armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Իսկական կինը

«Իսկական կինը» (անգլ.՝ True Women), 1997թվականի ամերիկական պատմական մինի-սերիալ, ռեժիսոր Կարեն Արթուրի կողմից։ Ֆիլմը նկարահանվել է Ջենիս Վուդսի 1993 թվականի վեպի հիման վրա. Մինի-սերիալը 1997 թվականին նոմինացվել է «Էմմի» մրցանակի` լավագույն երաժշտության համար։


== Համատեսություն ==
Սյուժեի կենտրոնում Սառա ՄակԿլյուրն է (Դանա Դիլեինի) և իր կրտսեր քույր` Եվֆիմիա Էշբին:. Սառայի ամուսինը մեկնում է պատերազմի դաշտ, իսկ նա պետք է փրկեր մյուս կանանց` հնդկացիների արշավանքից։ Հղի Սառան անցկացնում է ժողովրդին գետի միջով, սակայն հետո նրանք բախվում են հնդկացիների հետ և Սառան ծննդաբերում է, սակայն երեխան շուտով մահանում է։ Սառայի ամուսինը վերադառնում է պատերազմից, սական ձիուց ընկնելու արդյունքում մահանում է։ Մեկ տարի հետո Սառան ապրում է նոր տանը քրոջ հետ, ով պատրաստվում էր ամուսնանալ։ Պատմության երկրորդ մասում պատմվում է Ջորջիյու Վուդսի մասին, ով տասնհինգ տարեկանում սիրահարվում է բժիշկի վրա և շուտով երեխաներ է ունենում նրանից։ Սառան, Եվֆիմիան և Ջորջիյուն` պատմության ավարտին միասին պայքար են մղում կանանց իրավունքների, կանանց ձայնի իրավունքի համար։
Տեսարանի գործողությունը կատարվում է 1840 թվականի կեսերի և 1850-ական թվականների Քաղաքացիական պատերազմի և կանանց իրավունքների և կանանց ձայնի իրավունքի ժամանակահատվածում։


== Դերասաններ և գործող անձինք ==


=== Գլխավոր դերերում ===
Դանա Դիլեինի (Dana Delany) — Sarah McClure
Անջելինա Ջոլի (Angelina Jolie) — Georgia Virginia Lawshe Woods (adult)
Անաբետ Գիշ (Annabeth Gish) — Euphemia Ashby (adult)


=== Մյուս դերասաններ ===
Ռեյչել Լի Կուկ (Rachael Leigh Cook) — Georgia Virginia Lawshe Woods (young)
Թինա Մաժորինո (Tina Majorino) — Euphemia Ashby (young)
Մայքլ Յորք (Michael York) — Lewis Lawshe
Ջեֆֆրի Նորդլինգ (Jeffrey Nordling) — Dr. Peter Woods
Սալլի Ռիչարդսոն-Ուայտֆիլդ (Salli Richardson-Whitfield) — Martha
Տոնի Տոդ (Tony Todd) — Ed Tom
Ջոլի Կարմեն (Julie Carmen) — Cherokee Lawshe
Մէտյու Գլեյվ (Matthew Glave) — William King
Ջոն Շնայդեր (John Schneider) — Sam Houston
Մայքլ Գրեյեյս (Michael Greyeyes) — Tarantula
Էնն Տրեմկո (Anne Tremko) — Matilda Lockhart
Իռեն Բիդարդ (Irene Bedard) — Tobe
Պաուերս Բուտ (Powers Boothe) — Bartlett McClure
Չարլզ Ս. Դատոն (Charles S. Dutton) — Джозайа
Կաջիջա Կարիմ (Khadijah Karriem) — Tildy
Շեննոն Վուդվորդ (Shannon Woodward) — Young Cherokee WoodsԷպիզոդներից մեկում հայտնվում են Հիլարի Դաֆև իր քույր Հեյլի Դաֆը, սակայն դերասանուհիների անունները ֆիլմի տիտրերում չեն ընդգրկել։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Настоящие женщины»(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում
Գվարդեյսկի շրջան

Գվարդեյսկի շրջան (ռուս.՝ Гвардейский район), մունիցիպալ շրջան Ռուսաստանի Դաշնության Կալինինգրադի մարզում։
Ստեղծվել է 1946 թվականին։ Վարչական կենտրոնը՝ Գվարդեյսկ։


== Աշխարհագրություն ==
Շրջանի տարածքի մակերեսը կազմում է 783 կմ²։


== Բնակչություն ==
2010 թվականի մարդահամարի արդյունքներով շրջանում բնակվում էր 28494 մարդ։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 36,39 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի Կառավարության կայք. Տարածաշրջանների մասին տարաբնույթ տեղեկություններ։ Անհրաժեշտ է փնտրել ըստ շրջանի անվանման։ (ռուս.)
Մեժլում Սումբատյան

Մեժլում Ալբերտի Սումբատյան (փետրվարի 5, 1954(1954-02-05), Լուգանսկ, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), ֆիզիկամաթեմատիկական գիտությունների 
հայազգի  դոկտոր, պրոֆեսոր, ՀՀ ԳԱԱ արտասահմանյան անդամ,  Ռուսաստանի տեսական և կիրառական մեխանիկայի ազգային կոմիտեի անդամ, Ռուսաստանի և Ամերիկայի ակուստիկ միությունների իսկական անդամ։


== Կենսագրություն ==
Մեժլում Սումբատյանը ծնվել է 1954 թվականին Ալբերտ և Ռաիսա Սումբատյանի ընտանիքում։ Հայրն աշխատել է Լուգանսկի Ռուդի անվան հաստոցաշինական գործարանում որպես բաժնի պետ։ Մայրը մասնակցել է Հայրենական մեծ պատերազմին, եղել է զենիթային հրանոթի կանանց ջոկատի հրամանատար։ Պատերազմի ավարտից հետո աշխատել է ուսուցչուհի, դասավանդել է քիմիա։ Մեժլումը 1971 թվականին ավարտել է Ռոստովի 5-րդ մաթեմատիկական թեքումով  դպրոցը և ընդունվել Ռոստովի պետական համալսարանի մաթեմատիկայի և մեխանիկայի ֆակուլտետը։ Ուսանողական տարիներին աչքի է ընկել համալսարանական օլիմպիադաներում։ 1976 թվականին գերազանց  ավարտել է համալսարանը և մեկ տարի որպես ասիստենտ աշխատել համալսարանի հիդրոմեխանիկայի ամբիոնում։ 1977 թվականին նա ընդունվել է ԽՍՀՄ ԳԱ Մոսկվայի մեխանիկայի պրոբլեմների ինստիտուտի ասպիրանտուրայի առկա բաժին՝ դեֆորմացվող պինդ մարմնի մեխանիկա մասնագիտությամբ։ Այստեղ նրա  ղեկավարն էր ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ Նագուշ Հարությունյանը։ Ասպիրանտուրայում ուսանելու տարիներին Սումբատյանը մասնակցել է  ինստիտուտի ֆուտբոլի, շախմատի և թեթև աթլետիկայի հավաքականների խաղերին։
1980 թվականի  դեկտեմբերին ԽՍՀՄ ԳԱ Մոսկվայի մեխանիկայի պրոբլեմների ինստիտուտի մասնագիտական խորհրդում նա պաշտպանել է «Առաձգամածուցիկության ոչ դասական կոնտակտային որոշ խնդիրներ» թեմայով թեկնածուական ատենախոսություն։ Մեժլումը իր ապագա կնոջ՝  Աննա Թաթոսյանի հետ հանդիպել է 1981 թվականին,  Դոնի Ռոստովում։ Այստեղ նա  աշխատանքի է անցել Ռոստովի պետական շինարարական համալսարանի տեսական մեխանիկայի ամբիոնում։
1985-2000 թվականներին աշխատել է  Ռոստովի պետական համալսարանի մեխանիկայի և կիրառական մաթեմատիկայի գիտահետազոտական ինստիտուտում, նախ  ավագ գիտաշխատող, այնուհետև՝ ուլտրաձայնային լաբորատորիայի ղեկավար։ 2011 թվականից Սումբատյանը զբաղեցնում է Հարավային դաշնային համալսարանի մեխանիկամաթեմատիկական ֆակուլտետի տեսական և համակարգչային հիդրոաէրոդինամիկայի ամբիոնի վարիչի պաշտոնը։ 1993 թվականի նոյեմբերից  որպես հրավիրյալ պրոֆեսոր պարբերաբար հրավիրվել է արտասահմանյան մի շարք հեղինակավոր համալսարաններ։ Նա հեղինակ է մոտ 250 գիտական հոդվածների, որոնք հրատարակել է տարբեր ամսագրերում։


== Գիտական կոչումներ ==
«Գիտական դպրոցի հիմնադիր» և «Կրթության և գիտության վաստակավոր գործիչ» (2009)
Գիտությունների ազգային ակադեմիայի  արտասահմանյան անդամ (2008)
Ռոստովի պետական համալսարանի մեխանիկամաթեմատիկական ֆակուլտետի պրոֆեսոր (2000)


== Գիտական հետաքրքրությունները ==
Ալիքային պրոցեսների տեսության
Թվային մեթոդներ
Մեխանիկայի և կիրառական մաթեմատիկայի հակադարձ խնդիրներ
Ուլտրաձայնային ոչ կործանարար փորձարկում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՆԵՐԿԱՅԱՑՆՈՒՄ Է ՀՀ ԳԱԱ ՍՓՅՈՒՌՔԻ ԲԱԺԻՆԸ
Сумбатян Межлум Альбертович
Աստերոիդների ցանկ (100901-101000)

Աստերոիդների ցանկ (100801-100900)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (101001-101100)
 Աստերոիդների ցանկ (100801-100900)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (101001-101100)
Կարեն Մաթևոսյան (այլ կիրառումներ)

Կարեն Մաթևոսյան անվամբ հայտնի են մի քանի անձնավորություններ.

Կարեն Արտուշի Մաթևոսյան — հայագետ, պատմական գիտությունների դոկտոր։
Կարեն Բաղիշի Մաթևոսյան — հայ իրավաբան, ՀՀ պետական և դատական համակարգի գործիչ, ՀՀ վարչական դատարանի նախագահ։
Ռովնոե (գյուղ, Պրիյատինի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՌովնոեՌովնոե (ուկրաիներեն՝ Рівне), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Պրիյատինի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Տամարովկա։
2001 թվականի տվյալներով Ռովնոե գյուղում բնակվում էր 93 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,676 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 137,57 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Բյոբլինգեն (այլ կիրառումներ)

Բյոբլինգեն, կարող է վերաբերել՝

Բյոբլինգեն - շրջան Գերմանիայում
Բյոբլինգեն - քաղաք Գերմանիայում, Բադեն Վյուրտեմբերգ երկրամասում
Ադվենտիստներ

Ադվենտիստ (լատիներեն՝ adventus-գալուստ) - 1843-44 թթ. ԱՄՆ-ում բողոքականության ուղղությունից անջատված Եկեղեցի։
Հիմնադիրը Վիլյամ Միլլերն է (1782-1849)։ Իր զարգացման ընթացքում Ադվենտիզմը տրոհվեց մի շարք ճյուղերի, որոնք կազմեցին ինքնուրույն կազմակերպություններ։ Դրանցից ամենախոշորը Ադվենտիստների "Յոթերորդ Օրվա" եկեղեցին է։ Դավանության գլխավոր կետերն են՝ Հիսուս Քրիստոսի մոտալուտ «երկրորդ գալստյան», ահեղ դատաստանի, երկնքում հազարամյա արքայության հավատը։
Մարդկային պատմությունը դիտվում է որպես հավերժ պայքար Քրիստոսի և սատանայի միջև, որը ավարտվելու է սատանայի ու նրա հետևորդների կործանումով։
Ադվենտիստները չեն  ընդունում  հոգու անմահ լինելը, համարելով, որ այն մեռնում է մարմնի հետ, որպեսզի հարություն առնի «երկրորդ գալստյան» օրը։ Արգելք են դնում որոշ սննդամթերքների վրա (խոզի միս, սուրճ, խեցգետին և այլն)։ Քանի որ կարեւոր է մարմնի առողջությունը։
Յոթերորդ օրվա ադվենտիստները որպես մարգարեուհի ճանաչում են Ե. Ուայթին։


== Արտաքին հղումներ ==
Ադվենտիստների մասին կրոնադարանում
Լուիզա Շերու

Մադամ Լուիզա Շերու (ֆր.՝ Madame Louise Chéruit, (հունիսի 9, 1866(1866-06-09), Coulounieix-Chamiers - օգոստոսի 11, 1955(1955-08-11), Le Mesnil-le-Roi), ծնունդով Լուիզա Լեմարը, իր սերնդի նշանավոր դիզայներներից և առաջին կանանցից մեկն էր, որը ղեկավարում էր ֆրանսիական նորաձևության խոշոր տունը։ Նրա Chéruit անվանումով սրահը 1906-1935 թվականներից գտնվում էր Փարիզի Վանդոմյան հրապարակում։ Շերին հայտնի է նաև ֆրանսիացի նկարիչ Պոլ Էլլեի կտավների շնորհիվ, որի հետ նրան կապում էր ռոմանտիկ հարաբերությունները, Շերուի անունը հիշատակվել է երկու հայտնի գրական ստեղծագործություններում՝ Մարսել Պրուստի «Կորած ժամանակը փնտրելիս»  և Իվլին Վոյի «Եղկելի մարմիններ» ։ Նրա անունը հաճախ ասոցացվում է Էդվարդ Ստեյխենի նկարներին, Լուիզայի սիրելի մոդելը՝ Մարիոն Մորխաուսը, 1920-ականներին հաճախ է ցուցադրել Chéruit մակնիշի զգեստներ Vogue ամսագրի համար։


== Երիտասարդություն և կարիերա ==

Ըստ թանգարանի կառնավալի տվյալների՝ Մադամ Շերուն (Լուիզա Լեմար) ծնվել է 1866 թվականի հունիսի 9-ին։ «Vogue» ամսագիրը նրան նկարագրել է որպես Լյուդովիկոս է 16–ի դարաշրջանի կին, քանի որ նրան հատուկ է նրբագեղությունը, շռայլ համն ու նրբաճաշակ հմայքը այն ֆրանսիացի կանանց, որոնք ապրում էին նախահեղափոխական դարաշրջանում։ Լուիզայի մայրը դերձակուհի էր։ 1880-ական թվականների վերջին Լուիզան հագուստի կարի բնագավառում մասնագիտական կրթություն է ստացել Raudnitz & Cie ընկերությունում, որը գտնվում է հենց Փարիզի կենտրոնում
:


== 1906—1914 ==

1906 թվականին ժամանակակից խանութը 100 աշխատակիցներով պատկանել է Շերուին և վերանվանվել «Chéruit»: Սրահը զբաղեցրել է հայտնի «De Fontpertuis» հյուրանոցը Վանդոմսկի հրապարակում, որը 17-րդ դարում կառուցել է Պիեռ Բուլեն։
Լուիզան հանձնարարել է ճարտարապետին ընդլայնել իր աճող հաճախորդների սպասարկման տարածքը։ 1910 թվականին Մադամ Շերուն Փարիզի ամենահայտնի դիզայներներից մեկն էր, նրա վերջին հավաքածուների բացմանը ուշադիր հետևում էր մամուլը, նրա կերպարը նկարում էին առաջատար նկարիչներ, իսկ նրա անունը Մարսել Պրուստը հիշատակում էր անցյալի մասին իր հիշողություններում։
1910 թվականին մի լրագրող գրել է.

: Շերուն կատարելագործվել է իր արիստոկրատ հաճախորդների ստեղծագործական երևակայությունը՝  իր որոշ ժամանակակիցներին, առաջարկելով փափուկ, կանացի, շռայլորեն զարդարված զգեստներ, որոնք օգնել են վերափոխվել բարձր ոճի նորաձեւությամբ։


== Հագուստներ Chéruit- ից 1912—1914 թվականներին ==

		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==
Իդիոադապտացիա

Իդիոադապտացիա (հուն. idios-յուրահատուկ և ադապտացիա), էվոլյուցիայի ընթացքում, բացի խոշոր հարմարանքներից, ինչպիսին են արոմորֆոզները, կենդանի օրգանիզմների մոտ ի հայտ են գալիս նաև միջավայրի պայմանների որոշակի փոփոխությունների հետ կապված ավելի նեղ հարմարանքներ։ Այդպիսի հարմարանքները Ա. Ն. Սևերցովը անվանել է իդիոադապտացիաներ։
Իդիոադապտացիաներն օրգանիզմների այնպիսի էվոլյուցիոն փոփոխություններ են, որոնք նպաստում են բնակության միջավայրի որոշակի, կոնկրետ պայմաններին հարմարվելուն (մասնավոր հարմարանքներ)։ Ի հակադրություն արոմորֆոզների՝ իդիոադապտացիաները չեն ուղեկցվում օրգանիզմների կազմավորվածության և կենսագործունեության ուժգնության մակարդակի ընդհանուր բարձրացմամբ։ Դրանք միջավայրի տվյալ պայմաններին հարմարվելու որոշակի ոչ շատ մեծ
փոփոխություններ են։


== Օրինակներ ==
Իդիոադապտացիաներ են, օրինակ, Չ.Դարվինի կողմից նկարագրված Գալապագոսյան կղզիներում բնակվող սերինոսների տարբեր տեսակների կտցի ձևերը։ Ունենալով կառուցվածքային միևնույն առանձնահատկությունները՝ սերինոսները տարբեր պայմաններում բնակվելու հետևանքով ձեռք են բերել այդ պայմաններում ապրելու հատկություններ։ 
Սերինոսների որոշ տեսակներ հարմարվել են միջատներով, մյուսները՝ սերմերով սնվելուն, կան նաև բույսերով սնվողներ։ Ծառաբնակ կենսակերպ վարող որոշ երկկենցաղների, ավազուտներում բնակվող մի շարք մողեսների մատները կրում են լայնացումներ, որոնք թույլ չեն տալիս նրանց թաղվելու ավազի մեջ։ Մերձհատակյա կենսակերպ վարող շատ ձկների` տափակաձկների, կատվաձկների մարմնի տափակությունը, հատակի նման գունավորում ունենալը իդիոադապտացիայի ցայտուն օրինակներ են։

Էվոլյուցիայի ընթացքում իդիոադապտացիաների ուղիով են առաջանում տեսակները, ցեղերը, ընտանիքները։ 
Իդիոադապտացիաները նույնպես հանգեցնում են տեսակի թվաքանակի մեծացմանը, արեալի ընդարձակմանը, տեսակառաջացման արագացմանը, այսինքն` 
կենսաբանական առաջադիմությանը։ Ի հակադրություն արոմորֆոզների իդիոադապտացիանները չեն ուղեկցվում օրգանիզմների կազմավորվածության և կենսագործունեության ինտենսիվության մակարդակի ընդհանուր բարձրացմամբ։


== Իդիոադապտացիաների տեսակները ==
տեսակ առաջին - ըստ ձևի(միջատներ, բնորոշ է ջրային կենդանիներին)

տեսակ երկրորդ - ըստ գունավորմանա) պաշտպանիչ գունավորում (սողուններ, քամելիոներ, ութոտնուկներ)

բ) նախազգուշացնող գունավորում (կարմիր միջատներ, մեղուներ)

գ)միմիկրիա (ճանճեր, սողուններ)

տեսակ երրորդ - ըստ վերարտադրության(կկվի կողմից ձվի նետումը այլ կենդանիների բույնը, խնամք սերնդի նկատմամբ)։
Ջրաբանություն

Ջրաբանություն (անգլ.՝ Hydrology, հիդրոլոգիա), գիտություն, որը զբաղվում է բնական ջրերի և նրանցում ընթացող երևույթների ու պրոցեսների ուսումնասիրությամբ։
Երկրաֆիզիկական գիտություն է՝ սերտորեն կապված աշխարհագրական, երկրաբանական և կենսաբանական գիտությունների հետ։ Ուսումնասիրության առարկան ջրային օբյեկտներն են (օվկիանոսներ, ծովեր, գետեր, լճեր, ջրամբարներ, ճահիճներ), ձնածածկույթի, սառցադաշտերի, ստորերկրյա ջրերի ձևով և հողերում խոնավության կուտակումները։ Ժամանակակից հիդրոլոգիաի հիմնական խնդիրներն են՝ բնության մեջ ջրի շրջապաույտի ուսումնասիրումը, մարդու գործունեության ազդեցությունը նրա վրա, ջրային օբյեկտների ռեժիմի և հիդրոլոգիական տարրերի (ջրի մակարդակ, ծախս, ջերմաստիճան և այլն) անալիզի, դրանց տատանումների օրինաչափությունների բացահայտումը։ Հիդրոլոգիաի գործնական կիրառումը ջրային ռեսուրների ժամանակակից վիճակի գնահատումն է, նրանց ապագայի կանխագուշակումը և ռացիոնալ օգտագործման հիմնավորումը։ Կապված ջրային օբյեկտների առանձնահատկությունների և նրանց ուսումնասիրման մեթոդների հետ հիդրոլոգիան բաժանում են՝ օվկիանոսագիտության (ծովերի հիդրոլոգիա), ցամաքի հիդրոլոգիայի (կամ ցամաքի մակերեսային ջրերի հիդրոլոգիա) և հիդրոերկրաբանության (ստորերկրյա ջրերի հիդրոլոգիա )։ Որպես գիտություն ձևավորվել է 20-րդ դարի սկզբներին։
Մ.թ.ա. 355


== Դեպքեր ==


== Ծնունդներ ==


== Մահեր ==
Մարյոյ ան Դոլ

Մարյոյ ան Դոլ (ֆր.՝ Mareuil-en-Dôle), Ֆրանսիայում գտնվող համայնք, որը մտնում է Պիկարդիա մարզի և Էնա գավառի կազմի մեջ։ Համայնքը մտնում է նաև Ֆեր ան Տարդենուա կանտոնի կազմի մեջ։ Համայնքի շրջանն է հանդիսանում Շատո Տիերին։
Համայնքի INSEE ծածկագիրն է 02462։


== Բնակչություն ==
Համայնքի բնակչությունը 2010 թվականի մարդահամարի տվյալներով կազմել է 248 մարդ։ 


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին 152 աշխատունակ մարդկանցից (15-64 տարեկան) 119-ը եղել են առավել ակտիվ տնտեսվարողներ, 33-ը եղել են համեմատաբար ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը կազմել է 78,3 %, 1999 թվականին եղել է 58,7 %)։ 119 ակտիվ քաղաքացիներից 100-ը աշխատել են տարբեր ձեռնարկություններում (55 տղամարդ և 45 կին), անաշխատունակների թիվը կազմել է 19 մարդ (8 տղամարդ և 11 կին)։ 33 ոչ ակտիվ մարդկանցից 12-ը եղել են կամ աշակերտ կամ էլ ուսանող, 10-ը եղել են թոշակառու, 11-ը եղել է ոչ ակտիվ այլ պատճառներով։


== Տես նաև ==
Ֆրանսիայի շրջանների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ. Մարյոյ ան Դոլ  (ֆր.)
Ֆայվիշ Արոնես

Ֆայվիշ Արոնես (ռուս.՝ Файвиш (Файвель Львович) Аронес, հունիսի 21, 1893(1893-06-21), Դաուգավպիլս, Դվինսկի գավառ, Վիտեբսկի նահանգ, Ռուսական կայսրություն - օգոստոսի 27, 1982(1982-08-27), Թել Ավիվ, Իսրայել),  թատրոնի հրեա դերասան, ռեժիսոր, դրամատուրգ, պոետ և թարգմանիչ։


== Կենսագրություն ==
Ֆայվիշ Արոնեսը ծնվել է 1893 թվականին, Դվինսկում, դերձակի ընտանիքում։ Եղել է Պոալեյ Ցիոնի անդամ, Առաջին համաշխարհային պատերազմի մասնակից։ Պարգևատրվել է Գեորգիևյան մեդալով։ Խարկովի («Ունզեր Վինկլ») և Մինսկի պետական հրեական թատրոնների, Մոսկվայում բելառուսական հրեական ստուդիայի  դերասան։ Հյուրախաղերով հանդես է եկել Յալթայում, Ֆրունզեում, Ալմա Աթայում, Կիսլովոդսկում, Եվպատորիայում, Խարկովում, Կրեմենչուգում, Պոլտավայում, Կիևում և այլ քաղաքներում։ 1935 թվականից աշխատել է Բիրոբիջանի պետական հրեական թատրոնում որպես դերասան և ռեժիսոր։ Թատրոնում ներկայացվում էին Արոնեսի պիեսները («Աղքատ, բայց ուրախ» և այլն.) և այլ դրամատուրգների պիեսներ, որոնք նա թարգմանել էր իդիշերենից։  Ձերբակալվել է 1949 թվականի հոկտեմբերին ԽՍՀՄ-ում հրեական մշակույթի ջախջախման ժամանակ։ Մասնավորապես մեղադրվում էր իր շրջապատում,  իբր ԽՍՀՄ-ում  գործող «հրեաների նկատմամբ հալածանքների» վերաբերյալ զրպարտչական հերյուրանքների տարածման մեջ և դատապարտվում է 10 տարի ուղղիչ աշխատանքային ճամբարում։ Արդարացվել է 1956 թվականի սեպտեմբերի 14-ին։
1972 թվականից ապրել է Իսրայելում։ Բնեյ-Բրակի Ոսկե մեդալի մրցանակի դափնեկիր է։
Իդիշերեն թարգմանությունների (պոեզիա և դրամատուրգիա) հեղինակ է։ Արոնեսի «Արիստոկրատ» պիեսը ներկայացվել է ինչպես ԽՍՀՄ-ում այնպես էլ արտասահմանում։ Ճամբարային բանաստեղծությունների գիրքը հրատարակվել է 1980 թվականին իդիշերեն։


== Ընտանիք ==
Կինը` Բերտա (Բելլա) Արոնես
Որդին`  Մարկ (Մայրում) Արոնես
Զաչմիկը` Գերշոն Գինսբուրգի, հրեական մշակութային գործիչ, Հարավային Աֆրիկայի հրեական մշակութային միության մասնակից,Հարավ-աֆրիկյան կոմկուսի անդամ


== Ֆիլմագրություն ==
Սահման — ռաբբի, 1935


== Գրականություն ==
American Jewish Year Book Archived 2016-03-05 at the Wayback Machine., 1968, стр. 501.


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Институт иудаики Archived 2008-02-20 at the Wayback Machine.
 Идиш литература՝ հոդվածը Հրեական էլեկտրոնային հանրագիտարանում
Гаммер Е. Актёры умирают на подмостках
Государственный еврейский театр имени Кагановича в годы Великой Отечественной войны 1941—1945 гг. Archived 2015-09-23 at the Wayback Machine.
Բադ Աբախ

Բադ Աբախ (գերմ.՝ Bad Abbach), կոմունա Գերմանիայում, Բավարիա երկրամասում։
Գտնվում է Ստորին Բավարիա վարչական շրջանի ենթակայության ներքո։ Մտնում է Դոնաու Ռիս շրջանի կազմի մեջ։ Բնակչությունը 11240 մարդ է (2010 թվականի դեկտեմբերի 31–ի տվյալներով)։ Զբաղեցնում է 55.33 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդ՝ 09 2 73 116։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Abbach.de/ Պաշտոնական էջ Archived 2013-08-21 at the Wayback Machine.
Ռազմիկ Արոյան

Ռազմիկ Արոյան (հոկտեմբերի 15, 1947(1947-10-15), Թեհրան, Իրան - սեպտեմբերի 8, 2010(2010-09-08), Երևան, Հայաստան), հայ դերասան։


== Կենսագրություն ==
Ռազմիկ Արոյանը ծնվել է Իրանի Թեհրան քաղաքում։ Նախադպրոցական տարիքում հաճախել է Թեհրանում ԽՍՀՄ դեսպանատան թատերական խմբակ։ 1967 թվականին տեղափոխվել է Հայաստան, ընդունվել Երևանի Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնին կից գործող Աճեմյանի դպրոց-ստուդիա։ Աչքի է ընկել դերասանական ձիրքով, եղել է Աճեմյանի սիրված ուսանողը։ Ավարտելուց հետո, երկար տարիներ աշխատել է նույն թատրոնում։ Այնուհետև աշխատել է «Նորք» երիտասարդական թատրոնում։ Մարմնավորրել է բազմաթիվ կերպարներ։ Խաղացել է Գորկու «Հատակում» (Սատին), Սունդուկյանի «Պեպոյում» մարմնավորել է Կակուլիի կերպարը՝ Բաբկեն Ներսիսյանի և Խորեն Աբրահամյանի հետ։ Նկարահանվել է շուրջ 30 գեղարվեստական և կարճամետրաժ հայկական ֆիլմերում։ Նրան հատկապես մեծ համբավ է բերել «Թթենի» կարճամետրաժ ֆիլմը։ Մի քանի տարի ապրել է ծերանոցում, բոլորից լքված։ Մահացել է Երևանում, թոքերի քաղցկեղից։


=== Դերեր ֆիլմերում ===
«Թթենի»
«Կոմիսար Մհերի արկածները»
«Յոթ սարից այն կողմ»
«Արևիկ»
«Ճերմակ անուրջներ»
«Մխիթար Սպարապետ»
«Լիրիկական երթ»
«Քարեր»
«Ձորի Միրոն»
«Որտե՞ղ էիր, մարդ աստծո»
«Կիսանդրի»
«Կարծր ապար»


=== Կինոալմանախ ===
«Բումերանգ»


=== Հեռուստասերիալներ ===
«Ճակատագրի գերիները»
«Որոգայթ»
«Դժբախտ երջանկություն»


== Ծանոթագրություններ ==
Արբինյո

Արբինյո (ֆր.՝ Arbignieu), կոմունա Ֆրանսիայում, գտնվում է Ռոն Ալպեր շրջանում։
Կոմունայի գավառ՝ Էն։ Մտնում է Բելե կանտոնի տարածքի կազմում։
Կոմունայի կոդ՝ 01015։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը 2010 թվականին կազմել է 480 մարդ։


== Տես նաև ==
Ֆրանսիայի շրջանների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Վիճակագրական ազգային ինստիտուտ (ֆր.)
Շառլի Էբդոյի հրաձգություն

«Շառլի Էբդո» երգիծական շաբաթաթերթի խմբագրության վրա կատարված հարձակումը տեղի է ունեցել 2015 թ. հունվարի 7-ին, տեղի ժամանակով ժամը 11։30-ին։ Գործողությունը կատարվել է Փարիզի կենտրոնում տեղակայված «Շառլի Էբդո» (Charlie Hebdo) երգիծական շաբաթաթերթի խմբագրության շենքում և դրա մերձակայքում։ Անհայտ անձնինք, զինված «Կալաշնիկով» տեսակի ինքնաձիգներով ու նռնականետներով, մուտք են գործել պարբերականի գրասենյակ՝ սպանելով 12 և վիրավորելով 10 մարդու։ Սպանվածների թվում եղել են 9 աշխատակիցներ, 2 ոստիկան և թերթի գլխավոր խմբագիր Ստեֆան Շարբոնիեն։ Ըստ ականատեսների վկայությունների և տեսանյութերի, հարձակումն իրականացվել է առնվազն երկու դիմակավորված գրոհայինների կողմից, ովքեր խմբագրություն են մուտք գործել «ալահու աքբար» բացականչելով, խոսել են ֆրանսերեն և իրենց հռչակել որպես Մուհամմեդ մարգարեի վրիժառուներ։ Հարձակման ժամանակ արձակվել է մինչև 50 կրակոց։ Գրոհայիններին հաջողվել է փախուստի դիմել գողացված մեքենայով՝ ճանապարհին վրաերթի ենթարկելով անցորդների։
Շուտով ոստիկանության կողմից հրապարակվում է գլխավոր կասկածյալների լուսանկարները՝ ծայրեղական իսլամիստներ Սայիդ և Շերիֆ Քուաշիներ։


== Տես նաև ==
Իսլամիստական ահաբեկչական հարձակումների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==
Վասկռեեմա

Վասկռեեմա (էստ․՝ Vaskrääma), գյուղ Էստոնիայի Պյարնումաա նահանգի Պաիկուսե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 69 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Զամոստիե (գյուղ, Մանևիչի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԶամոստիեԶամոստիե (ուկրաիներեն՝ Замостя), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Մանևիչի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Զամոստիե գյուղում բնակվում էր 303 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,652 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 464,72 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Վասակ Տեր-Պողոսյան

Վասակ Սամսոնի Տեր-Պողոսյան (հունվարի 15, 1881(1881-01-15), Ղարաջորան, Հայաստան - 1936, Թբիլիսի, Վրացական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), պետական գործիչ, ՀԽՍՀ ֆինանսների ժողովրդական կոմիսար (1922-1928 թվականներին)։
Ապարանի հերոսամարտի կազմակերպիչներից Արսեն Տեր-Պողոսյանի եղբայրն է։


== Գործունեություն ==
Տնտեսագիտական բարձրագույն կրթություն ստացել է Չիտայում։ Մինչև 1917 թ. աշխատել է Սիբիրում։ 1917-1918 թթ. եղել է Ճապոնիայում։ 1919 թվականին փոխադրվել է Հայաստան։ 1905 թվականին հարել է բոլշևիկներին։ Հայաստանում խորհրդային կարգեր հաստատվելուց հետո կատարել է պատասխանատու աշխատանքներ։ 1922-1928 թվականներին եղել է ՀԽՍՀ ֆինանսների ժողովրդական կոմիսար, 1929-1930 թթ.՝ Անդրֆեդերացիայի ֆինանսների ժողովրդական կոմիսարիատի կոլեգիայի անդամ, 1930-1934 թվականներինª Անդրֆեդերացիայի պետպլանի նախագահության անդամ։ 1934-1936 թվականներին տարբեր պատասխանատու պաշտոններ է զբաղեցրել Անդրֆեդերացիայի ֆինանսական մարմիններում։ Եղել է Ալեքսանդր Մյասնիկյանի, Աղասի Խանջյանի մտերիմ ընկերը։


== Գրականություն ==
Արագյուղի 1881-1915 թվականների ծխամատյան։ ՀՀ Ազգային արխիվ, ֆոնդ 47, ցուցակ 5, գործ 613։
Տիգրան Հայազն, Խենթերը։ Երևան, 2009 թ., էջ 28-29։
Ղասիմ բեկ Զաքիր

Ղասիմ բեկ Ալի բեկ օղլի Զաքիր (ադրբ.՝ Qasım bəy Əli bəy oğlu Zakir, 1784, Շուշի, Ղարաբաղի խանություն - 1857, Շուշի, Շամախիի նահանգ, Ռուսական կայսրություն), ադրբեջանցի բանաստեղծ, Ադրբեջանական գրականության քննադատական ռեալիզմի հիմնադիրներից մեկը։


== Կենսագրություն ==
Ղասիմ բեկ Զաքիրը ծնվել է 1784 թվականին։ Նրա հայրը հարուստ հողատեր էր, ինչը թույլ էր տալիս որդուն լավ կրթված լինել։ Ղասիմ բեկը կրթությունը ստացել է մուսուլմանական աստվածաբանական դպրոցում։ Նա սովորել արաբերեն և պարսկերեն, ինչպես նաև դասական արևելյան գրականությունը։
Ղասիմ բեկ Զաքիրը ծառայել է ցարական բանակում և մասնակցել է ռուս-պարսկական երկու պատերազմների՝ 1804-1813 և 1826-1828 թվականներին։
Ղասիմ բեկ Զաքիրը 19-րդ դարի առաջին կեսի ադրբեջանական գրականության քննադատական ռեալիզմի ներկայացուցիչ էր։ Ղասիմ բեկի պոեզիան հարուստ է տարբեր ժանրերով։ Բանաստեղծություններում բանաստեղծը շարունակել է Մոլլա Փանահ Վագիհի ավանդույթը։
Ղասիմ բեկ Զաքիրը մահացել է 1857 թվականին։


== Ծանոթագրություններ ==
Ռյասնոե (գյուղ, Գորլովկայի քաղաքային խորհուրդ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՌյասնոեՌյասնոե (ուկրաիներեն՝ Рясне), գյուղ Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Գորլովկայի քաղաքային խորհուրդում։
2001 թվականի տվյալներով Ռյասնոե գյուղում բնակվում էր 9 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Արտյոմովո (գյուղ, Վյազեմսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Արտյոմովո (այլ կիրառումներ)Արտյոմովո (ռուս.՝ Артёмово), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Վյազեմսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 211 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Զորե (Երզնկայի գավառ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Զորե (այլ կիրառումներ)Զորե, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Երզնկայի գավառում։ Գտնվում էր Կելկիթ գետի ձախ կողմում, Չիման լեռան հարավային լանջին, Երզնկա քաղաքից 45 կմ հյուսիս-արևմուտք։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Էրզրումի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Աստերոիդների ցանկ (310101-310200)

Աստերոիդների ցանկ (310001-310100)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (310201-310300)
 Աստերոիդների ցանկ (310001-310100)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (310201-310300)
Միշուտինո (գյուղ, Պուտիվիլի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Միշուտինո (այլ կիրառումներ)Միշուտինո (ուկրաիներեն՝ Мишутине), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Պուտիվիլի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Միշուտինո գյուղում բնակվում էր 86 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Էդուարդ Սարգսյան (ճարտարապետ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Էդուարդ Սարգսյան (այլ կիրառումներ)Էդուարդ Սարգսյան (հոկտեմբերի 16, 1934(1934-10-16), Բելգիա), հայ ճարտարապետ։


== Կենսագրություն ==
1965 թվականին ավարտել է Մարսելի բարձրագույն ճարտարապետական դպրոցը։ Աշխատել է ֆրանսիական նախագծային տարբեր ընկերություններում։ 
Մշակույթի գործիչների ֆրանսիական միության պատվավոր անդամ է։
Սարգսյանի նախագծերով կառուցել են՝

Բնակելի համալիրներ Լավանդում և Մարսելում, Նոր Կալեդոնիայում և Էքս-Ան-Պրովանսում (նաև՝ Տեղեկատվության ազգային կենտրոնը)
Մարսելում՝ Հայկական արվեստի կենտրոնը, «Պուգետ» վարչական շենքը, պատմության թանգարանը, թատրոն
Կաննում, Մարսելում, Նիսում` բանկեր
Գյումրիում` ֆրանսիական դպրոցը (1993-1997, Ն. Ա. Սարգսյանի, հետ, Կ. Ռաշիդյանի մասնակցությամբ)


== Ծանոթագրություններ ==
Վանո Խոջաբեկյան

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Խոջաբեկյան (այլ կիրառումներ)Վանո Գեորգիի Խոջաբեկյան (հունվարի 14, 1876(1876-01-14) կամ հունվարի 14 (26), 1875, Թիֆլիս, Կովկասի փոխարքայություն, Ռուսական կայսրություն - նոյեմբերի 16, 1925(1925-11-16) կամ 1922, Թիֆլիս, Վրացական ԽՍՀ), թիֆլիսահայ ինքնուս գծանկարիչ։


== Կենսագրական ==
Ծնվել է 1876 թվականին Թիֆլիսում։ Սկսել է նկարել 14 տարեկանից։ 1904 թվականից սովորել է Արվեստը խրախուսող ընկերության դպրոցում՝ որը չի ավարտել։ 1916 սկսել է ցուցադրել գործերը։ 1921 թվականին այցելել է Երևան և նկարել հայ գաղթականներին։ Մահացել է 1925 թվականին Թիֆլիսում։
Եղել է մանրավաճառ եղբոր աշակերտը, երկաթուղային սևագործ բանվոր, Թիֆլիսի թեյարանների, ճաշարանների, ՈՒՆԻՈՆ սրճարանի, Ռուսթավելու և փոքր թատրոնների բարապան, պահակ, նույնիսկ՝ գերեզմանափոր։ Նկարել սկսել է մանկուց։ 1904-ին ընդունվել է Թիֆլիսի Գեղարվեստերը խրախուսող կովկասյան ընկերության նկարչական դպրոցը, բայց ընտանեկան ծանր պայմանների պատճառով չի ավարտել։ 1916-ին մասնակցել է Թիֆլիսի Փառքի տաճարի (այժմ՝ Վրաստանի արվեստի թանգարան) պատկերահանդեսին։
1917-ին դարձել է Թիֆլիսի Հայ արվեստագետների միության անդամ. մասնակցել նրա ցուցահանդեսներին։ Նա հին Թիֆլիսի ժողովրդական հանդեսների ու ժողովրդական խավերի նկարիչ-տարեգիրն էր (հարսանեկան, խրախճանային և ծիսական դրվագներ, տեսարաններ կինտոների, արհեստավորների, գյուղացիների կյանքից)։ Խոջաբեկյանի կերպարները խոսում են, ունեն կենդանի նկարագիր։ Շեշտված ողբերգականությամբ են տոգորված նրա կյանքի վերջին շրջանի՝ հայ գաղթականությանը պատկերող մատիտանկարները (Գաղթականները հացի հերթում, Որբանոցի բակում, Գաղթականների պարը)։ Շրջապատող կյանքի բազմազան երևույթների բարդ հյուսվածքում Խոջաբեկյանը նշմարել ու ընդգծել է առավել էականը, այն, ինչ ցայտուն բնորոշում է պերսոնաժի (լինի հին Թիֆլիսի հարուստ թե կինտո, քելեխ ուտող, թե զուռնաչի, հարսանքավոր, թե Երևանի կամ Էջմիածնի գաղթական) և տեղական ու ազգային այլ առանձնահատկություններ։ Խոջաբեկյանի մատիտանկարները պահպանվում են Հայաստանի Պետական Պատկերասրահում, Վենետիկի Ս. Ղազար կղզու թանգարանում, Վրաստանի արվեստի, Մոսկվայի Արևելքի ժողովուրդների արվեստի թանգարաններում և այլուր։


== Կինոյում ==
Վանո Խոջաբեկյան վավերագրական կինոնկար 1971 ռեժ. Ջ. ժամհարյան
Վառած լամպեր գեղարվեստական կինոնկար 1983 ռեժ. Աղասի Այվազյան


== Հղում ==


== Արտաքին հղումներ ==
Վանո Խոջաբեկյան
Նեստերնյանսկի գյուղական խորհուրդ (Խարկովի մարզ)

Նեստերնյանսկի գյուղական խորհուրդ  (ուկրաիներեն՝ Нестернянська сільська рада), Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Վոլչանսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Նեստերնյանսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 309 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 54499 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 5670 մարդ/կմ²։ Խորհրդում կա 5 բնակավայր։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում բնակավայրերի ամբողջական ցանկ։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
AU:AUՈւկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)
Գվիդո Սիենացի

Գվիդո Սիենացի (իտալերեն՝ Guido da Siena, 1230, Իտալիա - 1290, Սիենա, Տոսկանա, Իտալիա), վաղ Վերածննդի դարաշրջանի իտալացի նկարիչ, կերպարվեստի սիենական դպրոցի ներկայացուցիչ։ Գործել է մոտավորապես 1260-1280 թվականներին։ Նրա անունը հիշատակված է 1221 թվականի հետևյալ արձանագրության մեջ․ "ME GUIDO DE SENIS - DIEBUS DEPINXIT AMENIS QUEM CHRISTUS LENIS NULLIS VELIT ANGER PENIS - A.D. MCCXXI"։ Այս արձանագրությունը գտնվում է Սիենայի Սուրբ Դոմինիկ բազիլիկ եկեղեցում՝ Աստվածամորն ու մանուկ Հիսուսին պատկերող մի նկարի վրա, որի հեղինակը հենց ինքը՝ Գվիդո Սիենացին է։ Արձանագրության բովանդակությունը չի առնչվում նկարին ու դրա ոճին, այլ կապված է բազիլիկին վերաբերող ինչ-որ իրադարձության, թերևս՝ հիմնադիրի մահվան հետ։
Նկարի վրա բյուզանդական արվեստի ադեցությունը նկատելի է։ Նկարն ինքը որոշակի նմանություն ունի Կոպպո դի Մարկովալդոյի  «Madonna del Bordone»-ի հետ։


== Ստեղծագործությունների ընտրանի ==
Մոգերի երկրպագությունը (1270-1280), Լինդենաու թանգարան, Ալտենբուրգ
Ծնունդ (~1270), ներկայումս պահվում է Փարիզի Լուվր թանգարանում
Քրիստոսի մուտքը տաճար, ներկայումս պահվում է Փարիզի Լուվր թանգարանում
Տիրամայրը Մանկան հետ - Maestà (1262-1286), Սիենայի Սան Դոմինիկո բազիլիկի մատուռ
Տիրամայրը չորս սրբերի հետ
Սուրբ Կույսն ու մանուկ Հիսուսը գահի վրա (1262), ներկայումս պահվում է Սիենայի ազգային պինակոտեկում (դեմքերը 14-րդ դարի սկզբին վերանկարել է Դուչչոն)
Սուրբ Կլերը ետ է մղում սարացինների գրոհը, ներկայումս պահվում է Սիենայի ազգային պինակոտեկում
Սուրբ Կույսը Մանկան հետ (1265-1275), Ֆլորենցիայի ակադեմիայի պատկերասրահ


== Գրականություն ==
Искусство итальянского Ренессанса. Под редакцией Рольфа Томана. Konemann. 2000.
Diana Norman. Siena and the Virgin. Art and Politics in a Late Medieval City State. Yale University Press. 1999.
Bernard Berenson, Essays in the Study of Sienese Painting, New York, 1918.
J.H. Stubble et H.W. Van Os, Guido da Siena, Princeton, 1964.
Marco Pierini, L'art à Sienne, 2001, traduction française par Nancy Delay, Hazan, 2003. 2-85025-859-8


== Պատկերասրահ ==
Քրիստոսի կյանքը պատկերող նկարներից
		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==
Artcyclopedia - Guido da Siena
Joanna Cannon. "Guido da Siena." Grove Art Online. Oxford Art Online. [1]
Hayden Maginnis "Everything in a name? Or the Classification of Sienese Duecento Painting" in Italian Panel Painting of the Duecento and Trecento V.M. Schmidt (ed.) (New Haven and London, 2002) pp. 471–485
Luciano Bellosi "Per un contesto cimabuesco senese a) Guido da Siena e il probabile Dietisalvi" Propsettiva 61, 1991 pp. 6–20 and "Per un contesto cimabuesco senese b) Rinaldo da Siena e Guido di Graziano" Propsettiva 61, 1991, pp. 15–28
Անկախ մամուլ

«Անկախ մամուլ», ժողովրդական, հասարակական, տնտեսական, քաղաքական, գրական օրաթերթ։ Խմբագիրներ՝ Վերգինե Աթանասյան, Արամ Տեր-Գրիգորյան։ Վերգինե Աթանասյանը Աշոտ Աթանասյանի կինն է։ Փաստացի խմբագիրը համարվում է Աշոտ Աթանասյանը, որը տարբեր ծածկանուններով բազմաթիվ հրապարակումներ ունի թերթում։
Առաջին համարը լուս է տեսել 1907 թվականի դեկտեմբերի 1-ին։ Թերթի վերնագրի տակ գրված է «Ներկայ կուսակցութիւններից դուրս» արտահայտությունը։
Թերթին աշխատակցել են Լեոն, Տիգրան Զավենը, Խաչիկ Սամվելյանը, Վահան Տերյանը, Արտաշես Բուդուղյանը, Վահան Տոտոմյանցը և ուրիշներ։
Թերթում մեծ թիվ են կազմում գործարաններում բանվորների առօրյայի մասին թղթակցությունները։ «Անկախ մամուլը» այն տեսակետն է պաշտպանել, թե սոցիալական չարիքի արմատը սեփականատիրական իրավունքի մեջ է։ Թերթը համոզված է, որ սոցիալիստական կարգերի օրոք միայն շահագործվող մեծամասնության համար կստեղծվեն կյանքի տնտեսական բավարար պայմաններ։ Թերթը փորձել է առաջադրել գործնական միջոցներ հասարակական և քաղաքական կարգերի վերափոխման ուղղությամբ։ «Անկախ մամուլում» զարգացվել է այն տեսակետը, որ հողը պատկանում է նրան, ով մշակում է այն։
Քաղաքական համարձակ ելույթների համար թերթի համարները երբեմն բռնագրավվել են գրաքննության վարչության որոշումների համաձայն, խմբագիրը նկատողություն է ստացել ու տուգանքի ենթարկվել։
«Անկախ մամուլը» տպագրել է նաև գեղարվեստական արձակ և չափածո ստեղծագործություններ, որոնք տպագրվել են «Գեղարուեստ» բաժնում։ Ուշագրավ են հատկապես Շուշանիկ Կուրղինյանի սոցիալական թեմաներով բանաստեղծությունները, Ջավախեցու պատմվածքները և այլն։
Թերթում բարձր են գնահատվել Պերճ Պռոշյանը, Վրթանես Փափազյանը, Նար-Դոսը և ուրշներ։


== Բաժինները ==
Գիւղացիների մէջ
Բանուորների մէջ
Քաղաքներում
Թուրքական կյանք
Թատրոն և երաժշտութիւն
Լրագիրների լրատու
Գեղարուեստ


== Ծանոթագրություններ ==
Ֆլորենս Զիգֆելդ

Ֆլորենս Զիգֆելդ, կամ Ֆլո Զիգֆելդ (անգլ.՝ Florenz Ziegfeld, մարտի 21, 1867(1867-03-21), Չիկագո, Իլինոյս, ԱՄՆ - հուլիսի 22, 1932(1932-07-22), Հոլիվուդ, ԱՄՆ), ամերիկացի բրոդվեյան իմպրեսարիո, առավելապես հայտնի է իր սեփական «Զիգֆելդի խենթությունները» թատերական շոուի շարքից (1907 – 1931)։


== Կենսագրություն ==
Ֆլորենս Զիգֆելդը ծնվել է Չիկագոյում 1869 թվականի մարտի 21-ին։ Զիգֆելդի առաջին հայտնությունը զվարճանքների աշխարհում կայացել է 1893 թվականին Չիկագոյի Համաշխարհային ցուցադրության ժամանակ, որտեղ նա հանրահայտ Յուջին Սենդոուի գործակալն էր։ Առաջին հաջողությունն ունեցել է 1907 թվականին, երբ սկսվել է «Զիգֆելդի խենթությունները» շոուն, որի ցուցադրումը տևել է մինչև 1931 թվականը։ Իր շոուն հիմնվել է գեղեցկություների ելույթների վրա, որոնք պարում էին և հանդես գալիս երաժշտական համարներով։ Տարբեր ժամանակներում Զիգֆելդի հետ համագործակցել են այնպիսի երգահաններ, ինչպիսիք են Իրվինգ Բեռլինը, Ջորջ Գերշվինը և Ջորջ Քերնը։
Զիգֆելդի շոուի առաջին աստղը եղել է Աննա Հելդը։ Բացի մասնագիտական համագործակցությունից՝ նրանց կապում էին նաև սիրային հարաբերությունները, որոնք սկսվել ին 1897 թվականին և շարունակվել մինչև 1913 թվականը։ 1914 թվականին Ֆլորենսն ամուսնացել է դերասանուհի Բիլի Բյորկի հետ, որը 1916 թվականին նրան դուստր է պարգևել՝ Պատրիշային։
Շուտով նա $2,5 միլիոնով կառուցել է Զիգֆելդի թատրոնը Վեցերորդ ավենյուի վրա։ Թատրոնի բացումը կայացել է 1927 թվականի փետրվարին «Ռիո Ռիտա» հիթից, որը հեռարձակվում էր մինչև 1928 թվականի ապրիլը։ Տարբեր ժամանակներում Զիգֆելդի շոուին մասնակցել են բազում երգչուհիներ, որոնց կարիերան հենց այդ շոուից է սկսվել։ Նրանց թվում են Ֆանի Բրայսը, Ջոան Բլոնդելը, Իվ Արդենը, Լուիզա Բրուքսը, Բեսի Լավը, Փոլեթ Գոդարը, Բարբարա Սթենվիկը և այլք։
1932 թվականին իր «Զիգֆելդի խենթություններ» շոուն սկսել է հեռարձակվել ռադիոյով: Նույն թվականին Ֆլորենսը իր ողջ գումարը կորցրեց Մեծ ճգնաժամի ժամանակ և շուտով՝ հուլիսի 22-ին, մահացավ թոքամզի բորբոքումից 63 տարեկան հասակում։ Իր մահից երկու տարի անց մեծ էկրաններին հայտնվեց կիսակենսագրական «Մեծն Զիգֆելդը» ֆիլմը, իսկ 1946 թվականին՝ «Զիգֆելդի խենթություններ» ֆիլմը, որ պատմում էր իր շոուի մասին։ Զիգֆելդի կերպարը հայտնվել է նաև Ֆանի Բրայսի մասին պատմող «Ծիծաղելի աղջիկ» ֆիլմում։


== Արտաքին հղումներ ==
Ziegfeld Productions, 1915–1932, Joseph Urban Collection, Columbia University Libraries
Joseph Urban Stage Design Models & Documents, Joseph Urban Collection, Columbia University Libraries — Photographs of select designs for Ziegfeld shows
Flo Ziegfeld-Billie Burke Papers, 1907-1984, held by the Billy Rose Theatre Division, New York Public Library for the Performing Arts
Տարօրինակ Սուրբ ծնունդ

«Տարօրինակ Սուրբ ծնունդ», ուկրաինական կատակերգական երկու մասանոց հեռուստատեսային ֆիլմ, որ նկարահանվել ու թողարկվել է 2006 թվականին ռեժիսոր Մաքսիմ Պապերնիկի կողմից։ Ֆիլմը նկարահանվել է ամերիկացի դրամատուրգ Ջոն Պատրիկի «Տարօրինակ միսիս Սևիջը» հայտնի կատակերգության հիման վրա։


== Սյուժե ==
Ուկրաինայի մայրաքաղաք Կիևում արդեն մի քանի տարի անընդմեջ Սուրբ ծննդին ձյուն չի գալիս։ Սակայն ներկա տարում ամեն ինչ պետք է ընթանա այլ կերպ։
Օլգա Սամոյլովան՝ ալկոհոլային հայտնի մագնատի այրին, մարդկանց խոստացել է, որ եթե այս տարի նորից ձյուն չլինի, ապա ինքն իր միջոցներով ձեռք կբերի արհեստական ձյուն և դրանով կծածկի ամբողջ քաղաքը։ Օլգան իր կյանքի նպատակը համարում է ուրիշների նվիրական երազանքների իրականացումն ու կազմակերպում է «Երջանկության հիմնադրամ» իր հանգուցյալ միլիոնատեր ամուսնու պատվին։
Օլգայի ամուսնու՝ նախորդ ամուսնությունից ունեցած երեք երեխաները՝ հասարակական անձնավորություն Լիլիան (Օլգա Սումսկայա), պատգամավոր Գեորգին (Ա. Գետմանսկի) և դատախազ Պյոտրը (Վլադիմիր Գորյանսկի), որոնք վատնել են հոր ժառանգությունը, իրենց խորթ մոր փողերը համարում են իրենցը և մտադիր են թույլ չտալ նրան ծախսել դրանք։ Նրանք Օլգա Նիկոլաևնային տեղավորում են մասնավոր հոգեբուժարանում, ապա նրանից պահանջում են իրենց տալ արժեթղթերը։ Միևնույն ժամանակ նրանցից յուրաքանչյուրը փորձում է յուրացնել ամբողջ գումարը՝ համարելով, որ ինքն ամենասիրելի երեխան է, և մայրը ճշմարտությունն ասել է միայն իրեն։
Սակայն Օլգա Նիկոլաևնան խորամանկությամբ հաղթում է ժլատ չարագործներին։ Մինչ նա հանգիստ տոնում է Սուրբ ծնունդը, Լիլիային ձերբակալում են երկրագիտական թանգարանում, որտեղ նա փնտրում էր փաստաթղթերը դինոզավրի որովայնում, Գեորգին փորում էր երկրի նախագահի ջերմոցում նույն նպատակով, իսկ Պյոտրն ամառանոցում քանդում է հին ծխնելույզը։


== Դերերում ==


== Նկարահանող խումբ ==
Բեմադրող ռեժիսոր – Մաքսիմ Պապերնիկ
Պրոդյուսերներ – Վլադիսլավ Ռյաշին, Ալեքսեյ Գոնչարենկո
Բեմադրող օպերատոր – Վադիմ Սավիցկի
Սցենարի հեղինակ – Սլավա Օրեշչուկ
Կոմպոզիտոր – Սերգեյ Կոսարենկո
Հնչյունային ռեժիսոր – Վիկտոր Ալֆյորով
Մոնտաժի ռեժիսոր – Ալեքսանդր Ստոգնի
Հագուստների նկարիչ – Օլգա Սեյմուր
Գրիմարար – Աննա Բրուստինովա


== Թողարկում ==
2008 թվականի դեկտեմբերի 18-ին ֆիլմը թողարկվել է DVD-սկավառակով «Синема Трейд» ընկերության կողմից։


=== Տեխնիկական տվյալներ ===
Ձևաչափ — DVD (PAL) (Պարզեցված հրատարակություն) (Keep case)
Պատկեր — գունավոր, WideScreen 16:9 (1.78:1)
Ձայն — ստերեո, Dolby Digital 5.1
Գույն — PAL
Շերտերի թիվ — DVD-9 (2 շերտ)
Տարածաշրջանային կոդ — 5


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
 Տարօրինակ Սուրբ ծնունդ
Странное Рождество (2006). Ruskino.Ru Archived 2020-11-25 at the Wayback Machine.
Արթուր Աքշելյան

Արթուր Աքշելյան (դեկտեմբերի 28, 1984(1984-12-28), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), կոմպոզիտոր։ «Ասոնանս» անսամբլի դիրիժոր։


== Կենսագրություն ==
2007 թվականին ավարտել է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիան՝ Վարդան Աճեմյանի ստեղծագործական դասարանը։ 2008 թվականին տեղափոխվել է Շվեյցարիա։ Նույն թվականին ընդունվել է Ժնևի երաժշտական բարձրագույն դպրոցը, որտեղ կատարելագործվել է հանրահայտ կոմպոզիտոր Միքաել Ժարրելի դասարանում (MA in Arts): Մի շարք հանդիպումներ է ունեցել կոմպոզիտորներ Ստեֆանո Գերվազոնիի, Պոլ Մեֆանոյի, Անրի Դյուտիյոյի, Աշոտ Զոհրաբյանի, Տիգրան Մանսուրյանի, Սոֆյա Գուբայդուլինայի հետ։
Մասնակցել է կանադական «Domaine Forget» և անգլիական «Arditti» քառյակների մասնագիտական դասընթացներին։ Համագործակցել է ճանաչված անսամբլների («Insomnio», Հոլանդիա, «Contrechamps», Ժնև, «Nouvel Ensemble Moderne», Քվեբեկ) և երաժիշտների (Արթուր Ավանեսով, Հայկ Մելիքյան և ուրիշների) հետ։


== Մրցանակներ ==
Կոմպոզիտորների միջազգային մրցույթների դափնեկիր,
1-ին մրցանակ, 2007, «Pre-Art», Ցյուրիխ,
Յուրգենսոնի անվան, 3-րդ մրցանակ, Շուշանիկ Ափոյան, 2010, Մոսկվա,
«Գաուդեամուս», պատվավոր դիպլոմ, 2010, Հոլանդիա,
Ժնևի մրցույթի գլխավոր մրցանակ, 2012,
Kiefer-Hablitzel մրցանակ, 2012։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Արթուր Աքշելյան
Ինքնանկար (Սարյան, էսքիզ)

«Ինքնադիմանկար», հայ մեծ նկարիչ Մարտիրոս Սարյանի 1909 թվականին ստեղծած ինքնադիմանկարի էսքիզն է։ Էսքիզը գտնվում է  Սարյանի տուն-թանգարանում, իսկ ինքնանկարի բնօրինակը գտնվում է Տրետյակովյան պատկերասրահում։


== Նկարագրություն ==
Սա Սարյանի առաջին գեղանկարչական «Ինքնադիմանկարն» է։ Սարյանն իրեն պատկերել է իր իսկ խոսքերով ասած «բնության, լեռների և հովիտների միջով քայլելիս, արևի տակ, արևի ոսկի շողերով լուսավորված»։
Ֆրանսիական արվեստի մեծ գիտակ և նկարահավաք Շչուկինը, տեսնելով Սարյանի այս գործը, բացականչում է. 

և պատվիրում է իր որդու դիմանկարը։ 
Այս գործը իր տեսակով տարբերվում է այլ ինքնադիմանկարներից, այս ինքնանկարում ներկակայցված է աբնության ուժն իր մեջ կրող ստեղծագործ անհատի հավաքական և ընդհանրացված կերպար։ Սարյանն օգտագործում է արտահայտիչ հակադիր գույներ, ներկը ստվարաթղթին է քսում վստահ, ամուր ձեռքի լայն, ազատ վրձնահարվածներով։ Ինքնադիմանկարն և նկարչի ետևում գտնվող լեռները նույն կերպ են նկարված։ Այդ իսկ պատճառով տպավորություն է ստեղծվում, որ մարդն «աճում» է բնությունից, հանդիսանում է նրա շարունակությունը և անքակտելի մասը։ Սարյանը գրել է. 

Մարդու և բնության միասնականությունն «Ինքնադիմանկարի» հիմնական գաղափարն է։


== Տվյալներ ==
«Ինքադիմանկար», 1909, Ստվարաթուղթ, տեմպերա, 67,6 х 53,4 սմ։ Մարտիրոս Սարյանի տուն-թանգարան, Երևան
«Ինքադիմանկար», 1909, Ստվարաթուղթ, տեմպերա, 47,8 x 44,2 սմ։ Տրետյակովյան պատկերասրահ, Մոսկվա


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Կյանքն ինքնանկարներում, Մ. Մ. Ղազարյան (Մարտիրոս Սարյանի ծննդյան 100-ամյակի առթիվ)(չաշխատող հղում)
Ֆրանցիսկո Լաչովսկի

Ֆրանցիսկո Լաչովսկի (ծնվել է մարտի 13-ին, 1991), բրազիլացի մոդել է։


== Անձնական կյանք ==
Լաչովսկին ծնվել է Կուրիտիբայում և ապրել է Ֆոզ դո Իգուազայում (Բրազիլիա) մինչև 8 տարեկանը։ Նրա հայրը լեհ է, իսկ մայրը պորտուգալացի, բայց ծագումով գերմանացի։ Լաչովսկին ամուսնացած է ֆրանս-կանադացի մոդել Ջեսիան Գրեյվել Բելանդի հետ։ Նրանք ունեն մեկ տղա՝ Միլո Լաչովսկին։


== Մոդելային գործունեություն ==
Լաչովսկին սկսել է իր մոդելային գործունեությունը 17 տարեկան հասակից, երբ նա հաղթեց Ford Models-ի «Տարվա սուպերմոդելը» մրցույթում՝ 2008 թվականին։ 2009 թվականին Միլանում և Փարիզում նա քայլեց իր առաջին ցուցահանդեսի ժամանակ՝ Gucci, Dior Homme և այլ մոդելային ընկերությունների համար։ Նա մասնակցել է այնպիսի նորաձևության շոուներին, ինչպիսիք են՝ Վերսաչե, Dolce & Gabbana, Gucci, Armani, L'Oreal և այլն։
Աշխատել է բազում բրենդների համար, որոնցից են՝ DKNY, Lacoste, Armani Exchange, Etro, Dior, DSquared² և Mavi Jeans.
Հայտնվել է որոշ ամսագրերի շապիկներին, օրինակ՝ Vanity Teen, Homme Essential, Carbon Copy, Made in Brazil և Chaos, ինչպես նաև հայտնի ամսագրերի շապիկներին, որոնցից են՝ GQ, V, Vogue և FHM։
Նա հայտնվել է Models.com-ի «Ամենասեքսուալ տղամարդկանց» ցանկում։


== Ծանոթագրություններ ==
Լոհկվա

Լոհկվա (էստ․՝ Lohkva), գյուղ Էստոնիայի Տարտումաա նահանգի Լուունյա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 1288 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Անհայրենիք հայերի ամերիկյան ազգային կոմիտե

Անհայրենիք հայերի ամերիկյան ազգային կոմիտե (ԱՆՉԱ, անգլ.՝ American National Committee for Homeless Armenians, ANCHA), կազմակերպություն, որը 1940-70-ական թթ. տնօրինել է ՀԽՍՀ-ից և Մերձավոր Արևելքի երկրներից հայերի արտագաղթը ԱՄՆ, Կանադա և Ավստրալիա։ Հիմնվել Է երկրորդ համաշխարհային պատերազմի վերջին ամերիկահայ մեծահարուստ Ջորջ Մարտիկյանի ջանքերով։ Սկզբում զբաղվել է արևմտյան Գերմանիայում հայտնված հայ ռազմագերիների (մեծ մասամբ՝ նախկին լեգեոնականներ)՝ ԱՄՆ տեղափոխմամբ։ Հետագայում նպաստել է ՀԽՍՀ-ից և Մերձավոր Արևելքի երկրներից (հատկապես 1956 թ. Սուեզի միջադեպի և 1975-76-ի լիբանանյան քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ) հայերի արտագաղթին ԱՄՆ, Կանադա, Ավստրալիա։
Անհայրենիք հայերի ամերիկյան ազգային կոմիտեն կենտրոններ ուներ Բեյրութում, Միլանում, Աթենքում, Բրյուսելում, Ժնևում։ Նրա հետ սերտորեն համագործակցել Է Եկեղեցիների համաշխարհային խորհուրդը։ Անհայրենիք հայերի ամերիկյան ազգային կոմիտեի գործունեությունը, որն ըստ էության թուլացնում էր հայերի պահանջատիրական հզորությունը, պաշտոնապես դատապարտել են սփյուռքահայ գրեթե բոլոր քաղաքական հոսանքները։ Ջ. Մարտիկյանի մահվամբ (1979) դադարել Է կոմիտեի գործունեությունը։
Լևոն Ալավերդյան

Լևոն Ալեքսանի Ալավերդյան (Մելիք-Ալավերդյան), (մարտի 19 (31), 1887, Թիֆլիս, Ռուսական կայսրություն - մայիսի 15, 1963(1963-05-15), Թբիլիսի, Վրացական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ դերասան, Վրացական ԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1951)։


== Կենսագրություն ==
1890 թվականին ընտանիքով տեղափոխվել է Թիֆլիս, սովորել տեղի Ներսիսյան դպրոցում։ Մասնակցել է Պողոս Արաքսյանի Ամո Խարազյանի և Մուրակոյի թատրոններում գործող հայկական խմբերի ներկայացումներին։ 1907 թվականին մտել է Արտիստական ընկերության խմբի մեջ։ Բեմական առաջին ուսուցիչներն են եղել Հովհաննես Աբելյանը և Սիրանույշը։ 1908 թվականին Աբելյան-Արմենյան խմբի հետ մեկնել է Պոլիս, Զմյուռնիա, իսկ 1910-1911 թվականներին՝ Պարսկաստան։ Այնուհետև աշխատել է Բաքվի մշակութային ընկերության դրամատիկական խմբում, ամռանը մեկնել է Երևան, Ալեքսանդրապոլ, Բայազետ, Վան, 1913-1916 թվականներին խաղացել է Թիֆլիսի դրամատիկական խմբում, 1919-1924 թվականներին՝ Պարսկաստանում։ Ապա աշխատել է Բաքվի հայկական դրամատիկական թատրոնում, 1933 թվականից՝ նորից Թիֆլիսում։
Իր բեմական գործունեության ընթացքում կերտել է բազմաթիվ դերեր, ինչպես՝ Կակուլի, Զիմզիմով (Գաբրիել Սունդուկյանի «Պեպո»), Բրիլիանդով (Գաբրիել Սունդուկյանի «Էլի մեկ զոհ»), Օգսեն (Հակոբ Պարոնյանի «Պաղտասար Աղբար»), Թովմաս (Հակոբ Պարոնյանի «Ատամնաբույժն արևելյան»), Պոլոնիուս (Ուիլյամ Շեքսպիրի «Համլետ»), Բրաբանցիո, Յագո (Ուիլյամ Շեքսպիրի «Օթելլո») և այլն։
1935 թվականին նշվել է նրա բեմական գործունեության 25-ամյակը։


== Դերեր ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Театральная энциклопедия. Том 1/Глав. ред. С. С. Мокульский - М.: Советская энциклопедия, 1961.- 1214 стб. с илл., 12 л. илл.
Սահմանափակումների տեսություն

Սահմանափակումների տեսություն (անգլ.՝ Theory of constraints), ընդհանուր բիզնես կառավարման տեսություն է, որ ներկայացվել է իսրայելացի ֆիզիկոս Էլիյահու Մ. Գոլդրաթի կողմից՝ 1984 թվականին հրատարակված «Նպատակը» գրքում։ Այն ենթադրում է, որ որևէ բիզնես կառավարման գործում կարելի է առաջադիմել կամ ընդհանուր հաջողության հասնել՝ կենտրոնանալով տվյալ բիզնես-գործընթացի ամենաթույլ բաղադրիչի կամ բաղադրիչների վրա։
Այս տեսությունը հիմնվում է հետևյալ սկզբունքի վրա. «որևէ շղթայի ուժն առնչվում է նրա ամենաթույլ օղակի հետ»։ Սա նշանակում է, որ կազմակերպությունների բիզնես գործընթացները խոցելի են, որովհետև ամենաթույլ անձը կամ բաղադրիչը միշտ էլ կարող է վնասել կամ կոտրել դրանց սահուն վերելքը կամ բացասաբար ազդել արդյունքի վրա։
1997 թվականին հրատարակված «Կրիտիկական շղթա» գրքում, Գոլդրաթը վերամշակեց Սահմանափակումների տեսության գաղափարը այն հարմարեցնելով բիզնես նախագծերի կառավարման հետ։


== Ծանոթագրություններ ==
Ալեքսանդր Մղեբրով

Ալեքսանդր Մղեբրով (Մղեբրյան) (12 մարտ, 1884 Թիֆլիս - 5 հոկտեմբեր, 1966 Լենինգրադ), հայ դերասան, բեմադրիչ։


== Կենսագրություն ==
Ալեքսանդր Մղեբրովը ծնվել է 1884 թվականի մարտի 12-ին, Թիֆլիսում։
Ընդունվել է Ռապգոֆի դրամատիկական դասընթացներին և 1907թվականին ավարտել է այն ։ 1907 թվականին ընդունվել է Մոսկվայի Գեղարվեստական (ՄԳԹ), որից հետո 1908-10 թվականներին շարունակել է ուսումը Վ.Կոմիսարժեսկայայի թատրոնում։ 1910-12 թվականներին խաղացել է Ն. Եվրեինովի Հինավուրց թատրոնում ։
1917 թվականին հիմնադրել և ղեկավարել է Բալթիական գործարանի բանվորական թատրոնը։ 1918 թվականին կազմակերպել է «Պրոլետկուլտի գեղարվեստական թատերաբեմեր (հետագայում՝ Բանվորական հերոսական հեղափոխական թատրոն)։ 1920-21թթ աշխատել է ՌԽՖՍՀ առաջին թատրոնում, 1922-24թթ, 1930-31թթ, 1939-56թթ եղել է Լենինգրադի Ա.Պուշկինի անվան դրամատիկական թատրոնի դերասան։ 1963թ-ից աշխատել է ժողովրդական թատրոններում։
Նկարահանվել է մի շարք ֆիլմերում, որոնցից են «Պոետի երիտասարդությունը», «Իվան Ահեղ», «Անմահության խարույկ» և այլն։ Համագործակցել է Վ. Կոմիսարժևսկայայի, Պ. Օռլենեի, Վ. Մեյերխոլդի հետ։ Վ. Նեմիրովիչ - Դանչենկոն և Կ. Ստանիսլավսկին բարձր են գնահատել Մղեբրովի ստեղծագործական գործունեությունը։ Հեղինակել է «Կյանքս թատրոնում» (հ.1-2, 1929-32թթ) գիրքը։
1996 թվականի հոկտեմբերի 5-ին մահացել է Լենինգրադում (այժմ՝ Սանկտ Պետերբուրգ)։


== Դերեր ==
Ֆեոդոր — Ա.Տոլստոյի «Ֆեոդոր Իոհանովիչ արքան»
Դունկան — Վ. Շեքսպիրի «Մակբեթ»
Նեսչաստլիվցև — Ա. Օստրովսկու «Անտառ»


== Ծանոթագրություններ ==