armvectores/hy_wikipedia_2023 huggingface dataset:
Լեոնիդ Անտոնով

Լեոնիդ Անտոնով (ռուս.՝ Леони́д Ива́нович Анто́нов, հուլիսի 29, 1898(1898-07-29), Belsky County, Սմոլենսկի գավառ, Ռուսական կայսրություն - օգոստոսի 26, 1969(1969-08-26), Լուգա, Լենինգրադի մարզ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), խորհրդային ռազմա-ծովային գործիչ, ինժեներ և դասախոս, Ֆ. Է. Ձերժինսկու անվան Բարձրագույն ռազմա-ինժեներական ուսումնարանի տնօրենի տեղակալ, ինժեներ-կոնտր-ադմիրալ։


== Կենսագրություն ==
Ավարտել է Պետերբուրգի էլեկտրոտեխնիկական ինստիտուտը (1907-1914), ծովային ինժեներական ուսումնարանը (էքստեռն) (1915), ականային սպայական դասարանը  (1916)։ 1915 թվականից  եղել է «Գրոմոբոյ» և «Ռոսիա» հածանավերում ականային սպա, ինժեներ-մեխանիկ, միչման (30.7.1915), Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո` «Գանգուտ» գծանավի ավագ ականային մասնագետ  (2.1918-5.1920, 11.1920-5.1921), Շլիսսելբուրգի բազայի ֆլագ մեխանիկի օգնական (5-11.1920), նավատորմի շտաբի ֆլագմանական էլեկտրոտեխնիկ (5.1921-11.1923), 1923 թվականից մինչև 1948 թվականը Ձերժինսկու անվան Բարձրագույն ռազմա-ինժեներական ուսումնարանում դասախոսական աշխատանք է կատարել, որտեղ շարքային դասախոսից հասել է մինչև ուսումնարանի տնօրենի տեղակալ։ 1948 թվականի օգոստոսից պաշտոնաթող է եղել։


== Պարգևներ ==
Լենինի երկու շքանշան (1938, 1945)
Կարմիր դրոշի երկու շքանշան (1944, 1947)
«Բանվորա-գյուղացիական Կարմիր բանակի 20 տարի» մեդալ (1938)
«1941-1945 թթ. Հայրենական Մեծ պատերազմում Գերմանիայի դեմ տարած հաղթանակի համար» մեդալ (1945)
Այլ մեդալներ


== Կոչումներ ==
3-րդ կարգի ինժեներ- ֆլագման   (1938)[8][9];
2-րդ կարգի ինժեներ-ֆլագման (3.11.1939).
Ինժեներ-կոնտր-ադմիրալ (1940)[10]


== Հրատարակություն ==
Учебник «Электрические измерения» (1925)
Учебник «Синхронные машины» (1937)


== Գրականություն ==
Лурье В. М. Адмиралы и генералы Военно-Морского флота СССР в период Великой Отечественной и советско-японской войн (1941—1945). — СПб.:
Красный флот, 8.8.1945;
Усик Н. П., Полях Я. И. Высшее военно-морское инженерное ордена Ленина училище им. Ф. Э. Дзержинского. — Л., 1990. См. им. указ.
Новый часовой. — 1944. — № 2.


== Ծանոթագրություններ ==


== Աղբյուրներ ==
Фотография
Культурное наследие земли Смоленской
Персональный список
Ջոն Բելերս

Ջոն Էնթոնի Բելերս (հունվարի 17, 1938(1938-01-17)[…], Մարշալ, Քալհուն շրջան, Միչիգան, ԱՄՆ - մարտի 8, 1991(1991-03-08), Հավերհիլ, Էսեքս շրջան, Մասաչուսեթս, ԱՄՆ), ամերիկացի գրող, ով առավել հայտնի է իր գոթական վեպերի շնորհիվ, որոնք ունեին երիտասարդ լսարան։


== Կենսագրություն ==
Նոտր Դամում և Չիկագոյի համալսարանում կրթություն ստանալուց հետո Բելերսը մի քանի տարի դասավանդել է  անգլերեն` Նոր Անգլիայի քոլեջում՝ մինչ 1971 թվականին իր մշտական աշխատանքի ընդունվելը։
Նրա առաջին հրապարակած աշխատանքը «St. Fidgeta և ուրիշ ծաղրերգություններ»-ն էր, որը երգիծական պատմությունների ժողովածու է, այն տպագրվել է 1965 թվականին։ Նրա երկրորդ գիրք «The Pedant and the Shuffly» գիրքը կարճ առակ էր։ Սկզբնապես այն հրապարակվել է 1968 թվականին և վերահրատարակվել է 2001 և 2009 թվականներին։ Բացի այդ երկու ստեղծագործություններից, Ջոն Բելերսը գրել է մեծ քանակությամբ գոթական վեպեր, որոնցից երկուսը՝ «Պատի ժամացույցով տունը» և «Ալֆեյ Վինթերբոնի գանձերը», հարմարեցվել են հեռուստատեսության համար, համապատասխանաբար 1979 և 1980 թվականներին։ Գրքերի շարքը թարգմանվել են նաև այլ լեզուներով, օրինակ գերմաներեն, ֆրանսերեն, ճապոներեն, լեհերեն և այլն։
Ջոն Բելերսը մահացել է 1991 թվականին, երբ 53 տարեկան էր՝ սիրտ-անոթային հիվանդությունից։


== Մրցանակեր ==


== Ծանոթագրություններ ==
Մելբուռն

Մելբուռն (անգլ.՝ Melbourne /ˈmɛlbə(r)n/, տեղական արտասանության ձևն է նաև ˈmælbən, -bn̩), Ավստրալիայի երկրորդ խոշոր քաղաքը, Վիկտորիա նահանգի մայրաքաղաքը, որը գտնվում է Պորտ Ֆիլիպ ծովածոցի շուրջը։ Քաղաքի բնակչությունը արվարձանների հետ միասին կազմում է 4 246 345 մարդ (2013 թվականի դրությամբ)։ Մելբուռնն աշխարհի ամենահարավային քաղաք-միլիոնատերն է։
Քաղաքը համարվում է Ավստրալիայի հիմնական առևտրային, արդյունաբերական և մշակութային կենտրոններից մեկը։ Մելբուռնը շատ հաճախ անվանում են նաև երկրի «մարզական և մշակութային մայրաքաղաք», քանի որ այնտեղ են անցկացվում Ավստրալիայի բազմաթիվ մարզական և մշակութային իրադարձությունները։ Քաղաքը հայտնի է իր վիկտորիանական և ժամանակակից ճարտարապետությունների համադրությամբ, բազմաթիվ զբոսայգիներով և այգիներով, բազմադեմ և բազմազգ բնակչությամբ։ 1956 թվականին Մելբուռնում են անցկացվել ամառային Օլիմպիական խաղերը, իսկ 2006 թվականին՝ Համագործակցության խաղերը։ 2015 թվականին The Economist ամսագիրը հինգերորդ անգամ անընդմեջ Մելբուռն քաղաքը ճանաչել է բնակվելու համար երկրագնդի ամենահարմարավետ քաղաքը։


== Պատմություն ==
Մելբուռնը հիմնադրվել է ազատ նորաբնակների կողմից 1835 թվականին, որպես գյուղատնտեսական բնակավայր։ Վիկտորիայում ոսկե տենդի շնորհիվ քաղաքը արագորեն վերածվել է մետրոպոլիայի և 1865 թվականին դարձել է Ավստրալիայի ամենախոշոր և կարևոր քաղաքը։ Սակայն XX դարի սկզբին այն իր տեղը զիջեց Սիդնեյին։
1901 թվականից սկսած, երբ ձևավորվել է Ավստրալիայի Դաշնությունը, մինչև 1927 թվականը, երբ երկրի մայրաքաղաք է դարձել Կանբերրան, Մելբուռնում էին տեղակայված ավստրալիական կառավարական հաստատությունները։


== Աշխարհագրություն ==

Մելբուռնը գտնվում է Ավստրալիա մայրցամաքի հարավարևելյան ծայրամասում։ Քաղաքի արևելյան հատվածը գտնվում է Յարրա գետի ափերին և նրա հովտի երկայնքով, որը ձգվում է Պորտ Ֆիլիպ ծոցի ափերից մինչև Դանդենոնգ և Յարրա լեռները։ Հյուսիսային ուղղությամբ քաղաքը ձգվում է հովտի երկայնքով, որը ձևավորել են Յարրա գետի վտակները։ Հարավային և հարավարևելյան ուղղությամբ Մելբուռնը ձգվել է Պորտ Ֆիլիպ ծոցի և Դանդենոնգ լեռների երկայնքով։ Այնուհետև քաղաքային շրջանները թեքվում են դեպի հարավ և հասնում մինչև Փաթերսոն Ռիվեր գետը և Մորնինգթոն թերակղզին։


== Կլիմա ==
Համաձայն Կյոպենի կլիմայի դասակարգման, Մելբուռնը գտնվում է բարեխառն ծովային կլիմայական գոտում և հայտնի է եղանակի հաճախակի և անսպասելի փոփոխություններով : Դա պայմանավորված է նրանով, որ Մելբուռնը հիմնականում գտնվում է հարթավայրում, որը մի կողմից շրջապատված է Դանդենոնգ լեռներով, իսկ մյուս կողմից ողողվում է Պորտ Ֆիլիպ ծոցի ջրերով։
Մելբուռնի ձմեռային ջերմաստիճանը, որպես կանոն, ավելի ցածր է, քան Ավստրալիայի մնացյալ քաղաքներում։ Բացարձակ նվազագույն ջերմաստիճանը գրանցվել է 1869 թվականի հուլիսի 21-ին, երբ այն կազմել է -2,8 °C: Այնուամենայնիվ, Մելբուռնում ձյուն երբեմն է տեղում։ Նախալեռնային շրջաններում ձյուն ավելի հաճախ է տեղում։ Վերջին ձյունը Դանդենոնգ լեռների շրջանում գրանցվել է 2005 թվականի օգոստոսի 10-ին, 2006 թվականի նոյեմբերի 15-ին և 2006 թվականի դեկտեմբերի 25-ին։ Ավելի հաճախ քաղաքում կարելի է տեսնել եղյամ և մառախուղ։


== Քույր-քաղաքներ ==
Մելբուռնը ունի վեց քույր-քաղաքներ։

 Օսակա, Ճապոնիա, 1978
 Տյանցզին, Չինաստան, 1980
 Սալոնիկ, Հունաստան, 1984
 Բոստոն, ԱՄՆ, 1985
 Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսաստան, 1989
 Միլան, Իտալիա, 2004


== Ծանոթագրություններ ==
Շլետալ

Շլետալ (ֆր.՝ Schleithal), համայնք Ֆրանսիայի Գրանդ Էստ մարզի Ստորին Հռենոս գավառում։
Բնակչությունը 2006 թվականի դրությամբ կազմում է 1474 մարդ, բնակչության խտությունը` 161.62 մարդ/կմ²։ Բնակավայրը զբաղեցնում է 9.12 կմ² տարածք։


== Աշխարհագրություն ==
Գտնվում է Փարիզ քաղաքից 420 կմ արևելք, Ստրասբուրգ քաղաքից` 50 կմ հյուսիս-արևելք։


== Բնակչություն ==
Բնակչության քանակը ըստ տարիների

Աղբյուրներ` Ֆրանսիայի սոցիոլոգիական գիտությունների բարձրագույն դպրոցի տվյալներ


== Տնտեսություն ==
2010 թվականին ուներ 940 աշխատունակ (15-64 տարեկան) բնակիչ, որոնցից ակտիվ էին 730-ը, իսկ ոչ ակտիվները` 210։ Ակտիվության ցուցանիշը կազմում է 77,7 %։ 730 աշխատունակ մարդկանցից աշխատել է 701 անձ (398 տղամարդ և 303 կին)։ Գործազուրկ են եղել 29 անձ (10 տղամարդ և 19 կին)։ 210 անաշխատունակներից 55-ը եղել են աշակերտներ կամ ուսանողներ, 66-ը` թոշակառուներ, իսկ 89-ը չեն աշխատել տարբեր պատճառներով։


== Տես նաև ==
Ստորին Հռենոս գավառի համայնքների ցանկ


== Արտաքին հղումներ ==
INSEE


== Ծանոթագրություններ ==
Ուուեմիիսա (գյուղ, Պյոիդե շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ՈւուեմիիսաՈւուեմիիսա (էստ․՝ Uuemõisa), գյուղ Էստոնիայի Սաարեմաա նահանգի Պյոիդե շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 40 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Վարվառե Սահակյան

Վարվառե Սահակյան (երբեմն՝ Վարվառա, Վարեա Սահակյան, 19-րդ դար - 1934, Բեյրութ, Լիբանան), հայ քաղաքական գործիչ, Հայաստանի առաջին Հանրապետության Խորհրդարանի 2-րդ գումարման պատգամավոր։ 
Հայաստանի առաջին Հանրապետության Խորհրդարանի 1-ին գումարման նախագահ Ավետիք Սահակյանի կինը։


== Կենսագրություն ==
Երիտասարդ տարիքում անցել է Հայ հողափոխական դաշնակցության շարքերը։ 1919 թվականի հունիսին անցած Հայաստանի Հանրապետության խորհրդարանական ընտրությունների արդյունքում ընտրվել է Հայաստանի Հանրապետության Խորհրդարանի 2-րդ գումարման պատգամավոր։ Ընդգրկված է եղել կրթական ծրագրերում, եղել է դպրոցական-կրթական, աշխատանքի և խնամատարության հանձնաժողովների անդամ։ Սահակյանը նախաձախնդիր է եղել մանկապարտեզներ և տարրական դպրոցներ բացելու հարցում։ Խորհրդարանի 1919 թվականի նոյեմբերի 28-ի նիստում նա զեկուցել է հանրային կրթության, ըստ իր հայեցողության  մանկապարտեզներ բացելու համար։ Առվել ակտիվ է եղել խորհրդարանի Աշխատանքի և խնամատարության հանձնաժողովում, որի անդամները, այդ թվում Վարվառե Սահակյանը, մեծ աշխատանք են կատարել օգնություն ստացողների հավաքագրելու առումով, յուրահատուկ մոտեցում են ցուցաբերել  գաղթականներին ու որբերին։ Հանձնաժողովի գործունեության շրջանակներում Սահակյանը քայլեր է ձեռնարկել բնակչությանն աշխատանքի տեղավորելու համար, սակայն այդ ասպարեզում քիչ հաջողություն է ունեցել՝ պայմանավորված աշխատանքի բացակայության, ցածր աշխատավարձերի պատճառով։
Այդ ժամանակահատվածում Վարվառե Սահակյանը մեծ կորուստ է ունեցել. անհրաժեշտ դեղորայքի պակասից մահանցել է նրա զավակը՝ Վիգենը։ Դրան հաջորդել է Հայաստանի խորհրդայնացումը, ամուսնու՝ Ավետիք Սահակյանի բանտարկությունը։ Փետրվարյան հեղափոխության ժամանակ Վարվառե Սահակյանը, ամուսինը և երկու զավակները (Սուրեն և Արմեն) ոտքով փախել են Թավրիզ, որտեղ Սահակյանների ընտանիքը սոցիալական ծանր կյանքով է ապրել։ Վեց տարի Թավրիզում ապրելուց հետո փոխադրվել են Թեհրան։ Պարսկական իշխանությունները Ավետիք Սահակյանին աշխատանքի են հրավիրել գյուղատնտեսության ոլորտում։ Որոշ ժամանակ Թեհրանում ապրելուց հետո տեղափոխվել են Հարավային Իրան, ապա՝ Իրաք։ Սակայն Իրաքի կլիման չափազանց վատ է անդրադարձել Վարվառե Սահակյանի առողջության վրա, որի պատճառով ընտանիքը ստիպված է եղել տեղափոխվել Լիբանան։
Բեյրութում Վարվառե Սահակյանը նորից ներգրավվել է հասարակական գործունեության մեջ՝ մասնակցելով Օգնության խաչ կազմակերպության աշխատանքներին։ 1932 թվականին Վարվառե Սահակյանը կորցրել է մյուս զավակին՝ Արմենակին, մեկ տարի անց՝ ամուսնուն։ Այս հարվածները վերջնականապես քայքայել են Վարվառե Սահակյանի առողջությունը, և նա մահացել է 1942 թվականի հուլիսի 8-ին։ Հետագայում Սահակյանների մյուս որդին՝ Սուրենը, տեղափոխվել է Թեհրան։


== Ընտանիք ==
Ամուսանցած է եղել Հայաստանի առաջին Հանրապետության Խորհրդարանի 1-ին գումարման նախագահ Ավետիք Սահակյանի հետ։


== Գրականություն ==
Սոնա Զեյթլյան, «Հայ կնոջ դերը հայ հեղափոխական շարժման մեջ», Լոս Անջելես, 1992


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Կանանց ընտրական իրավունքի հայկական բանաձևը Archived 2019-09-25 at the Wayback Machine.
Ավակում Պետրովիչ

Ավակում Պետրովիչ կամ Ավակում Պետրով ռուս.՝ Аввакум Петров (նոյեմբերի 20, 1620(1620-11-20), Grigorovo, Nizhegorodskij County, Ռուսական պետություն - ապրիլի 14, 1682(1682-04-14), Պուստոզիորսկ, Archangelgorod Governorate), ավագերեց, ռուսական հնածիսության հիմնադիր, գրող։ Պայքարել է պատրիարք Նիկոնի եկեղեցական վերանորոգումների դեմ։ Հալածվել է և աքսորվել։ Գրել է բազմաթիվ զրույցներ, քարոզներ, աստվածաբանական երկեր։ Հայտնի է նրա «Ավագերեց Ավակումի վարքը...» (1672-1675 թթ.)՝ առաջին ինքնակենսագրական երկը ռուս գրականության մեջ։ Խարույկ է բարձրացվել 1682 թվականի ապրիլի 14-ին, Պուստօզերսկում (Արխանգելսկի երկրամաս)։


== Ծանոթագրություններ ==
Էդվին Բինգհեմ Քոուփլենդ

Էդվին Բինգհեմ Քոուփլենդ (անգլ.՝ Edwin Bingham Copeland, սեպտեմբերի 30, 1873(1873-09-30), Monroe, Վիսկոնսին, ԱՄՆ - մարտի 16, 1964(1964-03-16), Չիքո, Բյուտ շրջան, Կալիֆոռնիա, ԱՄՆ), ամերիկացի բուսաբան, գյուղատնտես, սնկաբան։
Կոուպլենդը ծնվել է 1873 թ. սեպտեմբերի 30-ին Մոնրո քաղաքում։ 1909 թ. ստեղծել է Ֆիլիպինների Լոս Բանոսե քոլեջը, որը հայտնի է ինչպես Ֆիլիպինների Լոս Բանոսա համալսարանը։ Նա 8 տարի (1909-1917) աշխատել է որպես դեկան և բույսերի ֆիզիոլոգ։ Կոուպլենդը մահացել է 1964 թվականի մարտի 16-ին Չիկո քաղաքում։ Էդվին Կոուպլենդը մասնագիտացված է պտերազգիների և սնկաբանության ուսումնասիրման մեջ։


== Գրականություն ==
W.H. Wagner, jr. (1964) «Էդվին Բինխեմ Կոուպլենդը և նրա հայտնագործությունները» Ամերիկյան ձարխոտ ամսագիր 54 (4) էջ 177-188


== Ծանոթագրություններ ==
Ինկորպորացիա

Ինկորպորացիա (լատիներեն՝ incorporatio - ներառել), օրենսդրության համակարգման եղանակ, որով նորմատիվ ակտերը ժամանակագրական, այբբենական կարգով միավորվում են մեկ ընդհանուր ժողովածուի մեջ՝ առանց բովանդակության փոփոխության։ 
Ինկորպորացիան հնարավորություն է ընձեռում նորմատիվ ակտը ձևակերպել ըստ սկզբնական տեքստի, հետագայում կատարված բոլոր լրացումների ու փոփոխությունների հաշվառմամբ։
Դավիթ Տոնոյան

Դավիթ Էդգարի Տոնոյան (դեկտեմբերի 27, 1967(1967-12-27), Ուստ Կամենոգորսկ, Ղազախական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), Հայաստանի պետական և ռազմական գործիչ, Հայաստանի Պաշտպանության նախկին նախարար (2018-2020)։ 2010-2016 թվականներին եղել է Հայաստանի Պաշտպանության նախարարի առաջին տեղակալ։ Հայաստանի արտակարգ իրավիճակների նախկին նախարար (2017-2018)։


== Կրթություն ==
1991 թվական – ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի երկրաբանական ֆակուլտետը։
1997 թվական – ավարտել է Ռուսաստանի Դաշնության ռազմադիվանագիտական ակադեմիան։


== Զինվորական ծառայություն ==
1986-1988 թվականներ - ծառայել է Խորհրդային բանակում։
1992-1994 թվականներ - ծառայել է ՀՀ ՆԳՆ Կազմակերպված հանցավորության դեմ պայքարի գլխավոր վարչությունում։
1994 թվական – զինվորական ծառայության է անցել ՀՀ ՊՆ ռազմական ոստիկանության վարչությունում որպես բաժնի պետ։
1997 թվական – ծառայության է անցել ՀՀ ՊՆ սպառազինության վարչության սպա։
1998-2004 թվականներ - ծառայել է ՆԱՏՕ-ի գործողությունների դաշնակցային հրամանատարության շտաբին կից՝ տարբեր պաշտոններում։
2004-2007 թվականներ – ՆԱՏՕ-ում ՀՀ ԶՈՒ ներկայացուցիչ։
2007-2008 թվականներ – ՀՀ ՊՆ միջազգային ռազմական համագործակցության և պաշտպանական ծրագրերի վարչության պետ։
2008-2010 թվականներ – ՀՀ ՊՆ պաշտպանական քաղաքականության վարչության պետ։
2010 թվական հոկտեմբերի 2-ին ՀՀ Նախագահի հրամանագրով նշանակվել է ՀՀ պաշտպանության նախարարի առաջին տեղակալ։
2017 թվականին ՀՀ նախագահի հրամանագրով նշանակվել է Հայաստանի Հանրապետության արտակարգ իրավիճակների նախարար։


== Պաշտպանության նախարար ==
2018 թվականին Հայաստանի վարչապետի հրամանագրով նշանակվել է Հայաստանի Պաշտպանության նախարար։


=== Հայ-ադրբեջանական պատերազմ (2020) ===


== Պարգևներ և կոչումներ ==
Ունի Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիական հատուկ ծառայության երկրորդ դասի պետական խորհրդականի դասային աստիճան (2010)։
«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 1-ին աստիճանի մեդալ (2012)։
«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 2-րդ աստիճանի մեդալ (2008)։
ՀՀ ՊՆ «Անբասիր ծառայության համար» 1-ին, 2-րդ և 3-րդ աստիճանի մեդալներ։
ՀՀ ՊՆ «Վազգեն Սարգսյան» մեդալ։
ՀՀ ՊՆ «Անդրանիկ Օզանյան» մեդալ։
«Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների  համար» 2-րդ աստիճանի շքանշան։Ամուսնացած է, ունի դուստր և որդի։ Ձյուդոյի սպորտի վարպետ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Հարցազրույց Դավիթ Տոնոյան. «Հայ խաղաղապահների մի մասը կտեղափոխվի Քաբուլ» ՄեդիաՄաքս:(հայ.)
Դավիթ Տոնոյան. Պարտականությունը պետք է փոխարինենք առաքելությամբ
Զասուլիե (գյուղ, Նեդրիգայլովի շրջան)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ ԶասուլիեԶասուլիե (ուկրաիներեն՝ Засулля), գյուղ Ուկրաինայի Սումիի մարզի Նեդրիգայլովի շրջանում։ Հիմնադրվել է 18-րդ դարում։
2001 թվականի տվյալներով Զասուլիե գյուղում բնակվում էր 735 մարդ։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրերի ամբողջական ցանկը Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի կայքում, www.rada.gov.ua (ուկր.)
2001 թվականի Ուկրաինայի համապետական մարդահամարի արդյունքները, ukrcensus.gov.ua (ուկր.)
Ուկրաինայի բնակավայրերի արբանյակային լուսանկարներ և քարտեզներ, maps.vlasenko.net (ուկր.)
Գիծ A (Հռոմ)

Գիծ A (իտալերեն՝ Linea A), Հռոմի մետրոպոլիտենի գծերից մեկը։ Գիծ B-ի հետ գնացքափոխումը «Տերմինի» կայարանի վրա է։ Հատում է քաղաքը հյուսիս-արևմուտքից դեպի հարավ-արևելք և ներառում է 27 կայարան։ Վերջին կայարաններն են «Բատտիստինի»-ն և «Անանյայինա»-ն։ Նշանակվում է նարնջագույնով։


== Պատմություն ==

Նախագծումն սկսվել էր 1959 թվականին, պլանավորված էր, որ գիծը պետք է ուղղահայաց լիներ արդեն գոյություն ունեցող B գծին։ Գծի վրա աշխատանքները շարունակվեցին 1964 թվականին Տուսկոլանի շրջակայքում, բայց աշխատանքների թույլ կազմակերպությունը կատարեց հետաձգումների շարք։ Սկզբնական շինարարության մեթոդը ստեղծեց վերգետնյա տրանսպորտի համար խնդիրներ քաղաքի հարավ-արևերլքում։ Աշխատանքը նորից վերսկսվեց հինգ տարուց արդեն թունելների օգտագործմամբ, որոնք թույլ տվեցին լուծել տրանսպորտային խնդիրները, բայց բերեցին բողոքների ալիք, որոնք կապված էին տատանումների հետ, որոնք առաջանում էին փորող մեքենաներից։ Աշխատանքները նաև հաճախ դադարեցվում էր հնէաբանական պեղումների պատճառով, հատկապես Պիացցա դելլա Ռեպուբլիկայի շրջանում։
Գիծն աշխատանքի անցավ 1980 թվականի փետրվարին։ 90-ականների վերջերին այն երկարացվել էր մինչև «Բատտիստինի» կայարանը։

Հատվածների շինարարության ավարտներ՝

1980 թվականի փետրվարի 19՝ «Օտտավիանո» — «Չինեչիտտա»
1980 հունիսի 11՝ «Չինեչիտտա» — «Անանյինա»
1999 մայիսի 29՝ «Օտտավիանո» — «Վալլե-Աուրելիա»
2000 հունվարի 1՝ «Վալլե-Աուրելիա» — «Բատտիստինի»


== Աղբյուրներ ==
Գիծ A Archived 2009-09-28 at the Wayback Machine.-ն Հռոմի մետրոպոլիտենի կայքում(իտալ.)
Վիճակագրական տվյալներ Գիծ A-յի մասին Archived 2009-08-21 at the Wayback Machine.(իտալ.)


== Տես նաև ==
Հռոմի մետրոպոլիտեն
Գիծ B (Հռոմ)
Հիբիսկուս աստղադիտարան

Հիբիսկուս աստղադիտարան (ֆր.՝ Observatoire d'Hibiscus, աստղադիտարանի կոդը` — «F84»), աստղադիտարան Ֆրանսիական Պոլինեզիայի մայրաքաղաք Պապեետեյի արվարձանում։


== Հիմնական նվաճումները ==
Հայտնաբերվել են 3 աստերոիդ


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում աստղադիտարանի կատարած դիտարկումները

Աստերոիդների աստղաչափական դիտարկումներըNASA ADS տվյալների բազայում աստղադիտարանի ներդրումը

Որոնում «Hibiscus» բառով
Էկոնոմայզեր

Էկոնոմայզեր, (անգլ. economizer), 
1. Կաթսայական ագրեգատի տարր, ջերմափոխանակիչ, որտեղ սնող ջուրը կաթսա մտնելուց առաջ տաքացվում է հեռացվող գազերով։ 22 կգ/uմ² ճնշման համար էկոնոմայզերը պատրաստվում է հարթ և կողավոր թուջե խողովակներից, իսկ ավելի բարձր ճնշման համար՝ պողպատե հարթ խողովակներից։ Էկոնոմայզերը իջեցնում է հեռացող գազերի ջերմաստիճանը՝ բարձրացնելով կաթսայական ագրեգատի օ. գ. գ–ը։ 
2. Հարմարանք ներքին այրման շարժիչի կարբյուրատորում։ Ծառայում է այրվող խառնուրդի հարստացման համար՝ դրոսելային փականը բացելու միջոցով։
Մարմար (Դիարբեքիրի գավառ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Մարմար (այլ կիրառումներ)Մարմար, գյուղ Արևմտյան Հայաստանում, Դիարբեքիրի վիլայեթի Դիարբեքիրի գավառում։
Բնակչության մասին տվյալներ չեն պահպանվել։ Նրանք բռնությամբ տեղահանվել են 1915 թվականի Մեծ եղեռնի ժամանակ։ Նրանց մեծ մասը զոհվել է աքսորի ճանապարհին։


== Աղբյուրներ ==
«Հայաստանի և հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երևանի Համալսարանի հրատարակչություն
Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն


== Տես նաև ==
Դիարբեքիրի նահանգի հայաբնակ բնակավայրեր


== Ծանոթագրություններ ==
(5803) Օտցի

(5803) Օտցի (անգլ.՝ Otzi), աստերոիդ աստերոիդների հիմնական գոտում։ Հայտնաբերվել է 1984 թվականի հուլիսի 21-ին Անտոնին Մրկոսի կողմից Կլետում։
Միջին հեռավորությունը Արեգակից կազմում է 2,640443 ա. մ., առավելագույնը մոտենում է 2,0643 ա. մ. հեռավորության վրա և հեռանում 3,2166 ա. մ.։ Արեգակի շուրջ մեկ ամբողջական պտույտ է կատարում 1567,16 երկրային օրվա ընթացքում, իր ուղեծրով շարժվելով միջինում 0,229715 աստիճան/օր արագությամբ։ Աստերոիդի ուղեծրի և խավարածրի հարթությունները իրար հետ կազմում են 16,62° անկյուն։


== Տես նաև ==
Աստերոիդների ցանկ
Աստերոիդների սպեկտրալ դասեր
Աստերոիդների ընտանիքներ
Աստերոիդների խմբեր


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Շմադել Լուց (2003)։ Փոքր մոլորակների անունների բառարան (5-րդ վերանայված և ընդլայնված հրատարակություն ed.)։ Գերմանիա: Սփրինգեր։ ISBN 978-3-540-00238-3  (անգլ.)
(5803) Օտցի աստերոիդը Փոքր մոլորակների կենտրոնի կայքում (ուղեծրի տվյալները և դիտարկումները) (անգլ.)
Լիտու (գյուղ, Ռիդալա շրջան)

Լիտու (էստ․՝ Litu), գյուղ Էստոնիայի Լյաենեմաա նահանգի Ռիդալա շրջանում։
2011 թվականի տվյալներով գյուղում բնակվում էր 4 մարդ։


== Տես նաև ==
Էստոնիայի վարչական բաժանում


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Էստոնիայի բնակավայրերի անվանումները (հետխորհրդային շրջանի անվանափոխումներից հետո), http://www.eki.ee կայքում։ (անգլ.) և (էստոներեն)
Էստոնիայի բնակչության վիճակագրությունը; «Էստոնիայի վիճակագրություն» պետական գործակալության կայքում։ (էստոներեն)
Բաստիա Ումբրա

Բաստիա Ումբրա (իտալերեն՝ Bastia Umbra), կոմունա Իտալիայում, գտնվում է Ումբրիա մարզի Պերուջա գավառում։
Բնակչությունը կազմում է 19 471 մարդ (2004 թվականի տվյալներով)։ Խտությունը՝ 705 մարդ/կմ²։ Տարածքը՝ 27,62 կմ²։ Էլեկտրոնային փոստ՝ 6083։ Հեռախոսային կոդ՝ 075։


== Արտաքին հղումներ ==
Բնակավայրի գլխավոր կայք (իտալ.)


== Ծանոթագրություններ ==
Արամյանցի դղյակ

Արամյանցի դղյակ, դղյակ Լոռու մարզի Ախթալա քաղաքում, կառուցված շվեյցարական ոճով։ Կառուցվել է (XIX դար) Լոռու մարզի Ախթալա քաղաքից Փոքր Այրում տանող ավտոմայրուղու վերին հատվածում։ Երևանից 187 կիլոմետր դեպի հյուսիս, Ախթալա քաղաքից՝ 5-7 կմ. հյուսիս-արևմուտք։ Հայտնի բարերար` Միքայել Արամյանցը Լոռու մարզի Ախթալա քաղաքում 1900 –ական թվականներին կառուցել է դղյակ, որը Վանաձորում գտնվող Թաիրովների դղյակից բացի միակ պահպանված դղյակն է Հայաստանում։ 2016 թվականի դեկտեմբերի 15-ին, կառավարության որոշմամբ ընդգրկվել է պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների պետական ցանկում և ստացել պատմամշակութային հուշարձանի կարգավիճակ։


== Պատմություն ==
Վրաց իշխան Բարաթովը պարտքեր ուներ և կալվածքը գրավ էր դրել պետական հողային բանկում։ Չկարողանալով մարել պարտքերը և չկամենալով էժան կորցնել կալվածքը՝ Բարաթովը դիմում է Միքայել Արամյանցին և նրանից մեծ գումար փոխ առնում բանկի պարտքը մարելու համար։ Բայց Բարաթովը խաղամոլ էր և վատնող, այդ գումարն էլ է փոշիացնում ու բանկի տոկոսները չի վճարում։ Պետական բանկն այս ամենի պատճառով աճուրդի է հանում կալվածքը։ Որպեսզի իր տված գումարը չկորչի, Արամյանցը վճարում է բանկի տոկոսները և գնում կալվածքը։
1898 թվականին Արամյանցը Բարաթովից գնած հողամասում շվեյցարական ոճով դղյակ կառուցում։
Այստեղ տարբեր ժամանակներ հանգստացել են Հովհաննես Թումանյանը, Հայրիկ Խրիմյան Կաթողիկոսը, նշանավոր օպերային երգիչ Շալյապինը, թատերական ռեժիսոր Մեյերխոլդը, լիտվացի բանաստեղծ Մեժելայտիսը և այլք։
Միքայել Արամյանցի դղյակում է ընդունվել Հայաստանի առաջին Հանրապետության մասին հռչակագիրը։
Արամյանցի դղյակում է եղել Հայաստանում առաջին թենիսի կոռտը։
19-րդ դարի հայտնի բարերար, մեծահարուստ նավթարդյունահանող Միքայել Արամյանցի դղյակը ընդամենը մոտ 4 հազար դոլարով վաճառվել է Ախթալայի լեռնահարստացման կոմբինատի նախկին ղեկավար Սերոբ Տեր-Պողոսյանին, որը ներկայումս պատիժ է կրում մանկապղծության համար։


== Պատկերասրահ ==

		
		


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Արամյանցի մասին հոդված Անկախ շաբաթաթերթում(չաշխատող հղում)
Ռոչուգա (Պյոզայի վտակ)

Անվան այլ կիրառումների համար տե՛ս՝ Ռոչուգա (այլ կիրառումներ)Ռոչուգա (ռուս.՝ Рочуга), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Արխանգելսկի մարզում։ Գետաբերանը տեղակայված է Պյոզա գետի աջ ափին՝ 363 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը՝ 152 կմ է։ Ամենաջրառատ վտակը՝ Սյուրզինսկայա Վիսկա։


== Ջրային գրանցամատյանի տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տվյալների համաձայն՝ պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ հյուսիսային Դվինա գետն է, գետի ենթաավազանը Վիչեգդա և Վագա գետերն են։ Գետի գետային ավազանը Հյուսիսային Դվինան գետն է՝ մինչև հյուսիսային Դվինի միախառնման կետը։ Գետավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Տվյալներն ըստ ջրային ռեսուրսների ֆեդերատիվ տեսչության.

Ջրային օբյեկտի, պետական ջրային գրանցման կոդը -  03030000212103000049132
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների կոդը - 103004913
Ավազանի կոդը - 03.03.00.002
Հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների հատորի համարը - 03
Թողարկումն ըստ հիդրոլոգիական ուսումնասիրությունների - 0


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
ՌԴ ջրային ռեսուրսների էկոլոգիան Archived 2015-05-26 at the Wayback Machine.
Ալվորադա (Տոկանտինս)

Ալվորադա (պորտ.՝ Alvorada), համայնք Բրազիլիայում՝ Տոկանտինս նահանգի կազմում։ Գտնվում է Արևմտյան Տոկանտինսի մարզում։ Մտնում է Գուրուպի գավառի կազմի մեջ։ Բնակչությունը կազմում է 8280 մարդ՝ 2006 թվականի տվյալներով։ Գրավում է 1 212,161 կմ2 տարածք։ Բնակչության խտությունը՝ 6,8 մարդ/կմ²։


== Պատմություն ==
Քաղաքը հիմնադրվել է 1963 թվականի նոյեմբերի 11-ին։


== Վիճակագրություն ==
Համախառն ներքին արդյունքը, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 23.269.827,00 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Համախառն ներքին արդյունքը մեկ շնչի հաշվով, 2003 թվականի դրությամբ, կազմում է 2.775,50 ռեալ (տվյալները՝ Բրազիլիայի աշխարհագրության և վիճակագրության ինստիտուտի)։
Մարդկային ներուժի զարգացման ինդեքսը, 2000 թվականի դրությամբ, կազմում է 0,731 (տվյալները՝ ՄԱԿ-ի զարգացման ծրագրի)։


== Արտաքին հղումներ ==
Տեղեկություններ Ալվորադայի (Տոկանտինս) մասին
Էլիաս Սարկիս

Էլիաս Սարկիս (հուլիսի 20, 1924(1924-07-20), Q3958923?, Լիբանան - հունիսի 27, 1985(1985-06-27), Փարիզ), լիբանանյան պետական գործիչ, Լիբանանի նախագահ (1976-1982)։


== Երիտասարդ տարիներ ==
Էլիաս Սարկիսը ծնվել է 1924 թվականի հուլիսի 20-ին Լեռնային Լիբանանում գտնվող Շաբանիյեհ գյուղում, որի բնակչության գերակշիռ մասը հայեր էին։ Էլիասի հայրը հայ էր, մայրը՝ Եգիպտոսի քրիստոնյա ղպտի։ Սակայն Սարկիսի ընտանիքը կրոնական առումով պատկանել է Մարոնիական կաթոլիկ եկեղեցուն։ Ընտանիքը ֆինանսապես ապահովված էր, քանի որ ուներ սեփական խանութ։
Նախնական կրթությունը Սարկիսը ստացել է Շաբանիյեհի դպրոցում, այնուհետև սովորել է Բեյրութում՝ Ֆրերեսի դպրոցում։ Բարձրագույն կրթույթունը ստացել է Սուրբ Հովսեփի անվան համալսարանում՝ ավարտելով 1948 թվականին և ստանալով իրավաբանական կրթություն։ Համալսարանական ուսման ընթացքում աշխատել է երկաթուղում։


== Աշխատանքային գործունեության սկիզբ ==
Համալսարանը ավարտելուց հետո Սարկիսը 3 տարի աշխատել է որպես փաստաբան։ Այնուհետև նա դարձավ Լիբանանի բանակի հրամանատար Ֆուադ Շեհաբի օգնականը։ 1958 թվականին Ֆուադը դարձավ Լիբանանի նախագահ։ Սարկիսը նշանակվեց Հաշվիչ պալատի ղեկավար, իսկ 1953 թվականից՝ նախագահական ապարատի ղեկավար։ 1968 թվականին նշանակվել Լիբանանի կենտրոնական բանկի կառավարիչ պաշտոնավարելով 9 տարի։ Նրա նշանակումը որպես բանկի կառավարիչ կապված էր երկրի նախագահ Շառլ Հելուի՝ 1968 թվականին բանկային ճգնաժամից տուժած բանկային համակարգի վերակառուցման ցանկության հետ։


== Լիբանանի նախագահ ==
Սարկիսը մասնակցել է Լիբանանի 1970 թվականին նախագահական ընտրություններին, սակայն ընդամենը 1 ձայնի տարբերությամբ պարտվել Սուլեյման Ֆրանժիեին։
Այնուամենայնիվ, Էլիաս Սարկիսը ընտրվեց Լիբանանի նախագահ 6 տարի անց՝ 1976 թվականի մայիսի 8-ին, երբ երկրում ակտիվորեն ընթանում էր քաղաքացիական պատերազմ։ Որոշակի շրջանակներ ենթադրում են, որ Սարկիսը ընտրվեց նախագահ սիրիական կողմի աջակցությամբ։ Նրա հակառակորդները հայտարարում էին, որ Սարկիսը եղել է Դամասկոսի թեկնածուն։
Միևնույն ժամանակ Էլիաս Սարկիսը հանդիսանում էր Լիբանանում հայկական շահերի ակտիվ պաշտպանը։ Որդեգրել էր խիստ բացասական դիրքորոշում Թուրքիայի նկատմամբ։ Լինելով նախագահ՝Սարկիսը երբեք չի ընդունել Թուրքիայի բարձրաստիճան պաշտոնեաների հրավերը այցելել իրենց երկիր։ Եղել է Լիբանանի Հայ հեղափոխական դաշնակցություն կուսակցության առաջնորդ Հակոբ Բագրատունու մտերիմ ընկերը։


== Ծանոթագրություններ ==
Նարայի ազգային թանգարան

Նարայի ազգային թանգարան (ճապ.՝ 奈良国立博物館), Ճապոնիայի ազգային արվեստի թանգարան։ Գտնվում է Նարա քաղաքում, որը երկրի մայրաքաղաքն է համարվել 710-784 թվականներին։
Թանգարանը հայտնի է բուդդայական արվեստի հարուստ հավաքածուով, որի մեջ ներառվում է նկարներ, քանդակներ, եկեղեցական ձեռագրեր։ Այստեղ նաև պահվում և ցուցադրվում են մոտակա եկեղեցիներին պատկանող կերպարվեստի գործեր։


== Պատմություն ==

Մինչև 1874 թվականին Նարայի կառավարիչ Ֆուդզի Տիխիրոյի կողմից թանգարանի հիմնումը ստեղծվել էր Նարայի Ցուցահանդեսային ընկերությունը։
Թանգարանը հիմնադրվել է 1889 թվականին և ունեցել է կայսրական կարգավիճակ։ Թանգարանի առաջին շենքը արված է արևմտյան ոճով, որը նախագծել է Կատայամա Տոկուման (1854—1917), կառուցումն ավարտվել է 1894 թվականին։ Թանգարանի առաջին ցուցահանդեսն անց է կացվել 1895 թվականին։ 1952 թվականին թանգարանը Կայսերականից վերանվանվել է Ազգային։ 1973 թվականին Ձյունձո Յուսիմուրան նախագծել է ցուցահանդեսի նոր շենք, որը կառուցվել է ըստ այդ նախագծի։ 1980 թվականին բացվել է Բուդդայական արվեստի գրադարանը։ 1997 թվականին ավարտվել է Արևելյան թևի շինարարությունը։


== Պատկերասրահ ==

		
		
		


== Ծանոթագրություններ ==
Ստիվեն Ն՚Զոնզի

Ստիվեն Ն՚Կեմբոանզա Մայկ Քրիստոֆեր Ն՚Զոնզի (ֆր.՝ Steven N'Zonzi, դեկտեմբերի 15, 1988(1988-12-15), La Garenne-Colombes, ավելի հայտնի որպես՝ Ստիվեն Ն՚Զոնզի), ֆրանսիացի պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ, կիսապաշտպան։ Հանդես է գալիս իսպանական «Սևիլյա» ֆուտբոլային ակումբում։


== Կարիերա ==


=== Ակումբային ===
2007-2009 թվականներին հանդես է եկել ֆրանսիական «Ամեն» ակումբի կազմում։ 2009-2012 թվականներին հանդես է եկել անգլիական «Բլեքբերն Ռովերս» ֆուտբոլային ակումբում։ 2012-2015 թվականներին հանդես է եկել իսպանական «Սթոք Սիթի» ֆուտբոլային ակումբում։ 2015 թվականից մինչև հիմա հանդես է գալիս իսպանական «Սևիլյա» ֆուտբոլային ակումբի կազմում։


=== Ազգային հավաքական ===
2009-2010 թվականներին 6 խաղ է անցկացրել Ֆրանսիայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Профиль на официальном сайте «Сток Сити» (անգլ.)
Статистика выступлений игрока на Topforward (անգլ.)
Ցուցանիշները soccerbase.com կայքում (անգլ.)
Профиль на официальном сайте Премьер-лигиArchived 2015-05-10 at the Wayback Machine. (անգլ.)
Մաստարայի սելավ (գետ)

Մաստարայի սելավ, Մաստարա, Մաստարայի ջուր, Սելավ Մաստարա, գետ Հայաստանի Արագածոտնի և Արմավիրի մարզերում։ Սկիզբ է առնում Արագածի հարավարևմտյան լանջերից մոտ 2500 մ բարձրությունից և հոսելով Կարմրաշենի սարավանդով դեպի հարավ, հետո արևելք, միախառնվում Մեծամոր գետին։ Երկարությունը՝ 98 կմ, ավազանը՝ 1580 կմ²։ Նախկինում մշտահոս, ջրառատ գետակ էր, Արագածի աղբյուրների ջրերը խմելու համար բնակավայրերին բաշխելու հետևանքով արդեն ցամաքել և դարձել են ժամանակավոր ջրհոսք։ Վերին հոսանքում հունն ունի մինշև 30 մ խորություն։ Սնումը ձնաանձրևային է։ Հոսում է միայն գարնանը՝ միախառնվելով Հոկտեմբերյանի ջրանցքին և Մեծամոր գետին։ Հայտնի է երբեմն կրկնվող ուժեղ սելավներով։


== Ծանոթագրություններ ==
Վլադա Ռոսլյակովա

Ելենա Վլադիմիրովնա Ռոսլյակովա (ռուս.՝ Елена Владимировна Рослякова), առավել հայտնի է որպես Վլադա Ռոսլյակովա (Вла́да Росляко́ва), հուլիսի 8, 1987(1987-07-08), Օմսկ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ), ռուս մոդել։


== Կենսագրություն ==
Ելենա Ռոսլյակովան ծնվել է 1987 թվականի հուլիսի 8-ին Օմսկում։ Սովորել է Օմսկի №63 դպրոցում։
Երբ Ելենա Ռոսլյակովան սկսել է զբաղվել մոդելային բիզնեսով, Փարիզում նրան խորհուրդ են տվել վերցնել ոչ սովորական անուն, և նա ընտրել է հոր անունից սերած անուն՝ Վլադա։
Մոդելի կարիերան Վլադա Ռոսլյակովան սկսել է Ռուսաստանում պատանի տարիքում, ապա շարունակել է Տոկիոյում ու Նյու Յորքում։ Նա հայտնի է իր տարբերվող քայլվածքով ու տիկնիկանման դեմքով (մոդելներ Ալեքսանդրա Պիվովարովայի, Ջեսիկա Ստամի, Լիզա Քանթի, Լիլի Քոլի և Ջեմմա Ուորդի նման)։ Վլադա Ռոսլյակովան մասնակցել է հայտնի նորաձևության տների ու դիզայներների ցուցադրությունների, ինչպիսիք են՝ Alberta Ferretti, Alexander McQueen, Balenciaga, Blumarine, Bottega Veneta, Burberry Prorsum, Calvin Klein, Céline, Chanel, Chloé, Christian Dior, Comme des Garçons, Dolce & Gabbana, DSquared², Emanuel Ungaro, Emilio Pucci, Etro, Fendi, Gianfranco Ferrè, Giorgio Armani, Givenchy, Gucci, Hermès, Jean Paul Gaultier, Jil Sander, Kenzo, Lanvin, Loewe, Louis Vuitton, MaxMara, Missoni, Miu Miu, Moschino, Mugler, Nina Ricci, Prada, Ռոբերտո Կավալի, Salvatore Ferragamo, Sonia Rykiel, Stella McCartney, Valentino, Versace, Viktor & Rolf, Yohji Yamamoto and Yves Saint Laurent: Ինչպես նաև նա գովազդել է Nina Ricci, Moschino, Hermès, MaxMara, Christian Lacroix, Dolce & Gabbana, Jill Stuart Beauty, DKNY, Daks Japan, Gap, Barney's, Anna Sui, Etro, Cartier, Sonia Rykiel, Belstaff, Hobbs, Alcacuz, Swarovski, Diamond Dazzle, Derercuny, Karl Lagerfeld և Lacoste ապրանքանիշերը։ 2007 թվականին նա դարձել է Dolce & Gabbana-ի դեմքը 2007/2008 աշուն-ձմեռ սեզոնում։ Վլադա Ռոսլյակովան աշխատել է լուսանկարիչներ Մարիո Տեստինոյի, Ստիվեն Քլյայնի, Թերի Ռիչարդսոնի հետ։

Վլադա Ռոսլյակովայի լուսանկարները տպագրվել են այնպիսի հայտնի ամսագրերում, ինչպիսիք են՝ Vogue, Numéro, W, V, Dazed & Confused, Harper's Bazaar, Marie Claire, Elle, L'Officiel, AnOther Magazine, Pop Magazine և i-D: Նա հայտնվել է նաև բազմաթիվ ամսագրերի շապիկներին, ինչպիսիք են՝ Vogue (ֆրանսիական, ճապոնական, կորեական, իտալական և բրազիլական տարբերակներ), Numéro Tokyo, Numéro Russia, Harper's Bazaar (Կորեա, Ռուսաստան, Իսպանիա), L'Officiel (Ֆրանսիա, Ռուսաստան), Elle (Գերմանիա, Ռուսաստան), Marie Claire (Կորեա, Ռուսաստան), Allure (Ռուսաստան), W Korea:
2011 թվականին Վլադա Ռոսլյակովան դարձել է Սվարովսկի ավստրիական ընկերության դեմքը։
Ֆրանսիական Vogue ամսագրի կողմից Վլադա Ռոսլյակովան ընդգրկվել է 2000-ական թվականների 30 ամենապահանջված մոդելների ցանկում, որում ներառված են նաև Նատալյա Վոդյանովան, Աննա Սելեզնյովան, Նատաշա Պոլին, Սաշա Պիվովարովան և այլք։
Վլադա Ռոսլյակովան ամուսնացած է, ապրում է Նյու Յորքում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Վլադա Ռոսլյակովան Fashion Model Directory կայքում
Vlada Roslyakova Fan Site Archived 2017-10-17 at the Wayback Machine.
Վլադա Ռոսլյակովան style.com կայքում
Սպիտակաճակատ սագ

Սպիտակաճակատ սագ (լատ.՝ Anser albifrons), բադերի ընտանիքին պատկանող ջրլող թռչուն։ Գրանցված է Հայաստանի Հանրապետության Կրմիր գրքում։
Սպիտակաճակատ սագը տարածված է Սառուցյալ օվկիանոսի կղզիներում, ափերի տունդրայում՝ Սպիտակ ծովից մինչև Չուկոտկա ընկած տարածքներում, ինչպես նաև Հյուսիսային Ամերիկայի տունդրայում, Գրենլանդիայում և Իսլանդիայում։ Եվրոպայի Սպիտակաճակատ սագերը ձմեռում են Միջերկրական, Սև, Կասպից ծովերի ափերում, երբեմն թռչում են նաև Միջին Ասիա և Հեռավոր Արևելքի երկրներ։


== Տարածվածություն ==
Տարածված է Սառուցյալ օվկիանոսի կղզիներում, ափերի տունդրայում՝ Սպիտակ ծովից մինչև Չուկոտկա, Հյուսիսային Ամերիկայի տունդրայում, Գրելանդիաում և Իսպանիայում։ Ձմեռում է Եվրոպայում և Ասիայում։ Գարնանային և աշնանային չուի ընթացքում հանդիպում է Սևանա և Արփի լճերում և Արաքսի հովտում (նաև ձմռանը, բայց ոչ ամեն տարի)։


== Էկոլոգիա ==
Բնադրման շրջանում նախընտրում է թփուտային տունդրայի գետերով և լճերով հարուստ վայրերը, ձմռանը՝ դաշտերը, տափաստանները և ջրավազանների ափերը։ Բնադրում է խոտաբույսերով պատված թմբիկներին, որոշ դեպքում՝ հողի և ավազի վրա։ Բնի փոսիկը պատում է նախորդ տարվա չորացած խոտաբույսերով, որի վրա առատորեն փռում են աղվափետուրները։ 70-81 մմ, սպիտակավուն ձվերը 5-7 հատ են։ Թխսումը տևում է 26-28 օր։ Ծնողները ակտիվ ձևով  խնամում են ձվից դուրս եկած ձագերին։


== Պահպանություն ==
Չվող, բնադրող, ձմեռող, քիչ տարածված, հազվագյուտ տեսակ է, որն ԲՊՄՄ Կարմիր ցուցակում ընդգրկված է քիչ մտահոգ կարգավիճակով և գնահատվում է որպես խոցելի տեսակ։
Թվաքանակը միշտ եղել է սակավաթիվ։ Չուի և ձմեռման ընթացքում՝ սագերի խմբում 10-20 անհատ։
Վտանգման հիմնական գործոններից են Սևանա լճի ավազանում և Արաքսի հովտում անհանգստացման գործոնը և որսորդությունը։
Պապանվում է «Սևան» և «Արփի լիճ» ազգային պարկում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Бейчек В., Штясны К. Птицы. Иллюстрированная энциклопедия. — М.: Лабиринт-пресс.
Ганзак Я. Иллюстрированная энциклопедия птиц. — Прага: Артия 1974.
Жизнь животных. Т.6 Птицы. — М.: Просвещение, 1986.


== Արտաքին հղումներ ==
Սպիտակաճակատ սագ (հայ.)
Արկբալիստա

Արկբալիստա (արկբալլիստա, տոքսոբալլիստա), միջնադարյան երկթևանի դեֆորմացիոն նետողական մեքենա, որն իրենից ներկայացնում է մեծ հաստոցավոր աղեղնազեն՝ հրետանային սայլի վրա։ Հարմարեցված է ինչպես նետերով, այնպես էլ քարե կամ կապարե գնդերով կրակելու համար։


== Կառուցվածք ==
Արկբալիստան կառուցվածքով նման է արբալետին։ Փայտե կամ պողպատե աղեղը, որի երկարությունը հասնում էր մինչև 3,5 մ, ամրացված է մեծ փայտե հրացանակոթին, որն իր հերթին տեղավորված է մեծ տրամագծով երկանիվ փայտե հրետանայի սայլի վրա։ Ձգանի լարումն իրականացվել է հենոցին ամրացված արգելակի օգնությամբ։.
Արկբալիստան կարող էր կրակել ինչպես սովորական կամ «կարրո» նետերով, այնպես էլ փոքր քարերով և պողպատե գնդաձև արկերով։ Վերջին դեպքում նախապես ձգանին ամրացվել է փայտե սրածայր սռնին, որն առջևի մասում ուներ թասի նմանվող դետալ։


== Նշանակություն ==
Արկբալիստան տեղափոխվել է դաշտային զորքերի հետ՝ դառնալով դաշտային հրետանու միջնադարյան անալոգը։


== Մասսայական մշակույթի մեջ ==


=== Համակարգչային խաղեր ===
2002 թվականին ստեղծված Բոլլերբուրգ (անգլ.՝ Ballerburg) համակարգչային խաղում որպես հատուկ զենք ներկայացվել է «արկբալիստան», որը Լեոնարդո դա Վինչիի նախագծած զենքի ակնհայտ ճշգրիտ կրկնօրինակն էր։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Волковский Н. Л. Детская военная энциклопедия / сост. Н. Л. Волковский. — СПб.: Олма-Пресс, Полигон, 2001. — Т. 1. — 656 с. — 20 000 экз.
Трубников Б. Г. Метательное оружие: Словарь-справочник / ред. Е. Мигунова. — СПб.: Амфора, 2004. — 150 с. — 5000 экз. — ISBN 5-94278-644-5
Եղրևանի (Վան Գոգ)

«Եղրևանի» (ֆր.՝ Lilas), հոլանդացի նկարիչ, պոստիմպրեսիոնիզմի և էքսպրեսիոնիզմի ներկայացուցիչ Վինսենթ վան Գոգի նկարներից։ Այս ստեղծագործությունը հեղինակը վրձնել է 1899 թվականին։ Յուղաներկով կտավի չափերն են 73 × 92 սմ։
Այսօր «Եղրևանի» ստեղծագործությունը պահպանվում և ցուցադրվում է Էրմիտաժում (Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսաստան)։


== Նկարագիր ==
«Եղրևանի» ստեղծագործությունում Վինսենթ վան Գոգը պատկերել է եղրևանու ծաղկած թուփ։ Նկարի աջ կողմում երևում է վառ կապույտ երկինքը, որի ֆոնին էլ ծառի բուն է նկարված։ Ներքևի աջ կողմից ուղղահայաց վեր է բարձրանում արահետը, որի շուրջ հիրիկներն են ծաղկել։ Ներքևի ձախ անկյունում նկարչի ստորագրությունն է զետեղված։
Օսիպ Մանդելշտամը գրում է. «Եղրևանու ծաղկած թուփը նկարված է կատաղորեն. մեկ վրձնահարվածով նա ստիպում է թփին շնչել»։


== Պատմություն ==
1889 թվականի մայիսի 8-ին Վինսենթ վան Գոգը Սեն Ռեմիի Սեն Պոլ դը Մոզոլում էր գտնվում բուժման նպատակով։ Հաջորդ օրը՝ մայիսի 9-ին եղբորը՝ Թեոյին գրված նամակում Գոգը հաղորդում է.

Երկու ամիս անց այդ երկու նկարն էլ պատրաստ էր և հեղինակն այն ուղարկեց եղբորը։
Երկար ժամանակ կարծիք կար, որ «Եղրևանի» ստեղծագործությունը նկարվել է մեկ տարի ավելի վաղ՝ Առլում, սակայն Անտոնինա Իզերգինան, հենվելով Գոգի նամակագրության վրա, նշեց, որ կտավը ստեղծվել է հենց 1889 թվականին։
Նկարի առաջին սեփականատերը ֆրանսիացի բանաստեղծ և գեղարվեստական քննադատ Ժյուլեն Լեկլերկն էր։ Ըստ Ն. Սեմյոնովի հաղորդման՝ 1906 թվականին նկարը ձեռք է բերել մոսկվացի ձեռնարկատեր և կոլեկցիոներ Սերգեյ Շչուկինը։
Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո Շչուկինի հավաքածուն ազգայնացվում է։ Արդյունքում՝ 1923 թվականից նկարը տեղափոխվում է Նոր արևմտյան արվեստի պետական թանգարան։ 1930 թվականին «Եղրևանի» ստեղծագործությունը հանձնվում է Էրմիտաժին։
2014 թվականի վերջից այն ցուցադրվում է Գլխավոր շտաբի շենքի չորրորդ հարկի 413 սրահում։


== Ծանոթագրություններ ==


== Գրականություն ==
Jacob Baart de la Faille, L'Œuvre de Vincent van Gogh, catalogue raisonné, ouvrage accompagné de la reproduction de plus de 1.600 tableaux, dessins, aquarelles et gravures du maître, 6 volumes, éditions G. van Oest, Paris & Bruxelles, 1928
Барская А. Г., Костеневич А. Г. Французская живопись. Вторая половина XIX — XX век. Каталог (Государственный Эрмитаж. Собрание западноевропейской живописи). — Л.: Искусство, 1991. — 473 с.
Ван Гог В. Письма / Пер. П. Мелковой. — СПб.: Азбука, 2001. — 848 с. — ISBN 5-267-00099-X
Костеневич А. Г. Искусство Франции. Живопись. Рисунок. Скульптура: в двух томах. — СПб.: Изд-во Государственного Эрмитажа, 2008. — Т. I. — 532 с. — ISBN 978-5-93572-295-1
Костеневич, А. Г. Искусство Франции. Живопись. Рисунок. Скульптура: в двух томах. — СПб.: Изд-во Государственного Эрмитажа, 2008. — Т. II. — 204 с. — ISBN 978-5-93572-297-5
Семёнова Н. Ю. Щукин. Биография коллекции. — М.: Слово, 2019. — 528 с. — ISBN 978-5-387-01554-0


== Արտաքին հղումներ ==
Lilas (Van Gogh Gallery) (անգլերեն)
Lilas (site officiel du musée de l'Ermitage)(չաշխատող հղում) (անգլերեն)
Օշ

Օշ (ղրղզ.՝ Ош), քաղաք Ղրղզստանի հարավարևմտյան մասում, Օշի մարզում: Քաղաքը Օշի մարզի կենտրոնն է։ Այն իր մեծությամբ երկրորդ քաղաքն է Ղրղզստանում:
Բնակչությունը 243 300 մարդ է (քաղաքի մշտական բնակչության թիվը ըստ 2015 թվականի հունվարի 1-ի տվյլաների), իսկ շրջանների հետ միասին (11 ենթակա գյուղերի հետ միասին) 270 300 մարդ։
Այն իր բնակչությամբ երկրորդ քաղաքն է Ղրղզստանում: Շատ հաճախ քաղաքը անվանում են «Հարավային մայրաքաղաք»:


== Բնակչություն ==
Օշը իր բնակչությամբ երկրորդ քաղաքն է Ղրղզստանում՝ Բիշքեքից հետո։ Այն Կենտրոնական Ասիայի խոշոր քաղաքներից մեկն է։ 2015 թվականի հունվարի 1-ի տվյալներով քաղաքի բնակչությունը կազմում է 243 300 մարդ։ Օշը ունի իրեն ենթական 11 գյուղ (Ալմալիկ, Արեկ, Գուլբար Տոլոյկոն, Ջափալակ, Կենեշ, Կերմե Տօօ, Օզգյուր, Օրկե, Պյատիլետկա, Տոլոյկոն, Տեեկե)՝ ընդհանուր առմամբ 27 000 բնակչությամբ։ Տարածքը կազմում է 182 քառ. կմ: Քաղաքի բնակչության մեծամասնությունը ուզբեկներ են։
Բացի ուզբեկներից (48 %) և ղրղզներից (43 %), օշում բնակվում են նաև ռուսներ, թուրքեր, թաթարներ, ույղուրներ, տաջիկներ, ադրբեջանցիներ և այլ ազգությունների ներկայացուցիչներ։


== Քույր քաղաքներ ==
 Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսաստան
 Նովոսիբիրսկ, Ռուսաստան
 Սինին, ՉԺՀ
 Կաշգար, ՉԺՀ
 Ուրումչի, ՉԺՀ
 Ստամբուլ, Թուրքիա
 Մանիսա, Թուրքիա
 Յոզղատ, Թուրքիա
 Ամասիա, Թուրքիա
 Խուդջանդ, Տաջիկստան


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Կոնվենցիա

Կոնվենցիա (լատ.՝ conventio պայմանագիր, համաձայնագիր),  Միջազգային պայմանագրի տեսակ։
Կոնկրետ նշաները, որոնցով այս կամ այն պայմանագիրը անվանում են կոնվենցիա, դժվար է առանձնացնել։ Ավելի շուտ կարելի է ասել պայմանագրեր որոշակի տեսակի կամ  կոնվենցիաներ պարունակող. Այսպես ՝ որպես կանոն, ըստ բազմակողմանի աջակցության համաձայնագրի որոշ ստանդարտների յուրաքանչյուր մասնակից իրեն (պետությունների աջակցության մասին  համաձայնագրի որոշ կանոններով, սահմանափակումներով, այդ պետության օրենքների ստանդարտներով),  անվանում են կոնվենցիաներին։
Առավել հայտնի կոնվենցիաներն են — Ժնևյան կոնվենցիան, միջազգային մարդասիրական իրավունքի մասին, Կոնվենցիա փախստականների կարգավիճակի մասին, Միջազգային կոնվենցիան ռասայական խտրականության բոլոր ձևերի վերացման մասին, Երեխայի իրավունքների կոնվենցիա, Վիեննայի կոնվենցիան դիվանագիտական հարաբերությունների մասին, Վիեննայի կոնվենցիա միջազգային պայմանագրերի իրավունքի մասին, ՄԱԿ-ի կոնվենցիա ծովային իրավունքի մասին, Եվրոպական կոնվենցիան  մարդու իրավունքների մասին, Բեռնի կոնվենցիա գրական և գեղարվեստական ստեղծագործությունների  պահպանման մասին։
Բազմակողմ կոնվենցիաները, որպես կանոն, մշակվում և ընդունվում են միջազգային կազմակերպությունների շրջանում, ինչպիսիք են ՄԱԿ-ը և Եվրոպայի Խորհուրդը։
Երկկողմ պայմանագրերի  շրջանում  հյուպատոսական պայմանագրերը, փոստային, տրանսպորտային և հարցերի պայմանագրերը անվանում են կոնվենցիա։ Կարևոր է, որ կոնվենցիան, որպես կանոն, կարգավորի բոլոր կատեգորյաների հարցերը, որոնք կապված են համապատասխան թեմային (անալոգային օրենսգրքի)  հետ։


== Տես նաև ==
Միջազգային պայմանագիր
WIPO Lex


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Միավորված ազգերի կազմակերպության միջազգային պայմանագրեր
Աստերոիդների ցանկ (160801-160900)

Աստերոիդների ցանկ (160701-160800)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (160901-161000)
 Աստերոիդների ցանկ (160701-160800)  • Աստերոիդների ցանկ  • Աստերոիդների ցանկ (160901-161000)
Ալեքսանդր Վոեյկով

Ալեքսանդր Իվանովիչ Վոեյկով (ռուս.՝ Александр Иванович Воейков, մայիսի 8 (20), 1842 կամ 1842, Մոսկվա, Ռուսական կայսրություն - հունվարի 27 (փետրվարի 9), 1916 կամ 1916, Պետրոգրադ, Ռուսական կայսրություն), ռուս աշխարհագրագետ և կլիմայագետ, Ռուսաստանում կլիմայագիտության հիմնադիրը։ Պետերբուրգի ԳԱ թղթակից անդամ (1910)։


== Կենսագրություն ==
Ավարտել է Գյոթինգենի համալսարանը, ստացել փիլյան դոկտորի աստիճան (1865), 1880 թվականին Մոսկվայի համալսարանում՝ ֆիզիկական աշխարհագրության պատվավոր դոկտորի աստիճան, 1885 թվականից՝ Պետերբուրգի համալսարանի պրոֆեսոր։


== Գիտական գործունեությունը ==
Կատարել է ուղևորություններ ու ճանապարհորդություններ Ռուսաստանում, Կովկասում, Ղրիմում, Միջին և Առաջավոր Ասիայում, Արևմտյան Եվրոպայում, Հյուսիսային, Կենտրոնում ու Հարավային Ամերիկայում, Չինաստանում, Ճապոնիայում։ Հեղինակ է բազմաթիվ գիտական աշխատությունների։ Հիմնական աշխատությունները վերաբերում են կլիմայական բազմաթիվ պրոցեսների գիտական վերլուծություններին։ Նրա կապիտալ աշխատության («Երկրագնդի և հատկապես Ռուսաստանի կլիմաները», 1884 թվական) մեջ վերլուծված է կլիմայագոյացնող գործոնների ոլորտը և կլիմայի փոխներգործությունը բնության մյուս բաղադրիչների հետ։ Աշխատության մեջ համառոտակի վերլուծված է նաև Հայկական լեռնաշխարհի կլիմայական հիմնական առանձնահատկությունները։ Վոեյկովն առաջին անգամ կիրառել է կլիմայական և աշխարհագրական երևույթների ուսումնասիրության հաշվեկշռի մեթոդը, տվել ձյան մասին ուսմունքի և հնակլիմայագիտության հիմունքների մշակումը, գետերի ըստ ջրաբանական ռեժիմի դասակարգման սխեման։ Վոեկովին անդրադարձել է նաև կլիմայագիտության կիրառական շատ հարցերի՝ կուրորտային վայրերի կլիման (Բորժոմ, Սև ծովի ափ), թեյի և ցիտրուսայինների մշակման հնարավորություններն Անդրկովկասում, մշակել հողերի մելիորացիայի գիտության հիմունքները։ Ռուսական աշխարհագրական ընկերության օդերևութաբանական հանձնաժողովի կազմակերպիչն էր, նրա անփոփոխ նախագահը։ Հիմնադրել է առաջին օդերևութաբանական ամսագիրը՝ «Մետեորոլոգիչեսկի վեստնիկ», 1891-1935 թվականներին։ Վոեկովի անունով է կոչվել գլխավոր գեոֆիզիկական դիտարանը, նրա ծննդյան 100-ամյակի կապակցությամբ։


== Ծանոթագրություններ ==
Վիկտոր Սամոյլենկո

Վիկտոր Սամոյլենկո (ռուս.՝ Ви́ктор Васи́льевич Само́йленко, մարտի 2, 1947(1947-03-02), Բուդապեշտ, Հունգարիայի երկրորդ հանրապետություն - հունիսի 18, 2018(2018-06-18), Մոսկվա, Ռուսաստան), խորհրդային և ռուս դիվանագետ։


== Կենսագրություն ==
1970 թվականին ավարտել է ԽՍՀՄ արտաքին գործերի նախարարության Մոսկվայի Լոմոնոսովի անվան պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը և Ռուսաստանի արտաքին գործերի նախարարության դիվանագիտական ակադեմիայի բարձրագույն դիվանագիտական կուրսեր։
1970 թվականից զբաղվել է դիվանագիտական գործունեությամբ։

1974 թվականից մինչև 1979 թվականը հանդիսացել է Սինգապուրում ԽՍՀՄ դեսպանության ատտաշե, երրորդ քարտուղար։
1982 թվականից մինչև 1987 թվականը Ֆիլիպիններում եղել է ԽՍՀՄ դեսպանության առաջին քարտուղար, խորհրդական։
1990-1992 թվականներին ԽՍՀՄ, իսկ 1991 թվականից հետո՝ Ռուսաստանի Դաշնության արտաքին գործերի նախարարության Ասիա-խաղաղօվկիանոսյան տարածաշրջանի և Հարավարևելյան Ասիայի երկրների դեպարտամենտի տնօրենի տեղակալ։
1992 թվականից մինչև 1996 թվականն Ավստրալիայում զբաղեցրել է Ռուսաստանի Դաշնության դեսպանության խորհրդական-դեսպանորդի պաշտոնը։
1996-ից մինչև 1997 թվականը հանդիսացել է Ռուսաստանի Դաշնության արտաքին գործերի նախարարության Ասիայի երկրորդ դեպարտամենտի գլխավոր խորհրդական։
1997 թվականից մինչև 1999 թվականը զբաղեցրել է Ռուսաստանի Դաշնության արտաքին գործերի նախարարության Ասիայի երկրորդ դեպարտամենտի տնօրենի տեղակալի պաշտոնը։
1999 թվականի ապրիլի 12-ից մինչև 2004 թվականի հուլիսի 29-ը Կամբոջայում եղել է Ռուսաստանի Դաշնության արտակարգ և լիազոր դեսպան։
2005 թվականից մինչև 2009 թվականը Սիբիրյան դաշնային շրջանում հանդիսացել է Ռուսաստանի Դաշնության արտաքին գործերի նախարարության ներկայացուցիչ, հատուկ հանձնարարականների դեսպան։
2009 թվականի սեպտեմբերի 21-ից մինչև 2013 թվականի սեպտեմբերը 23-ը Մոնղոլիայում եղել է Ռուսաստանի Դաշնության արտակարգ և լիազոր դեսպան։


== Անձնական կյանք ==
Ամուսնացած է եղել, ունեցել է մեկ դուստր։


== Դիվանագիտական աստիճան ==
2-րդ դասի արտակարգ և լիազոր դեսպանորդ (1992 թվականի օգոստոսի 12)
1-ին դասի արտակարգ և լիազոր դեսպանորդ (2002 թվականի հունվարի 15)
Արտակարգ և լիազոր դեսպան (2010 թվականի հոկտեմբերի 25)


== Ծանոթագրություններ ==


== Արտաքին հղումներ ==
Биография на сайте посольства России в Монголии
Биография на сайте МИД России
Լեմպուա

Լեմպուա (ռուս.՝ Лемпуа), գետ Ռուսաստանում, հոսում է Կոմի Հանրապետությունով։ Գետաբերանը գտնվում է Լոպ Յու գետի աջ ափին՝ 53 կմ հեռավորության վրա։ Գետի երկարությունը կազմում է 20 կմ։


== Վտակներ ==
Բադյա


== Ջրագրության տվյալներ ==
Ռուսաստանի ջրային գրանցամատյանի տեղեկությունների համաձայն՝ գետը պատկանում է Դվինսկո Պեչարսկի ավազանային շրջանին, գետի ջրատնտեսային տեղամասը՝ Վիչեգդա գետն է, սկսած Սիկտիվկար քաղաքից մինչև ակունք, գետի ենթաավազանը՝ Վիչեգդա, գետի գետային ավազանը՝ Հյուսիսային Դվինա։
Ըստ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգի՝ ջրային բաժնի տարածքում Ռուսաստանի Դաշնության պատրաստած դաշնային գործակալության ջրային ռեսուրսների՝

Ջրային օբյեկտի կոդը հանրային գրանցմամբ — 03020200212103000020411
Կոդը ըստ հիդրոլոգիական հետազոտության (ՌԴ) — 103002041
Ավազանի կոդը — 03.02.02.002
Ծավալի համարը ըստ ՌԴ-ի — 03
Թողարկումը ըստ ՌԴ-ի — 0


== Ծանոթագրություններ ==
Ասմեսնալի ամրոց

Ասմեսնալի ամրոց (իսպ.՝ Castillo de Asmensal)՝ գոթական ոճի շինություն է Իսպանիայում` Զամորա նահանգում` Կաստիլիա և Լեոն ինքնավար համայնքում։


== Տեղանուն ==
Տեղանունը ստուգաբանվում է որպես Դամասկոսյան սալոր։


== Դիրքը ==
Գտնվում է Ասմենսալի ափերի մոտ, որից էլ ստացել է իր անունը։


== Պատմություն ==
Քիչ տեղեկություն է պահպանվել ամրոցի մասին։ Սա միջնադարյան ռազմական բնույթի ամրոց է, որը մեծ դեր է խաղացել 15-րդ դարում Պորտուգալիայի դեմ պատերազմում։ Հավանաբար մասնակցել է Լեոնի թագավորությունում ընթացող պատմական զարգացումներին ավելի վաղ ժամանակաշրջանում` 12-րդ դարում։
Այն հիմա համարվում է մասնավոր սեփականություն` հայտնի որպես "Dehesa del Asmesnal":


== Ծանոթագրություններ ==


== Մատենագիտություն ==
LOBATO VIDAL, J.C. (1997): Castillos y Murallas de la Provincia de Zamora, Zamora.
GÓMEZ MORENO, M. (1927): Catálogo Monumental de la Provincia de Zamora. Madrid (red. León, 1985).


== Արտաքին հղումներ ==