Արթուրո Պերես-Ռևերտե

Արթուրո Պերես-Ռևերտե Գուտիերես (անգլ.՝ Arturo Pérez-Reverte Gutiérrez, նոյեմբերի 25, 1951(1951-11-25)[…], Նոր Կարթագեն, Մուրսիա), իսպանացի գրող, լրագրող։ Պատմական ու դետեկտիվ ժանրերի ստեղծագործությունների հեղինակ է։


== Կենսագրություն ==
Արթուրո Պերես-Ռևերտեն ծնվել է 1951 թվականին Նոր Կարթագենում։ Սկսած 1971 թվականից` ռազմական լրագրող է աշխատել «Պուեբլո» թերթում և հեռուստատեսությունում։ Լուսաբանել է ռազմական հակամարտությունները, որոնք տեղի են ունեցել Կիպրոսում, Լիբանանում, Արևմտյան Սահարայում, Լիբիայում, Մոզամբիկում, Անգոլայում, Հարավսլավիայում և այլ երկրներում։
Առաջին վեպը` «Հուսար», հրատարակվել է 1986 թվականին։ Այն ներկայացնում էր Նապոլեոնյան պատերազմների իրադարձությունները։ Պերես-Ռևերտեն հաջողության է հասել 1990 թվականին «Ֆլամանդական տախտակ» վեպի հրատարակումից հետո, որի գլխավոր հերոսները քննում են 15-րդ դարում կատարված սպանություն։
Ապրում է Լա Նավատայում, որ գտնվում է Մադրիդի հարևանությամբ, և Նոր Կարթագենում, որտեղ հնարավորություն ունի զբոսանավով ճանապարհորդելու Միջերկրական ծովում։ 2003 թվականից Իսպաներենի թագավորական ակադեմիայի անդամ է։


== Մատենագրություն ==


=== Վեպեր ===
1986 — Հուսար (El húsar)
1988 — Սուսերամարտի ուսուցիչը (El maestro de esgrima)
1990 — Ֆլամանդական տախտակ (La tabla de Flandes)
1993 — Դյումա ակումբ կամ Ռիշելիեի ստվերը (El club Dumas)
1993 — Արծվի ստվերը (es:La sombra del águila)
1994 — Կոմանչեների տարածք (Territorio comanche)
1995 — Պատվի խնդիր (Cachito (un asunto de honor))
1995 — Կաշի թմբուկի համար կամ Սևիլական մասնակցություն (La piel del tambor)
2000 — Երկնային գնդի քարտեզ կամ Գաղտնի միջօրեական (La carta esférica)
2002 — Հարավի թագուհին (La reina del sur)
2004 — Թրաֆալգարի հրվանդան (Cabo Trafalgar)
2006 — Մարտանկարիչը (El pintor de batallas)
2007 — Ցասման օր (Un Día de Cólera)
2010 — Պաշարում կամ Շախմատ մահվան հետ (El asedio)
2012 — Հին գվարդիայի տանգոն (El tango de la guardia vieja)
2013 — Համբերատար դիպուկահարը (El francotirador paciente)
2015 — Բարի մարդիկ (Hombres buenos)
2016 — Ֆալկո (Falco)
2017 — Եվա (Eva)


=== «Կապիտան Ալատրիստեի արկածները» շարք ===
1996 — Կապիտան Ալատրիստե (El capitán Alatriste)
1997 — Մաքուր արյուն (Limpieza de sangre)
1998 — Իսպանական վրեժխնդրություն (El sol de Breda)
2000 — Արքայի ոսկին (El oro del rey)
2003 — Դեղին պարեգոտով հեծյալը (El caballero del jubón amarillo)
2006 — Լևանտի կորսարներ (Corsarios de Levante)
2011 — Մարդասպանների կամուրջը (El puente de los asesinos)


=== Վավերագրական արձակ ===
1995 — Obra breve
1998 — Կորսարի պատենտ (Patente de corso)
2001 — Վիրավորելու նպատակով (Con ánimo de ofender)
2005 —Կենդանի չեք վերցնի (No me cogeréis vivo)


== Էկրանավորում ==
1992 — Սուսերամարտի ուսուցիչը
1994 — Ֆլամանդական տախտակ
1996 — Կաչիտո («Պատվի խնդիր» պատմվածքի հիման վրա)
1999 — Իններորդ դարպաս («Դյումա ակումբ կամ Ռիշելիեի ստվերը» վեպի հիման վրա)
2006 — Կապիտան Ալատրիստե
2007 — La carta esférica
2007 — Կուարտ («Կաշի թմբուկի համար կամ Սևիլական մասնակցություն» վեպի մոտիվներով)
2011 — Հարավի թագուհին (La Reina del Sur)
2016 — Հարավի թագուհին (Queen of the South)
2017 — Ոսկի (El oro)


== Ստեղծագործական ոճ ==
Արթուրո Պերես-Ռևերտեն իր ստեղծագործություններում ժամանակ առ ժամանակ թույլ է տալիս ծիծաղելի միստիֆիկացիա։ Դրանք առնչվում են իր իսկ ստեղծագործությունների ռեկուրսիային, ընդ որում դրանցից որոշ գործեր արդեն իսկ գրված էին, իսկ որոշ գործեր էլ` միայն մտածված։ Այս դեպքում միստիֆիկացիան կարելի է բացահայտել միայն երկրորդ ստեսղծագործության հրատարակումից հետո։

«Դյումա ակումբ կամ Ռիշելիեի ստվեր» (1993) վեպում հիշատակվում է «Տրակտատ սուսերամարտի մասին» հազվագյուտ հրատարակությունը, որ մտացածին գիրք է` գրված դոն Հայմե Աստարլոայի կողմից, ով «Սուսերաարտի ուսուցիչը» վեպի (1988) հերոսն է։
Նույն «Դյումա ակումբ» վեպում հիշատակվում է ոմն Լուկուս դե Ռենեի «Դեղին պարեգոտով հեծյալը» (El caballero del jubón amarillo) անտիկվար գիրքը։ Իրականում այն հայր Արթուրո Պերես-Ռևերտեի չհրատարակված գիրքն է, որ ձեռագիրն այդ մականունով է ստորագրել։ Բացի այդ` Արթուրո Պերես-Ռևերտեն 2003 թվականին «Կապիտան Ալատրիստե» շարքում նույն անվանումով վեպ է գրել։
«Կոմանչեների տարածք» (1994) պատմվածքում հիշատակվում է նույն ոմն Պերես-Ռևերտեի «Պատվի խնդիր» (1995) գործը։
«Կաշի թմբուկի համար կամ Սևիլական մասնակցություն» վեպում (1995) հաքեր Վիսպերասը իր համար ցանցային անուն է ընտրում «Հարավի թագուհի», մինչդեռ այդ անունով վեպը տպագրվել է 2002 թվականին միայն։
Նույն «Կաշի թմբուկի համար կամ Սևիլական մասնակցություն» վեպում գլխավոր հերոսը մենաստանում տեսնում է վերատպություն, որն ամենայն հավանականությամբ նկարիչ Պիտեր վան Հույսի «Շախմատային խաղ» գոյություն չունեցող նկարն էր, ինչը հետագայում դարձել է «Ֆլամանդական տախտակ» վեպի (1990) առանցքային իրադարձությունը։
«Իսպանական ցասում» վեպի (1998) նախաբանում կապիտան Ալատրիստեի հրատարակիչը հղում է կատարում Պեդրո Կալդերոն դե լա Բարկայի  կատակերգության ինչ-որ ցանկի։ Այդ ցանկը հրատարակչի պնդմամբ ներկայացրել էր դոնյա Մակարենա Բրուներ դե Լեբրիխտի կողմից։ Ցանկը Դե լա Բարկայի հենց նոր գրված «Բրեդի պաշարումը» ստեղծագործությունից էր (1626), որն այդ ժամանակից ի վեր պահվում է Նուևո Էքստրեմո ընտանիքի ընտանեկան արխիվում։ Այս ցանկը հետաքրքրություն է ներկայացնում, քանի որ տարբերվում է այս կատակերգության կանոնիկ տարբերակից, որ ներկայացվել է 1636 թվականին, և որում հիշատակված է կապիտան Ալատրիստեն։ Հեգնանքն այն է, որ Մակարենա Բրուները «Կաշի թմբուկի համար կամ Սևիլական մասնակցություն» վեպի (1995) գլխավոր հերսուհին է։ Այս վեպը սկսվում է նախազգուշացումով, որ վեպի բոլոր հերոսները մտացածին են։
«Երկնային գնդի քարտեզ կամ Գաղտնի միջօրեական» վեպը (2000) պարունակում է Մադրիդի ծովային թանգարանում պահվող սուսերի նկարագրություն, որ պատկանել է «Անտիլիա» նավի կապիտան դոն Կառլոս դե լա Ռոչին, ով մասնակցել է Տրաֆալգարի ճակատամարտին. նա «Տրաֆալգարի հրվանդան» պատմվածքի հերսներից է։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք
Արթուրո Պերես-Ռևերտե