aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: خانه امیر بخارا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خانه امیر بخارا | مقدمه: خانه امیر بخارا یک آپارتمان در سن پترزبورگ است که در سال‌های ۱۹۱۳–۱۹۱۴ به دستور امیر بخارا، سید عبدالأحدخان، برای پسرش، سید علیم‌خان، ساخته شد. | ## بخش 1: خانه امیر بخارا | امیر از معمار استپان کریچینسکی، که قبلاً در ساخت مسجد جامع سنت پترزبورگ شرکت داشت برای ساخت آن دعوت کرد. امیر برای طراحی این خانه، نشان «بخارای اشرافی» را به معمار استپان کریچنسکی اعطا کرد. در اوایل سال ۱۹۱۰، این زمین را امیر سید عبدالأحدخان خریداری کرد و تصمیم به ساخت یک آپارتمان در آن گرفت. عبدالأحدخان در دسامبر همان سال بر اثر بیماری کلیوی لاعلاج درگذشت و وارث او سید علیم‌خان این پروژه را ادامه داد. نمای بیرونی ساختمان به سبک یک کاخ فلورانسی طراحی شده است و نماهایی به سبک رنسانس ایتالیایی دارد. برخلاف بسیاری از ساختمان‌های آپارتمانی دیگر، بال‌های حیاط خانه امیر به همان اندازه که رو به خیابان هستند، به طرز چشمگیری تزئین شده‌اند. | ## بخش 2: خانه امیر بخارا | نمای جلویی از نظر بصری به دو قسمت تقسیم می‌شود - یک پایه روستیک در مقیاس بزرگ و نیم‌ستون‌های عظیم، و طبقات بالایی «سبک‌تر». پروژه کریچینسکی به دلیل وقوع جنگ جهانی اول نتوانست به‌طور کامل اجرا شود - به منظور سرعت بخشیدن به ساخت و ساز، نرده برنامه‌ریزی شده در امتداد طبقه سوم برداشته شد و برخی از ستون‌ها به جای سنگ مرمر از چوب ساخته شدند. در مارس ۱۹۱۷، این ساختمان محل استقرار هنگ اول ذخیره مسلسل پادگان پتروگراد بود، سپس خانه به آپارتمان‌های اشتراکی واگذار شد. کمی پس از مرگ او، آپارتمان توسط یک بلشویک عالی‌رتبه (طبق یک روایت، کاپیتان کشتی آئورورا) به همراه خانواده و خدمتکارانش اشغال شد و آپارتمان خیلی زود به آپارتمان اشتراکی تبدیل شد. از ساکنان مشهور خانه می‌توان به دیمیتری اوت، متخصص زنان و زایمان و ماریا پترووا، فیزیولوژیست، اشاره کرد. معاصر از دهه ۱۹۲۰ که این خانه به مسکن عمومی واگذار شد، فضای داخلی و سالن‌های ورودی آسیب قابل توجهی دیده‌اند. | ## بخش 3: خانه امیر بخارا | در دهه ۱۹۹۰، نرده‌های مرمری کنده شدند، نقاشی‌های دیواری با گرافیتی پوشانده شدند، گچ‌بری‌ها و عناصر تزئینی چوبی (پایه‌ها، نرده‌ها، درها) به‌طور قابل توجهی آسیب دیدند. از سال ۲۰۲۰، آپارتمان‌های سالن جلویی سمت چپ همچنان به صورت اشتراکی باقی مانده‌اند، در حالی که قسمت راست ساختمان به آپارتمان‌های خصوصی تخصیص داده شده است. افسانه‌های شهری مرتبط با خانه امیر در فیلم "Kommunalka" به کارگردانی ولادیسلاو وینوگرادوف که در سال ۱۹۳۳ این ساختمان فیلمبرداری شد، گنجانده شده است. در میان قدیمی‌ها، این باور وجود دارد که یک گذرگاه زیرزمینی مخفی از خانه امیر در خیابان کامنوستروفسکی به مسجد تعبیه شده است. ساکنان معتقدند که «مردان در این خانه با هم کنار نمی‌آیند.» افسانه دیگری می‌گوید که گنجی در این خانه پنهان است - گنجینه‌های امیر، که او هنگام ترک شتابزده سن پترزبورگ آن‌ها را جا گذاشت. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۲۳، فیلم تجربی «زمستان، بهار ۲۱–۲۲» اکران شد که بخشی از وقایع آن در خانه امیر اتفاق افتاده بود.
موضوع مقاله: بو بونو (ژنرال) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بو بونو (ژنرال) | مقدمه: بوبونو(هانجا:扶芬奴)، یک ژنرال برجسته در دوره ابتدایی گوگوریو و از همراهان امپراتور جومونگ است. | ## بخش 1: بو بونو (ژنرال) | فعالیت‌ها اقدامات اولیه او در بنیان گشتن گوگوریو نقش بسزایی داشت در همان زمان، پادشاه کشور بیریو، سونگ یانگ، به دلیل تازگی حکومت، آن را تحقیر کرد. بو بونو وارد عمل شد و طبل و آلات موسیقی قدیمی کاخ بیریو را به امپراتور جومونگ تقدیم کرد. | ## بخش 2: بو بونو (ژنرال) | هنگامی که پادشاه پرسید: «چگونه توانستی اشیاءی که پنهان شده بود را بیاوری؟»، بو بونو پاسخ داد: «این‌ها هدیه‌ی آسمان است؛ همانطور که شما به کمک آسمان پادشاه شدید، این بار نیز آسمان شما را یاری خواهد کرد.» در سال ۳۲ قبل از میلاد، او به همراه اوی فرمان پادشاه را اجرا کرد و کشور هانگین را در جنوب شرقی کوه تای‌بک فتح کرده و به شهری از گوگوریو مبدل نمود. بو بون نو پیشنهاد داد تا با استفاده از حیله، شیان‌بی‌ها فریب داده شوند: «این قوم شجاع اما ساده‌اند و می‌توان با تدبیر آن‌ها را شکست داد.» او یک نفر را به عنوان خائن جعلی به شیان‌بی‌ها فرستاد تا ضعف و ترس گوگوریو را نشان دهد. | ## بخش 3: بو بونو (ژنرال) | سپس پادشاه با ارتشی کم‌قدرت به قلعه شیانبی رفت و عقب‌نشینی کرد تا شیان‌بی‌ها فریب خورده و از قلعه بیرون بیایند. | ## جمع‌بندی | در نتیجه، شیان‌بی تحت سلطه گوگوریو قرار گرفتند و پادشاه یوری قصد داشت به پاس این موفقیت به بوبونو زمین اعطا کند، اما او همه‌ی موفقیت را به پادشاه نسبت داد.
موضوع مقاله: یوری اوشاکوف | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # یوری اوشاکوف | مقدمه: یوری ویکتورویچ اوشاکوف (به به ; ) سیاستمدار و دیپلمات اهل روسیه است که از سال ۲۰۱۲ به عنوان دستیار رئیس جمهور روسیه در امور سیاست خارجی خدمت کرده است. | ## بخش 1: یوری اوشاکوف | وی از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۸، سفیر روسیه در ایالات متحده آمریکا بوده و برندهٔ جوایزی همچون نشان الکساندر نوسکی، نشان دوستی و نشان افتخار فدراسیون روسیه می‌باشد. اوایل کار اوشاکوف فارغ‌التحصیل پژوهشکده دولتی روابط بین‌المللی مسکو (MGIMO) است و در سال ۱۹۷۰ وارد وزارت امور خارجه شوروی شد. پس از بازگشت به مسکو، در بخش کشورهای اسکاندیناوی، در دبیرخانه عمومی مشغول به کار شد. او دوره‌های آموزشی پیشرفته را در آکادمی دیپلماتیک به پایان رساند و از پایان‌نامه دکترای علوم خود در مورد سیاست خارجی کشورهای شمال اروپا دفاع کرد. | ## بخش 2: یوری اوشاکوف | وی از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۲، مشاور و سفیر اتحاد جماهیر شوروی و سپس روسیه در دانمارک بود. از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۶، ریاست دپارتمان همکاری اروپایی وزارت امور خارجه روسیه را بر عهده داشت و از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸، سفیر روسیه در سازمان امنیت و همکاری اروپا (OSCE) بود. از ژانویه ۱۹۹۸ تا مارس ۱۹۹۹ نیز، معاون وزیر امور خارجه در امور همکاری با سازمان ملل متحد ، مسائل حقوقی و بشردوستانه بوده است. وی در دسامبر ۱۹۹۸ به عنوان سفیر روسیه در ایالات متحده و ناظر دائم در سازمان کشورهای آمریکایی منصوب شد. | ## بخش 3: یوری اوشاکوف | او تا زمان جایگزینی‌اش در تاریخ ۳۱ مه ۲۰۰۸ با سرگئی کیسلیاک این مقام را بر عهده داشت. اوشاکوف از ژوئن ۲۰۰۸ تا مه ۲۰۱۲، معاون رئیس ستاد دولت روسیه بود و از مه ۲۰۱۲ نیز دستیار رئیس جمهور روسیه و مسئول امور بین الملل در اداره ریاست‌جمهوری روسیه بوده است. وی در ژوئن ۲۰۱۹ گفت که ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه و شی جین پینگ رئیس جمهور چین، اعلامیه جدیدی را در مورد «مشارکت جهانی و همکاری استراتژیک خود که وارد دوران جدیدی می‌شوند» امضا خواهند کرد و گفت که «مواضع روسیه و چین در اکثر مسائل بین‌المللی بسیار نزدیک یا کاملاً منطبق است.» او در فوریه ۲۰۲۲ هشدارهای ایالات متحده مبنی بر اینکه روسیه قصد حمله به اوکراین را دارد، رد کرد و گفت: «ما نمی‌فهمیم که چرا آنها اطلاعات نادرستی درباره نیات روسیه منتشر می‌کنند.» در ژوئیه ۲۰۲۳ به رسانه‌های روسی گفت که ۴۹ کشور از ۵۴ کشور آفریقایی، مشارکت هیئت‌های خود را در اجلاس روسیه-آفریقا در سال ۲۰۲۳ در سن پترزبورگ تأیید کرده‌اند. در سال ۲۰۲۲، تحقیقات نشریه "متلا" نشان داد که خانواده اوشاکوف صاحب املاک و مستغلاتی به ارزش بیش از ۷۰۰ میلیون روبل هستند. | ## جمع‌بندی | افتخارات افتخارات روسیه نشان وزارت امور خارجه «به خاطر مشارکت در همکاری‌های بین‌المللی» (۲۰۱۷) مدال «برای مشارکت در ایجاد اتحادیه اقتصادی اوراسیا » درجه یک (۲۰۱۵) نشان سرافیم ساروف، درجه دو (۲۰۱۳) نشان دوستی (۲۰۰۸)Указ Президента Российской Федерации от 31 мая 2008 года No.
موضوع مقاله: پروسراتوسوروس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پروسراتوسوروس | مقدمه: نمونه تیپ و تنها فسیل شناخته‌شده از این دایناسور شامل یک جمجمه تقریباً کامل به همراه فک پایین و استخوان هویید است که در نزدیکی شهر مینچینهمپتون در شهرستان گلاسترشر کشف شده است. | ## بخش 1: پروسراتوسوروس | نام این سرده به دلیل تصور اشتباه دربارهٔ نزدیکی آن به سردهٔ سراتوسور انتخاب شد، زیرا تاج ناقص جمجمهٔ پروسِراتوسوروس شباهتی به شاخ بینی سراتوسور داشت، که بعدها مشخص شد این شباهت سطحی و نادرست بوده است. جمجمهٔ این دایناسور در حالت حفظ‌شده ۲۶٫۹ سانتی‌متر (۱۰٫۶ اینچ) طول دارد و طول کلی بدن آن حدود ۳ متر (۱۰ فوت) تخمین زده می‌شود. | ## بخش 2: پروسراتوسوروس | دندان‌های این دایناسور ناهمگون (heterodont) بودند؛ به‌طوری‌که در جلوی فک بالایی دندان‌هایی به شکل D وجود داشت و در کناره‌های فک، دندان‌هایی صاف و دندانه‌دار دیده می‌شد. تاج جمجمهٔ کامل پروسِراتوسوروس احتمالاً بزرگ‌تر از تاج سِراتوسوروس بوده و شباهت بیشتری به تاج خویشاوند نزدیکش، گوانلانگ (Guanlong)، داشته است. | ## بخش 3: پروسراتوسوروس | پروسِراتوسوروس احتمالاً گوشت‌خوار بوده و رژیم غذایی‌اش شامل شکارهای نسبتاً کوچک می‌شده است. تاج جمجمه‌ای این دایناسور احتمالاً کاربردی نمایشی داشته—برای جلب توجه یا ارتباط اجتماعی. | ## جمع‌بندی | در دوره‌ی باتونین (Bathonian) که پروسِراتوسوروس در آن زندگی می‌کرد، بریتانیا به همراه سایر بخش‌های اروپای غربی، یک مجمع‌الجزایر نیمه‌گرمسیری را تشکیل می‌داد.
موضوع مقاله: پادشاهی آهوم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پادشاهی آهوم | مقدمه: پادشاهی آهوم یکی از مهم‌ترین دولت‌های محلی در شمال‌شرق هند بود که از سدهٔ چهاردهم میلادی تا اوایل سدهٔ نوزدهم میلادی بر ناحیهٔ آسام امروزی حکومت کرد. | ## بخش 1: پادشاهی آهوم | رهبر آنان، سوکافا، پس از عبور از رود براهماپوترا و مهاجرت از سوی برمهٔ علیا (میانمار کنونی)، در درهٔ حاصل‌خیز براهماپوترا مستقر شد و پایه‌های نخستین حکومت آهوم را گذاشت. آهوم‌ها با ورود خود به آسام، به‌تدریج با بومیان منطقه از جمله قبایل نارا، چوتیا، کچاری و دیگر گروه‌های تبتی-برمه‌ای درآمیختند. زبان، فرهنگ و آیین‌های آنان با گذشت زمان تغییر یافت و هویت خاصی با ترکیبی از عناصر تای و بومی آسام به وجود آمد. حکومت آهوم‌ها از همان آغاز ویژگی متمایزی داشت: آن‌ها یک سامانهٔ اداری منظم ایجاد کردند که بر اساس تقسیم کار و وفاداری به شاه عمل می‌کرد. | ## بخش 2: پادشاهی آهوم | در این ساختار، ادارهٔ زمین‌ها و جمع‌آوری خراج نقش محوری داشت و نیروی کار عمدتاً از طریق نظامی موسوم به «پایک» سازمان‌دهی می‌شد؛ بدین صورت که هر مرد بالغ موظف بود بخشی از سال را به کار برای دولت، در قالب کشاورزی، ساخت‌وساز یا خدمت نظامی اختصاص دهد. لشکرکشی‌های امپراتوری گورکانی به آسام بارها صورت گرفت اما در نبردهای متعددی، از جمله نبرد سارای‌گاه در سال ۱۶۷۱، آهوم‌ها توانستند با رهبری لاچیت بورفوکان مهاجمان مغول را شکست دهند. با این حال، در طول سده‌ها، توانست قلمروی خود را گسترش دهد و هویت سیاسی مستقلی در برابر امپراتوری‌های بزرگ‌تر حفظ کند. آهوم‌ها همچنین نقش مهمی در گسترش آیین هندو و جذب سنت‌های ویشنوئی در آسام ایفا کردند؛ هرچند فرهنگ و زبان تای-آهوم به‌تدریج در میان مردم رنگ باخت و زبان آسامی جای آن را گرفت. | ## بخش 3: پادشاهی آهوم | در پی جنگ اول انگلیس و برمه (۱۸۲۴–۱۸۲۶)، بر اساس معاهده یاندابو در سال ۱۸۲۶، سرزمین آهوم تحت سلطهٔ کمپانی هند شرقی درآمد و عملاً استقلال آن پایان یافت. از یک‌سو، بسیاری از ساختارهای اجتماعی و اقتصادی آسام مدیون نظام اداری آهوم‌ها است. از سوی دیگر، نمادهایی مانند نبرد سارای‌گاه و شخصیت‌هایی همچون لاچیت بورفوکان در حافظهٔ تاریخی و ملی‌گرایی آسام جایگاه ویژه‌ای دارند. | ## جمع‌بندی | امروزه پژوهشگران بر این باورند که آهوم‌ها نقش اساسی در شکل‌گیری هویت سیاسی و فرهنگی آسام ایفا کردند و توانستند برای بیش از شش قرن در یک منطقهٔ پرچالش و پر از تنوع قومی، حکومتی نسبتاً پایدار را اداره کنند.
موضوع مقاله: اسب‌هایم زمین را شخم می‌زنند هنوز؟ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اسب‌هایم زمین را شخم می‌زنند هنوز؟ | مقدمه: «اسب‌هایم زمین را شخم می‌زنند هنوز؟» شعری از آلفرد ادوارد هاوسمن است که به‌عنوان شعر شماره ۲۷ در مجموعه پسری از شراپشایر (۱۸۹۶) به چاپ رسید. | ## بخش 1: اسب‌هایم زمین را شخم می‌زنند هنوز؟ | در اواخر شعر تلویحاً گفته می‌شود که آن دوست اکنون با دختری است که بعد از مرگ راوی به‌جا مانده است. آن چموشان که به پیش می‌راندمشان و صدای سایش یراقشان را می‌شنیدم آن گاه که نفس می‌کشیدم.» آری، اسب‌ها زمین را لگدمال می‌کنند و هنوز یراقشان صدا می‌کند، همه چیز چون پیش است گرچه اکنون در زیر خاک‌هایی آرمیده‌ای که خود زمانی خیششان می‌کردی. | ## بخش 2: اسب‌هایم زمین را شخم می‌زنند هنوز؟ | «آیا اکنون که من دیگر سرپا نیستم بر ساحل جویبار هنوز دوستان پا به توپ می‌شوند؟» آری، هنوز توپ در گردش است بچه‌ها با شور و شوق به هم پاس می‌دهند دروازه‌ها پابرجاست و گلرها هم دروازه‌بانی می‌کنند. آیا او که چشمانش در وقت خواب از فراق من اشکبار بود آرام گرفته‌است؟» آری، او راحت آرمیده‌است و دیگر از گریستن در وقت خواب دست کشیده است. | ## بخش 3: اسب‌هایم زمین را شخم می‌زنند هنوز؟ | ## جمع‌بندی | آیا بستری بهتر از بستر من یافته‌ای؟» آری، ای دوست، آرام بخواب من با معشوقه یک مرده ناکام هم‌بسترم و بسیار کامروا گشته‌ام اما مپرس معشوقه که را گزیده‌ام.
موضوع مقاله: سوکافا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سوکافا | مقدمه: او شاهزاده‌ای از تبار تای بود که در اوایل سدهٔ سیزدهم میلادی از ناحیهٔ «مولو» (واقع در یون‌نان امروزی در چین) همراه با حدود ۹۰۰۰ نفر از پیروانش، عمدتاً سربازان، خانواده‌هایشان و گروهی از خدمت‌کاران و حیوانات بارکش، به سمت غرب مهاجرت کرد. | ## بخش 1: سوکافا | این کوچ در سال ۱۲۲۸ میلادی به درهٔ براهماپوترا در آسام رسید و نقطهٔ آغاز دوره‌ای جدید در تاریخ شمال‌شرق هند شد. او به جای درگیری مستقیم با مردمان بومی آسام، با آن‌ها پیوند برقرار کرد و گروه‌های مختلف قومی مانند بورهی‌ها، چوتیاها و قبایل نژادهای تبتی-برمه‌ای را به تدریج در جامعهٔ جدید ادغام نمود. با این روش، او توانست پایه‌های حکومتی تازه را بنیان بگذارد که چند سده دوام آورد. | ## بخش 2: سوکافا | پادشاهی آهوم که به دست او بنیان گذاشته شد، از سال ۱۲۲۸ تا ۱۸۲۶ ادامه یافت و بر بیشتر بخش‌های درهٔ براهماپوترا حکومت کرد. این حکومت نه تنها مرزهای سیاسی آسام را شکل داد، بلکه موجب پیوند فرهنگ تای با فرهنگ‌های محلی شد و هویتی تازه برای مردم منطقه ساخت. سوکافا در تاریخ آسام به عنوان «چولهونگ سوکافا» (به معنای «شاه بزرگ» یا «پادشاه بزرگ مهاجر») شناخته می‌شود و احترام ویژه‌ای نزد مردم دارد. | ## بخش 3: سوکافا | او نه فقط به خاطر بنیان‌گذاری سلسله‌ای پایدار، بلکه به دلیل شیوهٔ صلح‌جویانه و سیاست ادغام فرهنگی‌اش ستایش می‌شود. | ## جمع‌بندی | هر ساله روز ۲ دسامبر در آسام به یاد او «سوکافا دیباس» یا «روز سوکافا» نام‌گذاری شده و گرامی داشته می‌شود.
موضوع مقاله: موریس بنارد | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # موریس بنارد | مقدمه: از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به بیمارستان عمومی، جوی اشاره کرد. | ## بخش 1: موریس بنارد | زندگی‌نامه بنارد با نام موریسیو خوزه مورالس در مارتینز، کالیفرنیا متولد شده و در سانفرانسیسکو بزرگ شد. او تصمیم گرفت که نویسندگان بیمارستان عمومی، شخصیت او در فیلم را نیز مبتلا به این اختلال جلوه دهند. بسیاری از مشکلاتی که او در این سریال به دلیل این اختلال با آنها روبرو می‌شود، مشکلاتی هستند که در زندگی شخصی خود با آنها روبرو بوده است. در سال ۱۹۸۷، اولین بازی تلویزیونی خود را با بازی در نقش نیکو کلی در مجموعه تلویزیونی «همه فرزندان من» انجام داد، نقشی که تا سال ۱۹۹۰ در آن بازی کرد. در سال ۱۹۹۱، در نقش مکمل در مجموعه تلویزیونی «راه‌های شوم او» ظاهر شد و بعداً در همان سال در مجموعه تلویزیونی زندگینامه‌ای «لوسی و دسی: قبل از خنده» در مقابل فرانسیس فیشر نقش دزی آرناز را بازی کرد. سال بعد، او اولین حضور بزرگ خود را در پرده بزرگ سینما با بازی در فیلم درام زندگینامه‌ای روبی تجربه کرد و بعداً در فیلم مستقل زندگی من در اینجا در سال ۱۹۹۳ نقش دوم را بر عهده داشت. | ## بخش 2: موریس بنارد | در سال ۱۹۹۳، برای بازی در نقش سانی کورینتوس، یک شخصیت اصلی مافیایی مبتلا به افسردگی شیدایی، در مجموعه تلویزیونی بیمارستان عمومی انتخاب شد. در ابتدا قرار بود این شخصیت فقط شش ماه دوام بیاورد زیرا بنارد به چیزی بیش از یک سال علاقه‌ای نداشت. او فاش کرد که پس از بازی در سریال همه فرزندان من، علاقه‌ای به بازی در سریال دیگری نداشت. او به بازیگران سریال بیمارستان عمومی پیوست زیرا ورشکست شده بود و در آن زمان تنها چیزی که می‌دانست بازیگری بود. تهیه‌کنندگان دو نقش جداگانه، یکی نقش دامیان اسمیت، مافیایی با قرارداد دو ساله، و دیگری نقش سانی، را به او پیشنهاد دادند. بنارد فاش کرد که تنها دو هفته پس از شروع کار، دچار فروپاشی روانی ناشی از افسردگی شیدایی شد. | ## بخش 3: موریس بنارد | در مقطعی او دیگر سر کار نیامد، اما از شبکه به خاطر حفظ اعتمادش به او به جای اخراج فوری‌اش، قدردانی کرد. او نقش خود را در ویژه برنامه‌های پربیننده سال ۱۹۹۶ با نام «بیمارستان عمومی: پیچ سرنوشت» ، اسپین‌آف روزانه «پورت چارلز» و در یک قسمت از اسپین‌آف پربیننده «بیمارستان عمومی: شیفت شب» تکرار کرد. بنارد برای نقش سانی کورینتوس نامزد ده جایزه امی دی‌تایم شده است و در سال‌های ۲۰۰۳، ۲۰۱۹ و ۲۰۲۱ جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد سریال درام را از آن خود کرده است، همچنین در سال‌های ۱۹۹۶، ۲۰۰۳ و ۲۰۰۵ سه جایزه Soap Opera Digest را برای بهترین بازیگر نقش اول مرد دریافت کرده است. او در فیلم مستقل و معمایی «روح و نهنگ» محصول ۲۰۱۷ به تهیه‌کنندگی همسرش پائولا بازی کرد. و در سال ۲۰۱۶ به عنوان بازیگر مهمان در مجموعه تلویزیونی کسل بازی کرد و در فیلم لایف‌تایم «عاشقی که به او خیانت شد» در مقابل جیمی لونر ظاهر شد. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۱۹، او نقش جان گاتی را در فیلم جنایی «ویکتوریا گوتی: دختر پدرم» بازی کرد.
موضوع مقاله: آلفاتک (ویرایشگر نوشتار) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آلفاتک (ویرایشگر نوشتار) | مقدمه: آلفاتْک (Alphatk)، یک ویرایشگر نوشتار است که در اصل از ویرایشگر ویژه‌ی سیستم عامل مک، یعنی «آلفا»، که با زبان C نوشته شده بود، الهام گرفته شده است، ولی آلفاتک با زبان Tcl بازنویسی شد تا روی هر سکویی که Tk روی آن راه‌اندازی می‌شود، مانند ویندوز ، یونیکس و مک او اس ایکس، اجرا شود. | ## بخش 1: آلفاتک (ویرایشگر نوشتار) | آلفاتک (Alphatk) برای موارد زیر بیشترین کاربرد را دارد: برنامه‌نویسان بیش از ۴۰ زبان برنامه‌نویسی پشتیبانی‌شده‌ی گوناگون. | ## بخش 2: آلفاتک (ویرایشگر نوشتار) | آلفاتک که «جایگزینی دلپذیرتر برای ایمکس» نامیده می‌شود، ویژگی‌های بسیار غنی‌ای برای کمک به نوشتن و ویرایش انواع پرونده‌های پشتیبانی‌شده دارد. | ## بخش 3: آلفاتک (ویرایشگر نوشتار) | ## جمع‌بندی | آلفاتک علاوه بر مفید بودن برای ایجاد و ویرایش چنین اسنادی، امکانات زیادی برای ارتباط با کامپایلرها ، diff ، patch ، سیستم‌های کنترل نسخه ، سایت‌های FTP ، وب‌سایت‌ها و غیره فراهم می‌کند.
موضوع مقاله: داستان آکانه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # داستان آکانه | مقدمه: داستان آکانه مجموعه مانگای ژاپنی به نویسندگی یوکی سوئه‌ناگا و تصویرگری تاکاماسا موئه است. | ## بخش 1: داستان آکانه | ماجرا دربارهٔ دختر نوجوانی به نام آکانه اوساکی است که می‌خواهد به بالاترین رتبه در راکوگو برسد، تا از کسانی که شش سال پیش پدرش را از این حرفه اخراج کردند، انتقام بگیرد. انتشار این مانگا از فوریه ۲۰۲۲ در مجله مانگای شوئیشا آغاز شد و فصل‌های آن تا ژوئن ۲۰۲۵ در ۱۷ جلد تانکوبون جمع‌آوری شد. | ## بخش 2: داستان آکانه | استودیو Zexcs از این اثر یک مجموعه انیمه تلویزیونی اقتباس کرده که در سال ۲۰۲۶ نمایش داده خواهد شد. داستان آکانه در دوران کودکی پدرش و راکوگو (نوعی قصه‌گویی سنتی ژاپنی) را تحسین می‌کرد. | ## بخش 3: داستان آکانه | در این نوع قصه‌گویی، یک بازیگر به نام راکوگوکا، داستانی طولانی، پیچیده و معمولاً خنده‌دار را با چندین شخصیت به تصویر می‌کشد که با تغییر در زیر و بمی صدا، لحن، چرخش‌های جزئی سر و حرکات دست، در حالی که در جای خود نشسته‌اند، از هم متمایز می‌شوند. اما وقتی او در مدرسه ابتدایی بود، پدرش و سایر متقاضیان طی آزمونی نمایشی برای کسب سومین و بالاترین رتبه راکوگو یعن شین‌اوچی، از مدرسه آراکاوا اخراج شدند. | ## جمع‌بندی | شش سال بعد، آکانه که مخفیانه از استاد سابق پدرش درس می‌گرفت، برای انتقام پدرش و اثبات اینکه یک حرفه اصیل است، تصمیم می‌گیرد که به یک شین‌اوچی از مدرسه آراکاوا تبدیل شود.
موضوع مقاله: بانک کی اند اچ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بانک کی اند اچ | مقدمه: بانک کی اند اچ (، ) یکی از بزرگ‌ترین بانک‌های تجاری در مجارستان است که از سال ۱۹۹۹ متعلق به گروه کی‌بی‌سی مستقر در بروکسل می‌باشد. | ## بخش 1: بانک کی اند اچ | تاریخچه کی اند اچ با نام (به اختصار OKHB، ) تحت اصلاحات سال ۱۹۸۷ که یک سیستم بانکی دو لایه در مجارستان ایجاد کرد، به عنوان یکی از سه بانک تجاری اصلی منشعب شده از بانک ملی مجارستان به همراه بانک بوداپست و بانک اعتباری مجارستان (MHB) تأسیس شد که در ابتدا شبکه‌ای از ۴۷ دفتر محلی داشت که بزرگ‌ترین بانک از میان این سه بود. در سال ۱۹۹۳، بانک ایبوس را که پس از پایان کمونیسم در مجارستان تشکیل شده بود، از شبکه آژانس‌های مسافرتی با همین نام خریداری کرد. در سال ۱۹۹۷، این بانک که در آن زمان با نام کی اند اچ شناخته می‌شد، با حمایت بانک اروپایی بازسازی و توسعه خصوصی شد و توسط کنسرسیومی متشکل از کردیت‌بانک بلژیک و آیریش لایف خریداری شد. | ## بخش 2: بانک کی اند اچ | در سال ۱۹۹۹، گروه جانشین کردیت‌بانک، کی‌بی‌سی، سهام آیریش لایف را خریداری کرد و ۸۰ درصد از کی اند اچ را در اختیار داشت که این رقم در سال ۲۰۰۷ به ۱۰۰ درصد افزایش یافت. در سال ۲۰۰۱، کی اند اچ، بانک اعتباری مجارستان (MHB) را که در سال ۱۹۹۶ توسط ای‌بی‌ان آمرو خریداری شد و با شرکت تابعه مجارستانی خود که در سال ۱۹۹۳ تأسیس شده بود، ادغام کرده بود، خریداری کرد. در سال ۲۰۲۱، گای لیبوت، مدیر کل ارشد سابق امور مالی در کی‌بی‌سی، به عنوان مدیرعامل کی اند اچ منصوب شد. | ## بخش 3: بانک کی اند اچ | این بانک در سال ۲۰۲۲ درآمدی معادل ۶۷٫۶ میلیارد فورینت مجارستان داشت که ۱۰ درصد کمتر از سال قبل بود. عملیات بانک کی اند اچ دارایی کل ۲۸۲۶ میلیارد فورینت مجارستان و شبکه‌ای سراسری با بیش از ۲۰۰ شعبه دارد.[نیازمند منبع] این شرکت طیف کاملی از محصولات مالی را ارائه می‌دهد: مدیریت حساب، سرمایه‌گذاری، پس‌انداز، وام، ضمانت‌نامه‌های بانکی، خدمات کارت بانکی، مدیریت امانت، خزانه‌داری، تأمین مالی پروژه، خدمات بانکداری خصوصی و مدیریت صندوق‌های سرمایه‌گذاری، لیزینگ، معاملات اوراق بهادار، فاکتورینگ، بیمه عمر و بازنشستگی. | ## جمع‌بندی | تا پایان سال ۲۰۲۱، کی اند اچ اعلام کرد که به خنثی‌سازی کربن دست یافته است و قصد دارد تا سال ۲۰۳۰ میزان انتشار کربن خود را در مقایسه با سال ۲۰۱۵ به ۸۰ درصد کاهش دهد.
موضوع مقاله: جاسپر کاروت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جاسپر کاروت | مقدمه: رابرت نورمن دیویس (؛ زادهٔ ) که با نام هنری خود، جاسپر کاروت شناخته می‌شود کمدین، بازیگر و مجری تلویزیون اهل بریتانیا است. | ## بخش 1: جاسپر کاروت | زندگی‌نامه کاروت با نام اصلی رابرت نورمن دیویس در ۱۴ مارس ۱۹۴۵ در بیرمنگام انگلستان متولد شد، در مدرسه ابتدایی آکوکس گرین و مدرسه گرامر موزلی تحصیل کرد. او در نه سالگی لقب جاسپر را گرفت و در ۱۷ سالگی نام خانوادگی کاروت را به آن اضافه کرد. او از هواداران و مدیران باشگاه فوتبال بیرمنگام سیتی است؛ یک سوئیت مهمان‌نوازی د ورزشگاه سنت اندرو به نام او نامگذاری شده است. او در مراسم سال نو ۲۰۰۳ به پاس خدمات خیریه‌اش، به عنوان افسر نشان امپراتوری بریتانیا (OBE) منصوب شد. دانشگاه بیرمنگام در سال ۲۰۰۴ به او دکترای افتخاری اعطا کرد، پیش از آن، دانشگاه آستون در سال ۱۹۹۵ جایزه مشابهی را به او اعطا کرده بود. | ## بخش 2: جاسپر کاروت | او همچنین به عنوان یک مدیر موسیقی (با جان استارکی، که از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۹۲) فعالیت داشت. در سال ۱۹۷۹، او کتاب «یک جوش کوچک در کنار» را منتشر کرد که یک زندگینامه طنزآمیز بود. کتاب بعدی او، «لابرادور ترش و شیرین» ، بخش‌هایی از استندآپ کمدی را با مطالب زندگینامه‌ای مشابه ترکیب کرد که بخش عمده‌ای از آن مربوط به سفرهای جهانی او بود. کاروت مجری کنسرت خیریه هارت بیت بیرمنگام در سال ۱۹۸۶ بود، که در آن گروه‌های محلی مانند الکتریک لایت ارکسترا و مودی بلوز حضور داشتند و در پایان جرج هریسون نیز حضور داشت. اولین حضور او در تلویزیون، یک برنامه نیم ساعته برای بی‌بی‌سی میدلندز در ۱۱ اوت ۱۹۷۵ بود، که درباره فوتبال محلی به نام "بازی طلایی" بود. | ## بخش 3: جاسپر کاروت | در تابستان ۲۰۰۷، کاروت مجری برنامه تلویزیونی «توپ‌های طلایی» به تهیه‌کنندگی اندمول برای شبکه آی‌تی‌وی بود. در ۱۵ سپتامبر ۲۰۰۷، او در جشن‌های هنری به عضویت پیاده‌روی ستارگان بیرمنگام درآمد. کاروت در ۶ دسامبر ۲۰۰۸ جایزه یک عمر دستاورد هنری را از جوایز کمدی بریتانیا دریافت کرد. کاروت در فیلم کمدی بریتانیایی «جین و شهر گمشده» محصول ۱۹۸۷ نقش هاینریش را بازی کرد. وی همچنین یک درام پلیسی به نام «کارآگاهان» با بازی رابرت پاول داشت که بعداً به یک سریال تبدیل شد. | ## جمع‌بندی | در یک اجرای دوازده هفته‌ای در تابستان ۲۰۰۲، او نقش کوکو را در میکادو نوشته گیلبرت و سالیوان در تئاتر ساووی لندن بازی کرد.