موضوع مقاله: د بندز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # د بندز | مقدمه: د بِنْدز دومین آلبوم استودیویی گروه راک انگلیسی ریدیوهد است که در ۱۳ مارس ۱۹۹۵ توسط پارلفون منتشر شد. | ## بخش 1: د بندز | تهیهٔ این آلبوم بر عهدهٔ جان لکی بود و ریدیوهِد، نایجل گادرک و جیم وارن نیز در تولید آن مشارکت داشتند. د بِنْدز ترکیبی از ترانه‌های گیتارمحور و بالادهاست و نسبت به آلبوم نخست گروه، پابلو هانی (۱۹۹۳)، دارای تنظیماتی محتاطانه‌تر و اشعاری رمزگونه‌تر است. فضای کار پرتنش بود و فشار پارلفون برای دستیابی به فروش مشابه با تک‌آهنگ نخست ریدیوهِد، «چندش»، باعث شد پیشرفت کار کند باشد. پس از یک تور بین‌المللی در ماه‌های مه و ژوئن، گروه کار خود را در استودیوی ابی رود لندن و The Manor در آکسفوردشر از سر گرفت. د بِنْدز نخستین آلبومی بود که با حضور نایجل گادرک و هنرمند استنلی داونوود ضبط شد؛ این دو از آن زمان در همهٔ آلبوم‌های ریدیوهِد با گروه همکاری داشته‌اند. چندین تک‌آهنگ از آلبوم منتشر شد که با موزیک ویدئو همراه بودند: «شش آهنی من»، «وامانده / سیاره تلکس»، «درختان پلاستیکی جعلی»، «فقط» و «روح خیابان (محو شدن)» که به میان پنج ترانه برتر جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا رسید. ریدیوهِد برای تبلیغ این آلبوم تورهای گسترده‌ای برگزار کرد، از جمله تورهای آمریکا همراه با گروه‌های آر.ئی.ام. | ## بخش 2: د بندز | فروش آن در آمریکا کند بود، اما با تبلیغات شفاهی و نقدهای مثبت، به تدریج افزایش یافت و نهایتاً در آمریکا به گواهی پلاتینیوم و در بریتانیا به گواهی چهارگانه پلاتینیوم دست یافت. د بِنْدز در جوایز بریت ۱۹۹۶ برای بهترین آلبوم بریتانیایی نامزد شد و ریدیوهِد را از سطح وان‌هیت واندر به یکی از شناخته‌شده‌ترین گروه‌های بریتانیا ارتقا داد؛ گروهی که به عنوان تأثیرگذار بر نسل بعدی گروه‌های پست-بریت پاپ مانند کلدپلی، میوز و تراویس شناخته می‌شود. این آلبوم در فهرست‌های بهترین‌ها نیز جایگاه دارد، از جمله در هر سه نسخهٔ فهرست ۵۰۰ آلبوم برتر تمام دوران‌ها از مجلهٔ رولینگ استون. عنوان و تصویر روی جلد عنوان آلبوم، اصطلاحی پزشکی برای بیماری ناشی از کاهش ناگهانی فشار، به صعود سریع شهرت ریدیوهد با ترانهٔ «چندش» اشاره دارد. د بندز نخستین آلبوم ریدیوهد بود که طراحی هنری آن توسط استنلی داونوود انجام شد؛ هنرمندی که از آن زمان همراه با یورک تمامی آثار تصویری ریدیوهد را خلق کرده است. داونوود و یورک در دوران دانشجویی در دانشگاه اکستر با یکدیگر آشنا شدند و نخستین بار برای ئی‌پی My Iron Lung طراحی هنری انجام داد. برای د بندز، یورک و داونوود با یک دوربین فیلم‌برداری وارد بیمارستان جان ردکلیف در آکسفورد شدند تا از یک دستگاه ریهٔ آهنی فیلم بگیرند، اما آن را از نظر بصری خسته‌کننده یافتند. | ## بخش 3: د بندز | در عوض، آن‌ها از یک مانکن آموزش احیای قلبی‌ریوی فیلم گرفتند، تصاویر را روی صفحهٔ تلویزیون نمایش دادند و سپس از صفحهٔ نمایش عکس‌برداری کردند. کارولین سالیوان، منتقد روزنامهٔ گاردین، نوشت که ریدیوهِد «خود را از گروهی گیتاریست عادی به بالقوه گروهی که می‌تواند استادیوم‌ها را پر کند، متحول کرده‌اند… عظمت آن ممکن است در نهایت خسته‌کننده شود، همان‌طور که برای یوتو رخ داد، اما سال‌ها بود که راک پرهیجان و مغرور چنین احساسی را منتقل نمی‌کرد.» میراث در سال ۲۰۱۵، فیلیپ سلوی گفت که د بِنْدز منشأ «زیبایی‌شناسی ریدیوهِد» بوده و در این امر آثار هنری دان‌وود نیز نقش داشته است. روزنامه‌نگار راب شفیلد به خاطر آورد که این آلبوم «جهان را شگفت‌زده کرد» و ریدیوهِد را از «پسران کم‌مایهٔ بریتانیایی» به نوعی خدای هنرراک بریتانیا با حال‌وهوای دههٔ ۱۹۷۰ ارتقا داد. دو سال پس از انتشار آلبوم، کارولین سالیوان، منتقد گاردین، نوشت که د بِنْدز ریدیوهِد را از وضعیت «یک گروه ایندی با یک تک‌آهنگ موفق» به «لیگ برتر گروه‌های راک معتبر بریتانیایی» ارتقا داد. جردن رانتاگ، روزنامه‌نگار رولینگ استون، در سال ۲۰۱۲ نوشت که د بِنْدز «اثری استادانه، سخت‌فهم از نظر موسیقایی و پیچیده از نظر احساسی است که وضعیتی که فقط با یک اثر موفق بودند را برای همیشه از بین برد». | ## جمع‌بندی | بری والترز، دیگر منتقد رولینگ استون که پیش‌تر ریدیوهِد را جزو «گروه‌های دست‌دوم، سطح سوم و تقلیدی از سیاتل که در آمریکا تبلیغ می‌شوند» می‌دانست، نوشت که د بِنْدز «ترانه‌هایی پایدار ارائه داد که جدیت آن‌ها را نشان می‌داد و پولی که از موفقیت 'کریپ' نصیبشان شده بود را به خوبی به کار گرفت».