موضوع مقاله: آموزش در توگو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آموزش در توگو | مقدمه: آموزش در توگو برای دوره‌ای شش‌ساله اجباری است و دولت این کشور در دهه‌های اخیر کوشش‌هایی برای گسترش دسترسی به آموزش رایگان انجام داده‌است. | ## بخش 1: آموزش در توگو | با این حال، نظام آموزشی توگو همچنان با چالش‌هایی چون کمبود معلم، افت کیفیت آموزش در مناطق روستایی و نرخ بالای تکرار پایه و ترک تحصیل روبه‌روست. بر پایه داده‌های سال ۱۹۹۶، نرخ ناخالص ثبت‌نام در دوره ابتدایی ۱۱۹٫۶ درصد و نرخ خالص ثبت‌نام ۸۱٫۳ درصد بود. در مناطق شمالی کشور، ۴۱ درصد از معلمان دوره ابتدایی توسط خانواده‌ها حقوق دریافت می‌کنند، در حالی که این رقم در لومه تنها ۱۷ درصد است. ابتکار سنجش حقوق بشر (HRMI) بر این باور است که توگو تنها ۸۲٫۹ درصد از آنچه باید بر پایه سطح درآمد خود در زمینه حق آموزش فراهم کند را برآورده می‌سازد. نظام آموزشی توگو دارای سه مقطع اصلی است: آموزش ابتدایی (شش‌ساله)، آموزش متوسطه (چهارساله) و آموزش عالی (سه‌ساله). در سال‌های اخیر، دولت توگو سیاست آموزش رایگان در دوره ابتدایی را اجرا کرده و شهریه مدارس ابتدایی را لغو نموده‌است. از سده پانزدهم به بعد، دو پدیده تاریخی رخ داد که آموزش و یادگیری را در قلمرو توگوی آینده تحت تأثیر قرار داد: تماس با بازرگانان و مبشران پرتغالی (از راه دریا) و گسترش تدریجی اسلام در جامعه‌ای که تا آن زمان عمدتاً از تشکیل می‌شد (از راه داخل سرزمین). در اواخر سده نوزدهم، در چارچوب امپراتوری استعماری آلمان، زمینه‌های اولیه یک نظام مدرسه‌ای ملی با تأسیس مدارس، عمدتاً در شهرها، به تدریج شکل گرفت. در سال ۱۹۴۶ (۱۳۲۵ خورشیدی)، کشور تحت نظارت بین‌المللی سازمان ملل متحد و مدیریت فرانسه قرار گرفت (پیروز جنگ اول جهانی در برابر نیروهای آلمانی). توگو سیاست آموزشی مشابه با را در پیش گرفت، اما نمایندگی مستقلی در پارلمان فرانسه به دست آورد و به جمهوری خودمختار توگو تبدیل شد. تا پایان دوره قیمومیت فرانسه، یک شبکه ملی از مدارس، عمدتاً در نزدیکی سواحل و در امتداد خطوط راه‌آهن، شکل گرفته بود (مدارس کاتولیک خصوصی، مدارس دولتی، مکاتب قرآنی و غیره). در این دوره، فعالیت‌هایی چون اتحادیه‌گرایی، کارمندی دولت و مشاغل بندری نیز رو به گسترش بود. سیاست آموزشی از دهه ۲۰۰۰ به این سو، راهبرد دولت در زمینه آموزش (دوره ۲۰۱۴–۲۰۲۵) بر چهار محور کلیدی متمرکز است:. از سال ۲۰۰۵، شمار ثبت‌نام‌شدگان در این مقطع سالانه حدود ۱۵ تا ۲۰ درصد افزایش داشته‌است.. نسبت کودکانی که در برنامه‌های پیش‌دبستانی شرکت می‌کنند از ۷ درصد در سال ۲۰۰۵ به نزدیک به ۲۳ درصد در سال ۲۰۱۸ رسیده‌است. | ## بخش 2: آموزش در توگو | میان سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۸، نرخ خالص ثبت‌نام در این مقطع بین ۹۰ و ۹۲ درصد ثابت مانده‌است. جمعیت‌هایی که کمتر از این سطح آموزشی بهره‌مند می‌شوند، عمدتاً آن‌هایی هستند که در مناطق دور از مدرسه (جنگل، کوهستان) زندگی می‌کنند و حمل‌ونقل برایشان مشکل مالی یا لجستیکی است. با وجود نرخ کلی سواد ۶۳٫۷ درصد (برای جمعیت بالای ۱۵ سال) در سال ۲۰۱۵، گروه سنی ۱۵–۲۴ ساله پیشرفت چشمگیری داشت و نرخ سوادآموزی این گروه به حدود ۸۵ درصد رسیده بود. در سال ۱۹۹۶، نرخ ناخالص ثبت‌نام در دوره ابتدایی ۱۱۹٫۶ درصد و نرخ خالص ثبت‌نام ۸۱٫۳ درصد بود. در شمال کشور، ۴۱ درصد از معلمان دوره ابتدایی توسط والدین دانش‌آموزان حقوق دریافت می‌کنند، در حالی که این رقم در لومه که درآمدها به مراتب بالاتر است، تنها ۱۷ درصد است. آموزش متوسطه با وجود اینکه ۸۲ درصد از فارغ‌التحصیلان دوره ابتدایی در سال ۲۰۱۷ وارد دوره متوسطه شدند، این مقطع جایی است که آمارهای آموزشی توگو به میانگین منطقه‌ای بازمی‌گردد. در سال ۲۰۱۷، نرخ خالص ثبت‌نام در دوره متوسطه اول ۴۱ درصد بود؛ به این معنا که تقریباً نیمی از واجدان شرایط به طور رسمی آموزش دریافت نمی‌کنند. نابرابری جنسیتی در این مقطع نیز بارزتر است: نرخ خالص ثبت‌نام دختران ۳۳ درصد در برابر ۴۸ درصد برای پسران است. آموزش دانشگاهی به شکل «واحدهای آموزشی» ارائه می‌شود و سال تحصیلی به دو نیم‌سال تقسیم می‌گردد که هر یک ارزیابی مستقل دارد. دانشگاه‌های خصوصی - واحد دانشگاهی توگو (UCAO-UUT)، تأسیس فوریه ۲۰۰۰، متخصص در علوم فناوری (IAI)، تأسیس ژانویه ۱۹۷۱ آموزش تخصصی مؤسسات و مدارس تخصصی متعددی از جنوب تا شمال کشور وجود دارند: دولتی ، در لومه و کارا ، لومه ، خصوصی در سال ۲۰۲۰، مجموعاً ۵۹ مؤسسه خصوصی آموزش عالی تخصصی که از سوی دولت به رسمیت شناخته شده‌اند، در منطقه بزرگ لومه وجود داشتند.. برخی از مؤسسات خصوصی تخصصی عبارتند از: ، در ، لومه ، مؤسسه دانشگاهی ، لومه ، لومه وضعیت آموزش و چالش‌ها کمیت و کیفیت توگو یکی از فعال‌ترین کشورهای منطقه آفریقای غربی در زمینه آموزش است. با صرف بیش از ۵٫۴ درصد از تولید ناخالص داخلی برای هزینه‌های آموزشی دولتی، این کشور در حدود رتبه شصتم جهانی قرار دارد. با این وجود، پیشرفت لازم در نظام آموزشی توگو تا حد زیادی به حل چند چالش اساسی بستگی دارد: دسترسی و برابری ضعیف در مناطق محروم و روستایی، نرخ پایین اتمام دوره متوسطه و پوشش محدود برنامه‌های سوادآموزی. نظام آموزشی با کمبود معلم روبه‌روست و کیفیت آموزش در مناطق روستایی پایین‌تر از مناطق شهری است. ابتکار سنجش حقوق بشر (HRMI) نشان می‌دهد که توگو تنها ۸۲٫۹ درصد از آنچه باید بر پایه سطح درآمد خود در زمینه حق آموزش فراهم کند را برآورده می‌سازد. | ## بخش 3: آموزش در توگو | در حالی که توگو ۹۳٫۷ درصد از ظرفیت خود را برای آموزش ابتدایی محقق می‌کند، این رقم برای آموزش متوسطه تنها ۷۲٫۲ درصد است. حقوق پایین در بخش آموزش یکی از چالش‌های اصلی در جذب بهترین فارغ‌التحصیلان به این حرفه باقی مانده‌است. در اوایل سال ۲۰۲۰، اعتراض‌های صنفی در اعتراض به نادیده گرفته شدن خواسته‌های معلمان از سوی دولت، اعلام شد.. راه‌حل‌ها در توگو، راه‌حل‌های محلی متعددی برای پاسخ به کاستی‌های خانوادگی و دولتی پدید آمده‌است. آزمایشگاه‌های سیار توسط مهندس و کارآفرین دودزی آگلاگو از طریق شرکت MOBILELABO ایجاد شده‌اند تا به دانش‌آموزان کمک کنند تا ابزارهای مطالعاتی علمی ناموجود در بسیاری از مدارس را خودشان بسازند. با این ابزارها، دانش‌آموزان می‌توانند آزمایش‌های (فیزیک، شیمی و غیره) مندرج در کتاب‌های درسی‌شان را انجام دهند و به درک بهتر و علاقه بیشتر به علوم دست یابند. کمک‌های بین‌المللی سازمان‌های بین‌المللی (PME) زیر نظر سازمان ملل متحد، در سال‌های ۲۰۲۰–۲۰۲۱ بودجه‌ای معادل ۷ میلیون دلار در قالب یک درخواست تأمین مالی و برنامه مقابله با کووید-۱۹ پرداخت کرد.. در اواخر مارس ۲۰۲۰ (فروردین ۱۳۹۹)، دفتر یونیسف در توگو تأمین مالی ۷۰٬۰۰۰ دلاری (تقریباً ۳۸٬۶۵۰٬۰۰۰ فرانک سی‌اف‌ای) از PME دریافت کرد که به وزارت آموزش کمک کرد تا واکنش به همه‌گیری را برنامه‌ریزی کند. این بودجه از جمله برای تأمین رایانه و تجهیزات به تیم مدیریت بحران وزارت آموزش، انجام تحلیل سریع خطرات و پشتیبانی از طراحی و توزیع محتوای یادگیری از راه دور هم‌راستا با برنامه درسی ملی بهره‌گیری شد. ده‌ها انجمن تخصصی در ساخت مدرسه، کمک به تأمین لوازم اداری و مدرسه و غیره وجود دارند. این انجمن ساخت مدرسه را تأمین مالی می‌کند، لوازم آموزشی فراهم می‌آورد، به معلمان کارآموز کمک مالی می‌دهد و معلمان را از طریق آموزش و پشتیبانی توسعه می‌دهد. هماهنگی فعالیت‌های هدفمند شرکای مدنی در کشور، تشویق خلاقیت هنری به زبان فرانسوی از طریق جایزه ادبی خود و پشتیبانی از درمانگاه‌های پزشکی. امکان ساخت سه مدرسه و توزیع بورس‌های تحصیلی، سازماندهی کتابخانه‌ها، دسترسی به اینترنت و تأمین آب آشامیدنی و زیرساخت‌های بهداشتی (چاه، توالت) را فراهم کرده‌است. انجمن هارپان با هدف تأمین شرایط مادی لازم برای کودکان محروم توگویی (که قادر به رفتن به مدرسه نیستند) تا سال تحصیلی خود را به درستی به پایان برسانند فعالیت می‌کند.. این انجمن سالانه چندین ده دانش‌آموز را حمایت می‌کند و افزون بر بسته‌های آموزشی و «شهریه مدرسه»، اعضای انجمن اغلب به دیدار کودکانی می‌روند که بیشترشان در هستند تا آن‌ها را با مواد غذایی پشتیبانی کنند. | ## جمع‌بندی | انجمن توگویی ASDI-TOGO (تأسیس ۲۰۰۹) با هدف ترویج توسعه کوتاه‌مدت، میان‌مدت و بلندمدت از طریق اقدامات اجتماعی در حوزه‌های آموزش، کشاورزی، دامداری و محیط زیست فعالیت می‌کند.