aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: بازار طلا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بازار طلا | مقدمه: بازار طلا (، سوق الذّهب)، همچنین شناخته‌شده با نام بازار قیساریه (، سوق القیساریه)، گذرگاهی سرپوشیده و باریک در بخش قدیمی شهر غزه در فلسطین بود. | ## بخش 1: بازار طلا | بازار در امتداد ضلع جنوبی مسجد جامع غزه و در کنار خیابان اصلی عمر مختار قرار داشت. بازار طلا به دستور قاضی غزه، شیخ شمس‌الدین الحمصی، در سال ۱۴۷۶ میلادی و در دوران حکومت ممالیک ساخته شد. این بازار از آخرین نمونه‌های بازارهای طولی سرپوشیده در منطقه بود و ۴۴ مغازه کوچک در دو سوی گذرگاه مرکزی داشت. بازار طلا در طول سده‌های بیستم و بیست‌ویکم به‌ویژه مقصد جوانان نامزد برای خرید جواهرات عروسی و زنان برای خرید هدیه بود. در ۷ دسامبر ۲۰۲۳ بازار بر اثر حمله هوایی اسرائیل به مسجد عمری بزرگ مجاور آن ویران شد. پیشینه ساخت و دوران ممالیک بازار قیساریه در سده چهاردهم میلادی به‌عنوان بخشی از رواق جنوبی مسجد عمری بزرگ ساخته شد. نام «قیساریه» برگرفته از سبک معماری بازارهای سرپوشیده رایج در شهرهای اسلامی بود که به این نام شناخته می‌شدند. | ## بخش 2: بازار طلا | جنگ جهانی اول و دوران قیمومت در جریان جنگ جهانی اول، بخش اعظم بازار بزرگ‌تر بر اثر بمباران ارتش بریتانیا ویران شد. مرمت ۲۰۲۰–۲۰۲۳ بازار میان سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۳ برنامه‌ای حفاظتی و مرمتی را پشت سر گذاشت. پروژه نگهداری بازار قیساریه با هدایت شهرداری غزه و سازمان‌های جامعه مدنی مانند رواق و نهادهای دانشگاهی انجام شد و هدف آن بازگرداندن یکپارچگی سازه‌ای و سبکی بازار بود. ویرانی در جنگ ۲۰۲۳ در ۷ دسامبر ۲۰۲۳، بازار طلا بر اثر حمله هوایی اسرائیل به مسجد عمری بزرگ مجاور آن ویران شد. بر پایه گزارش ایکوموس فلسطین، در سه ماه نخست جنگ بازار دو بار بمباران شد و آسیب‌های جدی دید و سپس در حمله‌ای دیگر در ژوئیه ۲۰۲۴ به‌طور کامل ویران گردید. این بازار در امتداد ضلع جنوبی مسجد عمری بزرگ کشیده شده بود و از سمت جنوب به خیابان اصلی عمر مختار می‌رسید. همجواری بازار با مسجد بزرگ و دیگر بازارهای مرکز شهر مانند بازار الزاویه و کاروانسرای خان الزیت، نشان‌دهنده اهمیت پیشین آن بود. | ## بخش 3: بازار طلا | دروازه شرقی به سبک مملوکی ساخته شده بود و طاق‌های گرد و نوک‌تیز تزیین‌شده با سنگ‌های مرمر سفید و آجری داشت. دروازه‌ها به گذرگاهی باریک به درازای نزدیک به ۶۰ متر و پهنای ۳٫۲ متر می‌رسیدند که در دو سوی آن ۴۴ مغازه کوچک (۲۱ در سمت شمالی و ۲۳ در سمت جنوبی) ردیف شده بودند. سقف گذرگاه مرکزی با طاق جناغی نوک‌تیز پوشیده شده بود و روزنه‌هایی برای نور طبیعی و تهویه در آن تعبیه شده بود. در میانه گذرگاه گنبدی هشت‌ضلعی قرار داشت که محور عمودی مهمی را نسبت به بازار و ورودی جنوبی مسجد عمری تعریف می‌کرد. در گذشته زرگران و عطاری‌ها در بازار فراوان بودند، اما در دوره‌های متأخر بازار بیشتر به جواهرات اختصاص یافت. در سده‌های بیستم و بیست‌ویکم، جوانان نامزد برای گزینش جواهرات عروسی و مادران برای خرید هدیه به بازار می‌آمدند. با این حال به سبب کمبود مواد غذایی ناشی از محاصره نوار غزه، بسیاری از سالمندان غزه ناچار به فروش طلا و جواهرات خانوادگی خود در این بازار شدند تا هزینه‌های زندگی خانواده‌شان را تأمین کنند. | ## جمع‌بندی | بازار قیساریه به‌طور مستقیم معیشت ۱۲۰ خانواده را تأمین می‌کرد و ده‌ها فرصت شغلی در زمینه صنایع دستی مرتبط با جواهرسازی و صنایع خلاقانه مانند موسیقی، عکاسی و سینما فراهم می‌آورد.
موضوع مقاله: حول یونه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حول یونه | مقدمه: حول یونه یک شورای منطقه‌ای در استان مرکزی اسرائیل است که در سال ۱۹۵۰ میلادی بنیان‌گذاری شد. | ## بخش 1: حول یونه | شورای منطقه‌ای حول یونه هفت شهرک را زیر پوشش دارد: یک کیبوتص، چهار موشاو و دو دهکدهٔ جوانان. جمعیت این شورا بر پایهٔ سرشماری ژانویهٔ ۲۰۲۲ برابر با ۶٬۸۹۰ نفر بوده و مساحت آن در حدود ۳۵ کیلومتر مربع (نزدیک به ۳۴٬۸۴۰ دونوم) است. | ## بخش 2: حول یونه | پیشینه پس از پایان جنگ استقلال، منطقهٔ پیرامون یبنه برای ساخت شهرک‌ها گشوده شد و گروه‌های بسیاری خواهان ایجاد موشاوهای جدید در این ناحیه بودند. شورای منطقه‌ای حول یونه در اوت ۱۹۵۰ بر پایهٔ چهار شهرک قووتسات یونه، بن‌زکای، بنی داروم و نیر گالیم پایه‌گذاری شد. | ## بخش 3: حول یونه | مساحت شورا در آن زمان نزدیک به ۳۱٬۰۰۰ دونوم بود که ۲۵٬۰۰۰ دونوم آن به کشاورزی اختصاص داشت. با آغاز ساخت شهر اشدود، شورای منطقه‌ای بخشی از زمین‌های خود را برای ساخت این شهر واگذار کرد؛ اما این زمین‌ها در مرحلهٔ نخست ساخت شهر به کار گرفته نشدند. | ## جمع‌بندی | سرانجام، در سال ۱۹۶۸ حدود ۶٬۰۰۰ دونوم از زمین‌ها به‌طور رسمی به شهرداری اشدود واگذار شد.
موضوع مقاله: شیلات (موشاو اسرائیلی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شیلات (موشاو اسرائیلی) | مقدمه: شیلات (به عبری: ) یک موشاو است که بخشی از آن در اسرائیل و بخشی دیگر در برآمدگی لطرون در امتداد خط سبز جای دارد. | ## بخش 1: شیلات (موشاو اسرائیلی) | این روستا در حدود یک کیلومتری شمال مودیعین واقع شده و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای حِوِل مودیعین قرار دارد. تقاطع شیلات، در محل برخورد جاده ۴۴۳ و جاده ۴۴۶، ورودی اصلی شمالی مودیعین و محل یک شهرک صنعتی است که مراکز بازرگانی و صنایع سبک متعددی را در خود جای داده‌است. شیلات در ارتفاع ۲۶۶ متری از سطح دریا و در منطقه‌ای تپه‌ماهوری در پیش‌کوه‌های یهودا و سامره قرار گرفته‌است. جغرافیا شیلات در بخش مرکزی اسرائیل، درست بر روی خط سبز که اسرائیل را در مرزهای شناخته‌شدهٔ بین‌المللی از سرزمین‌های اشغالی کرانهٔ باختری رود اردن جدا می‌کند، جای دارد. روستا نزدیک به ۲۸ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۲۸ کیلومتر جنوب‌شرقی تل‌آویو، نزدیک به ۲۶ کیلومتر شمال‌غربی بخش تاریخی اورشلیم و ۱۲ کیلومتر جنوب‌شرقی شهر لُد فاصله دارد. شیلات در لبهٔ شرقی مجموعهٔ جنگلی گسترده‌ای (جنگل بن‌شمن) قرار گرفته و از نظر شهری تقریباً به شهر مودیعین-مکابیم-ریعوت متصل است. | ## بخش 2: شیلات (موشاو اسرائیلی) | آب‌وهوای منطقه معتدل مدیترانه‌ای است با میانگین دمای سالانهٔ ۲۲ درجهٔ سلسیوس و بارش سالانه نزدیک به ۸۲۰ میلی‌متر. شیلات از راه جاده‌های شمارهٔ ۴۴۳ و ۴۴۶ به شبکهٔ حمل‌ونقل متصل است و این دو جاده محورهای ارتباطی اصلی دوشهر مودیعین-مکابیم-ریعوت و مودیعین عیلیت را تشکیل می‌دهند. پیشینه پیش‌زمینه شیلات بر روی زمین‌هایی بنا شده که پیش‌تر به روستای فلسطینی شیلتا تعلق داشت. در سال ۱۹۳۱ میلادی ۲۲ نفر در ۷ خانه در شیلتا زندگی می‌کردند و زیارتگاه مسلمانی به نام «الشیخ احمد الشلتاوی» در آن قرار داشت. در ژوئیه ۱۹۴۸ در جریان عملیات دنی، ارتش اسرائیل این روستا را تصرف کرد و ساکنان عرب آن را ترک کردند. پس از جنگ شش‌روزه در سال ۱۹۶۷، اسرائیل ۷۸۱ دونوم از زمین‌های روستای فلسطینی صَفا را برای ساخت شیلات مصادره کرد. | ## بخش 3: شیلات (موشاو اسرائیلی) | بنیان‌گذاری در سال ۱۹۷۵ گروهی از افسران ارتش اسرائیل اندیشهٔ ایجاد یک شهرک دائمی در این منطقه را مطرح کردند. در ژوئیهٔ ۱۹۷۷ نخستین ۲۵ خانواده در این منطقه ساکن شدند و نخستین خانه‌ها را برپا کردند. در ۱۵ اوت ۱۹۷۷ مراسم رسمی گشایش موشاو با راه‌اندازی یک مولد برق برگزار شد و نمایندگان دولت و آژانس یهود در آن حضور داشتند. نزدیک به یک سال پس از آن ۱۰ خانوادهٔ دیگر به موشاو پیوستند و جمعیت به ۳۵ خانواده رسید. از سال ۱۹۸۰ یک جایگاه سوخت خصوصی در کنار روستا دایر شد که در سال ۱۹۹۵ به مدیریت موشاو سپرده شد و درآمد آن به بهبود وضعیت اقتصادی موشاو کمک کرد. | ## جمع‌بندی | بر پایهٔ داده‌های سال ۲۰۱۴ میلادی، ۶۵۳ نفر در شیلات زندگی می‌کردند و جمعیت آن در طول سال ۲۰۱۴ رشدی ۴٫۶ درصدی داشت.
موضوع مقاله: جمزو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جمزو | مقدمه: جمزو (به عربی: ) که با نام گیمزو (به معنای «نخلستان چنار») نیز شناخته می‌شود، روستایی فلسطینی بود که در نزدیک به پنج کیلومتری جنوب‌شرقی لد قرار داشت. | ## بخش 1: جمزو | بر پایه طرح تقسیم سازمان ملل در سال ۱۹۴۷ برای قیمومت بریتانیا بر فلسطین، جمزو باید بخشی از کشور عربی پیشنهادی می‌شد. در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، این روستا طی یورش دوروزه نیروهای اسرائیلی از سکنه تخلیه شد. بر پایه توافقنامه‌های آتش‌بس ۱۹۴۹، زمین‌های جمزو در عمل زیر حاکمیت دولت نوبنیاد اسرائیل درآمد. یک سال پس از آن، موشاو گیمزو در محل روستای پیشین برپا شد و اکنون نزدیک به ۷۰۰ شهروند یهودی اسرائیلی در آن زندگی می‌کنند. پیشینه جمزو با شهر باستانی «گیمزو» یکی دانسته می‌شود؛ شهری که در کتاب مقدس در دشت پادشاهی یهودا جای داشت و روستاهایش به دست فلیسطی‌ها گرفته شد (دوم تواریخ ۲۸:۱۸). این رویداد به دوران آحاز پادشاه یهودا و در حدود سال ۷۰۰ پیش از میلاد نسبت داده می‌شود. در دوره میشنا و تلمود، گیمزو شهرک یهودی مهمی بود و زادگاه نحوم ایش‌گیمزو، حکیم تنایی شناخته‌شده، به‌شمار می‌رفت. | ## بخش 2: جمزو | دوره عثمانی جمزو همراه با سراسر سرزمین فلسطین پس از شکست ممالیک در نبرد مرج دابق در سال ۱۵۱۶ میلادی زیر فرمان امپراتوری عثمانی درآمد. 386 بر پایه دفترهای مالیاتی سال ۱۵۹۶، روستای جمزو ۲۸ خانوار داشت که همگی مسلمان بودند و جمعیت برآوردشده آن ۱۵۴ تن بود. ساکنان نرخ مالیاتی ۲۵ درصد بر فراورده‌های کشاورزی شامل گندم، جو و میوه و نیز بز و کندوی عسل و درآمدهای گاه‌به‌گاه می‌پرداختند؛ جمعاً ۶٬۹۹۰ آقچه. ادوارد رابینسون، پژوهشگر کتاب مقدس، در سال ۱۸۳۸ از روستا گذشت و آن را «نسبتاً بزرگ» توصیف کرد و نوشت که بر فراز بلندی‌ای جای گرفته و «از دور نمایی چشمگیر دارد». در سال ۱۸۶۳ ویکتور گِرَن دریافت که روستا ۴۰۰ ساکن دارد و درختان زیتون و نخل آن را فراگرفته‌اند. روستا مقامی (زیارتگاه) به نام سیدی احمد و برای هر خانواده انبار غله جداگانه‌ای داشت. فهرست روستاهای عثمانی در حدود سال ۱۸۷۰ شمار خانه‌های جمزو را ۸۳ و جمعیت آن را ۳۲۵ تن ثبت کرد؛ هرچند شمارش تنها مردان را دربرمی‌گرفت. | ## بخش 3: جمزو | در سال ۱۸۸۲ بررسی فلسطین غربی وابسته به صندوق اکتشاف فلسطین روستا را ساخته‌شده از آجرهای خشتی و واقع بر دامنه تپه‌ای کم‌ارتفاع و پیرامون آن را پرچین‌های کاکتوس و درختان زیتون توصیف کرد. 22 در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین جمعیت به ۱٬۰۸۱ تن رسید که باز همه مسلمان بودند و مجموع خانه‌ها ۲۶۸ واحد شمرده شد.Mills, 1932, p. دبستانی در سال ۱۹۲۰ در روستا بنیاد نهاده شد و تا میانه دهه ۱۹۴۰ شمار دانش‌آموزانش به ۱۷۵ تن رسیده بود.Khalidi, 1992, p. بر پایه آمار سال ۱۹۴۵، جمعیت روستا ۱٬۵۱۰ تن بود که همگی مسلمان بودند و مساحت کل زمین‌ها ۹٬۶۸۱ دونوم بود. از این میزان ۷۷ دونوم به مرکبات و موز، ۵٬۵۷۷ دونوم به غلات و ۱٬۶۰۵ دونوم به باغ‌های آبی اختصاص داشت که ۱٬۴۰۰ دونوم آن ویژه زیتون بود. | ## جمع‌بندی | تاریخ‌نگار فلسطینی ولید خالدی در سال ۱۹۹۲ بازمانده‌های جمزو را چنین وصف کرد: «آنچه از خانه‌ها بر جاست سنگ‌هایی پراکنده بر پهنه ویرانه و چند دیوار فروریخته است.
موضوع مقاله: کشتار اسحاقی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کشتار اسحاقی | مقدمه: پلیس عراق نیروهای آمریکایی را متهم کرد که ۱۱ نفر از جمله پنج کودک و چهار زن را پس از جمع‌آوری عمداً به گلوله بسته و سپس خانه‌شان را منفجر کرده‌اند. | ## بخش 1: کشتار اسحاقی | ارتش آمریکا این ادعاها را رد کرد و مدعی شد ساختمان در جریان درگیری مسلحانه فروریخته و چهار نفر کشته شده‌اند. این رویداد در ژوئن ۲۰۰۶ پس از انتشار نواری ویدئویی توسط بی‌بی‌سی که ادعاهای پلیس عراق را تأیید می‌کرد، بار دیگر مورد توجه قرار گرفت. بازرسی ارتش آمریکا سربازان را تبرئه کرد، اما دولت عراق نتایج را نپذیرفت و تحقیقات خود را آغاز کرد. در سپتامبر ۲۰۱۱ با انتشار اسناد دیپلماتیک محرمانهٔ آمریکا توسط ویکی‌لیکس، دولت عراق تحقیقات خود را بازگشایی کرد. پیش‌زمینه و رویداد در ۱۵ مارس ۲۰۰۶ نیروهای آمریکایی به خانه‌ای در شهرک اسحاقی واقع در شهرستان بلد در استان صلاح‌الدین یورش بردند. مقامات آمریکایی اعلام کردند که سربازان بر پایهٔ اطلاعاتی مبنی بر حضور یکی از هواداران القاعده در آن خانه وارد عمل شده‌اند. | ## بخش 2: کشتار اسحاقی | به‌گفتهٔ آمریکایی‌ها ساختمان زیر آتش سنگین فروریخت و چهار نفر شامل یک مظنون، دو زن و یک کودک کشته شدند. در مقابل، پلیس عراق در گزارشی نیروهای آمریکایی را متهم کرد که ۱۱ نفر را از جمله پنج کودک و چهار زن پس از جمع‌کردن آنها عمداً به گلوله بسته و سپس خانه را منفجر کرده‌اند. انتشار نوار ویدئویی و بازرسی آمریکا در ژوئن ۲۰۰۶ بی‌بی‌سی نواری را از «یک گروه سنی تندرو» به دست آورد که به نظر می‌رسید شامل مدارکی در تأیید ادعاهای پلیس عراق باشد. پس از انتشار این نوار، ایالات متحده اعلام کرد که بار دیگر رویداد را بررسی خواهد کرد. بازرسی ارتش آمریکا به این نتیجه رسید که نظامیان آمریکایی رویه‌ها و قواعد درگیری مناسب را رعایت کرده‌اند و مرتکب تخلفی نشده‌اند. دولت عراق بی‌درنگ نتایج بازرسی آمریکا را رد کرد و اعلام کرد که تحقیقات خود را ادامه خواهد داد. | ## بخش 3: کشتار اسحاقی | واکنش دولت عراق بلافاصله پس از بسته‌شدن بازرسی آمریکایی، دولت عراق تحقیقات مستقل خود را آغاز کرد. عدنان الکاظمی، مشاور نخست‌وزیر عراق نوری مالکی، اعلام کرد که گزارش آمریکایی «نسبت به مردم عراق و کودکانی که کشته شدند منصفانه نبود». افشای اسناد ویکی‌لیکس و بازگشایی تحقیقات در سپتامبر ۲۰۱۱ ویکی‌لیکس تلگرام دیپلماتیک محرمانه‌ای را منتشر کرد که نشان می‌داد فیلیپ آلستون، گزارشگر ویژهٔ سازمان ملل متحد دربارهٔ اعدام‌های فراقانونی، اختصاری یا خودسرانه، بلافاصله پس از رویداد در مارس ۲۰۰۶ پرسش‌هایی را دربارهٔ آن مطرح کرده بود. آلستون چند هفته پس از رویداد تلگرامی به وزارت امور خارجهٔ آمریکا ارسال کرده و در آن بیان داشته بود که نیروهای آمریکایی در ۱۵ مارس ۲۰۰۶ دست ساکنان یک خانه را بسته و آنان را اعدام کرده‌اند. | ## جمع‌بندی | کالبدشکافی‌های انجام‌شده بعداً تأیید کردند که «همهٔ اجساد از ناحیهٔ سر مورد اصابت گلوله قرار گرفته و دست‌هایشان بسته بوده‌است».
موضوع مقاله: شمعون بن گمالئیل | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شمعون بن گمالئیل | مقدمه: او به‌عنوان ناسی سنهدرین بزرگ اورشلیم در جریان آغاز جنگ یهودیان و روم اول خدمت می‌کرد و پس از مرگ پدرش در سال ۵۰ میلادی، جایگاه او را به ارث برد و درست پیش از تخریب معبد دوم به رهبری سنهدرین رسید. | ## بخش 1: شمعون بن گمالئیل | دخترش، ایما شالوم، با ربی الیعازر بن هیرکانوس ازدواج کرد، که یکی از بزرگ‌ترین شاگردان ربّان یوحنان بن زکای بود (تلمود بابلی، بابا متزیا ۵۹ب). نام او، شمعون، همان نام پدربزرگش، شمعون بن هلیل، و نوه‌اش، ربّان شمعون بن گمالئیل دوم بود. در متون ربانی، او به‌عنوان «ربّان شمعون بن گمالئیل پیر» یا «راشباگ شهید» نامیده می‌شود تا او را از نوه‌اش متمایز سازند. با این حال، گاهی او صرفاً به‌عنوان «ربّان شمعون بن گمالئیل» ظاهر می‌شود که باعث سردرگمی در تمایز او از نوه‌اش می‌شود. | ## بخش 2: شمعون بن گمالئیل | او حدود ۱۸ سال پیش از تخریب معبد دوم به‌عنوان ناسی منصوب شد و آخرین ناسی در دوران معبد بود. تلمود (تلمود بابلی، شبات ۱۵آ) یک برائیتا را نقل می‌کند: هلیل، شمعون، گمالئیل و شمعون (این همان راشباگ پیر است) به مدت ۱۰۰ سال در حضور معبد مقام ناسی را داشتند. در زمان او، سنهدرین در اورشلیم قرار داشت، اما نه در محل سنتی خود، یعنی «اتاق سنگ تراشیده»، بلکه در نخستین تبعید سنهدرین—در مغازه‌های کوه معبد، جایی که سنهدرین در دوران پدرش به آن منتقل شده بود. یوسفوس او را در زندگینامه‌اش چنین توصیف می‌کند: «مردی از تبار نجیب از فریسیان… او مردی حکیم و باهوش بود، و با خرد خود می‌توانست مسائل پیچیده را حل کند.»Josephus. | ## بخش 3: شمعون بن گمالئیل | ربّان شمعون بن گمالئیل بخشی از جناح میانه‌رو بود و در کنار ربّان یوحنان بن زکای قرار داشت و به دولت انقلابی میانه‌رویی که در آغاز شورش شکل گرفت نزدیک بود. طبق نوشته‌های یوسفوس، ربّان شمعون از شورش حمایت می‌کرد، با وجود اینکه در جناح میانه‌رو بود: «مردان برجستهٔ مردم، گوریون بن یوسف و شمعون بن گمالئیل، مردم را برای اجتماع گرد آوردند، از آنان خواستند که در پی انتقام از دشمنان آزادی شتاب کنند و معبد را از خونریزی پاک سازند.»Josephus. یوسفوس شمعون را ستایش می‌کند، اما بلافاصله پس از آن، می‌گوید که شمعون خواستار برکناری او از مقام فرماندار نظامی جلیل شد، مقامی که توسط دولت انقلابی به او واگذار شده بود. شمعون دوست یوان گیشقالا، رقیب یوسفوس، بود و با درخواست یوان موافقت کرد تا کاهنان عالی، انانوس بن انانوس و یهوشع بن گملاء و دیگران را متقاعد کند تا یوسفوس را برکنار کنند. | ## جمع‌بندی | یوسفوس ادعا می‌کند که شمعون از تلاش خود دست نکشید و او را به توطئه متهم می‌کند: شمعون به برادر یوان دستور داد تا هدایایی به انانوس و جناح او بفرستد تا نظرشان تغییر کند و آن‌ها تصمیم گرفتند فرستادگانی به جلیل بفرستند تا یوسفوس را بدون اطلاع دولت برکنار کنند.Josephus.
موضوع مقاله: چهل و چهارمین کنگره ایالات متحده آمریکا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # چهل و چهارمین کنگره ایالات متحده آمریکا | مقدمه: چهل‌وچهارمین کنگره ایالات متحده آمریکا نشست قوه مقننه دولت فدرال ایالات متحده آمریکا بود که از مجلس سنای ایالات متحده آمریکا و مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا تشکیل می‌شد. | ## بخش 1: چهل و چهارمین کنگره ایالات متحده آمریکا | برای نخستین بار پس از جنگ داخلی آمریکا، حزب دموکرات اکثریت مجلس نمایندگان را به دست آورد؛ در حالی که حزب جمهوری‌خواه همچنان اکثریت سنا را در اختیار داشت. در این دوره ایالت کلرادو در ۱ اوت ۱۸۷۶ به عنوان سی‌وهشتمین ایالت به اتحادیه پیوست و دو کرسی سنا و یک کرسی مجلس نمایندگان به‌شمار کل اعضا افزوده شد. ۲۵ ژوئن ۱۸۷۶: نبرد لیتل بیگ‌هورن؛ هنگ هفتم سواره‌نظام ایالات متحده به فرماندهی جورج آرمسترانگ کاستر از سوی نیروهای بومیان لاکوتا-سو، آراپاهو و شایان شکست سختی خورد. ۷ نوامبر ۱۸۷۶: انتخابات عمومی ایالات متحده از جمله انتخابات ریاست‌جمهوری مناقشه‌آمیز ۱۸۷۶ که سرانجام با سازش ۱۸۷۷ حل شد و به پایان دوره بازسازی انجامید. | ## بخش 2: چهل و چهارمین کنگره ایالات متحده آمریکا | قوانین مهم ۲۹ ژانویه ۱۸۷۷: قانون کمیسیون انتخاباتی ۳ مارس ۱۸۷۷: قانون زمین‌های بایر ایالت پذیرفته‌شده ۱ اوت ۱۸۷۶: کلرادو به عنوان سی‌وهشتمین ایالت پذیرفته شد. فری، رئیس موقت سنا سنا رئیس سنا (معاون رئیس‌جمهور): هنری ویلسون (جمهوری‌خواه)، تا ۲۲ نوامبر ۱۸۷۵؛ پس از آن خالی رئیس موقت سنا: توماس دبلیو. کر (دموکرات)، تا ۱۹ اوت ۱۸۷۶ (درگذشت) ساموئل جکسون رندال (دموکرات)، از ۴ دسامبر ۱۸۷۶ رئیس فراکسیون دموکرات: لوشیوس کوینتوس سینسیناتوس لامار دوم رئیس فراکسیون جمهوری‌خواه: جورج دبلیو. مک‌کرری نشست‌ها چهل‌وچهارمین کنگره سه نشست داشت: نشست آغاز پایان یادداشت ویژه ۵ مارس ۱۸۷۵ ۲۴ مارس ۱۸۷۵ نشست ویژه سنا نخست ۶ دسامبر ۱۸۷۵ ۱۵ اوت ۱۸۷۶ دوم ۴ دسامبر ۱۸۷۶ ۳ مارس ۱۸۷۷ اعضای سنا سناتورها هر دو سال توسط قوه مقننه ایالتی انتخاب می‌شدند و یک‌سوم آنها در هر دوره کنگره دوره شش‌ساله جدیدی را آغاز می‌کردند. | ## بخش 3: چهل و چهارمین کنگره ایالات متحده آمریکا | اسپنسر (۳) جمهوری‌خواه آرکانزاس پاول کلیتون (۲) جمهوری‌خواه آرکانزاس استفن دبلیو. مک‌میلان (۱) جمهوری‌خواه مینه‌سوتا ویلیام ویندوم (۲) جمهوری‌خواه می‌سی‌سی‌پی بلانچی بروس (۱) جمهوری‌خواه می‌سی‌سی‌پی جیمز ال. بوگی (۳) دموکرات نبراسکا الگرنون پدوک (۱) جمهوری‌خواه نبراسکا فینیاس هیچکاک (۲) جمهوری‌خواه نوادا ویلیام شارون (۱) جمهوری‌خواه نوادا جان پی. فرلینگهویسن (۲) جمهوری‌خواه نیویورک فرانسیس کرنن (۱) دموکرات نیویورک راسکو کانکلینگ (۳) جمهوری‌خواه کارولینای شمالی مت دبلیو. | ## جمع‌بندی | والاس (۱) دموکرات پنسیلوانیا سایمون کامرون (۳) جمهوری‌خواه رودآیلند امبروز برن‌ساید (۱) جمهوری‌خواه رودآیلند هنری بی.
موضوع مقاله: هشتاد و ششمین کنگره ایالات متحده آمریکا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هشتاد و ششمین کنگره ایالات متحده آمریکا | مقدمه: هشتاد و ششمین کنگره ایالات متحده آمریکا نشست قوه مقننه دولت فدرال ایالات متحده بود که از مجلس سنای ایالات متحده آمریکا و مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا تشکیل می‌شد. | ## بخش 1: هشتاد و ششمین کنگره ایالات متحده آمریکا | تخصیص کرسی‌های مجلس نمایندگان بر پایه سرشماری ۱۹۵۰ ایالات متحده آمریکا بود تا آنکه آلاسکا و هاوایی در سال ۱۹۵۹ به عنوان ایالت پذیرفته شدند. پس از آن، شمار اعضای مجلس نمایندگان به‌طور موقت به ۴۳۷ نفر افزایش یافت (یک نماینده از هر ایالت تازه‌پذیرفته‌شده اضافه شد و تخصیص ۴۳۵ کرسی دیگر بدون تغییر ماند). رویدادهای مهم ۷ ژانویه ۱۹۵۹: ایالات متحده دولت جدید کوبا به رهبری فیدل کاسترو را به رسمیت شناخت. ۱۲ فوریه ۱۹۵۹: در گرامیداشت یکصد و پنجاهمین سالگرد تولد آبراهام لینکلن، کنگره در نشست مشترک گرد آمد. بازیگر فردریک مارچ نطق گتیسبرگ را به‌صورت نمایشی خواند و نویسنده کارل سندبرگ سخنرانی کرد. بر اساس این اصلاحیه، به این ناحیه فدرال الکتورهایی در هیئت گزینندگان اختصاص یافت، گویی یک ایالت است. | ## بخش 2: هشتاد و ششمین کنگره ایالات متحده آمریکا | این اصلاحیه در ۲۹ مارس ۱۹۶۱ تصویب نهایی شد و به متمم بیست و سوم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا تبدیل گردید. ایالت‌های پذیرفته‌شده ۳ ژانویه ۱۹۵۹: آلاسکا به عنوان چهل و نهمین ایالت به اتحادیه پذیرفته شد. ترکیب حزبی سنا حزب مجموع کرسی خالی دموکرات جمهوری‌خواه پایان کنگره پیشین ۵۰ ۴۵ ۹۵ ۱ آغاز ۶۴ ۳۴ ۹۸ ۰ پایان ۶۶ ۱۰۰ مجلس نمایندگان حزب مجموع کرسی خالی دموکرات جمهوری‌خواه پایان کنگره پیشین ۲۳۲ ۱۹۳ ۴۲۵ ۱۰ آغاز ۲۸۲ ۱۵۳ ۴۳۵ ۰ پایان ۲۸۱ ۱۵۱ ۴۳۲ ۵ مجموع اعضا: ۴۳۷ نفر. افزایش نسبت به‌شمار معمول ۴۳۵ نفر به دلیل پذیرش آلاسکا و هاوایی بود که کرسی‌های آن‌ها تا بازتخصیص پس از سرشماری ۱۹۶۰ موقتی بود. هنینگز (جونیور) (تا ۱۳ سپتامبر ۱۹۶۰)؛ سپس جرج اسمترز رهبری اقلیت (جمهوری‌خواه) رهبر اقلیت: اورت دیرکسن ویپ اقلیت: تام کوچل رئیس کنفرانس جمهوری‌خواهان: لورت سالتونستال دبیر کنفرانس جمهوری‌خواهان: میلتون آر. سناتورها هر دو سال یک‌بار با رأی مستقیم مردم در سطح ایالت انتخاب می‌شوند و یک‌سوم آن‌ها با هر کنگره دوره جدید شش‌ساله خود را آغاز می‌کنند. | ## بخش 3: هشتاد و ششمین کنگره ایالات متحده آمریکا | در این کنگره، سناتورهای طبقه ۲ دوره‌شان با این کنگره پایان می‌یافت و نیاز به انتخاب مجدد در ۱۹۶۰ داشتند؛ طبقه ۳ دوره‌شان در کنگره پیشین آغاز شده بود و در ۱۹۶۲ بازانتخاب می‌شدند؛ و طبقه ۱ دوره‌شان با این کنگره آغاز شد و در ۱۹۶۴ بازانتخاب می‌شدند. تا پایان دوره شمار کرسی‌های دموکرات‌ها به ۶۶ رسید که بخشی از آن به دلیل پذیرش ایالت‌های آلاسکا و هاوایی بود. کندی (دموکرات، ماساچوست) تا ۲۲ دسامبر ۱۹۶۰ خدمت کرد و پس از انتخاب به ریاست‌جمهوری استعفا داد؛ بنجامین ای. هنینگز (جونیور) (دموکرات، میزوری) تا ۱۳ سپتامبر ۱۹۶۰ خدمت کرد و درگذشت؛ ادوارد وی. ویلیام لانگر (جمهوری‌خواه، داکوتای شمالی) تا ۸ نوامبر ۱۹۵۹ خدمت کرد و درگذشت؛ سی. | ## جمع‌بندی | نورمن برونزدیل به‌طور موقت از ۱۹ نوامبر ۱۹۵۹ تا ۷ اوت ۱۹۶۰ جانشین شد و سپس کوئنتین بردیک از ۸ اوت ۱۹۶۰ کرسی را در دست گرفت.
موضوع مقاله: مرکز حور | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مرکز حور | مقدمه: این شهرک در منطقهٔ تعناخ واقع شده و در حوزهٔ اداری شورای منطقه‌ای گلبوع قرار دارد. | ## بخش 1: مرکز حور | مرکز حور در سال ۱۹۵۸ میلادی به‌عنوان مرکز منطقه‌ای برای سه روستای همجوار پایه‌گذاری شد و در سال ۱۹۸۲ به شهرک اجتماعی تبدیل گردید. نام این شهرک برگرفته از «حِوِر قینی» است که در کتاب داوران (باب‌های ۴ و ۵) از او یاد شده‌است. این شهرک در بخش جنوبی درهٔ یزرعئل و در منطقه‌ای هموار میان دامنه‌های کوه گلبوع قرار گرفته‌است. تا سال ۱۹۶۷ این شهرک در مجاورت خط آتش‌بس با اردن قرار داشت و نقش امنیتی نیز ایفا می‌کرد. با گذشت زمان و به‌ویژه پس از بحران اقتصادی موشاوها در اواخر سدهٔ بیستم، هماهنگی میان روستاهای گروه حور کاهش یافت و مرکز حور به‌تدریج به‌آبادی مستقلی تبدیل شد. بر پایهٔ روایت کتاب مقدس (کتاب داوران، باب‌های ۴ و ۵)، یعئل در این منطقه سیسرا، فرماندهٔ سپاه یابین پادشاه کنعان را کشت. | ## بخش 2: مرکز حور | شهرک اجتماعی دیگری در همین ناحیه به نام «مرکز یعئل» به یاد همسر حور نام‌گذاری شده‌است. هر پنج آبادی این مجموعه — باراک، آدیریم، دوورا، مرکز حور و پرازون — نام‌هایشان از همین داستان کتاب مقدسی برگرفته شده‌است. جغرافیا مرکز حور در بخش جنوبی درهٔ یزرعئل در ارتفاع ۶۹ متری از سطح دریا واقع شده‌است. از سمت غرب، رودخانهٔ قیشون از کنار شهرک می‌گذرد و وادی‌های ناحال زاودون و ناحال تعناخ از جنوب غربی به آن می‌ریزند. این شهرک نزدیک به ۶ کیلومتر در جنوب شهر عفوله، نزدیک به ۳۵ کیلومتر در جنوب غربی دریاچهٔ طبریه و نزدیک به ۲۸ کیلومتر در غرب رود اردن جای گرفته‌است. مرکز حور ۳ کیلومتر در شمال خط سبز قرار دارد که اسرائیل را از کرانهٔ باختری رود اردن جدا می‌کند. | ## بخش 3: مرکز حور | در آغاز سدهٔ بیست‌ویکم، دیوار حائل اسرائیل این ناحیه را از کرانهٔ باختری جدا کرد. شهرک از راه جادهٔ محلی شمارهٔ ۶۷۲۴ (شمالی-جنوبی) و جادهٔ شمارهٔ ۶۷۵ (شرقی-غربی) به شبکهٔ راه‌ها متصل است. خدمات و امکانات مرکز حور خدمات گوناگونی به ساکنان خود و روستاهای پیرامون ارائه می‌دهد. در این شهرک یک دبستان منطقه‌ای به نام «یاد لَخَمیشا»، مهدکودک، درمانگاه، فروشگاه، کنیسه، استخر شنا و زمین‌های ورزشی وجود دارد. | ## جمع‌بندی | شهرک به سه شهر عمده نزدیک است: عفوله (۱۰ دقیقه رانندگی)، بیت‌شئان (۳۰ دقیقه رانندگی) و حیفا (۴۵ دقیقه رانندگی) که فرصت‌های شغلی را برای ساکنان منطقه فراهم می‌سازند.