موضوع مقاله: سیمور مارتین لیپست | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سیمور مارتین لیپست | مقدمه: سیمور مارتین لیپست ( ؛ ۱۸ مارس ۱۹۲۲ – ۳۱ دسامبر ۲۰۰۶) جامعه‌شناس و دانشمند علوم سیاسی آمریکایی بود. | ## بخش 1: سیمور مارتین لیپست | آثار برجسته او در زمینه‌های جامعه‌شناسی سیاسی، سازمان اتحادیه‌های کارگری، طبقه‌بندی اجتماعی، افکار عمومی و جامعه‌شناسی زندگی روشنفکری بوده است. وی رئیس انجمن علوم سیاسی آمریکا (۱۹۷۹–۱۹۸۰) و انجمن جامعه‌شناسی آمریکا (۱۹۹۲–۱۹۹۳) بود. لیپست در سال‌های نخست زندگی خود سوسیالیست بود، اما بعدها به سمت راست حرکت کرد و به عنوان یکی از اولین نئومحافظه‌کاران شناخته می‌شد. اوایل زندگی و تحصیلات لیپست در هارلم، نیویورک، در خانواده‌ای از مهاجران یهودی روسی به دنیا آمد. او گفت: "در آن فضایی که من بودم، بحث‌های سیاسی زیادی وجود داشت، اما هرگز اسمی از دموکرات‌ها یا جمهوری‌خواهان نمی‌شنیدید؛ بحث‌ها درباره کمونیست‌ها، سوسیالیست‌ها، تروتسکیست‌ها یا آنارشیست‌ها بود. گروه‌های مختلف چپ‌گرایانه‌ای وجود داشت." سیمور از سنین جوانی در لیگ سوسیالیستی جوانان فعالیت می‌کرد؛ "سازمانی از تروتسکیست‌های جوان که بعدها ریاست آن را بر عهده گرفت." او از کالج شهری نیویورک فارغ‌التحصیل شد، جایی که او چپ‌گرای ضد استالینی بود. حرفه آکادمیک لیپست استاد علوم سیاسی و جامعه‌شناسی در دانشگاه استنفورد و عضو ارشد مؤسسه هوور بود و سپس به عنوان استاد علوم حکومتی و جامعه‌شناسی در دانشگاه هاروارد مشغول شد. او همچنین در دانشگاه‌های دانشگاه کلمبیا، دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، دانشگاه تورنتو و دانشگاه جورج میسون، جایی که استاد سیاست عمومی بود، تدریس می‌کرد. لیپست عضو آکادمی هنرها و علوم آمریکا، آکادمی ملی علوم ایالات متحده، و انجمن فلسفی آمریکا بود. او تنها فردی بود که ریاست هم انجمن علوم سیاسی آمریکا (۱۹۷۹–۱۹۸۰) و هم انجمن جامعه‌شناسی آمریکا (۱۹۹۲–۱۹۹۳) را بر عهده داشت. او همچنین رئیس انجمن بین‌المللی روان‌شناسی سیاسی، انجمن تحقیقات جامعه‌شناختی، انجمن جهانی نظرسنجی عمومی، انجمن پژوهش تطبیقی و انجمن پل اف. لیپست جایزه مک‌آیور را برای کتاب انسان سیاسی (۱۹۶۰) و در سال ۱۹۷۰ جایزه گونار میردال را برای سیاست‌های بی‌منطق دریافت کرد. در سال ۲۰۰۱، لیپست به عنوان یکی از ۱۰۰ روشنفکر برتر آمریکایی بر اساس ارجاعات دانشگاهی در کتاب ریچارد پوسنر، روشنفکران عمومی: مطالعه‌ای درباره زوال نامگذاری شد. | ## بخش 2: سیمور مارتین لیپست | که اثری کلیدی در نظریه نوسازی، دموکراتیزه شدن و مقاله‌ای است که شامل فرضیه لیپست مبنی بر این است که توسعه اقتصادی منجر به دموکراسی می‌شود. این نظریه بیان می‌کند که دموکراسی نتیجه مستقیم رشد اقتصادی است و اینکه «هرچه یک ملت ثروتمندتر باشد، احتمال حفظ دموکراسی در آن بیشتر است.» نظریه نوسازی لیپست همچنان در مباحث و تحقیقات آکادمیک پیرامون گذارهای دموکراتیک نقش مهمی ایفا می‌کند. یکی از مباحث در زمینه نحوه پیدایش دموکراسی، مربوط به دموکراتیزه شدن درون‌زا یا برون‌زا است. دموکراتیزه شدن درون‌زا بر این استدلال استوار است که دموکراتیزه شدن نتیجه تاریخ گذشته کشور تا آن نقطه است. بر اساس آدام پرژورسکی و فرناندو لیمونگی، دلیل همبستگی میان ثروت اقتصادی و دموکراسی این است که وقتی کشوری به حکمرانی دموکراتیک منتقل می‌شود، احتمال ماندگاری دموکراسی در آن در صورت ثروتمند بودن بسیار بیشتر است، در حالی که کشورهای فقیر اغلب به حکومت‌های استبدادی بازمی‌گردند. انسان سیاسی کتاب انسان سیاسی: پایه‌های اجتماعی سیاست (۱۹۶۰) تحلیل تأثیرگذاری است از پایه‌های دموکراسی، فاشیسم، کمونیسم («اقتدارگرایی طبقه کارگر») و سایر سازمان‌های سیاسی در سراسر جهان، در دوره بین دو جنگ جهانی و پس از جنگ جهانی دوم. لری دایموند و گری مارکس بیان می‌کنند که «ادعای لیپست درباره رابطه مستقیم بین توسعه اقتصادی و دموکراسی در ۳۰ سال گذشته مورد بررسی‌های تجربی گسترده، چه کمی و چه کیفی، قرار گرفته است. شواهد با وضوح و ثبات چشمگیری نشان می‌دهند که یک رابطه علّی قوی بین توسعه اقتصادی و دموکراسی وجود دارد.» در فصل پنجم، لیپست به تحلیل «فاشیسم» در قالب راست، چپ و میانه پرداخته و توضیح می‌دهد که مطالعه پایه‌های اجتماعی جنبش‌های توده‌ای مدرن نشان می‌دهد که هر طبقه اجتماعی اصلی دارای بیان‌های سیاسی دموکراتیک و افراطی است. او اشتباه شناسایی افراط‌گرایی به عنوان پدیده‌ای راست‌گرا و کمونیسم به عنوان پدیده‌ای چپ‌گرا را توضیح داده است. لیپست تأکید می‌کند که ایدئولوژی‌ها و گروه‌های افراطی را می‌توان همانند گروه‌های دموکراتیک، در قالب راست، چپ و میانه طبقه‌بندی و تحلیل کرد. کتاب انسان سیاسی در چندین نسخه منتشر و بازنشر شده، بیش از ۴۰۰ هزار نسخه فروش داشته و به ۲۰ زبان، از جمله ویتنامی، بنگالی و صرب‌کرواتی، ترجمه شده است. لیپست نظریه «لحظه‌های حساس» را معرفی کرد و مشارکت قابل‌توجهی در نظریه شکاف داشت. قرن دموکراتیک در کتاب قرن دموکراتیک (۲۰۰۴)، لیپست تلاش کرد توضیح دهد چرا آمریکای شمالی دموکراسی‌های باثباتی را توسعه داد، اما آمریکای لاتین نتوانست. | ## بخش 3: سیمور مارتین لیپست | او استدلال کرد که دلیل این تفاوت، الگوهای اولیه استعمار، فرآیند اقتصادی ادغام مستعمرات جدید، و جنگ‌های استقلال متفاوت بودند. امور عمومی لیپست در سال ۱۹۶۰ از حزب سوسیالیست آمریکا جدا شد و بعدها خود را یک فرد میانه‌رو توصیف کرد که به شدت تحت تأثیر الکسی دو توکویل، جرج واشنگتن، ارسطو و ماکس وبر قرار داشت. او در جناح محافظه‌کار حزب دموکرات فعال بود و با نئومحافظه‌کاران ارتباط داشت، هرچند خود را نئومحافظه‌کار نمی‌نامید.See John Richards, "Seymour Lipset" in لیپست معاون رئیس هیئت مدیره مؤسسه صلح ایالات متحده، عضو هیئت مدیره مؤسسه آلبرت شنکر، عضو هیئت بورس‌های خارجی آمریکا، هم‌رئیس کمیته اصلاح قانون کار، هم‌رئیس کمیته برای یونسکو مؤثر و مشاور بنیاد ملی علوم انسانی، مؤسسه ملی علوم انسانی، بنیاد ملی برای دموکراسی و کمیته یهودیان آمریکا بود. لیپست از حامیان قوی اسرائیل بود و ریاست «اساتید آمریکایی برای صلح در خاورمیانه»، ریاست کمیسیون ملی بی‌نای بریث هیلیل و هیئت مشورتی دانشگاهی آپیل یهودیان متحد را برعهده داشت. لیپست سال‌ها در تلاش برای یافتن راه‌حلی برای درگیری اسرائیل و فلسطین فعالیت کرد و این تلاش‌ها بخشی از پروژه پژوهشی بزرگ‌تر او درباره عوامل پایداری دموکراسی‌های صلح‌آمیز و پایدار در جوامع بود. تحقیقات او بر این موضوع متمرکز بود که چگونه سطوح بالای توسعه اجتماعی-اقتصادی، شرایط لازم برای دموکراسی را ایجاد می‌کنند (همچنین به آثار آمارتیا سن مراجعه کنید) و پیامدهای دموکراسی برای صلح چیست.Spence, Metta. او همچنین موفق به دریافت نشان‌های تاونزند هریس و مارگارت بیرد داوسون برای دستاوردهای قابل‌توجه، مدال طلای تلکام شمالی-شورای بین‌المللی مطالعات کانادایی و جایزه لئون اپستین در سیاست تطبیقی از انجمن علوم سیاسی آمریکا شد. او جایزه مارشال اسکلر برای تمایز در مطالعات یهودی و در سال ۱۹۹۷، جایزه هلن دینرمن را از انجمن جهانی پژوهش افکار عمومی دریافت کرد. لیپست از همسر دوم خود، سیدنی گایر (مدیر JCRC)، که در سال ۱۹۹۰ با او ازدواج کرد، به جا ماند. سوسیالیسم دهقانی: فدراسیون تعاون همسود در ساسکاچوان، مطالعه‌ای در جامعه‌شناسی سیاسی (۱۹۵۰)، (چاپ ۱۹۷۲) ما به واشینگتن خواهیم رفت (۱۹۵۱) «دموکراسی در حکومت خصوصی: مطالعه موردی اتحادیه بین‌المللی تایپوگرافی.» British Journal of Sociology (۱۹۵۲) شماره ۳:۴۷–۵۸ در جی‌استور دموکراسی اتحادیه: سیاست داخلی اتحادیه بین‌المللی تایپوگرافی (۱۹۵۶) به همراه مارتین ترو و جیمز اس. (۱۹۶۴) تحرک اجتماعی در جامعه صنعتی به همراه راینهارد بندیکس (۱۹۵۹)، ساختار اجتماعی و تحرک در توسعه اقتصادی به همراه نیل جی. انسان سیاسی: پایه‌های اجتماعی سیاست (۱۹۶۰)، آنلاین اولین ملت جدید (۱۹۶۳)، آنلاین شورش دانشجویان برکلی: حقایق و تفاسیر، ویرایش شده به همراه شلدون اس. ولین (۱۹۶۵) سیستم‌های حزبی و هم‌سویی رأی‌دهندگان، ویراست مشترک با استین روکان (۱۹۶۷) سیاست دانشجویی (۱۹۶۷)، انقلاب و ضدانقلاب: تغییر و پایداری در ساختارهای اجتماعی (۱۹۶۸)، (چاپ ۱۹۸۸) ویراستار، سیاست و علوم اجتماعی (۱۹۶۹) تعصب و جامعه با ارل راب سیاست بی‌خردی: افراط‌گرایی راست‌گرا در آمریکا، ۱۷۹۰–۱۹۷۰ با ارل راب (۱۹۷۰)، آنلاین شورش در دانشگاه (۱۹۷۱) آموزش و سیاست در هاروارد: دو مقاله برای کمیسیون کارنگی در آموزش عالی (۱۹۷۵) با دیوید ریسمن دانشگاه دوپاره: اساتید و سیاست با اورت کارل لد، جونیور (۱۹۷۵)، ویراستار، قرن سوم: آمریکا به‌عنوان جامعه پساصنعتی (۱۹۷۹) آنلاین شکاف اعتماد: تجارت، کار، و دولت در ذهن عمومی (۱۹۸۳) آنلاین اجماع و تعارض: مقالاتی در جامعه‌شناسی سیاسی (۱۹۸۵) آنلاین اتحادیه‌ها در گذار: ورود به قرن دوم (۱۹۸۶) ویراستار، انقلاب و ضدانقلاب: تغییر و پایداری در ساختارهای اجتماعی (۱۹۸۸) شکاف قاره‌ای: ارزش‌ها و نهادهای ایالات متحده و کانادا (۱۹۸۹) «لیبرالیسم، محافظه‌کاری، و آمریکایی‌گرایی»، Ethics & International Affairs جلد ۳ (۱۹۸۹). | ## جمع‌بندی | (۱۹۹۴) آنلاین یهودیان و صحنه جدید آمریکایی با ارل راب (۱۹۹۵) «کار مداوم: خاطرات یک آکادمیک»، در Annual Review of Sociology، جلد ۲۲، ۱۹۹۶ استثنایی‌گرایی آمریکایی: شمشیری دو لبه (۱۹۹۶) آنلاین اینجا رخ نداد: چرا سوسیالیسم در ایالات متحده شکست خورد با گری مارکس (۲۰۰۰)، آنلاین پارادوکس اتحادیه‌گرایی آمریکایی: چرا آمریکایی‌ها اتحادیه‌ها را بیشتر از کانادایی‌ها دوست دارند، اما کمتر به آن‌ها می‌پیوندند با نوآ ملتز، رافائل گومز و ایوان کاچانوفسکی (۲۰۰۴)، قرن دموکراتیک با جیسون ام.