موضوع مقاله: گشر (کیبوتص اسرائیلی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # گشر (کیبوتص اسرائیلی) | مقدمه: این کیبوتص در سال ۱۹۳۹ به‌دست پناهندگان یهودی از آلمان پایه‌گذاری شد و زیر نظر شورای منطقه‌ای دره چشمه‌ها قرار دارد. | ## بخش 1: گشر (کیبوتص اسرائیلی) | نام این کیبوتص از پل رومی همجوار بر روی رود اردن گرفته شده‌است که به جسر المجامع شناخته می‌شود و ۱ کیلومتر شرقی‌تر در منطقه‌ای قرار دارد که اکنون نهرایم نامیده می‌شود. محل اصلی کیبوتص که در جریان جنگ ۱۹۴۸ تخلیه شد و به «گشر قدیم» معروف است، بلافاصله در شمال پل رومی کهن قرار داشت. جغرافیا گشر در ارتفاع ۲۰۰ متر زیر سطح دریا و در نزدیکی برخورد رودهای اردن و یرموک واقع شده‌است. کیبوتص در نزدیکی بزرگراه شماره ۹۰ اسرائیل قرار دارد و تنها ۱ کیلومتر از مرز اردن فاصله دارد. این مکان در کنار انتهای غربی جسر المجامع (به معنی «پل گردهمایی») واقع بود و یکی از نخستین کاروانسراهای منطقه جلیل به‌شمار می‌آمد. این نقطه چهارراه مهمی بود که در آن جاده شمالی-جنوبی بیت شیان-دمشق با جاده شرقی-غربی که از گیلاد از طریق فلات سیرین می‌گذشت تقاطع می‌کرد. سه پل در این مکان وجود دارد: پل سنگی بیزانسی (جسر المجامع پیش‌گفته)، پل راه‌آهن عثمانی در مسیر حیفا-دراع از خط راه‌آهن حجاز و پل جاده‌ای دوره قیمومت بریتانیا در مسیر بزرگراه حیفا–بغداد. در سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که به‌دست مقامات قیمومت بریتانیا انجام شد، جسر المجامع ۱۲۱ نفر جمعیت داشت: ۱۱۲ مسلمان، ۴ یهودی و ۵ مسیحی. | ## بخش 2: گشر (کیبوتص اسرائیلی) | پس از ساخت نیروگاه آبی روتنبرگ در نهرایم، جمعیت در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین به‌کلی دگرگون شد و به ۳۲۰ نفر رسید: ۳ مسلمان، ۳۱۶ یهودی و ۳ مسیحی در مجموع ۴۳ خانه. در ۱۹۴۵، جسر المجامع ۲۵۰ ساکن داشت: ۲۳۰ یهودی، ۱۰ مسلمان و ۱۰ مسیحی و کل مساحت زمین آن ۴۵۸ دونوم بود. از این مساحت ۱۵ دونوم برای مرکبات و موز، ۲۷۴ دونوم برای غلات و ۱۶۹ دونوم به‌عنوان زمین غیرقابل کشت طبقه‌بندی شده بود. بعدها مهاجران یهودی بیشتری از لهستان، آلمان، اتریش و دیگر یهودیان فلسطینی به آن‌ها پیوستند. هنگ عربی که در آن زمان هنوز زیر فرماندهی بریتانیا بود، به آن‌ها دستور تخلیه داد. هاگانا نپذیرفت و دو نیرو به مدت ۳ روز درگیر شدند تا اینکه هنگ عربی از سوی ستاد فرماندهی خود فرمان بازگشت به پادگان‌هایشان را دریافت کرد. در آوریل تا مه ۱۹۴۸، ۵۰ کودک کیبوتص به صومعه‌ای فرانسوی از سده نوزدهم در محوطه بیمارستان رمبام در محله بات گالیم در حیفا تخلیه شدند و ۲۲ ماه در آنجا زندگی کردند. از ۱۵ مه ۱۹۴۸ به مدت هفت روز، کیبوتص و دژ تگارت از سوی نیروهای عراقی با خودروهای زرهی و بمباران هوایی مورد حمله قرار گرفت. | ## بخش 3: گشر (کیبوتص اسرائیلی) | مدافعان حمله عراقی‌ها را دفع کردند و تلفات سنگینی بر آن‌ها وارد ساختند، اما کیبوتص در جریان نبرد ویران شد. در جریان جنگ فرسایشی (۱۹۶۷–۱۹۷۰) کیبوتص با بمب، مین و آتش سلاح‌های سبک از سوی رزمندگان سازمان آزادی‌بخش فلسطین مورد حمله قرار گرفت. در دهه ۱۹۹۰ کیبوتص فرایند خصوصی‌سازی را آغاز کرد و در عین حال الگوی جمعی را در زمینه‌های آموزش، بهداشت، فرهنگ و فراغت حفظ نمود. پس از پیمان صلح میان اسرائیل و پادشاهی اردن، کیبوتص موزه‌ای در محل اصلی خود برپا کرد که پیشینه گشر و نیروگاه آبی نهرایم را که توسط پینحاس روتنبرگ بنیان نهاده شده بود بازگو می‌کند. این موزه دربرگیرنده پیشینه پل‌ها از دوران باستان، نبردهای جنگ ۱۹۴۸ از راه بازدید سنگر و نیز زندگی روزمره کیبوتص است. بخش‌های تولیدی آن شامل کشت غلات، باغ آووکادو، پرورش ماهی، مرغداری گوشتی، کارخانه آهنربا و کارخانه مصالح ساختمانی است. در کیبوتص مراکز پیش‌دبستانی، کنیسه، کتابخانه عمومی، مرکز اجتماعی، فروشگاه، استخر شنا و مجموعه‌های ورزشی وجود دارد. بر پایه داده‌های سال ۲۰۱۴، شمار ساکنان ۴۳۷ نفر بود و اکثریت مطلق آن‌ها را یهودیان تشکیل می‌دادند. | ## جمع‌بندی | روند تغییرات جمعیت در دهه‌های گذشته نشان‌دهنده ایستایی نسبی بوده و در سال ۲۰۱۳ جمعیت ۷٫۲ درصد کاهش یافت.