موضوع مقاله: رالف والدو امرسون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رالف والدو امرسون | مقدمه: فریدریش نیچه او را «با استعدادترین آمریکایی» می‌دانست و والت ویتمن امرسون را «استاد» خود می‌نامید. | ## بخش 1: رالف والدو امرسون | سخنرانی او با عنوان «دانشمند آمریکایی» که در سال ۱۸۳۷ ایراد شد، توسط الیور وندل هلمز «اعلامیه استقلال فکری» آمریکا نامیده شد. امرسون بیشتر مقاله‌های مهم خود را به صورت سخنرانی می‌نوشت و سپس آن‌ها را برای چاپ ویرایش می‌کرد. دو مجموعه اول مقالات او، مقاله‌ها: سری اول (۱۸۴۱) و مقاله‌ها: سری دوم (۱۸۴۴)، هسته اصلی تفکر او را تشکیل می‌دهد. این مقالات به همراه «طبیعت»، دهه میانی ۱۸۳۰ تا میانی ۱۸۴۰ را به پربارترین دوره زندگی امرسون تبدیل کردند. او در عوض ایده‌هایی مانند فردیت، آزادی، توانایی بشر برای تحقق تقریباً هر چیزی و رابطه بین روح و جهان اطراف را توسعه داد. «طبیعت» امرسون بیشتر فلسفی بود تا طبیعت‌گرایانه: «از نظر فلسفی، جهان از طبیعت و روح تشکیل شده است.» امرسون یکی از چندین شخصیتی است که «با رد دیدگاه‌های خدا به عنوان موجودی جدا از جهان، رویکردی همه‌خدایانه یا خداطبیعت‌انگارانه در پیش گرفتند». او همچنان یکی از محورهای اصلی جنبش رمانتیک آمریکایی است و آثارش تأثیر زیادی بر متفکران، نویسندگان و شاعرانی که پس از او آمدند، گذاشته است. اوایل زندگی، خانواده و تحصیلات کودکی و خانواده امرسون در ۲۵ مه ۱۸۰۳ در بوستون، ماساچوست متولد شد. رالف والدو دومین پسر از پنج پسری بود که تا بزرگسالی زنده ماندند؛ دیگران ویلیام، ادوارد، رابرت بالکلی و چارلز بودند. امرسون از تبار انگلیسی بود و خانواده‌اش از اوایل دوره استعمار در نیوانگلند زندگی می‌کردند. پدر امرسون در ۱۲ مه ۱۸۱۱، کمتر از دو هفته قبل از هشتمین سالگرد تولد امرسون، بر اثر سرطان معده درگذشت. امرسون توسط مادرش و با کمک سایر زنان خانواده بزرگ شد؛ به ویژه عمه‌اش مری مودی امرسون تأثیر عمیقی بر او گذاشت. او به طور متناوب با خانواده زندگی می‌کرد و تا زمان مرگش در سال ۱۸۶۳ با امرسون مکاتبه دائمی داشت. تحصیلات در هاروارد تحصیلات رسمی امرسون در سال ۱۸۱۲، زمانی که نه ساله بود، در مدرسه لاتین بوستون آغاز شد. در اکتبر ۱۸۱۷، در سن ۱۴ سالگی، امرسون به کالج هاروارد رفت و به عنوان پیام‌رسان سال اول برای رئیس دانشگاه منصوب شد و وظیفه داشت دانشجویان خاطی را احضار کند و پیام‌ها را به استادان برساند. در اواسط سال سوم، امرسون شروع به تهیه فهرستی از کتاب‌هایی که خوانده بود کرد و یک دفتر خاطرات در مجموعه‌ای از دفترچه‌ها به نام «دنیای گسترده» آغاز کرد. او برای تأمین هزینه‌های تحصیل خود کارهای جانبی انجام می‌داد، از جمله به عنوان پیشخدمت در سالن غذاخوری دانشجویان سال‌های پایین و به عنوان معلم گاه به گاه با عمویش ساموئل و عمه‌اش سارا ریپلی در والتهام، ماساچوست. امرسون به عنوان شاعر کلاس خدمت کرد؛ طبق معمول، او در روز کلاس هاروارد، یک ماه قبل از فارغ‌التحصیلی رسمی خود در ۲۹ اوت ۱۸۲۱، زمانی که ۱۸ ساله بود، یک شعر اصلی ارائه داد. او به عنوان یک دانش‌آموز برجسته نبود و دقیقاً در میانه کلاس ۵۹ نفره خود فارغ‌التحصیل شد. در اوایل دهه ۱۸۲۰، امرسون معلم مدرسه دخترانه (که توسط برادرش ویلیام اداره می‌شد) بود. او سپس دو سال را در کلبه‌ای در بخش کانتربری راکس‌بری، ماساچوست گذراند و در آنجا به نوشتن و مطالعه طبیعت پرداخت. به افتخار او، این منطقه اکنون در پارک فرانکلین بوستون، تپه مدیر مدرسه نامیده می‌شود. سفر به جنوب و تجربیات اولیه در سال ۱۸۲۶، امرسون به دلیل ضعف سلامتی برای یافتن آب و هوای گرمتر به جنوب رفت. او ابتدا به چارلستون، کارولینای جنوبی رفت، اما متوجه شد که هوا هنوز خیلی سرد است. سپس به جنوب‌تر به سنت آگوستین، فلوریدا رفت و در آنجا پیاده‌روی‌های طولانی در ساحل داشت و شروع به سرودن شعر کرد. مورات دو سال از او بزرگتر بود؛ آنها دوستان خوبی شدند و از همراهی یکدیگر لذت می‌بردند. در یک مقطع، او در جلسه انجمن کتاب مقدس شرکت کرد در حالی که حراج بردگان در حیاط بیرون در حال انجام بود. امرسون در اواخر سال ۱۸۲۴ در مدرسه الهیات هاروارد پذیرفته شد و در سال ۱۸۲۸ به عضویت فی بتا کاپا درآمد. برادر امرسون، ادوارد، دو سال از او کوچکتر، پس از فارغ‌التحصیلی از هاروارد به عنوان نفر اول کلاس خود، وارد دفتر وکیل دانیل وبستر شد. سلامت جسمی ادوارد شروع به وخامت کرد و به زودی دچار فروپاشی روانی نیز شد؛ او در ژوئن ۱۸۲۸ در سن ۲۵ سالگی به آسایشگاه مک‌لین منتقل شد. اگرچه او تعادل روانی خود را بازیافت، اما در سال ۱۸۳۴ ظاهراً بر اثر سل طولانی مدت درگذشت. یکی دیگر از برادران جوان باهوش و آینده‌دار امرسون، چارلز، متولد ۱۸۰۸، نیز در سال ۱۸۳۶ بر اثر سل درگذشت و او را به سومین جوانی در حلقه نزدیکان امرسون تبدیل کرد که در عرض چند سال درگذشت. امرسون همسر اول خود، الن لوییزا تاکر را در روز کریسمس ۱۸۲۷ در کنکورد، نیوهمپشایر ملاقات کرد و دو سال بعد زمانی که او ۱۸ ساله بود با او ازدواج نمود. این زوج به بوستون نقل مکان کردند و مادر امرسون، روث، نیز برای کمک به مراقبت از الن که قبلاً به سل مبتلا بود، با آنها نقل مکان کرد. کمتر از دو سال بعد، در ۸ فوریه ۱۸۳۱، الن در سن ۲۰ سالگی پس از گفتن آخرین کلمات خود، «صلح و شادی را فراموش نکرده‌ام»، درگذشت. امرسون به شدت تحت تأثیر مرگ او قرار گرفت و روزانه از قبر او در راکسبری دیدن می‌کرد. در یادداشتی در دفتر خاطرات به تاریخ ۲۹ مارس ۱۸۳۲، او نوشت: «از مقبره الن دیدن کردم و تابوت را باز کردم.» کلیسای دوم بوستون از امرسون دعوت کرد تا به عنوان کشیش دستیار خدمت کند و او در ۱۱ ژانویه ۱۸۲۹ منصوب شد. حقوق اولیه او سالانه ۱۲۰۰ دلار بود که در ژوئیه به ۱۴۰۰ دلار افزایش یافت، اما با نقش کلیسایی خود مسئولیت‌های دیگری را نیز بر عهده گرفت: او کشیش مجلس قانونگذاری ماساچوست و عضو کمیته مدارس بوستون بود. فعالیت‌های کلیسایی او را مشغول نگه می‌داشت، اگرچه در این دوره و با مواجهه با مرگ قریب‌الوقوع همسرش، شروع به تردید در باورهای خود کرد. بحران ایمانی و استعفا مرگ همسرش و تردیدهای درونی نسبت به آیین‌های کلیسا، به‌ویژه مراسم عشای ربانی، منجر به بحران ایمانی در او شد. او در نهایت در سال ۱۸۳۲ در نامه‌ای به کلیسا، با بیان اینکه نمی‌تواند با اعتقاد کامل این آیین‌ها را اجرا کند، از مقام کشیشی استعفا داد. این اقدام، نقطه عطفی بود که او را از یک مسیر سنتی به سوی یک مسیر فکری مستقل سوق داد. امرسون در سال ۱۸۳۳ به اروپا سفر کرد و بعداً از سفرهای خود در ویژگی‌های انگلیسی (۱۸۵۶) نوشت. در طول سفر اروپایی خود، چندین ماه را در ایتالیا گذراند و از رم، فلورانس و ونیز و شهرهای دیگر دیدن کرد. زمانی که در رم بود، با جان استوارت میل ملاقات کرد که به او نامه توصیه‌ای برای ملاقات با توماس کارلایل داد. او به سوئیس رفت و مسافران دیگر مجبور شدند او را برای بازدید از خانه ولتر در فرنی بکشانند، «در تمام راه به دلیل بی‌ارزشی خاطره او اعتراض می‌کرد.» سپس به پاریس رفت، «یک نیویورک مدرن پر سر و صدا»، جایی که از باغ گیاهان بازدید کرد. او به شدت تحت تأثیر سازماندهی گیاهان بر اساس سیستم طبقه‌بندی آنتوان لوران دو ژوسیو و نحوه ارتباط و اتصال همه این اشیاء قرار گرفت. ریچاردسون می‌گوید: «لحظه بصیرت امرسون در مورد به هم پیوستگی چیزها در باغ گیاهان، لحظه‌ای از شدت تقریباً بصری بود که او را از الهیات به سوی علم هدایت کرد.» سفر به اروپا و ملاقات‌های سرنوشت‌ساز امرسون با حرکت به شمال انگلستان با ویلیام وردزورث، ساموئل تیلور کولریج و توماس کارلایل ملاقات کرد. کارلایل به ویژه تأثیر زیادی بر او داشت؛ امرسون بعداً به عنوان یک نماینده ادبی غیررسمی در ایالات متحده برای کارلایل خدمت کرد و در مارس ۱۸۳۵، سعی کرد کارلایل را متقاعد کند که برای سخنرانی به آمریکا بیاید. در اکتبر ۱۸۳۴، او به کنکورد، ماساچوست نقل مکان کرد تا با پدربزرگ ناتنی خود، ازرا ریپلی، در خانه‌ای که بعداً خانه قدیمی مانس نامیده شد، زندگی کند. با توجه به جنبش نوپای لیسئوم که سخنرانی‌هایی در مورد انواع موضوعات ارائه می‌کرد، امرسون شغلی ممکن به عنوان سخنران را دید. در ۵ نوامبر ۱۸۳۳، او اولین سخنرانی از حدود ۱۵۰۰ سخنرانی خود را با عنوان «کاربردهای تاریخ طبیعی» در بوستون ایراد کرد. در این سخنرانی، او برخی از باورهای مهم و ایده‌هایی را که بعداً در اولین مقاله منتشر شده خود، «طبیعت»، توسعه داد، بیان کرد: در ۲۴ ژانویه ۱۸۳۵، امرسون نامه‌ای به لیدیا جکسون نوشت و به او پیشنهاد ازدواج داد. در ژوئیه ۱۸۳۵، او خانه‌ای را در جاده کمبریج و کنکورد در کنکورد، ماساچوست خرید که آن را بوش نامید؛ اکنون به عنوان خانه رالف والدو امرسون برای عموم باز است. دو روز بعد، او با جکسون در زادگاهش پلیموث، ماساچوست ازدواج کرد و در ۱۵ سپتامبر به همراه مادر امرسون به خانه جدیدشان در کنکورد نقل مکان کردند. امرسون به سرعت نام همسرش را به لیدیا تغییر داد و او را کوئینی و گاهی آسیا صدا می‌زد و او نیز او را آقای امرسون صدا می‌کرد. امرسون زمانی که در هاروارد بود فقیر بود، اما بعداً توانست خانواده خود را برای بخش زیادی از زندگی خود تأمین کند. او پس از مرگ همسر اولش مقدار قابل توجهی پول به ارث برد، اگرچه برای دریافت آن مجبور شد در سال ۱۸۳۶ علیه خانواده تاکر شکایت کند. در سال ۱۸۳۴، او معتقد بود که از پرداخت اولیه املاک، درآمد سالانه ۱۲۰۰ دلار دارد که معادل درآمدی بود که به عنوان کشیش کسب می‌کرد. دوره ادبی و تعالی‌گرایی شکل‌گیری تعالی‌گرایی و باشگاه تعالی پس از بازگشت به آمریکا در سال ۱۸۳۵، امرسون با لیدیا جکسون ازدواج کرد و در شهر کنکورد، ماساچوست ساکن شد. | ## بخش 2: رالف والدو امرسون | خانه آن‌ها به مرکز گردهمایی روشنفکران و نویسندگانی تبدیل شد که هسته اصلی جنبش تعالی‌گرایی را تشکیل می‌دادند. در سال ۱۸۳۶، او به همراه چهره‌هایی مانند جرج ریپلی و فردریک هنری هج، باشگاه تعالی را بنیان نهاد که به محفلی برای بحث و تبادل نظر درباره فلسفه، دین و ادبیات تبدیل شد. انتشار آثار کلیدی و سخنرانی‌های جنجالی در سال ۱۸۳۶، امرسون به صورت ناشناس کتاب کوتاه اما تأثیرگذار طبیعت را منتشر کرد که بیانیه غیررسمی مکتب تعالی‌گرایی محسوب می‌شود. یک سال بعد، سخنرانی «دانشمند آمریکایی» را در دانشگاه هاروارد ایراد کرد و در آن از روشنفکران آمریکایی خواست تا از زیر سایه نفوذ فرهنگی اروپا خارج شوند. در سال ۱۸۳۸، «سخنرانی مدرسه الوهیت» او که در آن الوهیت عیسی را زیر سؤال برد و بر تجربه شخصی دین تأکید کرد، خشم محافل مذهبی را برانگیخت و باعث شد تا ۳۰ سال از سخنرانی در هاروارد منع شود. مجله دیال و زندگی در کنکورد در سال ۱۸۴۰، امرسون به همراه مارگارت فولر، مجله دیال را به عنوان ارگان رسمی جنبش تعالی‌گرایی تأسیس کرد و خود برای مدتی سردبیری آن را بر عهده گرفت. در این دوره، او دوستی عمیقی با هنری دیوید ثورو آغاز کرد که به یکی از مهم‌ترین شاگردان او تبدیل شد. زندگی امرسون در کنکورد با تراژدی مرگ پسر پنج ساله‌اش، والدو، در سال ۱۸۴۲ نیز همراه بود، رویدادی که تأثیر عمیقی بر مقاله «تجربه» او گذاشت. شهرت به عنوان سخنران و علاقه به فلسفه شرق امرسون به عنوان یک سخنران عمومی در قالب لیسئوم به شهرت و موفقیت مالی چشمگیری دست یافت. در همین دوره، علاقه او به فلسفه شرق، به‌ویژه ودانتا و متون هندی مانند بهگود گیتا، عمیق‌تر شد. اردوی فیلسوفان در تابستان ۱۸۵۸، امرسون به همراه نه نفر دیگر در برکه فالنزبی در کوه‌های آدیرونداک در شمال ایالت نیویورک اردو زدند: لویی آگاسی، جیمز راسل لوول، جان هلمز، هوراشیو وودمن، ابنزر راک‌وود هور، جفریس وایمن، استس هاو، آموس بینی و ویلیام جیمز استیل‌من. الیور وندل هلمز، هنری وادزورث لانگ‌فلو و چارلز الیوت نورتون، همگی اعضای باشگاه شنبه (بوستون، ماساچوست) دعوت شده بودند اما نتوانستند در این سفر شرکت کنند. این باشگاه اجتماعی عمدتاً دارای اعضای ادبی بود که آخرین شنبه هر ماه در هتل پارکر هاوس بوستون (هتل اومنی پارکر هاوس) گرد هم می‌آمدند. ویلیام جیمز استیل‌من یک نقاش و سردبیر بنیان‌گذار یک مجله هنری به نام کرایون بود. استیل‌من در اسکنکتدی که درست در جنوب کوه‌های آدیرونداک قرار داشت به دنیا آمد و بزرگ شد. او تجربیات خود را در این طبیعت وحشی با اعضای باشگاه شنبه به اشتراک گذاشت و علاقه آنها را به این منطقه ناشناخته برانگیخت. جیمز راسل لوول و ویلیام استیل‌من تلاش برای سازماندهی سفری به آدیرونداک را رهبری کردند. آنها سفر خود را در ۲ اوت ۱۸۵۸ با قطار، کشتی بخار، کالسکه و قایق‌های راهنمای کانو آغاز کردند. خبر اینکه این مردان فرهیخته مانند «ساک‌ها و سوها» در طبیعت وحشی زندگی می‌کنند در روزنامه‌های سراسر کشور منتشر شد. این رویداد نقطه عطفی در جنبش فکری قرن نوزدهم بود که طبیعت را با هنر و ادبیات پیوند داد. اگرچه در طول سال‌ها توسط محققان و زندگی‌نامه‌نویسان زندگی امرسون مطالب زیادی نوشته شده است، اما در مورد آنچه به عنوان «اردوی فیلسوفان» در برکه فالنزبی شناخته می‌شود، مطالب کمی نوشته شده است. با این حال، شعر حماسی او «آدیرونداک» مانند یک دفتر خاطرات از توصیف دقیق روز به روز ماجراهای او در طبیعت وحشی با دیگر اعضای باشگاه شنبه است. این اردوی دو هفته‌ای (۱۸۵۸ در آدیرونداک) او را با یک طبیعت وحشی واقعی روبرو کرد، چیزی که او در مقاله خود «طبیعت» که در سال ۱۸۳۶ منتشر شد، از آن صحبت کرده بود. او گفت: «در طبیعت وحشی چیزی عزیزتر و همزادتر از خیابان‌ها یا روستاها می‌یابم.» سال‌های جنگ داخلی مواضع در برابر برده‌داری امرسون به شدت با برده‌داری مخالف بود، اما از قرار گرفتن در انظار عمومی خوشش نمی‌آمد و در مورد سخنرانی در این زمینه مردد بود. با این حال، در سال‌های منتهی به جنگ داخلی، او تعدادی سخنرانی، از اوایل نوامبر ۱۸۳۷، ایراد کرد. تعدادی از دوستان و اعضای خانواده او در ابتدا از او فعال‌تر در جنبش الغای برده‌داری در ایالات متحده بودند، اما از سال ۱۸۴۴ به بعد او فعالانه‌تر با برده‌داری مخالفت کرد. او تعدادی سخنرانی و خطابه ایراد کرد و در طول بازدیدهای جان براون از کنکورد، از او در خانه خود استقبال کرد. او در سال ۱۸۶۰ به آبراهام لینکلن رأی داد، اما از اینکه لینکلن بیشتر نگران حفظ اتحادیه بود تا از بین بردن کامل برده‌داری، ناامید شد. پس از شروع جنگ داخلی آمریکا، امرسون به صراحت اعلام کرد که به رهایی فوری بردگان معتقد است. در همین زمان، در سال ۱۸۶۰، امرسون راهبری زندگی، هفتمین مجموعه مقالات خود را منتشر کرد. در این مقالات، امرسون به شدت ایده جنگ را به عنوان وسیله‌ای برای تولد دوباره ملی پذیرفت: «جنگ داخلی، ورشکستگی ملی، یا انقلاب، [غنی‌تر] از سال‌های بی‌حال رفاه در آهنگ‌های اصلی هستند.» حمایت از لینکلن و اتحادیه امرسون در اواخر ژانویه ۱۸۶۲ از واشینگتن دی سی بازدید کرد. او در ۳۱ ژانویه ۱۸۶۲ در اسمیتسونیان یک سخنرانی عمومی ایراد کرد و اعلام کرد: «جنوب برده‌داری را یک نهاد می‌نامد... رهایی، تقاضای تمدن است.» روز بعد، اول فوریه، دوستش چارلز سامنر او را برای ملاقات با لینکلن به کاخ سفید برد. در سال ۱۸۶۵، او در مراسم یادبودی که برای لینکلن در کنکورد برگزار شد، سخنرانی کرد: «با وجود قدمت تاریخ و تراژدی‌های فراوان آن، شک دارم که هیچ مرگی به اندازه این مرگ باعث درد شده باشد، یا در هنگام اعلام آن باعث درد شود.» امرسون همچنین با تعدادی از مقامات عالی رتبه دولتی از جمله سالمون پی. استانتون، وزیر جنگ؛ گیدئون ولز، وزیر نیروی دریایی؛ و ویلیام سوارد، وزیر امور خارجه ملاقات کرد. او اغلب از ثورو به عنوان بهترین دوست خود یاد می‌کرد، علی‌رغم اختلافی که از سال ۱۸۴۹ پس از انتشار یک هفته در رودخانه‌های کنکورد و مریماک توسط ثورو آغاز شده بود. امرسون در هنگام دفن هاثورن در کنکورد، به عنوان یکی از حاملان تابوت خدمت کرد، همانطور که امرسون نوشت، «در شکوه آفتاب و سرسبزی.» او در سال ۱۸۶۴ به عنوان عضو آکادمی هنر و علوم آمریکا انتخاب شد. از اوایل تابستان ۱۸۷۱ یا در بهار ۱۸۷۲، او دچار مشکلات حافظه شد و از آفازی رنج می‌برد. در پایان دهه، او گاهی نام خود را فراموش می‌کرد و اگر از او می‌پرسیدند چه حالی دارد، پاسخ می‌داد: «کاملاً خوب؛ من قوای ذهنی خود را از دست داده‌ام، اما کاملاً خوب هستم.» در بهار ۱۸۷۱، امرسون سفری با اولین راه‌آهن بین‌قاره‌ای انجام داد، تنها دو سال پس از اتمام آن. در طول راه و در کالیفرنیا او با تعدادی از مقامات عالی‌رتبه، از جمله بریگام یانگ در طول توقفی در سالت لیک سیتی ملاقات کرد. بخشی از بازدید او از کالیفرنیا شامل سفری به یوسیمیتی بود، و در آنجا با جان مویر جوان و ناشناس ملاقات کرد، رویدادی شاخص در کارنامه مویر. او از همسایگان کمک خواست و با ناامیدی از خاموش کردن شعله‌ها، همه سعی کردند تا آنجا که ممکن است اشیاء را نجات دهند. کمک‌های مالی توسط دوستان برای کمک به بازسازی خانه امرسون‌ها جمع‌آوری شد، از جمله ۵۰۰۰ دلار که توسط فرانسیس کابوت لوول جمع‌آوری شد، ۱۰۰۰۰ دلار دیگر توسط لی‌بارون راسل بریگز و کمک شخصی ۱۰۰۰ دلاری از جرج بنکرا. پیشنهاد سرپناه نیز ارائه شد؛ اگرچه امرسون‌ها در نهایت در خانه قدیمی مانس با خانواده ماندند، اما دعوت‌نامه‌هایی از آن لینچ بوتا، جیمز الیوت کابوت، جیمز تی. آتش‌سوزی پایانی بر حرفه جدی سخنرانی امرسون بود؛ از آن پس، او فقط در مناسبت‌های خاص و فقط در برابر مخاطبان آشنا سخنرانی می‌کرد. آخرین سفرها و کناره‌گیری از انظار در حالی که خانه در حال بازسازی بود، امرسون سفری به انگلستان، اروپای قاره‌ای و مصر داشت. او در ۲۳ اکتبر ۱۸۷۲ به همراه دخترش الن ترک کرد، در حالی که همسرش لیدیا در خانه قدیمی مانس و با دوستانش وقت می‌گذراند. امرسون و دخترش الن در ۱۵ آوریل ۱۸۷۳ با کشتی المپوس به همراه دوستشان چارلز الیوت نورتون به ایالات متحده بازگشتند. در اصل، این مجموعه در اوایل پاییز ۱۸۷۱ آماده شده بود، اما زمانی که ناشران خواستار تجدید نظر شدند، به تعویق افتاد. مشکلات حافظه برای امرسون شرم‌آور شده بود و او تا سال ۱۸۷۹ از حضور در انظار عمومی دست کشید. فراتینگهام، او نوشت: «من در شرایطی نیستم که ملاقات کنم یا در هیچ گفتگویی شرکت کنم. پیری در سال گذشته به من هجوم آورده و زبانم را بسته و حافظه‌ام را پنهان کرده و بنابراین ماندن در خانه را وظیفه کرده است.» نیویورک تایمز پاسخ او را نقل کرد و خاطرنشان کرد که ابراز تأسف او در جشن با صدای بلند خوانده شد. هلمز در مورد این مشکل نوشت: «امرسون از اعتماد به نفس خود در جامعه به دلیل ضعف حافظه و مشکل بزرگی که در یافتن کلمات مورد نظر خود دارد، می‌ترسد. مشاهده خجالت او در مواقعی دردناک است.» مرگ و خاکسپاری در ۲۱ آوریل ۱۸۸۲، مشخص شد که امرسون از ذات‌الریه رنج می‌برد. او در تابوت خود با ردای سفیدی که توسط مجسمه‌ساز آمریکایی دانیل چستر فرنچ اهدا شده بود، قرار گرفت. منتقدان معتقد بودند که امرسون در حال حذف شخصیت اصلی خدا است؛ همانطور که هنری ویر جونیور گفت، امرسون در خطر حذف «پدر جهان» و رها کردن «گروهی از کودکان در یک یتیم‌خانه» بود. من به «صدای آرام و کوچک» اعتقاد دارم و آن صدا مسیح در درون ماست.» امرسون از حامیان گسترش کتابخانه‌های عمومی در قرن نوزدهم بود و در این باره می‌گفت: «در نظر بگیرید که در کوچکترین کتابخانه منتخب چه چیزی دارید. گروهی از خردمندترین و شوخ‌ترین مردانی که می‌توان از تمام کشورهای متمدن در هزار سال انتخاب کرد، نتایج دانش و خرد خود را به بهترین ترتیب قرار داده‌اند.» امرسون در طول زندگی خود به زنان مختلفی از جمله آنا بارکر و کارولین استرجیس علاقه عاشقانه داشت. او در زمینهٔ تغییر و تحول در تاریخ هم عقیده با توماس کارلایل بود مبنی بر اینکه تغییر در تاریخ و اجتماع توسط اشخاص بزرگ ایجاد می‌شود نه تودهٔ مردم. او می‌گوید شما شخصیت‌های بزرگی را مثل محمد پیامبر اسلام به من بشناسانید تا تأثیر آنها را در تحول در تاریخ برای شما بازگو کنم. | ## بخش 3: رالف والدو امرسون | علاقه به شعر فارسی امرسون به سعدی علاقه زیادی داشت، تا جایی که نوشته‌های وی را با انجیل متی مقایسه نمود.Milani, A. دیدگاه‌ها دربارهٔ نژاد و برده‌داری مواضع الغاگرایانه و فعالیت‌های عمومی امرسون تا سال ۱۸۴۴ به یک الغاگر سرسخت تبدیل نشد، اگرچه مجلات او نشان می‌دهد که او از جوانی نگران برده‌داری بود . در ژوئن ۱۸۵۶، اندکی پس از اینکه چارلز سامنر، یک سناتور ایالات متحده، به دلیل دیدگاه‌های سرسخت الغاگرایانه‌اش مورد ضرب و شتم قرار گرفت، امرسون از اینکه خودش به اندازه کافی به این آرمان متعهد نیست، ابراز تأسف کرد. شگفت‌انگیز است راهی که ما با این عرضه بی‌پایان عنصر اخلاقی نجات می‌یابیم.» پس از حمله به سامنر، امرسون شروع به صحبت علنی در مورد برده‌داری کرد. او در جلسه‌ای در کنکورد در آن تابستان گفت: «فکر می‌کنم باید از شر برده‌داری خلاص شویم، یا باید از شر آزادی خلاص شویم.» در اوایل سال ۱۸۳۸، امرسون که از قتل یک ناشر الغاگر از آلتون، ایلینوی به نام الیاس پریش لاوجوی خشمگین شده بود، اولین سخنرانی عمومی ضد برده‌داری خود را ایراد کرد. همانطور که او گفت: «همین چند روز پیش بود که لاوجوی شجاع سینه خود را به گلوله‌های یک اوباش برای حقوق آزادی بیان و عقیده داد و زمانی درگذشت که بهتر بود زنده نباشد.» جان کوئینسی آدامز گفت که قتل لاوجوی توسط اوباش «شوک مانند زلزله را در سراسر این قاره فرستاد.» با این حال، امرسون در ابتدا معتقد بود که اصلاحات باید از طریق توافق اخلاقی و نه با اقدام نظامی به دست آید. تا اول اوت ۱۸۴۴، در یک سخنرانی در کنکورد، او حمایت خود را از جنبش الغاگرایی واضح‌تر بیان کرد: «ما عمدتاً به این جنبش و به ادامه دهندگان آن برای بحث عمومی در مورد هر نکته‌ای از اخلاق عملی مدیون هستیم.» دیدگاه‌های اولیه و سلسله‌مراتب نژادی با وجود مخالفت با برده‌داری، امرسون در اوایل زندگی با پیامدهای نژاد دست و پنجه نرم می‌کرد. بسیاری از منتقدان معتقدند که دیدگاه‌های او در مورد نژاد، که تحت تأثیر باورهای رایج زمانه‌اش بود، او را از تبدیل شدن به یک فعال تمام‌عیار در اوایل زندگی‌اش باز داشت. در طول اوایل زندگی خود، به نظر می‌رسد امرسون نوعی سلسله مراتب نژادی را بر اساس قوه استدلال پذیرفته بود. در یادداشتی در دفتر خاطرات که در سال ۱۸۲۲ نوشته شده است، امرسون در مورد یک مشاهده شخصی نوشت: «به سختی می‌توان گفت که تفاوت در ویژگی عقل نهفته است. من ده، بیست، صد مرد سیاه‌پوست لب درشت و پیشانی کوتاه را در خیابان‌ها دیدم که جز در صرف موضوع زبان، از هوش فیل فراتر نمی‌رفتند... و در مقایسه با بالاترین مراتب انسان، آفریقایی‌ها آنقدر پایین خواهند ایستاد که تفاوت بین خودشان و حیوانات باهوش ناچیز باشد.» با این حال، این باور به حقارت نژادی، امرسون را به حامی برده‌داری تبدیل نکرد. او بعداً در همان سال نوشت که «هیچ سفسطه مبتکرانه‌ای هرگز نمی‌تواند ذهن منحرف نشده را با بخشش برده‌داری آشتی دهد.» برای امرسون، برده‌داری یک مسئله اخلاقی بود، در حالی که برتری نژادها را مسئله‌ای علمی می‌دانست که سعی می‌کرد آن را بر اساس صفات ارثی تحلیل کند. امرسون خود را مردی از «تبار ساکسون» می‌دید و در یک سخنرانی در سال ۱۸۳۵ با عنوان «ویژگی‌های دائمی نبوغ ملی انگلیس»، آمریکایی‌های انگلیسی‌تبار را به عنوان یک نژاد برتر معرفی کرد. تحول فکری و نظریه امتزاج بعدها در زندگی‌اش، با درگیر شدن بیشتر در جنبش الغاگرایی، ایده‌های امرسون در مورد نژاد تغییر کرد. دیدگاه‌های نژادی او با دیدگاه‌هایش در مورد ناسیونالیسم و برتری ملی ارتباط نزدیکی داشت. امرسون از نظریه‌های معاصر نژاد و علوم طبیعی برای حمایت از نظریه توسعه نژادی استفاده کرد. او معتقد بود که نبرد سیاسی کنونی و بردگی، یک مبارزه نژادی اجتناب‌ناپذیر است که در نهایت منجر به پیشرفت و اتحاد ایالات متحده خواهد شد. در بسیاری از آثار بعدی او، به نظر می‌رسد امرسون این تصور را می‌پذیرد که نژادهای مختلف اروپایی و دیگر نژادها در نهایت در آمریکا با هم مخلوط خواهند شد. از دیدگاه او، این فرآیند هیبریداسیون (امتزاج) منجر به یک نژاد برتر و ترکیبی می‌شود که به نفع آینده ایالات متحده خواهد بود. جیمز راسل لوول، سردبیر آتلانتیک ماهانه و نورث آمریکن ریویو، در کتاب خود پنجره‌های مطالعه من (۱۸۷۱) اظهار داشت که امرسون نه تنها «جذاب‌ترین سخنران ثابت در آمریکا» بود، بلکه «یکی از پیشگامان سیستم سخنرانی» نیز بود. هرمان ملویل که در سال ۱۸۴۹ با امرسون ملاقات کرده بود، در ابتدا فکر می‌کرد که او «نقصی در ناحیه قلب» و «خودبینی‌ای چنان شدیداً فکری دارد که در ابتدا انسان در نامیدن آن به نام درستش تردید می‌کند»، اگرچه بعداً اعتراف کرد که امرسون «مرد بزرگی» بود. تئودور پارکر، یک کشیش و تعالی‌گرا، به توانایی امرسون در تأثیرگذاری و الهام بخشیدن به دیگران اشاره کرد: «نبوغ درخشان امرسون در شب‌های زمستان طلوع کرد و بر فراز بوستون آویزان شد و چشمان جوانان بااستعداد را به سوی آن ستاره بزرگ جدید، یک زیبایی و یک راز، جلب کرد که برای لحظه‌ای مسحور می‌کرد، در حالی که الهام همیشگی نیز می‌داد، زیرا آنها را در مسیرهای جدید و به سوی امیدهای جدید به پیش می‌برد.» آثار امرسون نه تنها بر معاصرانش مانند والت ویتمن و هنری دیوید ثورو تأثیر گذاشت، بلکه تا به امروز بر متفکران و نویسندگان در ایالات متحده و سراسر جهان تأثیرگذار بوده است. متفکران برجسته‌ای که تأثیر امرسون را به رسمیت می‌شناسند عبارتند از نیچه و ویلیام جیمز، پسرخوانده امرسون. اختلاف نظر کمی وجود دارد که امرسون تأثیرگذارترین نویسنده آمریکای قرن نوزدهم بود، اگرچه این روزها او عمدتاً مورد توجه محققان است. والت ویتمن، هنری دیوید ثورو و ویلیام جیمز همگی امرسونی‌های مثبت بودند، در حالی که هرمان ملویل، ناتانیل هاثورن و هنری جیمز امرسونی‌های منکر بودند—در حالی که خود را در تقابل با حکیم قرار می‌دادند، از تأثیر او گریزی نبود. والدو حکیم از سال ۱۹۱۴ تا ۱۹۶۵ در سایه بود، تا اینکه پس از زنده ماندن در آثار شاعران بزرگ آمریکایی مانند رابرت فراست، والاس استیونز و هارت کرین، دوباره درخشید. هارولد بلوم در کتاب خود دین آمریکایی، بارها از امرسون به عنوان «پیامبر دین آمریکایی» یاد می‌کند که در چارچوب کتاب به ادیان بومی آمریکایی مانند مورمونیسم و علم مسیحی اشاره دارد که عمدتاً در زمان حیات امرسون به وجود آمدند، اما همچنین به کلیساهای پروتستان اصلی که بلوم می‌گوید در ایالات متحده بیشتر از همتایان اروپایی خود گنوستیک شده‌اند، اشاره دارد. بلوم در قانون غربی، امرسون را با میشل دو مونتنی مقایسه می‌کند: «تنها تجربه خواندن معادل که من می‌شناسم، خواندن بی‌پایان در دفترچه‌ها و مجلات رالف والدو امرسون، نسخه آمریکایی مونتنی است.» چندین شعر از امرسون در بهترین اشعار زبان انگلیسی بلوم گنجانده شده است، اگرچه او نوشت که هیچ یک از اشعار به اندازه بهترین مقالات امرسون برجسته نیستند، که بلوم آنها را به عنوان «خوداتکایی»، «حلقه‌ها»، «تجربه» و «تقریباً تمام راهبری زندگی» فهرست کرده است. شعر امرسون با اعتقاد به اینکه طول خطوط، ریتم‌ها و عبارات توسط نفس تعیین می‌شود، پیشگوی نظریه‌های چارلز اولسون بود. تاثیر امرسون بر ویلیام جیمز و پراگماتیسم آمریکایی تأثیر رالف والدو امرسون بر ویلیام جیمز، فیلسوف و روان‌شناس برجسته آمریکایی، جنبه‌های گوناگون شخصی، فلسفی و روان‌شناختی را شامل می‌شود. این تأثیرپذیری به دلیل روابط خانوادگی نزدیک و میراث فکری مشترک، عمیق و چندلایه بود. رابطه شخصی و میراث معنوی ارتباط میان این دو شخصیت از ابتدای زندگی ویلیام جیمز شکل گرفت. اگرچه جیمز با برخی از جنبه‌های متعالی و خوش‌بینانه فلسفه امرسون مخالف بود و رویکردی علمی‌تر و تجربی‌تر به جهان داشت، اما همواره برای او احترام عمیقی قائل بود. تأثیر بر فلسفه پراگماتیسم مهم‌ترین تأثیر فکری امرسون بر جیمز را می‌توان در شکل‌گیری فلسفه پراگماتیسم مشاهده کرد. هرچند امرسون یک پراگماتیست به معنای دقیق کلمه نبود، اما هسته اصلی اندیشه‌های او راه را برای این مکتب هموار ساخت. تأکید امرسون بر اهمیت تجربه فردی، عمل و نتایج ملموس ایده‌ها، اساس دیدگاه پراگماتیستی جیمز را تشکیل می‌دهد. جیمز معتقد بود در شرایطی که شواهد کافی برای تصمیم‌گیری وجود ندارد، انسان حق دارد با اراده خود باوری را برگزیند که از نظر عملی برای زندگی‌اش مفیدتر است. تأثیر بر روان‌شناسی و دیدگاه‌های دینی امرسون به جیمز آموخت که چگونه به پیچیدگی‌های ذهن و تجربیات درونی انسان توجه کند. این تأثیر در دو حوزه برجسته است: روان‌شناسی دین: کتاب مشهور جیمز، تنوع تجربه دینی، نمونه بارز این تأثیر است. جیمز در این کتاب، به جای پرداختن به دگم‌ها و نهادهای دینی، بر تجربه دینی فردی و شخصی تمرکز می‌کند. به طور خلاصه، ویلیام جیمز بسیاری از مفاهیم کلیدی امرسون را در قالبی علمی‌تر، روان‌شناختی‌تر و نظام‌مندتر ارائه داد و به این ترتیب، پلی میان تعالی‌گرایی قرن نوزدهم و پراگماتیسم قرن بیستم بنا نهاد. سبک ادبی و نثر سبک نگارش رالف والدو امرسون به اندازه محتوای فلسفی او اهمیت دارد و یکی از مشخصه‌های اصلی آثار او به شمار می‌رود. نثر او که اغلب از سخنرانی‌های عمومی و یادداشت‌های روزانه‌اش نشأت می‌گرفت، دارای ویژگی‌های منحصر به فردی است که آن را از دیگر نویسندگان هم‌عصرش متمایز می‌کند. او به جای ارائه یک استدلال خطی و گام به گام، مقالات خود را حول محور جملات قصار و عباراتی مستقل و کوبنده بنا می‌کرد. این سبک باعث می‌شود که مقالات او گاهی برای خواننده امروزی پراکنده یا فاقد انسجام منطقی به نظر برسند. در واقع، امرسون به دنبال اثبات یک گزاره از طریق منطق نبود؛ بلکه قصد داشت تا با ارائه مجموعه‌ای از بینش‌های درخشان، خواننده را به یک درک شهودی و شخصی از حقیقت برساند.Buell, Lawrence. استفاده از سخنرانی‌ها و خطابه‌ها بسیاری از مقالات مشهور امرسون، از جمله «خوداتکایی» و «روح متعال»، در ابتدا به عنوان سخنرانی‌های عمومی در قالب لیسئوم (Lyceum) ارائه می‌شدند. نثر او دارای لحنی قدرتمند، مستقیم و اغلب پیامبرگونه است که برای مجاب کردن و الهام بخشیدن به یک مخاطب زنده نوشته شده است. این ساختار مبتنی بر سخنرانی همچنین توضیح می‌دهد که چرا در مقالات او یک ایده مرکزی بارها از زوایای مختلف تکرار و بازگو می‌شود؛ این تکنیکی برای تثبیت مفاهیم کلیدی در ذهن مخاطبان حاضر در یک سالن سخنرانی بوده است. اهمیت به یادداشت‌های روزانه امرسون در تمام طول زندگی بزرگسالی خود، یادداشت‌های روزانه (Journals) مفصلی می‌نوشت که به گفته خودش «بانک پس‌انداز» فکری او بودند. هنگامی که امرسون قصد نوشتن یک مقاله یا سخنرانی جدید را داشت، به سراغ این یادداشت‌ها می‌رفت و جملات و پاراگراف‌های درخشانی را که طی سال‌ها نوشته بود، استخراج می‌کرد و آن‌ها را مانند قطعات یک موزاییک در کنار هم قرار می‌داد. این روشِ «استخراج و مونتاژ»، دلیل دیگری بر ساختار غیرخطی و گزین‌گویانه آثار اوست. در واقع، مقالات او محصول نهایی فرآیندی طولانی از تفکر و نگارش است که در صفحات یادداشت‌های روزانه‌اش ثبت شده بود. یادبودها موارد زیر به نام یا به افتخار امرسون نامگذاری شده‌اند: کالج امرسون (پردیس اصلی در بوستون، ماساچوست) بخش فلسفه هاروارد در تالار امرسون (۱۹۰۰) قرار دارد. در ماه مه ۲۰۰۶، ۱۶۸ سال پس از اینکه امرسون «سخنرانی مدرسه الوهیت» خود را ایراد کرد، مدرسه الوهیت هاروارد تأسیس کرسی استادی انجمن یکتاپرستی جهانی‌گرای امرسون را اعلام کرد. نویسنده رالف والدو الیسون کوارتت زهی امرسون که در سال ۱۹۷۶ تشکیل شد جایزه رالف والدو امرسون سالانه توسط کانکورد ریویو به دانش‌آموزان دبیرستانی برای مقالاتی در موضوعات تاریخی اهدا می‌شود. چارلز آیوز قطعه‌ای از شعر امرسون «داوطلبانه» (ادای احترامی به سربازانی که برای اتحادیه می‌جنگیدند) را به عنوان آهنگی با عنوان وظیفه در مجموعه خود برای صدا و پیانو ۱۱۴ آهنگ (۱۹۱۹–۲۴) تنظیم کرده است. ارنست توخ شعر امرسون «خداحافظ» را به عنوان موومان ششم و پایانی اثر خود حلقه درونی برای گروه کر مختلط آکاپلا (۱۹۴۵، بازبینی ۱۹۵۳) تنظیم کرده است. | ## جمع‌بندی | عنوان اثر از جمله پایانی مقاله گرفته شده است که تنظیم را نیز به پایان می‌رساند: «ما تأثیرات اصیل آتش حقیقی را از طریق هر یک از میلیون‌ها صورت مبدل آن می‌شناسیم.» ترجمه‌ی فارسی از امرسون آثار پراکنده‌ای به فارسی منتشر شده است.