موضوع مقاله: کاردیولوژی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاردیولوژی | مقدمه: کاردیولوژی (از یونانی καρδίᾱ با تلفظ kardiā به معنای قلب و -λογία با تلفظ logy- به معنای "مطالعه") شاخه ای از پزشکی است که با اختلالات قلب و برخی از بخش‌های دستگاه گردش سروکار دارد. | ## بخش 1: کاردیولوژی | این شاخه شامل تشخیص پزشکی و درمان نقص‌های مادرزادی قلب، بیماری سرخرگ کرونری، نارسایی قلبی، بیماری دریچه قلب و الکتروفیزیولوژی می‌باشد. به پزشکانی که در این شاخه از پزشکی تخصص پیدا می‌کنند کاردیولوژیست می‌گویند، که تخصصی از طب داخلیست. پزشکانی که در جراحی قلب تخصص دارند جراحان کاردیوتوراسیک یا جراحان قلب می‌گویند که شاخه ای از جراحی عمومی است. گرچه که دستگاه قلبی-عروقی به‌طور لاینفکی به خون ارتباط دارد، کاردیولوژی نسبتاً دغدغه دانش خون‌شناسی و بیماری‌های مربوط به آن را ندارد. مشخصاً استثنائاتی نیز از خون‌شناسی وجود دارد که بر روی عملکرد قلب اثرگذار است، همچون آزمایش‌های خون (اغتشاشات الکترولیتی، تروپونین‌ها)، کاهش ظرفیت انتقال اکسیژن (کم‌خونی، شوک کم‌شدن حجم خون) و اختلالات انعقاد خون. تخصص‌ها تمام کاردیولوژیست‌ها اختلالات قلبی را مطالعه می‌کنند، اما مطالعه قلب اطفال و بزرگسالان از مسیرهای آموزشی جداگانه ای می‌گذرند؛ لذا، کاردیولوژیست بزرگسالان (که اغلب به آن صرفاً کاردیولوژیست می‌گویند) آموزش‌های لازم برای مراقبت از اطفال را ندیده‌اند، همچنین کاردیولوژیست کودکان آموزش لازم جهت مراقبت از بیمار قلبی بزرگسال را ندیده است. جنبه‌های جراحی در کاردیولوژی گنجانده نشده و مربوط به شاخه جراحی کاردیوتوراسیک (یا جراحی قلب-سینه) است. به عنوان مثال، جراحی میانبر (بای‌پس) سرخرگ کورونری (CABG)، میانبر قلبی-ریوی و تعویض دریچه، فرایندهای جراحی اند که توسط جراحان انجام می‌گردند نه کاردیولوژیست‌ها. برای کاردیولوژیست شدن در ایالات متحده، یک دوره دستیاری سه ساله طب داخلی و به دنبال آن دوره سه ساله فلوشیپ در کاردیولوژی می‌آید. شاخه‌های فرعی تخصصی شناخته شده توسط ACGME در ایالات متحده این مواردند: الکتروفیزیولوژی قلبی، اکوکاردیوگرافی، کاردیولوژی مداخله ای و کاردیولوژی هسته ای. تخصص‌های فرعی شناخته شده توسط AOABOS در ایالات متحده شامل الکتروفیزیولوژی قلبی بالینی و کاردیولوژی مداخله ای می‌باشند. در حالی که در هند، یک شخص باید سه سال دوره دستیاری در پزشکی عمومی یا اطفال را بعد از M.B.B.S طی کرده و سپس سه سال دستیاری در کاردیولوژی D.M/DNB را در کاردیولوژی طی نماید. این عنوان را اغلب برای توصیف مطالعه روی پدیده‌های تهاجمی (درون‌قلبی یا اینتراکاردیاک) چون ثبت فعالیت‌های خود به خودی توسط کاتتر به علاوه پاسخ‌های قلبی به محرک الکتریکی برنامه‌ریزی شده (PES) به کار می‌برند. این مطالعات اغلب برای ارزیابی آریتمی‌های پیچیده، شفاف سازی نشانگان، ارزیابی نوار قلب غیرطبیعی، ارزیابی ریسک توسعه آریتمی در آینده و طراحی درمان به کار می‌روند. این فرایندها به‌طور فزاینده ای از روش‌های درمانی (معمولاً به کمک حذف با بسامد رادیویی یا حذف با سرما) به علاوه فرآیندهای تشخیصی و پیش‌آگهی استفاده می‌کنند. مطالعه الکتروفیزیولوژی قلب (EPS) اغلب به اندازه‌گیری پاسخ میوکاردیوم آسیب دیده یا دچار آسیب ماهیچه شده به PES، تحت رژیم دارویی خاص می‌پردازد. بدین طریق EPS به ارزیابی احتمال موفقیت آن رژیم دارویی در پیش‌گیری از تاکی‌کاردی بطنی (VT) یا فیبریلاسیون بطنی (VF) در آینده می‌پردازد. برخی اوقات، یک سری از آزمایش‌های دارویی EPS باید صورت پذیرد تا کاردیولوژیست یکی از آن‌ها را که به بهترین شکل از پیشرفت VT یا VF پس از PES کاسته یا آن را متوقف می‌کند، برای درمان طولانی مدت انتخاب نماید. | ## بخش 2: کاردیولوژی | چنین مطالعاتی ممکن است در حضور ضربان ساز قلبی یا AICD که به تازگی کاشته یا تعویض شده نیز صورت پذیرد. الکتروفیزیولوژی قلبی بالینی الکتروفیزیولوژی قلبی بالینی، شاخه تخصصی پزشکی از کاردیولوژی است که به مطالعه و درمان اختلالات ضرباهنگ (ریتم) قلب می‌پردازد. الکتروفیزیولوژیست‌ها در ارتباط با مکانیسم، عملکرد و کارایی فعالیت‌های الکتریکی قلب آموزش دیده‌اند. الکتروفیزیولوژیست‌ها با دیگر کاردیولوژیست‌ها و جراحان قلب به صورت تنگاتنگ همکاری کرده تا برای اختلالات ضرب‌آهنگ (آریتمی) قلب درمانی پیدا کرده یا در پیدا کردن درمان کمک کنند. تبدیل شدن به الکتروفیزیولوژیست، نیازمند ۷ الی ۸ سال آموزش در دانشکده‌های پزشکی (در آمریکا) می‌باشد. سه سال دستیاری طب داخلی، سه سال فلوشیپ کاردیولوژی بالینی و یک الی دو سال (در بسیای از موارد) الکتروفیزیولوژی بالینی. کاردیوجریاتریکس کاردیوجریاتریکس، یا قلب‌شناسی افراد سالمند، شاخه ای از کاردیولوژی و پیرپزشکی است که با اختلالات قلبی-عروقی در افراد سالمند سروکار دارد. اختلالات قلبی چون بیماری سرخرگ کرونری، شامل سکته قلبی، نارسایی قلبی، آسیب ماهیچه قلبی و آریتمی‌هایی چون فیبریلاسیون دهلیزی رایج بوده و جزو علل اصلی مرگ و میر افراد سالمند است. اختلالات عروقی چون تصلب شرایین و بیماری سرخرگی پیرامونی موجب مرگ و میر و عوارض قابل توجهی در افراد مسن می‌گردد. اکوکاردیوگرافی اکوکاردیوگرافی از فراصوت داپلر جهت تصویر برداری استاندارد دو-بعدی و سه-بعدی از قلب استفاده می‌کند. اکوکاردیوگرافی به‌طور مداوم جهت تشخیص، مدیریت و پیگیری وضعیت هر بیمار یا هر شخص مشکوک یا افرادی که بیماری قلبی آن‌ها محرز شده است، مورد استفاده قرار می‌گیرد. از این آزمایش می‌توان برای ارائه اطلاعات غنی و مفیدی شامل اندازه و شکل قلب (تعیین اندازه اتاقک داخلی قلب)، ظرفیت پمپاژ، موقعیت و وسعت هرنوع آسیب بافتی استفاده کرد. اکوکاردیوگرام (تصویر ایجاد شده از اکوکاردیوگرافی) نیز به پزشکان برای تخمین عملکرد قلب چون محاسبه خروجی قلبی، کسر برون‌زنی و عملکرد دیاستولی (این که آیا قلب به خوبی استراحت می‌کند یا نه) کمک می‌کند. اکوکاردیوگرافی می‌تواند جهت تشخیص کاردیومیوپاتی‌هایی (آسیب ماهیچه قلبی) چون کاردیومیوپاتی هایپرتروفیک (ضخیم شدگی بخشی از قلب)، کاردیومیوپاتی گشادی قلب و بسیاری از موارد دیگر مفید واقع شود. استفاده از اکوکاردیوگرافی می‌تواند در بررسی دردهای قفسه سینه یا نشانه‌های مرتبط با آن نیز کمک کرده و تعیین کند که به بیماری قلبی مرتبط اند یا خیر. بزرگ‌ترین فایدهٔ اکوکاردیوگرافی تهاجمی نبودن آن است (یعنی برای استفاده از آن نیاز به ایجاد شکاف پوستی یا وارد کردنش به حفره‌های بدن نیست) و این که هیچ ریسک یا عوارض جانبی ندارد. کاردیولوژی تداخلی کاردیولوژی تداخلی، شاخه ای از کاردیولوژی است که به‌طور تخصصی با درمان کاتتر محور بیماری‌های قلبی ساختاری سروکار دارد. در این فرایندها اغلب غلاف را داخل سرخرگ رانی قرار داده (اما در عمل، هر سرخرگ یا سیاهرگ پیرامونی) و قلب را تحت تصویرسازی اشعه ایکس (معمولاً به آن فلوئوروسکوپی می‌گویند) کانولا می‌کنند. | ## بخش 3: کاردیولوژی | فواید اصلی استفاده از کاردیولوژی تداخلی یا رهیافت رادیولوژی، اجتناب از زخم، درد و بازیابی طولانی مدت پس از جراحی می‌باشد. به علاوه، فرایند کاردیولوژی داخلی آنژیوپلاستی اولیه، اکنون استاندارد طلایی مراقبت از سکته قلبی حاد است. هنگامی که بخش‌هایی از دستگاه عروقی توسط تصلب شرایین مسدود شده باشد، از این فرایند می‌تواند به صورت فعالانه انجام گردد. کاردیولوژیست این غلاف را در طول دستگاه عروقی نخ-کشی می‌کند تا به قلب دسترسی پیدا کند. این غلاف بالون و شبکه سیمی بسیار نازکی اطراف آن دارد، به گونه ای که اگر کاردیولوژیست مانع یا تنگی را پیدا کرد با بزرگ کردن بالون در محل انسداد دستگاه عروقی پلاک را به سمت دیواره عروقی تخت یا فشرده می‌کند. هرگاه این فرایند تکمیل شد، استنتی به عنوان اسکلت باز نگهدارنده عروق به صورت دائمی در محل قرار می‌گیرد. کاردیولوژی پیشگیرانه و توانبخشی قلب اخیراً، به دلیل افزایش بیماری‌های قلبی-عروقی در سنین پایین‌تر، تمرکز به تدریج به سمت کاردیولوژی پیشگیرانه حرکت کرده است. بر اساس آمار سازمان جهانی بهداشت ۳۷٪ از تمام مرگ و میرها به علت بیماری‌های قلبی-عروقی زودرس اند که از بین آن‌ها ۸۲٪ شان در کشورهای کم درآمد یا با درآمد میانی قرار داشتند. کاردیولوژی بالینی یک تخصص جنبی از کاردیولوژی است که به دنبال کاردیولوژی پیشگیرانه و توانبخشی قلب می‌باشد. کاردیولوژی پیشگیرانه هم با معاینه‌های پیشگیرانه منظم و غیر تهاجمی، به‌خصوص با انجام نوار قلب، تست‌های تنش، آزمایش‌های لیپید و آزمایش‌های عمومی فیزیکی سروکار دارد تا هرگونه بیماری قلبی-عروقی را در سنین پایین تشخیص دهد، در حالی که توانبخشی قلبی یک شاخه نوظهور در کاردیولوژی است که به افراد کمک می‌کند تا توانایی‌های عمومی و زندگی عادیشان را بعد از یک حادثه قلبی-عروقی مجدداً بازیابند. او از طریق کار بر روی تترالوژی فالوت شناخته شده، این بیماری یکی از نقص‌های مادرزادی است که در آن خون اکسیژن‌دار و بدون اکسیژن مخلوط شده و همزمان وارد دستگاه گردشی شده که ناشی از نقص دیواره بین‌بطنی (VSD)، دقیقاً زیر آئورت می‌باشد. این شرایط موجب می‌گردد تا اطفال ته-رنگ آبی پیدا کنند که به آن رنج کبود (سیانوزیز) گفته شده و موجب کمبود اکسیژن رسانی به بافت‌ها یا هیپوکسمیا می‌گردد. او با آلفرد بلالک و ویوین توماس در بیمارستان جانز هاپکینز کار کرد، در آنجا روی سگ‌ها آزمایش کردند تا متوجه شوند که چگونه می‌توان این «بچه‌های آبی» را با عمل جراحی درمان کنند. آن‌ها در نهایت متوجه شدند که با بازپیوندی (آناستوموسیس) سرخرگ سیستمی به سرخرگ ششی می‌توان این بیماری را درمان کرد و نامش را شانت بلالک-توسیگ نام نهادند. تترالوژی فالوت، آترزی ریوی، خروجی دوتایی بطن راست، جابجایی سرخرگ‌های بزرگ، تنه مشترک شریانی، و ناهنجاری ابشتین، بیماری‌های قلبی مربوط به رنج کبود (یا سیانوتیک) است که در آن خون نوزاد به دلیل نقص قلبی، به میزان کافی و مؤثر اکسیژن دهی نمی‌شود. تترالوژی فالوت تترالوژی فالوت رایج‌ترین بیماری قلبی مادرزادی است که از هر ۱۰۰۰ نوزاد متولد شده در ۱–۳ تا از آن‌ها بروز می‌کند. ترکیب این دو نقص موجب میانبر زدن خون کم-اکسیژن به قسمت چپ قلب شده و از رفتن بخشی از خون به ریه‌ها جلوگیری کرده و بدین طریق خون دوباره قبل از ریه به دستگاه گردشی بازمی‌گردد. در این حالت اغلب برای اصلاح گردش خون از شانت بلاک-تاوسینگ تغییریافته استفاده می‌کنند. | ## جمع‌بندی | این عمل توسط قراردادن پیوندی بین سرخرگ زیرترقوه‌ای و سرخرگ ششی هم-سمت (ایپسیلترال، اصطلاحی در کالبدشناسی به معنای قرار گرفته در همان سمت) جهت بازگرداندن جریان خون صحیح صورت می‌پذیرد.