armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Արշակ Ա Պարթև

Արշակ Ա (անհայտ - մ. թ. ա. 217, Պարթևստան), պարթևական արքա, Պարթևական թագավորության և Արշակունի հարստության հիմնադիր։


== Ծագում ==
Հին աղբյուրները իրարամերժ տեղեկություններ են հաղորդում Արշակի ծագման վերաբերյալ։ Ըստ մ.թ.ա. 1-ին դարի պատմիչ Պոմպեոս Տրոգոսի՝ նա «անհայտ ծագման, սակայն մեծ արիության մարդ» էր։ Ամենաընդունված վարկածն այն է, որ Արշակը սերել է սկյութական ապարն կամ պարն ցեղից, որը մ․թ․ա․ 3-րդ դարում հաստատվել էր Սելևկյան տերության Պարթևստան նահանգում՝ Կասպից ծովի հարավարևելյան շրջանում։ Արշակունի բոլոր թագավորները գահ բարձրանալիս իրենց հատուկ անվանը կցել են Արշակ անունը՝ դրոշմելով այն իրենց թողարկած դրամների վրա։ Այդ հանգամանքը էապես դժվարացնւմ է ժամանակակից ուսումնասիրողներին որոշել Պարթև արքաների գահակալության հաջորդականությունը՝ առաջացնելով ժամանակագրական շփոթ։


== Կենսագրություն ==
Մ․թ․ա․ մոտ 247 թվականին Արշակի գլխավորությամբ պարնի ցեղը ներխուժել է Պարթևստանի հյուսիսային Աստաբենե գավառը։ Արշակը թագավոր է հռչակվել նորահիմն Ասաակ (Արշակ) քաղաքում, որի տեղը ճշտված չէ։ Մ.թ.ա. մոտ 245 թվականին Սելևկյան տերության նահանգ Պարթևստանի կառավարիչ Անդրագորասը հռչակում է Սելևկյաններից իր անկախությունը։ Մոտավորապես մ․թ․ա․ 238 թվականին պարնի ցեղը հարձակվում է Պարթևստանի վրա։ Անդրագորասը սպանվում է, ինչը թույլ է տալիս Արշակին գրավել ամբողջ Պարթևստանը։ Քիչ ժամանակ անց Արշակը գրավում է Պարթևստանին հարևան Վրկան աշխարը (Հյուրկանիա)։ Սելևկյան տերության արքա Սելևկոս Բ-ի Պարթևաստանը վերանվաճելու արշավանքը չի հաջողվում և Արշակն ու իր ցեղը կարողանում է ամրապնդվել իր նվաճած տարածքներում։ Որպես արքունի նստավայր Արշակը հիմնադրել է Նիսա քաղաքը, որը ևս հայտնի է Միհրդատկերտ անվամբ։ Մոտավորապես այս ժամանակաշրջանում պարնի ցեղն ընդունում է իր զավթած նահանգի անվանումն իբրև ցեղանուն և այնուհետ կոչվում է պարթևներ։
Ըստ որոշ անտիկ աղբյուրների՝ երկու-երեք տարվա գահակալությունից հետո Արշակ Ա-ին հաջորդել է եղբայրը՝ Տիրիդատես կամ Տրդատ Ա։ Ըստ որոշ հեղինակների՝ գահին տիրանալու համար Տրդատը սպանել է իր եղբորը։ Արդի պատմաբանները Տրդատին համարում են հնարված կերպար։ Մ․թ․ա․ մոտ 217 թվականին Արշակ Ա-ին հաջորդել է իր որդին՝ Արշակ Բ-ը, որի թագավորության մասին շատ քիչ է հայտնի։
Մինչև վերջերս համարվում էր, որ Արշակ անվամբ թագավորի գոյությունը պատմականորեն չի հաստատվում։ Սակայն Արշակի պատմականությունը հաստատվել է հնագիտական գտածոներով՝ մասնավորապես Նիսայում գտնված Արշակի անունը կրող մի խեցատով և մետաղադրամերով։ 
Իրանական ազգային էպոսի մեջ Արշակն առասպելական քեյանյան արքայատոհմից կամ աղեղնավոր հերոս Արաշից է սերած։


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==
Shahbazi A. Sh. (2016)։ «ARSACIDS i. Origins»։ Encyclopædia Iranica 
Schippmann K. (2016)։ «ARSACIDS ii. The Arsacid dynasty»։ Encyclopædia Iranica
Բելառուսի գիտությունների ազգային ակադեմիա

Բելառուսի գիտությունների ազգային ակադեմիա (բելառուս․՝ Нацыянальная акадэмія навук Беларусі, ռուս.՝ Национальная академия наук Беларуси, НАН Беларуси, НАНБ) ազգային ակադեմիա Բելառուսում։


== Պատմություն ==
Բելառուսի գիտությունների ազգային ակադեմիան (նախկինում «Բելառուսի գիտությունների ակադեմիա» 1928-1936 թթ., Բելառուսական ԽՍՀ գիտությունների ակադեմիա 1936-1991 թթ., Բելառուսի գիտությունների ակադեմիա 1991-1997 թթ.) հիմնադրվել է 1929 թվականի հունվարի 1-ին՝ Բելառուսի մշակութային ինստիտուտի հենքի վրա (Inbelkult, 1922-1928), որը ձևավորվել է որպես գիտությունների ակադեմիայի կենտրոնական գործադիր կոմիտեի և Բելառուսական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության կողմից 1928 թվականի հոկտեմբերի 13-ին։ Գործունեության սկզբում ակադեմիան ուներ 128 անդամ, որոնցից 87-ը գիտնականներ էին, 1941 թվականին՝ ակադեմիան ուներ 750 անձնակազմ 12 ենթաբաժիններով։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ ակադեմիան տարհանվեց Ռուսաստան և այլ խորհրդային պետություններ։ Ակադեմիան մեծ նյութական վնասներ կրեց։
Պատերազմի ավարտից հետո 8 ինստիտուտներ սկսեցին իրենց գործունեությունը։ 1951 թվականին ակադեմիան ուներ 29 ենթաբաժին, 1234 հոգանոց անձնակազմ, 33 ակադեմիկոսներ։ Ակադեմիային աջակցում էր Բելառուսիայի կառավարությունը և ԽՍՀՄ-ը, ինչպես նաև Մոսկվայի, Սանկտ Պետերբուրգի և խորհրդային այլ քաղաքների առաջատար գիտական կենտրոնները։
Տարիների ընթացքում Բելառուսի գիտությունների ազգային ակադեմիան դարձել է առաջատար գիտական կենտրոն։


== Կազմակերպություն ==


=== Գիտա-պրակտիկ կենտրոններ ===
Գիտա-պրակտիկ կենտրոնները ներկայացվեցին 2006 թվականին Լուկաշենկոյի հրամանագրով։ Շեշտադրված էին երկրի տնտեսական զարգացումների կենսական խնդիրները։2006 թվականին ստեղծվեցին գյուղատնտեսության վրա կենտրոնացված կենտրոններ, հետագայում՝ էլեկտրոնային առևտրի վրա կենտրոնացված կենտրոններ։


=== Փորձարարական ծառայություններ ===
Շաքարի ճակնդեղի գիտափորձական կայան
Agricultural Experimental Station of Մինսկի, Մոգիլևի և Vitebsk շրջանի գյուղատնտեսական փորձարարական կայան
Անտառային ինստիտուտի փորձարարական հենքեր


=== Գրադարաններ, թանգարաններ, արխիվներ ===
Yakub Kolas կենտրոնական գիտական գրադարան
Բելառուսական գյուղատնտեսական գրադարան
Բելառուսի գիտությունների ազգային ակադեմիայի պատմության թանգարան
Անտիկ բելառուսական մշակույթի թանգարան
Երկրաքիմիայի և երկրաֆիզիկայի Boulders ինստիտուտի թանգարան
NANB կենտրոնական գիտական արխիվ


=== "Belarusian Science" publishing house ===
Previously known as Navuka i Tekhnika ("Science and Technology").


== Պատկերներ արժույթի վրա ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
http://nasb.gov.by Բելառուսի գիտությունների ազգային ակադեմիա. պաշտոնական կայք
Президенты Национальной академии наук Беларуси с 1928 года
Юдина И. Пятая часть учёных Национальной академии наук - молодёжь до 30 лет(չաշխատող հղում)
Բրչկո

Բրչկո (բոս․՝ Brčko / Брчко), քաղաք Բրչկո օկրուգում, Բոսնիա և Հերցեգովինայում։
Քաղաքը տեղակայված է Սավա գետի վրա։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2013 թվականի մարդահամարի տվյալների՝ քաղաքի բնակչությունը կազմում է 43,859 մարդ։
Մինչև Բոսնիական պատերազմը քաղաքում ապրում էին տարբեր ազգերի ներկայացուցիչներ։ Էթնիկական մաքրումների պատճառով խորվաթների և բոսնիական մուսուլմանների մեծ մասը փախչել են քաղաքից։
Համայնքի բնակչության էթնիկական կազմը՝


== Կրթություն ==
Քաղաքում աշխատում է Իստոչնո Սարաևոյի համալսարանի Տնտեսական ֆակուլտետը։


== Քույր քաղաքներ ==
 Սամսուն, Սևծովյան, Թուրքիա
 Սենթ Լուիս, Միսսուրի (նահանգ), ԱՄՆ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բրչկո քաղաքի պաշտոնական կայքէջը:
(8157) 1988 XG2

(8157) 1988 XG2, աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1988 թվականի դեկտեմբերի 15-ին Յոսիակի Օշիմայի կողմից Գեկկոյում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,798388 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,2503 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,3465 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1709,86 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,210544 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 7,09° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(8157) 1988 XG2 աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Ցողի կետ

Ցողի կետ, այն ջերմաստիճանը, մինչև որը պետք է հովանա օդը կամ մեկ այլ գազ, որպեսզի դրանցում պարունակվող ջրային գոլորշին հասնի հագեցման վիճակի։


== Ընդհանուր մանրամասներ ==
Ցողի կետին հասնելիս օդում կամ օդի հետ շփվող առարկաների վրա սկսվում է ջրային գոլորշու կոնդենսացումը (ցող է առաջանում)։ Ցողի կետը օդի խոնավության հիմնական բնութագրերից է․ այն կարելի է հաշվել օդի ջերմաստիճանի և խոնավության արժեքներով կամ անմիջականորեն որոշել կոնդենսացման խոնավաչափով։ Եթե հարաբերական խոնավությունը փոքր է 100%-ից, ապա ցողի կետը միշտ ցածր է օդի փաստացի ջերմաստիճանից, ընդ որում այնքան ավելի ցածր՝ որքան քիչ է հարաբերական խոնավությունը։ Հագեցման ժամանակ, այսինքն՝ 100% հարաբերական խոնավության դեպքում, փաստացի ջերմաստիճանը համընկնում է ցողի կետին։
Լեռնային սագ

Լեռնային սագ (Anser indicus) բադերի ընտանիքին պատկանող թռչուն (Anatidae): Չվող թռչուն է։


== Ընդհանուր բնութագիր ==
Լեռնային սագի մարմինը մոխրագույն է, պարանոցն ու գլուխը սպիտակ են։ Գլխի և ծոծրակի վրա կա երկու շերտ։ Կտուցը և բարձր ոտքերը դեղին են։ Մարմնի երկարությունը 70-ից 75 սմ է, թևերի երկարությունը 40-50 սմ։ Մեծ սագերինը քաշը 2-ից 3.5 կգ է, իսկ փոքր սագերինը 200 գրամից 1 կգ։


== Տարածվածություն ==
Տարածված են Կենտրոնական Տյան Շանի, Պամիրի և Ալթայի, ինչպես նաև Տուվայի ալպյան լճերի տարածքում։ Ձմեռում են Հնդկաստանի ցածրադիր գոտում, և խոնավ վայրերում։ Բացի այդ, Հյուսիսային Եվրոպայում կա լեռնային սագերի բնակչություն։ Ռուսաստանում լեռնային սագերը հանդիպում են Տուվայի և Ալթայի հարավ-արևելյան լեռնային գետերի ձորերում։ Լեռնային սագերը հանդիպում են Թելեցկոյե լճի, Աբական գետի, Թայմիր թերակղզու, Կրասնոյարսկի ջրամբարի և Հեռավոր Արևելքի լճի մոտակայքում։ Ռուսաստանում լեռնային սագերի բների ընդհանուր թիվը քիչ է։ Տուվայում կա մոտ 500 անհատ բույն, իսկ Ալթայում՝ մոտ 1000 անհատ բույն։


== Ապրելակերպ ==
Լեռնային սագերի բները լեռներում, գետի ափերին կամ կղզիներում, ինչպես նաև ափամերձ ժայռերի վրա են պատրաստում։ Նրանք լավ քայլում և լավ վազում են, իրենց ժամանակի մեծ մասն անց են կացնում ցամաքում, ոչ թե ջրի մեջ։


=== Բուծում ===
Էգերի սեռական հասունությունը սկսվում է երկու տարեկանից, արուների մոտ՝ երեք տարեկանից։ Լեռնային սագերը բույն են դնում փոքր գաղութներում կամ առանձին։ Բույները պատրաստում են ժայռերի վրա, ավելի հազվադեպ `ծառերի վրա։ Հաճախ զբաղեցնում են սև ուրուրների բները։ Բնում լինում է 2-6 ձու։ Հաճախ երիտասարդ սագերը իրենց ձվերը դնում են ծնողների բնում։ Ձագերը ձվից դուրս են գալիս 32-34 օր հետո։


== Բարձրության թռիչքի ռեկորդ ==
Լեռնային սագերը ամենաբարձր թռչող թռչուններից են։ 10175 մ բարձրության վրա լեռնային սագերի թռիչքի դեպք է գրանցվել Կենտրոնական Ասիայից Հիմալայներ թռիչքի ժամանակ։ Նման բարձրությունների վրա օդը այնքան հազվադեպ է լինում, որ անհնար է դարձնում ուղղաթիռի թռիչքը։
Լեռնային սագերին հաղթում են միայն անգղերը։ Հայտնի են աֆրիկյան անգղի բռնի բախման 12,150 մ բարձրության վրա և Ռուպպելի անգղի 11,277 մ բարձրության վրա։


== Ծանոթագրություններ ==


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		


== Գրականություն ==
Жизнь животных. Т. 6. Птицы / Под ред. В. Д. Ильичева. — М.: Просвещение, 1986.
H. Kolbe: Die Entenvögel der Welt. 5. Aufl. Eugen Ulmer Verlag, 1999, ISBN 3-8001-7442-1.
В.М.Храбрый. Школьный атлас - определитель птиц. Москва,1988.


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ողնաշարավոր կենդանիներ։ Լեռնային սագ Archived 2021-02-25 at the Wayback Machine.
Արտաշես Մխիթարյան (գրականագետ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Արտաշես Մխիթարյան (այլ կիրառումներ)Արտաշես Գաբրիելի Մխիթարյան (նոյեմբերի 4, 1918(1918-11-04), Թիֆլիս, Վրաստանի Դեմոկրատական Հանրապետություն - օգոստոսի 10, 1986(1986-08-10), Թբիլիսի, Վրացական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ խորհրդային գրականագետ։ Բանասիրական գիտությունների դոկտոր (1970), պրոֆեսոր (1971)։ ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1979 թվականից։


== Կենսագրություն ==
Արտաշես Մխիթարյանը ծնվել է 1918 թվականի նոյեմբերի 4-ին, Թիֆլիսում։ 1939 թվականին ավարտել է Թբիլիսիի համալսարանը։ 1941 թվականից եղել է Թբիլիսիի Ա. Ս. Պուշկինի անվան մանկավարժական ինստիտուտի դասախոս, 1969-1977 թվականներին՝ հայերեն և ադրբեջաներեն լեզուների ու գրականությունների ամբիոնի վարիչ։ Մխիթարյանը ուսումնասիրել է Թբիլիսիի 1920-1930-ական թթ․ հայ գրական կյանքը, ճշտել Եղիշե Չարենցի, Դերենիկ Դեմիրճյանի, Ալեքսանդր Մյասնիկյանի և այլոց ստեղծագործական շատ խնդիրներ ու կենսագրական տվյալներ։ Հրատարակել է «Գրական-տեսական հարցեր» (1972), «Սովետահայ գրականությունը Վրաստանում» (1978) և այլ մենագրություններ։ Մխիթարյանն անդրադարձել է նաև հայ-վրացական և հայ-ռուսական գրական առնչություններին («Սովետահայ գրականությունը Վրաստանում», 1978, «Ժամանակակից հայ արձակը», ռուսերեն, 1982, «Ժամանակակից սովետահայ արձակագիրներ», 1985)։


== Երկեր ==
Վրաստանի սովետահայ գրականությունը, Երևան, «Հայաստան», 1966, 272 էջ։
Գրական-տեսական հարցեր, Երևան-Թբիլիցի, 1972։
Իլիա Ճավճավաձե (հեղինակակցությամբ Բ. Արվելաձեի), Երևան, 1978։
Սովետահայ գրականությունը Վրաստանում, Թբիլիսի, «Մերանի», 1978, 168 էջ։


== Գրականություն ==
Армянская литература в Грузии, Е․, 1980․


== Ծանոթագրություններ ==
Մ.թ.ա. 577


== Դեպքեր ==


== Ծնունդներ ==


== Մահեր ==
Բայրակ (գյուղ, Լիպովա Դոլինայի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԲայրակԲայրակ (ուկրաիներեն՝ Байрак), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Լիպովա Դոլինայի շրջանում։ Հիմնադրվել է 19-րդ դարում։
2001 թվականի տվյալներով Բայրակ գյուղում բնակվում էր 734 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում բնակավայրերի ամբողջական ցանկ, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Մալոե Ռեյզինո

Մալոե Ռեյզինո (ռուս.՝ Малое Рейзино), գյուղ Ռուսաստանի Լենինգրադի մարզի Գատչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2011 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 58 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Պլյուշչևկա

Պլյուշչևկա (ուկրաիներեն՝ Плющівка), գյուղ Ուկրաինայի Նիկոլաևի մարզի Բաշտանկայի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Եֆինգար, Էֆինգար, Եֆինգար, Եֆենգար, Եֆինգար, Բուլգակովկա, Բուլգակով։ Հիմնադրվել է 1807 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Պլյուշչևկա գյուղում բնակվում էր 734 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1,06 կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Սան Բենտու

Պորտու Ֆրանկու (պորտ.՝ Porto Franco), համայնք Բրազիլիայի Հյուսիսարևելյան տարածաշրջանում՝ Մարանիան նահանգի կազմում։ Գտնվում է Մարանիան նահանգի արևելյան մարզում։ Մտնում է Մեդիու Մեարին գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 37 449 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 459,452 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 75,3 մարդ/կմ²։
Քաղաքի տոնը նշվում է մարտի 30-ին։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 34.025.742,00 ռեալ (տվյալները Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 1.020,78 ռեալ (տվյալները Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 0,592 (տվյալները ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)։


== Ծանոթագրություններ ==
Կեսարիանի վանք

Կեսարիանի վանք (հուն․՝ Μονή Καισαριανής), միջնադարյան վանք և ճարտարապետական հուշարձան Հունաստանում՝ մայրաքաղաք Աթենքից 6 կմ արևմուտք։ Վանքը գտնվում է Իմիթոս լեռան ստորոտին՝ անտառային տեղանքում։
Կեսարիանի վանքի հարևանությամբ գտնվում է յուրահատուկ աղբյուր։ Հնում հավատում էին, որ աղբյուրի ջուրը բուժում է անպտղությունը։


== Պատմություն ==
5-6-րդ դարի ներկայիս եկեղեցու տեղում 11-րդ դարում կառուցվել է վանք։ Կրոնական կառույցը ըստ ավանդության կառուցվել է ինչ որ Կեսարի կողմից։ Հենց հիմնադրի անունից էլ վերցված է վանքի ներկայիս անվանումը։
Այն բանից հետո, երբ 1205 թվականին Աթենքը գրավվել է խաչակիրների կողմից, վանքը շարունակել է պահպանել իր արտոնությունները։ Կեսարի վանքը առավել հայտնի է եղել ուշ միջնադարում, երբ այստեղ ծառայում էին այնպիսի իմաստասերներ, ինչպիսիք են օրինակ Հեմիստ Պլիֆոնը և այլն։ 1456 թվականին Հունաստանում իհայտ եկան թուրքերը։ Վանքի պատմության թուրքական շրջանում այն ոչ միայն չի ավերվել, այլ նաև շարունակել է գոյություն ունենալ մեծ շուքով։
Վանքը առավել հայտնի է իր հարակից Սուրբ Աստվածածնի տաճարով, որը կառուցվել է 11-12-րդ դարերի դարասկզբին։ Եկեղեցու գավիթը կառուցվել է 17-րդ դարում։
Տաճարի ներսի որմնանկարները կատարվել են 18-րդ դարում։ Ներկայումս հանդիսանում է թանգարան։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Աթենյան վանքեր և վանական համալիրներ
Կեսարիանի վանք և տաճար
Հիմունքային տեղեկություններ Կեսարիանի վանքի մասին
Բալակլավա (գլխարկ)

Բալակլավա (անգլ.՝ balaclava Բալակլավա քաղաքի անունից) կամ լեռնադահուկորդի դիմակ, կտորի գլխարկի մի ձև, որը գրկում է ողջ գլուխը։ Հաճախ բաց են մնում միայն աչքերն ու բերանը, կամ միայն աչքերը։ Ավանդաբար կարվել է բրդից, այժմ օգտագործվում է նաև սինթեթիկ տրիկոտաժ։ Անունը գալիս է ուկրաինական Բալակլավա քաղաքի անունից։


== Պատմություն ==
Ըստ լեգենդի 1854-1855 թվականների սաստիկ ձմռանը, Ղրիմի պատերազմի ժամանակ բրիտանական զինվորները սաստիկ ցրտից պաշտպանվելու համար հնարեցին բրդից գործած գլխարկներ, որոնք ծածկում էին ողջ գլուխը։
Գլխարկը 19-րդ դարում հայտնի էր նաև ուլանի կամ տեմպլիերի գլխարկ անունով։
Այժմ գլխարկը օգտագործվում է զինված ուժերում սաղավարտի տակից, որպես պաշտպանական միջոց։


== Գործածություն ==
Տարածված է լեռնադահուկորդների և սնոուբորդիստների մոտ, ովքեր կրում են այն սաղավարտի տակից։ Բալակլավան տաք է պահում դեմքն ու վիզը, պաշտպանում է դիմահար քամուց։ Լինում է տարբեր հումքից, տարբեր գույների տակդիրով և առանց։ Հրակայուն նյութերց պատրաստված բալակլավան պաշտպանում է բոցից։ Կան հատուկ տարբերակներ հրշեջների, տանկիստների, արշավորդների համար։ Շատ երկրների հատուկջոկատայիններ գործողությունների ժամանակ բալակլավա են կրում։
Վեր ոլորած բալակլավան կարելի է կրել սովորական գործած գլխարկի նման։


== Ծանոթագրություններ ==
Սուրեն Հովակիմյան

Սուրեն Գալուստի Հովակիմյան (1911 - 1991), հայ մանկավարժ։ ՀԽՍՀ վաստակավոր ճարտարագետ (1961): Տեխնիկական գիտությունների թեկնածու, դոցենտ։ ԽՄԿԿ անդամ (1939): Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից։


== Կենսագրություն ==
Սուրեն Հովակիմյանը ծնվել է 1911 թվականին Գորիսի շրջանի Ազատաշեն գյուղում։ 1930 թվականին Մանկավարժական տեխնիկումն ավարտելուց հետո ֆիզիկա և մաթեմատիկա է դասավանդել Հալիձոր, Խնձորեսկ, Վերիշեն գյուղերի և Գորիս քաղաքի դպրոցներում։ Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի շինարարական ֆակուլտետն ավարտելու հետ մեկտեղ ստացել է կրտսեր լեյտենանտի կոչում։
1941 թվականին Սուրենը զորակոչվել է բանակ և որպես  սակրավորների դասակի հրամանատար, ծովային հատուկ բրիգադի կազմում մեկնել գործող բանակ։ Մասնակցել է ճակատամարտերին և երկու անգամ վիրավորվել։ 1944 թվականին ազատվել է զինվորական ծառայությունից։ 
Պարգևատրվել է «Մարտական ծառայության համար», «Կովկասի պաշտպանության համար», «1941-1945 թթ. Հայրենական մեծ պատերազմում Գերմանիայի դեմ տարած հաղթանակի համար» և ուրիշ մեդալներով։ 
Բանակից հիվանդության պատճառով զորացրվելուց հետո կատարել  է մանկավարժական աշխատանք դպրոցներում, տեխնիկումներում և պոլիտեխնիկական ինստիտուտում։ Դասավանդել է «Նյութերի դիմադրություն» առարկան, 1957-1967 թվականներին եղել է ինստիտուտի պրոռեկտոր։
Եղել է տեխնիկական գիտությունների թեկնածու, դոցենտ։ 1961 թվականին Հովակիմյանին շնորհվել է վաստակավոր ինժեների կոչում։ ԽՄԿԿ շարքերն ընդունվել է 1939 թվականին։
Սուրեն Հովակիմյանը մահացել է 1991 թվականին։ Թաղված է Երևանի Շահումյան գերեզմանոցում։


== Պարգևներ ==
«1941-1945 թթ. Հայրենական մեծ պատերազմում Գերմանիայի դեմ տարած հաղթանակի համար» շքանշան
«Մարտական ծառայության համար» մեդալ
«Կովկասի պաշտպանության համար» մեդալ


== Ծանոթագրություններ ==
Դմլուճ

Դմլուճ, գյուղ պատմական Փոքր Հայքում, իսկ ապա Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Շապին Գարահիսարի գավառում։


== Պատմություն ==
Տեղի հայ բնակչությունը բռնությամբ տեղահանվել է 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։


== Բնակչություն ==
XX դարի սկզբին ուներ 30 տուն հայ և 20 թուրք ընտանիք։


== Տնտեսություն ==
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը անասնապահություն, այգեգործություն, հողագործությունն ու առևտուրն էր։


== Պատմամշակութային կառույցներ ==
Դմլուճն ուներ Ս. Հակոբ (կամ Ս. Լուսավորիչ) անունով եկեղեցի։


== Կրթություն ==
Եկեղեցուն կից գործում էր վարժարան, որն ուներ 13 սան։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Սեբաստիայի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Բեզակ (համայնք)

Բեզակ (ֆր.՝ Bézac), համայնք Ֆրանսիայի Միջին Պիրենեյան մարզի Արյեժ գավառում։ Մտնում է Արևմտյան Պամիե կանտոնի կազմի մեջ (Պամիե շրջան)։ 
Համայնքի INSEE կոդ՝ 09056։


== Բնակչություն ==
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 281 մարդ։


== Տնտեսություն ==
2007 թվականի տվյալներով 193 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 150-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 43-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 77,7 %, 1999 թվականին եղել է՝ 76,0 %)։ 150 աշխատունակ բնակիչներից 128-ը աշխատում էին (70 տղամարդ և 58 կին), անաշխատանք էին 22-ը (10 տղամարդ և 12 կին)։ 43 անգործունակ մարդկանցից 14-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 15-ը թոշակառու, 14-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով։


== Ծանոթագրություններ ==


== Տես նաև ==
Ֆրանսիայի շրջանների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
«Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ՝ Բեզակ» (ֆրանսերեն)։ Արխիվացված օրիգինալից 2012-05-18-ին։ Վերցված է 2012-1-11 
«Բեզակ» (ֆրանսերեն)։ cassini.ehess.fr։ Արխիվացված օրիգինալից 2013-02-03-ին։ Վերցված է 2013-01-23
Կին (այլ կիրառումներ)

Կին, կարող է վերաբերել՝

Կին - իգական սեռին պատկանող չափահաս մարդ, մարդու ցեղը կազմող երկու սեռերից մեկը
Կին - գյուղ Ռուսաստանի Պերմի երկրամասի Լիսվենսկի շրջանի կազմում
Աստերոիդների ցանկ (44201-44300)

Աստերոիդների ցանկ (44101-44200)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (44301-44400)
 Աստերոիդների ցանկ (44101-44200)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (44301-44400)


== Աղբյուր ==
«Discovery Circumstances: Numbered Minor Planets (40001)-(45000)»։ www.minorplanetcenter.net
Խրամ (քաղաք)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Խրամ (այլ կիրառումներ)Խրամ, նախկինում վաղ միջնադարյան հայաբնակ քաղաք ներկայիս Ադրբեջանական Հանրապետության Նախիջևանի Հանրապետության Բաբեկի շրջանի տարածքում։ Գտնվում է Մեծ Հայքի Վասպուրական նահանգի Նախճավան գավառում։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Արաքս գետի ափին, Նախիջևան քաղաքից 16-17 կմ դեպի հարավ, մի նեղ հովտում, Ներամ գյուղի մոտ։ Խրամ քաղաքից դեպի հարավ, Արաքսի աջ ափին գտնվում էր համանուն ավանը։


== Պատմություն ==
Ընդգրկել է շուրջ 4-5 կմ տարածություն։ 970 թվականին քաղաքը ավերման է ենթարկվել, որից հետո աստիճանաբար քայքայվել ու փլատակների է վերածվել։ 19-րդ դարի կեսերից հետո քաղաքատեղի ավերակները վեր են ածվել դաշտերի։ Այժմ աննշան ավերակներ են նշմարվում։


== Ճարտարապետություն ==
Հայտնի էր Խրամի բերդը։


== Ծանոթագրություններ ==
Աստերոիդների ցանկ (105801-105900)

Աստերոիդների ցանկ (105701-105800)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (105901-106000)
 Աստերոիդների ցանկ (105701-105800)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (105901-106000)
Մետատրամաբանություն

Մետատրամաբանություն, ժամանակակից տրամաբանության բնագավառ, որն ուսումնասիրում է տրամաբանական տեսությունների կառուցվածքն ու հատկությունները։ Մետատրամաբանությունն ըստ էության բովանդակային մետատեսություն է, որի ուսումնասիրման առարկան կազմում են ձևական տրամաբանական հաշիվները՝ որպես առարկայական (օբյեկտ) տեսություններ։ Մետատրամաբանության դասական դրույթ է, օրինակ, Ալոնզո Չըրչի թեորեմն այն մասին, որ լուծելիության խնդիրը պրեդիկատների նեղ հաշվում անլուծելի է։ Մետատրամաբանության մեշ առանձնացվում է ձևաբանությունը, որտեղ քննարկվում են տրամաբանական հաշիվների կառուցման օրենքները, և իմաստաբանությունը, որը վերաբերում է այդ հաշիվների մեկնաբանության խնդիրներին։ Մետատրամաբանության շրջանակներում ծագում են նաև խնդիրներ, կապված սովորական բովանդակային կշռադատությունների իմաստային նշանակության և նրանց հոգեբանական ասպեկտների վերլուծության հետ (պրագմատիկա)։
Ինդունո Օլոնա

Ինդունո Օլոնա (իտալերեն՝ Induno Olona), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լոմբարդիա մարզում՝ Վարեզե գավառում։
Բնակչությունը ըստ 2004 թվականի տվյալների կազմում է 9993 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը՝ 818 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 12 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 21056։ Հեռախոսային կոդը՝ 0332։


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք (իտալ.)


== Ծանոթագրություններ ==
Թյուդորներ (հեռուստասերիալ)

Թյուդորներ (անգլ.՝ The Tudors), պատմական ժանրի գեղարվեստական հեռուստասերիալ, որը պատմում է տասնվեցերոդ դարում Անգլիայում ապրող Թյուդոների դինաստիայի մասին։ Հեռուստասերիալի հեռարձակումը սկսվել է 2007 թվականի ապրիլի 1-ից և ունեցել է 4 եթերաշրջան։ Ընդհանուր ցուցադրվել է 38 սերիա։


== Դերերում ==


== Սերիաներ ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք
Չիչերին (ֆիլմ)

«Չիչերին» (ռուս.՝ «Чичерин»), 1986 թվականի խորհրդային երկսերիանոց գեղարվեստական ֆիլմ, որը նկարահանվել է «Մոսֆիլմ» կինոստուդիայում։ Ֆիլմը դարձել է Ալեքսանդր Զարխիի վերջին ռեժիսորական աշխատանքը։


== Սյուժե ==
Ֆիլմը պատմում է ԽՍՀՄ արտաքին գործերի առաջին ժողկոմ, դիվանագետ Գեորգի Չիչերինի (1872-1936) մասին։


== Դերերում ==


== Նկարահանող խումբ ==
Ռեժիսոր` Ալեքսանդր Զարխի
Սցենարի հեղինակներ՝ Ալեքսանդր Զարխի, Վլադլեն Լոգինով
Օպերատոր` Անատոլի Մուկասեյ
Բեմադրող նկարիչ՝ Դավիդ Վինիցկի
Կոմպոզիտոր` Իրակլի Գաբելի


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Չիչերին» ֆիլմը «Մոսֆիլմի» կայքում
Ջինդարես

Ջինդարես, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Կիլիկիայի Հալեպի նահանգում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Կիլիկիայի հայաբնակ բնակավայրեր
Արվարձան

Արվարձան, քաղաքի տարածությանը մերձավոր ու քաղաքին հարող բնակավայր։ Այն կարող է լինել թաղամաս, փոքր քաղաք, ավան կամ նույնիսկ՝ գյուղ։ Երբեմն արվարձան է կոչվում այն տեղանքը, որը ընկած է քաղաքի շուրջ։ Մեծ քաղաքների արվարձանները հաճախ մտնում են քաղաքի կազմի մեջ, իսկ փոքրերի դեպքում դրանք առանձին միավորներ են։
Արվարձանները կապված են լինում քաղաքին ընդհանուր տրանսպորտային ու կապի համակարգով, վարչատարածքային բաժանմամբ։


== Ծանոթագրություններ ==
Ֆուձիվարա նո Կամատարի

Ֆուձիվարա նո Կամատարի (ճապ.՝ 藤原 鎌足, 614[…] - նոյեմբերի 14, 669), Ասուկի ժամանակաշրջանի ճապոնացի քաղաքական գործիչ, Յամատոսի պալատական, ազնվական։ Ծագումով Նակատոմիի (ճապ.՝ 中臣氏) տոհմից է։ Ֆուջիվար տոհմի ցեղապետն է։ Հայտնի է Նակատոմի-նո Կամատարի (ճապ.՝ 中臣鎌足) և Նակատոմի նո Կամակո (ճապ.՝ 中臣鎌子) անուններով։


== Կենսագրություն ==
Արքայազն Նակա-նո Օեի հետ միասին եղել է Սոգայի տոհմի ընդդիմության և 645 թվականի հեղաշրջման կազմակերպիչը, որը վերացրել է Սոգի բռնապետերի տոհմը։ Առաջնային դեր է խաղացել է առաջատար դեր Տայկի բարեփոխումների նոր կառավարության մեջ, որը հիմք է դրել ճապոնական իրավական պետության համար։ Նա հանդես է եկել որպես գլխավոր խմբագիրներից մեկը, որը պատասխանատու է Ճապոնական իրավական օրենսգրքի մշակման համար, որը հայտնի է որպես Սանդայ-կյակու-սիկի և երբեմն կոչվում է երեք սերունդների կանոններ և դրույթներ։ Արժանիքների համար Տենձի կայսեր կողմից ստացել է բարձրագույն պաշտոնյայի աստիճան և Ֆուձիվարի ազգանուն` ազնվական նոր տոհմ հիմնելու իրավունքով։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Рубель В. А. Японська цивілізація: традиційне суспільство і державність. — Київ: «Аквілон-Прес», 1997.


== Արտաքին հղումներ ==
«Фудзивара-но Каматари» (ռուսերեն)։ Վերցված է 2010-12-01 
«Периоды японской истории» (ռուսերեն)։ Վերցված է 2010-12-01 
Трубникова Н. Н., Бачурин А. С. (2008-08)։ «Первые опыты законодательства в области обрядов в Японии VII в.» (ռուսերեն)։ Վերցված է 2010-12-01 
«Жизнеописание рода Фудзивара» (ռուսերեն) 


== Ծանոթագրություններ ==
Սամվել Խաչատրյան (նկարիչ)

Վիքիպեդիայում կան հոդվածներ  Խաչատրյան ազգանունով այլ մարդկանց մասին:
Սամվել Օնանի Խաչատրյան (փետրվարի 10, 1964(1964-02-10), Աքորի, Ալավերդու շրջան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ նկարիչ։


== Կենսագրություն ==

1981-1983 թվականներին սովորել է Լենինականի գեղարվեստի ուսումնարանում
1983 թվականին ընդունվել է Երևանի Խաչատուր Աբովյանի անվան պետական մանկավարժական ինստիտուտի նկարչա-գծագրական ֆակուլտետը
1983-1990 թվականներին աշխատել է Հայաստանի Ազգային գրադարանի ռազմականացված խմբում, որպես հրաձիգ
1993-1994 թվականներին` Երևանի թիվ 5 գեղարվեստի ուսումնարանի փոխտնօրեն
1994-1996 թվականներին` ՀՀ ԿԳՆ ֆիզմաթ գ/դ գծագրության ուսուցիչ
1996-1998 թվականներին` ՀՀ ԿԳՆ Երևանի տարածքային տեսչությունում` տեսուչ
1998-1999 թվականներին` Երևանի թիվ 161 միջն. դպրոցում` ուսուցիչ
2000-2002 թվականներին Երևանի քաղաքապետարանի կրթության վարչության տեսուչ
2004-2006 թվականներին` Երևանի քաղաքապետի առաջին տեղակալի օգնական
2006-2012 թվականներին` ՀՀ տարածքային կառավարման նախարարության աշխատակազմի քարտուղարության ընդհանուր բաժնի պետ
2007 թվականին ստացել է 2-րդ դասի խորհրդականի դասային աստիճան
2012 թվականից ՀՀ տարածքային կառավարման նախարարի տեղակալի օգնականՄասնակցել է մի շարք ցուցահանդեսների Երևան և Վանաձոր քաղաքներում։


== Անհատական ցուցահանդեսներ ==
2013 թվական - Աքորի, Լոռու մարզ
2013 թվական - Երևան


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Գեղանկարիչ Սամվել Խաչատրյանը մեր տեսադաշտում
Լույսի արահետներով գեղանկարիչ Սամվել Խաչատրյանի հետ
Ուկրաինայի զինանշան

Ուկրաինայի պետական զինանշանը (ուկրաիներեն՝ Державний герб України) նրա պաշտոնական պետական խորհրդանիշներից է՝ դրոշի և օրհներգ հետ մեկտեղ։ Ներառում է փոքր և մեծ զինանշանները։ Ներկայումս պաշտոնապես օգտագործվում է միայն փոքր զինանշանը՝ հաստատված 1992 թվականի փետրվարի 19-ին։ Մեծ զինանշանը գոյություն ունի օրինագծի տեսքով։
Երկու զինանշաներում էլ կենտրոնական հերալդիկ կերպարը հանդիսանում է Վլադիմիր Մեծ իշխանի՝ Կիևյան Ռուսիայի տիրակալի և մկրտիչի «եռաժանին» (ուկրաիներեն՝ тризуб)։ Բացի այդ, մեծ զինանշանի պարտադիր տարրերից է Զապորոժիեի կազակը՝ զինված մուշկետով։
Ուկրաինայի սահմանադրության մեջ զինանշանի մասին սահմանված է.


== Պատմություն ==
Ուկրաինական զինանշանի եոաժանու ծագման մի շարք վարկածներ կան։
Դրանցից առավել հավանականը Ռյուրիկյան իշխանների ցեղական նշանն է՝ զոհի վրա գահավիժող Ռառոգ-բազեի ոճավորված պատկերը։ Որոշ հետազոտողներ այդ նշանի մեջ տեսնում են գավազան, խարիսխ, եռաժանի, նետ և աղեղ, արբալետ կամ նույնիսկ եղան։ Սակայն Ռյուրիկյանների բազեի վարկածը հաստատում են առաջին Ռյուրիկյանների ժամանակների հնագիտական նյութերի շարքում առկա բազեների հերալդիկ պատկերները։
Մյուս վարկածի համաձայն՝ եռաժանին առաջացել է խազարական երկժանուց։
Մեզ հասած նշան-կնիքներից առավել հայտնիներն են հանդիսանում Ռյուրիկյանների ցեղական նշանները, որոնք իրենցից ներկայացրել են եռաժանիներն ու երկժանիները՝ ոճավորված դինաստիայի յուրաքանչյուր անդամին պատկանելու հետ կապված։ Եռաժանու նշանը առկա է եղել նաև Ռյուրիկյանների մետաղադրամների վրա։


=== Հին ռուսական իշխանությունների զինանաշաններ ===

		
		
		
		


=== Լիտվա-լեհական ժամանակաշրջանի զինանաշաններ ===

		
		
		
		
		
		
		


=== Զապորոժիեի Զորքի զինանաշաններ և կնիքներ ===

		
		


=== Ռուս կայսերական ժամանակաշրջանի զինանաշաններ ===

		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		
		


=== Ավստրո-հունգարական ժամանակաշրջանի զինանաշաններ ===

		


=== 1917-1920 թթ. անկախության ժամանակաշրջանը ===
1917 թվականի նոյեմբերի 22-ին Կենտրոնական Ռադան (ուկրաիներեն՝ Центральна Рада) հռչակեց Ուկրաինական Ժողովրդական Հանրապետության կազմավորումը Ռուսաստանի կազմում, սակայն պետական խորհրդանիշերը՝ դրոշը և զինանաշանը, չէին հաստատվել։ Չնայած այն փաստին, որ պետական պաշտոնական փաստաթղթերում, մասնավորապես՝ պետական վարկային կտրոնների վրա, ինչպես նաև՝ ՈՒԺՀ ռազմածովային դրոշի վրա տեղ էր գտել Վլադիմիր Մեծի եռաժանին, միայն 1918 թվականի փետրվարի 12-ին ՈՒԺՀ զինանշանը պաշտոնապես հաստատվեց։
Արևմտաուկրաինական Ժողովրդական Հանրապետության զինանշանը հաստատվեց 1918 թվականի նոյեմբերի 13-ին և նկարագրվեց հանրապետության ժամանակավոր սահմանադրության մեջ։ Այն իրենից ներկայացնում էր կապույտ դաշտում ոսկե առյուծ, որը նայում էր դեպի ձախ (հայացքով դեպի զինանշանը կանգնած մարդու համար)։
1918 թվականի Ուկրաինական Տերության զինանշան իրենից ներկայացնում էր կապույտ ֆոնի վրա Զապորոժիեի կազակի ոսկե պատկեր. ուկրաինական ոսկե եռաժանին տեղադրված էր վահանի վերևում։
Մինչ ԽՍՀՄ կազմավորումը շուրջ հինգ ամիս գոյություն ունեցած Ուկրաինական Խորհրդային Հանրապետությունում որպես զինանշան օգտագործվում էր մուրճի և մանգաղի պատկերը։

		
		
		
		


=== Խորհրդային Ուկրաինան 1919-1991 թթ. ===

		
		
		


=== Ուկրաինայի ռայխսկոմիսարիատը և ազգայնական շարժումները ===

		
		
		
		
		


=== Ուկրաինայի ժամանակակից զինանշանը ===

		
		
		


== Մեծ զինանշանը ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Հղումներ ==
Չարսանջակի գավառակ

Չարսանջակ, գավառակ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Դերսիմի գավառում։ Գտնվում էր Դերսիմի հարավային դաշտավայրում։
Կենտրոնը Բերրի գյուղաքաղաքն էր։


== Անվան ստուգաբանություն ==
Չարսանջակ բառն առաջացել է չհար և սանջակ բառերից և նշանակում է «չորս գավառ»։


== Աշխարհագրություն ==
Ունի հարթավայրային տարածք։ Հյուսիսում տարածվում են լեռներ, իսկ հարավային սահմանը եզերվում է Արածանի գետով։
Չարսանջակի տարածքով հոսւոմ են Փերի և Մնձուր գետերը։ Գավառակն ունի բազմաթիվ աղբյուրներ, արգավանդ հող և ճոխ բուսականություն, ընդարձակ արոտավայրեր և անտառներ։


== Պատմություն ==
Գավառակի հայության մեծ մասը զոհվել է 1915 թվականի Մեծ եղեռնի պատճառով։


== Բնակչություն ==
1915 թվականի նախօրեին հայության թիվը կազմում էր 20 000։


== Տնտեսություն ==
Բնակչությունը գերազանցածես զբաղվում էր հողագործությամբ։ Մշակում էին ցորեն, գարի, գլգըլ, ոսպ, սիսեռ, բակլա, կտավատ և այլն։ Մշակում էին նաև բանջարա-բոստանային կուլտուրաներ։


== Օգտակար հանածոներ ==
Չարսանջակն ունի կերակրի աղի, բորակի և նավթի հանքավայրեր։


== Վարչական բաժանում ==
Գավառակն ուներ 4 շրջան, որոնցից յուրաքանչյուրն ուներ 15-20 հայաբնակ և քրդաբնակ գյուղեր։


== Տես նաև ==
Խարբերդի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն
Բասոլ Օլե

Բասոլ Օլե (ֆր.՝ Bassoles-Aulers), կոմունա Ֆրանսիայի Պիկարդիա մարզում՝ Էնա գավառում։ Մտնում է Լան-1 կանտոնի կազմի մեջ։ Կոմունայի շրջանը՝ Լան։
INSEE կոդը՝ 02052։


== Բնակչություն ==
2010 թվականին բնակչությունը կազմել է 132 մարդ։


== Տնտեսություն ==
2010 թվականի տվյալներով՝ աշխատունակ տարիքի 87 մարդկանցից (15-64 տարեկան) 57-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 30-ը՝ ոչ ակտիվ (ակտիվության ցուցանիշը՝ 65,5%, 1999 թվականին եղել է 67,4%)։ 57 աշխատունակ բնակիչներից 50-ը աշխատում էին (24 տղամարդ և 26 կին), անաշխատանք էին 7-ը (3 տղամարդ և 4 կին)։
30 անգործունակ մարդկանցից 10-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ էին, 9-ը՝ թոշակառու, 11-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով։


== Տես նաև ==
Ֆրանսիայի շրջանների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ – Բասոլ Օլե (ֆր.)
Գլորիա դ'Ուեստի

Գլորիա դ'Ուեստի (պորտ.՝ Glória d'Oeste), համայնք Բրազիլիայի Կենտրոնաարևմտյան տարածաշրջանում՝ Մատու Գրոսու նահանգի կազմում։ Գտնվում է Մատու Գրոսու գավառի հյուսիսարևմտյան մասում։ Բնակչությունը կազմում է 2541 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 846,053 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 3,0 մարդ/կմ²։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 19.989.259,00 ռեալ (տվյալները Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 6.852,68 ռեալ (տվյալները Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 0,731 (տվյալները ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)


== Ծանոթագրություններ ==
Կաթնատու (Ախալքալաքի մունիցիպալիտետ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Կաթնատու (այլ կիրառումներ)Կաթնատու, հայաբնակ գյուղ Վրաստանում։ Գյուղը հիմնադրել են 1928 թվականին Ախալքալաքի շրջանի Աբուլ և Թորիա գյուղերից տեղափոխված հայերը (սրանց նախահայրերը գաղթել են 1830 թվականին, Արևմտյան Հայաստանից)։
Կոբի (գյուղ, Նովի Սանժարիի շրջան)

Կոբի (ուկրաիներեն՝ Коби), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Նովի Սանժարիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Կոբի գյուղում բնակվում էր 238 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 2227 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 106,87 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Մոուրո կղզի

Մոուրո կղզի (իսպ.՝ Isla de Mouro), ի սկզբանե Մոգրո կղզի, (Իսլա դե Մոգրո), փոքրիկ անմարդաբնակ կղզի, Բիսկայան ծոց՝ Մագդալենայի թերակղզուց դուրս։ Այն գտնվում է Իսպանիայի հյուսիսային ափի երկայնքով ձգվող Կանտաբրիա քաղաքի մերձակայքում գտնվող Սանտանդեր ծոցի մուտքի մոտ։ Կղզին գտնվում է մոտավորապես 2 հա (0,02 կմ²) տարածքի վրա և գտնվում է նավահանգստի մուտքից՝ 0,75 կմ հեռավորության վրա։


== Պատմություն ==

Կղզու իրական անվանումը, որը հայտնաբերվել է 16-րդ դարի փաստաթղթերում, եղել է Մոգրո։ 18-րդ դարում, քարտեզագրիչ Վիսենտե Տոֆիշո դե Սան Միգելի կողմից անունը փոխեց՝ Մուրո կղզի։
1812-ի հուլիսին՝ Պիրենեյան թերակղզու պատերազմի ժամանակ, Իսպանիայի դաշնակից Մեծ Բրիտանիան գրավեց կղզին Նապոլեոնից՝ թույլ տալով, որ իսպանական նավերը հանգրվանեն Սարդիներոյում։
Կղզու միակ կառույցը 19-րդ դարի փարոսն է, որն այժմ կանգուն է։ Մինչև 1921 թվականը այն պաշտպանում էին երկու փարոս պահողներ, որոնք հաճախ մեկուսացված էին փոթորիկներից։ 1865-ին պահապաններից մեկը փոթորկի ժամանակ խեղդվեց։ 1895-ին պահապաններից մեկը հանկարծամահ եղավ, բայց փոթորկի պատճառով նրա մարմինը որոշ ժամանակ չկարողացավ տարհանվել։ Մեկ այլ մահ գրանցվեց, երբ փարոսի տան պահապանի որդին սայթաքեց, երբ պատրաստվում էր ոտք դնել ժայռոտ կղզու մոտ և մահացավ։
2014-ի փետրվարին, աշխարհի տարբեր թերթերում, ներառյալ Նյու Յորքի գլխավոր թերթի շապիկին, հայտնվեց  վթարային լուսանկար։


== Բույսեր և վայրի բնություն ==

Մոուրո կղզին իր ջրերում ունի ձկների և բույսերի բարձր կենսաբազմազանություն, մոտակայքում հայտնաբերված է ավելի քան 39 տեսակ ձուկ։ 1986 թվականին այն հայտարարվել է ծովային արգելոց, որի պարագիծը տարածվում է կղզու շրջակայքում 300 մետրով։ Կղզում հայտնաբերված բույսերից են  ջրիմուռները (genisteae) և արծվի պտերը (Pteridium aquilinum): Քարբոպրատուս Էդուիլսը նույնպես գտնվել է այս կղզում, որը ենթադրվում է, որ այնտեղ բերվել է փարոսի պահակների կողմից։
Մոուրո կղզին կարևոր միջավայր է ծովեզների, մասնավորապես եվրոպական փոթորիկների համար նախատեսված կենդանիների և ծովատառեխի համար։ 2014 թվականին Իսպանիայի գյուղատնտեսության, սննդի և շրջակա միջավայրի նախարարությունը հայտարարեց Մոուրո կղզին Հատուկ պահպանության տարածք (SPA)` այս տարածքում բնակվող թռչունների պահպանությունն ապահովելու համար։ Հաշվարկվել է, որ տարածքում փոթորկից տուժել է 150 կենդանատեսակ։ Անօրինական է համարվում կղզի բերել կատուներ, առնետներ և այլ կաթնասուներ։ Հյուսիս-արևմուտքից փոքր կղզին՝ Իսլոտե Լե Քարբերան, նույնպես պաշտպանված տարածքի մի մասն է։


== Օվկիանոսների համաշխարհային օր ==
Յուրաքանչյուր հունիս ամսվա ընթացքում, օվկիանոսների համաշխարհային օրը նշելու համար Մոուրո կղզու շրջակայքում անցկացվում է ամենամյա լողի և սուզանավի միջոցառումներ։ Այն ներկայացնում է կղզու «գրկախառնման» միջոցառում, որի ընթացքում սերֆերներն ու քայաքերները ամբողջությամբ շրջապատում են կղզին։ Միջոցառումն անցկացվում է ծովերի և օվկիանոսների պահպանման կարևորության վերաբերյալ իրազեկության բարձրացման համար։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==
Անդրոսովո (գյուղ, Կարդիմովսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԱնդրոսովոԱնդրոսովո (ռուս.՝ Андросово), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Կարդիմովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 15 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
(5700) Հոմերուս

(5700) Հոմերուս (անգլ.՝ Homerus), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1977 թվականի հոկտեմբերի 16-ին Կոռնելիս վան Հաուտենի, Ինգրիդ վան Հաուտեն-Գրունևելդի և Թոմ Գերելսի կողմից Պալոմարում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,594969 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,1655 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,0244 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1526,85 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,235779 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 12,93° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(5700) Հոմերուս աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Քարոլ շրջան (այլ կիրառումներ)

Քարոլ շրջան, կարող է վերաբերել՝

Քարոլ շրջան - ԱՄՆ Թենեսի նահանգի 95 վարչական միավորներից մեկը
Քարոլ շրջան - ԱՄՆ Կենտուկի նահանգի 105 վարչական միավորներից մեկը
Քարոլ շրջան - ԱՄՆ Մերիլենդ նահանգի 24 վարչական միավորներից մեկը
Քարոլ շրջան - ԱՄՆ Նևադա նահանգի 10 վարչական միավորներից մեկը
Քարոլ շրջան - ԱՄՆ Ջորջիա նահանգի 159 վարչական միավորներից մեկը
Նովի Միր (գյուղ, Սովետսկիի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Նովի ՄիրՆովի Միր (ուկրաիներեն՝ Новий Мир, Ղրիմի թաթարերեն՝ Novıy Mir), գյուղ Ուկրաինայի Ղրիմի Ինքնավար Հանրապետության Սովետսկիի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Նովի Միր գյուղում բնակվում էր 717 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Supalonely

«Supalonely», նորզելանդացի երգչուհի Բենիի երգը։ Սկզբում այն թողարկվել է 2019 թվականի նոյեմբերի 15-ին որպես Stella & Steve մինի ալբոմի երկրորդ երգ, իսկ հետո դարձել է ալբոմի երրորդ և վերջին սինգլը։ Երգն առավել հայտնի է դարձել 2020 թվականի մարտին TikTok հարթակում թրենդային պարերից հետո։ Երգը հայտնվել է հիթ-շքերթների բարձրագույն հորիզոնականում այնպիսի երկրներում, ինչպիսիք են Մեծ Բրիտանիան, Նիդերլանդները, Նորվեգիան, Շվեդիան և Իռլանդիան։ Երգը հայտնվել է ինչպես ամերիկյան, այնպես էլ գլոբալ Spotify-ի Թոփ 40-ում և միայն մարտի 10-ին այն ստացել է 662 000 լսումներ ԱՄՆ-ում և 1,84 մլն լսումներ ամբողջ աշխարհում։


== Քննադատություն ==
Իր Apple Music երաժշտական շոուի ժամանակ Էլթոն Ջոնը «Supalonely» երգը բնութագրել է որպես «բարձրագույն ձայնագրություն», իսկ հետո Բենիին նկարագրել է որպես «զարմանալի երիտասարդ արտիստ, որը իսկապես փայլուն է գրում»։ Այս երգը նկարագրվել է Billboard-ի Գլեն Ռոուլիի կողմից որպես «տարօրինակ, իմանալով մենակության արվեստը»։


== Հիթ-շքերթներ ==


== Հավաստագրեր ==


== Թողարկման պատմություն ==


== Ծանոթագրություններ ==
Սիլվեր Սփրինգ (Մերիլենդ)

Սիլվեր Սփրինգ (անգլ.՝ Silver Spring), վիճակագրորեն մեկուսացված տարածք Մոնտգոմերի շրջանում, Մերիլենդ, ԱՄՆ։ 2000 թվականին բնակչությունը կազմել է 71 452 մարդ, ինչը այս տարածքը դարձնում է Մերիլենդում բնակվողների թվով չորրորդը, Բալթիմորից, Կոլումբիայից, Ջերմանտաունից հետո։
Սիլվեր Սփրինգի հարավային ամենահին և ամենաուրբանիզացված հատվածը ամենամեծ գործարար կենտրոնն է Վաշինգտոնի ամենահյուսիսային կետում, Կոլումբիա շրջան։ 2004 թվականի տվյալներով այդ գործարար կենտրոնում է գտնվում 673 986  մ2 գրասենյակային տարածք, 5216 բնակարան, 7,1 հա զբոսայգիներ։ Այժմ տարածքը զարգանում է. կառուցվել են խոշոր բնակելի, առևտրային և գործնական շենքեր։
1840 թվականին Ֆրենսիս Պրեստոն Բլերը դստեր` Էլիզաբեթի հետ, փայլարի ելքով աղբյուր են հայտնաբերել ժամանակակից Ակորն այգու մակերեսին,  Նյուել սթրիթի և Ինստ վեստ խայվերի հատման կետում։
Արդյունքում նա գնել է մերձական հողերը և ամառանոց կառուցել, որը անվանել է «Արծաթե աղբյուր»։
Սիլվեր Սփրինգը անվանումը ստացել է հենց այդ տնից։


== Պատմություն ==
Առաջին քաղաքային շինությունները հայտնվել են 1887 թվականին, երբ Սելինա Ուիլսոնը իր ֆերման հողամասերի է կիսել 5 և 10 ակրով` ժամանակակից Կոլսվիլ ռոուդ և Բրուկվիլ ռոուդ։


== Տես նաև ==
Մոնտգոմերի շրջան (Մերիլենդ)


== Ծանոթագրություններ ==
Ջեզուալդո (Իտալիա)

Ջեզուալդո (իտալերեն՝ Gesualdo ), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Կամպանիա մարզի Ավելինո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 2010 մարդ, բնակչության խտությունը կազմում է 3692 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 27,13 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 83040, հեռախոսային կոդ՝ 0825։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները


== Ծանոթագրություններ ==
Ստանիչնոե (այլ կիրառումներ)

Ստանիչնոե, կարող է վերաբերել՝

Ստանիչնոե - գյուղ, Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Նովովոդոլաժսկի շրջանում
Ստանիչնոե - գյուղ, Ուկրաինայի Սումիի մարզի Վելիկա-Պիսարևկայի շրջանում
Ստրելին

Ստրելին (ռուս.՝ Стрелин), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով, Նենեցյան ինքնավար օկրուգով։ Գետաբերանը գտնվում է Նիզևա գետի աջ ափին՝ 59 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 12 կմ։


== Ջրագրության տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը՝ Պեչորա գետի ավազաների վտակները մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը՝ Պեչորա։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների՝

Ջրային օբյեկտի կոդը հանրային գրանցմամբ — 03050300212103000080642
Կոդը ըստ հիդրոլոգիական հետազոտության (ՌԴ) — 103008064
Ավազանի կոդը — 03.05.03.002
Ծավալի համարը ըստ ՌԴ-ի — 03
Թողարկումը ըստ ՌԴ-ի — 0


== Ծանոթագրություններ ==
Սուրբ Աջ վանք

Սուրբ Ստեփանոս, գտնվում է Հայաստանի Կոտայքի մարզի Հրազդան քաղաքի Աղբյուրակ թաղամասից 3-4 կմ հս-արմ, անտառի մեջ։ Հայտնի է նաև Սուրբ Աջ վանքը անվամբ։


== Պատմություն ==
Պատմվում է, որ ուխտավորներից մի կին ամեն կիրակի գնում էր վանքի ավերակների մոտ և աղոթում։ Մի անգամ երբ կինը, որն արդեն հղի էր, հերթական անգամ գնում էր աղոթելու, տապից ուշագնաց է լինում։ Աստված տեսնելով այդ իր աջ ձեռք համարվող Գաբրիել Հրեշտակապետին հրամայում է, որ նա իջնի երկնքից և օգնի հղի կնոջ։ Գաբրիել հրեշտակապետը կատարում է Աստծո խոսքը և իջնում է վանք։ Նա իր աջ ձեռքը դնում է գետնին և այնտեղ աճում է մի հաստաբուն ծառ, որի ճյուղերը տարածվում են չորս կողմով ու իր ստվերի մեջ է առնում ամբողջ վանքը։ Այստեղից էլ առաջացել է վանքի Սուրբ Աջ անվանումը։ Ցավոք վանքի վերանորգմանը խանգարելու պատճառով ծառը հատվել է։


== Ճարտարապետություն ==


=== Եկեղեցի ===
Վանական համալիրից պահպանվել է եկեղեցին կիսավեր վիճակում։ Այժմ եկեղեցին գտնվում է վերականգման փուլում։ Ցավոք վանքի պատերի բեկորների մեծ մասը չեն պահպանվել, այդ պատճառով էլ շինարարները օգտագործում են նոր քարեր։ Այն կառուցված է եղել սրբատաշ քարերով։ Միանավ սրահ է եղել։ Ներսից ունի երկու աղոթատուն, որոնց մուտքի ճակատին քանդակված են հրաշագեղ խաչաքանդակներ։ Առանձնահատուկ է այն փաստը, որ եկեղեցում բացակայում է խորանը։ Բացի աղոթատների մուտքի ճակատին քանդակված խաչաքանդակներից, եկեղեցու ներսում ևս առկա են մի քանի խաչաքանդակներ, որոնցից մեկը նման է հրեական խաչի։ Ճարտարապետական գլուխգործոց է եկեղեցու դուռը, որը իրենից ներկայացնում գալարներով զարդաքանդակված սյուներ։

		
		
		
		
		
		


== Խաչքար ==
Վանքի համալիրի տարածքում գտնվում է մեկ խաչքար, որը հենած է վանքի պատին։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Ստեփան Մելիք-Բախշյան - «Հայոց պաշտամունքային վայրեր», Երևան, «ԵՊՀ հրատարակչություն», 2009 — 3, էջեր 3 — 432 + 10 էջ ներդիր էջ. — 500 հատ։
Սինոե երկրամաս

Սինոե երկրամաս (անգլ.՝ Sinoe County), երկրամասի կարգավիճակ ունեցող վարչական միավոր Լիբերիայի Հանրապետության հարավ-արևմուտքում։ Ունի 10,133 կմ² տարածք և 104,932 բնակչություն (2008 թ.)։


== Շրջանները ==
Երկրամասը ներառում է 17 շրջաններ։


== Հղումներ ==
Sineo County Development Agenda
Ուրուգվայի երաժշտություն

Ուրուգվայ երաժշտությունը ձևավորվել է գլխավորապես կրեոլականի ազդեցությամբ։
Ուրուգվայի բնիկների՝ հնդկացիների երաժշտական արվեստը աստիճանաբար դուրս է մղվել։ Ազգական բանահյուսության պահպանողները թափառաշրջիկ երգիչներն էին՝ պայադորները։ Տարածված երգային ժանրերից են էստիլոն, վիդալիտան, կիֆրան։ Ցուրատիպ են երգիծական բովանդակության երգերը՝ կոնտրապունտո (իմպրովիզացիա վոկալ դիալոգի ձևով) և պերիկոն շուրջպարը (2 մենակատարների՝ քառատողերի արտասանությամբ)։ 19 դարին 1-ին կեսին երևան են եկել հայրենասիրական երգեր։ Մինչև 20 դարում կեսը ժողովրդական կենցաղում տարածված էին տոնական ինտերմեդիաները՝ կանդոմբե (աֆրիկական ծագումով), հետագայում դրանց փոխարինել են կառնավալային ձևերը։ Երգերն ու պարերը կատարվել են կիթառների, ակորդեոնների, գլանաձև թմբուկի՝ տամբուորիլի, նվագակցությամբ։ 1793 թվականին բացվել է Կոմեդիայի տունը, որտեղ բեմադրվել են ոչ մեծ մելոդրամաներ և կատակերգություններ՝ երգերով և երաժշտությամբ։ 1830 թվականից ներկայացումներով հանդես է եկել իտալական օպերային թատերախումբը։
Մասրում

Մասրում, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Էրզրումի վիլայեթի Քղիի գավառակում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Էրզրումի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Մենդեխոր

Մենդեխոր, գյուղ Օսմանյան կայսրությունում, Տրապիզոնի վիլայեթի Տրապիզոնի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Տրապիզոնի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Ժողովածու (1633)

ժողովածու (1633), Երևանի Մաշտոցի անվան Մատենադարանում պահպանվող ձեռագիր, որը «Մաշտոցի անվան ցուցակ ձեռագրացում» (ձեռագրերի ցանկում) ներկայացված է 1633 թվի տակ։ Ձեռագիրը գրվել է 1664 թվականին Գրիգոր գրչի կողմից։ Ստացողը եղել է Խոջոյ Բաղդասարը։ Ունի 14,8×10սմ չափս։ Կազմը` կաշեպատ տախտակ դրոշմազարդ, աստառը՝ կապույտ և դրոշմազարդ կտավ։ Հիշատակարաններ՝ 225ա, 259ա։ Ձեռագիրը կազմված է 261 թերթից։


== Բովանդակություն ==
Ի Հարանց վարուց։
Գանձ։
Գիր ուրբաթի։
Տեսիլք Մարիամու, Գր․ Լուսաւորչի։
Թուղթ երկնառաք։
Եփրեմի Վասն կիրակէին, Աղօթք։
Վկայաբանութիւն Ալէքսիանոսի։
Անանաիայի Վասն աղօթից և արտասուաց։
Վարդ․ Այգեկցւոյ Դաւանութիւն հաւատոյ։
Յովհ․ Մանդակունւոյ Վասն չբամբասելոյ զեբայրս։
Գիր գտնի և ամենայն ցեղ ցաւի։
Պատճառ նաւակատեացն։
Դաւանանք քահանայից։
Դաւանանք ժողովրդեան։


== Ծանոթագրություններ ==