موضوع مقاله: چارلز برانسون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # چارلز برانسون | مقدمه: چارلز دنیس بوچینسکی معروف به چارلز برانسون (زاده ۳ نوامبر ۱۹۲۱ – درگذشته ۳۰ اوت ۲۰۰۳) بازیگر نامدار آمریکایی بود. | ## بخش 1: چارلز برانسون | برونسون که به خاطر «ویژگی‌های گرانیتی و هیکل تنومند» و فیلم‌های اکشن‌اش شناخته می‌شود، در فقر شدید در ارنلفد، پنسیلوانیا متولد شد. خود برونسون تا زمان پیوستن به نیروی هوایی ارتش ایالات متحده در سال ۱۹۴۳ برای جنگیدن در جنگ جهانی دوم در معادن نیز کار می‌کرد. در طول دهه ۱۹۵۰، او نقش‌های مکمل مختلفی را در فیلم‌های سینمایی و تلویزیونی بازی کرد، از جمله مجموعه‌های تلویزیونی درام گلچین که در آن به عنوان شخصیت اصلی ظاهر می‌شد. برانسون به بازی در فیلم‌های مختلف اکشن، وسترن و جنگی که در اروپا ساخته شد، ادامه داد، از جمله سوار بر باران (۱۹۷۰) که برنده جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم خارجی زبان شد. در نهایت او برای ساخت فیلم‌های بیشتری به ایالات متحده بازگشت و با کارگردان مایکل وینر همکاری کرد. اولین همکاری آنها شامل سرزمین چاتو (۱۹۷۲)، مکانیک (۱۹۷۲) و قاتل سنگ‌دل (۱۹۷۳) بود. در این مرحله، او با فروش یک میلیون دلار برای هر فیلم، تبدیل به ستاره شماره یک باکس آفیس جهان شد. در سال ۱۹۷۴، برونسون در فیلم بحث‌برانگیز آرزوی مرگ (همچنین به کارگردانی برنده)، در مورد یک معمار که به هوشیاری تبدیل شده بود، بازی کرد، نقشی که نمونه بقیه دوران حرفه‌ای او بود. اکثر منتقدان در ابتدا فیلم را استثماری می‌دانستند، اما این فیلم در گیشه موفقیت بزرگی بود و چهار دنباله داشت. تا قبل از بازنشستگی در اواخر دهه ۱۹۹۰ و مرگ او در سال ۲۰۰۳، برونسون تقریباً به‌طور انحصاری نقش‌های اصلی را در فیلم‌های اکشن ایفا کرد و اغلب با کارگردان جی. لی تامپسون در فیلم‌هایی مانند آقای مجستیک (۱۹۷۴)، دوران مشقت (۱۹۷۵)، سنت آیوس، (۱۹۷۶)، بوفالوی سفید (۱۹۷۷)، تلفن (۱۹۷۷)، و کینجی‌تِی (۱۹۸۹). او در سینما در کمدی وسترن از ظهر تا ساعت سه (۱۹۷۶) و نقش مکمل در دونده هندی (۱۹۹۱) بازی کرد، فیلمی دراماتیک که بازی او نقدهای خوبی برای آن دریافت کرد. پدرش متولد شهر دروسکینینکای بوده و مادرش با اینکه دارای والدین لیتوانیایی بوده، ولی خودش در همین ایالت، پنسیلوانیا، به دنیا آمده بود. خانواده برانسون وضعیت مالی بسیار ضعیفی داشتند، تا جایی که چارلز بخاطر نداشتن لباس، مجبور بود لباس‌های خواهرش را به تن کند و به مدرسه می‌رفت. در سال ۱۹۴۳ چارلز در نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا به عنوان تفنگدار هواپیما مشغول خدمت شد که بعدها کارش تغییر کرده و خدمه یکی از هواپیماهای بوئینگ بی-۲۹ سوپرفورترس می‌شود. وی بخاطر عملکردش در عملیات نظامی و زخمی شدندش، مفتخر به دریافت مدال پرپل هارت شد. دوران بازیگری ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۹ بعد از پایان دوران خدمت سربازی، وی مشغول به انجام کارهای متفاوتی می‌شود تا اینکه در نهایت موفق به یافتن یک شغل در گروهی نمایشی در فیلادلفیا، پنسیلوانیا می‌شود. چندی بعد نیز چارلز ازدواج کرده و به قصد شرکت در کلاس‌های بازیگری، همراه همسرش به هالیوود نقل مکان می‌کند. از اولین نقش‌های وی که بسیار جزئی هم بود در فیلمی به نام الان در نیروی دریایی هستی رقم خورد که در آن نقش یک ملوان را ایفا می‌کرد. از دیگر نقش‌های مختصری که وی در آن‌ها بازی نمود می‌توان به نقش‌هایش در فیلم‌هایی چون «پت و مایک»، «خانه مومی» و «خانم سیدی تامسون» اشاره نمود. | ## بخش 2: چارلز برانسون | آن‌ها گمان می‌کردند که یک اسم اروپای شرقی ممکن است در فعالیت‌ها و موفقیت بازیگری وی خللی ایجاد کند. برانسون همچنین تصمیم به شرکت در برنامه‌های تلویزیونی گرفته و در برنامه‌های بسیاری در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ ظاهر می‌شود. از جمله این برنامه‌ها می‌توان به برنامه‌های شبکه‌هایی چون سی‌بی‌اس و ای‌بی‌سی و برنامه تلویزیونی آلفرد هیچکاک تقدیم می‌کند اشاره نمود. ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۸ در سال ۱۹۶۰ برانسون در قسمت «زیگ‌زاگ» در مجموعه تلویزیونی «کشتی رودخانه » ظاهر شده و چندی بعد نیز نقشی به وی در سریال «جزیره نشینان» داده می‌شود. در همین دوران، وی موفق به جلب نظر جان استرجز شده و به همین دلیل نقشی به وی در فیلم هفت دلاور داده می‌شود که در آن وی یکی از هفت تفنگدار در فیلم است. وی بابت بازی در این نقش موفق به کسب ۵۰٫۰۰۰ دلار می‌شود و در واقع از اولین آثار برانسون نیز محسوب می‌شود که در محبوبیتش نقش مهمی ایفا کرد. دو سال بعد، مجدداً برانسون توسط استرجز دعوت به همکاری می‌شود، اینبار برای فیلم فرار بزرگ. در این فیلم، برانسون نقش یک زندانی آمریکایی را بازی می‌کند که در زندان‌های ارتش آلمان نازی اسیر شده و به همراه دوستانش نقشه فرار در سر می‌پروراند. در زمانی که برانسون در حال ایفای نقش در فیلم‌های سینمایی‌اش بود، حضور در تلویزیون را همچنان ادامه داده و در برنامه‌های مختلف دیگری مثل سریال امپراتور (۱۹۶۳ تا ۱۹۶۴) به ایفای نقش پرداخت. همچنین بخاطر همکاری‌های پیشینش با شبکه سی‌بی‌اس، موفق به نامزدی برای جایزه امی (برای نقش مکمل) می‌شود. ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۳ برانسون موفق می‌شود نام مشهوری برای خود در بین فیلم‌سازان اروپایی بسازد. در سال ۱۹۶۸ وی در فیلم کارگردان ایتالیایی، سرجو لئونه به نام روزی روزگاری در غرب به ایفای نقش می‌پردازد. نقش‌آفرینی وی به قدری توجه لئونه را جلب کرده که در مورد برانسون می‌گوید: «بهترین بازیگری بود که من تاکنون با وی همکاری داشتم». لئونه به قدری جذب برانسون شده بود که وی را برای ایفای نقش اول فیلم به خاطر یک مشت دلار انتخاب کرده بود که در نهایت برانسون با این پیشنهاد موافقت نکرد و نقش اول فیلم به کلینت ایستوود رسید. همچنین لئونه او را برای نقش‌های سرهنگ داگلاس مارتیمور در به خاطر چند دلار بیشتر و انجل آیز در خوب بد زشت انتخاب شده بود ولی او فکر می‌کرد که فیلمنامه به خاطر چند دلار بیشتر مثل به خاطر یک مشت دلار است اما او این پیشنهادها را نپذیرفت و در نهایت این دو نقش را لی وان کلیف بازی کرد. برانسون با این کمپانی در چند فیلم اکشن همکاری داشت که همگی آن‌ها از آثار موفق برانسون محسوب می‌شود. یکی دیگر از فیلم‌های اروپایی برانسون که توسط کمپانی یونایتد آرتیستز در داخل خاک آمریکا نیز پخش شد، فیلمی ایتالیایی به نام «چیتا ویولنتا» یا به فارسی «شهر وحشی» بود که در اصل برای اکران سال ۱۹۷۰ در اروپا ساخته شده بود. این فیلم موفق‌ترین فیلم برانسون در طول مدت همکاری بلندمدتش با مایکل وینر نیز بود. پل کرسی معماری موفق بود اما وقتی همسرش را به قتل رساندند و به دخترش تجاوز کردند، وی تبدیل به یک جنگجوی مبارز در نیمه‌شب می‌شود. فیلم «آرزوی مرگ» به قدری مشهور شد که فیلم‌های مختلف دیگری در مورد آن و در مورد ادامه داستان آن ساخته شد که در همه آن‌ها خود شخص برانسون نیز حضور داشت. | ## بخش 3: چارلز برانسون | همچنین بعد از وقوع یک سری حوادث شبیه به حادثه به وقوع پیوسته در این فیلم، برانسون عنوان کرد که مردم نباید از شخصیت وی تقلید نمایند. این فیلم نوشته المور لئونارد بود که در آن وی نقش یک نظامی بازنشسته و کشاورز را بازی می‌کرد که با گروه‌های گانگستری شروع به جنگ می‌کند. فیلم بعدی وی نیز فیلمی تحت عنوان دوران مشقت بود که کارگردانی آن را والتر هیل انجام داد. در این فیلم نیز که در ژانر اکشن بوده، برانسون در نقش یک مبارز به ایفای نقش پرداخته‌است؛ همچنین بخاطر بازی در این فیلم موفق شد نظر بسیاری از منتقدان را به خود بیش از پیش جلب کند. در همین دوران بود که برانسون توانست خود را به اوج گیشه برساند، زمانی که در رده‌بندی‌ها، بعد از رابرت ردفورد، باربارا استرایسند و آل پاچینو، در جایگاه چهارم جای گرفت. در بین سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۹۴ برانسون درخواست حقوق بالا از شرکت‌های فیلم‌سازی کوچک داشت؛ بیشتر این فیلم‌ها محصول شرکت گروه کانن بودند و کارگردانی عمده آنان را جی. فیلم‌های خشن تامپسون، نظیر کار بدی که مردان می‌کنند و ۱۰ تا نیمه‌شب (که برانسون در آن‌ها نقش اول را داشت) زیاد مورد توجه منتقدان سینما قرار نگرفت، اما نام برانسون را بر سر زبان‌ها انداخت و باعث شد وی نقش‌های پردرآمدی را در طول دهه ۱۹۸۰ برای خود کسب کند. آخرین فیلمی سینمایی که برانسون در آن به ایفای نقش پرداخت، فیلم آرزوی مرگ ۵: چهره مرگ بود که محصول ۱۹۹۴ است. زندگی شخصی اولین ازدواج چارلز برانسون با «هریت تندلر» بود که با وی در فیلادلفیا آشنا شده بود. تندلر در خاطرات خود می‌نویسد: «من دختری ۱۸ ساله بودم که با چالز بوچینسکی در یکی از کلاس‌های بازیگری سال ۱۹۴۷ آشنا شدم. دو سال بعد، با اینکه با مخالفت پدرش با ازدواج با برانسون روبه‌رو شده بود ولی تصمیم به ازدواج با برانسون می‌گیرد. در اولین قرار ملاقات، برانسون در جیبش فقط چهار سنت داشت اما حالا وی یکی از گران‌ترین بازیگران کشور است» برانسون برای بار دوم، اینبار با بازیگر بریتانیایی، جیل ایرلند ازدواج می‌کند. این دو پیش‌تر در سال ۱۹۶۲ با یکدیگر آشنا شده بودند (جیل ایرلند در آن زمان همسر دیوید مک‌کالوم، یک بازیگر اسکاتلندی، بود) برانسون که در فیلم فرار بزرگ با مک‌کالم هم‌بازی بود، گفته می‌شود مکرراً به وی می‌گفت که روزی با همسرت ازدواج می‌کنم. برانسون در خانه‌ای بزرگ در شهر لس آنجلس، به همراه هفت فرزندش ساکن بود (دو فرزند از ازدواج قبلی خودش، سه فرزند از ازدواج قبلی جیل ایرلند و دو فرزند که بعد از ازدواج آنها به دنیا آمدند). جیل ایرلند که در کنار بازیگری، مشغول پرورش اسب بود، به دخترشان «زولیکا» آموزش‌های اسب‌سواری نیز می‌داد. همچنین در بین دهه‌های ۸۰ تا ۹۰ میلادی نیز برانسون تمامی تعطیلات زمستانی را در شهرستان اسنومس (واقع در ایالت کلرادو) به همراه خانواده‌اش سپری می‌کرد. در ۱۸ مه ۱۹۹۰ جیل ایرلند که ۵۴ ساله بود، بعد از مدت‌ها نبرد با سرطان پستان از دنیا می‌رود. این زوج به مدت ۵ سال زندگی مشترک داشتند تا اینکه در سال ۲۰۰۳ برانسون از دنیا می‌رود. مرگ در آخرین سال‌های زندگی، وضعیت سلامتی برانسون رو به وخامت می‌گذاشت، تا جایی که وی بخاطر یک عمل جراحی مجبور شد به شکل کامل، بازیگری را کنار بگذارد و خود را بازنشسته نماید. | ## جمع‌بندی | در آخرین سال‌های زندگی وی همچنین مبتلا به آلزایمر شده بود، اما در نهایت در ۳۰ اوت ۲۰۰۳، در سن ۸۱ سالگی بر اثر سینه‌پهلو از دنیا رفت.