موضوع مقاله: زیونیدها | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # زیونیدها | مقدمه: زیونیدها (عبری: צִיוֹנִים, "صیّونیّیم") اشعار پیتویم هستند که اشتیاق قوم یهود را برای دیدن تپه صهیون و شهر اورشلیم که دوباره در تمام شکوه خود می‌درخشند، بیان می‌کنند. | ## بخش 1: زیونیدها | این اشعار به دوران بعد از ویرانی معبد سلیمان در سال ۵۸۷ قبل از میلاد برمی‌گردند. از آن زمان، شاعران، آهنگسازان و خوانندگان اسرائیلی، زیبایی خیالی موسیقی معبد را به یاد آورده‌اند. تا به امروز، بیشترین تعداد از آثار آنان، آرزو دارند که مردم یهود، شهر اورشلیم، کوه صهیون و معبد به شکوه گذشته خود بازگردند. اولین بیان شناخته‌شده از آهنگ‌های صهیون در ادبیات یهودی به حدود قرن پنجم قبل از میلاد باز می‌گردد، که در لعنۀ دل‌سوزانۀ مزامیر ۱۳۷:۱–۳ گنجانده شده است، که غم و اندوه عمیق اسرائیلیان را هنگام تحمل تبعید در سرزمین بیگانه نشان می‌دهد. به موازات آن، مزامیر ۸۶ از همین زمینه تاریخی ظهور می‌کند، که حسی از امید و انتظار برای پایان اسارت را به تصویر می‌کشد و بازگشت نهایی تبعیدشدگان را پیش‌بینی می‌کند که سپس آهنگ جدیدی برای جشن صهیون خواهند سرود. علاوه بر این، فصل پنجم کتاب عزا قطعه‌ای سوگوارانه است که در نهایت به آرزوی رستگاری و بازسازی الهی ختم می‌شود. مزامیر ۱۳۷ در کنار رودهای بابل، آنجا نشستیم، آری، گریستیم، وقتی که صهیون را به یاد آوردیم چنگ‌های خود را بر بیدها در میان آن آویختیم زیرا کسانی که ما را به اسیری بردند از ما خواستند که شعری بخوانیم؛ و کسانی که ما را ویران کردند از ما خواستند که خوشی نشان دهیم، و گفتند: یکی از آهنگ‌های صهیون را برای ما بخوانید چگونه می‌توانیم سرود خداوند را در سرزمین غریبه‌ای بخوانیم؟ | ## بخش 2: زیونیدها | مزامیر ۱۲۶ (آهنگ درجات.) وقتی که خداوند اسارت صهیون را بازگرداند، ما مانند کسانی بودیم که خواب می‌بینند آنگاه دهان ما پر از خنده شد و زبان ما از آواز خواندن؛ آنگاه گفتند در میان امتها، خداوند کارهای بزرگی برای آنها انجام داده است خداوند کارهای بزرگی برای ما انجام داده است؛ از این رو شادمانیم اسارت ما را دوباره به سوی ما برگردان، ای خداوند، همچنان که جویبارها دربیابان نِگِو برمی‌گردند کسانی که با اشک می‌کارند، با شادی درو خواهند کرد کسی که راه می‌رود و گریه می‌کند، دانه‌های گرانبها به دوش دارد، بی‌شک دوباره با شادی بازخواهد گشت و خوشه‌های خود را با خود خواهد آورد قرون وسطی در دوران قرون وسطی، زیونیدها از قلم بزرگ‌ترین شاعران، اصلی‌ترین تسلی و دلگرمی مردم بودند. حتی در زمان ابن جابیرول (قرن یازدهم)، آهنگ‌های صهیون در دل آیین عبادت گنجانده شدند، بخشی به‌عنوان نوحه برای تیشعا بآو و بخشی به‌عنوان دعاها و اشعار دینی. نوحه‌های برجسته‌ای برای صهیون که در تیشعا بآو خوانده می‌شوند عبارتند از: آهنگی که با کلمات: "در این شب، پسران گریه خواهند کرد و ناله خواهند زد. בליל זה יבכיון ויילילו בני " آغاز می‌شود و توصیف زنده‌ای از ویرانی صهیون می‌دهد؛ آهنگ معروفی که با کلمات: "رنج سامریه، صدایی بده که مرا پیدا کند. עוני שמרון קול תתן מצאוני " آغاز می‌شود، و در آن سامریه و اورشلیم تلاش می‌کنند تا در توصیف مصیبت‌هایی که به آن‌ها رسیده یکدیگر را پشت سر بگذارند؛ و از همه مهم‌تر، الی صهیون با تکرارش: صهیون و شهرهایش مانند زنی که در حال زایمان است، گریه می‌کنند و مانند دوشیزه‌ای که برای مرد انتخابی جوانش در کیسه‌پوش سوگواران پوشیده شده است. همچنین، چند بخش از آهنگ "לך דודי - ای بیا عزیز من"که در مراسم شب شبات خوانده می‌شود، قابل توجه هستند. مهم‌ترین زیونیدهای ابن جابیرول شامل شعری است که با کلمات " بفرست حاکمی به سوی مردم پراکنده - שַׁלְחֵי נַגִיד אֶל הָעַם הַנִדְחֶה" آغاز می‌شود و شعری دیگر که با "ای خداوندا، روی خود را به سوی مغلوبان باز گردان.הַשֵּׁב פָּנֶיךָ אֱלֹהִים אֶל הַכָּבוּשׁ" آغاز می‌شود. | ## بخش 3: زیونیدها | یهودا هَلوی (۱۱۴۰) نویسنده زیونیدی است که با این کلمات آغاز می‌شود: ؛صهیون، آیا از اسیرانت سوال نمی‌کنی? צִיּוֹן הֲלֹוא תִשְׁאֲלִי.؛ از برجسته‌ترین اشعار صهیونی یهودا هلوی ، است: صهیون، آیا به اسیرانت سلام نمی‌فرستی؟ از غرب به شرق، از شمال به جنوب، سلامی فرستاده می‌شود، از دور و نزدیک، در تمام جهات سلامی بفرست. سلامی می‌فرستد اسیر آرزو که اشک‌هایش همچون شبنم بر هرمان ریخته می‌شود؛ ای کاش بر تپه‌هایت فرو می‌افتاد. علاوه بر این آهنگ که به تقریباً تمام زبان‌های اروپایی به نثر و شعر ترجمه شده است، یهودا هلوی چندین شعر کوتاه‌تر نوشته است که مهم‌ترین آن‌ها دلم من در مشرق است (عبری: לִבִּי בְמִזְרָח؛ "دل من در مشرق است، گرچه من در انتهای غرب هستم") و آه بزن ای اورشلیم؛ و اشک بریز ای صهیون می‌باشد. دیگر شعرا و نویسندگان در میان دیگر نویسندگان قرون وسطی از این دسته می‌توان به آبراهام ابن عزرا اشاره کرد، که زیونید (‌"ای خدا، که بر تخت سلطنت در مشرق نشسته‌ای، به کبوتر غمگین تسلی بده") را سرود؛ یحیى بن سلیمان الحریزی (قرن ۱۳)، نویسنده آهنگ ("سلامتی بر شهر سالم اورشلیم")؛ و اسرائیل ناجارا (قرن 16)، که آهنگ ("باشد که گل نجات مانند یک درخت خرما شکوفه بزند") را نوشت. در زمان‌های مدرن‌تر، ساموئل داوید لوزاتو نوشت: ("دل من، دل من پر از درد است؛ ببین، غم من غمی کهن است")؛ به‌طور مشابه، آهنگ معروف یوسف آلمانی: ("از همه گوشه‌ها شادی می‌آید در روز جشن برای خداوند، که خوب است")؛ مشهورترین شاعران عبری زیونیدها نوشته‌اند، از جمله ام. آهنگ‌های بی‌شماری تحت تأثیر صهیونیسم تولید شده‌اند: از جمله این‌ها می‌توان به آهنگی که همه صهیونیست‌های جهان به‌عنوان آهنگ ملی خود پذیرفته‌اند و با کلمات "آنجا که سرو باریک به ابرها می‌رسد" آغاز می‌شود؛ آهنگ جامعه علمی کادیمه در اتریش، "آیا می‌دانی آزادی از کجا می‌آید؟"؛ آهنگ صهیونیست‌های متحد، "Sluchajcie bracia gueśni tij"؛ و "هاتیکوا" (امید)، ساخته شده توسط ن. | ## جمع‌بندی | ایمبر، که تکرار آن به این شکل است: ("امید ما هنوز نرفته است، امید کهن برای بازگشت به سرزمین پدرانمان، به شهری که داوود در آن زندگی می‌کرد").