موضوع مقاله: لوران فینیون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لوران فینیون | مقدمه: لوران پاتریک فینیون (؛ ۱۲ اوت ۱۹۶۰–۳۱ اوت ۲۰۱۰) رکابزن حرفه‌ای فرانسوی بود که در رشتهٔ دوچرخه‌سواری جاده فعالیت می‌کرد. | ## بخش 1: لوران فینیون | او توانست دو بار در سال‌های ۱۹۸۳ و ۱۹۸۴ برندهٔ تور دو فرانس و یک بار در سال ۱۹۸۹ برندهٔ جیرو دیتالیا شود. خانوادهٔ او در سال ۱۹۶۳ به تورنان ان بری نقل مکان کردند و او تا ۲۳ سالگی در آنجا زندگی کرد. دوستانش او را به دوچرخه‌سواری تشویق کردند و نخستین مسابقهٔ رسمی خود را در سال ۱۹۷۶ انجام داد و در آن برنده شد. او در سه سال نخست دوچرخه‌سواری خود در ۱۸ مسابقه از ۳۶ مسابقه‌ای که شرکت کرد، برنده شد. والدین فینیون به او اجازهٔ مسابقه دادند؛ ولی ترجیح می‌دادند که تحصیل خود را ادامه دهد. او به پدر و مادر خود گفت دانشگاه را ترک می‌کند که در پایان سال به ارتش بپیوندد تا خدمت سربازی خود را انجام دهد. او تلاش کرد برنار اینو را که جزء برترین دوچرخه‌سواران حرفه‌ای بود دنبال کند و در بیشتر مدت مسابقه، موفق بود. چند روز بعد، سیریل گیمار او را در مسابقهٔ کشوری تایم تریل دید و در ماه مه، به او پیشنهاد داد که از سال آینده، به تیم حرفه‌ایش رنو-الف-ژیتان بپیوندد. فعالیت حرفه‌ای نخستین فصل حرفه‌ای (۱۹۸۲) در سال ۱۹۸۲ فینیون در جیرو دیتالیا شرکت کرد. او در مرحلهٔ دوم فرار کرد و رهبر مسابقه شد؛ ولی در مرحلهٔ بعد، آن را از دست داد. در مسابقهٔ پاریس-تور فرار کرد و فاصله‌ای ۴۰ ثانیه‌ای پدیدآورد؛ تا این که دستهٔ دوچرخه‌اش شکست. نخستین پیروزی در تور (۱۹۸۳) در سال ۱۹۸۳، فینیون جزء گروهی بود که به برنار اینو کمک کرد تا برندهٔ ووئلتا اسپانیای ۱۹۸۳ شود. گیمار تمایلی به فرستادن فینیون به تور دو فرانس نداشت؛ زیرا گمان می‌کرد دو گرند تور برای رکابزن ۲۲ ساله سنگین باشد. هنگامی که اینو اعلام کرد به دلیل مصدومیت در تور شرکت نمی‌کند، تیم رنو بدون رهبر ماند. فینیون به فهرست انتخابی تیم برای تور افزوده شد و هدف تیم، کسب پیروزی در مراحل و رقابت فینیون یا مارک مادیو در رده‌بندی رکابزن جوان بود. پس از مرحلهٔ نهم که نخستین مرحلهٔ کوهستانی بود، فینیون به رتبهٔ دوم پشت سر پاسکال سیمون رسید و اجازه یافت که رهبر تیم باشد. او شش مرحلهٔ دیگر نیز مقاومت کرد و در صدر رده‌بندی اصلی ماند؛ ولی در مرحلهٔ ۱۷ تسلیم شد و فینیون به رهبری مسابقه رسید. او توانست در مراحل بعدی از رهبری خود دفاع کند و با پیروزی در تایم تریل انفرادی مرحلهٔ ۲۱، فاصلهٔ خود با سایر رقیبان را افزایش داد. فینیون توانست در سن ۲۲ سالگی برندهٔ تور دو فرانس شود و به جوان‌ترین برندهٔ تور از سال ۱۹۳۳ تبدیل شود. | ## بخش 2: لوران فینیون | در جیرو دیتالیای ۱۹۸۴ فینیون تا اواخر مسابقه، رهبر بود و فرانچسکو موزر ایتالیایی او را تعقیب می‌کرد. مرتفع‌ترین مرحلهٔ کوهستانی که می‌توانست به افزایش برتری فینیون کمک کند، به دلیل مساعد نبودن هوا لغو شد. در تایم تریل مرحلهٔ آخر نیز بالگردهای فیلم‌برداری پیش روی فینیون و پشت سر موزر حرکت می‌کردند تا باد موافق برای موزر و باد مخالف برای فینیون ایجاد کنند. علی‌رغم تلاش فینیون، بالگرد از مسیر او خارج نشد و در پایان، موزر توانست زمان کافی برای رسیدن به صدر رده‌بندی به دست آورد و فینیون به رتبهٔ دوم سقوط کرد. اینو برندهٔ پرولوگ شد؛ ولی پس از پیروزی تیم رنو در تایم تریل تیمی مرحلهٔ سوم، فینیون بالاتر از اینو قرار گرفت. یک فرار بزرگ سه‌نفره در مرحلهٔ پنجم باعث شد که ونسان بارتو (هم‌تیمی فینیون) به رهبری تور برسد. در تایم تریل انفرادی مرحلهٔ هفتم فینیون پیروز شد و فاصله‌اش با اینو را به بیش از یک دقیقه رساند. بارتو همچنان رهبر مسابقه بود و بیش از ۱۰ دقیقه برتری نسبت به فینیون را تا مرحلهٔ ۱۵ حفظ کرد. در تایم تریل مرحلهٔ ۱۶ فینیون به پیروزی رسید و دوباره فاصلهٔ خود با اینو را افزایش داد. در سربالایی ماقبل آخر مرحلهٔ ۱۷ اینو پنج بار حمله کرد؛ ولی فینیون هر بار توانست خود را به او برساند. سپس فینیون حمله کرد و اینو را پشت سر گذاشت تا با اختلاف بیش از ۳ دقیقه با او، مرحله را در رتبهٔ دوم به پایان رساند و پیراهن طلایی را به دست آورد. او در سه مرحلهٔ دیگر نیز پیروز شد و برتری خود نسبت به اینو را به بیش از ۱۰ دقیقه رساند تا دومین قهرمانی خود در تور دو فرانس را به دست آورد. سال‌های مصدومیت (۱۹۸۵ و ۱۹۸۶) مصدومیت زانو باعث شد که فینیون فصل ۱۹۸۵ را از دست دهد. در فصل بعد، برندهٔ لافلش والونی شد و در تور دو فرانس ۱۹۸۶ شرکت کرد؛ ولی در تایم تریل انفرادی نخست، نتیجهٔ خوبی به دست نیاورد و در مرحلهٔ ۱۲ از ادامهٔ مسابقه انصراف داد. بازگشت به اوج (۱۹۸۷ و ۱۹۸۸) فینیون توانست در سال ۱۹۸۷ دوباره به اوج خود نزدیک شود. همچنین در جیرو دیتالیا رهبری مسابقه را در پایان مرحلهٔ ۱۴ به دست گرفت و آن را تا پایان حفظ کرد تا تنها قهرمانی خود در جیرو دیتالیا را به دست آورد. دلگادو پرولوگ را نزدیک به ۳ دقیقه دیرتر از زمان مقرر آغاز کرد و زمان زیادی را از دست داد. گرگ لوموند با تجهیزات جدید خود در تایم تریل مرحلهٔ ۵ پیروز شد و پیراهن طلایی را به تن کرد. در مرحلهٔ ۱۰ فینیون ۱۲ ثانیه زودتر از لوموند از خط پایان گذشت و با برتری ۷ ثانیه‌ای نسبت به او رهبر تور شد. | ## بخش 3: لوران فینیون | لوموند توانست تایم تریل انفرادی مرحلهٔ ۱۵ را سریع‌تر از فینیون طی کند و دوباره رهبری مسابقه را با اختلاف ۴۰ ثانیه به دست آورد. فینیون در آلپ دوئز (مرحلهٔ ۱۷) لوموند را پشت سر گذاشت و دوباره در صدر قرار گرفت. مرحلهٔ پایانی تایم تریل انفرادی به مسافت ۲۴٫۵ کیلومتر بود و انتظار نمی‌رفت که لوموند بتواند فاصله‌اش با فینیون را جبران کند. از این رو، روزنامه‌های فرانسوی آمادهٔ انتشار نسخهٔ ویژهٔ خود برای قهرمانی فینیون بودند. برخلاف انتظارات، لوموند بهترین نمایش خود را ارائه داد و مسیر را ۵۸ ثانیه سریع‌تر از فینیون طی کرد. سال‌های پایانی (۱۹۹۰–۱۹۹۳) فینیون از تور ۱۹۹۰ کناره‌گیری کرد؛ ولی در تور ۱۹۹۱ ششم شد. پس از جیرو دیتالیای ۱۹۹۲ که فینیون مشکل زیادی در مراحل کوهستانی داشت، در همان سال در آخرین تور خود شرکت کرد و آن را با رتبهٔ ۲۳ به پایان رساند. او توانست در مرحلهٔ ۱۱ تور ۱۹۹۲، نهمین پیروزی خود در مراحل تور دو فرانس را کسب کند. آخرین پیروزی فینیون در مسابقات حرفه‌ای در روتا مکزیکو در آغاز فصل ۱۹۹۳ به دست آمد. دوپینگ در جایزه بزرگ والونی در سال ۱۹۸۷ که فینیون سوم شده‌بود، نمونهٔ دوپینگ او به دلیل وجود آمفتامین مثبت شد و از نتایج پایانی خارج شد. البته او در خودزندگی‌نامه‌اش ادعا کرد که مثبت شدن نمونه‌اش به دلیل اختلاف تجاری میان دو شرکت بلیکی بوده‌است. برای دومین بار، در جایزه بزرگ لیبراسیون در ۱۷ سپتامبر ۱۹۸۹ دوپینگ فینیون به دلیل مصرف آمفتامین اعلام شد. فینیون در خودزندگی‌نامه‌اش به مصرف داروهای تفریحی و محرک‌ها در دههٔ ۱۹۸۰ اعتراف کرد. او به تغییرات رخ داده در آغاز دههٔ ۱۹۹۰ اشاره کرد که شامل استفادهٔ گسترده از هورمون رشد انسانی و اریتروپوئیتین بود. او در سال ۱۹۹۳ بازنشسته شد، زیرا باور داشت که دوچرخه‌سواری تغییر کرده‌است و او جایی در آن ندارد. پس از بازنشستگی در سال ۱۹۹۵، سازمان لوران فینیون را بنیان‌گذاری کرد تا مسابقاتی از جمله پاریس–نیس (از ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲) را برگزار کند. در آوریل ۲۰۰۹ پس از یافت شدن تومورهای متاستازی در دستگاه گوارش فینیون، سرطان او تشخیص داده شد. | ## جمع‌بندی | مراسم خاکسپاری فینیون در ۳ سپتامبر در گورستان پر-لاشز پاریس برگزار شد و پس از آن، جنازهٔ او سوزانده شد.