موضوع مقاله: آموزش در پاراگوئه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آموزش در پاراگوئه | مقدمه: آموزش در پاراگوئه به مجموعه‌ای از سطوح آموزشی گفته می‌شود که از دوره پیش‌دبستانی تا آموزش عالی را دربرمی‌گیرد. | ## بخش 1: آموزش در پاراگوئه | بر پایه قانون اساسی پاراگوئه، آموزش همگانی برای همه رایگان است و حضور در مدرسه برای کودکان ۷ تا ۱۳ ساله اجباری است. نرخ خالص ثبت‌نام در مقطع ابتدایی به ۹۲ درصد می‌رسد، اما نرخ ترک تحصیل همچنان بالا است. در دوران ریاست‌جمهوری آلفردو اشتروسنر (۱۹۵۴–۱۹۸۹)، آموزش در پاراگوئه به شدت نادیده گرفته شد و دستمزد معلمان به پایین‌ترین سطح ممکن رسید. پس از بازگشت دموکراسی، هزینه‌های آموزشی از ۱٫۷ درصد تولید ناخالص داخلی در سال ۱۹۸۹ به ۴٫۷ درصد در سال ۲۰۰۰ افزایش یافت. بخش بزرگی از این افزایش بودجه صرف بالا بردن دستمزد معلمان و به‌روزرسانی برنامه‌های درسی شد. دستگاه آموزشی پاراگوئه از چهار سطح تشکیل شده‌است: آموزش ابتدایی، آموزش متوسطه، آموزش دانشگاهی و آموزش بزرگسالان. تا دهه ۱۹۹۰، تنها دو دانشگاه در سراسر کشور فعال بودند، اما در چارچوب اصلاحات آموزشی آن دهه، ده دانشگاه جدید تأسیس شد. اکنون ۵۳ دانشگاه در پاراگوئه فعالیت می‌کنند که ۸ تای آن‌ها دولتی و ۴۵ تای آن‌ها خصوصی هستند. پیشینه در دوران ریاست‌جمهوری آلفردو اشتروسنر (۱۹۵۴–۱۹۸۹)، ابتکارات آموزشی در سایه دغدغه‌های اقتصادی و کنترل مخالفان سیاسی قرار گرفت و دستمزد معلمان به سطوحی بسیار پایین رسید. هزینه‌های آموزشی افزایش یافته و در سال ۲۰۰۰ به ۴٫۷ درصد تولید ناخالص داخلی رسیده که در مقایسه با ۱٫۷ درصد در سال ۱۹۸۹ رشد چشمگیری داشته‌است. دانش‌آموزان موظف‌اند از سن ۷ تا ۱۳ سالگی در مدرسه حاضر شوند و پژوهش‌ها نشان می‌دهد که نرخ خالص حضور در مدرسه ابتدایی در پاراگوئه به ۹۲ درصد می‌رسد. در سال ۲۰۰۳، آکادمی نظامی ملی پاراگوئه برای نخستین بار دانشجویان زن را پذیرفت و درِ تازه‌ای را به روی زنان در پیگیری آموزش گشود. | ## بخش 2: آموزش در پاراگوئه | در جریان همه‌گیری کووید-۱۹، نزدیک به ۲۰٬۰۰۰ دانش‌آموز به دلیل مشکلات اقتصادی و اجتماعی ناشی از قرنطینه و آموزش از راه دور، تحصیل را رها کردند. حق آموزش (HRMI) دریافته که پاراگوئه تنها ۷۰٫۷ درصد از آنچه باید بر پایه سطح درآمد کشور در زمینه حق آموزش تأمین کند، محقق می‌سازد. ساختار نظام آموزشی نظام آموزشی پاراگوئه از چهار سطح تشکیل شده‌است: آموزش پیش‌دبستانی (ابتدایی اولیه)، آموزش ابتدایی، آموزش متوسطه و آموزش عالی. بنا بر داده‌های سال ۲۰۰۸، در پاراگوئه ۸٬۲۹۵ مؤسسه آموزشی در سطح ابتدایی وجود دارد که ۷٬۱۰۴ تای آن‌ها دولتی، ۵۹۰ تا یارانه‌بگیر و ۶۰۱ تا خصوصی هستند. از سال ۲۰۰۸، آموزش ابتدایی تا پایه نهم گسترش یافت تا پایه آموزشی بیشتر شهروندان تقویت شود، چرا که بیشتر پاراگوئه‌ای‌ها تنها شش سال تحصیل داشتند. این ویژگی خاص پاراگوئه است که اغلب مردم در گفتگوهای روزمره گوارانی را بهتر از اسپانیایی می‌فهمند، اما سواد خواندن و نوشتن در مدارس به زبان اسپانیایی آموخته می‌شود. دوره باشیلراتوس تکنیکوس سه سال طول می‌کشد و دارنده آن می‌تواند مستقیماً وارد آموزش دانشگاهی شود. دوره فورماسیون پروفسیونال مدیا ماهیت آکادمیک کمتری دارد و هدف آن ورود مستقیم به بازار کار پس از فارغ‌التحصیلی است. کسانی که زودتر از موعد سیستم آموزشی را ترک کرده‌اند می‌توانند با گذراندن آزمون ورودی، در برنامه‌های آموزش حرفه‌ای وزارت آموزش و علوم شرکت کنند. فارغ‌التحصیلان این برنامه‌ها برای ادامه تحصیل در سطح دانشگاهی باید در آزمون ارزیابی شایستگی دانشگاهی (ACAT) قبول شوند. در خارج از نظام آموزش رسمی، برای افراد بالای ۱۵ سال برنامه‌هایی وجود دارد: آموزش حرفه‌ای اولیه و آموزش حرفه‌ای، با شرایط ورودی و برنامه‌های متنوع که توسط مؤسسات دولتی و خصوصی ارائه می‌شوند. سرویس ملی ارتقای حرفه‌ای (SNPP) کلاس‌هایی در زمینه‌های زیر برگزار می‌کند: برنامه‌نویسی رایانه‌ای؛ برنامه آموزش از راه دور؛ برنامه کارآموزی برای جوانان؛ برنامه توسعه کسب‌وکار؛ و برنامه آموزش مدرسان. | ## بخش 3: آموزش در پاراگوئه | سایر نهادهای دولتی مانند وزارت کشاورزی، وزارت بهداشت، اتاق ساختمان پاراگوئه و مرکز بهره‌وری و کیفیت پاراگوئه نیز برنامه‌های فنی و حرفه‌ای ارائه می‌دهند. آموزش غیررسمی نیز در پاراگوئه از اهمیت نسبی برخوردار است، هرچند اندازه‌گیری آن دشوار است. اکنون ۵۳ دانشگاه در پاراگوئه فعالیت می‌کنند که ۸ تای آن‌ها دولتی و ۴۵ تا خصوصی هستند. آمار و ارقام سطح تحصیلی: سال‌های آموزش سرشماری ۲۰۰۲ نشان می‌دهد که ۵٫۰ درصد از جمعیت هیچ‌گونه آموزش رسمی ندریافته‌اند. ۵۰٫۶ درصد از جمعیت تنها تا پایه ششم ابتدایی تحصیل کرده‌اند و تنها ۹٫۸ درصد دارای ۱۳ سال یا بیشتر تحصیل (سطح دانشگاهی) هستند. میانگین سال‌های تحصیل برای جمعیت ۱۵ ساله و بالاتر در سرشماری ۲۰۰۲ برابر با ۷٫۱ سال بوده که از ۶٫۴ سال در دهه پیشین بهتر شده‌است. بیشترین شکاف در تفاوت میان مناطق شهری و روستایی دیده می‌شود: ۸٫۴ سال در مناطق شهری در برابر ۵٫۳ سال در مناطق روستایی. آسونسیون با میانگین ۱۰٫۱ سال بیشترین و استان آلتو پاراگوئه با ۴٫۹ سال کمترین میانگین تحصیلی را دارند. استان سال‌های تحصیل آسونسیون ۱۰٫۱ کنسپسیون ۶٫۲ سان پدرو ۵٫۷ کوردیئرا ۶٫۵ گواییرا ۶٫۲ کائاگواسو ۶٫۱ کائاساپا ۵٫۴ ایتاپوا ۶٫۰ میسیونس ۶٫۶ پاراگواری ۶٫۳ آلتو پارانا ۶٫۷ سنترال ۸٫۱ نه‌امبوکو ۶٫۲ آمامبای ۶٫۱ کانیندئیو ۵٫۲ پرزیدنته هایس ۵٫۵ بوکرون ۵٫۶ آلتو پاراگوئه ۴٫۹ میانگین کشوری ۷٫۱ سواد نرخ بی‌سوادی در پاراگوئه در میان افراد ۱۵ ساله و بالاتر از ۱۹٫۹ درصد در سال ۱۹۷۲ به ۷٫۱ درصد در سال ۲۰۰۲ و ۵٫۶ درصد در سال ۲۰۱۲ کاهش یافته‌است. نرخ سواد در سال ۲۰۰۳ حدود ۹۴ درصد برآورد شده که تفاوت اندکی میان مردان (۹۵ درصد) و زنان (۹۳ درصد) دارد. | ## جمع‌بندی | نرخ بی‌سوادی در مناطق روستایی از میانگین ملی بیشتر است و بر پایه سرشماری ۲۰۰۱، ۱۵ درصد از زنان و ۱۰ درصد از مردان ساکن مناطق روستایی بی‌سواد بودند.