aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: پاتریزیا لاکیدارا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پاتریزیا لاکیدارا | مقدمه: وقتی کوچک بود، خانواده‌اش به شهری کوچک در استان ویچنزا نقل مکان کردند، و او در آن جا شروع به تحصیل موسیقی و نواختن پیانو در بارهای آخر هفته کرد. | ## بخش 1: پاتریزیا لاکیدارا | در سال ۱۹۹۸، در مدرسه موسیقی سی‌ای‌تی به عنوان آهنگساز و خواننده موسیقی پاپ لمباردی و ونتو شرکت کرد. او همچنین به موسیقی بسیاری از کشورهای مدیترانه‌ای و موسیقی اروپای مرکزی و منطقه بالکان علاقه‌مند است و اغلب با گروهش هتل ریف به ایتالیا سفر می‌کند. | ## بخش 2: پاتریزیا لاکیدارا | او در سال ۲۰۰۳، با آهنگ «Lividi e fiori» در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و جایزه منتقدان میا مارتینی و جایزه الکس بارونی را برای بهترین اجرا از آن خود کرد. در همان زمان، او پروژه‌های بسیار دیگری را توسعه داد، از جمله همکاری با پیانیست دبورا پترینا یا آهنگسازی آهنگ‌هایی برای موسیقی متن فیلم راهنمای عشق محصول ۲۰۰۵ به کارگردانی جووانی ورونزی. | ## بخش 3: پاتریزیا لاکیدارا | این آلبوم به بندباز فیلیپ پتی تقدیم شده بود که روی یک سیم فولادی بین برج‌های مرکز تجارت جهانی در شهر نیویورک راه رفت. او همچنین جایزه ماسک طلایی برای خواننده موسیقی پاپ را از کنسرواتوار بولونیا دریافت کرد. | ## جمع‌بندی | او همچنین در نمایش «کریوزای ماه» آواز خواند، سفری شاعرانه و موسیقایی که از ایتالیا شروع شد و به آمریکای جنوبی، اسپانیا و پرتغال سفر کرد.
موضوع مقاله: محاکمه ورونا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # محاکمه ورونا | مقدمه: رویداد پس از تهاجم متفقین به سیسیل، شورای عالی فاشیسم در ۲۵ ژوئیهٔ ۱۹۴۳ با ۱۹ رأی مخالف، ۸ رأی موافق و یک ممتنع، تصمیم گرفت موسولینی را از مقام دوچه برکنار کند. | ## بخش 1: محاکمه ورونا | در سپتامبر ۱۹۴۳، چتربازان آلمانی موسولینی را از اسارت آزاد کردند (عملیات گرن ساسو) و او به عنوان رهبر جمهوری اجتماعی ایتالیا، که عملاً دولت عروسکی آلمان نازی بود، مستقر شد. با فشار مقامات آلمانی، RSI شش نفر از توطئه‌گران دستگیرشده را محاکمه کرد: جیووانی مارینلی، کارلو پارسکی، لوسیانو گوتاردی، گالئاتسو چانو، وزیر امور خارجه پیشین ایتالیا و داماد موسولینی، امیلیو د بونو، مارشال ایتالیا و تولیو چیانتی. | ## بخش 2: محاکمه ورونا | همهٔ شش متهم دستگیرشده مجرم شناخته شدند و همه، به جز چیانتی که به ۳۰ سال حبس محکوم شد، به اعدام محکوم شدند. سایر سیزده نفر از نوزده رأی‌دهنده علیه موسولینی، به غیاب محاکمه و محکوم به اعدام شدند، از جمله دینو گراندی که مسئول دستور جلسهٔ ۲۵ ژوئیه بود. | ## بخش 3: محاکمه ورونا | وینچنزو چر سوزیمو به عنوان قاضی بازپرسی منصوب شد، سرهنگ آلدو وکی به عنوان رئیس دادگاه و آندریا فورتوناتو به عنوان دادستان حضور داشتند. قضات عبارت بودند از: انریکو وزالینی، فرانز پاگلیانی، چلسو ریوا، ژنرال‌های دومنیکو میتیکا و رنزو مونتانا، سرهنگ ویتو کازالینوو و سرگرد اوتلو گادی. | ## جمع‌بندی | متهمان به صندلی بسته شده و توسط جوخهٔ پیاده‌نظام سیاه‌پوش به فرمان نیکولا فولووتی از پشت تیراندازی شدند، تحت نظارت افسران SS که این رویداد را فیلم‌برداری و عکس‌برداری کردند.
موضوع مقاله: لوسیانو گوتاردی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لوسیانو گوتاردی | مقدمه: لوسیانو گوتاردی (۱۸ فوریه ۱۸۹۹ – ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴) سیاستمدار و فعال اتحادیه‌های کارگری فاشیست ایتالیایی بود. | ## بخش 1: لوسیانو گوتاردی | زندگی‌نامه او فرزند یک کشاورز کوچک بود و در جنگ جهانی اول ابتدا به عنوان سرباز در تیپ تلگراف ارتش سلطنتی ایتالیا و سپس به عنوان سروان دوم در سواره‌نظام خدمت کرد. پس از جنگ در دانشکده علوم اقتصادی و تجاری دانشگاه تریسته ثبت‌نام کرد، اما موفق به اتمام تحصیلات نشد. در سال ۱۹۲۰ به جنبش فاشیستی پیوست و در اعتراضات در تریسته علیه مداخله ارتش ایتالیا در دولت کارنارو شرکت کرد (در جریان آن کمی زخمی و دستگیر شد) و بعداً در راهپیمایی به رم حضور داشت. | ## بخش 2: لوسیانو گوتاردی | پس از استقرار رژیم فاشیست، در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ چندین سمت در سندیکاهای کارگری فاشیست در شهرهای مختلف ایتالیا از جمله تریسته، باری، رم، کومو، فلورانس، ترویزو و کالتانیستتا داشت. این فعالیت‌ها گاهی موجب برخورد او با کارفرمایان می‌شد؛ او آنان را به طمع‌ورزی و فرصت‌طلبی متهم می‌کرد. در مه ۱۹۴۳ به ریاست کنفدراسیون کارگران صنعتی منصوب شد که عضویتش در شورای عالی فاشیسم را تضمین می‌کرد. | ## بخش 3: لوسیانو گوتاردی | او در جلسه ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ شورای عالی شرکت کرد و به تصویب دستور روز که به سقوط رژیم منجر شد، رأی مثبت داد. پس از آتش‌بس کاسیبیله، در سپتامبر ۱۹۴۳ در رم باقی ماند و درخواست عضویت در حزب جمهوری‌خواه فاشیست را ارائه کرد. با وجود "توبه" دیرهنگام، در اوایل اکتبر ۱۹۴۳ توسط جمهوری اجتماعی ایتالیا دستگیر شد و ابتدا در زندان رجینا کوئیلی زندانی شد. | ## جمع‌بندی | او سپس به زندان پادووا منتقل شد، در محاکمه ورونا به جرم خیانت محاکمه و به اعدام با جوخه آتش محکوم شد و در ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴ در ورونا همراه با گالازو چانو، امیلیو د بونو، کارلو پارسکی و جیووانی مارینلی اعدام شد.
موضوع مقاله: آرالدو دی کرولالانتزا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آرالدو دی کرولالانتزا | مقدمه: آرالدو دی کرولالانتزا (۱۹ مه ۱۸۹۲ باری - ۱۸ ژانویه ۱۹۸۶ رم) روزنامه‌نگار و سیاستمدار ایتالیایی بود که در ایتالیای فاشیست سمت‌های مهمی داشت. | ## بخش 1: آرالدو دی کرولالانتزا | زندگینامه دی کرولالانتزا در ۱۹ مه ۱۸۹۲ در باری، از خانواده‌ای نجیب‌زاده و اصالتاً میلانی به دنیا آمد. در ۲۳ مارس ۱۹۱۹، بنیتو موسولینی او را به عنوان دبیر سیاسی منطقه‌ای سازمان فاشیستی آپولیا و لوچانیا منصوب کرد. در سال ۱۹۲۲، او در راهپیمایی رم شرکت کرد و رهبری اسکادران آپولیایی را بر عهده داشت. هنگامی که دی کروالانزا در قدرت بود، تلاش کرد تا باری را به عنوان مرکز جدیدی برای حکومت فاشیستی بازسازی کند و شهر را به دستور موسولینی به پلی بین شرق و غرب تبدیل کند. | ## بخش 2: آرالدو دی کرولالانتزا | در ۹ ژوئیه ۱۹۲۸، دی کروالانزا به عنوان منشی وزارت امور عمومی منصوب شد و در دوره ۱۹۳۰-۱۹۳۵ به عنوان وزیر امور عمومی کابینه بنیتو موسولینی خدمت کرد. او به ویژه به خاطر تعهدش به امدادرسانی و بازسازی پس از زلزله کرکس ۱۹۳۰ (که در ۲۳ ژوئیه ۱۹۳۰ رخ داد) نقش خود را برجسته کرد. در سال ۱۹۳۵، دی کرولالانتزا به عنوان رئیس یک سازمان جوانان فاشیستی به نام اپرای ملی بالیلا منصوب شد و نام او به ویژه با احیای باتلاق‌های پونتین (Pontine Marshes) گره خورده است. پس از سقوط فاشیسم، دی کرولالانتزا در ۱۳ ژوئن ۱۹۴۶، او به دلیل فعالیت‌هایش در دوران رژیم دستگیر شد، اما در ۱ ژوئیه آزاد، و سرانجام در سال ۱۹۵۰ تبرئه شد. | ## بخش 3: آرالدو دی کرولالانتزا | بین سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۸۶، او از طرف جنبش اجتماعی ایتالیا، در سنای ایتالیا خدمت کرد. در سال ۱۹۸۲، به مناسبت نودمین سالگرد تولدش، رئیس سنا، امینتوره فانفانی، به او مدال طلا اهدا کرد. | ## جمع‌بندی | دو مجسمه که مجسمه نیم‌تنه این سیاستمدار را به تصویر می‌کشند در باری قرار دارند: یکی در فضای باز در میدان اروی دل ماره، که در سال ۲۰۰۱ با حضور الکساندر ویزل، رئیس انجمن اسرائیل و ایتالیا، افتتاح شد، و دیگری که سال‌ها حضور در مجلس شورای شهر باری قرار داشت، اکنون در گالری هنری استانی باری قرار گرفته است.
موضوع مقاله: چهار پسر خانواده یوزوکی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # چهار پسر خانواده یوزوکی | مقدمه: این مانگا از اوت ۲۰۱۸ در مجله بتسوکومی شوگاکوکان منتشر و در ۲۰ جلد تانکوبون جمع‌آوری شد. | ## بخش 1: چهار پسر خانواده یوزوکی | استودیو شوکا یک مجموعه انیمه تلویزیونی از این اثر اقتباس کرد که از اکتبر تا دسامبر ۲۰۲۳ پخش شد. بعدها یک فیلم درام نیز از این مانگا اقتباس شد که از ماه مه تا ژوئیه ۲۰۲۴ از تلویوزیون ژاپن پخش شد. | ## بخش 2: چهار پسر خانواده یوزوکی | این مجموعه مانگا در سال ۲۰۲۱ برنده شصت و ششمین جایزه مانگای شوگاکوکان در بخش شد. خلاصه داستان این انیمه روایتگر زندگی چهار برادر خانواده یوزوکی پس از درگذشت والدینشان است. | ## بخش 3: چهار پسر خانواده یوزوکی | پس از او میکوتو و میناتو قرار دارند که تنها یک سال اختلاف سنی داشته اما از نظر شخصیت بسیار متفاوت‌اند. در نهایت، کوچک‌ترین برادر، گاکوتو، دانش‌آموز کلاس اولی است که با وجود سن کم، رفتاری درسخوان‌تر و فراتر از سن خود نشان می‌دهد. | ## جمع‌بندی | بازخورد در سال ۲۰۲۱، این مجموعه در بخش شصت‌وششمین جایزه مانگای شوگاکوکان را از آن خود کرد.
موضوع مقاله: پاپ جنروسو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پاپ جنروسو | مقدمه: جنروسو پوپ (۱ آوریل ۱۸۹۱–۲۸ آوریل ۱۹۵۰) تاجر ایتالیایی-آمریکایی و مالک زنجیره‌ای از روزنامه‌های ایتالیایی‌زبان در شهرهای بزرگ آمریکا بود. | ## بخش 1: پاپ جنروسو | نام خانوادگی او نسخه انگلیسی شده نام تولدش است، «پاپا» شکل خطاب ایتالیایی برای پاپ است. پسر بزرگش، فورتوناتو «فورتونات» (۱۹۱۸–۱۹۹۶) از دانشگاه کلمبیا فارغ‌التحصیل شد و مدیر اجرایی در کسب و کار ساخت و ساز خانوادگی شد. آنتونی (۱۹۱۹–۲۰۰۵)، که پسر وسطی بود، کسب و کار خانوادگی را به دست گرفت و در کمتر از چهار سال، اندازه شرکت شن و سنگ کولونیال را چهار برابر کرد. جنروسو پاپ جونیور (۱۹۲۷–۱۹۸۸) در سن ۱۹ سالگی از موسسه فناوری ماساچوست فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۵۲، دو سال پس از مرگ پدرش، روزنامه‌ای را خریداری کرد که بعدها به نشنال انکوایرر تبدیل شد. او به عنوان سرپرست ساخت و ساز و در نهایت مالک شرکت ماسه و سنگ استعماری شد که بزرگ‌ترین شرکت شن و ماسه در جهان بود. او تیراژ این روزنامه را در شهر نیویورک به ۲۰۰٬۰۰۰ نسخه افزایش داد و آن را به بزرگ‌ترین روزنامه ایتالیایی زبان در کشور تبدیل کرد. او روزنامه‌های دیگری را در نیویورک خریداری کرد، از جمله ایل بولتینو دلا سرا، ایل کوریره د'آمریکا و روزنامه فیلادلفیا لوپینیونه. | ## بخش 2: پاپ جنروسو | پوپ، یک دموکرات محافظه‌کار که رژه روز کلمب را اداره می‌کرد و موسولینی را تحسین می‌کرد، قدرتمندترین دشمن ضدفاشیسم در میان آمریکایی‌های ایتالیایی‌تبار بود. او از نزدیک با سیاست تامانی هال در نیویورک مرتبط بود و روزنامه‌های او نقش حیاتی در جلب رأی ایتالیایی‌ها به سمت حزب دموکرات فرانکلین دی. جنروسو با دوستی‌هایش با روسای جمهور توانست روز کلمب را در سال ۱۹۳۴ به یک تعطیلی ملی تبدیل کند. او همچنین رژه روز کلمب را در شهر نیویورک بنیان نهاد که هنوز بزرگ‌ترین رژه روز کلمب در جهان است. پوپ در سال ۱۹۳۶ به عنوان رئیس بخش ایتالیایی کمیته ملی دموکرات‌ها خدمت کرد و به متقاعد کردن رئیس‌جمهور برای اتخاذ موضعی بی‌طرفانه در قبال حمله ایتالیا به اتیوپی کمک کرد. او در سال ۱۹۴۱ از بنیتو موسولینی جدا شد و با اشتیاق از تلاش‌های جنگی آمریکا حمایت کرد. در اواخر دهه ۱۹۴۰، پوپ از ویلیام اودویر به عنوان شهردار نیویورک در سال ۱۹۴۵ و هری اس. | ## بخش 3: پاپ جنروسو | در سال‌های اولیه جنگ سرد، پوپ یکی از رهبران ضد کمونیست بود و کمپین نامه‌نگاری مشترکان خود را برای جلوگیری از پیروزی کمونیست‌ها در انتخابات ایتالیا در سال ۱۹۴۸ سازماندهی کرد. در زمان مرگش، او در خیابان پنجم شماره ۱۰۴۰ در منهتن، خانه بعدی ژاکلین کندی اوناسیس، زندگی می‌کرد. پوپ در گورستان وودلان در برانکس، شهر نیویورک، در یک آرامگاه خصوصی در مجاورت خیابان مرکزی، جاده اصلی گورستان، به خاک سپرده شد. تمام خانواده پوپ به جز جین جونیور که در گورستان کاتولیک بانوی ملکه صلح در رویال پالم بیچ، فلوریدا به خاک سپرده شده است، در وودلان دفن شده‌اند. میراث مجموعه ورزشی کالج سنت فرانسیس در بروکلین، نیویورک، به نام جنروسو پوپ نامگذاری شده است. این مجموعه میزبان تیم‌های ان‌سی‌ای‌ای بخش یکم کالج است و در سال ۱۹۷۱ ساخته شده است. علاوه بر این، تالار پوپ در کالج سنت پیتر در جرسی سیتی، نیوجرسی، در سال ۱۹۷۱ به جنروسو اختصاص داده شد. | ## جمع‌بندی | همچنین یک نقاشی دیواری برای جنروسو پوپ در بیمارستان لارنس در برانکسویل، نیویورک وجود دارد.
موضوع مقاله: فرانکو سنسی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فرانکو سنسی | مقدمه: فرانچسکو سنسی (۲۹ ژوئیه ۱۹۲۶ – ۱۷ اوت ۲۰۰۸) یک سرمایه‌دار نفتی و مدیر ورزشی ایتالیایی بود. | ## بخش 1: فرانکو سنسی | او در رم متولد شد و بیشتر عمر خود را در همان شهر گذراند، اگرچه مدتی نیز به عنوان شهردار ویسو خدمت کرد؛ شهری که خانواده‌اش از آنجا ریشه داشتند. سنسی به مدت پانزده سال، از نوامبر ۱۹۹۳ تا زمان مرگش در اوت ۲۰۰۸، ریاست آ.اس رم را برعهده داشت. | ## بخش 2: فرانکو سنسی | او در مه ۱۹۹۳ به همراه پیترو متساروما سهام باشگاه را به دست گرفت و در ۸ نوامبر همان سال رسماً به‌عنوان رئیس منصوب شد. باشگاه در این دوره موفق به کسب یک اسکودتو (فصل ۲۰۰۰–۰۱)، دو سوپر جام ایتالیا (۲۰۰۱ و ۲۰۰۷) و دو کوپا ایتالیا (۲۰۰۶–۰۷ و ۲۰۰۷–۰۸) شد. | ## بخش 3: فرانکو سنسی | بسیاری از رسانه‌های ورزشی ایتالیا او را «نماد رنسانس رم» توصیف کرده‌اند و معتقدند که سیاست‌های مالی و ورزشی او ثبات و اعتبار تازه‌ای به باشگاه بخشید. دخترش روزلا نیز در دوران پایانی مدیریت پدر به‌عنوان مدیرکل باشگاه ایفای نقش کرد و پس از درگذشت او ریاست رم را برعهده گرفت. | ## جمع‌بندی | افزون بر فعالیت‌های ورزشی، سنسی به‌دلیل موفقیت‌های کارآفرینانه‌اش در صنعت نفت و انرژی نیز شناخته می‌شد.
موضوع مقاله: ماریا فرانچسکا ساووی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ماریا فرانچسکا ساووی | مقدمه: زندگی‌نامه ماریا فرانچسکا، متولد ۲۶ دسامبر ۱۹۱۴، در رم به عنوان پنجمین و کوچک‌ترین فرزند والدینش به دنیا آمد. | ## بخش 1: ماریا فرانچسکا ساووی | او سه خواهر بزرگتر به نام‌های یولاندا، جیووانا، مافالدا و یک برادر به نام اومبرتو داشت. در ۲۳ ژانویه ۱۹۳۹، در کلیسای پائولین کاخ کوئیرینال در رم، ماریا فرانچسکا با شاهزاده لوئیجی بوربون-پارما (۱۸۹۹–۱۹۶۷)، پسر کوچکتر رابرت اول، دوک پارما، و اینفانتا ماریا آنتونیا پرتغال، ازدواج کرد. پس از عروسی‌اش، پادشاه ویکتور امانوئل سوم کازینو پالاویچینی در ملک ویلا آدا را بازسازی و به تازه عروس و داماد اهدا کرد و نام آن را به ویلا ماریا تغییر داد. فرانچسکا اغلب خانواده سلطنتی را در مراسم و رویدادها همراهی می‌کرد؛ تبلیغات آن زمان او را فردی متعهد به امور خیریه و میهن‌پرستی نشان می‌داد و نقاشی‌های مختلف او را در حال پیروی از پدرش در جبهه‌های جنگ و با هدف تسلی دادن به مردان جوان نشان می‌داد. در سال ۱۹۴۳، او به همراه دو فرزند و همسرش در یک اردوگاه کار اجباری در آلمان زندانی شد. | ## بخش 2: ماریا فرانچسکا ساووی | پس از همه‌پرسی که به سلطنت پایان داد، آنها به ماندلیو-لا-ناپول در ریویرای فرانسه نقل مکان کردند. در سال ۱۹۶۷، او بیوه شد و از آن زمان به بعد تقریباً به‌طور کامل از زندگی عمومی ناپدید شد، به جز مراسم تشییع جنازه برادرش اومبرتو در سال ۱۹۸۳ و مصاحبه‌های پراکنده در مجلات ایتالیایی و فرانسوی. برادرزاده‌هایش بارها سعی کردند او را متقاعد کنند که زندگینامه‌اش را بنویسد، اما او همیشه این پیشنهاد را رد می‌کرد: او هرگز نمی‌خواست دربارهٔ رنج وحشتناکی که در طول سال‌های حضورش در اردوگاه کار اجباری نازی‌ها متحمل شده بود صحبت کند. جنگ جهانی دوم ماریا در طول جنگ جهانی دوم به همراه همسر و دو پسرش توسط نازی‌ها زندانی شد. او پس از مرگ شوهرش در سال ۱۹۶۷، اقامت دائم خود را در ماندلیو، نزدیک کن، آغاز کرد. | ## بخش 3: ماریا فرانچسکا ساووی | خانواده آنها چهار فرزند داشتند: شاهزاده گای بوربن-پارما (۷ آگوست ۱۹۴۰، کن - ۱۰ مارس ۱۹۹۱، پاریس)؛ در ۱۱ نوامبر ۱۹۶۴ با بریژیت پو-دووالون ازدواج کرد و در ۱۷ سپتامبر ۱۹۸۱، با یک فرزند از او جدا شد. شاهزاده رمی بوربن-پارما (متولد ۱۴ ژوئیه ۱۹۴۲، کن)؛ در ابتدا با لارنس دوفرسن دارگانشی در ۱۰ فوریه ۱۹۷۳ ازدواج کرد و در سال ۱۹۸۳، با یک فرزند از او جدا شد. شاهزاده شانتال بوربن-پارما (متولد ۲۴ نوامبر ۱۹۴۶، کن)؛ در ابتدا با پانایوتیس اسکیناس در ۱ ژوئیه ۱۹۷۷ ازدواج کرد و در سال ۱۹۸۷، با یک فرزند از او جدا شد. | ## جمع‌بندی | شاهزاده ژان از بوربن-پارما (متولد ۱۵ اکتبر ۱۹۶۱، کن)؛ در ۲۶ مارس ۱۹۸۸ با ویرجینیا روآتا ازدواج کرد و صاحب یک فرزند شد.
موضوع مقاله: آی او دونا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آی او دونا | مقدمه: آی او دونا یک مجله هفتگی زنان و ضمیمه شنبه روزنامه ایتالیایی کوریره دلا سرا است. | ## بخش 1: آی او دونا | تاریخچه و مشخصات مجله آی او دونا در مارس ۱۹۹۶ آغاز به کار کرد، که اولین مجله زنان به عنوان ضمیمه یک روزنامه ایتالیایی بود. این مجله بخشی از آرسی‌اس است، و توسط تبلیغات آر سی، بخش مجلات این شرکت، در میلان منتشر می‌شود. | ## بخش 2: آی او دونا | از سال ۲۰۱۵، دیامانته دالسیو سردبیر این هفته‌نامه بود که مقالاتی در مورد هنر، فرهنگ، مد، لوازم آرایشی، سرگرمی، دکوراسیون و آشپزی منتشر می‌کرد. ضمیمه زنان روزنامه اسپانیایی ال موندو با نام «یو دونا» که در سال ۲۰۰۵ آغاز به کار کرد، با الگوبرداری از آی او دونا منتشر شد. | ## بخش 3: آی او دونا | ## جمع‌بندی | تیراژ مجله آی او دونا از دسامبر ۲۰۰۲ تا نوامبر ۲۰۰۳، ۵۱۴۹۴۶ نسخه بود این رقم در سال ۲۰۰۷، ۵۰۲۰۵۷ نسخه بود میانگین تیراژ آن در سال ۲۰۰۹، ۴۳۵۰۰۰ نسخه بود.
موضوع مقاله: کریستینا علی فرح | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کریستینا علی فرح | مقدمه: فرح به‌خاطر نقش فعالش در ادبیات مهاجرت و گنجاندن مسائل مربوط به مهاجرت و تنوع فرهنگی در ادبیات ایتالیا شناخته می‌شود. | ## بخش 1: کریستینا علی فرح | او رئیس خبرگزاری «میگرا» به‌شمار می‌آید و همچنین برای نشریات و مجلات ایتالیایی همچون لا رپوبلیکا، مالیپیجّو، اروپا، المیثاق و التحریر، علاوه بر بسیاری نشریات دیگر، مطلب می‌نویسد. زندگی اولیه و تحصیلات او در ورونا، ایتالیا از پدری سومالیایی و مادری ایتالیایی زاده شد و در موگادیشو، پایتخت سومالی، رشد یافت. او تا پیش از آغاز جنگ داخلی سومالی در سال ۱۹۹۱ در یک مدرسهٔ ایتالیایی در آن‌جا تحصیل می‌کرد. سپس او و خانواده‌اش به پِچ در مجارستان مهاجرت کردند، اما بعدتر دوباره به زادگاهش، ورونا در ایتالیا بازگشتند. فرح در آنجا مدرک دانشگاهی در رشتهٔ ادبیات ایتالیایی و علوم انسانی از دانشگاه لا ساپینتسا در رم گرفت. | ## بخش 2: کریستینا علی فرح | پیشهٔ ادبی اوبه کریستینا علی فرح شاعر، رمان‌نویس، نمایشنامه‌نویس، نویسندهٔ لیبرتو (متن اپرا) و اجراکنندهٔ شفاهی سومالیایی‌ـایتالیایی است. او سه رمان منتشر کرده است: مادر کوچک، فرماندهٔ رودخانه و ایستگاه‌های ماه.در سال ۲۰۱۱، انتشارات دانشگاه ایندیانا رمان مادر کوچک را با ترجمهٔ جیووانا بلزیا منتشر کرد. او که دارای مدرک دکتری در رشتهٔ مطالعات آفریقایی است، برای ارائهٔ آثارش به کشورهای متعددی در سراسر جهان دعوت شده است. فرح برندهٔ جوایز «لینگوا مادره» و «ویتورینی» است.او در برنامهٔ بین‌المللی نویسندگی دانشگاه آیووا (۲۰۱۷)، در اقامت‌های هنری MEET و آرت اومی (۲۰۱۸) شرکت کرد. همچنین در سال ۲۰۱۹ پژوهشگر مهمان «بنیاد چیویتلا رانیری» و نویسندهٔ مقیم در «لا مارل» بود. | ## بخش 3: کریستینا علی فرح | به‌تازگی روی بازنویسی آنتیگونه (نمایش‌نامهٔ سوفوکل) و نوشتن یک لیبرتو برگرفته از روایت‌های یافت‌شده در ماترا کار کرده است. او در نیمهٔ نخست سال ۲۰۲۰ به‌عنوان پژوهشگر هنری مقیم در «مؤسسهٔ مطالعات پیشرفتهٔ استلن‌بوش» حضور داشته است. علاوه بر آثار داستانی، فرح کتابی نیز دربارهٔ تاریخ، شکل‌گیری و مضامین رایج تئاتر عامیانهٔ سومالی در سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۹۰ منتشر کرده است. | ## جمع‌بندی | فرح به‌عنوان مشاور برنامهٔ توسعهٔ سازمان ملل متحد در پروژه‌ای دربارهٔ تاریخ‌نگاری شفاهی برای صلح‌سازی در سومالی فعالیت می‌کند.
موضوع مقاله: سابا آنگلانا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سابا آنگلانا | مقدمه: سابا آنگلانا (۱۷ نوامبر ۱۹۷۰) بازیگر و خوانندهٔ بین‌المللی سومالیایی-ایتالیایی است. | ## بخش 1: سابا آنگلانا | زندگی سابا در موگادیشو، پایتخت سومالی، در دوران دوران سوسیالیستی کشور به دنیا آمد. پدرش فرماندهٔ پیشین در ارتش ایتالیا بود که پس از جنگ جهانی دوم از ایتالیا به سومالی نقل مکان کرده بود.به دلیل سابقهٔ نظامی ارشد پدر سابا در دوران ادارهٔ استعماری پیشین، رژیم نظامی وقت سومالی او را به‌عنوان یک جاسوس بالقوه می‌پنداشت. | ## بخش 2: سابا آنگلانا | او زبان سومالی را نزد مادرش آموخت، به‌ویژه لهجهٔ منطقه‌ای خَمار وینه، و از طریق موسیقی با سومالی ارتباط برقرار کرد. پیشه سابا فعالیت هنری خود را در دههٔ ۱۹۹۰ به‌عنوان بازیگر در تلویزیون ایتالیا آغاز کرد. | ## بخش 3: سابا آنگلانا | او در یک سریال تلویزیونی محبوب محلی با عنوان تیم پلیس نقش یک پلیس زن با تبار دوگانهٔ سومالیایی-ایتالیایی را بازی کرد. | ## جمع‌بندی | Video "La Squadra" در سال ۲۰۰۷، سابا اولین آلبوم استودیویی خود را با عنوان جیدکا: خط منتشر کرد که در آن صداهای سنتی سومالی زادگاهش را با المان‌های معاصر ایتالیایی ترکیب کرده است.
موضوع مقاله: فریجیدر (مجله) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فریجیدر (مجله) | مقدمه: این مجله در دهه ۱۹۸۰ تأثیر قابل توجهی بر طراحی گرافیک، تصاویر و گفتار نوشتاری در این کشور داشت. | ## بخش 1: فریجیدر (مجله) | در سال ۲۰۰۸ منحل شد و در سال ۲۰۰۹ به ضمیمه لیبراتسیونه، یک روزنامه کمونیستی که اکنون منحل شده است، تبدیل شد. بنیانگذاران وینچنزو اسپارانیا، استفانو تامبورینی، فیلیپو اسکوزاری، آندره آ پازیانزا، ماسیمو ماتیولی و تانینو لیبراتوره بودند. | ## بخش 2: فریجیدر (مجله) | علاوه بر کارتون‌ها، فریجیدر گزارش‌ها و مصاحبه‌های آوانگارد و مقالاتی در مورد هنرهای تجسمی را نیز منتشر می‌کرد. در سال ۲۰۰۵، اسپاراگنا دفتر مرکزی مجله را از رم به منطقه‌ای روستایی در نزدیکی جیانو دل اومبریا منتقل کرد. | ## بخش 3: فریجیدر (مجله) | در ۲۵ آوریل ۲۰۰۹، این مجله به عنوان ضمیمه‌ای از لیبراتسیونه، یک روزنامه کمونیستی، شروع به انتشار کرد. در سپتامبر ۲۰۰۲، جلدها و برخی از صفحات منتخب مجله در هفتمین جشنواره بین‌المللی کمیک آتن به نمایش گذاشته شدند. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۲۰، یک حزب راست‌گرای محلی تلاش کرد تا اسپاراگنا را از جمهوری فریگولاندیا بیرون کند و موزه و آرشیو آن را تهدید کرد.
موضوع مقاله: شورای ایتالیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شورای ایتالیا | مقدمه: شورای ایتالیا، که رسماً شورای سلطنتی و عالی ایتالیا نامیده می‌شود (به ، به )، یک نهاد حاکم و بخش کلیدی دولت امپراتوری اسپانیا در اروپا بود که تنها پس از خود پادشاه، دومین نهاد قدرتمند محسوب می‌شد. | ## بخش 1: شورای ایتالیا | این نهاد در مادرید مستقر بود و سرزمین‌های اسپانیایی در ایتالیا را اداره می‌کرد: پادشاهی ناپل، پادشاهی سیسیل، دوک‌نشین میلان، ایالت پرزیدی، مارکیزات فیناله (تا سال ۱۷۱۳) و سایر سرزمین‌های کوچک. پیش از تشکیل شورا در سال ۱۵۵۶، به دلیل حاکمیت تاریخی تاج آراگون بر بیشتر سرزمین‌ها، متصرفات اسپانیا در ایتالیا توسط شورای آراگون اداره می‌شد. تاریخچه تا سال ۱۵۵۶، تاج آراگون تسلط کامل بر جنوب ایتالیا و دوک‌نشین میلان داشت. شوراهای محلی و نایبان سلطنتی (در ناپل و پالِرمو) یا فرمانداران (در میلان) امور داخلی این سرزمین‌ها را اداره می‌کردند. | ## بخش 2: شورای ایتالیا | در تلاش برای هماهنگی بهتر حکومت اسپانیا در ایتالیا، فیلیپ دوم تصمیم گرفت در سال ۱۵۵۶ ایالت‌های ایتالیا را از شورای آراگون جدا کند؛ بنابراین، ناپل، سیسیل و میلان به شورای تازه تأسیس ایتالیا ملحق شدند و هر یک توسط دو نایب نمایندگی می‌شدند (یکی کاستیلی و دیگری بومی). در سال ۱۷۱۳، امپراتور چارلز ششم «شورای عالی اسپانیا» را با مقر خود در وین تأسیس کرد تا حاکمیت خود را بر تمام ایالت‌های سابقاً تحت حاکمیت اسپانیا که پس از جنگ جانشینی اسپانیا به هابسبورگ‌های اتریشی منتقل شده بودند، اعمال کند. شورای ایتالیا که هیچ سرزمینی برای حکومت نداشت، در ۱ مه ۱۷۱۷ توسط فیلیپ پنجم اسپانیا منحل شد. ساختار شورای ایتالیا متشکل از افراد زیر بود: یک رئیس، که از میان اشراف عالی‌رتبه اسپانیا انتخاب می‌شد شش نایب، دو نفر برای پادشاهی سیسیل، دو نفر برای پادشاهی ناپل و دو نفر برای دوک‌نشین میلان. | ## بخش 3: شورای ایتالیا | برای هر یک از این قلمروها، یکی از نایبان اسپانیایی و دیگری بومی آن منطقه بود (ناتیو). چندین مقام رسمی در وابستگی‌های آن‌ها مستقر بودند، از جمله سه منشی (یکی برای هر قلمرو)، یک وکیل مالیاتی که منافع دولت را مدیریت می‌کرد، و یک محافظ کل دارایی‌ها که اداره دارایی‌های تاج را بر عهده داشت. توابع شورای ایتالیا مسئول تمام امور دولتی و قانونی مربوط به ایالت‌های ایتالیایی بود که توسط خاندان اصلی هابسبورگ اداره می‌شدند. این شورا، نایب‌السلطنه‌های سیسیل، نایب‌السلطنه‌های ناپل و فرمانداران دوک‌نشین میلان را به شورای دولتی اسپانیا که توسط پادشاه ریاست می‌شد، معرفی می‌کرد و انتصابات مهم‌تر مدنی و نظامی را در ایالت‌های مختلف تصویب می‌کرد. | ## جمع‌بندی | نظر آن در سندی که توسط منشی ویرایش می‌شد، گزارش می‌شد و سپس به پادشاه ارائه می‌شد که سپس آن را با تصمیم خود ضمیمه می‌کرد.
موضوع مقاله: شهر کاروانی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شهر کاروانی | مقدمه: شهر کاروانی شهری است که در یک راه بازرگانی برجسته میان بیابان جای دارد و پیشرفت خود را از آن می‌گیرد. | ## بخش 1: شهر کاروانی | باور همگانی بر این است که این نامگذاری از سوی پژوهشگر درون‌مایه‌های باستان، میخائیل روستوفتسف، برای اثرش با نام «شهرهای کاروان» که در سال ۱۹۳۲ به زبان انگلیسی چاپ شد، نوآوری شده‌است. | ## بخش 2: شهر کاروانی | در برگردان انگلیسی این اثر پس از آنکه رودس، قبرس و یونان میسنی در جایگاه شهرهای کاروانی از ترجمان زدوده شدند بیشتر به پترا، جرش، پالمیرا و دورا در «خاور نزدیک» می‌پردازد، .دورا نیز بعدها بیش از یک شهر کاروانی در نظر گرفته شده است. | ## بخش 3: شهر کاروانی | از دیگر شهرهای کاروانی می‌توان عروعیر، در اردن، هترا در عراق، اولاتا در موریتانی، دمشق در سوریه و سمرقند در ازبکستانرا نام برد. | ## جمع‌بندی | شهرهای کاروانی خاور نزدیک رو به نابودی گذاشتند، زیرا فرمانروائی‌های بازرگانی کوچک میان امپراتوری‌های روم و ایران کم‌کم از سوی این دو امپراتوری گرفته شدند و «ذهنیت دیوار» چیره شد، یعنی ساخت سامانه‌های پدافندی (لیمس‌های رومی و ردیفهای پدافندی ایران) و بازرگانی از راه یک نقطه یگانه مانند شهر نصیبین.