موضوع مقاله: قهرمانان ملی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قهرمانان ملی | مقدمه: در سال ۱۹۸۱، رئیس‌جمهور فرانسوا میتران از «سهم خدمات عمومی در پیشرفت اقتصادی ملت» تقدیر کرد. | ## بخش 1: قهرمانان ملی | قهرمانان ملی، شرکت‌هایی هستند که از نظر فنی کسب‌وکارهای خصوصی هستند، اما به دلیل سیاست‌های دولتی، جایگاه غالبی در اقتصاد ملی به آنها واگذار شده است. در این سیستم، از این سازمان‌های بزرگ انتظار می‌رود که نه تنها به دنبال سود باشند، بلکه «منافع ملت را نیز پیش ببرند». این سیاست توسط بسیاری از دولت‌ها، در برخی بخش‌ها بیشتر از بخش‌های دیگر (مانند دفاع) اعمال می‌شود، اما با دادن مزیت ناعادلانه در برابر رقابت بازار، این سیاست، ملی‌گرایی اقتصادی را در داخل و برتری جهانی را در خارج از کشور، برخلاف بازار آزاد، ترویج می‌دهد. از آنجا که این سیاست، شکل جمعی نابرابری فرصت است، با الگوی اقتصاد نئولیبرال (یا «لسه‌فر») ناسازگار است. تعریف تحت یک سیاست حمایت ملی، دولت‌ها انتظار دارند که یک شرکت داخلی یا یک انحصار چندجانبه از این شرکت‌ها، معمولاً در بخش‌های استراتژیک (چه خصوصی و چه تحت حمایت دولت) به دنبال سود و «پیشبرد منافع ملت» باشند. این سیاست توسط هر کشوری در بخش‌های خاصی (معمولاً دفاع و امنیت ملی و چاپ اسکناس و اغلب در امور خیریه، انجام یا یارانه دادن به تحقیق و توسعه فناوری‌های جدید و از طریق مؤسسات ملی که نوآوری‌های قابل فروش تولید می‌کنند) اعمال یا پذیرفته می‌شود. با اجازه دادن به شرکت‌ها برای ایجاد یک انحصار واقعی یا فرضی به دلیل ادغام شرکت‌ها و سرکوب فعال یا حمایتی رقابت در بازار داخلی و خارجی، این سیاست در طول زمان به عنوان نوعی ملی‌گرایی اقتصادی عمل می‌کند زیرا مغایر با بازار آزاد و نوآوری پیشرفته است. از آنجایی که این سیاست نوعی نابرابری اجباری فرصت است، با الگوی اقتصاد لیبرال مورد حمایت آدام اسمیت، اقتصاددان قرن هجدهم و پدر فکری سرمایه‌داری مدرن، سازگار نیست. | ## بخش 2: قهرمانان ملی | قهرمانان ملی اروپا دانشگاهیان اغلب از سیاست هدایت اقتصادی گلیست‌ها پس از جنگ جهانی دوم در فرانسه به عنوان اوج سیاست قهرمان ملی یاد می‌کنند. از دیگر نمونه‌ها می‌توان به ایجاد شرکت فولاد بریتانیا توسط بریتانیا اشاره کرد که در سال ۱۹۶۷، ۱۴ شرکت بزرگ فولاد داخلی این کشور را خریداری کرد. نمونه بارز بریتانیایی آن، تأسیس صنایع شیمیایی امپریال (ICI) در سال ۱۹۲۶ بود که از ادغام چهار شرکت با حمایت دولت بریتانیا تشکیل شد: در دهه ۱۹۶۰ این سیاست در بریتانیا بیشتر دنبال شد تا سرمایه متمرکز شود و شرکت‌هایی ایجاد شوند که بتوانند سرمایه‌گذاری‌های کلان انجام دهند و تولید در مقیاس بزرگ مورد نیاز برای بهره‌برداری از صرفه‌جویی‌های ناشی از مقیاس و دامنه را ایجاد کنند، از جمله نمونه‌های دیگر می‌توان به شرکت جنرال الکتریک (GEC) و بریتیش لیلند اشاره کرد. این سیاست در پایان دهه ۱۹۷۰ توسط دولت مارگارت تاچر کنار گذاشته شد و در عوض به یک استراتژی اقتصاد آزادتر با هدف به حداکثر رساندن سرمایه‌گذاری خارجی روی آورد. تا سال ۲۰۰۵، تمام «قهرمانان ملی» بریتانیا، به استثنای بخش‌های هوافضا (بی‌ای‌ئی سیستمز و رولز-رویس هلدینگز) و داروسازی (گلاکسواسمیت‌کلاین و آسترازنکا)، تحت مالکیت خارجی قرار گرفته بودند. ریسک ناشی از چنین سیاست‌هایی با چالش‌های ناموفقی که شرکت‌های ای سی ال انگلستان، گروه بول فرانسه و اولیوتی ایتالیا در دهه ۱۹۷۰ برای دوره تسلط آی‌بی‌ام بر بازار نوآورانه کامپیوتر ایجاد کردند، نشان داده شده است. با این حال، چالش‌های موفق و سودمند در سال‌های اخیر امکان‌پذیر نشان داده شده‌اند، همان‌طور که ایرباس، قهرمان هواپیماهای اروپایی و سی‌آرآرسی قهرمان قطارهای چینی نمونه‌ای از آن هستند. نوسازی روسیه این سیاست در قرن بیست و یکم به اشکال مختلف آشکار است: روسیه نمایندهٔ اصلی آن در میان کشورهای عضو گروه بیست جهان است. | ## بخش 3: قهرمانان ملی | نمونه‌های دیگر عبارتند از ادغام ا.آن با شرکت روهرگاس که توسط دولت آلمان در سال ۲۰۰۰ حمایت شد یا ادغام گاز دو فرانس با شرکت سوئز که توسط دولت فرانسه در سال ۲۰۰۸ حمایت شد. ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، «قهرمانان ملی» را محور اصلی سیاست خود قرار داده است. پوتین نیز به نوبه خود، ممکن است این ایده را از کتاب درسی ویلیام کینگ و دیوید کللند، تحلیلگران دانشگاه پیتسبورگ، گرفته باشد. این شرکت‌ها به «قهرمانان ملی» تبدیل می‌شوند و منافع دولت را در تجارت بین‌المللی نشان می‌دهند. احتمالاً بیشتر شرکت‌های قهرمان ملی ۵۰٪ یا بیشتر متعلق به دولت روسیه هستند، اما هیچ دلیلی وجود ندارد که شرکت‌های عمدتاً خصوصی، با توجه به راهنمایی و فشار مناسب، نتوانند به عنوان شرکت‌های قهرمان ملی نیز فعالیت کنند. پیشبرد منافع ملی پوتین به جای اینکه به شرکت‌های تحت کنترل الیگارشی کشور اجازه دهد منحصراً بر سودآوری تمرکز کنند، پیشنهاد داد که از آنها برای پیشبرد منافع ملی کشور استفاده شود و پیشنهاد کرد که روسیه باید برخی از دارایی‌هایی را که در دوران یلتسین خصوصی شده بودند، بازپس گیرد و آنها را به صورت عمودی در شرکت‌های بزرگ صنعتی ادغام کند تا بتوانند با شرکت‌های چندملیتی غربی بهتر رقابت کنند. | ## جمع‌بندی | یک نمونه از این مفهوم این است که شرکت‌های انرژی مانند گازپروم باید قیمت‌ها را در داخل روسیه پایین نگه دارند، به عنوان نوعی یارانه برای عموم، و فقط برای حداکثر سود در کشورهای خارجی تلاش کنند.