موضوع مقاله: امپراتوری فرانک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # امپراتوری فرانک | مقدمه: امپراتوری فرانکها یا پادشاهی فرانکها یا کنفدراسیون فرانک ، قلمرویی تحت سلطهٔ فرانک‌ها بود که کنفدراسیونی از قبایل ژرمن در قرون وسطی به‌شمار می‌رفت. | ## بخش 1: امپراتوری فرانک | نظام حکمرانی امپراتوری فرانک‌ها یک نظام حکومتی چند مرکزی بود که در آن مجموعه‌ای از بخش‌های در هم تنیده و دارای روابط متقابل توسط منافع شخصی اشراف محلی به یکدیگر اتصال داشتند. در غیاب زیرساخت اداری نهادینه‌شده امپراتوری روم غربی، تفویض اختیار از رده‌های بالاتر ناگزیر منجر به تقسیم قدرت می‌شد. نیروهای نظامی پادشاه را اشراف محلی تأمین می‌کردند؛ از این رو پادشاه برای حکومت به رضایت این اشراف نیازمند بود. با این وجود پادشاه نقش فعالی در تمامی قلمروی خود داشت و در امور سیاسی فرا تر از مرکز نیز دخالت می‌کرد. راهبردهای سیاسی طبقه اشراف، هر آن اندازه خود محورانه هم که بود، اساساً حول جایگاه پادشاه صورت می‌گرفت؛ چرا که پادشاه به عنوان ثروت‌مندترین شخص امپراتوری از آن‌ها حمایت مالی می‌کرد و مشروعیت می‌بخشید. در این شرایط پادشاه و حاکمان محلی به‌طور معمول دنبال حصول توافق‌های جمعی از طریق شوراها بودند. سقوط امپراتوری روم غربی پادشاهی فرانک‌ها در دوران مهاجرت قبایل ژرمن از شمال اروپا که تحت تسلط امپراطوری روم غربی نبودند ظهور کرد. پس از سقوط امپراتوری روم غربی در اواخر دوران باستان، این پادشاهی در اوایل قرون وسطی تحت سلطه سلسله‌های مروونژی و کارولنژی به قدرتی بزرگ تبدیل شد و بیش از سه قرن بر بخش‌های بزرگی از اروپای غربی، مرکزی و جنوبی تسلط داشت. کارولنژی‌ها به عنوان شهرداران کاخ (کاخ بان یا کنت کاخ) پادشاهان مروونژی، از اواخر قرن هفتم، قبل از اینکه خود در سال ۷۵۱ سلطنت را به دست بگیرند، قدرت سیاسی واقعی را اعمال می‌کردند. پس از تقسیم شدن در قرن نهم، نیمه شرقی پادشاهی به فرانک خاوری که بعد به امپراتوری مقدس روم تبدیل شد و نیمه غربی آن به پادشاهی فرانک باختری که بعد به پادشاهی فرانسه تبدیل شد و در وسط این دو، به پادشاهی فرانک میانی تبدیل شد. نام کشور فرانسه از نام پادشاهی فرانک‌ها که در فارسی معادل « فرنگ» می باشد، گرفته شده است. کلوویس، که پیش از این تنها یکی از چندین فرمانده جنگی فرانکی بود،[5] سپس از فرصت استفاده کرد تا سایر پادشاهی‌ها باقی ماند از امپراطوری روم غربی را از بین ببرد و یک پادشاهی ژرمنی-رومی تأسیس کند. گسترش پادشاهی فرانکها اموال آن دسته از زمین‌داران رومی که در طول فتوحات فرانک‌ها کشته یا اخراج شدند، به دست حاکم افتاد. کلوویس از این اموال برای تأمین مالی لشکرکشی‌های بعدی خود و تقویت قدرت خود استفاده کرد. با گذشت زمان، جایگاه رکسrex فرانک‌ها به طور فزاینده‌ای به جایگاه یک پادشاه واقعی تبدیل شد. ورود کلیسا به قدرت کلوویس، که دغدغه اصلی‌اش تأمین معاش جنگجویانش بود، تا حد امکان، دستگاه اداری و مالی روم باستان متأخر را (که هسته اصلی آن، به ویژه در جنوب، از شهرنشینانcivitates سیویتاس، که به معنای واقعی کلمه "شهروندی" است، کلمه لاتین برای یک واحد اداری نیمه خودمختار در سطح متوسط ​​است. سیویتات‌ها همیشه از یک مرکز شهری و منطقه اطراف آن تشکیل می‌شدند و معمولاً به نام شهر اصلی یا قبیله‌ای که به آن تعلق داشتند، نامگذاری می‌شدند. قدرت اسقف‌های محلی، که بعد از سقوم روم غربی اغلب وظایف اداری شهرنشینان را بر عهده داشتند و نقش حیاتی ایفا می کردند، تحت کنترل خود در آورد به طوری که کلیسا به ستون دیگری از قدرت برای حاکمیت تبدیل شد. او با غسل تعمید خود (شاید 496/98 یا 508؛ تاریخ مورد اختلاف است) حمایت مسیحیان رومی را جلب کرد و بدین ترتیب راه را برای همزیستی بین جنگجویان فرانکی و جمعیت غیرنظامی گالو-رومی هموار کرد. | ## بخش 2: امپراتوری فرانک | در حدود اواسط قرن ششم، دوره گذار باستان متأخر در گال به پایان رسید و قرون وسطای جدید به آرامی شروع به شکل‌گیری کرد. دست آورد و تلاش کرد تا یک قانون کلیسایی یکپارچه برای پادشاهی فرانک‌ها ایجاد کند. در اوایل قرن ششم (پس از سال ۵۰۷)، قانون سالیک، مجموعه‌ای از قوانین فرانک‌ها، گردآوری شد. با این حال، در تحقیقات جدید دیگر این قانون را نه بعنوان قانون قبیله‌ای ژرمنی باستان، بلکه به قانون نظامی روم غربی متاخر نسبت می‌دهند. مقدمات آمدن کاروانژی ها پس از مرگ کلوویس (۵۱۱)، پادشاهی بر اساس الگوی امپراتوری روم متأخر (و نه آنطور که قبلاً تصور می‌شد، بر اساس سنت ژرمنی) بین چهار پسرش تقسیم شد. با این حال، وحدت رسمی پادشاهی، که هرگز رسماً از بین نرفت، بارها توسط جانشینان کلوویس احیا شد (تئودبرت اول.Theudebert I به ویژه از اهمیت بالایی برخوردار بود، زیرا او سیاست توسعه‌طلبانه‌ای را در ایتالیا دنبال می‌کرد). از ۵۵۸ تا ۵۶۱، کلوتار اول.Chlothar I موفق به احیای وحدت شد، اما او دوباره پادشاهی را به چهار پسرش که در آن زمان هنوز زنده بودند، واگذار کرد. حداکثر تا سال ۶۲۳، جنبش رهایی‌بخشی اشراف در بخش شرقی پادشاهی، که اکنون با نام اوسترازیا شناخته می‌شود، آغاز شد. وود، برنهارد یوسن و یوهانس فرید به طور فزاینده‌ای در مورد اعتبار روایت‌های جانبدارانه از دوره کارولنژی در این مورد ابراز تردید کرده‌اند.Vgl. با این حال، پس از تلاش ناموفق گریمولدGrimoalds برای کودتا، پیپینPippin هنوز جرات ادعای تاج و تخت برای خود را نداشت، زیرا تفکر پادشاهی سلسله‌ای بسیار ریشه‌دار بود، زیرا سنت‌های باستانی متأخر معتقد بودند که فقط یک خانواده حق حکومت دارد. شارل که به خاطر سرسختی و قاطعیتش شناخته می‌شد، با چالش‌های دشوار سیاست داخلی و خارجی روبرو شد. چندین رهبر از خانواده‌های اشرافی امپراتوری قدیمی در پادشاهی فرانک‌ها بارها تلاش کردند تا علیه حکومت او شورش کنند. حکومت او با نبردهایی علیه فریسی‌ها، ساکسون‌ها، باواریایی‌ها و آلامانی‌ها بیشتر تثبیت شد. از سال ۷۳۷ به بعد، پس از مرگ تئودریک چهارم.Theuderich IV، پادشاه مروونژی‌ها، او مانند پدرش، بدون عنوان پادشاه، به تنهایی بر پادشاهی فرانک‌ها حکومت می‌کرد. پادشاهی فرانک‌ها تحت حکومت کارولنژی‌ها پیپین سوم.Pippin III پس از ورود برادرش شارلمان به صومعه، به تنها حاکم تبدیل شد. در پیمان کویرزی (۷۵۴)، پیپین قول داد که راونا، را به عنوان یک قلمرو سکولار یا دنیوی به پاپ منتقل کند (هدیه پیپین)؛ در عوض، پاپ کارولنژی‌ها را به عنوان پادشاهان پادشاهی فرانک‌ها مشروعیت بخشید. پیپین تا زمان مرگش، دو لشکرکشی موفق علیه لومباردها انجام داد و سرزمین‌های فتح شده را به پاپ هدیه داد. او در زمان مرگش در سال ۷۶۸، برای پسرانش کارل و کارلومان امپراتوری‌ای به جا گذاشت که هنوز از نظر سیاسی و اقتصادی در حال توسعه بود. گسترش قلمرو کارولنژی ها کمی بعد (۷۷۱)، کارلومان درگذشت و کارل ( کارل کبیر:در فارسی او را شارلمانی می نامند) تنها حاکم شد. | ## بخش 3: امپراتوری فرانک | از آنجایی که لومباردها هدیه پپین به پاپ را به رسمیت نمی‌شناختند، کارل کبیر یا (شارلمانی در فارسی) به جنگ‌های خود علیه آنها ادامه داد و در سال ۷۷۴ پادشاهی آنها را فتح کرد. در سال ۸۱۱، رودخانه آیدرEider به عنوان مرز بین قلمرو فرانک‌ها و دانمارک تعیین شد؛ این پایان گسترش فرانک‌ها به سمت شمال بود. فئودالیتت جنگ‌های متعدد منجر به فئودالی شدن تدریجی، تقویت ثروتمندان و افزایش تعداد دهقانان وابسته به زمین‌های فئودالی شد. در نتیجه این تحول، دارایی‌ها و قدرت اربابان فئودال، به ویژه پادشاه (و بعدها امپراتور) و دوک‌ها، افزایش یافت. این مرزها به عنوان دژی برای دفاع از امپراتوری و زمینه‌سازی برای جنگ‌های تهاجمی عمل می‌کردند. او مرزبانانی را برای اداره آنها منصوب کرد که از حقوق ویژه‌ای برخوردار بودند، زیرا این مرزها مستقیماً بخشی از امپراتوری نبودند و بنابراین خارج از قانون اساسی امپراتوری وجود داشتند. قلعه‌هایی در این مرزها ساخته شد و جمعیت دهقانی که جنگجو بودند در آنجا مستقر شدند. اصلاحات اداری و تثبیت قدرت شارلمانی برای تثبیت قدرت داخلی خود، حدود سال ۷۹۳ از طریق اصلاحات اداری، اقتدار سلطنتی را متمرکز کرد. شارلمانی در ۲۵ دسامبر ۸۰۰ با تاجگذاری به عنوان امپراتور روم به اوج قدرت خود رسید. با این اتفاق، پادشاهی فرانک‌ها - در کنار امپراتوری بیزانس و خلافت عباسی - اکنون به طور قطعی به عنوان یک قدرت بزرگ شناخته می‌شد. این قانون تصریح می‌کرد که پسر ارشد امپراتور همیشه عنوان امپراتور مقدس روم را به ارث می‌برد. در نتیجه، اسقف‌ها نقش سیاسی ویژه‌ای ایفا کردند: آنها با پسران امپراتور که طرفدار تقسیم امپراتوری بودند، مخالفت کردند. از سال ۸۲۹ به بعد، این تنش‌ها منجر به درگیری‌های نظامی بین امپراتور با پسرانش شد. نزاع بر سر قدرت هنگامی که لویی در سال ۸۴۰ درگذشت، لوتار اول امپراتور شد، اما در سال ۸۴۳، پسران پس از سه سال جنگ و درگیری در پیمان وردون توافق کردند که پادشاهی فرانک‌ها را تقسیم کنند. بخش‌های مختلف، آداب و رسوم، سنت‌ها و زبان‌های مختلفی را توسعه دادند و در نتیجه به کشورهای مستقل تبدیل شدند. مدتی صحبت از پادشاهی فرانک‌های غربی و شرقی بود، تا اینکه این اشاره به منشأ مشترک یک قرن بعد ناپدید شد. امپراتوری مقدس روم، که از پادشاهی فرانک‌های شرقی پدید آمد و بعداً آلمان از آن پدید آمد، سنت امپراتوری روم را ادامه داد. دوک‌نشین فرانکونیا در اوایل قرون وسطی نتوانست خود را در آنجا مستقر کند و تقسیم شد. | ## جمع‌بندی | با این حال، نام فرانکی تا دوران مدرن در منطقه فرانکونیا، که شامل بخش کوچک یا بزرگی از ایالت‌های بادن-وورتمبرگ، بایرن، تورینگن و هسن است، همچنان پابرجا مانده است، همانطور که استفاده از کلمه "فرانک" در برخی از گروه‌های گویشی: فرانکونیایی سفلی، فرانکونیایی میانه، فرانکونیایی راین، فرانکونیایی جنوبی و فرانکونیایی شرقی نیز وجود دارد.