موضوع مقاله: آنسکاری‌ها | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آنسکاری‌ها | مقدمه: آنسکاری‌ها یا خاندان ایوریا، سلسله‌ای قرون وسطایی با ریشه‌های بورگونی و فرانکی بودند که در قرن دهم در شمال ایتالیا به شهرت رسیدند و برای مدت کوتاهی تاج و تخت ایتالیا را در دست گرفتند. | ## بخش 1: آنسکاری‌ها | شاخه اصلی این خاندان از قرن یازدهم تا چهاردهم بر کنت‌نشین بورگونی حکومت می‌کرد و یکی از اعضای آنها بود که برای اولین بار خود را کنت پالاتین اعلام کرد. شاخه کاستیایی ایوریا از سال ۱۱۱۱ بر پادشاهی گالیسیا و از سال ۱۱۲۶ تا ۱۳۶۹ بر پادشاهی‌های کاستیا و لئون (بعدها تاج کاستیا) حکومت کرد. خاندان اسپانیایی تراستامارا که در نقاط مختلف بین اواخر قرن ۱۴ و اوایل قرن ۱۶ در تاج کاستیا، تاج آراگون، پادشاهی ناپل و پادشاهی ناوار حکومت می‌کرد، شاخه غیرمشروع از آن خاندان بود. ایوریا بنیانگذار ثروت این خانواده، یک کنت خرده‌پای بورگونی به نام آنسکار بود که با حمایت اسقف اعظم قدرتمند ریمز، فولک ارجمند، گویدوی سوم اسپولتو را به لانگر آورد تا در سال ۸۸۷ به عنوان پادشاه فرانسه تاجگذاری کند. با شکست نقشه، آنسکار و برادرش به همراه ۵۰۰ سرباز بورگونی به ایتالیا بازگشتند تا تاج و تخت برنگار یکم ایتالیا را به دست آورند. گای به پاس قدردانی از آنسکار، مارکی ایوریا را برای اعطای این افتخار به وفاداران بورگونی خود ایجاد کرد. شاید برجسته‌ترین فرزند این خاندان، نوه‌اش برنگار دوم ایتالیا، اولین از سه آنسکاریدی بود که به عنوان پادشاه ایتالیا تاجگذاری کرد. | ## بخش 2: آنسکاری‌ها | او بلافاصله با آدلاید، بیوه لوتار، روبرو شد و پس از شکست تلاشش برای ازدواج اجباری او با پسرش، آدالبرت دوم، او را زندانی کرد. برای یازده سال بعد، برنگار و پسرش مشترکا بر ایتالیا حکومت کردند تا اینکه اتو سرانجام آنها را در سال ۹۶۳ رسماً برکنار کرد. از ۱۰۰۲ تا ۱۰۱۴، آردوین ایتالیا در مخالفت با هاینریش دوم، تاج و تخت ایتالیا را در دست داشت. بیوه او با اتو-هنری، دوک بورگونی، ازدواج مجدد کرد و پسرش از آدالبرت، اتو ویلیام، توسط دوک به فرزندی پذیرفته شد. در سال ۹۸۲، کنت‌نشین بورگونی (که بعداً به عنوان کنت‌نشین آزاد شناخته می‌شود) ایجاد شد. پس از شورای هِری (۱۰۱۵)، روبر دوم، پادشاه فرانسه و پسرش، هانری، دوک‌نشین را مصادره کردند و تنها بخش کوچکی در اطراف دیژون را برای اتو-ویلیام باقی گذاشتند. بزرگ‌ترین کنت آزاد، رنو سوم بود که از سال ۱۱۲۷ از عنوان فرانک-کنته به عنوان نشانه‌ای از استقلال از اقتدار آلمان یا امپراتوری استفاده می‌کرد، اما مجبور شد تسلیم کنراد سوم شود. | ## بخش 3: آنسکاری‌ها | دختر و وارث او، بئاتریس، با فردریک بارباروسا ازدواج کرد و میراث آنسکاریدها را با میراث اشتاوفر متحد کرد. بدین ترتیب، این کنت‌نشین از دست خاندان ایوریا خارج شد، اما هنگامی که هیو شالون با کنتس آدلاید بورگونی، دختر بئاتریس دوم هوهنستافن (دختر اتو اول) ازدواج کرد، دوباره آن را به دست آورد. با این حال، در سال ۱۳۰۳، اتوی چهارم، کنت بورگونی، آخرین مرد از دودمان اصلی درگذشت و این کنت‌نشین به خانواده دامپیر و در نهایت به دوک‌های کاپتی-والوآ-بورگونی به ارث رسید. نواده او، جان سوم شالون-آرلای با ماری دو بو، پرنسس اورانژ، ازدواج کرد و بدین ترتیب این قلمرو به خانواده واگذار شد. شاخه کاستیایی ایوریا ریموند، پسر چهارم ویلیام یکم، کنت بورگونی، در اواخر قرن یازدهم به کاستیا-لئون سفر کرد و در آنجا با اوراکا، پادشاه آینده، ازدواج کرد. | ## جمع‌بندی | پادشاهان بعدی کاستیا و لئون تا قرن شانزدهم نوادگان پسری آنها بودند، اگرچه تاج در اواخر قرن چهاردهم در پی جنگ داخلی کاستیا به شاخه فرعی و نامشروع یعنی خاندان تراستامارا رسید.