armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Համա

Համա (արաբ․՝ حماه‎‎), քաղաք Սիրիայի կենտրոնական հատվածում՝ Օրոնտ գետի ափին։ Քաղաքը գտնվում է Հոմսից 47 կմ դեպի հյուսիս և մայրաքաղաք Դամասկոսից 209 կմ հեռավորության վրա։
Համարվում է Համայի մարզի և նույնանուն գավառի վարչական կենտրոնը և խոշորագույն քաղաքը։
Ըստ 2009 թվականի Սիրիայի կենտրոնական բյուրոյի տվյալների, քաղաքի բնակչությունը կազմում է 696 863 մարդ։ Համարվում է Սիրիայի 5-րդ ամենաշատ բնակչություն ունեցող քաղաքը Դամասկոսից, Հալեպից, Հոմսից և Լաթակիայից հետո։
Քաղաքը գտնվում է ծովի մակարդակից մոտ 270 մետր բարձրության վրա։
Կլիման՝ կիսաանապատային է։ Բնորոշ են տաք ամառները և մեղմ ձմեռները։ Զբաղեցնումէ 3680 կմ² տարածք։


== Պատմություն ==
Համա քաղաքի ներկայիս տարածքը բնակեցված է եղել դեռևս նոր քարե դարի և երկաթե դարաշրջանի ժամանակներից։
Համա քաղաքը նաև նշվում է մի շարք արձանագրությունների մեջ, որպես ժամանակների արամերեն լեզվի ամենամեծ կենտրոններից մեկը։
Ալեքսանդր Մակեդոնացու արևելյան արշավանքի ժամանակ քաղաքը ստացել է հունական ծագմամբ Էպիվանիա անունը։ Ավելի ուշ քաղաքում հաստատվել է Բյուզանդիայի վերահսկողությունը։
638-639 թվականներին քաղաքը նվաճել են արաբները։ Խաչակրաց երրորդ արշավանքից հետո 1108 թվականին այստեղ ստեղծվել է խաչակրաց իշխանություններ։
1188 թվականին Սալահ ադ-Դին ալ-Բիտարը վերանվաճել է քաղաքը։ Նրա մահից հետո քաղաքում հաստատվել է մամլուքների կառավարությունը։ 14-րդ դարի սկզբին արդեն քաղաքը համարվում էր Օսմանյան Թուրքիայի կենտրոններից մեկը։
Առաջին համաշխարհային պատերազմից ժամանակ քաղաքը ավերվեց։ Դրանից հետո Թուրքիան ենթարկվեց կապիտուլյացիայի։ Համա քաղաքը (որպես Սիրիայի մաս) անցավ Ֆրանսիային։
1941 թվականին նա դարձավ նորանկախ Սիրիայի բաղկացուցիչ մաս։


== Կլիմա ==


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Ռուդնյա-Զամիսլովիչսկայա

Ռուդնյա-Զամիսլովիչսկայա (ուկրաիներեն՝ Рудня-Замисловицька), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Օլևսկի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1545 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Ռուդնյա-Զամիսլովիչսկայա գյուղում բնակվում էր 93 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,48 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 193,75 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Գարուշ Հայրապետյան

Գարուշ Սարգսի Հայրապետյան (1923, Էջմիածնի շրջան - անհայտ), հայ մանկավարժ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի Արևելյան ճակատի («Հայրենական մեծ պատերազմ», 1941-1945) մասնակից։


== Կենսագրություն ==
Գարուշ Հայրապետյանը ծնվել է 1923 թվականին, Էջմիածնի շրջանի Ներքին Խաթունարխ գյուղում։ Միջնակարգ դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվել է Երևանի Խաչատուր Աբովյանի անվան պետական մանկավարժական ինստիտւտի պատմության ֆակուլտետը։
1941 թվականին Հայրապետյանը կամավոր մեկնել է կարմիր բանակ։ 1942 թվականին հաջողությամբ ավարտել է հետևակային ուսումնարանը և լեյտենանտի կոչումով մեկնել է ռազմաճակատ։ Որպես գնդացրային դասակի հրամանատար, մասնակցել է Հյուսիսային Կովկասի ազատագրման մարտերին։ 1943 թվականի փետրվարին լեյտենանտ Հայրապետյանը Կրիմսկ քաղաքի շրջանում մղված մարտերից մեկում ծանր վիրավորվել է ։ Ապաքինվելուց հետո նորից է մեկնել ռազմաճակատ։ Արևելյան Պրուսիայի Քյոնիգսբերգ քաղաքի մատույցներում նորից է վիրավորվել, ապաքինվելուց հետո մասնակցել Բեռլինի արվարձաններում մղված կռիվներին։ Մասնակցել է նաև Պրագա քաղաքի ազատագրմանը։ Ռազմաճակատում ցուցաբերած արիության և հրամանատարության առաջադրանքներն օրինակելիորեն կատարելու համար Հայրապետյանը պարգևատրվել է «Հայրենական պատերազմի» երկրորդ աստիճանի և Կարմիր աստղի շքանշաններով, Վարշավայի և Պրագայի ազատագրման համար մեդալներով։
Պատերազմի ավարտից հետո Հայրապետյանը զորացրվել է բանակից, մանկավարժական դասընթացներն ավարտելուց հետո նշանակվել է Էջմիածնի շրջանի Փարաքարի միջնակարգ դպրոցի ռուսաց լեզվի և գրականության ուսուցիչ։ Աշխատանքին զուգընթաց ավարտել է Երևանի պետական հեռակա մանկավարժական ինստիտուտը։ Հետագայում աշխատել է Աղավնատուն, Ապագայի միջնակարգ դպրոցներում։ Պահեստի գվարդիայի կապիտան Հայրապետյանը եղել է Ներքին Խաթունարխի միջնակարգ դպրոցի զինղեկը։


== Պարգևներ ==
«Հայրենական պատերազմի» երկրորդ աստիճանի շքանշան
Կարմիր աստղի շքանշան
Պրագայի ազատագրման համար մեդալ
Վարշավայի ազատագրման համար մեդալ


== Ծանոթագրություններ ==
Մալոմույնակովո

Մալոմույնակովո (ռուս.՝ Маломуйнаково, բաշկիրերեն՝ Малай-Муйнаҡ), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Ուչալինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 133 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Ռուբի Սփարքս (ֆիլմ)

Ռուբի Սփարքս  (անգլ.՝ Ruby Sparks), 2012 թվականին նկարահանված ռոմանտիկ կատակերգական դրամա։ Նկարահանվել է ամերիկացի ռեժիսորներ Ջոնաթան Դեյթոնի և Վալերի Ֆարիսի կողմից, սցենարը գրվել է Զոի Կազանի կողմից։ Գլխավոր դերում է Փոլ Դանոն` որպես  մտախոհ գրող, որի հորինած կերպարը` Ռուբի Սփարքսը, որի դերակատարն է Զոի Կազանը, հայտնվում է իրական կյանքում։


== Սյուժե ==
Քալվին Վեյր-Ֆիլդսը (Փոլ Դանոն) երիտասարդ գրող է, ով փորձում է վերականգնել իր առաջին վեպի հաջողությունը, բայց չի կարողանում իրագործել իր գաղափարներից և ոչ մեկը։ Իր ամոթխածությամբ և գաղափարական տեսակետներով, թե ինչ է նշանակում սիրահարվել, Քալվինը նաև պայքարում է հարաբերություններ ստեղծելու համար` զգալով, որ շատ կանայք են հետաքրքրված իր աստվածացված և կանխամտածված կերպարով։
Իր թերապևտը՝ բժիշկ Ռոզենթալը (Էլիթ Գոլդ) նրան մի հանձնարարություն է տալիս. գրել մեկ էջ մի մարդու մասին, ով սիրում է իր ավելի քան անտարբեր շանը՝ Սքոթիին։ Քալվինը մի երազ է տեսնում, որում հանդիպում է գրավիչ մի կնոջ, ով նկարում է Սքոթիին ու ասում, որ շատ է հավանում։ Քալվինն արթնանում է ու երազից ոգեշնչված գրում աղջկա մասին։ Թերապիայի ժամանակ նա խոստովանում է, որ սիրահարված է այն կերպարին, որի մասին գրում է, և պատմում է թերապևտին Ռուբի Սփարքսի մասին ամեն ինչ։
Քալվինի եղբայրը՝ Հարրին (Քրիս Մեսինա) և եղբոր կինը՝ Սյուզին (Թոնի Թրաքս) գալիս են իր տուն՝ կանացի հագուստեղենի մասին մի քանի հոդվածներ գտնելու։ Նույն գիշերը, մինչ գրամեքենային ընկած կքներ, Քալվինը մի հատված է գրում, որտեղ Ռուբին ընդունում է, որ սիրահարվում է Քալվինին, թեև ինքը այն տղաներից չէ, ում սովորաբար սիրահարվում է։ Հաջորդ օրը Քալվինը ապշած էր՝ գտնելով Ռուբիին իր խոհանոցում՝ որպես իրական ապրող էակ։ Կարծելով, թե խելագարվում է, նա կանչում է Հարրիին, ով չի հավատում նրան ու խորհուրդ է տալիս մեկ ուրիշին գտնել իր անմտությունները լսելու համար։ 
Ռուբին շփոթված է Քալվինի պահվածքից և պնդում է միասին գնալ, սակայն Քալվինը մենակ է գնում առևտրի և հանդիպում է Մաբելին, որ իր գրքերի երիտասարդ երկրպագու է և Քալվինին նախկինում տվել էր իր հեռախոսահամարը։ Ռուբին բացահայտում է նրանց և կարծում, թե խաբված է։ Հաջորդ տեսարանում Քալվինը պարզում է, որ ուրիշները ևս տեսնում են նրան՝ ապացուցելով, որ նա իրական մարդ է, ոչ թե երևակայության արդյունք։ Քալվինը բացատրում է, որ շատ ճնշված է իրեն զգում, և նրանք հաշտվում են։


== Դերերում ==
Փոլ Դանոն, որպես Քալվին Վեյր-Ֆիլդս, երիտասարդ գրող է, որը պայքարում է ինքն իր դեմ, քանի որ չի գրել ոչ մի ամբողջական գիրք սկսած տասնինը տարեկանում իր առաջին գրքի հրատարակությունից։
Զոի Կազանը, որպես Ռուբի Թիֆֆանի Սփարքս, մի կին է, ով ի սկզբանե երազանք է ու ոգեշնչում է Քալվինին գրել իր մասին մինչ մի օր վերջ ի վերջո նա հայտնվում է նրա իրական կյանքում։


== Արտադրություն ==


=== Սցենար ===
Ռուբի Սփարքս ֆիլմը գրվել է Զոի Կազանի կողմից, որը խաղում է համանուն կերպարի դերը։ Կազանը սկզբնապես ոգեշնչված մի անտեսված մանեկենից և Պիգմալյոնի միֆից` արագ գրեց սցենարի քսան էջերը, այնուհետև վեց ամսով մի կողմ դրեց այն։ Նա շարունակեց գրելը, երբ արդեն պարզ էր գլխավոր հասկացությունը` սիրո գաղափարի և դրա իրական լինելու համեմատությունը։


== References ==
Անտոն Չեխովի անվան թիվ 55 դպրոց

Անտոն Չեխովի անվան թիվ 55 դպրոց, հանրակրթական դպրոց Երևանի Կենտրոն վարչական շրջանում։


== Պատմություն ==
Անտոն Պավլովիչ Չեխովի անվան համար 55 դպրոցը հիմնադրվել է 1947 թվականի փետրվարին ժողկրթության բաժնի որոշմամբ։ Դպրոցի ստեղծման որոշմանը հաջորդել է նոր շենքի կառուցման մասին որոշումը՝ Բաղրամյան 16 հասցեում։
1956 թվականին դպրոցի բակում տեղադրվել է Անտոն Չեխովի կիսանդրին (քանդակագործ՝ Գրիգոր Ահարոնյան, Ճարտարապետ՝ Էդուարդ Սարապյան)։ 1992 թվականից դպրոցը դարձել է հայկական։


== Նվաճումներ ==
2015 թվականին Չեխովի անվան դպրոցի շախմատի թիմը (Արթուր Դավթյան, Դավիթ Միրզոյան, Սամվել Խաչատրյան, Արփինե Գրիգորյան) դարձել է «Սպիտակ նավակ» միջազգային մրցաշարի հաղթող։


== Տնօրեններ ==
Շիրուկաշվիլի Մարիա (1947-1956)
Այդինյան Գեորգի (1956-1963)
Հայրապետյան Շահեն (1963-1967)
Ալեքսանդրյան Մերի (1967-1992)
Կակոսյան Աշոտ (1992-1994)
Սարուխանյան Գայանե (1994)


== Շրջանավարտներ ==
Աշոտ Արամյան
Ավետ Ադոնց
Արմեն Մանուկյան
Արմեն Մարության
Արմեն Մելկիկյան
Իրինա Ղափլանյան
Լիլիթ Կարապետյան
Լևոն Զուրաբյան
Հարություն Մեսրոբյան
Նարեկ Դուրյան
Վիլենա Գրիգորյան


== Տես նաև ==
Անտոն Չեխովի կիսանդրի (Երևան)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայքը
Աշոտ Աբրահամյան (պատմաբան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Աշոտ Աբրահամյան (այլ կիրառումներ)Աշոտ Գարեգինի Աբրահամյան (հունվարի 31, 1903(1903-01-31), Ղուշչի, Շարուր-Դարալագյազի գավառ, Երևանի նահանգ, Կովկասի փոխարքայություն, Ռուսական կայսրություն - մարտի 28, 1983(1983-03-28), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ խորհրդային աղբյուրագետ-պատմաբան, պատմական գիտությունների դոկտոր (1943), պրոֆեսոր (1944), ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ (1961)։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է հունվարի 31-ին, Շարուր-Դարալագյազի գավառի Ղուշչի (այժմ՝ Վայոց ձորի մարզի Կեչուտ) գյուղում։ Նախնական կրթությունն ստացել է Նախիջևանի հայկական դպրոցում, ապա՝ Գևորգյան ճեմարանում (1916-1917)։ 1920-1926 թվականներին աշխատել է Վայոց ձորի Խաչիկ գյուղում որպես հոգևոր հովիվ։ 1933 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի պատմա-տնտեսագիտական ֆակուլտետը, 1937 թվականին՝ Մոսկվայի ԽՍՀՄ Կենտգործոմին կից ասպիրանտուրան։ Նույն թվականին պաշտպանել է թեկնածուական ատենախոսությունը։
Մասնակցել է Հայրենական մեծ պատերազմին։ 1948 թվականին Անանիա Շիրակացուն նվիրված ուսումնասիրությունների շարքի համար նրան շնորհվել է պատմական գիտությունների դոկտորի գիտական աստիճան, մեկ տարի անց՝ պրոֆեսորի կոչում։
1944-1949 թվականներին եղել է Երևանի համալսարանի հայ ժողովրդի պատմության ամբիոնի վարիչ, իսկ 1968-1974 թվականներին ղեկավարել է հնագիտության և աղբյուրագիտության ամբիոնը։ Խմբագրել է «Էջմիածին» ամսագիրը (1944, 1949-1954)։ 1938 թվականից, փոքր ընդմիջումներով, մինչև կյանքի վերջը ԵՊՀ պատմության ֆակուլտետում վարել է հայ ժողովրդի պատմության, աղբյուրագիտության և հնագրության դասընթացներ։
1944 թվականին պետական հատուկ հանձնարարությամբ գործուղվել է Իրան, Իրաք, Լիբանան, Պաղեստին, Եգիպտոս՝ սփյուռքահայության շրջանում հանգանակություն կազմակերպելու «Սասունցի Դավիթ» տանկային շարասյունն ստեղծելու համար։ 1945-1946 թվականներին մեծ աշխատանք է տարել Մերձավոր Արևելքի երկրներում հայրենադարձությունը կազմակերպելու համար։
Նրա գրչին են պատկանում շուրջ 250 հոդված, երկու տասնյակից ավելի մենագրություններ, որոնցից հիշարժան են «Անանիա Շիրակացու մատենագրությունը» (1944), «Հովհաննես Իմաստասերի մատենագրությունը» (1956), «Հայ գրի և գրչության պատմության» (1959), «Եղիա Կարնեցու «Դիվանը» (1967), «Համառոտ ուրվագիծ հայ գաղթավայրերի պատմության» (հ. 1-2, 1963, 1967) գործերը։ Կազմել է հայ հնագրության բուհական ամբողջական ձեռնարկը («Հայկական պալեոգրաֆիա», 1948)։
Գիտական զեկուցումներով հանդես է եկել միջազգային և միութենական գիտաժողովներում (Դելի, Պրահա, Մոսկվա, Թբիլիսի, Բաքու և այլն)։
Պարգևատրվել է մարտական և աշխատանքային գերազանցության մեդալներով և ՀԽՍՀ Գերագույն խորհրդի պատվոգրերով։


== Երկեր ==
Մի էջ Անդրկովկասի ժողովուրդների և հայ-ռուսական հարաբերությունների պատմությունից, Ե., 1953
Համառոտ ուրվագիծ հայ գաղթավայրերի պատմության, հտ. 1-2, Ե., 1964-1967
Дешифровка надписей кавказских агван, Е., 1964


== Գրականություն ==
Պրոֆեսոր Ա. Գ. Աբրահամյանի տպագիր աշխատությունների մատենագիտություն, Երևան, 1979։


== Ծանոթագրություններ ==
Արամ Խաչատրյան փողոց (Երևան)

Արամ Խաչատրյան փողոց, փողոց Երևանի Արաբկիր վարչական շրջանում։ Անվանվել է ի պատիվ հայ մեծանուն կոմպոզիտոր Արամ Խաչատրյանի։


== Տվյալներ ==
Գտնվում է Կոմիտասի պողոտայի և Այգեկցու փողոցի միջև։ Սկսվում է Հակոբ Հակոբյան փողոցի №6 և №8 շենքերի անցուղուց, ձգվում հյուսիսարևելյան ուղղությամբ, հասնում ալյումինի գործարան տանող երկաթուղու ճյուղ։
2013 թվականին Երևանի Արամ Խաչատրյան փողոցի թիվ 17 շենքի առջև բացվել է կոմպոզիտորի կիսանդրին (քանդակագործ՝ Գևորգ Գևորգյան)։


== Հատող փողոցներ ==
Նիկոլ Դումանի փողոց
Հակոբ Հակոբյան փողոց
Գյուլբենկյան փողոց
Վաղարշյան փողոց
Վահրամ Փափազյան փողոց
Ռիգայի փողոց
Արամ Խաչատրյան փողոցի նրբանցք


== Նշանակալի օբյեկտներ ==
Արամ Խաչատրյանի կիսանդրի


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		


== Տես նաև ==
Երևանի փողոցների ցանկ
Երևանի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==
Երևան քաղաքի հասցեների տեղեկատու, Երևան, 1983, էջեր 369-506, Երևան քաղաքի փողոցների անվանումները
Սերգեյ Ավագյան,  Երևանի փողոցները, Երևան, «ՎՄՎ-ՊՐԻՆՏ», 2010 — 272 էջ։
Ռիբշևո-2

Ռիբշևո-2 (ռուս.՝ Рибшево-2), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Դուխովշչինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 8 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Ժուվինի սյուր Սել

Ժուվինի սյուր Սել (ֆր.՝ Juvigny-sur-Seulles), համայնք Ֆրանսիայի Ստորին Նորմանդիա մարզի Կալվադոս գավառում։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 66 մարդ, բնակչության խտությունը` 18.70 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 3.53 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 220 կմ արևմուտք, Կան քաղաքից` 18 կմ արևմուտք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 43 աշխատունակ (15-64 տարեկան)  բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 36-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 7։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 83,7 %։ 36 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 34 անձ (18 տղամարդ և 16 կին)։ Գործազուրկ են եղել 2 անձ (2 տղամարդ և 0 կին)։ 7 անաշխատունակներից 3-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 3-ը` թոշակառուներ, իսկ 1-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Կալվադոս գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Շկադրետով (գյուղ, Լոխովիցայի շրջան)

Շկադրետով (ուկրաիներեն՝ Шкадрети), գյուղ Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Լոխովիցայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Շկադրետով գյուղում բնակվում էր 162 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 0,282 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 574,47 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Հունդինուռգա

Հունդինուռգա (էստ․՝ Hundinurga), գյուղ Էստոնիայի Իդա-Վիրումաա նահանգի Վայվառա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 23 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Ձախ Վիզիտ

Ձախ Վիզիտ (ռուս.՝ Левый Вызит), գետ Կամչատկա թերակղզու հյուսիսարևելյան մասում։ Թափվում է Կոլիչևա գետ, գետաբերանից ձախ՝ 3 կմ հեռավորության վար։ Գետի երկարությունը 20 կմ է։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիր Կոլսկի ավազանային շրջանին։

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 19070000112120000013048


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Դաուգավպիլսի սինագոգ

Դաուգավպիլսի սինագոգ (նախկինում՝ «Կադիշ» աղոթատուն, լատիշ․՝ Daugavpils sinagoga), ներկայումս միակ գործող սինագոգն է Դաուգավպիլս քաղաքում (Լատվիա)։ Մինչև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը եղել է քաղաքում գործող 45 սինագոգերից և աղոթատներից մեկը։ Գտնվում է քաղաքի կենտրոնում՝ Ցիետոկշնյա (Ամրոցային) փողոցի թիվ 38 հասցեում։


== Պատմություն ==
Հրեական առաջին բնակավայրերը Դաուգավպիլսում (նախկինում՝ Դինաբուրգ) հայտնվել են դեռևս 17-րդ դարում, սակայն մշտական համայնքը ձևավորվել է միայն 18-րդ դարի վերջին։ Համայնքի հնագույն կրոնական կառույցների մասին շատ քիչ տեղեկատվություն է պահպանվել։ Պահպանված պատմական փաստերը թույլ են տալիս դատել միայն 19-20-րդ դարերի հրեական համայնքի կրոնական կառույցների շինարարության և վերակառուցման մասին։ Սինագոգի շենքը կառուցվել է 1850 թվականին՝ որպես աղոթատուն «Կադիշ» («Հիշատակման աղոթք») Նոր Ֆորշտադտում (այժմ՝ քաղաքի կենտրոն)։ Լեգենդը հաստատում է, որ այն կառուցվել է հավատացյալ հրեայի միջոցներով, նրա մահացած եղբոր հիշատակին։ Սինագոգի շենքն Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ ավերվել է, բայց հետագայում վիճակը կարգավորվել է, քանի որ 1925-1928 թվականներին վերակառուցման և շինարարության նպատակով պետությունը աջակցություն է ցուցաբերել։
1941 թվականին գերմանական բանակի հարձակումից հետո սինագոգը փակվեց։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ քաղաքի հրեա բնակչության մեծ մասը ոչնչացվեց, սինագոգերն էլ ավերվեցին։ Պահպանվել են միայն մի քանի շենքեր։ Պատերազմից հետո՝ 1946 թվականին, մի խումբ հրեաներ դիմեցին քաղաքային գործադիր կոմիտեին շինություն հատկացնելու խնդրանքով։ 1947 թվականին վերակառուցումից հետո սինագոգը վերաբացվեց, այնուհետև դարձավ հրեական համայնքի սեփականությունը։ Հետպատերազմյան տարիներին սինագոգը դարձավ հրեական համայնքի ակտիվ կրոնական կյանքի հավաքատեղի։ Առաջին տարիներին սովորական օրերին սինագոգ էին հաճախում 50, իսկ տոնական օրերին՝ ավելի քան 600 մարդ։
Դաուգավպիլսում ծնված ծագումով հրեա ամերիկացի նկարիչ Մարկ Ռոթկոյի ծննդյան հարյուրամյակի կապակցությամբ 2003 թվականին նրա ընտանիքը որոշեց ֆինանսական աջակցություն ցուցաբերել սինագոգի վերակառուցմանը։ Աշխատանքներն սկսվեցին 2003 թվականին և շարունակվեցին երեք տարի։ 2006 թվականի ապրիլի 11-ին կայացավ սինագոգի բացումը, որին մասնակցեցին Լատվիայի նախագահ Վայրա Վիկե-Ֆրեյբերգան, քաղաքային դումայի ղեկավարները, դիվանագետներ և քաղաքի քրիստոնեական դավանանքի ներկայացուցիչներ։ Քաղաքի սինագոգի վերակառուցման կապակցությամբ կայացած միջոցառմանը մասնակցեցին նաև նկարչի ընտանիքի անդամները, այդ թվում նրա դուստրը՝ Քեյթ Ռոթկոն։


== Ճարտարապետություն ==
Շենքը գտնվում է քաղաքի կենտրոնում՝ Ցիետոկշնյա (նախկին՝ Մոսկովյան) և Լաչպլեշի (նախկին՝ Օֆիցերսկայա) փողոցների խաչմերուկում, տարածականորեն լրացնելով թաղամասի անկյունային կառուցապատումը։ Կառույցում տեսանելի են ինչպես ուշ կլասիցիզմի տարերը (ամպիր), այնպես էլ Լատգալիայի քաղաքներին բնորոշ 19-րդ դարի երկրորդ կեսի քարե շինությունների ճակատային մասի ձևավորման ավանդույթները։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Kaminska R., Bistere A. Sakrālās arhitektūras un mākslas mantojums Daugavpils rajonā. — Рига: Neputns, 2006. — 296 с. — ISBN 9984-729-90-7


== Արտաքին հղումներ ==
Դաուգավպիլսի հրեական հոգևոր համայնքի կայքը Archived 2018-08-10 at the Wayback Machine.
Daugavpils synagogue to undergo renovation — The Baltic Times
Երդիցի

Երդիցի (ռուս.՝ Ердицы), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Գլինկովսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
(9121) Ստեֆանովալենտինի

(9121) Ստեֆանովալենտինի (անգլ.՝ Stefanovalentini), աստերոիդ աստերոիդների գոտու արտաքին մասում։ Հայտնաբերվել է 1998 թվականի փետրվարի 24-ին Վինչենցո Կազուլիի կողմից Կոլևերդեյում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 3,878463 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 3,7217 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 4,0352 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 2789,9 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,129037 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 4,65° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(9121) Ստեֆանովալենտինի աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Ասա դու ինձ, հայելի՛

Ասա դու ինձ, հայելի՛, ռուսերենից թարգմանված «Սպիտակաձյունիկը։ Թզուկների վրեժը», (անգլ. Mirror Mirror), կատակերգական, ֆենտեզի ֆիլմ ռեժիսոր Տարսեն Սինխի կողմիցː Նկարահանված է Գրիմ եղբայրների հեքիաթի հիման վրաː Ռուսաստանում ֆիլմը սկսել է ցուցադրվել 2012 թվականի մարտի 15-ին, իսկ ԱՄՆ-ում՝ մարտի 30-ինː


== Սյուժե ==
Այս պատմությունը սկսվում է Սպիտակաձյունիկի խորթ մոր՝ թագուհի Կլեմենտիանայի (Ջուլիա Ռոբերտս) պատմությամբː Թագուհին պատմում էր, որ հեռավոր, ուրախ թագավորության մեջ մի հիասքանչ աղջիկ էր ծնվել։ Նրա շրթունքները ալ կարմիր էին, ինչպես արյունը, մազերը՝ սև, ինչպես ձութը, իսկ մարմինը՝ սպիտակ էր, ինչպես ձյունըː Ծննդից հետո՝ աղջկա մայրը մահանում է և հայրը (Շոն Բին), այդ թագավորության արքան, ինքն էր խնամում աղջկան՝ փորձելով նրան դաստիարակել որպես ապագա թագուհիː 8 տարի հետո թագավորը գտնում է իրեն մի նոր կին՝ Կլեմենտիանային։
Ամուսնությունից հետո՝ արքան մեկնում է ճակատամարտի և այլևս չի վերադառնում՝ թողնելով աղջկան իր դաշույնըː 10 տարի հետո թագավորությունը քանդվում է. Երկիրը պատվել էր հավերժական սառույցով, դղյակը կառավարում էին հարուստները, սովից մահանում էին անմեղ մարդիկː Թագուհին հափշտակել էր իշխանությունը՝ թաքցնելով այն փաստը, որ իրական թագուհին նրա խորթ աղջիկն էր։ Սպիտակաձյունիկը (Լիլի Քոլինզ) իր տասնութամյակը լրանալուց հետո նվեր է ստանում իր հոր դաշույնը, բայց քանի որ թագուհին միշտ դղյակում աշխատում էր ստորացնել նրան, նա կերպարանափոխվում և լքում է դղյակըː Արկածները սկսվում են...


== Դերերում ==
Ջուլիա Ռոբերտս - Չար թագուհի
Լիլի Քոլինզ - Սպիտակաձյունիկ
Արմի Համեր - Արքայազն Էնդրյու Օլկոտտ
Շոն Բին -արքա
Նատան Լեյն - Բրայտոն
Մէր Ուինինգեմ - Մարգարետ
Մայքլ Լերներ - բարոն
Ռոբերտ Էմմս- Չարլզ Ռենբոկ7 թզուկներ։

Մարտին Կլեբա - «Մյասնիկ»
Մարկ Պովինելի - «Պոլպինտի»
Ջորդան Պրենտիս - «Նապոլեոն»
Դեննի Վուդբերն - «Գրիմմ»
Սեբաստյան Սարասենո - «Գայլ»
Ռոնալդ Լի Կլարկ - «Խիկ»
Ջո Գնոֆո - «Խարչ»


== Արտադրություն ==
Սպիտակաձյունիկի դերում պետք է լիներ Սիրշա Ռոնանը, բայց վերջինս չէր համապատասխանում Արմի Համերի հասակին։ Արքայազնի դերում կարող էին լինել Ալեքս Պետիֆերը, Ջեյմս Հոլզիերը կամ Ջեյմս Մակէվոյը։
Ֆիլմի կերպարների հանդերձանքի վրա աշխատել է չինացի գծագրիչ Էյկո Իսիոկան, ով նաև դարձել է «Օսկարի» մրցանակակիր։
Նկարահանումները սկսվել են 2011 թվականի հունիսի 20-ին։


== Հետաքրքիր փաստեր ==
Լիլի Քոլինզը փորձել է նաև դերակատարել Սպիտակաձյունիկի դերը «Սպիտակաձյունիկը և որսորդը» ֆիլմում (2012 թվականի հուլիս), բայց դերը հանձնվել է Քրիստեն Ստյուարտին
Դղյակի պահակախումբը, ովքեր հագած են Գաուդիի սաղավարտները, ոչ թե Դարտ Վեյդերի օդաչուներն են, այլ վերցված է բարսելոնական Լա Պեդրերայից։
Թագուհու հանգստի սենյակի առաստաղը նույնպես Բարսելոնաից էր. Դա Կատալոնական երաժշտության տան կամարն է։


== Ծանոթագրություններ ==


== Տես նաև ==
«Սպիտակաձյունիկը և որսորդը (ֆիլմ, 2012)»


== Արտաքին հղումներ ==
Սպիտակաձյունիկը։ Թզուկների վրեժը(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում
Ստեփան Հարությունյան

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ստեփան Հարությունյան (այլ կիրառումներ)Ստեփան Արամի Հարությունյան (մայիսի 16, 1928(1928-05-16), Թիֆլիս, ԱԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - հոկտեմբերի 6, 1995(1995-10-06), Երևան, Հայաստան), հայ դերասան։ ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստ (1970)։


== Կենսագրություն ==
Ստեփան Հարությունյանը ծնվել է Թբիլիսիում։ Որպես դերասան սկսել է աշխատել Լենինականի դրամատիկական (այժմ՝ Գյումրիի Վարդան Աճեմյանի անվան) թատրոնում։
1965 թվականին տեղափոխվել է Երևանի Հակոբ Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոն։
Նկարահանվել է կինոյում։


== Խաղացանկ ==
Ֆալստաֆ - «Վինձորի զվարճասեր կանայք» (Ու. Շեքսպիր)
Ֆետեկիս - «Պահանջվում է ստախոս» (Դ. Պսաֆաս)
Մաթիաս - «Երեք գրոշանոց օպերա» (Բ. Բրեխտ)
Փչան - «Սև վիշապ» (Դ. Մոդունիո)
Սկոտ - «Հնարամիտ կանանց արարքները»
Ֆերդինանդ - «Չեմ վճարի»
Սանասար - «Փարիզեցի փեսացուն»
Բանաստեղծ - «Գլխի գինն է հիսուն միլիոն» (Ժ. Հարությունյան)
Փանոս - «Իմ զոքանչը» (Վ. Կոտոյան)
Փիլոյան - «Տաքսի, տաքսի» (Ժ. Անանյան)
Ժուրդեն - «Քաղքենին ազնվական» (Ժ. Բ. Մոլիեր)


== Ֆիլմագրություն ==


=== Հնչյունավորում ===


=== Սցենարիստ ===


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==
Կենսագրությունը avproduction.am կայքում
Арутюнян Степан Арамович
Ալֆրեդ Դենի Կորտո

Ալֆրեդ Դենի Կորտո (ֆր.՝ Cortot) (սեպտեմբերի 26, 1877(1877-09-26)[…], Nyon, Շվեյցարիա - հունիսի 15, 1962(1962-06-15)[…], Լոզան, Շվեյցարիա), ֆրանսիացի դաշնակահար, մանկավարժ։
Սովորել է Փարիզի կոնսերվատորիայում։ 1902 թվականին Փարիզում կազմակերպել է Օպերային փառատոների ընկերություն, ապա՝ Մեծ երգչախմբային համերգների ասոցիացիա։ 1904-1907 թվականներին Լիլի Հանրամատչելի համերգների դիրիժորն էր։ 1905 թվականից եռյակով ելույթներ է ունեցել ջութակահար Ժ. Տիբոյի և թավջութակահար Պ. Կասալսի հետ։ 1907-1917 թվականներին՝ Փարիզի կոնսերվատորիայի պրոֆեսոր։ 1918 թվականին հիմնադրել (Ա. Մանժոյի հետ) և ղեկավարել է Փարիզի երաժշտական բարձրագույն դպրոցը («էկոլնորմալ»)։ 1943 թվականին կազմակերպել է Կամերային երաժշտության ընկերություն։ Հեղինակ է դաշնամուրային նվագի մեթոդիկային վերաբերող ժողովածուների։ 1936 թվականին ելույթ է ունեցել ԽՍՀՄ-ում։


== Ծանոթագրություններ ==
Կաշեկերներ

Կաշեկերներ (լատ.՝ Dermestidae), բզեզների ընտանիք։


== Արտաքին տեսք ==
Մարմինը ձվաձև է, 2-12 մմ երկարությամբ։ Գլուխը փոքր է, բեղիկները՝ կարճ, գուրզաձև։ Թրթուրը արագաշարժ է, երկար խոզաններով։


== Տարածվածություն ==
Հայտնի է մոտ 800 տեսակ, 46-ը՝ Հայաստանում։ Առավել տարածված են հարավային շրջաններում։ Սնվում են բուսական և կենդանական չորացած մնացորդներով, որոշ մասը՝ ծաղիկների ծաղկափոշիով։
Կաշեկերների շատ տեսակներ փչացնում են մորթեղենը, կաշին, երշիկեղենը, թանգարանային հավաքածուները, բրդեղենը, չոր մրգերը, հերբարիումները։ Առավել տարածված են ապուխտի, մուշտակի, թանգարանային կաշեկերները։


== Գրականություն ==
Háva, J. 2004։ World keys to the genera and subgenera of Dermestidae (Coleoptera), with descriptions, nomenclature and distributional records. Sbornik Narodniho Muzea v Praze Rada B Prirodni Vedy, 60(3-4)։ 149—164.[1] Archived 2007-07-14 at the Wayback Machine.
Kiselyova, T.; McHugh, J.V. 2006։ A phylogenetic study of Dermestidae (Coleoptera) based on larval morphology. Systematic entomology, 31։ 469—507. doi։ 10.1111/j.1365-3113.2006.00335.x
Жантиев Р.Г. Жуки-кожееды (семейство Dermestidae) фауны СССР. М., 1976
Жантиев Р.Д. Система и филогения жуков-кожеедов (Coleoptera, Dermestidae) // Зоологический журнал. — 2000. — В. 3. — Т. 79. — С. 297-311.
Ադիլխանյան

Ադիլխանյան, հայկական ազգանուն։


== Ազգանունը կրողներ ==
Արշակ Համբարձումի Ադիլխանյան (1921-1989), դերասան։
Գագիկ Արկադիի Ադիլխանյան (1955), դերասան։


== Ծանոթագրություններ ==
Մեզենցանա

Մեզենցանա (իտալերեն՝ Mesenzana), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Լոմբարդիա մարզում՝ Վարեզե գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 249 մարդ, խտությունը կազմում է 7 մարդ/կմ²։ Տարածքը գրավում է 4 կմ²։ Էլեկտրոնային փոստ՝ 21030, հեռախոսային կոդ՝ 0332։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները. 


== Տվյալներ ==
Հեռախոս՝ 0332 575116
Էլեկտրոնային փոստ՝ info@mesenzana.com
Պաշտոնական կայք՝ http://www.mesenzana.com


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք (իտալ.)
Ազգային ինստիտուտի վիճակագրություն(իտալ.)
ինստիտուտի վիճակագրություն (անգլ.)(չաշխատող հղում)


== Ծանոթագրություններ ==
Անտոնիո Ստարաբբա

Անտոնիո Ստարաբբա, լրիվ անուն ազգանունը՝ Անտոնիա Ստարաբբա մարկիզ դե Ռունի (իտալերեն՝ Antonio Starabba marchese di Rudinì, ապրիլի 16, 1839(1839-04-16), Պալերմո, Իտալիա - օգոստոսի 7, 1908(1908-08-07), Հռոմ, Իտալիա), իտալացի քաղաքական և պետական գործիչ, երկու անգամ եղել է Իտալիայի վարչապետ։


== Կենսագրություն ==
Անտոնիո Ստարաբբան ծնվել է Պալերմոյում, սերում է հին և հարուստ Ռուդինի սիցիլիական տոհմից։
1866 թվականին եղել է  Պալերմոյի քաղաքապետ, Պալերմոյուն քաղաքական խռովությունները ճնշվելուց հետո արդեն նշանակվել է Պալերմոյի պրեֆեկտ, ապա Նեապոլի։
1869 թվականին դարձել է Լուիջի Մենաբրեայի կառավարությունում ներքին գործերի նախարար, այնուհետև դեպուտատ, սակայն չունենալով հաջողություններ դուրս է եկել աշխատանքից։ Դեպուտատների պալատի հաջորդ ձևավորման ժամանակ նորից ընտրվել է և նրա գլխավորությամբ ստեղծվել է հատուկ «երիտասարդ աջեր» պարտիան, որը պաշտպանում էր Ագոստինա Դեպրետիսի և Ֆրանչեսկո Կրիսպիի նախարարությունը, այդ տարիներին եղել է պալատի փոխնախագահ։
1890 թվականին Ստարաբբան դարձել է աջ կոալիցիոն ուժերի ամենաազդեցիկ դեմքերից մեկը և պահանջել է գործող վարչապետ Կրիսպիին զիջել, ով սկզվում մերժել էր պահանջը, սակայն մնալով փոքրամասնության մեջ զիջել էր տեղը։ Այսպիսով Ստարաբբան ձևավորում է նոր կաբինետ։
Նրա երկրորդ վարչապետ եղած ժամանակը շատ կարճ էր՝ մոտ 1 ամիս, նրան այդ պաշտոնում փոխարինեց Լուիջի Պելլուն։
Անտոնիա Ստարաբբան մահացել է 1908 թվականին Հռոմում։


== Ծանոթագրություններ ==
Նևիր

Նևիր (ուկրաիներեն՝ Невір), գյուղ Ուկրաինայի Վոլինի մարզի Լյուբեշովի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1662 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Նևիր գյուղում բնակվում էր 539 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1747 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 0,31 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Պորտուգալիա-Հայաստան բարեկամության միություն

Պորտուգալիա-Հայաստան բարեկամության միություն, հիմնադրվել է 2016 թվականի մարտի 31-ին Պորտուգալիայի մայրաքաղաք Լիսաբոնում։ Ունի երկու տարածաշրջանային ներկայացուցչություն, առաջինը Պորտուգալիայի Պորտա քաղաքում (բացված 2016 թվականի հուլիսին) ներկայացուցիչը Վարդան Ադիբեկյան, և մեկ տարածաշրջանային ներկայացուցչություն Երևանում, ներկայացուցիչ՝ Տիգրան Արզումանյան։
Գործունեության հիմնական բնագավառներն են Հայաստան-Պորտուգալի հարաբերությունների զարգացումը, մշակութային, լեզվական, կրթական, քաղաքական և հասարակական համագործակցության ապահովումը երկու երկրների միջև։
Պորտուգալիա-Հայաստան բարեկամության միության ծրագրերից են՝ Պորտուգալիա-Հայաստան ինստիտուցիոնալ ֆորումը, «Կոնսոնանսիա» նվագախումբը, Արժևորում և գործարար հնարավորություններ ֆորումը։

2016 թվականին միության հովհանու ներքո հիմնադրվել է «Կոնսոնանսիա» լարային նվագախումբը, բաղկացած հայ և պորտուգալացի երաժիշտներից։ 2018 թվականին միության ջանքերով Լիսաբոնի համալսարանում բացվել է «Հայոց լեզու և մշակույթ» ուսումնառության բաժինը, որը 2019 թվականի հոկտեմբերի 5-ին համալրվել է 6 ուսանողով։ Դասըթացը 2021 թվականի սեպտեմբերին փոխարինվել է՝ միության, Լիսաբոնի համալսարանի, Երևանի Պետական համալսարանի և ՀԲԸՄ-ի Հայկական Վիրտուալ Համալսարանի միջև ստորագրած «Հայագիտական ուսումնասիրություններ» թեմայով դասընթացներ կազմակերպելու մասին համաձայնագրով։
2019 թվականի ապրիլի 26-ին միության ակտիվ աշխատանքի շնորհիվ Պորտուգալիայի Ազգային Ասամբլեան ընդունել է 1915 թվականին տեղի ունեցած Հայոց Ցեղասպանության մասին հռչակագիր։


== Տես նաև ==
Հայերը Պորտուգալիայում
Հայ-պորտուգալական հարաբերություններ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՊՀԲՄ պաշտոնական կայքը Archived 2013-07-11 at the Wayback Machine.
Կոնսոնանսիա լարային նվագախմբի երաժիշտներից կազմված քառյակի ելույթը -Լիսաբոն, 5.04.2017
Պորտուգալիա-ՀՀ բարեկամության միության նախագահը խոսել է Հայաստանում պորտուգալերենի դասավանդման հնարավորության մասին
Միության Ֆեսյբուքյան էջի հղումը
Միության ՅուԹյուբյան ալիքի հղումը
Պոհլա

Պոհլա (էստ․՝ Pohla), գյուղ Էստոնիայի Հարյումաա նահանգի Կեռնու շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 17 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Սիդիևո (Բուրգասի մարզ)

Սիդիևո (բուլղար․՝ Съдиево), գյուղ Բուլղարիայի Բուրգասի մարզում։ Վարչականորեն մտնում է Այտոսի համայնքի կազմի մեջ։ Համայնքի կենտրոն Այտոս քաղաքից գտնվում է 7 կմ դեպի հարավ-արևելք։ 2011 թվականի Բուլղարիայի մարդահամարի տվյալների համաձայն՝ գյուղում բնակվել է 374 մարդ։


== Բնակչություն ==


== Տես նաև ==
Բուլղարիայի համայնքներ
Այտոսի համայնք


== Ծանոթագրություններ ==
Մանուել Պատակյան

Մանուել Պատակյան  (անգլ․՝ Manuel Batakian, I.C.P.B., նոյեմբերի 5, 1929, Աթենք, Հունաստան - հոկտեմբերի 18, 2021, Բեյրութ, Լիբանան), կաթոլիկ եկեղեցու եպիսկոպոս։ 1995-2000 թվականներին ծառայել է որպես Հայ Կաթողիկե եկեղեցու օժանդակ եպիսկոպոս, 2000-2005 թվականներին որպես ԱՄՆ-ի և Կանադայի առաքելական էքզարխատի երրորդ եքսարքոս, և որպես Հայ կաթողիկե թեմի առաջին եպիսկոպոս 2005-2011թթ.


== Կենսագրություն ==
Պատակյանը ծնվել է Հունաստանի թագավորության մայրաքաղաքում՝ Աթենքում։ Քահանա է ձեռնադրվել Զմմառի Սուրբ Տիրամոր վանքում 1954 թվականի դեկտեմբերի 8-ին։ Որպես քահանա տարբեր պաշտոններ է զբաղեցրել։ Պատակյանը 1978 թվականից մինչ 1984 թվական ծառայել է որպես Զմմառի պատրիարքության հոգևորական ինստիտուտի Պատրիարքական Փոխանորդ։ Այնուհետև նա ծառայել է որպես Փարիզի Հայ Կաթողիկե տաճարի ռեկտոր և Սեն-Կրուա դը-Փարիի թեմի ընդհանուր փոխանորդ։ 1990 թվականին նշանակվել է Հռոմի Հայրապետական հայկական քոլեջի ռեկտոր։ 
Հռոմի Պապ Հովհաննես Պողոս II- ը Պատակյանին նշանակել է Կապադովկիա դեգլի Արմենիի Կեսարիայի տիտղոսավոր եպիսկոպոս և 1994 թվականի նոյեմբերի 11-ին Կիլիկիայի օժանդակ եպիսկոպոս։ Եպիսկոպոս է ձեռնադրվել 1995 թվականի մարտի 12-ին Հայ Կաթողիկե եկեղեցու պատրիարք Հովհաննես Պետրոս ԺԸ Գասպարյանի կողմից։ Սենթ-Կրուա դը-Փարիի հիմնական համաօծիչներն էին եպիսկոպոսներ Գրեգուար Ղաբրոյանը և, Կիլիկիայի օժանդակ եպիսկոպոսի օգնական, Անդրե Բեդողլույանը։ Հռոմի Պապ Հովհաննես Պողոսը 2000 թվականի նոյեմբերի 30-ին Պատակյանին նշանակել է ԱՄՆ Արևելյան հայոց թեմի էքզարխ։ Նա դարձավ Գլենդելի Սուրբ Մարիամ Աստվածածնի Նարեկ թեմի առաջին պատարիարք, երբ 2005 թվականի սեպտեմբերի 12-ին Հռոմի Պապ Բենեդիկտոս XVI- ը հյուսիսամերիկյան եկեղեցին վերափոխեց թեմի։ Գրիգոր Պատակյանը  Նյու Յորքում ծառայում էր որպես եպիսկոպոս մինչև 2011 թվականի մայիսի 21-ին, երբ Հռոմի Պապ Բենեդիկտոսը ընդունեց ընդունեց իր հրաժարականը։ Պատակյանը մահացել է 2021 թվականի հոկտեմբերի 18-ին 


== Տես նաև ==
Միացյալ Նահանգների կաթոլիկ եպիսկոպոսների պատմական ցուցակը
Միացյալ Նահանգների կաթոլիկ եպիսկոպոսների ցուցակ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Նարեկի Տիրամոր Հայ Կաթողիկե Թեմի պաշտոնական կայք
Կարտուրա

Կարտուրա (իտալերեն՝ Cartura), քաղաք Իտալիայում, գտնվում է Վենետո մարզում՝ Պադովա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 4075 մարդ։ Բնակչության միջին խտությունը 255 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 16 կմ² տարածք։ Փոստային ինդեքս՝ 35025։ Հեռախոսային կոդ՝ 049։
Բնակավայրի հովանավոր սուրբն է համարվում իտալերեն՝  Santa Maria Assunta։ Բնակավայրի տոնը նշվում է ամեն տարի օգոստոսի 15-ին։


== Ծանոթագրություններ ==
Այզկրաուկլե

Այզկրաուկլե (լատիշ․՝ Aizkraukle), քաղաք Լատվիայում, վարչական կենտրոնը գտնվում է Այզկրաուկլեի շրջանում։
2004 թվականի տվյալներով բնակչությունը կազմում է 8.9 հազար մարդ։
Գտնվում է Ռիգա քաղաքից 87 կմ դեպի հարավ-արևելք։
Էներգետիկայի հիմնական ճյուղերն են՝ մետաղամշակում («SIA"Metālists», տնօրեն Ռոբերտ Մեյկշանս), փայտամշակում («AKZ», «Jeld-Wen — Latvija»), տպարան («Krauklītis») և շինանյութեր («Aizkraukles Asfalts»):


== Պատմություն ==
Քաղաքը առաջին անգամ հիշատակվում է 1204 թվականին։ Քաղաքի տարածքում կար գերմանական խաչակիրների Աշերդեն ամրոցը։
1860 թվականին տարածքում առաջացել է մի բնակավայր, որը կապված էր ՀԷԿ-ի հետ, և այդ բնակավայրը կոչվում էր Պետրոս Ստուչկիի անունը։ 1967 թվականին բնակավայրը ստացել է քաղաքի կարգավիճակ և Ստուչկա անունը։ 1991 թվականին քաղաքը կոչվել Այզկրաուկլե, քանի որ տեղակայված մի շարք հին գյուղերի կողքին։
2004 թվականին քաղաք արժանացել է «Շատ լավ քաղաք է Լատվիայում» կարգախոսին։
Մինչև 2009 թվականի հուլիսի 1-ը քաղաքը մտել է Այզկրաուկլեի շրջանի մեջ։


== Տեսարժան վայրեր ==

«Կալնա զիեդի» թանգարանը
Աշերադեն ամրոցի ավերակները


== Տրանսպորտ ==


=== Երկաթուղային տրանսպորտ ===
Այզկրաուկլե կայանը գտնվում է Ռիգա - Կրուստպիլս երկաթուղային գծի վրա։


=== Ավտոճանապարհներ ===
Քաղաքում գտնվում է տարածաշրջանային դժվարանցանելի Բաուսկա - Այզկրաուկլե ավտոճանապարհը։
Քաղաքից 4 կմ դեպի հյուսիս գտնվում է գլխավոր Ռիգա - Դաուգավպիլս - Կրասլավա - Պատերնիեկի ավտոճանապարհը։


== Հայտնի մարդիկ ==
Ստեպին, Ալեկսանդր Կարլովիչ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Официальный сайт Айзкраукльского края(լատիշերեն)Информация об Айзкраукле на туристическом портале mesta.lv(ռուս.)
Информация об Айзкраукле в топонимической базе данных(լատիշերեն)Замок ордена Меченосцев Айзкраукле на сайте Winding Route(ռուս.)
Ստուցայմ Օֆենայմ

Ստուցայմ Օֆենայմ (ֆր.՝ Stutzheim-Offenheim), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Ստորին Հռենոս գավառում։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 1532 մարդ, բնակչության խտությունը` 214.57 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 7.14 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 390 կմ արևելք, Ստրասբուրգ քաղաքից` 11 կմ հյուսիս-արևմուտք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 1019 աշխատունակ (15-64 տարեկան)  բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 771-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 248։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 75,7 %։ 771 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 733 անձ (367 տղամարդ և 366 կին)։ Գործազուրկ են եղել 38 անձ (17 տղամարդ և 21 կին)։ 248 անաշխատունակներից 113-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 103-ը` թոշակառուներ, իսկ 32-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Ստորին Հռենոս գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Պետեր Շտյոգեր

Պետեր Շտյոգեր (գերմ.՝ Peter Stöger, ապրիլի 11, 1966(1966-04-11), Վիեննա, Ավստրիա), ավստրիացի ֆուտբոլային մարզիչ։ Ֆուտբոլային կարիերան սկսել է որպես ֆուտբոլային կիսապաշտպան։ Ներկայումս հանդիսանում է գերմանական Դորտմունդի «Բորուսիայի» գլխավոր մարզիչը։


== Ֆուտբոլային կարիերա ==


=== Ազգային հավաքական ===
Ավստրիայի հավաքականում նորամուտը նշել է 1988 թվականի փետրվարի 5-ին՝ Շվեյցարիայի դեմ ընկերական խաղում։ Չի կարողացել ընդգրկվել հավաքականի կազմում 1990 թվականի ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության ժամանակ, սակայն մասնակցել է 1998 թվականի առաջնությանը՝ անցկացնելով 2 խաղ (Իտալիայի և Կամերունի հավաքականների դեմ), սակայն աչքի չի ընկել արդյունավետ գործողություններով։ Հավաքականի կազմում վերջին խաղն անցկացրել է 1999 թվականի մարտի 10-ին՝ Շվեյցարիայի հավաքականի դեմ։


== Մարզչական կարիերա ==
Ֆուտբոլային կարիերան ավարտելուց հետո Պետեր Շտյոգերը 2004 թվականին առաջարկ է ստանում «Ունտերզիբենբրուն» ակումբից՝ ստանձնելու գլխավոր մարզչի պաշտոնը, սակայն հրաժարվում է այդ առաջարկից՝ ելնելով ակումբի ֆինանսական վատ վիճակից։ Շտյոգերը համաձայնվում է երկրորդ անգամ վերադառնալ «Աուստրիա» (Վիեննա) և գլխավորել երիտասարդական հավաքականը։ 2005 թվականին Ֆրենկ Շինկելսի հետ համատեղ 3:1 հաշվով  հաղթել է «Ռապիդին» երիտասարդական գավաթի եզրափակչում։ 2005 թվականի դեկտեմբերից դարձել է «Աուստրիայի» մարզական տնօրենը (այդ մրցաշրջանում ակումբը դարձել է Ավստրիայի առաջնության չեմպիոն)։
2017 թվականի դեկտեմբերի 10-ին Շտյոգերը ստանձնեց Դորտմունդի «Բորուսիայի» գլխավոր մարզչի պաշտոնը՝ փոխարինելով Պետեր Բոսին։ Պայմանագիրը կնքվել է մինչև 2018 թվականի հունիսի 30-ը։


== Ձեռքբերումներ ==


=== Ձեռքբերումները որպես խաղացող ===
«Աուստրիա» (Վիեննա)Ավստրիայի չեմպիոն։ 1990/91, 1991/92, 1992/93
Ավստրիայի գավաթակիր։ 1989/90, 1991/92, 1993/94«Ռապիդ» (Վիեննա)Ավստրիայի չեմպիոն։ 1995/96
Ավստրիայի առաջնության արծաթե մրցանակակիր։ 1996/97, 1997/98
Ավստրիայի լավագույն կիսապաշտպան Kurier


=== Ձեռքբերումները որպես մարզական տնօրեն ===
«Աուստրիա» (Վիեննա)Ավստրիայի չեմպիոն։ 2005/06
Ավստրիայի գավաթակիր։ 2005/06


=== Ձեռքբերումները որպես մարզական տնօրեն ===
«Ֆյորսթ»Ավստրիայի Րեգիրոնալիգայի հաղթող։ 2008/09«Աուստրիա» (Վիեննա)Ավստրիայի չեմպիոն։ 2012/13«Քյոլն»Երկրորդ Բունդեսլիգայի հաղթող։ 2013/14


== Վիճակագրություն ==


=== Մարզչական վիճակագրություն ===


== Ծանոթագրություններ ==
Վոդոսի

Վոդոսի (ռուս.՝ Водосы), գյուղ Ռուսաստանի Նովգորոդի մարզի Շիմսկի շրջանի կազմում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Յոհանես Ենսեն

Յոհանես Վիլհելմ Ենսեն (դան․՝ Johannes Vilhelm Jensen, հունվարի 20, 1873(1873-01-20)[…], Ֆարսյո, Vesthimmerland Municipality, Հյուսիսային Դանիա տարածաշրջան, Դանիա - նոյեմբերի 25, 1950(1950-11-25)[…], Կոպենհագեն, Դանիա), դանիացի գրող և բանաստեղծ։ 1944 թվականին ստացել է գրականության Նոբելյան մրցանակ։


== Կենսագրություն ==
Յոհանես Վիլհելմ Ենսենը ծնվել է 1873 թվականի հունվարի 20֊ին, Յուտլանդիա թերակղզու Ֆարսյո քաղաքում անասնաբույժի ընտանիքում, ով զբաղվում էր նաև մարդաբանությամբ և պատմությամբ։ Գրքերի հանդեպ սերը նրա հայրը երեխաներին ներշնչել է դեռևս մանկությունից․ տասնմեկ երեխաներից չորսը դարձել են գրողներ։


== Գրականության Նոբելյան մրցանակ ==
1944 թվականին նա դառնում է գրականության Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր «բանաստեղծական պատկերավորման հազվագյուտ ուժի հարստության, գիտական հետաքրքրասիության և ստեղծագործական ոճի ինքնատիպության համադրության համար»։


== Հիմնական աշխատանքներ ==
«Դանիացին» («Danskere», 1896)
«Էյնար Էլկեր» («Einar Elkoer», 1897)
«Հիմմերլանդի մարդիկ» («Himmerlandsfolk», 1898),
«Նոր հիմմերլանդյան պատմություններ» («Nye Himmerlandschistorier», 1904)
«Հիմմերլանդական պատմություններ։ Երրորդ հատոր» («Himmerlandschistorier. Tredie Samling», 1910)
«Թագավորի անկումը» («Kongens Fald», 1901)
«Բանաստեղծություններ» («Digte», 1906)
«Մեր դարաշրջանի սկիզբը» («Introduktion til vor Tidsalder», 1915)
«Երկարատև ճանապարհորդություն» («Den lange Rejse», 1922—1924)
«Առասպելներ» («Myter», 1907—1944)
«Կտակարանների գիտակցությունը» («Andens Stadier», 1928)


== Այլ ստեղծագործություններ ==
Johannes Larsen
Jordens Kreds
Madame d’Ora
Myter I, II, III
Mørkets Frodighed
Norne-gæst
Skibet
Skovene
Swift og Oehlenschlæger
Tilblivelsen
Ungt er endnu Ordet


== Ծանոթագրություններ ==
Ռաֆիկ Մարության

Ռաֆիկ Մարության (հունվարի 24, 1963(1963-01-24), Բաքու, Ադրբեջանական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - 2014), ծրագրավորող, Հայաստանի ՏՏ ոլորտի հիմնադիրներից, KDWin ծրագրային համակարգի հեղինակ։


== Կենսագրություն ==
Ռաֆիկ Մարությանը ծնվել է 1963 թվականին Բաքվում։ Ավարտել է Երևանի Պետական Համալսարանը մաթեմատիկա մասնագիտությամբ։ Այնուհետև ուսումը շարունակել է Մոսկվայում, Տեղեկատվության Փոխանցման Խնդիրներին ինստիտուտում, որտեղ պաշտպանել է դոկտորական թեզը։ Մարությանը աշխատել է ԷյչՊիԷլ, Սինոփսիս ընկերություններում, 2000 թվականին տեղափոխվել է ԱՄՆ և մինչև կյանքի վերջ աշխատել ծրագրավորման բնագավառում։


== Ծանոթագրություններ ==
Նուբարաշենի սարավանդ

Նուբարաշենի սարավանդ, Նուբարաշենի սարահարթ, սարավանդ Երևանից հարավ-արևելք։ Զբաղեցնում է Արարատյան դաշտի կենտրոնական մասը, Արտաշատի ջրանցքի ձախափնյակում։ Բարձրությունը 800-1300 մ է։Մակերևույթը թույլ ալիքավոր է, տեղ-տեղ՝ հարթ։ Բարձրությունը 800-1300 մ է։ Ունի հյուսիս-արևելքից հարավ-արևմուտք թեքություն և աստիճանաբար ցածրանալով ձուլվում է Արարատյան դաշտի հետ։ Կազմված է գլաքարային (20-30 մ-ից մինչև 70 մ հզորությամբ) շերտերից՝ ծածկված Էլյուվիալ նստվածքներով։ Սովետաշենի սարավանդը կտրտված է մինչև 100 մ խորությամբ սելավաբեր հովիտներով։ Կլիման չոր ցամաքային է, տարեկան միջին ջերմաստիճանը՝ 8-10 °C, տեղումները՝ 300-400 մմ։ Տարածված են լեռնային շագանակագույն, ցածրադիր մասերում՝ կիսաանապատային ալկալի հողերը։ Գերակշռում են օշինդրը և աղասեր անապատային բույսերը։


== Ծանոթագրություններ ==
Կրիստալանդիա

Կրիստալանդիա  (պորտ.՝ Cristalândia), համայնք Բրազիլիայում՝ Տոկանտինս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Արևմտյան Տոկանտինսի մարզում։ Մտնում է Ռիու Ֆորմոզուի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 6862 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 1 848,231 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 3,7 մարդ/կմ²։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 19.749.210,00 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 2.792,99 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է 0,749 (տվյալները՝ ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)։


== Արտաքին հղումներ ==
Տեղեկություններ Կրիստալանդիայի մասին
Դիվիզա Ալեգրի

Դիվիզա Ալեգրի (պորտ.՝ Divisa Alegre), համայնք Բրազիլիայում՝ Մինաս Ժերայս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Մինաս Ժերայս նահանգի Հարավ-արևմտյան մասում։ Մտնում է Անդրելանդիյա գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 5780 մարդ՝ 2007 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 118,477 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում է՝ 45,4 մարդ/կմ2։


== Պատմություն ==
Քաղաքը հիմնադրվել է 1995 թվականի դեկտեմբերի 22-ին։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 22.718.714,00 ռեալ (տվյալները Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 4.438,98 ռեալ (տվյալները Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է՝ 0,656 (տվյալները ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)։
Surface Studio

Surface Studio, մոնոբլոկ, մշակված և արտադրված Microsoft ընկերության կողմից, որպես Surface շարքի մաս։ Աշխատում է Windows օպերացիոն համակարգով։ Համակարգիչը ներկայացվել է 2016 թվականի հոկտեմբերի 26-ին Windows 10 Devices Event-ի ժամանակ, նախավաճառքը սկսել է նույն օրը։ 
Surface Studio-ն աշխատում է Windows 10 օպերացիոն համակարգով, որում ներկայացված է նաև Anniversary Update։ Համակարգիչը, որի արժեքը կազմում է 2999 դոլար, նախ և առաջ նախատեսված է արվեստի մարդկանց՝ դիզայներների, նկարիչների և այլոց համար։ 


== Տեխնիկական բնութագիր ==
Surface Studio-ն ունի 28 դույմ անկյունագծով 4500×3000 կետայնությամ էկրան։ Էկրանը, ամենաբարակն է, որը երբևիցէ տեղադրված է եղել մոնոբլոկներում՝ 12,5 մմ, կարող է աշխատել երկու գունային համակարգերով՝ DCI-P3 և sRGB, ինչպես նաև համակարգիչը ունի ունիկալ ծխնի, որը թույլ է տալիս օգտագործել համակարգիչը հորիզոնական դրությամբ։ Էկրանի վրա է տեղակայվել 5,0 մեգապիքսելանոց տեսախցիկը։ 
Microsoft ընկերությունը Surface Studio-ի հետ աշխատելու համար թողարկել է Surface մկնիկ և Surface ստեղնաշար։ Ինչպես նաև համակարգիչը աշխատում է Surface գրիչի և Surface Dial-ի հետ։ Վերջինը իրենից ներկայացնում է շրջանակ, որը կարելի է տեղադրել համակարգչի էկրանին և կատարել տարբեր գործողություններ։ 
Համակարգչի կենտրոնական պրոցեսսորը Intel Core i5 կամ i7 6-րդ սերունդ է, ինչպես նաև օժտված է տեսաքարտով NVIDIA GeForce GTX 965M կամ GeForce GTX 980М։ Համակարգիչը ունի DDR4 տեսակի մինչև 32 Գբ օպերատիվ հիշողություն և մինչև 2 Տբ կոշտ սկավառակ։ Համակարգիչը նաև օժտված է 4 USB 3.0 միակցիչով, Mini Display միակցիչով։ 


== Ծանոթագրություններ ==
Բակուրան

Բակուրան (12-րդ դար, Պապեռոն, Լամբրոնի գավառ, Օշինյանների իշխանություն, Կիլիկիայի Հայկական Իշխանություն - 1178), հայ իշխան (Օշինյանների տոհմից), Կիլիկիայի Պապեռոն քաղաքի կառավարիչ 1151-ից։ Հաջորդել է հորը՝ Սմբատին, որը սպանվել էր Ռուբինյան իշխան Թորոս Բ-ի դեմ պայքարում։ Բակուրանի քույր Ռիթան ամուսնացած էր Թորոս Բ–ի եղբայր Ստեփանեի հետ։ Վերջինիս եղերական մահից հետո (1165) Ռիթան Ռուբեն և Լևոն զավակների հետ բնակվել է Պապեռոնում, Բակուրանի մոտ։ Մլեհ իշխանի մահից հետո (1175) Կիլիկիայի հայկական պետությանը հաջորդաբար տիրել են Բակուրանի խնամատարության ներքո գտնվող Ռուբեն Գ և Լևոն Բ։


== Գրականություն ==
Ալիշան Ղ., Սիսուան, Վնտ․, 1885։
Իսսու

Իսսու (էստ․՝ Õssu), գյուղ Էստոնիայի Տարտումաա նահանգի Յուլենուռմե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 313 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Կրեյվեն քոթեջ

Կրեյվեն քոթեջ (անգլ.՝ Craven Cottage), ֆուտբոլային մարզադաշտ Լոնդոնի, Ֆուլհեմ շրջանում։ Հիմնադրվել է 1896 թվականին։ Տնային խաղերը անցկացվում են «Ֆուլհեմ» ֆուտբոլային ակումբի կողմից։ Մարզադաշտը տեղավորում է 25.678 հանդիսատես։  Այն համարվում է Անգլիայի պատմական ամենաարժեքավոր մարզադաշտերից մեկը։


== Պատմություն ==
Նախքան Կրեյվեն քոթեջը, Ֆուլհեմը երկար ժամանակ փնտրում էր մարզադաշտ, դրանք միայն տասն էին։ Մարզադաշտը գտնվում է Աննա Բոլեյնի նախկին որսի տարածքում։ Մարզադաշտը վերակառուցվել էր, քանի որ այն նախկինում նախատեսված էր կրոկետ խաղալու համար։ Սկզբում տրիբունաները եղել են փայտից, իսկ դաշտը սարսապելի որակի էր։ Նա օգնեց Լեյչ մարզադաշտի զարգացմանը, որը 1906 թվականին օգնել է կառուցել նոր տրիբունա,որն էլ  անվանվեց թիմի նախկին ավագն` Դ. Հեյնսայի անունով։ Տրիբունայի հետևում կանգնեցվեց Հեյնսի հուշարձանը։
Ճարտարապետը մարզադաշտի փոքրիկ անկյունում կառուցեց  տաղավար, որն այսօր ճարտարապետական արժեք է ներկայացնում։ 2004 թվականին Ֆուլհեմը ժամանակավորապես հեռացավ մարզադաշտի վերակառուցման ընթացքում և տեղափոխվեց Լոֆթուս Ռոուդ, որտեղ ներկայումս ելույթ են ունենում Քուինս Պարկ Ռեյնջերսը։
Ավելի վաղ խաղերի միջին հաճախությունը կազմում էր մոտ 50 հազար հանդիսատես, հիմա չի գերազանցում 25 հազարը։ Ամենահավատարիմ և ակտիվ երկրպագուները տեղակայված են «Հեմմի» տրիբունայում, որը համարվում է «երգող տրիբունա»։ Վերևում գտնվող տանիքը կառուցվել է նախքին խաղացող Ալան Մալերիի գումարով։
«Ռիվերսայդ» տրիբունան գտնվում է Թեմզայի ափին, որը կառուցվել է 1972 թվականին։
Տրիբունաների անկյունների միջև գտնվող տաղավարներ՝ «Պուտնի Էնդ»-ը և «Հեմմի»-ն օգտագործվում են տարբեր ակումբների հանդիպումների և խորհրդակցությունների համար։ Նախկինում այն օգտագործվել է սորպես հանդերձարան խաղացողների համար։ Մյուս տաղավարում կա կորպորատիվ արկղեր։


== Ռեկորդներ ==


=== Ֆուլհեմի հանդիպումների միջին հաճախումը ===
1997/98: 9,004                                   
1998/99: 11,387
1999/00: 13,092
2000/01: 14,985               
2001/02: 19,389
2002/03: 16,707 (խաղացել են Լոֆտուս Ռոունդում)
2003/04: 16,342 (խաղացել են Լոֆտուս Ռոունդում)
2004/05: 19,838
2005/06: 20,654
2006/07: 22,279
2007/08: 23,774
2008/09: 24,343
2009/10: 23,909
2010/11: 25,043
2011/12: 25,293


== Աղբյուրներ ==
Стадион Крэйвен Коттедж на сайте allstadiums.ru
Наша лондонская дача Archived 2010-05-12 at the Wayback Machine. (ռուս.)