موضوع مقاله: فتح جنوب ایتالیا به‌دست نورمن‌ها | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فتح جنوب ایتالیا به‌دست نورمن‌ها | مقدمه: نورمن‌ها که اصالتاً از نورماندی در فرانسهٔ امروزی بودند، ابتدا به‌عنوان زائر و سپس مزدور وارد منطقه شدند. | ## بخش 1: فتح جنوب ایتالیا به‌دست نورمن‌ها | آن‌ها با استفاده از آشفتگی سیاسی جنوب ایتالیا—که میان شاهزاده‌نشین‌های لومباردی، بیزانس، امارت اسلامی سیسیل و جمهوری‌های دریایی ایتالیا تقسیم شده بود—توانستند به‌تدریج جایگاه خود را تثبیت کنند. نخستین پایگاه رسمی نورمن‌ها در آورزا (۱۰۳۰) شکل گرفت و سپس شهر مِلفی به مرکز فرماندهی خاندان اوتویل تبدیل شد. پیروزی‌های نورمن‌ها در نبردهای اُلیونتو، مونته‌ماجوره و نبرد مونته‌پِلیِریو (۱۰۴۱–۱۰۴۲) موجب عقب‌نشینی بیزانس شد. نقطهٔ عطف این روند، شکست ارتش پاپی در نبرد چیویتاته (۱۰۵۳) بود که زمینه‌ساز کنکوردات مِلفی (۱۰۵۹) شد؛ بر اساس این پیمان، پاپ مشروعیت سیاسی نورمن‌ها را به رسمیت شناخت و آنان را متحد خود در برابر امپراتور مقدس روم و بیزانس قرار داد. در نیمهٔ دوم قرن یازدهم، به رهبری روبر گیسکارد، آخرین پایگاه بیزانس در باری (۱۰۷۱) سقوط کرد و نورمن‌ها با فرماندهی روژه یکم سیسیل جزیرهٔ سیسیل را از مسلمانان (۱۰۶۱–۱۰۹۱) تصرف کردند. در قرن دوازدهم، روژه دوم سیسیل همهٔ سرزمین‌های نورمنی را متحد کرد و در سال ۱۱۳۰ به‌عنوان پادشاه سیسیل تاج‌گذاری نمود. این پادشاهی به یکی از ثروتمندترین و چندفرهنگی‌ترین دولت‌های اروپای قرون وسطی بدل شد و الگویی منحصربه‌فرد از همزیستی نسبی میان لاتین‌ها، یونانی‌ها، مسلمانان و یهودیان ارائه داد. حکومت نورمن‌ها در جنوب ایتالیا تا سال ۱۱۹۴ ادامه یافت و با مرگ ویلیام دوم سیسیل و ازدواج کنستانس سیسیل با هاینریش ششم، امپراتور مقدس روم، به پایان رسید. میراث نورمن‌ها در ایتالیا شامل سازمان سیاسی متمرکز، شکوفایی هنری و معماری سبک عربی–نورمنی، و نقش کلیدی در پیوند مدیترانهٔ غربی با دنیای اسلام و بیزانس بود. بسیاری از آثار آن دوره، از جمله کاپلا پالآتینا و کلیسای مونرئاله، امروزه در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارند. زمینهٔ تاریخی پیش از ورود نورمن‌ها، جنوب ایتالیا در سدهٔ یازدهم میلادی ساختاری سیاسی–اجتماعی چندپاره داشت که زمینه را برای نفوذ بیگانگان فراهم می‌کرد. این منطقه به‌طور کلی میان چهار قدرت تقسیم شده بود: شاهزاده‌نشین‌های لومباردی پس از فروپاشی پادشاهی لومبارد در شمال ایتالیا (۷۷۴ م)، بازمانده‌های این قوم در جنوب حکومت‌های محلی تأسیس کردند. مهم‌ترین شاهزاده‌نشین‌های لومباردی در سدهٔ یازدهم عبارت بودند از شاهزاده‌نشین کاپوآ، شاهزاده‌نشین بنونتو و شاهزاده‌نشین سالرنو. این حکومت‌ها غالباً با یکدیگر در نزاع بودند و برای تقویت موقعیت خود به‌طور متناوب به بیزانس، پاپ یا مزدوران خارجی متوسل می‌شدند. مهم‌ترین مرکز قدرت آن‌ها در این منطقه کاتپانات ایتالیا با پایتختی در باری بود که شامل بخش‌های بزرگی از آپولیا و کالابریا می‌شد. با این حال، نفوذ واقعی بیزانس محدود بود و اغلب با شورش‌های محلی و فشار شاهزادگان لومباردی مواجه می‌شد. قدرت‌های اسلامی از سدهٔ نهم میلادی، مسلمانان شمال آفریقا و امارت عربی سیسیل نفوذ چشمگیری در دریای مدیترانه پیدا کردند. جزیرهٔ سیسیل از ۸۲۹ م در دست مسلمانان بود و از آنجا حملات و یورش‌هایی به جنوب ایتالیا (به‌ویژه کالابریا و آپولیا) صورت می‌گرفت. حضور اسلامی در سیسیل تا اواخر قرن یازدهم پابرجا بود و بعدها در کانون توجه نورمن‌ها قرار گرفت. شهرهای دریایی شهرهای بندری مانند ناپل، آمالفی و گائتا عملاً استقلال زیادی داشتند و در بازرگانی مدیترانه نقش کلیدی ایفا می‌کردند. آن‌ها گاهی با بیزانس یا مسلمانان پیمان می‌بستند و گاه به شاهزادگان لومباردی نزدیک می‌شدند. جمع‌بندی: نبود یک قدرت مرکزی و رقابت میان لُمباردها، بیزانسی‌ها، مسلمانان و جمهوری‌های دریایی، جنوب ایتالیا را به صحنه‌ای پرآشوب بدل کرده بود. در چنین شرایطی، ورود نورمن‌ها به‌عنوان مزدوران خارجی (از حوالی ۹۹۹ م) با استقبال برخی از طرف‌های محلی روبه‌رو شد و به‌تدریج جایگاه آن‌ها را در معادلات سیاسی منطقه تثبیت کرد. ورود نورمن‌ها (۹۹۹–۱۰۳۰) بر اساس گزارش‌های قرون وسطی، نخستین تماس نورمن‌ها با جنوب ایتالیا حوالی سال ۹۹۹ میلادی رخ داد. گروهی از شوالیه‌های نورمنی که در مسیر زیارت کوه گارگانو (زیارتگاه فرشته میکائیل) بودند، در نبردی میان لُمباردها و مسلمانان سیسیلی حضور یافتند و با رشادت خود توجه محلی‌ها را جلب کردند. نورمن‌ها به‌عنوان مزدوران نظامی در دهه‌های آغازین قرن یازدهم، شاهزادگان لومباردی و فرماندهان بیزانسی از نورمن‌ها به‌عنوان سواره‌نظام مزدور بهره گرفتند. توان رزمی بالای نورمن‌ها—به‌ویژه در سوارکاری و حملهٔ سنگین—آنان را به نیرویی پرطرفدار بدل ساخت. نورمن‌ها در ازای دریافت زمین، غنیمت یا مواجب، در نزاع‌های محلی شرکت می‌کردند و گاه حتی طرف خود را تغییر می‌دادند. ماجرای لومی (۱۰۱۷) در سال ۱۰۱۷، گروهی از حدود ۴۰ شوالیهٔ نورمنی به رهبری ژیلبرت درِنگو به جنوب آمدند و در کنار شاهزادهٔ لُمباردی ملوس آپولیایی علیه بیزانس جنگیدند. این اتحاد هرچند در نهایت با شکست لُمباردها در نبرد کانوای دوم (۱۰۱۸) پایان یافت، اما جایگاه نورمن‌ها به‌عنوان بازیگران نظامی نوظهور تثبیت شد. شکست در کانوای دوم، نورمن‌ها را پراکنده نکرد و آن‌ها در دهه‌های بعد با جذب نیروهای تازه‌وارد از نورماندی، حضور خود را در آپولیا پررنگ‌تر کردند. از مزدوری تا تثبیت حضور تا دههٔ ۱۰۲۰، نورمن‌ها از گروه‌های کوچک مزدور به دسته‌هایی سازمان‌یافته‌تر بدل شدند. آن‌ها همزمان برای بیزانس، لُمباردها و حتی پاپ‌ها جنگیدند و با بهره‌گیری از آشفتگی سیاسی منطقه، نفوذ خود را گسترش دادند. تأسیس پایگاه‌ها: آورزا و مِلفی (۱۰۳۰–۱۰۴۰) کُنت‌نشین آورزا در سال ۱۰۳۰، سرجیو چهارم، دوک ناپل، به پاس کمک نورمن‌ها علیه دشمنان محلی، شهری در نزدیکی کاپوآ به نام آورزا را به رینولف درِنگو واگذار کرد. این واگذاری، نخستین پایگاه رسمی نورمن‌ها در ایتالیا بود و رینولف به‌عنوان کُنت آورزا شناخته شد. در سال ۱۰۳۷، امپراتور کنراد دوم رینولف را رسماً به‌عنوان کنت آورزا تأیید کرد و بدین ترتیب نورمن‌ها مشروعیت حقوقی یافتند. آورزا تبدیل به پایگاه جذب شوالیه‌های نورمنی تازه‌وارد از شمال فرانسه شد و نقش «پل ورود» آنان به جنوب ایتالیا را ایفا کرد. مِلفی و خاندان اوتویل به موازات آورزا، شهر مِلفی در آپولیا به کانون دیگر قدرت نورمن‌ها بدل شد. حدود ۱۰۴۲، گروهی از نورمن‌ها به رهبری ویلیام بازوی‌آهنین (از خاندان اوتویل) در مِلفی گرد آمدند. آن‌ها ویلیام را به‌عنوان کنت نورمن‌های آپولیا و کالابریا برگزیدند و این انتخاب به‌سرعت مورد پذیرش پاپ بندیکت نهم قرار گرفت. پس از مرگ ویلیام، برادرانش دروگو و سپس همفری جانشین او شدند و خاندان اوتویل به تدریج رهبری نورمن‌های جنوب را به دست گرفت. اهمیت آورزا و مِلفی آورزا نخستین کُنت‌نشین نورمنی بود که به رسمیت حقوقی رسید و پایگاهی برای موج بعدی شوالیه‌های نورمنی فراهم آورد. مِلفی به «پایتخت عملی نورمن‌ها» در آپولیا تبدیل شد و از آنجا نبردهای بزرگ علیه بیزانس آغاز گردید. دو خاندان مهم—درِنگو (در آورزا) و اوتویل (در مِلفی)—هسته‌های اصلی قدرت نورمن‌ها در ایتالیا شدند. این دو پایگاه، بنیان‌گذار گذار نورمن‌ها از «مزدوران اجیرشده» به فرمانروایان سرزمینی بودند و زمینه را برای نبردهای بزرگ دههٔ ۱۰۴۰ فراهم کردند. نبردهای آغازین با بیزانس (۱۰۴۱–۱۰۴۲) پس از تثبیت نورمن‌ها در مِلفی، برخورد مستقیم آن‌ها با نیروهای بیزانس در آپولیا اجتناب‌ناپذیر شد. طی سال‌های ۱۰۴۱ تا ۱۰۴۲، سه نبرد بزرگ رخ داد که هر سه با پیروزی نورمن‌ها به پایان رسید و نفوذ بیزانس را در منطقه به‌طور جدی تضعیف کرد. نبرد اُلیوِنتو (Olivento) – ۱۷ مارس ۱۰۴۱ در مارس ۱۰۴۱، ارتش نورمن–لومباردی به فرماندهی ویلیام بازوی‌آهنین در کنار رود اُلیوِنتو با سپاه بیزانس به رهبری کاتپان میکائیل دوکاس روبه‌رو شد. سواره‌نظام نورمنی با حملهٔ مستقیم خطوط بیزانس را درهم شکست و میدان نبرد را به‌تصرف درآورد. نبرد مونته‌ماجوره (Montemaggiore) – ۴ مه ۱۰۴۱ دو ماه بعد، بیزانس بار دیگر ارتش بزرگی به فرماندهی میکائیل دوکاس گرد آورد و در مونته‌ماجوره (نزدیکی فوگیا) با نورمن‌ها رویاروی شد. | ## بخش 2: فتح جنوب ایتالیا به‌دست نورمن‌ها | بار دیگر بیزانس شکست خورد و ناچار شد بسیاری از پایگاه‌های خود در آپولیا را رها کند. این شکست پیاپی سه‌گانه (۱۰۴۱) باعث شد بیزانس برای چند دهه دیگر نتواند اقتدار گذشتهٔ خود را در این منطقه بازگرداند. این پیروزی‌ها مقدمهٔ ظهور روبر گیسکارد و اوج‌گیری قدرت نورمن‌ها در دهه‌های بعد بود. ظهور خاندان اوتویل و روبر گیسکارد (۱۰۴۰–۱۰۵۷) پس از پیروزی‌های نورمن‌ها در دههٔ ۱۰۴۰، رهبری آن‌ها به‌تدریج در دست خاندان اوتویل (Hauteville) متمرکز شد؛ خانواده‌ای نورمنی که از کوتانس در نورماندی به جنوب ایتالیا مهاجرت کرده بودند. او پس از نبردهای ۱۰۴۱–۱۰۴۲ به‌عنوان رهبر نورمن‌های مِلفی شناخته شد و عنوان کنت آپولیا و کالابریا گرفت. دروگو و همفری دروگو اوتویل (۱۰۴۶–۱۰۵۱) جانشین ویلیام شد و نفوذ نورمن‌ها را گسترش داد. پس از او، همفری اوتویل (۱۰۵۱–۱۰۵۷) قدرت را به دست گرفت و با موفقیت نفوذ بیزانس را محدودتر کرد. او همچنین برادر ناتنی خود، روبر گیسکارد را به‌عنوان فرماندهٔ نظامی در کالابریا منصوب کرد. پس از مرگ همفری (۱۰۵۷)، روبر با حمایت بخش بزرگی از نورمن‌ها و تأیید پاپی، به‌عنوان دوک آپولیا و کالابریا انتخاب شد. اهمیت دوره ۱۰۴۰–۱۰۵۷ نورمن‌ها از دسته‌های پراکنده مزدور به یک ساختار متمرکز خاندانی تبدیل شدند. زمینه برای سیاست آشتی با پاپ (پس از ۱۰۵۳) و اتحاد رسمی در کنکوردات مِلفی (۱۰۵۹) فراهم شد. نبرد چیویتاته (۱۰۵۳) و پیامدها در میانهٔ قرن یازدهم، قدرت‌گیری نورمن‌ها موجب نگرانی پاپ لئون نهم شد. ائتلاف پاپی لئون نهم توانست پشتیبانی نیروهایی از امپراتوری مقدس روم، سوابیا و برخی شاهزادگان لومباردی را جلب کند. ترکیب ارتش نورمن‌ها نورمن‌ها به فرماندهی روبر گیسکارد و ریشارد یکم کاپوآ حدود ۳ هزار سواره‌نظام سنگین در اختیار داشتند. روند نبرد تاریخ: ۱۸ ژوئن ۱۰۵۳ محل: نزدیک شهر چیویتاته (آپولیا) ابتدا ارتش پاپی پیشروی کرد، اما حملات سنگین سواره‌نظام نورمنی خطوط دشمن را در هم شکست. پیامدها پاپ به مدت ۹ ماه در بنفنتو به‌صورت محترمانه در «بازداشت خانگی» نگه داشته شد. این شکست نشان داد که هیچ نیروی محلی یا حتی ائتلاف پاپی قادر به توقف نورمن‌ها نیست. شکست چیویتاته زمینه‌ساز مذاکرات کنکوردات مِلفی (۱۰۵۹) شد که مشروعیت نورمن‌ها را تثبیت کرد. اهمیت نبرد نبرد چیویتاته از نظر تاریخی نقطه‌ای کلیدی است: پایان سیاست «تقابل مستقیم پاپ با نورمن‌ها» آغاز دورهٔ «سیاست اتحاد پاپی–نورمنی» تحکیم جایگاه روبر گیسکارد به‌عنوان رهبر بی‌چون‌وچرای نورمن‌ها در جنوب ایتالیا کنکوردات مِلفی (۱۰۵۹) و مشروعیت پاپی پس از شکست پاپ در نبرد چیویتاته (۱۰۵۳) و مرگ لئون نهم، دستگاه پاپی تحت نفوذ جریان اصلاحات کلیسا به رهبری هیلدبراند توسکولانی (بعدها پاپ گریگوری هفتم) تصمیم گرفت به‌جای دشمنی با نورمن‌ها، آن‌ها را به متحد خود بدل کند. زمینهٔ سیاسی در دههٔ ۱۰۵۰، ایتالیا دستخوش رقابت میان امپراتور مقدس روم و پاپ بر سر نفوذ بود. پاپ نیکولاوس دوم برای تحکیم جایگاه خود نیازمند متحدی نظامی بود و نورمن‌ها بهترین گزینه بودند. پیمان ملْفی در اوت ۱۰۵۹، در شهر مِلفی (آپولیا)، مذاکراتی میان نمایندگان پاپ و رهبران نورمن برگزار شد که به انعقاد «کنکوردات ملْفی» انجامید: روبر گیسکارد از سوی پاپ به‌عنوان دوک آپولیا و کالابریا شناخته شد. در مقابل، نورمن‌ها سوگند یاد کردند که «تابع و مدافع کلیسای روم» باشند و در برابر دشمنان پاپ از او حمایت کنند. اهمیت پیمان نورمن‌ها از «ماجراجویان مزدور» به حاکمان قانونی با مشروعیت پاپی بدل شدند. پاپ متحدی قدرتمند به دست آورد که می‌توانست تعادل قوا را در برابر امپراتور مقدس روم تغییر دهد. این اتحاد سرآغاز دخالت فعال نورمن‌ها در سیاست‌های کلیسایی (از جمله نزاع اعطای مناصب) شد. پیامدهای بعدی پیمان ملْفی جایگاه روبر گیسکارد را به‌عنوان قدرت نخست جنوب ایتالیا تثبیت کرد و مسیر او را برای حذف کامل بیزانس از منطقه (با سقوط باری در ۱۰۷۱) و سپس فتح سیسیل هموار ساخت. پایان حضور بیزانس در ایتالیا: محاصرهٔ باری (۱۰۶۸–۱۰۷۱) باری، پایتخت کاتپانات ایتالیا و آخرین سنگر اصلی بیزانس در جنوب ایتالیا، در دههٔ ۱۰۶۰ هدف اصلی نورمن‌ها به رهبری روبر گیسکارد قرار گرفت. آغاز محاصره در اوت ۱۰۶۸، روبر گیسکارد ارتش نورمن‌ها را گرد آورد و باری را از خشکی محاصره کرد. دیوارهای مستحکم و دسترسی شهر به دریا، امکان مقاومت طولانی را برای مدافعان فراهم می‌کرد. کمک‌های بیزانس امپراتور رومانوس چهارم دیوژن ناوگان‌هایی را برای رساندن آذوقه و نیرو اعزام کرد. در چند نوبت، کشتی‌های بیزانسی موفق شدند محاصرهٔ دریایی نورمن‌ها را بشکنند و به شهر کمک برسانند. با این حال، توان مالی و نظامی بیزانس درگیر جنگ‌های دیگر (به‌ویژه در شرق) بود و نمی‌توانست یاری گسترده‌ای بفرستد. نورمن‌ها با وعدهٔ امنیت جان و مال شهروندان، باری را بدون کشتار گسترده به تصرف درآوردند. فتح سیسیل (۱۰۶۱–۱۰۹۱) جزیرهٔ سیسیل از سال ۸۲۹ میلادی تحت حاکمیت امارت سیسیل بود و به یکی از پایگاه‌های مهم اسلامی در مدیترانه تبدیل شده بود. پس از سقوط باری (۱۰۷۱) و خروج بیزانس از ایتالیا، نورمن‌ها به رهبری روبر گیسکارد و برادرش روژه یکم توجه خود را به سیسیل معطوف کردند. آغاز عملیات (۱۰۶۱–۱۰۶۳) نخستین حمله در ۱۰۶۱ با عبور نورمن‌ها از تنگهٔ مسینا آغاز شد. در ۱۰۶۳، نورمن‌ها در نبرد چرامیس نیروهای مسلمان را شکست دادند و مواضع خود را در جزیره تقویت کردند. پیشروی مرحله‌ای (۱۰۶۴–۱۰۷۲) در ۱۰۶۴ تلاش برای تصرف پالرمو ناکام ماند، اما نورمن‌ها به تدریج کنترل بخش‌های وسیعی از شرق جزیره را به دست گرفتند. تکمیل فتح (۱۰۷۷–۱۰۹۱) در سال‌های ۱۰۷۷–۱۰۸۶ شهرهای جنوبی و مرکزی جزیره یکی پس از دیگری سقوط کردند. نقش روژه یکم در حالی که روبر گیسکارد عمدتاً در سرزمین اصلی ایتالیا متمرکز بود، هدایت عملیات در سیسیل بیشتر بر عهدهٔ برادرش روژه یکم بود. او توانست با بهره‌گیری از اختلافات داخلی مسلمانان و حمایت جوامع مسیحی بومی (یونانی‌زبان)، پیروزی‌های پایداری به دست آورد. پس از پایان فتح، او به‌عنوان کنت سیسیل شناخته شد و پایه‌گذار دولت نورمنی در جزیره گردید. پیامدهای فرهنگی و سیاسی فتح سیسیل نه تنها قدرت نورمن‌ها را گسترش داد بلکه این جزیره را به یکی از متنوع‌ترین سرزمین‌های اروپا بدل کرد. جامعهٔ نورمنی–سیسیلی متشکل از لاتین‌ها، یونانی‌های بیزانسی، مسلمانان عرب و بربر، و یهودیان بود. سیسیل به مرکزی برای تبادل فرهنگی و علمی میان جهان اسلام، بیزانس و غرب لاتین تبدیل شد. اهمیت تاریخی فتح سیسیل توسط نورمن‌ها اهمیت جهانی داشت: نقطهٔ پایان سه قرن حاکمیت اسلامی در جزیره. ایجاد الگویی منحصربه‌فرد از همزیستی نسبی فرهنگی که بعدها در شکوفایی هنر عربی–نورمنی منعکس شد. از دوک‌نشین تا پادشاهی (۱۰۷۱–۱۱۳۰) پس از سقوط باری (۱۰۷۱) و فتح سیسیل (۱۰۶۱–۱۰۹۱)، نورمن‌ها کنترل کامل جنوب ایتالیا و جزیرهٔ سیسیل را به دست گرفتند. این دوره با تثبیت قدرت خاندان اوتویل و انتقال تدریجی ساختار حکومتی از کنت‌نشین‌ها و دوک‌نشین‌ها به یک پادشاهی واحد همراه بود. | ## بخش 3: فتح جنوب ایتالیا به‌دست نورمن‌ها | قدرت‌گیری روبر گیسکارد (۱۰۵۹–۱۰۸۵) روبر گیسکارد به‌عنوان دوک آپولیا و کالابریا و کنت اسمی سیسیل، قدرتمندترین نورمن عصر خود بود. او در کنار فتوحات داخلی، حمله‌ای بزرگ به بیزانس در بالکان انجام داد و حتی تا نزدیکی دورازو و تسالونیکی پیش رفت (۱۰۸۱–۱۰۸۵). مرگ او در ۱۰۸۵ در کِفالو (یونان) باعث شد رهبری در جنوب ایتالیا به برادرش روژه یکم و سپس نوادگان او منتقل شود. کنت‌نشین سیسیل (۱۰۷۱–۱۱۰۱) رهبری سیسیل در دست روژه یکم قرار گرفت که توانست تا ۱۰۹۱ جزیره را به‌طور کامل فتح کند. او عنوان کُنت سیسیل را داشت و در عمل حکومتی نیمه‌مستقل از برادرش روبر اداره می‌کرد. پس از مرگ او (۱۱۰۱)، همسرش آدلااید دل وستر به‌عنوان نایب‌السلطنه فرزند خردسال‌شان روژه دوم ادارهٔ کشور را بر عهده گرفت. اما رهبری او ضعیف بود و بسیاری از متحدان نورمنی به‌ویژه در کاپوآ و سالِرنو استقلال‌طلب شدند. در سدهٔ یازدهم متأخر، رقابت میان شاخه‌های مختلف اوتویل‌ها و سایر خاندان‌های نورمن ادامه داشت. اتحاد سرزمین‌های نورمنی در اوایل قرن دوازدهم، روژه دوم، نوهٔ روبر گیسکارد و پسر روژه یکم، توانست به‌تدریج کنترل آپولیا، کالابریا و سیسیل را در دست گیرد. او در ۱۱۲۷ وارث دوک‌نشین آپولیا و کالابریا شد و در ۱۱۳۰ با اعلام پادشاهی، همهٔ سرزمین‌های نورمنی جنوب ایتالیا را متحد کرد. اعلام پادشاهی سیسیل (۱۱۳۰) در روز کریسمس ۱۱۳۰، روژه دوم سیسیل در پالرم تاج‌گذاری کرد و عنوان پادشاه سیسیل را پذیرفت. اهمیت دوره ۱۰۷۱–۱۱۳۰ انتقال قدرت از کُنت‌نشین‌ها و دوک‌نشین‌ها به یک پادشاهی واحد. پادشاهی سیسیل نورمنی (۱۱۳۰–۱۱۹۴) با تاج‌گذاری روژه دوم سیسیل در کریسمس ۱۱۳۰ در پالرم، همهٔ سرزمین‌های نورمنی جنوب ایتالیا (آپولیا، کالابریا، کامپانیا و سیسیل) به یک پادشاهی واحد تبدیل شد. سازمان حکومتی مرکزیت قوی: روژه دوم نظامی متمرکز ایجاد کرد که برخلاف بسیاری از دولت‌های فئودالی اروپا، اختیارات اصلی در دست پادشاه بود. حق انتصاب اسقفان: پادشاه عملاً اختیار نصب و عزل اسقف‌ها را داشت و نفوذ مستقیم بر کلیسا اعمال می‌کرد. ارتش و نیروی دریایی ارتش متشکل از سواره‌نظام نورمنی، پیاده‌نظام محلی، و مزدوران مسلمان و لومباردی بود. نیروی دریایی سیسیل یکی از قدرتمندترین ناوگان‌های مدیترانه شد و در جنگ‌ها علیه بیزانس و مسلمانان شمال آفریقا نقش داشت. جامعه و فرهنگ پادشاهی سیسیل نورمنی یکی از چندفرهنگی‌ترین جوامع اروپای قرون وسطی بود: زبان‌ها: لاتین در دربار و اسناد رسمی، یونانی در liturgy ارتدوکس، عربی در دیوان و علوم، و زبان نورمنی در میان اشراف رایج بود. سیاست‌های روژه دوم نوعی «تساهل نسبی» ایجاد کرده بود، هرچند بعدها محدودیت‌ها بیشتر شد. هنر و معماری: سبک منحصربه‌فرد عربی–نورمنی در پالرم، مونرئاله و چفالو شکل گرفت؛ ترکیبی از تزئینات اسلامی، موزائیک‌های بیزانسی و سازه‌های لاتین. اقتصاد و بازرگانی سیسیل در چهارراه بازرگانی مدیترانه قرار داشت و مرکز تبادل کالا میان اروپا، شمال آفریقا و شرق مدیترانه بود. صادرات شامل غلات، مرکبات، شکر و ابریشم بود؛ واردات از جهان اسلام شامل ادویه و منسوجات گران‌بها می‌شد. روابط پرتنش با بیزانس ادامه یافت؛ نورمن‌ها چندین بار به سواحل یونان و بالکان حمله کردند. با جهان اسلام رابطه‌ای دوگانه برقرار بود: از یک سو جنگ و یورش به شمال آفریقا، از سوی دیگر تبادل اقتصادی و حضور مقامات مسلمان در دربار سیسیل. جانشینان روژه دوم ویلیام یکم سیسیل (۱۱۵۴–۱۱۶۶) مشهور به «ویلیام بد»، با شورش‌های داخلی و فشار خارجی مواجه بود. ویلیام دوم سیسیل (۱۱۶۶–۱۱۸۹) معروف به «ویلیام خوب»، دوران آرام‌تر و شکوفایی فرهنگی را رقم زد. پس از چند سال آشوب، در ۱۱۹۴ هاینریش ششم امپراتور مقدس روم، از طریق ازدواج با کنستانس، وارث اوتویل، سیسیل را تصرف کرد. بدین ترتیب، حکومت نورمن‌ها در سیسیل پایان یافت و این سرزمین به بخشی از قلمرو خاندان هوهن‌اشتaufen تبدیل شد. کانون هنر و معماری عربی–نورمنی که امروز در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. پیامدها و میراث تاریخی فتح نورمن‌ها در ایتالیای جنوبی و سیسیل نه تنها سرنوشت منطقه، بلکه توازن قدرت در مدیترانه و اروپا را تغییر داد. پیامدهای سیاسی نابودی نهایی سلطهٔ بیزانس بر ایتالیا پس از پنج قرن حضور (سقوط باری در ۱۰۷۱). پایان حاکمیت اسلامی بر سیسیل و ورود دوبارهٔ این جزیره به مدار قدرت‌های مسیحی اروپا (۱۰۹۱). ایجاد نخستین پادشاهی متمرکز جنوب اروپا (پادشاهی سیسیل نورمنی) که الگویی متفاوت از دولت‌های فئودالی غیرمتمرکز شمال اروپا بود. پیامدهای فرهنگی و اجتماعی شکل‌گیری جامعه‌ای چندفرهنگی در سیسیل: لاتین‌ها، یونانی‌ها، مسلمانان عرب و بربر، و یهودیان. پدید آمدن سبک عربی–نورمنی در معماری و هنر، که نمونه‌های آن در پالرم، مونرئاله و چفالو امروز به‌عنوان میراث جهانی یونسکو شناخته می‌شوند. پیامدهای بین‌المللی حضور پررنگ نورمن‌ها در مدیترانه: حملات به یونان و بالکان، یورش به شمال آفریقا، و دخالت در جنگ‌های پاپی. نقش سیسیل به‌عنوان پل ارتباطی میان غرب لاتین و جهان اسلام؛ انتقال فناوری‌ها و دانش (مانند کاغذ، ریاضیات و علوم پزشکی) از طریق این جزیره. تبدیل پادشاهی نورمنی سیسیل به قدرتی کلیدی در سیاست‌های پاپ و امپراتوران مقدس روم. زمینه‌سازی برای مشارکت فعال جنوب ایتالیا در جنگ‌های صلیبی؛ بسیاری از شوالیه‌های نورمن از سیسیل و آپولیا به شرق رفتند. جمع‌بندی میراث نورمن‌ها نورمن‌ها نشان دادند که یک گروه کوچک ماجراجو می‌تواند با تکیه بر توان نظامی و مهارت سیاسی، امپراتوری‌های کهن را شکست دهد و دولتی نو بسازد. میراث آن‌ها نه تنها در تاریخ ایتالیا، بلکه در تاریخ تمدن اروپایی و مدیترانه‌ای جایگاهی ماندگار دارد. بسیاری از دستاوردهای معماری، هنری و اداری پادشاهی نورمنی سیسیل در دوره‌های بعدی اروپا ادامه یافت و بر شکل‌گیری دولت‌های مرکزی قوی‌تر در غرب تأثیر گذاشت. جدول زمانی رویدادهای کلیدی سال رویداد ۹۹۹ نخستین حضور نورمن‌ها در جنوب ایتالیا؛ گروهی از شوالیه‌ها در زیارتگاه مونته گارگانو ظاهر شدند. ۱۰۱۷ ورود ۴۰ شوالیهٔ نورمن به رهبری ژیلبرت درنگو؛ اتحاد با ملوس آپولیایی علیه بیزانس. ۱۰۳۰ دوک سرجیو چهارم، آورزا را به رینولف درنگو واگذار کرد؛ ایجاد نخستین کُنت‌نشین نورمنی. ۱۰۴۲ گردهمایی نورمن‌ها در مِلفی؛ ویلیام بازوی‌آهنین به‌عنوان کنت آپولیا و کالابریا انتخاب شد. ۱۰۴۱–۱۰۴۲ پیروزی‌های نورمن‌ها علیه بیزانس در نبردهای اُلیونتو، مونته‌ماجوره و مونته‌پِلیریو. ۱۰۵۹ انعقاد کنکوردات مِلفی میان نورمن‌ها و پاپ نیکولاوس دوم؛ رسمیت یافتن قدرت نورمن‌ها. | ## جمع‌بندی | ۱۱۹۴ تصرف پادشاهی سیسیل توسط هاینریش ششم، امپراتور مقدس روم؛ پایان حکومت نورمن‌ها و آغاز دوران هوهن‌اشتافن.