armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Լինա Լուպլաու

Լինա Լուպլաու (դան․՝ Nicoline «Line» Christine Luplau, ապրիլի 22, 1823(1823-04-22), Մերն, Վորդինբորգ, Զելանդիա տարածաշրջան, Դանիա - սեպտեմբերի 10, 1891(1891-09-10), Ֆրեդերիկսբերգ, Մայրաքաղաքային տարածաշրջան, Դանիա), դանիացի ֆեմինիստ և սուֆրաժիստ։ 


== Կենսագրություն ==
Նիկոլինան (Լինա) ծնվել է 1823 թվականին, Մերնում, առաջնորդական տեղապահ Հանս Քրիստիան Մոնրադի և Ֆերդինանդինա Հենրիետա Գիրցենի ընտանիքում։ 1847 թվականին ամուսնացել է առաջնորդական տեղապահ Դանիել Կառլ Էրհարդ Լիպլաուի հետ։

Լինան դեռ իր պատանեկության տարիներից վրդովվում էր այն բանի համար, որ կանայք չունեին նույն իրավունքները, ինչ տղամարդիկ։ Նրա հետաքրքրությունը կանանց հավասարության պայքարի համար բորբոքվել է 1851 թվականին տպագրված Մաթիլդա Ֆիբիգերի Clara Raphael, Tolv Breve («Կլարա Ռաֆայել։ Տասներկու նամակ») գրքի շուրջ ծավալված հասարակական քննարկումների ընթացքում։ Լինայի ամուսինը ծառայել է որպես առաջնորդական տեղապահ Շլեզվիգ Հոլշտայնի ծխերից մեկում, սակայն Ավստրո-պրուսա-իտալական պատերազմի արդյունքում նահանգը Պրուսիային միացվելուց հետո ընտանիքը ստիպված է եղել տեղափոխվել Վարդե։ Այստեղ Լինան ամուսնու հետ ապրել է 1866-1888 թվականներին և դարձել աղքատներին օգնող բարեգործական միության հիմնադիրներից մեկը։ 1872 թվականին Լինան ամուսնու և դստեր՝ Մարի Լուպլաուի հետ միացել է կանանց իրավունքների շարժմանը՝ Dansk Kvindesamfund (Դանիական կանանց ընկերակցություն), որը զբաղվում էր կանանց ձայնի իրավունք տալու և քաղաքական իրավունքները տղամարդկանց հավասարեցնելու հարցերով։ 1885 թվականից նա համագործակցել է կանանց Kvindelig Fremskridtsforening կազմակերպության հետ, իսկ 1886 թվականին դարձել է դրա վարչության անդամ։ 1886 թվականին տեղափոխվել է Կոպենհագեն, 1888 թվականին հանդես է եկել որպես Kvindelig Fremskridtsforening-ի ներկայացուցիչ Կոպենհագենում կայացած Սկանդինավյան կանանց առաջին համաժողովին, որտեղ Յոհաննա Մեյերի հետ միասին ներկայացրել են կանանց ընտրական իրավունքը որպես կանանց իրավունքների հավասարեցման չորս հիմնական հարցերից մեկը։ Լինա Լուպլաուն դարձել է դանիացի կանանց ընտրական շարժման առաջատար դեմքերից մեկը և աշխատել Hvad vi vil խորհրդի կազմում՝ Մաթիլդա Բայերի, Աննա Նիլսենի և Մասի Բրունի հետ միասին։ 1888 թվականին Լինան ներկայացրել է 1702 անձանց ցուցակ՝ ի պաշտպանություն Ֆրեդրիկ Բայերի շարժման, ով հանդես է եկել որպես Dansk Kvindesamfund-ի ներկայացուցիչ Դանիայի խորհրդարանում և պաշտպանել կանանց ընտրական իրավունքը։
1889 թվականին Լինա Լուպլաուն, Լուիզա Նյորլունդի հետ միասին, հիմնել են դանիական Kvindevalgretsforeningen ընտրական շարժումը, իսկ 1889-1891 ժամանակահատվածում եղել է դրա նախագահը։ Նա նպատակ է դրել ծառայել բացառապես կանանց ընտրական իրավունքի շահերին` առանց շեղվելու Dansk Kvindesamfund-ի  և Kvindelig Fremskridtsforening-ի ծրագրերից։ Այս մոտեցումը նրան թույլ է տվել ստանալ ինչպես կանանց, այնպես էլ տղամարդկանց աջակցությունը կանանց ընտրական իրավունքների հարցում։ Սակայն, Լինային մեղադրել են կանանց շարժումը պառակտելու մեջ, և 1891 թվականին առողջական նկատառումներով ստիպված է եղել թողնել նախագահի պաշտոնը։ Նույն թվականին էլ նա մահացել է։
1917 թվականին նրա դուստրը՝ Մարին, ստեղծել է դիմանկար, որտեղ պատկերված էին կանանց ընտրական իրավունքի շարժման հայտնի անդամներ, իսկ առաջին պլանում իր մայրն էր։


== Ծանոթագրություններ ==
Ալբերտինա պատկերասրահ

Ալբերտինա (գերմ.՝ Albertina), գեղարվեստական թանգարան Վիեննայի կենտրոնում` էրցհերցոգ Ալբրեխտի պալատում։ Նրանում պահպանվում է գծանկարների` աշխարհում ամենից մեծ և հայտնի հավաքածուներից մեկը (մոտ 65.000 նկար և մեկ միլիոնից ավել տպագիր գծանկարներ)։ Հավաքածուում ներառված են ուշ գոթիկայից մինչև ժամանակակից գործեր։ «Ալբերտինա» անվանումը ծագում է հիմնադրի` հերցոգ Ալբերտ Կազիմիր Սաքսոնացու անունից։


== Պատմություն ==
Գծանկարների հավաքածուի հիմքը դրել է հերցոգ Ալբերտը 18-րդ դարի 70-ական թվականներին Բրատիսլավայի արքայական ամրոցում, որ նրա նստավայրն է եղել 1765-1781 թվականներին։
Ալբերտինայի հիմնադրման փաստաթուղթը թվագրվում է 1776 թվականի հուլիսի 4-ին, ինչը համընկնում է ԱՄՆ-ում անկախության հռչակագրի հաստատմանը։
Էրցհերցոգ Ալբերտի կողմից պալատի ձեռքբերումից հետո (1795) այստեղ է տեղափոխվել նրա գեղարվեստական հավաքածուն։ Դրանից հետո պալատը վերակառուցվել է նոր նշանակությանը համապատասխան։ 1822 թվականին հավաքածուն հասանելի է դարձել հասարակության համար։ Ի տարբերություն ուրիշ հավաքածուների, որոնք բաց էին միայն ազնվականական խավի համար, Ալբերտինան բաց էր բոլորի համար միայն մի պայմանով. ներս մտնողը պետք է սեփական կոշիկ ունենար։ Չնայած Ալբերտինա այցելողների շրջանը մեծացավ, այնուամենայնիվ բնակչության մեծ մասի համար այն դեռևս անհասանելի էր։
Ալբերտի մահից հետո և' պալատը, և' գեղարվեստական հավաքածուն ժառանգության իրավունքով անցան էրցհերցոգ Կառլին, ապա` էրցհերցոգ Ֆրիդրիխ Ավստրիացուն։ Հենց այս շրջանին էլ վերաբերում է հավաքածուի ընդլայնումը։
1919 թվականի գարնանը պալատն ու հավաքածուն Հաբսբուրգներից անցնում են Ավստրիայի Հանրապետությանը։ 1920 թվականին հավաքածուն միացվում է արքայական նախկին գրադարանի տպագիր գծանկարների ֆոնդին։ Այդ ժամանակ բոլոր ցուցանմուշները, որոնք մասնավոր սեփականություն էին, նախկին սեփականատերերի կողմից դուրս են բերվել պալատից։ 1921 թվականին շենքն ու հավաքածուն ստանում են «Ալբերտինա» անվանումը։


== Ցուցադրություն ==
1996-2003 թվականներին վերանորոգման պատճառով Ալբերտինան փակվել է հասարակության համար։ Արդեն մեկ տարի անց` բացումից հետո, Ալբերտինան Ավստրիայի ամենամեծ թվով այցելություններ ունեցող ցուցահանդեսն էր։ Ներկայումս թանգարանում ցուցադրված են Լեոնարդո դա Վինչիի, Միքելանջելոյի, Ռաֆայելի, Ռուբենսի, Օսկար Կոկոշկայի, Ռեմբրանդտի, Ալբրեխտ Դյուրերի, Գուստավ Կլիմտի, Էգոն Շիլեի, Պոլ Սեզանի և Ռոբերտ Ռաուշենբերգի աշխատանքները։ Բացի մշտական ցուցադրությունից` կազմակերպվում են նաև ժամանակավոր ցուցադրություններ, օրինակ` 2006 թվականին կազմակերպվել է ցուցադրություն` նվիրված Պիկասոյին։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		
		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք
Ալբերտինա պատկերասրահը wien.info կայքում
Գրանդ Կուրոն

Գրանդ Կուրոն (ֆր.՝ ɡʁɑ̃ kuʁɔn), համայնք Ծովամերձ Սեն գավառում, Նորմանդիայի շրջան, հյուսիսային Ֆրանսիա։


== Աշխարհագրություն ==
Փոքր արվարձանային քաղաք՝ հսկայական կոնտեյներային նավահանգիստով և զգալի թեթև արդյունաբերությամբ, որը գտնվում է Սեն գետի ափին, Ռուանի կենտրոնից 7 մղոն (11 կմ) հարավ՝ D938, D3 և D13 ճանապարհների միացման վայրում։ A13 ավտոերթուղին անցնում է համայնքի տարածքի հարավային հատվածով։


== Բնակչություն ==


== Հետաքրքիր վայրեր ==
Մենհիր Միլթյուիտ անտառ, վկայում է նեոլիթյան բնակչության առկայության մասին
Սուրբ Մարտին եկեղեցի, թվագրվում է 14-րդ դարին
Սուրբ Անտոնի եկեղեցի, թվագրվում է 19-րդ դարին
The château du Grésil, Գրեսիլ ամրոց
Բենեդիկտյան կացարանի մնացորդները


== Քույր քաղաքներ ==
Սիլզ, Գերմանիա
Ֆելտեն, Գերմանիա


== Արտաքին հղումներ ==
պաշտոնական կայք(չաշխատող հղում)
Սեմյոն Պեգով

Սեմյոն Վլադիմիրովիչ Պեգով (ռուս.՝ Семен Владимирович Пегов, սեպտեմբերի 9, 1985(1985-09-09), Սմոլենսկ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), ռուս ռազմական լրագրող, WarGonzo նախագծի հեղինակ։


== Կենսագրություն ==
Սեմյոն Պեգովը ծնվել է 1985 թվականի սեպտեմբերի 9-ին Սմոլենսկ քաղաքում։ Ավարտել է Սմոլենսկի պետական համալսարանի բանասիրության ֆակուլտետը, ստացել է լրագրողի որակավորում։ Որպես հեռուստալրագրող  աշխատել է Համառուսաստանյան պետական հեռուստառադիոընկերությունում։ 23 տարեկանում մեկնել է Աբխազիա՝ աշխատելու տեղական հեռուստաընկերությունում, որտեղ էլ հայտնվել է պատերազմական գոտում։ Աբխազիայում, Եգիպտոսում, Սիրիայում, Կիևում, Ղրիմում, Դոնբասում, Արցախում ականատես է եղել մի շարք ռազմական գործողությունների։
Սեմյոն Պեգովի բանաստեղծությունները տպագրվել են ռուսական մի շարք ալմանախներում։ Մասնակցել է «Լիպեցկ 2011» երիտասարդ գրողների ֆորումին։


== Հայ-ադրբեջանական պատերազմ ==

Որպես ռազմական լրագրող ակտիվորեն լուսաբանել է Հայ-ադրբեջանական պատերազմը՝ հիմնականում գտնվելով ռազմական գործողությունների վայրում։
2020 թվականի հոկտեմբերին Ադրբեջանի գլխավոր դատախազությունը քրեական գործ է հարուցել Սեմյոն Պեգովի նկատմամբ՝ Հայաստանի տարածքից Արցախի Հանրապետություն մուտք գործելու համար։


== Ծանոթագրություններ ==
Լատիներեն արտահայտությունների ցանկ «C»

Այս էջը ներկայացնում է ամենատարածված լատիներեն արտահայտությունների  հայերեն թարգմանությունները։ Ընդգրկված արտահայտություններից շատերն իրենք նույնպես թարգմանված են հին հունարեն հռետորական արտահայտություներից, քանզի  Հին Հունաստանում գրականությունը և հռետորական արվեստը մի քանի հարյուրամյակ ավելի վաղ են զարգացել քան Հին Հռոմում։
Այս ցանկի մեջ ընդգրկված  է C տառը։ Հիմնական ցանկն ամբողջությամբ  տես՝ Լատիներեն արտահայտությունների ցանկ (ամբողջը) էջում։ 


== C ==


== Հղումներ ==


== Ծանոթագրություններ ==
Արմավիր (միջնադարյան քաղաք)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Արմավիր (այլ կիրառումներ)Արմավիր քաղաք, Ք. հ. 9-րդ դարից՝ Մեծ Հայքի Բագրատունիների թագավորության կազմում։ Կազմավորվել է Հայոց Արմավիր մայրաքաղաքի հիմքի և շրջակա ագարակների՝ մայրաքաղաքի արևելյան թաղամասեր հիմքի վրա։ Բագրատունիների օրոք ունեցել է ավելի քան 10 հազար բնակիչ և թագավորության չորրորդ քաղաքն էր։
Մատենագրությունից, ինչպես նաև Արմավիրի պեղումների արդյունքներով հայտնի են

Արմավիր քաղաքի երկու թաղամասերը՝ Ալիսո(ու) և Բլուր
Արմավիրի արևելյան բլրի գագաթի մատուռը՝ կառուցված Արմավիր մայրաքաղաքի միջնաբերդի և տաճարի քարերից
տնտեսական նշանակության շինություններ՝ դարբնոց, թոնատներ, արհեստանոցներ, ձուլարաններ, դեղատուն, երկու խաղողի ճզման հնձաններ13-րդ դարում թաթար մոնղոլները գրավեցին և ավերեցին Արմավիր քաղաքը։
18-րդ դարի առաջին կեսին, Երևանի պարսկական խանի որոշմամբ, սկիզբ դրվեց Արմավիր մայրաքաղաքի ավերակների ավերմանը։ Քաղաքը հանդիսացավ որպես «պատրաստի քարհանք» ավերակների մոտակայքում կառուցվող նոր բերդի, նոր բնակավայրի և տեղացիների բնակելի տների կառուցման համար։
Սարդարապատի մահալի հրամանատարի՝ «սարդար» համար Արմավիր մայրաքաղաքի և Արմավիր քաղաքի ավերակները հանդիսացա որպես «պատրաստի քարհանք»՝ 1813 թվականից սկսած Սարդարապատի անապատում կառուցել Սարդարաբադի բերդը (Sardari Berd (Armenian: Սարդարի Բերդ։ deriven from Sardar Persian: سردار‎;(չաշխատող հղում) )։
Արմավիր քաղաքի թաղամասերի և շրջակա ագարակների հիմքի վրա 17-19-րդ դդ ձևավորվեցին նախ ագարակային, ապա գյուղական համայնքներ, որոնք ներկայումը կազմում եմ Արմավիրի մարզի Արմավիր, Հայկավան(չաշխատող հղում), Այգեշատ, Բամբակաշատ, Ջրաշեն, Նոր Արտագերս, Նալբանդյան գյուղերը։


== Գրականություն ==
Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան Archived 2017-02-20 at the Wayback Machine.։ Երևան, 1986-2001։ Հոդվածներ «Ալիսո(ու)»՝ էջ՝ 91 և «Բլուր» էջ՝ 704։
Б. Н. Аракелян. О некоторых результатах археологического изучения древнего Армавира. http://hpj.asj-oa.am/1407/1/1969-4(157).pdf Archived 2019-04-07 at the Wayback Machine.
Սերգեյ Վարդանյան, Հայոց Մայրաքաղաքները, Արմավիր Archived 2017-02-20 at the Wayback Machine.,էջ՝ 28։
Վիլապլանա

Վիլապլանա (կատ․՝ Vilaplana), մունիցիպալիտետ Կատալոնիայում, Տարագոնա նահանգում (Կատալոնիա ինքնավար համայնքում)։ Մունիցիպալիտետը գտնվում է Բաշ Կամպ շրջանում։ Զբաղեցնում է 23․20 կմ2 տարածք։ Բնակչությունը 631 մարդ (2010 թվականի տվյալներով)։


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական էջ
Información general Archived 2007-10-10 at the Wayback Machine.
Datos estadísticos
Swiss International Air Lines

Swiss International Air Lines, Շվեյցարիայի խոշորագույն ավիաընկերություններից է, իրականացնում է չարտերային թռիչքներ դեպի՝ Եվրոպա, Հյուսիսային Ամերիկա, Հարավային Ամերիկա, Աֆրիկա և Ասիա։ Ավիաընկերությունը դաշինք է կնքել Star Alliance-ի հետ։ Ավիաընկերության գրասենյակը գտնվում է Ցյուրիխում։ Ավիաընկերությունը հիմնադրվել է 2002 թվականին։


== Ավիաընկերության համաձայնագրերը ==
2009 թվականին ավիաընկերությունը պայմանագիր է կնքել հետևյալ ավիաընկերությունների հետ՝

Adria Airways
Air Canada
Air India
Air Malta
Brussels Airlines
Croatia Airlines
Edelweiss Air
EgyptAir
El Al
Lufthansa
LOT Airlines
Lufthansa Italia
Qatar Airways
Singapore Airlines
Thai Airways International
TAM Airlines
United Airlines
US Airways


== Չվերթը ==
2010 թվականի հունիսին ավիաընկերության չվերթը բաղկացած էր հետևյալ ինքնաթիռներից՝։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք (անգլ.)
Աֆա (համայնք)

Աֆա (ֆր.՝ Afa, կորսիկերեն՝ Afà), համայնք Ֆրանսիայում, Կորսիկա մարզի Հարավային Կորսիկա գավառում։ Մտնում է Այաչչոյի շրջանի Գրանովա-Պրունելլի կանտոնի կազմի մեջ։ 
Համայնքի INSEE կոդ՝ 2A001։


== Բնակչություն ==
Համայնքի բնակչությունը 2008 թվականին կազմում էր 2718 մարդ։


== Տնտեսություն ==
2007 թվականի տվյալներով 1829 աշխատունակ տարիքի մարդկանցից (15-64 տարեկան) 1262-ը տնտեսապես ակտիվ էին, 567-ը անգործունակ (ակտիվության ցուցանիշը 69,0 %, 1999 թվականին եղել է՝ 65,5 %)։ 1262 աշխատունակ բնակիչներից 1152-ը աշխատում էին (648 տղամարդ և 504 կին), անաշխատանք էին 110-ը (35 տղամարդ և 75 կին)։ 567 անգործունակ մարդկանցից 173-ը աշակերտներ կամ ուսանողներ են, 166-ը թոշակառու, 228-ը անաշխատունակ էին այլ պատճառներով.


== Լուսանկարների Պատկերասրահ ==

		


== Ծանոթագրություններ ==


== Տես նաև ==
Ֆրանսիայի շրջանների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
«Աֆայի Ազգային Համալսարանների վիճակագրությունը» (ֆրանսերեն)։ Արխիվացված օրիգինալից 2012-05-17-ին։ Վերցված է 2011-10-14 
«Афа» (ֆրանսերեն)։ cassini.ehess.fr։ Արխիվացված օրիգինալից 2013-02-12-ին։ Վերցված է 2013-02-05
Գտիր ապաստան (ֆիլմ)

«Գտիր ապաստան» (անգլ.՝ Take Shelter). Ջեֆ Նիկոլսի դրամատիկ ֆիլմը։ Պրեմիերան կայացել է 2011 թվականի հունվարին «Սանդենս» փառատոնի ժամանակ։


== Սյուժե ==
Կերտիսը սովորական աշխատող է, ով ապրում է Օհայոյի մոտ մի փոքրիկ քաղաքում՝ իր կնոջ՝ Սամանտայի և աղջկա՝ Հաննայի հետ, ով վերջերս կորցրել է լսողությունը։ Նրանք երջանիկ կյանքով էին ապրում, քանի դեռ Կետրիսը չէր սկսել գիշերը մղձավանջային երազներ տեսնել մեծ փոթորիկի մասին, որին զոհ է գնում իր ընտանիքը։ Ամեն անգամ նա իրեն շատ վատ է զգում և սկսում կասկածել, որ խելագարվում է։ Բոլորն են սկսում նրան խելագարի տեղ դնել։ Բայց Կետրիսը որոշում է դրսում փոթորկից ապաստարան կառուցել, որը իրեն և իր ընտանիքին կպաշտպանի փոթորկից։
Կերտիսի մոտ անընդհատ այն զգացողությունն է լինում, որ փոթորիկ է լինելու, և ընտանիքին էլ զգուշացնում է դրա մասին։ Մի անգամ թռչունները երամով ընկնում են ցած. ըստ Կետրիսի՝ դա ևս փոթորիկի նշան է։ Նա վերցնում է ընտանիքին և գնում ապաստարանը, որտեղից միայն մի քանի օր անց են դուրս գալիս։ Կինը համոզում է նրան, որ փոթորիկ չի լինելու և տանում հոգեբանի մոտ։ Հոգեբանն ասում է, որ Կետրիսին հանգիստ է հարկավոր։ Նրանք ընտանիքով գնում են ծովափ։ Այստեղ նրա դուստրը խաղալիս ավազի վրա գրում է «փոթորիկ» բառը։ Կետրիսը ճիշտ էր կանխազգում, իրոք փոթորիկ է լինում... Բայց արդեն ուշ էր, ապաստարանն էլ՝ շատ հեռու։


== Դերասանական կազմը ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք(անգլ.)
«Укрытие»(անգլ.) ֆիլմը Internet Movie Database կայքում
http://www.sonyclassics.com/takeshelter Գտիր ապաստան (ֆիլմ). պաշտոնական կայք
Գտիր ապաստան(անգլ.) ֆիլմը «AllRovi» կայքում:
Գտիր ապաստան(անգլ.) ֆիլմը Rotten Tomatoes կայքում
«Գտիր ապաստան»(անգլ.) ֆիլմը Metacritic կայքում:
«Գտիր ապաստան»(անգլ.) ֆիլմը Box Office Mojo  կայքում


== Ծանոթագրություններ ==
Չիլիբեևո

Չիլիբեևո (ռուս.՝ Чилибеево, բաշկիրերեն՝ Силәбей), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Կալտասինսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 123 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Պրոլին

Պիրոլին, a-պ իրոլիդինկարբոնաթթու, հետերոցիկլային ամինաթթու (ավելի ստույգ՝ փոխարինելի ամինաթթու, այսինքն՝ օրգանիզմում սինթեզվում է)։Անգույն, ջրում և էթանոլում հեշտ լուծվող նյութ է:Մտնում է շատ սպիտակուցների (կոլլագենի հիմնական բաղադրամասերից է), ինսուլինի կազմության մեջ, ։
Գոյություն ունի օպտիկապես ակտիվ D,L և DL ռացեմիկ ձևերով։ Լ-պիրոլին պարունակվում է բոլոր բնական սպիտակուցներում, հատկապես հարուստ են բուսական սպիտակուցները՝ պիրոլամինները, կոլագենը, P կազեինը են։
L-պիրոլինը մտնում է ինսուլինի, ադրենոկորտիկոտրոպ հորմոնի, գրամիցիդին С-ի և այլ կենսաբանորեն ակտիվ պեպտիդների բաղադրության մեջ։ D-պիրոլին պարունակվում է որոշ ալկալոիդներում։ Պիրոլինը փոխարինելի ամինաթթու է, կենսասինթեզն օրգանիզմում ընթանում է օրնիթինից։ Ասկորբինաթթվի մասնակցությամբ պիրոլինը օքսիդանալով՝ վեր է ածվում օքսիպրոլինի։ D,L-պիրոլին սինթեզել է 1900 թ. գերմանացի կենսաքիմիկոս Ռիխարդ Վիլշտետերը (R․ Willstatter, 1872-1942)։


== Ծանոթագրություններ ==
Տեալամա

Տեալամա (էստ․՝ Tealama), գյուղ Էստոնիայի Յիգևամաա նահանգի Տոռմա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 15 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Շատլե հրապարակ

Շատլե հրապարակ, հրապարակ Ֆրանսիայի մայրաքաղաք Փարիզում։ Գտնվում է 1-ին և 4-րդ թաղամասերի սահմանին, և հանդիսանում է կարևոր տրանսպորտային հանգույց Ֆրանսիայի մայրաքաղաքում։


== Ծագումնաբանություն ==
Շատլե անվանում են Ֆրանսիայի ամրոցները (ֆր.՝ Châtelet, Castellum), այսպես են կոչվել միջնադարում Ֆրանսիայում ասպետական ամրոցները։ Ավելի ուշ այն շենքերը, որտեղ արքունական դատավորները ձերբակալում և պահում էին հանցագործներն։ Փարիզում կային երկու հին ամրոցներ (աշտարակ), որոնք կրում էին այդ անվանումը՝

Մեծ Շատլե-դատարան
Փոքր Շատլե -քաղաքային բանտԵրկրորդը քանդվել է մի քանի տարի ավելի վաղ, քան առաջինը։ Փարիզում կար նաև «Շատլե» դատական հիմնարկ (ֆր.՝ prévôté կամ vicomté  de Paris), որը հանդիսանում է առաջին ատյանի քաղաքացիական և քրեական հիմնարկ։


== Նկարագրություն ==
Հրապարակն անվանվել է Գրան-Շատլե հին ամրոցի անվամբ, որը կառուցվել է 1130 թվականին Լյուդովիկոս VI-ի կողմից, Մենյալ կամրջի կողքին։ Այն բանից հետո, երբ Ֆիլիպ II-ի օրոք Փարիզը շրջափակվում է հուսալի պատով, ամրոցը կորցնում է իր պաշտպանական նշանակությունը։ Նախքան հեղափոխությունը այն ծառայել է որպես բանտ, իսկ 1802 թվականին քանդվել է։ Նրա տեղում 1806-1808 թվականներին Ֆրանսուա-Ժան Բրալլի պրոեկտով տեղադրվեց շատրվան Նապոլեոնի տարած հաղթանակների կապակցությամբ։

Հաղթանակի շատրվանը հայտնի էր նաև որպես «Արմավենու շատրվան»։ 1806 թվականին կառուցված կոթողը զարդարված էր արմավենու ճյուղերով, որոնց մեջ փորագրված են Նապոլեոնի Իտալիայի, Եգիպտոսի և Գերմանիայի տարած հաղթանակների անվանումները։ Կոթողը պսակում է Հաղթանակի աստվածուհին, որը ստեղծել է Լուի Սիմոնա Բուազոն (1743-1809)։
Շատլե հրապարակում դեմ դիմաց գտնվում են երկու հանրաճանաչ թատրոններ՝ Շատլե (ֆր.՝ Théâtre du Châtelet) և Քաղաքային թատրոն։ (ֆր.՝ Théâtre de la Ville)։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==
The History of Paris from the Earliest Period to the Present Day, London : printed for Geo. B. Whittaker, Ave-Maria Lane, 1825, vol. 3, page 122.
Պարամոնովի առանձնատուն

Նիկոլայ Պարամոնովի առանձնատուն (ռուս.՝ Особняк Парамонова), շենք Ռուսաստանի Դոնի Ռոստով քաղաքում, որը ճարտարապետ Լեոնիդ Էբերգի նախագծով 1914 թվականին կառուցվել է գրահրատարակիչ Նիկոլայ Պարամոնովի համար։ Ներկայում առանձնատանը գործում է Հարավային դաշնային համալսարանի Յ. Ա. Ժդանովի անվան գիտական գրադարանը։ Շենքը կառուցվել է նեոդասականության ոճով և ունի դաշնային նշանակության ճարտարապետության հուշարձանի կարգավիճակ։


== Պատմություն ==
Ռոստովցի անվանի գրահրատարակիչ և բարերար Նիկոլայ Պարամոնովի առանձնատունը կառուցվել է 1914 թվականին։ Շենքի նախագծի հեղինակն էր ճարտարապետ Լեոնիդ Ֆեոդորովիչ Էբերգը։ Այս առանձնատանը Պարամոնովն ապրել է կնոջ՝ Աննա Իգնատևնայի և երեխաների հետ։
1918 թվականի սկզբին շենքը բռնագրավվել է, որից հետո այնտեղ տեղակայվել է Ռոստով-Նախիջևանի հեղափոխական կոմիտեն։ 1918 թվականի մայիսին, Ռոստովից բոլշևիկների արտաքսումից հետո, առանձնատանը տեղակայվել է Կամավորական բանակի շտաբը։ Նույն 1918 թվականին շենքում հրդեհ է բռնկվել։ Առանձնատունը վերականգնվել է միայն 1923 թվականին։
Վերականգնողական աշխատանքների ավարտից հետո առանձնատանը նախ տեղակայվել է շինարարների ակումբը, ապա՝ արյան փոխներարկման ինստիտուտը։ 1930-ական թվականներին այնտեղ տեղակայված էր գավառագիտության մարզային թանգարանը։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին շենքն այրվել է, սակայն պատերը և սյունաշարքերը լրջորեն չեն վնասվել։ 1947 թվականին որոշվել է վերակառուցել շենքը։ Շենքի վերականգնման աշխատանքները ղեկավարել է Լ. Ֆ. Էբերգը։ 1952 թվականին վերակառուցման աշխատանքներն ավարտվել են, և շենքը փոխանցվել է Ռոստովի պետական համալսարանի գրադարանին։
XXI դարի սկզբին Պարամոնովի առանձնատունը կրկին հիմնանորոգման կարիք ունեցավ։ Նկուղում սկսել էր կուտակվել խոնավություն, ինչը վնասում էր ինչպես շենքը, այնպես էլ հազվագյուտ գրքերը։ 2005 թվականին վերանորոգվել է ճակատը։ Ամբողջ շենքի վերակառուցումը նախատեսվում էր սկսել 2013 թվականի աշնանը։


== Ճարտարապետություն ==
Պարամոնովի առանձնատունը կառուցվել է նեոդասականության ոճով։ Սկզբնապես այն հողակտորը, որտեղ կանգնած է առանձնատունը, Պուշկինի փողոցից առանձնացված էր կոփածո ցանցկեն ցանկապատով։ Գլխավոր հյուսիսային ճակատը համաչափ է։ Կենտրոնում հոնիական օրդերի 6-սյունանի նախամուտք է։ Կողային ճակատները զարդարված են որմնասյուների շարքերով։ Դեպի գլխավոր մուտք տանում է չորսմետրանոց երկկողմանի կրկնակի սանդուղքը։ Ցոկոլային հարկը, որը զարդարված է կոպտատաշ քարով, ավարտվում է լայն քիվով։ Հարավային ճակատի արտաքին տեսքը ձևավորում են գեղատեսիլ սյուները, որոնք կանգնած են երկու շարքով (նրանց խոյակները կորսվել են 1940-ական թվականներին)։ Առանձնատան շքադահլիճը հաղորդակցվում է կենտրոնական ատրիումային սրահի հետ, որը լուսավորվում է ապակե լապտերով։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Особняк Николая Парамонова в Ростове-на-Дону
Ուրանի հանքանյութեր

Ուրանի հանքանյութեր, ուրան և նրա միացությունները պարունակող բնական միներալային աոաջացումներ, որոնց արդյունավետ օգտագործումը տեխնիկապես հնարավոր է և տնտեսապես շահավետ։ Հայտնի են ուրանի շուրջ 100 միներալ, որոնցից գործնական հետաքրքրություն են ներկայացնում 12-ը։ Առավել արդյունավետ նշանակություն ունեն ուրանի օքսիդները՝ ուրանիտը և նրա տարբերակները։ Ըստ ծագման պայմանների, ուրանի հանքանյութերը լինում են՝ ներածին հանքանյութեր, արտածին հանքանյութեր և
մեաամորֆածին հանքանյութեր։ Օգտակար խառնուրդների պարունակությամբ առանձնացվում են՝ բունուրանի, ուրանմոլիբդենի, ուրանվանադիոմի, ուրանիկ կելկոբալտբիսմութ արծաթի և այլ հանքանյութեր։ Ըստ ուրանի քանակության, տարբերում են հանքանյութերի 5 տեսակ՝ շատ հարուստ հանքանյութեր, հարուստ, միջին, շարքային։ Որպես կողմնակի արգասիք ուրանը կորզվում է այնպիսի հանքանյութերից, որոնք պարունակում են այն 0,01-0,015%-ով և նույնիսկ 0,006–0,008%-ով։ Ուրանի հանքանյութերի՝ կապիտալիստական երկրների գլխավոր հանքավայրերը գտնվում են ԱՄՆ-ում, Կանադայում, Ֆրանսիայում, ՀԱՀ-ում, Ավստրալիայում և Գաբոնում։
Սակավաջուր

Սակավաջուր, գետակ Հայաստանի Գեղարքունիքի մարզում։ Սկիզբ է առնում Ճոպան լեռան արևմտյան լանջերից և Աղբերք գյուղից հյուսիս-արևմուտք միախառնվում Արծաթաղբերք գետին։ Երկարությունը 6 կմ է։


== Ծանոթագրություններ ==
Ալլոնժ

Ալլոնժ (ֆր.՝ allonge,). Allonger - երկարացնելու համար), երկար ալիքային գանգուրներով կեղծամ։ Այն ներկայացվել է  XVII դարի 60-ականներին Լյուդովիկոս XIV թագավորի պալատում։ Ենթադրվում է, որ նման կեղծամների նորաձևության առաջացումը կապված է այն բանի հետ, որ թագավորը շատ շուտ է սկսել ճաղատանալ և չի ցանկացել համակերպվել այդ փաստի հետ։ Հոյակապ կեղծամ հագնելով, թագավորը «դատապարտեց» ամբողջ Եվրոպային ալլոնժ հագնելուն։ Քանի որ «իսկապես արքայական պարիկը» պետք է առյուծի բաշ հիշեցներ, սկզբում այն պատրաստվում էր շիկահեր-կարմրավուն գույնով։
Լյուդովիկոս XIV-ի պալատում գոյություն ուներ շուրջ 45 տեսակի տարբեր կեղծամներ, և վարսավիրների մեծ անձնակազմ էր աշխատում։ Պալատում ազդեցիկ անձնավորություն էր Լուի XIV-ի անձնական վարսահարդար Բիրուան (նույն ինքը ՝ Բինետ կամ Բինն)։ Ամենահայտնի բոսորագույն կեղծամը հորինել է Բինետը․ այդ կեղծամը իրենից ներկայացնում էր գանգուրների զանգված, որն իջնում էր դեպի կրծքավանդակը և մեջքը։
Սկզբում այս կեղծամները նման էին գանգուրների «մեծ ալիքի»։ Ժամանակի ընթացքում ձյան նման սպիտակ ալլոնժը դարձել է ամենատարածվածը։ Կեղծամները ձյունաճերմակ դարձնելու համար դրանք  պուդրում էին ալյուրով, նմանապես պարիկների համար կային տարբեր երանգների հատուկ փոշիներ։
Առանց կեղծամի հայտնվելը համարվել է անպարկեշտ։ Կեղծամը ազնվականության պաշտոնական «գլխարկն էր»։ Բնական մազերից պատրաստված կեղծամի արժեքը շատ բարձր էր, ամենաբարձր արժեք ունեցողները Ֆլանդրիայում պատրաստված շիկահեր կեղծամներն էին։ Տղամարդկանց լավագույն կեղծամները պատրաստված էին փափուկ ու գեղեցիկ կանացի վարսերից։ Հաճախ մահապատժի ենթարկված մարդկանց մազերը օգտագործվում էին կեղծամների համար։
Բուրժուաների, պաշտոնյաների, քաղծառայողների և սպաների համար ավելի էժան կեղծամներ էին պատրաստում ոչխարի կամ այծի բրդից, շան կամ ձիու պոչից կամ բուսական մանրաթելից։
Կեզծամները դարձել էին լուսավորության դարաշրջանի խորհրդանիշ։
18-րդ դարի սկզբին ալլոնժը փոքր-ինչ փոխվեց` դառնալով ավելի կարճ և կոմպակտ։ Ալլոնժի կարճ տարբերակը կոչվում էր «բինետ»․ դա մի փոքր փոշոտված պարիկ էր՝ մեծ գանգուրներով, որոնք դասավորված էին հորիզոնական շարքերով. պարիկի հետևն ավարտվում էր հյուսով կամ  կամ պոչով։ Այդ ժամանակի ամենատարածված սանրվածքը կոչվում էր «ա-լյա Կատոգեն»․ մազերը հետ էին սանրում և գլխի հետևի մասում կապում սև ժապավենով, ոմանք այս պոչը թաքցնում էին սև թավշյա պատյանում։
Ներկայումս Ալլոնժ (սպիտակ կեղծամ ձիու մազերից) կրում են Մեծ Բրիտանիաի և Ավստրալիայի դատավորներն ու խորհրդարանականները։ Ռուսաստանում ալլոնժ կեղծամը լայն տարածում է գտել Պետրոս Առաջինի բարեփոխումների մեկնարկի հետ։ Հոգևորականները դեմ եղան կեղծամներ հագնելուն։ Ռուսաստանում ստեղծվեց կեղծամների արտադրությունը, դրա վրա աշխատող վարպետներին անվանում էին «մազերի նկարիչներ»։
Պարիկմախեր (վարսավիր) բառը փոխառվել է 18-րդ դարի սկզբին գերմաներենից, որտեղ Perückenmacher-ը Perücke-ի «պարիկի» և Macher-ի «վարպետի» ավելացումն է։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Hairstyles of the world. Amsterdam. The Pepin Press.2003.


== Արտաքին հղումներ ==
Когда появился парик аллонж? Archived 2021-04-16 at the Wayback Machine.
Կեղծճանկաթաթիկ դիխոտոմիկ

Կեղծճանկաթաթիկ դիխոտոմիկ (լատ.՝ Pseudoanastatica dichotoma), խաչածաղկավորների ընտանիքին պատկանող ծածկասերմ բույս։ Գրանցված է Հայաստանի Հանրապետության Կարմիր գրքում։


== Նկարագրություն ==
Դիխոտոմիկ, 3-10 սմ ցողունով, միամյա, նուրբ բույս է։ Տերևները երկարավուն են, 5 ջղերով։ Ծաղկաբույլը կարճացած ողկույզ է և  ծածկված է վերին տերևներով։ Ծաղիկները դեղին են, քառատիպ։ Պատիճակները ծածկված են պարզ գլխիկավոր մազիկներով, ձվաձև են, տափակ, միաբույն և միասերմ։


== Տարածում ==
Հայաստանում հանդիպում է Երևանի (Վեդի, Արարատ, Սուրենավան, Արմաշ, Ենգիջա, Երախի և Ուրծի լեռնաշղթաներ) ֆլորիստիկական շրջանում։ Հանդիպում է նաև |Նախիջևանում, Արևելյան Անդրկովկասում, Իրանում։  


== Էկոլոգիա ==
Աճում է ստորին լեռնային գոտում՝ ծովի մակարդակից 800-1000 մ բարձրությունների վրա։ Ծաղկում է ապրիլ ամսին, պտղակալում՝ մայիսին։


== Պահպանություն ==
Վտանգված տեսակ է։ Հայտնի է միայն Արարատի մարզում։ Տարածման և բնակության շրջանների մակերեսը 500 կմ²-ից պակաս է։ Կապված անթրոպոգեն գործոնների հետ՝ տեսակին սպառնում է անհետացում։ Հայաստանի Կարմիր գրքի առաջին հրատարակության մեջ ընդգրկված չէր։ Ընդգրկված չէ նաև CITES-ի և Բեռնի կոնվենցիաների հավելվածներում։
Պահպանության միջոցառումներ չեն իրականացվում։


== Ծանոթագրություններ ==
Կոհատու (այլ կիրառումներ)

Կոհատու անունը կամ տերմինը կարող է վերաբերել հետևյալ հոդվածներին․

Կոհատու - գյուղ Էստոնիայի Կեռնու շրջանի կազմում։
Կոհատու - գյուղ Էստոնիայի Մյառյամաա շրջանի կազմում։
Շնչառություն (ֆիլմ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Շնչառություն (այլ կիրառումներ)Շնչառություն, 1988 թվականին Հայֆիլմ կինոստուդիայում նկարահանված հայկական ֆիլմ։


== Սյուժե ==
Արարատյան դաշտում շտապ կառուցվել է մի գործարան՝ խախտելով սանիտարական ու էկոլոգիական նորմերը։ Տարիներ անց հասարակությունը պահանջում է փակել վտանգավոր գործարանը և դադարեցնել թունավոր ջրի բացթողումը հարևան լիճ։ Կոմիտեի նախագահ Արամը, ում հսկողության տակ է գործարանը, հասկանում է, որ շրջակա բնությունը ոչնչանում է, բայց չի համարձակվում դեմ դուրս գալ ղեկավարությանը։


== Նկարահանող անձնակազմ ==
ռեժիսոր - Ալբերտ Մկրտչյան
սցենարիստ - Ալբերտ Մկրտչյան
օպերատոր - Ռուդոլֆ Վաթինյան
մոնտաժ - Ս. Գաբրիելյան
դեկորացիաները - Ռաֆայել Բաբայան
երաժշտությունը - Մարտին Իսրայելյան
հնչյունային օպերատոր - Յուրի Սայադյան


== Դերասանական անձնակազմ ==
Խորեն Աբրահամյան- Արամ Կարպիչ
Գալյա Նովենց- Գայանե
Մհեր Մկրտչյան - Կարեն
Ալլա Թումանյան- Անահիտ
Արմինե Դովլաթյան - Արամի զոքանչը
Խաչիկ Նազարեթյան- Ասոյան
Ազատ Գասպարյան - Գառնիկ
Վիգեն Չալդրանյան - Վիգեն
Արմեն Սանթրոսյան- հաշվապահ
Ժաննա Բլբուլյան - քարտուղարուհի
Լևոն Շարաֆյան- Լևոն
Յուրի Ամիրյան - Ազատ Երեմիչ
Հենրիկ Ալավերդյան - վարորդ
Կ. Միլիտոնյան և Վիգեն Ստեփանյան - աշխատակիցներ
Ռաֆայել Բաբայան - օպերատոր


=== Դրվագներում ===
Մամիկոն Մանուկյան, Հրայր Կարապետյան, Է. Մկրտչյան, Ջուլիետա Բաբայան


== Արտաքին հղումներ ==
Ֆիլմը «Հայկական կինո» կայքում Archived 2014-06-25 at the Wayback Machine.
Ֆիլմը kino-teatr.ru կայքում (ռուս.)
Ֆիլմը kinopoisk.ru կայքում (ռուս.)
Օժմա

Օժմա (ռուս.՝ Ожма), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կարելական ինքնավար հանրապետությունում և Մուեզերսկի շրջանում։ Թափվում է Օժմա լիճ։ Գետի երկարությունը 25 կմ է, ավազանի տարածքը 178 կմ2։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայնց պատկանում է Բալթիկ ծովի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Կարելիի ավազան, Ֆինլանդիայի և ՌԴ սահմանին, գետի ենթաավազանը բացակայում է։ Պատկանում է Կարելիի ավազանային շրջանին, Բալթիկ ծովի ավազան։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը - 01050000112102000009925
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 102000992
Ավազանի կոդը - 01.05.00.001
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 02
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 0


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Վարդազարյան

Վարդազարյան, հայկական ազգանուն։


== Ազգանունը կրողներ ==
Մարտին Ցոլակի Վարդազարյան (1938), երաժիշտ։
Նորայր Դրաստամատի Վարդազարյան (1937), ախտաբան-անատոմ։
Ռոբերտ Սերգեյի Վարդազարյան (1911-1953), գրականագետ։
Ռուբեն Էդուարդի Վարդազարյան (1967), իրավաբան։
Վարդան Ազիզի Վարդազարյան (1951), բանաստեղծ, լրագրող։
Տաճատ Տիգրանի Վարդազարյան (1914-1989), դերասան, ռեժիսոր, բեմադրիչ։
Ցոլակ Վարդազարյան (1910-1944) երաժիշտ։
Փիլիպոս Հակոբի Վարդազարյան (1858-1935), հրատարակիչ, մշակութային գործիչ։


== Ծանոթագրություններ ==
Ինոկենտիշկա

Ինոկենտիշկա (ռուս.՝ Инокентишка), գետ Կամչատկա թերակղզի, Ռուսաստանում։ Գետի երկարությունը 21 կմ։ Թափվում է Կամչատկա գետի ձախ ափին՝ 216 կմ հեռավորության վրա։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Անադիր Կոլսկի ավազանային շրջանին։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը -19070000112120000015912


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Կուրդյումովկա (գյուղ, Շոստկայի շրջան)

Կուրդյումովկա (ուկրաիներեն՝ Курдюмівка), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Շոստկայի շրջանում։
2001 թվականի տվյալներով Կուրդյումովկա գյուղում բնակվում էր 2 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Ցելեստին

Ցելեստին (լատ՝. caelestis-երկնագույն), միներալ։ Քիմիական կազմը՝ SrS04։ Բարիտի հետ առաջացնում է իզոմորֆ շարք։ Sr-ը մասամբ տեղակալվում է Ca-ով (կալցիումացելեստին)։ Բյուրեղագիտական համակարգը ռոմբային է։ Առաջացնում է սկավառականման, բրգաձև բյուրեղներ, հատիկավոր, թելավոր, թերթաձև ագրեգատներ։ Գույնը՝ անգույն, երկնագույն, սպիտակ, կանաչավուն։ Փայլը՝ ապակու։ Կարծրությունը՝ 3-3.5, խտությունը՝ 3960 կգ/մ3։ ԽՍՀՄ–ում հայտնի է Միջին Ասիայում, Պովոլժիեում, Ուրալում, արտասահմանում՝ Մեծ Բրիտանիայում, ԱՄՆ-ում, Իտալիայում։ Ցելեստինի հումք է ստրոնցիումի միացությունների ստացման համար, որոնք կիրառվում են շաքարի, ապակու, դեղագործական արդյունաբերության մեջ, ինչպես նաև մետալուրգիայում։


== Ծանոթագրություններ ==
Տիխի Դոն (այլ կիրառումներ)

Տիխի Դոն, կարող է վերաբերել՝

Տիխի Դոն - գյուղ Ռուսաստանի Լիպեցկի մարզի Լեբեդյանսկի շրջանի կազմում։
Տիխի Դոն - գյուղ Ռուսաստանի Լիպեցկի մարզի Լև-Տոլստովսկի շրջանի կազմում։
Գրագողություն

Գրագողություն, ժուռնալիստիկայում, գրականությունում հանդիպող երևույթներից մեկը, երբ առանց հեղինակին հղում կատանելու օգտագործում են տվյալ հեղինակի մտավոր աշխատանքը։
Գրագողությունը կամ հեղինակային իրավունքի խախտումը նույնպես համարվում է քրեորեն պատժելի արարք և կարգաորվում է Հայաստանի Քրեական օրենսգրքի 158-րդ հոդվածով, այն է՝ «Հեղինակային կամ հարակից իրավունքի օբյեկտն ապօրինի օգտագործելը կամ հեղինակությունը յուրացնելը, եթե այդ արարքը խոշոր վնաս է պատճառել, պատժվում է տուգանքով՝ նվազագույն աշխատավարձի երկուհարյուրապատիկի  չափով, կամ ուղղիչ աշխատանքով՝ առավելագույնը երկու տարի»։
2006 թ.-ի հուլիսի 15-ին ընդունված «Հեղինակային իրավունքի և հարակից իրավունքների մասին» Հայաստանի օրենքը կարգավորում է այդ իրավունքներին առնչվող հարաբերություններն ու դրանց խախտումները։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Հեղինակային իրավունքի և հարակից իրավունքների մասին
Մակ-Լին շրջան (Կենտուկի)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Մակ-Լին շրջան (այլ կիրառումներ)Մակ-Լին շրջան (անգլ.՝ McLean County), ԱՄՆ Կենտուկի նահանգի 105 վարչական միավորներից մեկը։ Ընդհանուր տարածությունը 658 կմ² է, բնակչությունը՝ 9.531 մարդ (2010 թ. տվյալներով)։ Շրջկենտրոնն է Քալհուն բնակավայրը։ Կազմավորվել է 1854 թ.։
Ղազարոս Սարյանի անվան արվեստի դպրոց (Երևան)

Երևանի Ղազարոս Սարյանի անվան արվեստի դպրոց, մշակութային հաստատություն Երևանի Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանում։ Անվանվել է ի պատիվ հայ կոմպոզիտոր Ղազարոս Սարյանի։


== Պատմություն ==
Երևանի Ղազարոս Սարյանի անվան արվեստի դպրոցը հիմնադրվել է 1971 թվականին որպես Երևանի թիվ 13 երաժշտական դպրոց, 1981 թվականին վերանվանվել է Երևանի թիվ 1 մանկական արվեստի դպրոց, 2000 թվականից անվանակոչվել է կոմպոզիտոր, Երևանի Կոմիտասի անվան կոնսերվատորիայի ռեկտոր Ղազարոս Սարյանի անունով։
Դպրոցը համագործակցում է մանկատների, ծերանոցների, հանրակրթական, արվեստի և երաժշտական դպրոցների, մանկապարտեզների, գրադարանների, հասարակական կազմակերպությունների և միջազգային հասարակական կազմակերպությունների հետ։


== Բաժիններ ==
Երաժշտական բաժին՝ դաշնամուր, ջութակ, ալտ, թավջութակ, կիթառ, ֆլեյտա, կլառնետ, սաքսոֆոն, շեփոր, գալարափող, տրոմբոն, դուդուկ, շվի, դհոլ, ակորդեոն, քանոն, քամանչա, ուդ, թառ, հարվածային գործիքներ
Երգչախմբային բաժին՝ երգչախումբ և դաշնամուր
Վոկալ բաժին՝ դասական, էստրադային և ժողովրդական երգ
Պարարվեստի բաժին՝ դասական, հայկական, ժամանակակից և լատինաամերիկյան պարեր
Կերպարվեստի բաժին՝ գունանկար, գծանկար, գեղանկար, գրաֆիկա, հագուստի մոդելավորում, քանդակ, գոբելեն
Թատերական բաժին՝ ասմունք և բեմարվեստՆախակրթարան՝ ասմունք (հայերեն, ռուսերեն, անգլերեն), պար-ռիթմիկա, երգ-ռիթմիկա, նկարչություն


== Հայտնի շրջանավարտներ ==
Ռուզաննա Մանթաշյան, Բաստիլի օպերային երգչուհի
Գուրգեն Բավեյան, Երևանի Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնի մեներգիչ
Տաթևիկ Աղամիրյան, հեղինակ-կատարող
Արտաշես Սինանյան, հարվածային գործիքների երաժիշտ, գործիքավորող
Սուրեն Շախիջանյան, ապրում և ստեղծագործական գործունեություն է ծավալում Փարիզում
Արսեն Զորայան, ապրում և ստեղծագործում է Գերմանիայում
Անի Սարգսյան, ապրում և ստեղծագործական գործունեություն է ծավալում Գերմանիայում
Տաթևիկ Բաղդասարյան, Հայաստանի պետական ֆիլհարմոնիկ նվագախումբ ֆլեյտահար
Անի Երանյան, դերասանուհի
Միքայել Աթասունց, հաղորդավար, ռեժիսոր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Պաշտոնական կայք Archived 2016-01-26 at the Wayback Machine.
Վիտորիո Վենետո

Վիտորիո Վենետո (իտալերեն՝ Vittorio Veneto), կոմունա Իտալիայում։ Գտնվում է Վենետո մարզի Տրևիզո գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 29 175 մարդ, խտությունը՝ 356 մարդ/կմ²։ Զբաղեցնում է 82 կմ² մակերես։ Փոստային ինդեքս՝ 31029, հեռախոսային կոդ՝ 0438։
Բնակչությունը իրենց հովանավոր պաշտպան է համարում Սուրբ Տիցանին և Օդերցոնին։


== Բնիկները, հայտնի քաղաքացիները ==
Լորենցո դա Պոնտե. պոետ, Մոցարտի և Սալիերի լիբերտոների հեղինակ.
Ֆորչելինի, Էգիդիո. Իտալիայի քահանա, բանասեր, լեզվաբան.


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրի պաշտոնական կայք(իտալ.)


== Ծանոթագրություններ ==
Մարերի (անձնանուն)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Մարերի (այլ կիրառումներ)Մարերի, հայկական իգական անուն։ Հայկ նահապետի աղջիկներից մեկի անունն է, որից առաջացել է հայոց մարերի ամսանունը։ Սակայն այս ստուգաբանությունը Հրաչյա Աճառյանը համարում է կեղծ ստուգաբանություն, քանի որ մարերի ամսանվան ծագումը իրանական է։


== Ծանոթագրություններ ==
Կիզիլ Յար (գյուղ, Գաֆուրիյսկի շրջան)

Կիզիլ Յար (ռուս.՝ Кызыл Яр, բաշկիրերեն՝ Ҡыҙылъяр), գյուղ Ռուսաստանի Բաշկորտոստան հանրապետության Գաֆուրիյսկի շրջանի կազմում։
Բնակչությունը 2009 թվականին գրանցված տվյալներով կազմում էր 52 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Ռուսաստանի ժամային գոտիները, worldtimezone.com կայքում (անգլ.)
Վարդանլի (Վարդաշենի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Վարդանլի (այլ կիրառումներ)Վարդանլի (այժմ կոչվում է Քերիմլի ադրբ.՝ Kərimli), գյուղ ներկայիս Ադրբեջանական Հանրապետության Վարդաշենի շրջանում։


== Տես նաև ==
Վարդաշենի շրջան


== Ծանոթագրություններ ==
Գուրգեն Շահնազարյան

Գուրգեն Անուշավանի Շահնազարյան (մայիսի 9, 1945(1945-05-09), Կիրովական, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - հունիսի 29, 1992(1992-06-29)), հայ ազատամարտիկ։


== Կենսագրություն ==
Ծնվել է 1945 թվականի մայիսի 9-ին Վանաձոր քաղաքում։
1952 - 1962 թթ սովորել է Վանաձորի 10-րդ դպրոցը։
1962 - 1964 թթ աշխատել է Վանաձորի քիմիական կոմբինատում, որպես ֆրեզագործ։
1964 - 1967 թթ ծառայել է Խորհրդային բանակում, իսկ զորացրվելուց հետո շարունակել աշխատանքը քիմմանրաթելի կոմբինատում։
1988 թվականի դեկտեմբերի 7-ից ակտիվորեն մասնակցել է աղետալի երկրաշարժի վերացման և վերականգնողական աշխատանքներին։ Ապա աշխատանքի անցել «Ուկրշին» շինարարական կազմակերպությունում, որպես հյուսն։
Ազգային զարթոնքի օրերին մասնակցում է ազգային ազատագրական պայքարին։
1990 թվականից անդամագրվում է «Նժդեհ» ԱԻՄ կամավորական աշխարհազորային ջոկատին և մասնակցում է ՀՀ և Արցախի պաշտպանության համար մղվող մարտական գործողություններին։
Զոհվել է 1992 թվականի հուլիսի 29-ին Ղոչազ գյուղի մատույցներում անհավասար մարտում։ Մարտը վերցնելով իր վրա փրկում է շուրջ 40 հոգու, այնուհետև ինքը հայտնվելով շրջափական մեջ վիրավոր վիճակում իրեն պայթեցնում է նռնակով սպանելով նաև 7 ադրբեջանցու։
Գուրգեն Անուշավանի Շահնազարյանը ամուսնացած էր, ուներ մեկ որդի, ում հետ անցել է մարտական ուղի և թոռնիկներ։
Սերժ Գնաբրի

Սերժ Գնաբրի (գերմ.՝ Serge Gnabry, ծնվել է 1995 թվականի հուլիսի 14-ին. Շտուտգարտ, Գերմանիա), գերմանացի ֆուտբոլիստ, անգլիական Արսենալի կիսապաշտպան։


== Ակումբային կարեիրա ==


=== Արսենալ ===
Սերժի առաջին ակումբը եղել է գերմանական Շտուտգարտը։ 2010 թվականին հայտարարվեց նրա տեղափոխության մասին Լոնդոնի Արսենալ։ Տրանսֆերի արժեքը կազմեց 100000 եվրո։ Բայց իր նոր ակումբ նա եկավ 2011 թվականին։ 2011/12 մրցաշրջանում Սերժը սկսեց խաղալ Արսենալի պատանեկան թիմում, իսկ առաջնության ավարտին մոտ նա տեղափոխվեց երկրորդ թիմ, որում խփեց 2 գնդակ՝ երեք խաղում։
2012/13 մրցաշրջանում Սերժը անցկացրեց իր առաջին խաղերը Արսենալի գլխավոր թիմում։ Նրա դեբյուտը տեղի ունեցավ 2012 թվականի սեպտեմբերի 26-ին Քովենթրի Սիթիի դեմ Ֆուտբոլային Լիգայի գավաթի շրջանակներում։ Հոկտեմբերի 20-ին տեղի ունեցավ նրա դեբյուտը Պրեմիեր Լիգայում՝ Նորվիչ Սիթիի դեմ խաղի ժամանակ։ Չորս օր անց Սերժի դեբյուտը տեղի ունեցավ Չեմպիոնների Լիգայում՝ Շալկե 04-ի դեմ խաղի ժամանակ։ 2013/14 Մրցաշրջանի սկզբում առաջին թիմի հաճախակի վնասվածքների պատճառով հեշտ էր հայտնվել հիմնական կազմում։ 2013 թվականի հոկտեմբերի 28-ին Սերժը խփեց իր առաջին գնդակը Պրեմիեր Լիգայում։ Իր վստահ խաղի շնորհիվ նա երկարաձգեց պայմանագիրը, որը կնքվեց հոկտեմբերի 28-ին։


== Ակումբային վիճակագրություն ==


== Հաջողություններ ==
 Արսենալ

Անգլիայի գավաթակիր՝ 2013/14, 2014/15


== Ծանոթագրություններ ==
Ուլաշ (Տարսոնի գավառակ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ուլաշ (այլ կիրառումներ)Ուլաշ, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Կիլիկիայի Ադանայի նահանգի Տարսոնի գավառակի Ուլաշի գյուղախմբում։ Գտնվում էր Տարսոն քաղաքից Լամբրոնի բերդ տանող ճանապարհի վրա, Մանաշ ավանից հարավ, Տարսոն գետի աջ կողմում։


== Պատմություն ==
1487 թվականին Ուլաշով անցել է սուլթան Բայազետ II֊ի զորախումբը։


== Պատմամշակութային կառույցներ ==
Մոտակայքում գտնվում էր Պապեռոն բերդը։ Ուլաշից 2-3 կմ հեռու, Լամբրոնի գետակի վրա կար մի կամարակապ կամուրջ։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Կիլիկիայի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Առաջին ժամադրությունը

«Առաջին ժամադրությունը» (ռուս.՝ «Первое свидание»), 1960 թվականի խորհրդային գեղարվեստական ֆիլմ։


== Սյուժե ==
Արձակուրդի ժամանակ լինելով երիտասարդական ճամբարում և տեսնելով մի գեղեցիկ աղջկա՝ Ալեքսեյն իր ընկերոջ մոտ պարծենում է, որ ինքը գնում է իր առաջին ժամադրությանը, և որ նա կամուսնանա իր հետ։ Այնուհետև Ալեքսեյը հանդիպում է նույն աղջկա հետ, որի անունը Վալյա է։ Շուտով Ալյոշան ու Վալյան իսկապես ամուսնանում են, սակայն միմյանց վատ են ճանաչում։ Չնայած նրան, որ Վալյան հազվադեպ սիրալիր ու բարի աղջիկ է, նրանց միջև սկսվում են տարաձանություններ և վեճեր, որոնք հանգեցնում են նրանց բաժանմանը։ Շուտով մահանում է Վալյայի ծառայակից Տոնյան, որի երկու փոքր երեխաները մնում են առանց խնամակալի։ Վալյան սկսում է հոգ տանել նրանց մասին։ Եվ միայն այդ երեխաների հոգսերը նրան օգնում են մոռանալ իր անձնական ձախորդությունները, իսկ Ալյոշային՝ իսկապես ճանաչել և հասկանալ իր կնոջը։


== Դերերում ==
Լիդիա Շապորենկո – Վալենտինա Կալիտինա
Գեորգի Յումատով – Ալեքսեյ Սավելև
Վալենտին Գրաչյով – Միտյա Կազակով
Աֆանասի Կոչետկով – Պավել Նիկոլաևիչ Սմուրով
Օլգա Մարկինա – Նաստյա Սմուրովա
Անդրեյ Լադինին – Ժենյա, երաժիշտ
Տատյանա Պելտցեր – Մարգարիտա Միխայլովնա
Նինա Մենշիկովա – Անտոնինա Սմուրովա, Պավել Նիկոլաևիչի կինը
Ելենա Վոլսկայա – Կատյա, Սմուրովների հարևանուհին
Նինա Շորինա – Վիոլետա Մակարովա, երկրորդ կուրսի ուսանողուհի
Նինա Կրաչկովսկայա – Ռայեչկա
Պավել Բորիսկին – Շուրիկ Սմուրով'
Վիտալի Բոնդարև – Պավլիկ Սմուրով


== Նկարահանող խումբ ==
Ռեժիսոր՝ Իսկրա Բաբիչ
Սցենարի հեղինակ՝ Տատյանա Սիտինա
Օպերատոր՝ Անտոնինա Էգինա
Կոմպոզիտոր՝ Ալեքսեյ Մուրավյովա
Երգերի տեքստերի հեղինակ՝ Գարոլդ Ռեգիստան
Բեմադրող նկարիչներ՝ Առնոլդ Վայսֆելդ, Նիկոլայ Մարկին
Հագուստների նկարիչ՝ Լիդիա Նովի


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
«Մոսֆիլմ»
(6767) Շիրվինդտ

(6767) Շիրվինդտ (անգլ.՝ Shirvindt), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1983 թվականի հունվարի 6-ին Լյուդմիլա Կարաչկինայի կողմից Նաուչնիում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,672859 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,2941 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,0517 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1596,11 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,225549 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 9,41° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(6767) Շիրվինդտ աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Ստավկի (գյուղ, Պեսչանկայի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՍտավկիՍտավկի (ուկրաիներեն՝ Ставки), գյուղ Ուկրաինայի Վիննիցայի մարզի Պեսչանկայի շրջանում։ Հիմնադրվել է 1918 թվականին։
2001 թվականի տվյալներով Ստավկի գյուղում բնակվում էր 805 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 1629 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը կազմում էր 494,17 մարդ/կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Նալքորվալի

Նալքորվալի (վրաց.՝ ნალქორვალი), գյուղ Վրաստանում։ Գտնվում է Սամեգրելո-Զեմո Սվանեթ մարզի Մեստիայի շրջանում։


== Բնակչություն ==
Ըստ 2014 թվականի մարդահամարի տվյալների, գյուղի բնակչությունը կազմում է 17 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==
Ֆլորիանուի գավառ

Ֆլորիանուի գավառ (պորտ.՝ Microrregião de Floriano), գավառ Բրազիլիայի Պիաուի նահանգում։ Մտնում է Պիաուի նահանգի հարավարևմտյան մարզի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 121 544 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Զբաղեցնում է 18 333,419 կմ² տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 6,6 մարդ/կմ²։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արտադրանքը 2003 թվականին կազմել է 275 875 739,00 (ըստ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի տվյալների)
Համախառն ներքին արտադրանքը մեկ շնչի հաշվով 2003 թվականին կազմում է 2297,31 ռեալ (ըստ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի տվյալների)
Մարդկային զարգացման ինդեքսի պոտենցիալը 2000 թվականին կազմել է 0,661


== Գավառի կազմ ==
Գավառի կազմի մեջ են մտնում հետևյալ համայնքները.

Կանավիեյրա
Ֆլորիս դու Պիաուի
Ֆլորիանու
Պավուսու
Նազարե դու Պիաուի
Ժերումենյա
Իտաուեյրա
Սան Ֆրանսիսկու դու Պիաուի
Սան Ժոզե դու Պեյշի
Սան Միգել դու Ֆիդալգու
Շոռ Ներքին

Շոռ Ներքին, գյուղակ Արևմտյան Հայաստանում, Վանի վիլայեթի Վանի գավառի Արճեշի գավառակում։ Գտնվում էր Արճեշ քաղաքից 35-36 կմ հյուսիս֊արևելք, Վանա լճի ավազանի Զելան գետի վերին հոսանքի շրջանում, նրա ձախափնյա ձորակողին, Շոռ Վերին գյուղից քիչ հարավ։


== Բնակչություն ==
XX դարի սկզբին ուներ 5 տուն քուրդ բնակիչ։


== Տնտեսություն ==
Բնակչության հիմնական զբաղմունքը անասնապահությունն էր։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Վանի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
Ապանացիստականացում

Ապանացիստականացում, դենացիֆիկացում (գերմ.՝ Entnazifizierung), Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Դաշնակցային ուժերի նախաձեռնած միջոցառումների համալիր՝ Գերմանիայի և Ավստրիայի պետական, հասարակական–քաղաքական և տնտեսական կյանքը (հասարակություն, մշակույթ, մամուլ, տնտեսություն, դատական համակարգ և քաղաքականություն) ֆաշիստական տիրապետության հետևանքներից և նացիստական գաղափարախոսությունից մաքրագործելու համար։
Պոտսդամի կոնֆերանսի (1945 թվական) և Գերմանիայի վերահսկողության խորհրդի որոշումներով նախատեսվում էր ոչնչացնել նացիոնալ–սոցիալիստական (ֆաշիստական) կուսակցությունը, արձակել նացիստական հիմնարկությունները, այն հաշվով, որ դրանք ոչ մի կերպ և ոչ մի դեպքում չվերականգնվեն, արգելել նացիստական գործունեությունն ու պրոպագանդան, դատական պատասխանատվության ենթարկել ռազմական հանցագործներին և ակտիվ նացիստներին, կարևոր պաշտոններից հեռացնել նացիստներին, վերացնել ֆաշիստական օրենսդրությունը և այլն։ 
1958 թվականին Արևմտյան Գերմանիայում (ԳՖՀ) Կոնրադ Ադենաուերի կառավարությունը պաշտոնապես չեղյալ հայտարարվեց նացիոնալ–սոցիալիստական կասակցության արգելման վերաբերյալ դաշնակցային օրենքը։ Շատ նացիստներ մտան նացիոնալ–դեմոկրատական և նեոնացիստական կազմակերպությունների մեջ։ Միևնույն ժամանակ, Արևելյան Գերմանիայում ապանացիստականացումը համարվում էր հասարակության սոցիալիստական վերափոխման կարևորագույն բաղկացուցիչը և անցկացվում էր առավել խիստ ռեժիմով։
Կալմիուսսկոե (քաղաք, Ուկրաինա)

Կալմիուսսկոե (ուկրաիներեն՝ Кальміуське), քաղաք Ուկրաինայի Դոնեցկի մարզի Ստարոբեշևսկի շրջանում, շրջանային նշանակության քաղաք։ Բնակավայրը նախկինում նաև անվանվել է Կարակուբստրոյ։ Հիմնադրվել է 1933 թվականին։
2011 թվականի տվյալներով Կալմիուսսկոե քաղաքում բնակվում էր 11 909 մարդ։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 11,9 կմ²։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում։ (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները։ (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարները։ (ուկր.)