موضوع مقاله: گره مژگانی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گره مژگانی | مقدمه: گره مژگانی یک گره عصبی از دستگاه عصبی پاراسمپاتیک است که درست در پشت چشم و در بخش پسین کاسه چشم قرار دارد. | ## بخش 1: گره مژگانی | این نورون‌ها به ماهیچه تنگ‌کننده عنبیه که مردمک را منقبض می‌کند، و ماهیچه مژگانی که با انقباض خود باعث محدب‌تر شدن عدسی می‌شود، عصب‌رسانی می‌کنند. هر دوی این ماهیچه‌ها غیرارادی هستند، زیرا توسط بخش پاراسمپاتیک دستگاه عصبی خودمختار کنترل می‌شوند. سبز = پاراسمپاتیک؛ قرمز = سمپاتیک؛ آبی = حسی گره مژگانی حاوی نورون‌های پاراسمپاتیک پس‌عقده‌ای است که ماهیچه مژگانی و ماهیچه تنگ‌کننده مردمک را تغذیه می‌کنند. به دلیل اندازه بسیار بزرگ‌تر ماهیچه مژگانی، ۹۵٪ از نورون‌های گره مژگانی به آن عصب‌رسانی می‌کنند و تنها ۵٪ به تنگ‌کننده مردمک می‌روند. ریشه‌ها سه نوع آکسون وارد گره مژگانی می‌شوند، اما تنها آکسون‌های پاراسمپاتیک پیش‌عقده‌ای در آنجا سیناپس تشکیل می‌دهند. آکسون‌های ورودی در سه ریشه سازماندهی شده‌اند که به سطح پشتی گره می‌پیوندند: ریشه حسی: از عصب بینی‌مژگانی جدا شده و با عبور از گره، بخشی از عصب‌های مژگانی کوتاه را تشکیل می‌دهد. ریشه سمپاتیک: از شبکه کاروتید داخلی منشأ می‌گیرد و جسم سلولی آن در گره گردنی فوقانی قرار دارد. این آکسون‌ها بدون سیناپس از گره عبور کرده و وارد عصب‌های مژگانی کوتاه می‌شوند تا به چشم برسند. ریشه سمپاتیک حاوی آکسون‌های سمپاتیک پس‌عقده‌ای است که عروق خونی چشم را تغذیه می‌کنند. گاهی آن‌ها به ماهیچه گشادکننده عنبیه نیز عصب می‌دهند، اما این آکسون‌ها معمولاً از عصب بینی‌مژگانی به عصب‌های مژگانی بلند می‌روند تا وارد چشم شوند. | ## بخش 2: گره مژگانی | ریشه پاراسمپاتیک: از شاخه تحتانی عصب حرکتی چشمی جدا شده و آکسون‌های پاراسمپاتیک پیش‌عقده‌ای را از هسته ادینگر-وستفال به گره مژگانی می‌آورد. این نورون‌ها آکسون‌های خود را از طریق عصب‌های مژگانی کوتاه برای عصب‌دهی به ماهیچه مژگانی و ماهیچه تنگ‌کننده عنبیه می‌فرستند. عصب‌های مژگانی کوتاه عصب‌های مژگانی کوتاه از سطح قدامی گره مژگانی خارج می‌شوند که حاوی آکسون‌های حسی، سمپاتیک پس‌عقده‌ای و پاراسمپاتیک پس‌عقده‌ای برای چشم هستند. اهمیت بالینی مردمک تونیک ایدی بیماری‌های گره مژگانی باعث ایجاد «مردمک تونیک» می‌شوند، یعنی مردمکی که به نور واکنش نشان نمی‌دهد (ثابت است) و پاسخی غیرطبیعی، کند و طولانی به تلاش برای دیدن اشیاء نزدیک (تطابق) دارد. وقتی فردی با مردمک ایدی سعی می‌کند روی یک شیء نزدیک تمرکز کند، مردمک (که به‌طور طبیعی باید سریع منقبض شود) به آرامی منقبض می‌گردد. وقتی فرد روی شیء دورتری تمرکز می‌کند، مردمک برای چندین دقیقه منقبض می‌ماند و سپس به آرامی به اندازه مورد انتظار باز می‌شود. فردی مبتلا به آنیسوکوریا (نابرابری اندازه مردمک‌ها) که مردمکش به نور واکنش نشان نمی‌دهد، به احتمال زیاد دچار سندرم ایدی است که ناشی از دژنراسیون ناشناخته (ایدیوپاتیک) گره مژگانی می‌باشد. ریخت‌شناسی رفتار عجیب مردمک‌های تونیک اولین بار توسط ایرن لوونفلد در سال ۱۹۷۹ توضیح داده شد. گره مژگانی حاوی رشته‌های عصبی بسیار بیشتری برای ماهیچه مژگانی نسبت به ماهیچه تنگ‌کننده مردمک است (حدود بیست برابر بیشتر). لوونفلد بر اساس این مشاهدات، تخریب آسیب‌شناختی سلول‌های عصبی در گره مژگانی را در موارد مردمک ایدی مطرح کرد. | ## بخش 3: گره مژگانی | از آنجا که تعداد نورون‌های مربوط به تطابق بسیار بیشتر است، احتمال اتصال آن‌ها به عضله تنگ‌کننده عنبیه زیاد است. در نتیجه، هر بار که بیمار برای دیدن نزدیک تطابق انجام می‌دهد، سیگنال‌های مربوط به ماهیچه مژگانی به عنبیه نشت کرده و باعث انقباض مردمک می‌شود. نظریه لوونفلد ویژگی‌های اصلی مردمک تونیک را توضیح می‌دهد: مردمک به نور واکنش نمی‌دهد، زیرا نورون‌های اصلی واکنش به نور نابود شده‌اند. انقباض تونیک با تلاش برای دیدن نزدیک، به دلیل بازسازی نابجای فیبرهای عصبی در نظر گرفته شده برای ماهیچه مژگانی. انقباض قطعه‌ای عنبیه؛ در بررسی با بزرگنمایی، عنبیه به‌طور یکنواخت منقبض نمی‌شود. بیش‌حساسیت ناشی از قطع عصب؛ عنبیه نسبت به انتقال‌دهنده عصبی طبیعی خود (استیل‌کولین) بیش‌حساس می‌شود. نشانگان ایدی سندرم ایدی شامل مردمک تونیک به همراه فقدان بازتاب‌های وتری عمیق است. این یک نوروپاتی خوش‌خیم و ایدیوپاتیک است که گره مژگانی و نورون‌های نخاعی درگیر در قوس‌های بازتابی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. تفکیک نور-نزدیک در برخی اختلالات عصبی، مردمک به نور پاسخ نمی‌دهد اما به تطابق پاسخ می‌دهد. در سندرم ایدی، آسیب گره مژگانی باعث این تفکیک و مردمک گشاد شده تونیک (معمولاً در یک سمت) می‌شود. | ## جمع‌بندی | علل دیگر تفکیک نور-نزدیک شامل آسیب به ساقه مغز است که باعث ایجاد مردمک تونیک نمی‌شوند، مانند مردمک آرگایل-رابرتسون و نشانگان پارینا.