موضوع مقاله: حقوق بشر در آرژانتین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حقوق بشر در آرژانتین | مقدمه: جنگ کثیف و خشونت حکومتی علیه شهروندان آرژانتین تقریباً از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۳ توسط دولت نظامی خورخه رافائل ویدلا شروع شد و سال‌ها قبل پایان یافت، و وضعیت حقوق بشر در آرژانتین از آن زمان بهبود یافته‌است. | ## بخش 1: حقوق بشر در آرژانتین | تاریخچه طبق گزارش نونکا ماس که توسط کمیسیون ملی در برابر ناپدید شدن افراد (CONADEP) در سال ۱۹۸۴ منتشر شد و در حدود ۹۰۰۰ نفر بین سالهای ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۳ «ناپدید» شده‌اند. با توجه به یک تلگراف مخفی از DINA (پلیس مخفی شیلی) در بوینس آیرس، که حاوی برآورد گردان اطلاعات ۶۰۱ آرژانتین در اواسط ژوئیه سال ۱۹۷۸ بود، که در سال ۱۹۷۵ شروع به شمارش قربانیان کرد، شمار قربانیان به ۲۲ هزار نفر رسیده‌است. مونتروروس به از دست دادن ۵۰۰۰ چریکی که کشته شده‌اند اعتراف کرد و ERP هم از کشته شدن ۵۰۰۰ تن از چریک‌های خود خبر داد. فرناندز میجیاید که بخشی از کمیسیون حقیقت را در سال ۱۹۸۴ تشکیل داده، در مصاحبه‌ای که در سال ۲۰۰۹ با نشریه روزانه بوینس آیرس بنام کلارین انجام داد، ادعا کرد که تعداد مستند افراد آرژانتینی که کشته یا ناپدید شده‌اند، به ۹۰۰۰ نفر نزدیکتر می‌باشد. (APDH) یا مجمع دائمی حقوق بشر تعداد ناپدید شده‌ها را ۱۲۲۶۱ نفر تخمین زده که شامل «ناپدید شدگان قطعی» و بازماندگان PEN در بازداشتگاه‌های مخفی در سراسر آرژانتین می‌باشد. رقم کل زندانیان رسمی ۸۶۲۵ نفر بود و از این بازداشت شدگان، ۱۵۷ نفر پس از آزاد شدن از زندان کشته شدند. بین سال‌های ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۹ چریک‌های چپ‌گرا ۳۲۴۹ مورد از موارد آدم‌ربایی و قتل را تشکیل می‌دادند. همچنین ۴۵۸ ترور (منتسب به اتحادیه ضد کمونیست آرژانتین) و حدود ۶۰۰ مورد ناپدید شدگان اجباری را در طول دوره حکومت دموکراتیک بین سال‌های ۱۹۷۳ و ۱۹۷۶ را ثبت کرده‌اند.Argenpress, 10 April 2006. | ## بخش 2: حقوق بشر در آرژانتین | به‌طور کلی، افسران متهم به خطاکاری تا زمان تکمیل تحقیقات اداری از کار معلق می‌شوند. مقامات در مورد تخلف این افسران تحقیق کرده و در برخی موارد دستگیر شده و تحت پیگرد قانونی قرار گرفته و محکوم شده‌اند. هماهنگ‌کننده سازمان غیردولتی NGO علیه سرکوب پلیس (CORREPI) گزارش داد که نیروهای امنیتی با استفاده از قهر بیش از حد هر سال بیش از ۲۰۰ نفر را کشته‌اند. اگر چه قانون این گونه اعمال را ممنوع کرده و مجازات شکنجه را شبیه به قتل‌عام بشمار می‌آورد، اما گزارش‌هایی وجود دارد که برخی از نگهبانان پلیس در زندان همچنان از شکنجه و خشونت استفاده می‌کنند. CELS خشونت پلیس و شکنجه برخی از مظنونان را به ویژه در حین انتقال به زندان گزارش داده‌است. شرایط زندان و بازداشتگاه مرکزی زندان‌های آرژانتین همچنان در شرایط غیرانسانی قرار دارند و زندانیان اغلب سال‌ها قبل از محاکمه در زندان به سر می‌برند. پلیس هنوز از قدرت خود سوءاستفاده می‌کند، گاهی اوقات مردم را در ایستگاه‌های پلیس می‌زنند و شکنجه می‌کنند و حتی بعضی از نمونه‌های جدید ("ناپدید شده") نیز گزارش شده‌است. آزادی بیان و مطبوعات قانون اساسی آزادی بیان و مطبوعات را تضمین کرده‌است و دولت به‌طور کلی این حقوق را در عمل احترام می‌گذارد. | ## بخش 3: حقوق بشر در آرژانتین | افراد می‌توانند به دولت در ملأ عام یا در محافل خصوصی انتقاد کنند، اما مجازات‌های کیفری، از جمله زندان، به خاطر اتهام و افترا، وجود دارد و مقامات دولتی از این اقدامات علیه مخالفان سیاسی و منتقدان دیگر استفاده کرده‌اند. آزادی مذهب در قانون اساسی آزادی مذهب قید شده‌است و در عمل دولت به‌طور کلی این حق را محترم می‌شمارد. قانون اساسی همچنین می‌گوید که دولت فدرال «ایمان کاتولیک روحانی را حفظ می‌کند» و دولت کلیسای کاتولیک را با یارانه‌های گوناگون کمک می‌کند که برای سایر گروه‌های مذهبی این امکان نیست. انتخابات و مشارکت سیاسی شهروندان طبق قانون مجاز هستند که دولت خود را به صورت مسالمت‌آمیز تغییر دهند و شهروندان از طریق انتخابات دوره‌ای، آزاد و عادلانه بر اساس رأی عمومی، از این حق استفاده می‌کنند. در سطح ملی، نیمی از کرسی‌ها در مجلس نمایندگان و یک سوم از آن‌ها در مجلس سنا به مبارزه انتخاباتی پرداختند. رسانه‌ها، وزارت دادگستری و سازمان‌های غیردولتی مختلف انتخابات را مشاهده کردند و به صورت آزاد و منصفانه مورد قضاوت قرار دادند، گرچه چندین حزب مخالف شکایت کرده‌اند که لیست نامزدهای آنها در حوزه‌های رای‌گیری در برخی از استان‌ها مطرح نشده‌است. قاچاق انسان در آوریل سال ۲۰۰۸، کنگره قانونی را تحت عنوان قاچاق افراد به تصویب رساند، علت تصویب این قانون موضوع پرونده مریتا ورون بود. قاچاق انسان در درجه اول شامل شهروندانی می‌شود که به‌منظور استثمار جنسی و بهره‌کشی کاری در داخل کشور شکار قاچاقچیان می‌گردند. | ## جمع‌بندی | آنها عمدتاً از استان‌های شمالی به استان‌های مرکزی و بوئنوس آیرس و از بوینس آیرس تا چند استان جنوبی‌تر قاچاق می‌شوند.