موضوع مقاله: حزب کارگران ترکیه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حزب کارگران ترکیه | مقدمه: این حزب نخستین حزب سوسیالیستی در ترکیه بود که توانست در مجلس ترکیه کرسی به دست بیاورد. | ## بخش 1: حزب کارگران ترکیه | حزب کارگران ترکیه دو بار -پس از دو کودتای ۱۹۷۱ و ۱۹۸۰- ممنوع‌الفعالیت اعلام شد و نهایتاً در سال ۱۹۸۷ با حزب کمونیست ترکیه ادغام شد و حزب کمونیست متحد ترکیه را پدید آوردند. بنیانگذاران از حقوق‌دانی به نام محمد علی آیبار دعوت کردند که رهبری حزب را بر عهده بگیرد.اولوس، ۲۰۱۱: ص ۶۵. پس از آیبار، شماری از روشنفکران ترکیه همچون چتین آلتان، عزیز نسین و یاشار کمال نیز به صفوف حزب پیوستند و حزب به زودی یک برنامۀ مارکسیستی تدوین کرد.اولوس، ۲۰۱۱: ص ۶۵. رشد حزب در جریان انتخابات سراسری ۱۹۶۵ اتفاق افتاد که طی آن حزب کارگران ترکیه توانست ۳٪ از آرا را در انتخابات ملیکسب کرده و ۱۵ کرسی در پارلمان به دست بیاورد.اولوس، ۲۰۱۱: ص ۶۵. مشارکت فعالانۀ نمایندگان حزب کارگران ترکیه همراه با تبلیغات بالای آن‌ها در جلسات پارلمان سبب رادیکالیزه کردن صحنۀ سیاست ترکیه شد. طی سال‌های ۱۹۶۷ و ۱۹۶۸ سازمان‌های دانشجویی چپ‌گرای مبارز و اتحادیه‌های کارگری شکل گرفتند. پس از اشغال چکسلواکی توسط شوروی در سال ۱۹۶۸، آیبار ادبیاتی خصمانه نسبت به کمونیسم شوروی به کار گرفت.اولوس، ۲۰۱۱: ص ۸۰-۸۱. | ## بخش 2: حزب کارگران ترکیه | با این وجود در انتخابات ۱۹۶۹ حزب کارگران ترکیه نتوانست آرایش را افزایش دهد و آیبار در نوامبر ۱۹۶۹ از رهبری حزب استعفا کرد و بهیجه بوران که با موضع ضد شوروی آیبار مخالف بود به عنوان نخستین زنی که رهبری یک حزب را در دست می‌گرفت به رهبری حزب کارگران ترکیه برگزیده شد.اولوس، ۲۰۱۱: ص ۸۰-۸۱. حزب کارگران ترکیه از کانون‌های فرهنگی انقلابی شرق (DDKO) که جریانی طرفدار کردها بود حمایت می‌کرد.چای، ۲۰۰۰: ص ۴۴۴-۴۴۵. حزب کارگران ترکیه در جریان کنگرۀ خود در اکتبر ۱۹۷۰ وجود جامعۀ کُرد در شرق ترکیه را به عنوان جامعه‌ای که متحمل سیاست‌های استحالۀ اجباری قرار گرفته‌است به رسمیت شناخت.چای، ۲۰۰۰: ص ۴۴۴-۴۴۵. از آنجا که کردها اجازۀ تأسیس حزب نداشتند، به سازمان‌های دانشجویی و یا گروه‌های چپ ترکیه و از آن‌جمله حزب کارگران ترکیه می‌پیوستند. از ۱۵ نمایندۀ حزب کارگران ترکیه که در انتخابات سال ۱۹۶۵ به پارلمان راه یافتند، ۴ تن کُرد بودند.انتخابی، ۱۳۹۲: ص ۴۹۱-۴۹۰. پس از کودتای نظامی سال ۱۹۷۱، حزب کارگران ترکیه دست به انتقاد از حکومت و حمایت کردن از اعتصابات علیه گرودتای نظامی زد. حکومت نیز متعاقباً حزب کارگران ترکیه را به بهانۀ در نظر گرفتن کردها به عنوان یک قومیت متفاوت، متهم به تجزیۀ تمامیت ترکیه کرد. | ## بخش 3: حزب کارگران ترکیه | در دادگاهی که در ۲۶ ژوئیۀ ۱۹۷۱ برگزار شد، حزب کارگران ترکیه متهم شناخته‌شد و در سال ۱۹۷۲ ممنوع‌الفعالیت شد.اولوس، ۲۰۱۱: ص ۸۹-۹۰. بهیجه بوران و دیگر رهبران ارشد حزب دستگیر شدند و به حبس‌هایی از ۱۲ تا ۱۵ سال و نمایندگان حزب در پارلمان نیز به ۸ سال حبس محکوم شدند. آن‌ها به دنبال اعلام عفو در سال ۱۹۷۴ از زندان آزاد شدند و یک سال بعد حزب کارگران ترکیه را دوباره راه‌اندازی کردند.اولوس، ۲۰۱۱: ص ۸۹-۹۰. در ۹ اکتبر سال ۱۹۷۸ کشتاری در باغچه‌لی‌اَولَر اتفاق افتاد که طی آن ۷ دانشجو که از اعضای حزب کارگران ترکیه بودند به وسیلۀ ناسیونالیست‌های افراطی در آنکارا کشته‌شدند. این دفعه بهیجه بوران به اروپا مهاجرت کرد و حزب فعالیت خود را به صورت مخفی ادامه داد. بهیجه بوران رهبر حزب کارگران ترکیه در ۶ اکتبر سال ۱۹۸۷ با یاشار نبی یاغچی رهبر حزب کمونیست ترکیه در بروکسل دیدار کرد. این دو تصمیم گرفتند که دو حزب با همدیگر ادغام شوند و حزب جدیدی به نام حزب کمونیست متحد ترکیه اعلام موجودیت کرد.نل، لیزا. | ## جمع‌بندی | سایه‌ای از سیاست وطنی: فهم تحول چپ رادیکال ترکیه در هلند (به انگلیسی)، در ژورنال اروپایی مهاجرت بی‌المللی (REMİ)، سال ۲۴، شمارۀ ۲؛ بازدید در ۲ مرداد ۱۴۰۰.