China: Through the Looking Glass

China: Through the Looking Glass, Նյու Յորքի Մետրոպոլիտեն թանգարանի Զգեստների ինստիտուտի ցուցահանդեսը՝ նվիրված չինական գեղագիտության ազդեցությանը արևմտյան դիզայներների և նորաձևության դիզայներների աշխատանքի վրա, որն անցկացվել է 2015 թվականի մայիսի 7-ից մինչև սեպտեմբերի 7-ը։ Ցուցադրությունը դարձել է Զգեստների ինստիտուտի ցուցահանդեսների պատմության մեջ ամենաբարձր հաճախելիություն ապահոված միջոցառումը, որտեղ այցելել է 815992 մարդ։


== Ցուցահանդեսի մասին ==
China: Through the Looking Glass-ն անցկացվել է Մետրոպոլիտեն թանգարանում 2015 թվականի մայիսի 7-ից սեպտեմբերի 7-ը։ Ցուցահանդեսի թեման չինական մշակույթի ազդեցությունն էր Արևմուտքի նորաձևության վրա։ Ցուցահանդեսի կազմակերպիչը Էնդրյու Բոլթոնն էր (Հարոլդ Կոդինի աջակցությամբ)։
Ցուցահանդեսը վերափոխում է օրիենտալիզմի հայեցակարգը՝ կենտրոնանալով «Արևելքը որպես առաջնային աղբյուր» հայեցակարգի վրա։ Ցուցադրության «նպատակ է եղել վերագնահատել Էդվարդ Սաիդի «Արևելաբանություն» գրքում ներկայացված հայեցակարգը, որտեղ արևմտյան հեղինակների ստեղծագործություններում արևելքի պատկերները անվստահելի են թվում և արդարացնում են Արևմուտքի կայսերական պահանջները։
Ցուցահանդեսը դարձել է Նյու Յորքի ամենահայտնի նորաձևության իրադարձություններից մեկը, այն ունեցել է ռեկորդային թվով այցելուներ՝ առաջ անցնելով նախորդ ռեկորդակիրից՝ Savage Beauty ցուցահանդեսից ավելի քան 150,000 վաճառված տոմսերով։ Ընդհանուր առմամբ ցուցահանդես է այցելել 815992 մարդ։ Ի սկզբանե ցուցահանդեսը պետք է տևեր մինչև օգոստոսի 16-ը, սակայն իրարանցման արդյունքում այն երկարաձգվել է մինչև սեպտեմբերի 7-ը, իսկ ցուցահանդեսի վերջին շաբաթում թանգարանը բաց է եղել 24 ժամ շուրջօրյա։ 
Ցուցահանդեսի մասին նկարահանվել է The First Monday in May վավերագրական ֆիլմը, որը ցուցադրվել է 2016 թվականի ապրիլի 15-ին։


== Արձագանքներ ==
Սկզբում ցուցահանդեսի թեմատիկան քննադատության է ենթարկվել, քանի որ ցուցադրությունը ընկալվել է որպես «նուրբ ինստիտուցիոնալացված ռասիզմի հիշեցում, որը սրվել է դարավոր ասիական մեկուսացման և արևմտյան կայուն կարծրատիպերի հետևանքով, սոցիալական ցանցերի անտեղյակության և հուշագրության պատճառով»։
The Washington Postն իր հրապարակման վերնագրում ցուցահանդեսն անվանել է «մեծ գեղեցիկ սուտ», որը հիմնված է օրիենտալիզմի հայեցակարգի վրա, սակայն այն «առաջարկում է Չինաստանի խոհուն, արտահայտիչ և երբեմն անհավատալիորեն հուզիչ ուսումնասիրություն՝ որպես ավելի լայն մշակութային լանդշաֆտի մաս» և որ «ցուցահանդեսը պարզապես ընդգծում է մշակութային շփման և փոխըմբռնման բարդ բնույթը»։
The Wall Street Journal-ի ակնարկում ցուցահանդեսը նկարագրվում է որպես «մուլտիմեդիական հեքիաթային սյուժեով ներկայացում, որը շարժվում է հանգիստ մտորումների և փայլուն տեսողական հարձակումների միջև»։ The Economist-ի քննադատներից մեկը հայտարարել է, որ ցուցահանդեսն այն մասին է, թե ինչպես է «արևմտյան նորաձևությունն արտացոլում Չինաստանի խեղաթյուրված հայացքները և բազմաթիվ հղումներ անում Հոլիվուդի փառքի օրերին»։ Գրախոսը ցուցահանդեսի որոշ պահեր համարել էր գռեհիկ, օրինակ՝ դիզայներ Գո Պեյի ոսկեգույն հսկա զգեստի հայտնվելը բուդդայական սրբերի արձանների հետ նույն սենյակում, ինչպես նաև «բուդդայականության խորհրդանիշների օգտագործումը կտորի ձևավորման մեջ ըստ երևույթին, պատճառ է դարձել նման միջավայրի ընտրության համար, բայց դա սխալ դատողություն է»։ Այնուամենայնիվ, հեղինակը եզրակացնում է, որ ցուցահանդեսը կարողացել է «նոր այցելուներին ծանոթացնել թանգարանում ասիական արվեստի ակնառու նմուշներին և անկասկած դարձել է զվարճալիք։ Թեև նրա գլամուրային կարոտն ավելի անմեղ և պարզամիտ ժամանակների նկատմամբ կարող է դիտվել որպես թերություն, բայց դա համարվում է նրա հմայքի մի մասը։


== Ցուցանմուշների պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==