armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Ֆեդյաևո (գյուղ, Վյազեմսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՖեդյաևոՖեդյաևո (ռուս.՝ Федяево), գյուղ Ռուսաստանի Սմոլենսկի մարզի Վյազեմսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2007 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 8 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Մեսրոպ Սարգսի Վարդանյան

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Մեսրոպ Վարդանյան (այլ կիրառումներ)Մեսրոպ Սարգսի Վարդանյան (1888, Զերա, Օսմանյան կայսրություն -1915), հայ բժիշկ։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1888 թվականին Զերայում, հայ առաքելական ընտանիքում։ 1914 թվականին ավարտել է Բեյրութի ամերիկյան համալսարանի բժշկական բաժինը։ 1914 թվականին զորակոչվել է օսմանյան բանակ և ծառայել որպես զինվորական բժիշկ։


== Սպանություն ==
1915 թվականին սպանվել է ծառայության ընթացքում։


== Աղբյուրներ ==
Հարություն Մինասյան,  Օսմանյան կայսրությունում և Թուրքիայի Հանրապետությունում բռնաճնշումների և ցեղասպանության ենթարկված հայ բժիշկներ, Երևան, «Լուսաբաց», 2014 — 520 էջ։


== Գրականություն ==
Քէստենեան Հրաչ, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն Շրջանաւարտ Եւ Մեծ Եղեռնին Նահատակուած Հայ Բժիշկներ, “Ազդակ”, 01-11-2012
Դեյվիդ Բալդաչչի

Դեյվիդ Բալդաչչի (Բոլդաչչի անգլ.՝ David Baldacci, օգոստոսի 5, 1960(1960-08-05), Ռիչմոնդ, ԱՄՆ), ամերիկացի գրող։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է ԱՄՆ-ի Վիրջինիա նահանգի Ռիչմոնդ քաղաքում։ Ավարտել է Վիրջինիայի միության համալսարանի արվեստի բաժինը, ինչպես նաև Վիրջինիայի համալսարանի իրավաբանության ֆակուլտետը։ Վաշինգտոնում 9 տարի շարունակ զբաղվել է իրավաբանական գործունեությամբ։
Պատմվածքներ է սկսել գրել դեռ մանկուց, երբ մայրն իրեն առաջին անգամ նոթատետր է նվիրել։ Պատմվածքների և կինոսցենարների ստեղծման անհաջող փորձեր է արել շուրջ երկու տասնամյակ։
Իրավաբանությամբ զբաղվելու ընթացքում ստեղծել է իր առաջին վեպը` «Բացարձակ իշխանություն»-ը, որը գրել է շուրջ երեք տարի։ Այն լույս է տեսել 1996 թվականին։ Գիրքը դարձել է համաշխարհային բեսթսելլեր, 1997 թվականին այն էկրանավորել է Քլինթ Իսթվուդը։
2013 թվականին Բալդաչչին գրել է 25 վեպ։ Ամբողջ աշխարհում լույս է տեսել նրա գրքի 130 միլիոն օրինակ։
Նրա աշխատությունները թարգմանվել են աշխարհի 45 լեզուներով և վաճառվում են ավելի քան 80 երկրներում։


== Ծանոթագրություններ ==
Մ.թ.ա. 706


== Դեպքեր ==


== Ծնունդներ ==


== Մահեր ==
Բալեբիսխևի

Բալեբիսխևի (վրաց.՝ ბალებისხევი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Մցխեթ-Մթիանեթ մարզի Թիանեթի շրջանում։


== Դիրք ==
Գտնվում է ծովի մակարդակից 1080 մետր բարձրության վրա։ Շրջկենտրոն Թիանեթից հեռու է 32 կմ։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 54 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Եվրոպական գավաթ 1966–67

Եվրոպական գավաթ 1966–67 Եվրոպական գավաթի տասներկուերորդ մրցաշրջանն էր, որում հաղթեց Սելտիկը՝ եզրափակչում պարտության մատնելով Ինտերնացիոնալեին 2–1 հաշվով։ 
Եզրափակիչը կայացավ Լիսաբոնի Ազգային մարզադաշտում 1967 թվականի մայիսի 25-ին, խաղը դիտում էին 45 000 հանդիսական։
Այս մրցաշրջանում Ինտերնացիոնալեն դուրս թողեց գործող չեմպիոն Մադրիդի Ռեալին քառորդ եզրափակիչում, իսկ մրցաշարի հաղթող Սելտիկը դարձավ առաջին բրիտանական ակումբը, որ հաղթեց գավաթը, և միակ Շոտլանդական ակումը որը հաղթել է այն։


== Ծանոթագրություններ ==


== Տես նաև ==
ՈՒԵՖԱ
ՈՒԵՖԱ Չեմպիոնների Լիգա


== Արտաքին հղումներ ==
Եվրոպական գավաթի արդյունքները Rec.Sport.Soccer վիճակագրություն հիմնադրոմում
1966-67 Եվրոպական գավաթ - արդյունքներ (արխիվ)
Բոլոր գոլ խփողները 1966–67 Եվրոպական գավաթի մրցաշարում (բացառությամբ նախնական շրջանը) protocols UEFA
Կոս Վոժ (Վապոլայի վտակ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Կոս Վոժ (այլ կիրառումներ)Կոս Վոժ (ռուս.՝ Кос-Вож (приток Ваполы)), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Վապոլ գետի աջ ափից 15 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 15 կմ։


== Ջրագրության տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Պեչորա, գետի ենթաավազանը Պեչորա գետն է մինչև թափվելը Ուսա, գետի գետային ավազանը Պեչորա։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների՝

Ջրային օբյեկտի կոդը հանրային գրանցմամբ — 03020200112103000014183
Կոդը ըստ հիդրոլոգիական հետազոտության (ՌԴ) — 103001418
Ավազանի կոդը — 03.02.02.001
Ծավալի համարը ըստ ՌԴ-ի — 03
Թողարկումը ըստ ՌԴ-ի — 0


== Ծանոթագրություններ ==
Օրլիկսկի գյուղական խորհուրդ (Կոբելյակսկի շրջան)

Օրլիկսկի գյուղական խորհուրդ  (ուկրաիներեն՝ Орлицька сільська рада), Ուկրաինայի Պոլտավայի մարզի Կոբելյակսկի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Օրլիկսկի գյուղական խորհրդում բնակվում էր 1754 մարդ։ Խորհրդում կա 1 բնակավայր։ 


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում բնակավայրերի ամբողջական ցանկ։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
AU:AUՈւկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)
Նեյրեյնեն (համայնք)

Նեյրեյնեն (հոլ.՝ Neerijnen ( արտասանություն)), համայնք Նիդերլանդների Խելդերլանդ մարզում։ Տարածքը 66,03 կմ² է, բնակչությունը՝ 11.824 (2011 թ.)։ Մեկ շնչի տարեկան միջին եկամուտը 13.200 եվրո է։
Դարագլուխ

Դարագլուխ, հնավայր Երևան նահանգի Նոր Բայազետի գավառում։ Գտնվում է այժմյան Կամո քաղաքի մոտ։ Ունի հնագույն մի շարք գերեզմանաթմբեր։


== Ծանոթագրություններ ==
Ռոաշո

Ռոաշո (իտալերեն՝ Roascio), կոմունա Իտալիայի Պիեմոնտ մարզի Կունեո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 84 մարդ (2008 թվականի տվյալներով)։ Բնակչության խտությունը՝ 14 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 6 կմ²։ Փոստային ինդեքս՝ 12073։ Հեռախոսային կոդ՝ 0174։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Կոմունայի վարչակազմ ==
Հեռախոս։ 0174 789081
Էլեկտրոնային փոստ։ roascio@interfree.it


== Արտաքին հղումներ ==
Վիճակագրության ազգային ինստիտուտ (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.
Աբրամ Դերման

Աբրամ Բորիսովիչ Դերման (երբեմն հանդիպում է Բերկովիչ հայրանունով, ռուս.՝ Абрам Борисович Дерман, նոյեմբերի 2 (14), 1880, Լիսիչանսկ (քաղաք, Ուկրաինա), Բախմուտի մարզ, Եկատերինոսլավի նահանգ, Ռուսական կայսրություն - օգոստոսի 3, 1952(1952-08-03), Մոսկվա, ԽՍՀՄ), ռուս գրող, քննադատ, գրականության և թատրոնի պատմաբան։


== Կենսագրություն ==
Սովորել է Ս. Պոլյակովի անվան ուսումնարանում (Գորլովկա)։ Եղել է հանքի բովապետ։ Արտասահմանում բուժվել է տուբերկուլոզից։ Ապրել է Պոլտավայում, Սիմֆերոպոլում։ 1914 թվականին ընդունվել է Մոսկվայի առևտրային ուսումնարան։ 1916 թվականին Մոսկվայի պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետի համար էքստեռն քննություններ է հանձնել։
Հետաքրքրվել է Նիկոլայ Միխայլովսկու և Վլադիմիր Կորոլենկոյի գաղափարներով։
Կորոլենկոյի ուղղումներով և աջակցությամբ առաջին պատմվածքը հրատարակվել է «Ռուսական հարստություն» թերում 1903 թվականին։ Տպագրվել է «Պոլտավշչինա», «Ռուսական հարստություն», «Աստծո աշխարհ», «Ռուսական միտք», «Ժամանակակից» և այլ թերթերում։ Հայտնի է Անտոն Չեխովի և Փոքր թատրոնի մասին աշխատանքներով։
Թաղվել է Վագանկովյան գերեզմանատանը (37-րդ հատված)։


== Ընտանիք ==
Որդին՝ Բորիս Աբրամովիչ Պետրուշևսկի (1908—1985), խորհրդային երկրաբան, երկաբանական-հանքաբանական գիտությունների դոկտոր, աշխատել է Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի երկրաբանական ինստիտուտում և Հանքային հումքի Ն. Ֆեդորովսկու անվան համառուսական գիտա-հետազոտական ինստիտուտում։


== Ընտիր երկեր ==
Անտոն Պավլովիչ Չեխով։ Քննադատական-մատենագիտական ակնարկ(չաշխատող հղում) — М., 1939
Մոսկվան Ա. Պ. Չեխովի կյանքում և արվեստում — М., 1948
Չեխովի վարպետության մասին — М., 1959


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Русские писатели. 1800—1917. Биографический словарь. — М.: Большая российская энциклопедия, 1992. — Т. 2: Г—К. — С. 109—110.


== Արտաքին հղումներ ==
А. Б. Дерман // Театральная энциклопедия. — С. 142
Հայկ Ղուլյան

Հայկ Բաղդասարի Ղուլյան (մայիսի 8, 2001, Շեխեր, ԼՂՀ - հոկտեմբերի 4, 2020, Մեխակավան), Արցախյան երկրորդ պատերազմի ազատամարտիկ։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 2001 թվականի մայիսի 8-ին Արցախի Հանրապետության Մարտունու շրջանի Շեխեր գյուղում։
2006-2018 թվականներին․ սովորել է Շեխերի միջնակարգ դպրոցում։
2018 թվականին ընդունվել է Երևանի պետական համալսարանի «Միջազգային հարաբերություններ» ֆակուլտետի «Միջազգային հարաբերություններ» բաժինը։
Հայկը փայլուն արդյունքներ է գրանցել դպրոցականների առարկայական օլիմպիադաներում։ Տիրապետում էր հայերենին, ռուսերենին և անգլերենին։


== Զինվորական ծառայություն ==
2019 թվականին զորակոչվել է Արցախի ՊԲ, որպես ժամկետային զինծառայող։ Ծառայության է անցել նախ Մեխակավանում, ապա Զինավանում։
Զոհվել է 2020 թվականի հոկտեմբերի 4-ին Մեխակավանում բեկորային վնասվածքից։


== Տես նաև ==
Արցախյան երկրորդ պատերազմ
Արցախյան երկրորդ պատերազմի մարտական ծառայության մեդալակիրների ցանկ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Հերոսացած համալսարանականների պատկերասրահ ԵՊՀ 6-րդ հարկում։
Ձեզ բացակա չենք դնի
Հնագիտական մշակույթ

Հնագիտական մշակույթ , հնագիտության հիմնական հասկացություններից մեկը, միևնույն ժամանակաշրջանի, տեղական առանձնահատկություններով տարբերվող և որոշակի տարածքում կենտրոնացված հնագիտական հուշարձանների ընդհանրություն։ Հնագիտականը մշակույթը տարբերվում է նույն կարգի այլ ընդհանրություններից և համապատասխանում անցյալի սոցիալ-մշակութային որևէ համակարգի։ Առաջանում է, երբ գործող «կենդանի» մշակույթը «մահանում» է, մարդկային գործունեության առարկաներն ընդմիշտ կորցնելով կիրառական նշանակությունը՝ դառնում են մշակույթի (հնագիտական) հուշարձաններ, որոնց իրական ֆունկցիան բացահայտվում է վերակազմական ուսումնասիրության ընթացքում։ Երկրագնդի հնագիտական բոլոր հուշարձանների ընդհանրությունը կարող է դիտվել իբրև մի ընդհանուր մշակույթ հնագիտական․։ Սակայն հնագիտական հետազոտությունների պրակտիկայում հնագիտականը մշակույթը ասելով ամենից հաճախ հասկանում են հնագիտական հուշարձանների մի ամբողջություն, որի մեջ ընդգրկված հուշարձանները իրար նմանվում են կրկնվող մի շարք հաստատուն հատկանիշներով, որոնցով էլ՝ տարբերվում են համապատասխան այլ խմբերից։ Հնագիտականը մշակույթը բնութագրվում և տարբերակվում է ոչ թե առանձին, այլ մի խումբ յուրահատուկ հատկանիշներով։ Առանձին դեպքերում հաջողվում է բացահայտել հնագիտական մշակույթի համապատասխանությունը տնտեսական-մշակութային տիպին, պատմաազգագրական մարզին։ Ենթադրվում է, որ ճիշտ տարբերակված հնագիտական մշակույթը առավելապես համապատասխանում է պատմաազգագրական մարզերի տիպաբանական որևէ ստորաբաժանման։ Հնագիտականը մշակույթները, որպես կանոն, անվանվում են ըստ այն հուշարձանախմբի կամ տարածքի, որտեղ տվյալ մշակույթը տարբերակվել է առաջին անգամ (օրինակ, Տրիպոլյան մշակույթ՝ Տրիպոլիե գյուղից և այլն) և ըստ առարկայական հատկանիշների, որ բնորոշ են որոշակի խմբի (օրինակ, գանգաձև գավաթների մշակույթ, կատակոմբային մշակույթ և այլն)։
(2507) Բոբոն

(2507) Բոբոն (անգլ.՝ Bobone), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1976 թվականի նոյեմբերի 18-ին Ֆելիքս Ագիլարի աստղադիտարանի կողմից Էլ Լիոնսիտոյում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,779948 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,5472 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,0127 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1692,99 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,212642 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 10,32° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(2507) Բոբոն աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
(915) Կոզետե

(915) Կոզետե (անգլ.՝ Cosette), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1918 թվականի դեկտեմբերի 14-ին Ֆրանսուա Գոնեսիատի կողմից Ալժիրում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,227356 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 1,9162 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 2,5385 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1214,18 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,296496 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 5,55° անկյուն։
Կոզետե աստերոիդը դասվում է Ֆլորայի աստերոիդների ընտանիքին, որի մեջ ներառված են այս պահին հայտնի ավել քան 7438 անդամներ։ Ընտանիքի ներքին սահմանը անցնում է 2,17 ա. մ. հեռավորության վրա Արեգակից, իսկ արտաքին սահմանը՝ 2,33։ Այս ընտանիքի աստերոիդների էքսցենտրիսիտետները ընկնում են 0,109-0,168 միջակայքում, իսկ ուղեծրի թեքումը՝ 2,4°-6,9°։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(915) Կոզետե աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
ՄԱԿ կոսմետիկա

«Մակ կոսմետիկան»,  կրճատ «Մակ», կոսմետիկայի բրենդ է, որը ստեղծվել է Կանադայում,  սակայն հիմա գլխավոր մասնաճյուղը գտնվում է Նյու Յորքում։


== Պատմություն ==
«ՄԱԿ կոսմետիկան» 1984 թվականին հայտնաբերվել է Կանադայում, Ֆրանկ Տոսկանի և Ֆրանկ Անգելոի կողմից, Վիկ Կասալ քիմիկոսի օգնությամբ։ Առաջին Ամերիկյան «ՄԱԿ» -ի խանութը բացվեց 1991 թվականին Նյու Յորքում։ Ընկերության ապրանքները նախատեսված էին շպարի մասնագետների համար, սակայն հիմա բոլորին հասանելի է։ Նորդստրոմ խանութը առաջինն էր ԱՄՆ-ում, ով իր մոտ վաճառեց «ՄԱԿ» -ի պարագաները։
Ֆրանկ Անգելոն մահացավ 1997 թվականին, վիրահատության ժամանակ կատարված սխալի պատճառով։
Այսօր «ՄԱԿ» կոսմետիկան հանդիսանում է համար 3 ամենահայտնի բրենդներից մեկը։ Տարեկան «ՄԱԿ» -ը աշխատում է 1 միլիարդ դոլլար և ունի 500 խանութներ, որոնցից 30-ը գտնվում են Ֆրանսիայում։


== «ՄԱԿ» -ի ՁԻԱՀ-ի ֆոնդ ==
«ՄԱԿ» -ի ՁԻԱՀ-ի ֆոնդը ստեղծվել է 1994 թվականին կանանց, տղամարդկանց և երեխաներին, ովքեր ունեն այդ հիվանդությունը, օգնելու համար։ «ՄԱԿ» - ը 380 միլլիոն դոլլարից ավել գումար է հավաքել իրենց Վիվա Գլեմ շրթներկները վաճառելու արդյունքում,  և գումարի 100 %-ը նվիրաբերել ՁԻԱՀ-ի դեմ բարեգործական հիմնադրամին։


== Ծանոթագրություններ ==
Էդուարդ Մուրադյան (այլ կիրառումներ)

Էդուարդ Մուրադյան անվամբ հայտնի են մի քանի անձնավորություններ.

Էդուարդ Աղաբեկի Մուրադյան — ՀՀ պետական գործիչ։
Էդուարդ Մուրադի Մուրադյան — հայ դերասան։
Արմյանե ի վոյնա

«Արմյանե ի վոյնա» (ռուս.` "Армяне и война" - «Հայերը և պատերազմը»), պատկերազարդ ռուսերեն ամսագիր։ Հրատարակվել է Օդեսայում 1916 թ-ի մարտից 1917-ի փետրվարը։ Լուսաբանել է հայկական կյանքը առաջին աշխարհամարտի ժամանակ՝ նպատակ ունենալով ռուսական հասարակայնությանը ծանոթացնել հայ իրականությանը։ Հրապարակել է հոդվածներ հայկական հարցի, հայ կամավորական շարժման, Կովկասյան ճակատի ռազմական գործողությունների, հայ գաղթականների, հայկական գաղթավայրերի և այլնի վերաբերյալ, Հայաստանին նվիրված գեղարվեստական գործեր։ Ամսագրին գործակցել են հայ և ռուս գրականագետներ, հասարակական գործիչներ և թղթակիցներ Ա. Ջիվելեգովը, Մ. Բերբերյանը, Գ. Չալխուշյանը, Մ. Շահինյանը, Ա. Շատուրյանը, Յուրի Վեսելովսկին, Ս. Գորոդեցկին և ուրիշներ։ Ունեցել է մշտական խորագրեր՝ «Հայկական կյանքի ժամանակագրություն», «Հայկական կոմիտեներ», «Մամուլի տեսություն» և այլն։


== Գրականություն ==
Панин Ю. М., Журнал "Армяне и война " в Одессе, ԲՀԱ, 1967, N 3։
Դաժան աղջիկները 2

«Դաժան աղջիկները 2» (անգլ.՝ Mean Girls 2), ռեժիսոր Մելանի Մայրոնի նկարահանած ամերիկյան դրամատիկական կատակերգություն։ Ֆիլմի պրեմիերան տեղի է ունեցել 2011 թվականի հունվարի 23-ին։ Ֆիլմը համարվում է 2004 թվականին լույս տեսած «Դաժան աղջիկները» ֆիլմի շարունակությունը։


== Սյուժե ==
Սյուժեն պատմում է միջնակարգ դպրոցի աշակերտուհի Ջոյի մասին, որը համաձայնվում է օգնել Էբիին՝ նրա հարուստ հոր պնդմամբ, ինչի դիմաց Էբիի հայրը վճարելու է նրա երազանքի քոլեջի ծախսերը։ Ջոն և Էբին միավորվում են «Պլաստիքս»-ի՝ Մենդիի, Հոուփի և Չեսթիթիի դեմ։ Պատմությունը վերածվում է իսկական պատերազմի, երբ Էբին վերջիվերջո իմանում է, որ իր ընկերությունը գնված է եղել։


== Դերերում ==
Մեգան Մարտին` Ջո Միթչել
Ջենիֆեր Սթոուն` Էբի Հանովեր
Քլեր Հոլթ` Չեսթիթի Մեյեր
Մայարա Ուոլշ` Մենդի Ուեզերլի
Դիեգո Բոնետա` Թայլեր Ադամս
Նիքոլ Անդերսոն` Հոուփ Փլոթքին
Լինդեն Էշբի` Ռոդ Միթչել
Պատրիկ Ջոնսոն` Նիք Զիմեր
Թիմ Մեդոուզ` Ռոն Դյուվալ
Քոլին Դենարդ` Էլիոթ Գոլդ
Էմբեր Ուոլես` Վայոլես
Ռոդա Գրիֆիս` Իլին Հանովեր


== Արտադրություն ==
Ֆիլմը նկարահանվել է 2010 թվականի հուլիսին՝ Ջորջիա նահանգի Ատլանտա քաղաքում։


== Սաունդթրեք ==
«Hot n Cold»` Քեթի Փերրի
«Wake Up Call»` Team JEM
«No Stopping»` Transcenders-ը Ջոզեֆ Դ'Սթարի մասնակցությամբ
«Addicted»` Թոբի Լայթմեն
«Love, Love, Love»` Hope-ը Ջեյսոն Մրազի մասնակցությամբ
«So Big»` Iyaz
«2012 (It Ain’t the End)»` Ջեյ Շոն
«I Know»` Քիմբերլի Քոուլ


== Տես նաև ==
Դաժան աղջիկները (ֆիլմ)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Դաժան աղջիկները 2»(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում
«Դաժան աղջիկները 2»(անգլ.) ֆիլմը Rotten Tomatoes կայքում
Օլեգ Եֆրեմով

Օլեգ Նիկոլաևիչ Եֆրեմով (ռուս.՝ Олег Николаевич Ефремов, հոկտեմբերի 1, 1927(1927-10-01), Մոսկվա, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - մայիսի 24, 2000(2000-05-24), Մոսկվա, Ռուսաստան), ռուս խորհրդային թատերական ռեժիսոր, դերասան, ուսուցիչ և թատերական գործիչ, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1976), Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս (1987), ԽՍՀՄ պետական մրցանակ 3 (1969, 1974 և 1983) և ՌԴ պետական մրցանակ 2 (1997, 2003) պետական մրցանակների դափնեկիր, ԽՍՀՄ թատերական գործիչների խորհրդի հիմնադիրներից մեկը և դրա առաջին քարտուղարը, 1955 թվականից եղել է ԽՄԿԿ անդամ։
Օլեգ Եֆրեմովի որդին է ռուս դերասան Միխայիլ Եֆրեմովը։


== Կենսագրություն ==
Օլեգ Եֆրեմովը ծնվել է 1927 թվականին Մոսկվայում։ 1949 թվականին ավարտել է ՄԽԱՏ-ի ստուդիան։ Հիմնադրել է «Սովրեմեննիկ» թատրոնը, 1956-1970 թվականներին եղել նրա գեղարվեստական ղեկավարը, 1970 թվականից ղեկավարել է Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնը, իսկ նրա բաժանելուց հետո «Մոսկվայի Անտոն Չեխովի անվան գեղարվեստական թատրոնը»։
Եղել է իր ժամանակի ականավոր թատերական ռեժիսորներից մեկը, միաժամանակ աշխատելով որպես դերասան։ Եֆրեմովը նկարահանվել է ավելի քան չորս տասնյակ կինոնկարներում, որոնց թվում Սերգեյ Յուտկևիչի «Պատմվածքներ Լենինի մասին» (1957), Ալեքսանդր Զարխիի «Իմ կրտսեր եղբայրը» (1962), Ալեքսանդր Ստոլպերի «Ողջերն ու մեռածները» (1964), Սերգեյ Բոնդարչուկի «Պատերազմ և խաղաղություն» (1965-1967), Էլդար Ռյազանովի «Զգուշացիր ավտոմեքենայից» (1966), Տատյանա Լիոզնովայի «Երեք բարդի Պլյուշչիխայում» (1967), Գեորգի Նաթանսոնի «Նորից սիրո մասին» (1968), Յուրի Եգորովի «Այնտեղ, հորիզոնից այն կողմ» (1975), Կոնստանտին Վոյինովի «Ռուդին» (1976), Վլադիմիր Բորտկոյի «Հետաքննության հանձնաժողով» (1978), Ռոդիոն Նահապետովի «Թշնամիներ» (1978), Դանիել Խրաբրովիցկու «Պոեմ թևերի մասին» (1980), Էլդոր Ուրազբաևի «Պետավտոտեսուչը» (1982) և այլն։ Թատրոնի բեմում ստեղծել է ժամանակակիցների հիշարժան կերպաներ Վիկտոր Ռոզովի, Ալեքսանդր Վոլոդինի և Ալեքսանդր Գելմանի պիեսներում, Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնում ստեղծած լավագույն դերերից են չեխովյան Աստրով, բուլգակովյան Մոլիեր, կինոյում ստեղծած դերերից հիշարժան են գնդապետ Գուլյաև («Գումարտակները կրակ են խնդրում»), տաքսու վարորդ Սաշա («3 բարդի Պլյուշչիխայում»), Մաքսիմ Պոդբերյոզովիկով («Զգուշացիր ավտոմեքենայից»), Այբոլիտ («Այբոլիտ 66»)։
Մոտ 50 տարի՝ սկսած 1949 թվականից, Օլեգ Եֆրեմովը դասավանդել է Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնի դպրոցում, եղել է պրոֆեսոր և դերասանական արվեստի ամբիոնի վարիչ։ Բեմադրել է Ռոզովի «Հավերժ ողջեր», Լ․ Զորինի «Դեկաբրիստներ», Շատրովի «Բոլշևիկներ» պիեսները։


== Ծանոթագրություններ ==
Արիդ կլիմա

Արիդ կլիմա ( լատ.՝ aridus - չոր), չոր կլիմա, բնորոշվում է տարեկան և օրական ջերմաստիճանների մեծ տատանումներով և մթնոլորտային տեղումների համեմատ գոլորշունակության գերազանցմամբ։ ՀՀ-ում Արիդ կլիմայի ձևավորումը պայմանավորված է խոնավության աղբյուրների հեռավորությամբ և Առաջավոր Ասիայի անապատների հարևանությամբ։ Դիտվում է Արարատյան դաշտում և Արփայի ավազանում՝ մինչև 1200 մ, Սյունիքում՝ մինչև 600-700 մ բարձրություններում։ Ամռանը գերակշռում են չոր, շոգ եղանակները։ Օդի միջին ջերմաստիճանը հուլիս-օգոստոսին 24-26 °C է, առավելագույնը՝ 40-42 °C, նվազագույնը՝ -25-ից -32 °C։ Օդի հարաբեր, խոնավությունը իջնում է մինչև 30%։ Լանդշաֆտը կիսաանապատային է, հաճախակի են խորշակները։ Երկրագործությունն առանց արհեստ, ոռոգման անհնարին է։ Պայմանները նպաստավոր են ոռոգովի խաղողագործության, պտղաբուծության, հացահատիկային և ջերմասեր բույսերի մշակության համար։
Իզերա

Իզերա (իտալերեն՝ Isera), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Տրենտինո Ալտո Ադիջե մարզի Տրենտո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 2471 մարդ, բնակչության խտություն՝ 177 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 14 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 38060։ Հեռախոսային կոդ՝ (+39) 0464։
Բնակավայրի հովանավոր պաշտպանը Սուրբ Վիկենտին է։ Սենտ Վիսենտ եկեղեցին հիմնադրվել է 1183 թվականին։ Կորնո դղյակը հիշատակվում է 1178 թվականների փաստաթղթերում։ Կոմունան հայտնի է իր «Մարցեմինո» գինով, որը հիշատակվոիմ է «Դոն Ժուան» օպերայում։


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք (իտալ.)


== Ծանոթագրություններ ==
Գրիգոր Աղախանյան

Գրիգոր Աշոտի Աղախանյան (հոկտեմբերի 10 (23), 1904, Իգդիր - սեպտեմբերի 27, 1986(1986-09-27), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ խորհրդային ինժեներ-մելիորատոր։ ՀԽՍՀ վաստակավոր իռիգատոր 1957։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1904 թ. հոկտեմբերի 10-ին, Սուրմալուի գավառի Իգդիր գյուղաքաղաքում։ Ավարտել է Դոնի գյուղատնտեսության և մելիորացիայի ինստիտուտը 1929։ 1940-1953 թվականներին եղել է ՀԽՍՀ ջրային տնտեսության մինիստր, 1953 թվականից՝ ՀԽՍՀ ջրային պրոբլեմների և հիդրոտեխնիկայի ԳՀԻ-ի տնօրեն։

Մասնակցել է Արտաշատի, Դալմայի, Ստորին Հրազդանի և այլ ջրանցքների, ջրամբարների նախագծման, կառուցման, ՀԽՍՀ ոռոգման նոր համակարգի իրականացման աշխատանքներին։ Զբաղվել է նաև Սևանա լճի ջրերը խնայելու նպատակով Արարատյան դաշտի ստորերկրյա ու տեղական ջրերի օգտագործման, ոռոգման ցանցի նախագծման, ՀԽՍՀ ջրային տնտեսության զարգացման պատմության և այլ հարցերով։ Աղախանյանը եղել է 2-դ և 3-րդ գումարումների Հայկական ԽՍՀ Գերագույն խորհրդի դեպուտատ։ ԽՄԿԿ անդամ 1932 թվականից։


== Պարգևներ ==
Պարգևատրվել է ԽՍՀՄ երեք շքանշանով։


== Գրականություն ==
Ջրային տնտեսության զարգացումը Հայաստանում, Ե., 1960


== Ծանոթագրություններ ==
Ապիկուն Ասու

Ապիկուն Ասու (պորտ.՝  Apicum-Açu), համայնք Բրազիլիայում՝ Մարանիան նահանգի կազմում։ Մունիցիպալիտետ, Մարանիան նահանգի հյուսիսային մարզում։ Մտնում է Լիտորալ Օսիդենտալ Մարանենսիի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 13 076 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 651,915 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 20,1 մարդ/կմ²։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 10.239.473,00 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 841,44 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է 0,565 (տվյալները՝ ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)։


== Արտաքին հղումներ ==
Տեղեկություններ Ապիկուն Ասուի մասին
Սերբիայի ազգային և համալսարանական գրադարան

Սերբիայի ազգային և համալսարանական գրադարան (սերբ.՝ Народна и универзитетска библиотека Републике Српске), ազգային գրադարան Սերբիայում։ Գտնվում է Բանյա Լուկայի Եվրեյական 30 հասցեում։ Ընդգրկված է Բանյա Լուկայի համալսարանի կազմում։ Սերբիայի գրադարանավարների միության հավաքատեղին է։


== Պատմություն ==
Բանյա Լուկայում գրադարան ստեղծելու անհրաժեշտությունն ի հայտ է եկել վաղուց, քանի որ մինչև 1935 թվականը քաղաքում ոչ մի նման հաստատություն չի եղել։ Գրադարան հիմնելու որոշումը տրվել է Վրբասկայա Բանովինայի վարչակազմի և տեղական խորհրդի կողմից։ Գրադարանի պաշտոնական բացումը տեղի է ունեցել 1936 թվականի ապրիլի 26-ին և կոչվել է թագավոր Պետրոս I Մեծի անունով։ Հաստատությունը մի քանի անգամ անվանափոխվել է. 1980-1999 թվականներին կոչվել է հայտնի սերբ գրող և դրամատուրգ Պետար Կոչիչի անունով։ Սերբիայի կառավարության 1999 թվականի դեկտեմբեր 7-ի որոշմամբ կոչվել է Սերբիայի ազգային և համալսարանական գրադարան։
2012 թվականի ապրիլին համագործակցության պայմանագիր է ստորագրվել Սերբիայի ազգային գրադարանի հետ։ Համաձայն պայմանագրի՝ հաստատությունը պարտավորվում է ապահովել Սերբիայի մշակութային և հոգևոր ժառանգության պահպանումը.


== Գործունեություն, կառուցվածք ==
Գրադարանի նպատակն է հավաքել, մշակել, պահպանել և օգտագործել սերբ ժողովրդի համար արժեք ներկայացնող արձանագրված կամ տպագիր նյութերը՝ անկախ դրանց ծագումից։ Կազմակերպության գործունեությունն ուղղված է Սերբիայում պահպանելու մշակութային ժառանգությունը և ազգային ինքնության հաստատումը։
Գրադարանը բաժանված է մի քանի մասնագիտական ​​բաժինների, այդ թվում՝

հասարակայնության հետ կապերի և հրատարակչության բաժին
թվայնացման կենտրոն
մատենագիտական հնագիտական բաժին
մասնագիտացված ընթերցասրահներ
պարբերականների բաժին
մանկական գրքերի բաժին
գրադարանային նյութերի ձեռքբերման և վերամշակման բաժին2012 թվականին Մոսկվայում Սերբիայի պատվիրակության աջակցությամբ գրադարանում բացվել է «Ռուսական աշխարհ» կենտրոնը, որտեղ կազմակերպվում են ռուսաց լեզվի դասընթացներ երեխաների և մեծահասակների համար, գործում է ռուսական կինոյի երկրպագուների ակումբ, որի շրջանակներում կազմակերպվում են հայտնի խորհրդային և ռուս ռեժիսորների ֆիլմերի ցուցադրություններ։


== Ֆիլատելիա ==
2011 թվականի մայիսի 17-ին սերբական փոստը գրադարանի 75-ամյակի առթիվ թողարկել է շուրջ 15.000 օրինակ նամականիշ՝ «Սերբիայի ազգային և համալսարանական գրադարնի 75-ամյակը»։


== Ծանոթագրություններ ==
Կարեն Յուզբաշյան

Կարեն Մկրտչի Յուզբաշյան (հունվարի 6, 1927(1927-01-06), Թիֆլիս, ԱԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - մարտի 5, 2009(2009-03-05), Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսաստան), հայ պատմաբան, հայագետ-բյուզանդագետ, միջնադարյան հայոց պատմագրության երկերի թարգմանիչ, պատմական գիտությունների դոկտոր (1974)։ ՀՀ Գերագույն խորհրդի առաջին գումարման պատգամավոր։
Մկրտիչ Յուզբաշյանի որդին։


== Կենսագրություն ==
Կարեն Յուզբաշյանը ծնվել է 1927 թվականի հունվարի 6-ին, Թիֆլիսում։ 1951 թվականին ավարտել է Լենինգրադի համալսարանը։ 1955-1958 թթ. Կարեն Յուզբաշյանն աշխատել է Մաշտոցի անվան Մատենադարանում, 1958 թ-ից՝ ԽՍՀՄ Գիտությունների ակադեմիայի Արևելագիտության ինստիտուտի Լենինգրադի բաժանմունքում։ Ղեկավարել է ինստիտուտի՝ Հովսեփ Օրբելու հիմնադրած «Կովկասի կաբինետը»։
Զբաղվել է Հայոց պատմության և մատենագրության, հայկական ձեռագրերի, հայ-բյուզանդական հարաբերությունների, հայագիտության պատմության, ինչպես նաև Բագրատունյաց Հայաստանի պատմության ուսումնասիրությամբ։ Դասավանդել է Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանում։
Աշխատությունները վերաբերում են միջնադարյան Հայաստանի պատմությանը, Բյուզանդիայի ու Հայաստանի պատմամշակութային առնչություններին և այլ հարցերի։ Հրատարակել է Արիստակես Լաստիվերցու «Պատմության» քննական բնագիրը (1963) և ռուսական թարգմանությունը (1968)։ Հեղինակ է «Հայագիտութեան ներածութիւն» (2006) ուսումնական ձեռնարկի։
Կարեն Յուզբաշյանը հրատարակել է մի քանի տասնյակ մենագրություններ, հոդվածներ, գրախոսականներ։


== Անդամակցություն ==
Ռուսաստանի Պաղեստինյան ընկերության Ս. Պետերբուրգի բաժանմունքի նախագահ 1980 թվականից։
Լենինգրադի Հայ մշակույթի բարեկամների ընկերության նախագահ (1988-1990):


== Երկեր ==
Ակադեմիկոս Հովսեփ Օրբելի, Երևան, 1971։
Ավարայրի ճակատամարտից դեպի Նվարսակի պայմանադրությունը, Երևան, 1989։


== Աշխատություններ ==
Կենսագրական մանրամասնութիւնները տե՛ս Կարէն Իւզբաշեան, Ինքնակենսագրութիւն («Հանդէս ամսօրեայ»-ից)։
Լիակատար մատենագիտութիւնը տե՛ս Ալեքսան Յակոբեան, Կարէն Իւզբաշեան, Մատենագիտութիւն («Հանդէս ամսօրեայ»-ից)։
ՀԱՅԱԳԻՏՈՒԹԵԱՆ ՆԵՐԱԾՈՒԹԻՒՆ
Աւարայրի ճակատամարտից դէպի Նուարսակի պայմանադրութիւնը


== Ծանոթագրություններ ==
Սարբալա

Սարբալա (ռուս.՝ Сарбала), գյուղ Ռուսաստանի Կեմերովոյի մարզի Կալտանի քաղաքային օկրուգի կազմում։
Բնակչությունը 2008 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 1250 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Աֆրիկայի մակերևույթ


== Մակերևույթի բնորոշ գծերը ==
 Աֆրիկան հիմնականում տարբեր բարձրության սարահարթերի երկիր է, բարձր լեռները գտնվում են նրա ծայրամասերում։ Մակերևույթի նման կառուցվածքը պայմանավորված է նրա ձևավորման պատմությամբ։ Մայրցամաքի հիմքը կազմում է Աֆրիկա-Արաբական պլատֆորմը, որը հանդիսանում է հնագույն Գոնդվանա ցամաքի մի մասը։ Լեռնակազմական պրոցեսները Աֆրիկայի մեծ մասում վաղուց են ավարտվել (500-1000 մլն. տարի առաջ), լեռնային մակերևույթն էլ արտաքին ուժերի ազդեցությամբ քայքայվել, տեղատարվել է՝ վերածվելով սարահարթերի ու բարձրավանդակների։ Ավելի բարձր են արևելյան շրջանները, որտեղ գտնվում են Արևելաաֆրիկյան սարահարթը և Եթովպական (Հաբեշական) բարձրավանդակը։ Արևելաաֆրիկյան սարահարթում գտնվում է Աֆրիկայի ամենաբարձր լեռը՝ Կիլիմանջարոն (5895 մ.), որի գագաթը ամբողջ տարին ձյունապատ է։
Պլատֆորմի առանձին տեղամասերը տարբեր ժամանակներում իջել կամ բարձրացել են, երկրակեղևում առաջացել են բեկվածքներ, խզումներ, որոնք ուղեկցվել են հրաբխականությամբ և երկրաշարժերով։ Նման ծագում ունեն Արևելաաֆրիկյան բեկորավոր (հորստա-գրաբենային) լեռները։
Զամբեզի գետի գետաբերանից դեպի հյուսիսաֆրիկյան խոշոր լճեր, Կարմիր ծով, Մեռյալ ծովից դեպի Միջերկրական ծով ձգվում է Արևելաաֆրիկյան խոշոր բեկվածքային գոտին, որի գրաբեններում էլ ձևավորվել են Նյասա, Տանգանիկա, Վիկտորիա լճերը, Կարմիր և Մեռյալ ծովերը։


== Ռելիեֆի հիմնական միավորները ==
Աֆրիկայի հյուսիսում ձգվում են Ատլասի երիտասարդ (Ալպյան հասակի) լեռները, հարավում՝ Դրակոնյան ու Կապի հին (պալեոզոյան հասակի) լեռները։ Գվինեական ծովափի մոտ գտնվում է Կամերունի հրաբուխը (4070 մ.)։
Սարահարթերից նշանավոր են Սահարան, Սուդանը, Կալահարին, Նամիբը։ Սահարաի կենտրոնական մասում գտնվում են Ահագար, Դարֆուր և Տիբեսթի բարձրավանդակները։ Արևելքում, Կարմիր ծովի մոտ, գտնվում է Եթովպական բարձրավանդակը։
Դաշտավայրերը փոքր են և գտնվում են ծովափնյա շրջաններում։
Աֆրիկայի ամենացածր կետը Եթովպիայում Ասսալ լճի իջվածքն է՝ -153 մ.։
Շեբաբի գավառակ

Շեբաբ, գավառակ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Հեքյարիի գավառում։ Կենտրոնը Շեբաբ գյուղն էր։


== Աշխարհագրություն ==
Գավառակը գտնվում էր Ջուլամերկի գավառակից արևմուտք, Խաբուր գետի միջին հոսանքի շրջանում։


== Բնակչություն ==
Ըստ Վ. Քինեի 1891 թվականին ուներ 18700 բնակիչ։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն


== Տես նաև ==
Վանի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Շալե (Շարանտի գավառ)

Շալե (ֆր.՝ Chalais), համայնք Ֆրանսիայի Նոր Ակվիտանիա մարզի Շարանտ գավառում։
Բնակչությունը 2008 թվականի դրությամբ կազմում է 1910 մարդ, բնակչության խտությունը` 108.65 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 17.58 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 440 կմ հարավ-արևմուտք, Պուատիե քաղաքից` 150 կմ հարավ, Անգուլեմ քաղաքից` 45 կմ հարավ։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 961 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 647-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 314։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 67,3 %։ 647 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 563 անձ (283 տղամարդ և 280 կին)։ Գործազուրկ են եղել 84 անձ (38 տղամարդ և 46 կին)։ 314 անաշխատունակներից 40-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 137-ը` թոշակառուներ, իսկ 137-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Շարանտ գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Ֆեցիալներ

Ֆեցիալներ կամ Ֆետիալներ (լատ.՝ fetiales-ից), Հռոմում քրմական կոլեգիա, որի վրա դրված էր պատերազմի հայտարարումը և հաշտության կնքումը կրոնական ծեսերով սրբագործելու պարտականությունը։ Ֆեցիալներ ընտրվում էին ցմահ առավել ազնվական ընտանիքներից, և նրանց անձը համարվում էր անձեռնմխելի։ Պատերազմ հայտարարելը ուղեկցվում էր հետևյալ ծեսով. ֆեցիալներից մեկը, որպես դեսպան ուղարկվում էր թշնամու երկիրը և պահանջում էր բավարարել հռոմեացիների պահանջները։ Դեսպանության ընթացքում իր անվտանգությունը ապահովելու համար ֆեցիալներից մեկը (լատ.՝ verbenarius) իր մոտ պահում էր Հռոմում հավաքված հող ու խոտ։ Մերժման դեպքում ֆեցիալը մեկնում էր սահմանից այն կողմ և թշնամու կողմը նետում արյունաթաթախ նիզակ, որից հետո պատերազմը համարվում էր արդարացի (լատ.՝ bellum iustum, bellum pium)։ Խաղաղություն հաստատելիս ֆեցիալներից մեկը խոզ էր մորթում քարե դանակով (վկայություն պաշտամունքի խոր հնության մասին)։ Ֆեցիալների կոլեգիայի հաստատումը վերագրվել է առասպելական թագավորներ Նումա Պոմպիլիոսին կամ Անկոս Մարկիոսին։ Ֆեցաիլների կոլեգիաներ գոյություն ունեցել են ոչ միայն Հռոմում, այլև Իտալիայի շատ ուրիշ քաղաքներում։
Յարցևկա (գետ)

Յարցևկա (ռուս.՝ Ярцевка), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Իվանովոյի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Ուխտոմա գետի ձախ ափին՝ 46 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը 16 կմ է, ավազանի տարածքը 43,5 կմ2 է։ Նավարկելի չի։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Օկա ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Կլյազմա գետն է։ Գետի ենթաավազանը Օկա և Մոկշի գետերն են։ Գետի գետային ավազանը՝ Օկա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը09010300812110000032425
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 110003242
Ավազանի կոդը - 09.01.03.008
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 10
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 0


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Կրեսիլաս Կիդոնացի

Կրեսիլաս Կիդոնացի (հունարեն՝ Κρησίλας Krēsílas, մ. թ. ա. 480, Կիդոնիա, Chania Municipality, Chania Regional Unit, Կրետեի շրջան, Հունաստան - մ. թ. ա. 410), մեր թվարկությունից առաջ V դ. 2-րդ կեսի հին հունական քանդակագործ։ Աշխատել է Աթենքում։ Գործերից են՝ հերոսականացված Պերիկլեսի դիմաքանդակը (մարմարյա պատճենները՝ Բրիտանական թանգարանում, Լոնդոն, Վատիկանի թանգարանում, Հռոմ), Ամազոնուհու (պատճեն, Կապիտոլիումի թանգարան, Հռոմ), Դիոմեդեսի (Ազգային թանգարան, Նեապոլ), Աթենասի (մարմարյա պատճենը՝ Լուվրում, Փարիզ, արձանի գլխի պատճենը՝ էրմիտաժում, Լենինգրադ) արձանները։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է Կրետե կղզու Կիդոնիա քաղաք-պետությունում։ Պելոպոնեսյան Արգոս քաղաքում աշակերտել է քանդակագործ Դորոթեոսին, այնուհետև աշխատակցել է վերջինիս Դելփիքում և Հերմիոնում։ Մ. թ. ա. 450-ից 420 թվականներին հիմնականում գործել է Աթենքում, իրեն դրսևորել որպես քանդակագործ Միրոնի ստեղծած ավանդույթների հետևորդ։
Հինհռոմեացի գրող Պլինիոս Ավագը հիշատակել է Արտեմիսի եփեսոսյան տաճարի համար ամազոնուհու քանդակ ստեղծելու նպատակով չորս քանդակագործների՝ Պոլիկլետոսի, Ֆիդիասի, Կրեսիլասի և Ֆրադմոնի միջև բորբոքված մրցակցության մասին։ Նրանցից յուրաքանչյուրն իրեն է հատկացրել առաջին տեղը, սակայն Ֆիդիասը, Կրեսիլասը և Ֆրադմոնը երեքն էլ երկրորդ տեղը տվել են Պոլիկլետոսին։ Այդպիսով՝ հաղթող է ճանաչվել Պոլիկլետոսը, Ֆիդիասին տրվել է երկրորդ, Կրեսիլասին՝ երրորդ տեղը։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Furtwängler, Adolf, Masterpieces of Greek Sculpture: A Series of Essays on the History of Art, Volume 2, Charles Scribner's Sons, 1895.
Hurwit, Jeffrey M., Artists and Signatures in Ancient Greece, Cambridge University Press, 2015. 9781316352519.
Metropolitan Museum of Art (New York, N.Y.), Philippe De Montebello, The Metropolitan Museum of Art Guide, Metropolitan Museum of Art, 1994. 9780870997105.
Pliny. Natural History, Volume IX: Books 33–35. Translated by H. Rackham. Loeb Classical Library 394. Cambridge, MA: Harvard University Press, 1952.
Politt, J. J., The Art of Ancient Greece: Sources and Documents, Cambridge University Press, 1990. 9780521273664.
Der Neue Pauly Vol. 6 (German)։ 1999։ ISBN 3-476-01476-2 
Pietro Orlandini (1961)։ «Kresilas»։ Enciclopedia dell'arte antica classica e orientale (Italian) 4։ Roma: Istituto della enciclopedia italiana 
Le Muse (Italian) 3։ Novara: De Agostini։ 1965 
Antonio (1987)։ Arte greca : Dall'età classica all'età ellenistica (Italian)։ Milano: Il saggiatore 


== Արտաքին հղումներ ==
The wounded Amazon of Kresilas
Picture of an Amazon (in German)
Busts of Pericles
Արիդա

Արիդա (ճապ.՝ 有田市 Արիդա-սի), Ճապոնիայի Վակայամա պրեֆեկտուրայում գտնվող քաղաք։ Քաղաքի մակերեսը կազմում է 36,92 կմ², բնակչությունը՝ 29 142 մարդ (2014 թվականի օգոստոսի 1-ի տվյալների համաձայն), բնակչության խտությունը՝ 789,33 մարդ/կմ²։


== Աշխարհագրական դիրք ==
Քաղաքը տեղակայված է Հոնսյու կղզու Կինկի տարածաշրջանի Վակայամա պրեֆեկտուրայում։ Այս քաղաքի հետ սահմանակցում են Կայնան քաղաքը և Արիդագավա, Յուասա ավանները։


== Բնակչություն ==
Քաղաքի բնակչությունը կազմում է 29 142 մարդ (2014 թվականի հունիսի 1-ի տվյալների համաձայն), իսկ խտությունը՝ 789,33 մարդ/կմ²։ Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունը՝ 1980-2005 թվականներին.


== Սիմվոլիկա ==
Քաղաքը խորհրդանշող ծառ է համարվում Castanopsis-ը, ծաղիկ՝ Citrus unshiu-ն։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ճապոնական Արիդա քաղաքի պաշտոնական վեբկայք(ճապոներեն)
Լեբեդևկա (գյուղ, Սախնովշչինսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԼեբեդևկաԼեբեդևկա (ուկրաիներեն՝ Лебедівка), գյուղ Ուկրաինայի Խարկովի մարզի Սախնովշչինսկի շրջանում։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Կուցո-Գանեբնովսկիե Խուտորա, Կուցո-Գանեբնոե։ Հիմնադրվել է 1902 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Լեբեդևկա գյուղում բնակվում էր 761 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1,37 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 555,47 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Կոկիսոն

Կոկիսոն, հին բերդաքաղաք Կիլիկիայի հյուսիսարևելյան սահմանում, Անտիտավրոսի փեշին, համանուն գետի ափին։ 405 թվականին Կոկիսոն այցելած Հովհան Ոսկեբերանն այն անվանում է հայաբնակ, որի հայ իշխան Սոբատրոսի մասին գովեստով է խոսում։ Կոկիսոնի հայ եպիսկոպոս Դիոսկորոսը Հովհան Ոսկեբերանին հրավիրել է հայկական եկեղեցի՝ հայոց տոնախմբությունը նախագահելու։ Կոկիսոնի խստաշունչ ձմեռը Ոսկեբերանն անվանում է «հայկական ձմեռ»։ Արաբ մատենագիրները Կոկիսոնի հայերին հիշատակում են որպես «քաջ և հանդուգն մարտիկներ», որոնց 700-ական թվականներին չկարողացան նվաճել արաբները։ XII դարից Կոկիսոնը միացել է Կիլիկյան Հայաստանին։ Ըստ ավանդախառն տեղեկության, Կիլիկիայի թագավորության անկումից հետո իշխան Հեթումի կին Զարմանուհին 300 մարտիկներով տիրել է Կոկիսոն և Կապան բերդը, հիմնել անկախ իշխանություն, որը գոյատևել է 65 տարի։ Հետագայում Կոկիսոն ավերել են թուրքական նվաճողները։
Մորչիանո դի Ռոմանյա

Մորչիանո դի Ռոմանյա (իտալերեն՝ Morciano di Romagna), կոմունա Իտալիայի Էմիլիա Ռոմանիա մարզի Ռիմինի գավառում։ Բնակչությունը կազմում է 5988 մարդ, բնակչության խտությունը՝ 1198 մարդ/կմ² մակերես։ Զբաղեցնում է 5 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 47833, հեռախոսային կոդ՝ 0541։ Տոնը նշվում է նոյեմբերի 11-ին։


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրի պաշտոնական կայք (իտալ.)
Մորոզովկա (գյուղ, Բրուսիլովի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՄորոզովկաՄորոզովկա (ուկրաիներեն՝ Морозівка), գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Բրուսիլովի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Մորոզովկա գյուղում բնակվում էր 1 146 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 10,05 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 114,03 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ենիճե

Ենիճե, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Սեբաստիայի վիլայեթի Եվդոկիայի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Սեբաստիայի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Նոտցինգեն

Նոտցինգեն (գերմ.՝ Notzingen), կոմունա Գերմանիայում, Բադեն Վյուրտեմբերգի տարածքում։
Մտնում է Էլինգեն շրջանի կազմի մեջ։ Բնակչությունը 3552 մարդ է (2010 թվականի դեկտեմբերի 31–ի տվյալներով)։ Զբաղեցնում է 7.70 կմ² տարածք։ Պաշտոնական կոդը՝ 08 1 16 048:


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
պաշտոնական կայք
Ամալյա Պետրոսյան

Ամալյա Պետրոսյան (ապրիլի 8, 1937(1937-04-08), Թբիլիսի, Վրացական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ պատմաբան, ՀՀ ԱԺ նախկին պատգամավոր։


== Կենսագրություն ==
Ամալյա Պետրոսյանը ծնվել է 1937 թվականի ապրիլի 8-ին Թբիլիսիում։ Ավարտել է Երևանի պետական համալսարանը` պատմաբանի որակավորմամբ։ 1966 թվականին ավարտել է Հայաստանի գիտությունների ազգային ակադեմիայի պատմության ինստիտուտի ասպիրանտուրան։ 1967 թվականից աշխատել է Հայկական հանրագիտարանի գլխավոր խմբագրությունում, որպես գիտական խմբագիր, ապա Հայ ժողովրդի պատմության բաժնի վարիչ։ ԱԺ-ում ծավալած գործունեության ընթացքում եղել է արտաքին հարաբերությունների մշտական հանձնաժողովի, ինչպես նաև «Շամիրամ» խմբակցության անդամ։ Եղել է «Շամիրամ» հասարակական-քաղաքական կազմակերպության անդամ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ամալյա Պետրոսյանի կենսագրությունը ՀՀ ԱԺ պաշտոնական կայքում
Միխայիլ Գրինբերգ

Միխայիլ Լևի Գրինբերգ (ռուս.՝ Михаил Львович Гринберг), իսրայելցի հրատարակիչ և հրեա հասարակական գործիչ։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է զինվորականի ընտանիքում։ Սովորել է Ռյազանի մանկավարժական ինստիտուտի պատմության ֆակուլտետում։
1986 թվականին զբաղվում էր Մորդեխայ Դուբինի (ռաբի, Լյուբավիչի վեցերորդ ռեբեի հասիդ) աճյունի տեղափոխմամբ Տուլայից Ռիգա։ Կազմել է «Ռուսաստանի ցադիկների գերեզմանները» ալբոմագիրքը։ Աշխատել է իսրայելական «Շամիր» հրատարակությունում։ 1990 թվականին մասնակցել է Լվովի հրեաների համայնքային և լուսավորական-հասարակական կյանքի վերականգնման գործում։
1992-1995 թվականներին եղել է իր կողմից կազմակերպած Մոսկվայում հրեական համալսարանի ռեկտոր։ Կազմակերպել է հուդայագիտական գրականության հրատարակմամբ Իսրայելում և Ռուսաստանում գործող «Գեշարիմ/Մշակույթի կամուրջներ» հրատարակչությունը։
Ռուսաստանի հրեական համայնքների ֆեդերացիայի մրցանակի դափնեկիր է (2004)։
2012 թվականին պարգևատրվել է Պուշկինի մեդալով։


== Արտաքին հղումներ ==
Միխայիլ Գրինբերգը «Գեշարիմ» հրատարակչության կայքում (ռուս.)
Հարցազրույցը պոլիտ.ռու կայքին (ռուս.)
Վիկտորինա Մյուրան

Վիկտորինա Լուիզա Մյուրան (ֆր.՝ Victorine Louise Meurent, փետրվարի 18, 1844(1844-02-18), Փարիզ - մարտի 17, 1927(1927-03-17), Կոլոմբ, Սենա, Ֆրանսիա), ֆրանսիացի նկարչուհի և երաժշտուհի։
Էդուարդ Մանեի սիրելի բնորդուհին։


== Կենսագրություն ==
Վիկտորինա Լուիզա Մյուրանը ծնվել է փորագրիչներ Ժանա Լու Էթենա Մյորենի և Թերեզա Լյուզի ընտանիքում, Ֆրանսիայի մայրաքաղաք Փարիզում։ Նրա մորեղբայրը քանդակագործ էր։ Մյուրոնը շատ լավ նվագում էր կիթառ, նա իր տաղանդով հանդես էր գալիս սրճարաններում, դասավանդում էր երաժշտություն և այդպիսով գումար էր վաստակում ապրելու համար։ Այս փաստերից բացի, Վիկտորինա Լուիզա Մյուրանի երիտասարդական տարիներից մեզ քիչ բան է հայտնի։ Վոլլար Ամբրուազը նկարագրել է նրան որպես քմահաճ էակ, ով խոսում էր Փարիզի փողոցային կանանց նման։ Դեկտեմբերի 1861-ից մինչև հունվարի 1863 թվականները նա աշխատել է որպես մոդել` Թոմ Քությեի արվեստագետի ստուդիայում։ Էդուարդ Մանեն նրա հետ ծանոթացել է 1862 թվականին, երբ նա ընդամենը 18 տարեկան էր։ Մինչև 1875 թվականը Վիկտորինան որպես բնորդուհի է ներկայացվել բազմաթիվ կտավներում, այդ թվում` «Փողոցային երգչուհի», «Նախաճաշ խոտի վրա», «Օլիմպիա» «Երկաթուղի» գլուխգործոցների համար։ Նա բնորդուհի է եղել նաև Էդգար Դեգայի համար։ Ամերիկյան ճամփորդությունից հետո Վիկտորինա Լուիզա Մյուրանը սկսեց նկարչական դասեր վերցնել և արդեն 1885 թվականին Փարիզյան սալոնում ներկայացրեց իր ինքնանկարը։ Նրա այլ հայտնի գործերից են «Նյուրնբերգի բնակչուհին 16-րդ դարում» (Սալոն, 1879 թվական) և «Ծաղկազարդի կիրակի» (Սալոն, 1885 թվական)։ Վերջին նկարիչը, ում համար 1890 թվականին Վիկտորինան որպես բնորդուհի է ծառայել, եղել է Նորբեր Գոնետը։ Հետագայում նա սկսեց ալկոհոլի նկատմամբ թուլություն զգալ, սկսեց սիրային փոխհարաբերություններ մոդել Մարի Փելլեգրիի հետ, ինչի մասին գրել է Մանեի ընկեր Ջորջ Մուրն իր «Իմ մահացած կյանքի հիշողությունները» (1906 թվական) վեպում։ Սկզբում նա մուրացկանությամբ է զբաղվում սրճարաններում և բարերում, այնուհետև ձեռք է բերում մի կապիկ և որպես la vielle au singe (պառավը կապիկի հետ) մուրացկանի հագուստով փողոցում կիթառ նվագելով գումար է մուրացել։ Որոշ ժամանակ նա մոր հետ ապրում է Ասնիերես-Սու-Սինում, մինչև 1898 թվականին  հանդիպում է Մարի Դուֆուրին։ Նրա հետ նա տեղափոխվում է  Փարիզի Կոլոմբ արվարձան, որտեղ նա մահանում է ծեր տարիքում։


== Ժառանգություն ==
Նրա նկարների և ստեղծագործությունների մեծ մասն այսօր համարվում է կորսված, բայց 2004 թվականին նկարներից մեկը հայտնաբերվել է և այժմ գտնվում է Կոլոմբի պատմական թանգարանում։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
http://www.glbtq.com/arts/meurent_v.html Archived 2007-08-14 at the Wayback Machine.
http://blogs.princeton.edu/wri152-3/f05/nlagerfe Archived 2009-11-06 at the Wayback Machine.
Salon 1885, № 1755
Salon 1904, № 1264
Կիբուռա

Կիբուռա (էստ․՝ Kibura), գյուղ Էստոնիայի Պյարնումաա նահանգի Կոոնգա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 2 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Սան Սեբաստիան դու Տոկանտինս

Սան Սեբաստիան դու Տոկանտինս (պորտ.՝ São Sebastião do Tocantins), համայնք Բրազիլիայում՝ Տոկանտինս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Արևմտյան Տոկանտինսի մարզում։ Մտնում է Բիկու դու Պապագայուի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 4534 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 287,271 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 15,8 մարդ/կմ²։
Քաղաքի տոնը նշվում է հոկտեմբերի 1-ին։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 5.369.842,00 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 1.297,69 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է 0,610 (տվյալները՝ ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)։


== Աշխարհագրություն ==
Տեղանքի կլիման մերձարևադարձային է։


== Արտաքին հղումներ ==
Տեղեկություններ Սան Սեբաստիան դու Տոկանտինսի մասին
Արտաշատի ջրանցույց

Արտաշատի ջրանցույց, հին Արտաշատի հռոմեական ժամանակաշրջանի ջրանցույց։
Արտաշատի ջրանցույցը պեղվել և հայտնաբերվել է Հայաստանում հայ-գերմանական համատեղ ծրագրի շրջանակում 2010-ականներին, հանրությանն է ներկայացվել 2020 թվականի հունվարի 15-ին։ ՀՀ ԳԱԱ Հնագիտության և ազգագրության ինստիտուտի տնօրեն Պավել Ավետիսյանի խոսքով, պեղված ջրացույցը հսկայական ջրամատակարարման կառույց է։


== Պատմություն ==
Ջրացույցը թվագրվում է մ.թ. 114-117 թվականներով։


== Կառուցվածք ==
Ջրանցույցի հիմքերը բացվել են 2010-ականների պեղումների արդյունքում։ Պավել Ավեիտսյանիխ խոսքով, պեղումների արդյունքում մեկ կիլոմետր տարածքի վրա ջրանցույցի 20 հիմք է բացվել։


== Ծանոթագրություններ ==
Տրևիզո Բրեշանո

Տրևիզո Բրեշանո  (իտալերեն՝ Treviso Bresciano), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Լոմբարդիա մարզի Բրեշիա գավառում։ Բնակչությունը կազմում է 584 մարդ 2008 թվականի մարդահամարի համաձայն։ Խտությունը կազմում է 34 մարդ/կմ²։ Տարածքը գրավում է 17 կմ²։ Փոստային ինդեքս ՝ 25070, հեռախոսային կոդ՝ 0365։
Քաղաքի հովանավոր պաշտպանը Սուրբ Մարտինոն է։


== Ժողովրդագրություն ==
Բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները.


== Տվյալներ ==
Հեռախոսահամար - 0365 821610
Էլեկտրոնային փոստ -info@comunetrevisobresciano.it


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք (իտալ.)
http://www.istat.it/english/ Archived 2009-12-07 at the Wayback Machine.


== Ծանոթագրություններ ==
Բարդի (այլ կիրառումներ)

Բարդի, կարող է վերաբերել՝

Բարդի - ուռազգիների ընտանիքի տերևաթափ ծառ
Բարդի - գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Խարբերդի վիլայեթի Օվաջիկի գավառակում
Բարդի - գյուղ Ուկրաինայի Ժիտոմիրի մարզի Կորոստենի շրջանում
Բարդի - քաղաք Իտալիայում, գտնվում է Էմիլիա Ռոմանիա մարզում՝ Պարմա գավառում
Պատվական Բարխուդարյան

Պատվական Անդրեյի Բարխուդարյան (օգոստոսի 19 (31), 1898, Ստեփանավան, Հայաստան - հունվարի 13, 1948(1948-01-13), Երևան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), հայ խորհրդային կինոռեժիսոր, ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստ (1940)։


== Կենսագրություն ==
1923 թվականին ավարտել է Թբիլիսիի թատերական դպրոցը, ապա 1935-1937 թվականներին՝ սովորել Մոսկվայի Կինեմատոգրաֆիայի համամիութենական պետական ինստիտուտի ռեժիսորական ֆակուլտետում։ 1922-1925 թվականներին աշխատել է Վրաստանի կինոստուդիայում, 1926 թվականից՝ «Հայկինոյում»։ Բեմադրել է «Չար ոգի» (1927, Մ․ Գեյովանիի հետ), «Հինգն էլ խնձորին» (1928), «Տասնվեցերորդը» (1928), «Սև թևի տակ» (1930), «Կիկոս» (1931), «Արևի երեխան» (1932), «Երկու գիշեր» (1932) համր կինոնկարները։ Իր լավագույն՝ «Կիկոս» և «Երկու գիշեր» ֆիլմերում Պատվական Բարխուդարյանը նոր տեսանկյունից է մեկնաբանել պատմա-հեղափոխական թեման հայկական կինոյում, կերպարները բացահայտել է սուր երգիծանքով և նուրբ հոգեբանությամբ։ Բեմադրել է «Լեռնային հեղեղ» (1939), «Գվարդիականի կինը» (1942) և առաջին վավերագրական երաժշտական՝ «Հայկական կինոհամերգ» (1941), «Հայկական երկրորդ կինոհամերգ» (1946) ֆիլմերը։


== Ծանոթագրություններ ==
Մատա (գյուղ, Կարաիդելսկի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՄատաՄատա (ռուս.՝ Мата, բաշկիրերեն՝ Маты), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կարաիդելսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 25 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Բալոկ շրջան (Ալաբամա)

Բալոկ (անգլ.՝ Bullock County), ԱՄՆ Ալաբամա նահանգի շրջաններից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 1.614 կմ² է, բնակչությունը՝ 10.914 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Յունիոն Սպրինգս բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1866 թ.։


== Ծանոթագրություններ ==