موضوع مقاله: زنان در اندونزی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # زنان در اندونزی | مقدمه: بسیاری از زنان اندونزیایی به دلیل نیازهای شخصی، حرفه ای و خانوادگی و نیازهای اقتصادی، به جای اقامت در شهرهای بزرگ برای انجام کارهای کشاورزی، در شهرهای کوچک زندگی می‌کنند. | ## بخش 1: زنان در اندونزی | این زنان در حال دور شدن از دستورات سنتی فرهنگ اندونزیایی هستند که در آن زنان به سختی و صرفاً به عنوان همسر و مادر عمل می‌کنند. در حال حاضر، زنان اندونزی نیز به‌طور فعال وارد عرصه توسعه ملی می‌شوند و به عنوان اعضای فعال سازمان‌هایی که بر مسائل و دغدغه‌های زنان تمرکز و عمل می‌کنند، کار می‌کنند. علیرغم ارزش‌های سنتی که زنان بالیایی را مسئول ایجاد تعادل و هماهنگی در خانواده‌ها و تولید فرزندان باکیفیت می‌داند، در جامعه‌ای که به سرعت در حال تغییر است، نقش اقتصادی زنان در این ناحیه رشد کرده‌است. مردم مینانگ کابائو به عنوان یکی از معدود جوامع سنتی شناخته می‌شوند که فرهنگ مادرسالاری را اعمال می‌کنند، جایی که دارایی و نام خانوادگی از مادر به دختر به ارث می‌رسد و شوهران به عنوان «مهمان» در خانواده همسرانشان در نظر گرفته می‌شوند. فرهنگ آن همچنین شخصیت برجسته زن تاریخی، بوندو کاندوانگ، مادرسالار جامعه مینانگ کابائو را می‌شناسد. در تاریخ اندونزی، سوابق برخی از زنان برجسته وجود دارد که دارای قدرت و نفوذ قابل توجهی در جامعه خود بودند، اگرچه معمولاً و منحصراً آنان از طبقه حاکم و نخبه بوده‌اند. از میان آنها می‌توان به ملکه شیما از پادشاهی کالینگا (حدود قرن هفتم)، پرامودهاواردانی از پادشاهی مدانگ (حدود قرن نهم)، ایسیانا تونگگاویجایا از سلسله مدانگ ایسیانا (حدود قرن دهم)، ماهندراداتا از بالی‌ها (حدود قرن ۱۰)، کن ددس از سینگ هاساری (حدود قرن سیزدهم) و همچنین ملکه‌های ماجاپاهیت (حدود ۱۳–۱۵ قرن) اشاره کرد. در همین زمان تعداد انگشت شماری از زنان بومی طبقه بالا در اندونزی از حقوق زنان و تحصیل برای زنان دفاع می‌کردند. | ## بخش 2: زنان در اندونزی | حق رای زنان هرگز در اندونزی موضوعیت نداشت ت آنکه پس از انتخابات سال ۱۹۵۵، زنان از حقوق سیاسی و قانونی برابر با مردان برخوردار شدند. در سال ۲۰۰۱، مگاواتی سوکارنوپوتری -که در آن زمان معاون رئیس‌جمهور بود- اولین رئیس‌جمهور زن اندونزی پس از برکناری عبدالرحمن وحید شد. اندونزی کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان را در سال ۱۹۸۰ امضا کرد و در سال ۱۹۸۴ آن تصویب کرد. قوانین و شرع ملی پیوند= قطار مخصوص به زنان در اندونزی کمیسیون ملی اندونزی در مورد خشونت علیه زنان تأکید دارد که مقررات تبعیض آمیز علیه زنان در سراسر کشور رو به افزایش است. بنابر گزارش این کمیسیون، تعداد ۲۸۲ آیین‌نامه که تبعیض آمیز تلقی می‌شود، نسبت به ۱۵۴ سند مربوط به سال ۲۰۰۹ افزیش چشم‌گیری داشته‌است. در بسیاری از مناطق اندونزی، قوانین محلی که زنان و دختران را مجبور به استفاده از حجاب می‌کند، به‌طور فزاینده ای در مدارس، ادارات دولتی و فضاهای عمومی وضع می‌شود. استان آچه احکام اسلامی را به‌طور کامل اجرا کرده‌است، که در آن همه زنان مسلمان باید از پوشش سنتی معروف به حجاب استفاده کنند و هرگونه ارتباط با جنس مخالف در خارج از تعریف ازدواج ممنوع است. جنایات جنسی، آزار و اذیت و قاچاق بنابر گزارش‌های آماری، بیش از ۹۰ درصد موارد تجاوز جنسی در اندونزی گزارش نمی‌شود و قربانیان می‌ترسند مقصر شناخته شوند. | ## بخش 3: زنان در اندونزی | زنان و دختران اندونزیایی و خارجی زیادی در فاحشه خانه‌ها مجبور به تن‌فروشی شده و مورد آزار جسمی و روانی قرار گرفته‌اند. ازدواج و زندگی خانوادگی فرهنگ جهیزیه در فرهنگ اندونزی به ندرت انجام می‌شود، اما سنت شیربها توسط گروه‌های قومی خاص در این کشور انجام می‌پذیرد. مانند بسیاری از کشورهای در حال توسعه، نرخ باروری بالا یکی از مشکل بزرگ کشور اندونزی است. در اندونزی عموماً اعتقاد بر این است که استفاده از وسایل پیشگیری از بارداری با ارزش‌های مذهبی و اخلاقی در تضاد می‌باشد. در دهه ۱۹۹۰، برخی از زنان در اندونزی، از جمله نوجوانان و بی‌خانمان‌ها، به دلیل مشکلات مالی به شغل‌هایی چون کارگر جنسی و خدمتکاری متوسل شدند. برخی از زنانی که مجبور به انجام چنین کاری شده بودند، ترجیح دادند به کشورهایی مانند عربستان سعودی، مالزی، هنگ کنگ و تایوان بروند. مگاواتی سوکارنوپوتری از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۴ به عنوان رئیس‌جمهور اندونزی بر سر کار بود. | ## جمع‌بندی | در اکثر شهرهای بزرگ مانند جاکارتا و سورابایا، نیروی کار زن تحصیل کرده تمایل به به تعویق انداختن ازدواج دارند.