موضوع مقاله: کاخ باهیه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاخ باهیه | مقدمه: ساخت این کاخ توسط سی موسی، وزیر اعظم در دوران سلطان محمد بن عبدالرحمن از سلسله علوی، در دهه ۱۸۶۰ آغاز شد. | ## بخش 1: کاخ باهیه | پس از آن، این کاخ بین سال‌های ۱۸۹۴ تا ۱۹۰۰ توسط پسر او، سی با احمد بن موسی، وزیر اعظم سلطان مولای عبدالعزیز، گسترش یافت. امروزه این کاخ به‌عنوان یکی از آثار تاریخی مشهور و جاذبه‌های گردشگری در شهر مراکش شناخته می‌شود. تاریخچه سی موسی از خانواده‌ای با اصل و نسب سیاه‌پوست بود که به عنوان بردگان در خدمت دستگاه حکومتی مخزن (دولت سلطنتی) مراکش فعالیت می‌کردند و به بالاترین مناصب دولتی در کشور رسیدند. او ابتدا به عنوان حاجب (سمتی مشابه دروازه‌بان سلطنتی) و سپس به عنوان وزیر اعظم در دوران سلطان محمد بن عبدالرحمن که از ۱۸۵۹ تا ۱۸۷۳ حکومت می‌کرد، خدمت کرد. از بخش‌های باقی‌مانده کاخ که امروزه قابل مشاهده است، باغ بزرگ ریاض یا باغ ریاض بزرگ و اتاق‌های مجاور آن در بخش شمالی کاخ هستند که مربوط به دوره سی موسی بوده و به همین دلیل به دار سی موسی نیز شناخته می‌شوند. در دو اتاق واقع در سمت شرقی و غربی این باغ، کتیبه‌ای وجود دارد که تاریخ ساخت آن‌ها را به سال‌های ۱۸۶۶–۱۸۶۷ میلادی نسبت می‌دهد. معماری طرح‌بندی طرح پیچیده و پرپیچ‌وخم کاخ، که نقشه‌ای یکپارچه و واضح را نشان نمی‌دهد، به دلیل توسعه تدریجی آن در مراحل مختلف طی سالیان دراز است. این کاخ شامل تعدادی حیاط داخلی و باغ‌های ریاض (باغ‌های داخلی با تقسیم‌بندی چهارگانه متقارن) است که اطراف آن‌ها اتاق‌ها و تالارهای مختلف قرار دارند. ورودی و ریاض کوچک ورودی کاخ از طریق یک دروازه با قوس نعل اسبی از خیابان اصلی صورت می‌گیرد و مسیر باغی طولانی شما را به داخل کاخ هدایت می‌کند. | ## بخش 2: کاخ باهیه | حیاط کوچکی شما را به ریاض کوچک هدایت می‌کند که باغی مربعی شکل است و با مسیرهایی در دو محور مرکزی آن تقسیم شده است. شرق ریاض کوچک، یک حیاط داخلی کوچک به نام حیاط کوچک قرار دارد که اطراف آن را اتاق‌هایی با تزئینات زیبا احاطه کرده‌اند. حیاط بزرگ و حرم شرق حیاط کوچک، حیاط بزرگ یا حیاط اصلی قرار دارد که در فرانسوی به معروف است و یکی از بخش‌های چشمگیر کاخ به‌شمار می‌آید. این حیاط که ابعاد آن ۵۰ در ۳۰ متر است، با سنگ مرمر کارارای ایتالیایی فرش شده و گالری‌های چوبی زیبا و رنگارنگ اطراف آن را احاطه کرده‌اند. این گالری‌ها به حدود ۸۰ اتاق دسترسی دارند که گفته می‌شود بخشی از حرمسرای با احمد و محل سکونت صیغههای او بوده‌اند. در انتهای شرقی این حیاط، تالار بزرگی قرار دارد که در زبان فرانسوی به نام شناخته می‌شود. این تالار با ابعاد ۲۰ در ۸ متر دارای سقفی بلند و تزئیناتی نقاشی‌شده از بهترین نوع در کاخ است. یک کتیبه ساخت این تالار را به سال‌های ۱۸۹۶–۱۸۹۷ نسبت می‌دهد که احتمالاً آخرین توسعه بزرگ کاخ بوده است. ریاض بزرگ شمال منطقه حیاط بزرگ، حیاط وسیع دیگری به نام ریاض بزرگ یا ریاض اصلی قرار دارد. | ## بخش 3: کاخ باهیه | همراه با اتاق‌های اطرافش، این بخش قدیمی‌ترین قسمت کاخ بوده و به دوران پدر با احمد، سی موسی، بازمی‌گردد. همان‌طور که از نام آن پیداست، این حیاط دارای باغ ریاض بزرگی است که هنوز هم درختان آن از قرن نوزدهم باقی مانده‌اند. این باغ از سمت شرق و غرب با دو تالار بزرگ احاطه شده که دارای تزئینات بسیار زیبا هستند. دیگر در بخش شرقی‌تر، فراتر از کاخ اصلی، بقایای مجموعه‌ای از باغ‌ها و پارک‌هایی که توسط با احمد ایجاد شده بودند، قرار دارد. این منطقه در اصل یک باغ متعلق به دوره سعدیان بوده و به نام «عرصات بن شقراء»، یکی از وزرای دوره سعدیان، نام‌گذاری شده بود. دیوارهای آن مزین به گچ‌بری‌هایی با کتیبه‌های عربی، الگوهای هندسی، آرابسک و مقرنس هستند. از معروف‌ترین عناصر آن می‌توان به سقف‌های چوبی از سدر اشاره کرد که با الگوهای گل‌دار رنگارنگ نقاشی شده‌اند، همچنین سردرهای اصلی که با چوب منبت‌کاری و رنگ‌آمیزی شده‌اند. | ## جمع‌بندی | مواد اولیه برای این تزیینات توسط با احمد از سراسر مراکش تهیه شد، از جمله مرمر از مکناس (احتمالاً از کاخ‌های سلطنتی پیشین مراکش)، چوب سدر از اطلس میانه و کاشی‌ها از تطوان.