موضوع مقاله: پادشاهی ریوکیو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پادشاهی ریوکیو | مقدمه: پادشاهی ریوکیو (به ریوکیویی: 琉球國، روچو کوکو) (چینی سنتی: 琉球國) (چینی ساده‌شده: 琉球国) (به پین‌یین: Liúqiú Guó) که با نام تاریخی انگلیسی Lewchew یا Luchu شناخته می‌شود یک پادشاهی مستقل بوده که بر بیشتر جزایر ریوکیو از قرن پانزدهم تا قرن نوزدهم میلادی فرمانروایی می‌کرده‌است. | ## بخش 1: پادشاهی ریوکیو | پادشاهان ریوکیو مردمان جزیره اوکیناوا را متحد کرده و قلمرو خود را تا جزایر آمامی (امروزه متعلق به استان کاگوشیمای ژاپن است) و جزایر ساکیشیما نزدیک تایوان گسترش دادند. با وجود اندازه کوچک، این پادشاهی نقش مهمی در تجارت دوران قرون وسطی شرق و جنوب‌شرق آسیا بر عهده داشت. تاریخچه سرچشمه پادشاهی در قرن چهاردهم میلادی، قلمروهای پراکنده جزایر اوکیناوا در سه قلمرو شاهزاده‌نشین متحد شدند: هوکوزان (北山، کوهستان شمالی)، چوزان (中山، کوهستان میانی) و نانزان (南山، کوهستان جنوبی). از این سه شاهزاده‌نشین با نام کلی دوران سه پادشاهی یا سانزان (三山، سه کوهستان) نام برده می‌شود. هوکوزان که بیش از نیمی از جزیره اوکیناوا را در اختیار داشت از لحاظ زمین و قدرت نظامی قویترین اما از لحاظ اقتصادی ضعیفترین بود. نانزان در جنوب نیز شامل بندرهای مهم ناها و کانه‌مورا بود که مرکز تحصیلات کلاسیک چینی بودند. در این دوران چینی‌های زیادی برای تجارت یا خدمت به دولت به این جزایر نقل مکان کردند. | ## بخش 2: پادشاهی ریوکیو | بنا به درخواست پادشاه ریوکیو از دودمان مینگ، امپراتور هونگ‌وو در سال ۱۳۹۲ میلادی، ۳۶ خاندان چینی را برای ساماندهی به امور دریایی از فوجیان به ریوکیو انتقال داد. پادشاه هاشی شاه چوزان در ۱۴۱۶ موفق به شکست هوکوزان و در ۱۴۲۹ موفق به شکست نانزان شد و برای اولین‌بار با ایجاد دودمان اول شو، توانست این جزایر را با یکدیگر متحد کند. در سال ۱۴۲۱ امپراتور مینگ به او لقب شو را داد (و با نام شوهاشی یا 尚巴志 شناخته شد) و پیروزی او را به رسمیت شناخت. شوهاشی سیستم سلسله‌مراتبی بارگاه چینی‌ها را برای خودش بکار برد و قلعه شوری و بندرگاه ناها را ساخت. در سال ۱۴۶۹، شو توکو، نوه شوهاشی، که جانشین مذکری نداشت مرد؛ یکی از خدمتکاران اربابان منطقه خود را فرزندخوانده شاه درگذشته نامید و توانست با گرفتن موافقت چینی‌ها به پادشاهی رسیده و دودمان دوم شو را پایه‌گذاری کند. دوره طلایی ریوکیو با به قدرت رسیدن دومین پادشاه دودمان دوم شو با نام شو شین آغاز شد که از ۱۴۷۸ تا ۱۵۲۶ بر سر کار بود. در پایان قرن پانزدهم، پایین‌ترین جزیره‌های مجمع‌الجزایر ریوکیو به پادشاهی ریوکیو پیوستند. | ## بخش 3: پادشاهی ریوکیو | در سال ۱۵۷۱ جزایر آمامی-اوشیما در شمال و در نزدیکی کیوشو به این پادشاهی پیوستند.Matsuda. رخدادهای مهم ۱۳۷۲ میلادی - فرستادگان دودمان مینگ از اوکیناوا که به سه پادشاهی تقسیم شده بود، دیدن کردند. ۱۴۲۹ میلادی - چوزان، شیماجیری اوساتو گوسوکو، پایتخت نانزان را به تصرف خود درآورد. ۵ آوریل ۱۶۰۹ میلادی - ارباب قلمروی ساتسوما، در جنوب کیوشو پادشاهی ریوکیو را شکست داده و آن را خراجگزار ژاپن کرد. ۱۸۴۶ میلادی - دکتر برنارد ژان بتلهیم (فوت شده در ۱۸۷۰)، یک مبلغ آیین پروتستان، به پادشاهی ریوکیو آمد و اولین بیمارستان خارجی را در معبد نامینو گوکوکوجی ساخت. ۱۸۵۳ میلادی - ناخدا متیو پری از نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا از پادشاهی ریوکیو دیدن کرد. ۱۸۷۲ میلادی - دولت ژاپن به‌طور یکجانبه، پادشاهی ریوکیو را منحل اعلام کرده و شو تای (尚泰، آخرین پادشاه ریوکیو) را به عنوان سرپرست قلمروی ریوکیو (藩王 با تلفظ هان او) منصوب کرد. | ## جمع‌بندی | ۱۸۷۹ میلادی - ژاپن، منطقه ریوکیو را با استان اوکیناوا جایگزین کرده و این جزیره را به‌طور رسمی به خاک خود ضمیمه کرد.