնչի հաշվով 2003 թվականին կազմում է 5 031,20 ռեալ (ըստ Բրազիլիայի ինստիտուտի աշխարհագրության և վիճակագրության տվյալների)
Մարդկային զարգացման ինդեքսի պոտենցիալը 2000 թվականին կազմել է 0,777


== Գավառի կազմ ==
Գավառի կազմի մեջ են մտնում հետևյալ համայնքները.

Իտարիրի
Մոնգագուա
Պերուիբի
Թուղթ առ Եբրայեցիս

Նամակ եբրայեցիներին կամ Թուղթ առ Եբրայեցիս, Աստվածաշունչ մատյանի Նոր Կտակարանի կանոնի մաս կազմող գիրք։


== Հեղինակը և թվականը ==
Նամակի հեղինակը ավանդապես համարվում է Պողոս առաքյալը։ Նամակի գրելու տեղը և տարեթիվը անհայտ է։ Ժամանակակից մի շարք մասնագետների կարծիքով այն գրվել է նախքան 70 թ. Երուսաղեմի տաճարի ավերումը (63-64 թթ.)։ Այլ ուսումնասիրողների կարծիքով նամակը թվագրվում է 80-100 թթ. միջև։ Սակայն ինչպես միջնադարում, այնպես էլ այսօր, հեղինակի հարցը կասկածի տակ է առնված։ Հնարավոր վարկածներից մեկի համաձայն՝ Պողոսի մտքերը շարադրել է նրա ուղեկիցներից մեկը՝ Բառնաբասը, Ղուկասը կամ մեկ այլ գործակից։


== Նամակի հասցեատերը և բովանդակությունը ==
Դժվար է ասել, թե այս նամակն իրականում ում է ուղղված։ «Եբրայեցիս» անվանումը թղթին տրվել է 200 թվականին, սակայն իր բովանդակությունը թույլ է տալիս ենթադրելու, որ նամակը, որն ավելի աստվածաբանական ճառի է նման, կարող էին միայն հրեա-քրիստոնյաները կարդալ, այլև հեթանոսությունից դարձի եկածները։
Նամակն ուղղված է քրիստոնյաների մի խմբի, որը հետզհետե զորացող հալածանքների պատճառով գտնվում էր քրիստոնեական իր հավատից հեռանալու վտանգի տակ։ Նամակի հեղինակը քաջալերում է նրանց, որ հարատևեն իրենց հավատի մեջ՝ պաշտպանելով այն միտքը, որ Հիսուս Քրիստոսն է Աստծո ճշմարիտ և վերջնական հայտնությունը։ Այսպիսով՝ նա շեշտում է երեք ճշմարտություններ։

Հիսուսը Աստծու հավիտենական Որդին է, որ իր կրած չարչարանքներով ցույց տվեց ճշմարիտ հնազանդություն իր Հոր հանդեպ։ Որպես Աստծու Որդի՝ Հիսուսը բարձր է ոչ միայն Հին Կտակարանի մարգարեներից, այլև հրեշտակներից, ինչպես նաև Մովսեսից։
Հիսուսը, որ Աստծու կողմից հայտարարված է որպես հավիտենական քահանա, գերակա է Հին Կտակարանի քահանաներից։ Նրա անձի պատարագումով մեկընդմիշտ մատուցված կատարյալ զոհն այլևս ավելորդ է դարձնում Հին Կտակարանի բազմաթիվ զոհերը։
Հիսուսի միջոցով հավատացյալը փրկվում է մեղքից ու մահից։ Հիսուսը՝ որպես ճշմարիտ Քահանայապետ, տալիս է ճշմարիտ փրկություն, որի ստվերն էին Հին Կտակարանի ծիսակատարություններն ու կենդանական զոհերը։Իսրայելի պատմությունից բերելով հավատի մի շարք նախամարտիկների օրինակներ (11-րդ գլուխ), հեղինակն ընթերցողին կոչ է անում հավատարիմ մնալ Հիսուսի Ավետարանին։ 12-րդ գլխում նա ջերմորեն հորդորում է, որ մինչև վերջ այդպես հավատարիմ մնալ՝ իրենց աչքերը հառած Քրիստոսին, և դիմանալ ամեն տեսակ հալածանքների ու չարչարանքների։ Նամակը վերջանում է խրատական խոսքերով և ողջույններով։


== Նամակի կառուցվածքը ==
Նախաբան. Քրիստոսը՝ Աստծու հայտնության լրումը (1.1-3)
Քրիստոսի գերակայությունը հրեշտակներից (1.4-2.18)
Քրիստոսի գերակայությունը Մովսեսից և Հեսուից (3.1-4.13)
Քրիստոսի քահանայության գերակայությունը (4.14-7.28)
Քրիստոսի Ուխտի գերակայությունը (8.1-9.28)
Քրիստոսի զոհագործության գերակայությունը (10.1-39)
Հավատի նախապատվությունը (11.1-12.29)
Վերջին թելադրանքներ և վերջաբան (13.1-25)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Եբրայեցիներին ուղղված նամակը արևելահայերեն թարգմանությամբ (Մայր Աթոռ Սբ. Էջմիածին)
Սարկավագագիրք
Կարո Հովնաթանյան

Կարո Թոմասի Հովնաթանյան (հոկտեմբերի 21, 1902(1902-10-21), Բաքու, Ռուսական կայսրություն - հունիսի 29, 1970(1970-06-29)), հայ խորհրդային վիրաբույժ, բժշկական գիտությունների դոկտոր (1937), պրոֆեսոր (1943), Ուկրաինայի ԽՍՀ գիտությունների վաստակավոր գործիչ (1963)։


== Գործունեություն ==
1927 թվականին ավարտել է Ադրբեջանի համալսարանի բժշկական ֆակուլտետը։ Մինչև 1941 թվականը աշխատել է Բաքվի հոսպիտալային վիրաբուժության կլինիկայում։ 1941-1943 թվականներին ծառայել է խորհրդային բանակում։ 

1943 թվականից Հյուսիս-օսեթական բժշկական ինստիտուտի ընդհանուր վիրաբուժության ամբիոնի վարիչ,
1953 թվականից Դոնեցկի բժշկական ինստիտուտի ֆակուլտետային վիրաբուժության ամբիոնի վարիչ։Նրա ղեկավարությամբ մշակվել են սրտի ձեռքբերովի արատների, ստոծանու, լյարդի, լեղուղիների, փայծաղի, բարակ աղիքների ուռուցքների վիրահատության հարցերը։ Նա զբաղվել է նաև ուրոլոգիայով։ ԽՍՀՄ-ում առաջինն է մշակել տեղային հիպոթերմիայի մեթոդը երիկամների և շագանակագեղձի վիրահատությունների ժամանակ։ 1963 թվականին հիմնադրել է անեսթեզիոլոգների և ռեանիմատոլոգների Դոնեցկի մարզային գիտական ընկերությունը։ Նրա «Լյարդի և լեղուղիների ասկարիդոզ» (1952) մենագրությունն արժանացել է Ս. Ի. Սպասոկուկոցկու անվան համամիութենական մրցանակի (1952)։ Պարգևատրվել է Աշխատանքային կարմիր դրոշի 2, Կարմիր աստղի շքանշաններով ու մեդալներով։


== Երկեր ==
Хиpypгическиe oсложнения аскаридом. M., 1970.
Опухоли и кисты средостехия, Киев, 1971. (համահեղինակ).


== Ծանոթագրություններ ==
Կուումի

Կուումի (էստ․՝ Kuumi), գյուղ Էստոնիայի Սաարեմաա նահանգի Կիհելկոննա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 8 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Ուեչկա

Ուեչկա (ռուս.՝ Уечка), գետ Ռուսաստանում, հոսում Վլադիմիրի մարզ մարզում, Կոմի Հանրապետությունում։ Գետաբերանը տեղակայված է Պեչուգա գետի աջ ափին՝ 7 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 12 կմ է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Օկսկոմի ավազանային շրջանին գետն է։ Գետավազանը՝ Օկա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության
Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 09010300812110000032746
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 110003274
Ավազանի կոդը - 09.01.03.008
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 10
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 0


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Սիտենկա (գյուղ, Լուժսկի շրջան)

Սիտենկա (ռուս.՝ Ситенка), գյուղ Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Լուժսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 158 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Պիտկելևո

Պիտկելևո (ռուս.՝ Питкелево, ֆիններեն՝ Pitkälä), գյուղ Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Գատչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2012 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 20 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Քորնելլ Վուլրիչ

Քորնելլ Վուլրիչ (անգլ.՝ Conrell Woolrich, դեկտեմբերի 4, 1903(1903-12-04)[…], Նյու Յորք, Նյու Յորք, ԱՄՆ - սեպտեմբերի 25, 1968(1968-09-25)[…], Նյու Յորք, Նյու Յորք, ԱՄՆ), ամերիկացի գրող, որը ստեղծագործում էր նուար (սև դետեկտիվ) ժանրում, որի հիմնադիրն է համարվում։ Վուլրիչն ապրում էր մոր հետ (ծնողները բաժանված էին), սովորել է Կոլումբիական համալսարանում։ Իր առաջին գրքերը գրել է Ֆրենսիս Սքոթ Ֆիցջերալդի ազդեցության տակ։ Չնայած որ իր վեպերում հաճախ է հանդիպում խառնակիչ կնոջ պատկերը, ինքը Վուլրիչը միասեռական էր և ողջ կյանքում ընդամենը մի անգամ է ամուսնացած եղել երեք ամսով։ 1950-ականներին Վուլրիչը բազմաթիվ խնդիրներ է ունեցել. մահացել է նրա մայրը (1957), ինչի հետևանքով Վուլրիչը ծանր հոգեկան ապրումների մեջ է ընկել, նրա մոտ զարգացել է ոտքի փտախտը, որի արդյունքում գրողը մնացել է առանց ոտքի։ Նա մահացավ 1968 թ. սեպտեմբերի 25-ին Նյու Յորքի Marseilles հյուրանոցում։
Վուլրիչի տաղանդը ճանաչել են բազմաթիվ դետեկտիվ ժանրի հեղինակներ։ 1949 թ. Դետեկտիվ գրողների ամերիկյան ասոցիացիան Վուլրիչին շնորհեց Էդգար Ալլան Պոյի պարգևը։ Նրա ստեղծագործությունները մեծ ազդեցություն են թողել նուար ժանրի ֆիլմերի ստեղծողների վրա։ Վուլրիչի վեպերով նկարված է գրեթե 100 էկրանավորում, այդ թվում Ալֆրեդ Հիչքոքի և Ֆրանսուա Թրյուֆֆոյի ֆիլմերը։


== Ծանոթագրություններ ==
Չարլզ Մակինթոշ (քիմիկոս)

Չարլզ Մակինթոշ (անգլ.՝ Charles Macintosh; դեկտեմբերի 29, 1766(1766-12-29), Գլազգո, Լարնակշիր, Շոտլանդիա, Մեծ Բրիտանիայի թագավորություն - հուլիսի 25, 1843(1843-07-25), Գլազգո, Լարնակշիր, Շոտլանդիա, Մեծ Բրիտանիայի և Իռլանդիայի միացյալ թագավորություն), շոտլանդացի քիմիկոս և գյուտարար։ Հայտնաբերել է անջրանցիկ նյութը, որից պատրաստվում են «մակինթոշ» վերարկուները։


== Կենսագրություն ==
Չարլզ Մակինթոշը ծնվել է Գլազգոյում՝ հայտնի ներկարարի ընտանիքում։ Վաղ տարիքից հետաքրքրվել է գիտությամբ։ 1786 թվականին սկսել է աշխատել քիմիական գործարանում, իսկ 1797 թվականին բացել է իր սեփական արտադրությունը՝ Շոտլանդիայում առաջին պաղլեղների գործարանը։ Չարլզ Թենանտի հետ հայտնաբերել է գործվածքների սպիտակեցնող միջոց (քլորակիր)։ Նաև հայտնաբերել է երկաթի օքսիդները ածխածնի երկօքսիդի վերածման գործընթացը, ավելի արագ, քան այդ ժամանակ հայտնի պողպատի ստանալու գործընթացը։
Չարլզ Մակինթոշը անջրանցիկ հագուստի գյուտարարն է, ինչի շնորհիվ նրա անունը զետեղվել է բառարաններում (մակինթոշ վերարկու)։ Փորձելով գտնել ածուխի թորումից ստացված նյութի կիրառման տարբերակ՝ նա օգտագործել է այդ թորումից ստացված կողմնակի արտադրանքը՝ նավթան՝ որպես կաուչուկի լուծիչ։ Առաջարկել է այդ նյութից պատրաստված կտորներից սոսնձել հագուստ։ Լուծելով ռետինի ուժեղ հոտի պատճառով առաջացած խնդիրները՝ 1823 թվականին նա արտոնագիր է ստացել, իսկ 1836 թվականին սկսել մեծ պահանջարկ ունեցող «Մակինտոշ» վերարկուների արտադրությունը։
1823 թվականին դարձել է Լոնդոնի թագավորական ընկերության անդամ։


== Հիշատակ ==
2016 թվականի դեկտեմբերի 29-ին Google որոնողական համակարգը նշել է անջրանցիկ գործվածքների գյուտարարի 250-ամյակը՝ տեղադրելով դուդլ՝ Մակինթոշին անձրևի տակ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Charles Macintosh and Co. The History of the Company
«Չարլզ Մակինթոշ»։ Բրոքհաուզի և Եֆրոնի հանրագիտական բառարան: 86 հատոր (82 հատոր և 4 լրացուցիչ հատորներ)։ Սանկտ Պետերբուրգ։ 1890–1907
Վերդիխովո

Վերդիխովո (ռուս.՝ Вердихово), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Պոչինկովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 3 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Թոմ Ուոկեր

Թոմ Ուոկեր (դեկտեմբերի 17, 1990(1990-12-17), Kilsyth, Cumbernauld and Kilsyth), բրիտանացի երաժիշտ և երգահան։


== Կենսագրություն ==
Ուոկերը ծնվել է Գլազգոյում, բայց մեծացել է Մանչեսթերում, հաճախել է Լոնդոնի համալսարան, որտեղ մասնակցել է գրական դասընթացներին։
Իր առաջին՝ Sun Goes Down սինգլը, հրապարակել է 2016 թվականի մարտին, որից հետո հաջորդել են մեծ հեղինակություն վայելող երգեր, որոնցից էր՝ «Fly Away With Me» երգը, որը հրապարակել է 2016 թվականի հունիսին։ 2017 թվականի մայիսի 19-ին նա հրապարակեց «Blessings» մինի ալբոմը Relentless Records-ի տարբերանշանով։
Ուոկերը վերջին երկու տարիների ընթացքում կատարելագործել է իր երգերը հայտնի երգիչների ազդեցությամբ, ինչպիսիք են՝ Ջոն Մեյերը, Պաոլո Նուտինին, Անգուս Յանգը (AC/DC), Ռորի Գրեհեմը (անգլ. Rag 'n' Bone Man), Անդըվոլդը (անգլ. Underworld) և Պրոդիջին (անգլ. Prodigy)։ Ի վերջո, 2015 թվականին Ուոկերը նկարահանվեց Relentless Records-ի հետ, Ջոս Սթոունի և Սո Սոլիդ Կրուի տարբերանշանով։
2017 թվականին հրապարակած սինգլը BBC-ի կողմից ներառվեց Sound of 2018-ի ցանկի մեջ, իսկ MTV-ի կողմից Brand New List 2018-ի մեջ։ Նա գրել և համատեղ աշխատել է Շահիդ Հանի հետ (անգլ. Naughty Boy)։
Թոմ Ուոկերը նվագել է այնպիսի արտիստների հյուրախաղերի ժամանակ, ինչպիսիք են՝ Ջորջ Էզրան, Գալլանտը և Ջեյք Բագը։ Սեպտեմբերի 28-ին Ուոկերը սկսեց իր շրջագայությունը Միացյալ Նահանգներում՝ Կոնեկտիկուտում՝ The Script-ի աջակցությամբ։ 2017 թվականի հոկտեմբերի 13-ին Ուոլկերը հրապարակեց իր Leave a Light On սինգլը Relentless Records-ի պիտակավորմամբ։ Սինգլը համատեղ գրվել և լույս է ընծայվել Սթիվ Մակի կողմից (որը եղել է Քլին Բենդիթի Symphony , Փինկի What About Us, և Էդ Շիրանի Shape of You  երգերի պրոդյուսերը), նա ընտրվել է նաև որպես իտալական արտադրության Վերջին Անկում  (իտալ. L’ultima discesa) ֆիլմի սաունդթրեքի կատարող, ֆիլմ, որը մարզիկ Էրիկ Լե Մարկի մասին էր, և որը կինոթատրոններում ցուցադրվել է փետրվարի 18-ին։ Թրեքը ներառվել է նաև Spotify-ի New Music Friday երգացանկում և որպես New Music Friday Germany տիտղոսաթերթ։ Leave a Light On երգի տեսահոլովակը, որի պրոդյուսերն է Չառլ Մելինգը (Պաոլո Նուտինի, Օլլի Մերս, The Script) նկարահանվել է Խորվաթիայում։
2018 թվականի նոյեմբերի 30-ին համատեղ աշխատատել է Մարկո Մենգոնիի հետ Hola (I Say) սինգլի վրա։ 2019 թվականի մարտի 1-ին իր ստուդիայում թողարկել է առաջին ալբոմը, որն անվանվում է What a Time to Be Alive:


== Սկավառակագրություն ==


=== Ստուդիայում թողարկված ալբոմ ===
2019 - What a Time to Be Alive


=== EP ===
2017 - Blessings EP


=== Սինգլներ ===
2016 - Sun Goes Down feat. Kojey Radical
2016 - Fly Away With Me
2016 - Play Dead
2017 - Just You and I
2017 - Blessings
2017 - Rapture
2017 - Heartland
2017 - Leave a Light On
2018 - My Way
2018 - Angels
2019 - Just You and I (պատճեն)


== Համատեղ աշխատանքներ ==
2018 - Walk Alone (Rudimental feat. Թոմ Ուոլկեր)
2018 - Hola (I Say) (Մարկո Մենգոնի feat. Թոմ Ուոլկեր)


== Ծանոթագրություններ ==
Ստրիգի

Ստրիգի (ռուս.՝ Стрыги), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Սմոլենսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 19 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Յումատովո (գյուղ, Ուֆիմսկի շրջան)

Յումատովո (ռուս.՝ Юматово, բաշկիրերեն՝ Йоматау), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ուֆիմսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1538 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Պրիովրաժնոե (ավան, Վոլոդարսկի շրջան)

Պրիովրաժնոե (ուկրաիներեն՝ Приовражне), ավան Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Վոլոդարսկիում։
2001 թվականի տվյալներով Պրիովրաժնոե ավանում բնակվում էր 253 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)
Մունդիբաշ (գետ)

Մունդիբաշ (ռուս.՝ Мундыбаш), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կեմերովոյի մարզում։ Գետի երկարությունը 120 կմ է։ Գետաբերանից 102 կմ հեռավորության վրա, աջ ափին թափվում է գետ՝ Կիչի։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն պատկանում է Վերին Օբի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Տոմ, գետի ենթաավազանը՝ Տոմ։ Գետի ավազանը՝ Վերին Օբից մինչև Իրտիշ թափվելը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.