موضوع مقاله: کشاورزی در کره شمالی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کشاورزی در کره شمالی | مقدمه: کشاورزی در کره شمالی عمدتاً در دشت‌های چهار استان ساحلی غربی متمرکز است؛ جایی که فصل رشد طولانی‌تر، زمین‌های هموار، بارندگی کافی و خاک‌های حاصلخیز آبیاری‌شده، امکان کشت فشرده‌تر محصولات را فراهم می‌کند. | ## بخش 1: کشاورزی در کره شمالی | همچنین نوار باریکی از زمین‌های حاصلخیز مشابه در امتداد سواحل شرقی استان هامگیونگ و استان گانگوون امتداد دارد. استان‌های داخلی استان جاگانگ و استان ریانگ‌گانگ به دلیل کوهستانی، سرد و خشک بودن، برای کشاورزی گسترده مناسب نیستند. کوه‌های این مناطق بخش عمده‌ای از ذخایر جنگلی کره شمالی را در خود جای داده‌اند، در حالی که دامنه‌ها و تپه‌های میان مناطق اصلی کشاورزی برای چراگاه دام‌ها و کشت درختان میوه مورد استفاده قرار می‌گیرند. از سال ۱۹۴۷، کیم ایل سونگ کشت محصولات عمده، از جمله برنج و سایر محصولات زراعی، را بخشی از برنامهٔ سوسیالیسم دهقانی و جامعه‌ای بی‌طبقه قرار داد. در سال ۲۰۱۲، حدود ۲۳٫۴ درصد از اردوگاه‌های کار اجباری و مناطق «کنترل کامل انقلابی» کره شمالی در بخش کشاورزی فعالیت داشتند. شرایط آب و هوا، زمین و خاک برای کشاورزی چندان مساعد نیست و فصل برداشت نسبتاً کوتاهی دارد. تنها حدود ۱۷٪ از کل زمین یا تقریباً ، قابل کشت است که از این تعداد برای کشت غلات بسیار مناسب است؛ بخش عمده‌ای از این کشور کوهستانی و ناهموار است. در مقایسه، ۲۲ درصد از زمین‌های کره جنوبی قابل کشت است که ۶۵ درصد آن به کشت غلات اختصاص دارد. آب و هوا به‌طور قابل توجهی با توجه به ارتفاع متفاوت است و کمبود بارندگی، همراه با خاک حاصلخیز، زمین‌های واقع در ارتفاعات بالاتر از ۴۰۰ متر را برای مقاصدی غیر از چراگاه نامناسب می‌کند. بارندگی از نظر جغرافیایی و فصلی نامنظم است و در بیشتر مناطق کشور، نیمی از بارندگی سالانه در سه ماه تابستان رخ می‌دهد. این الگو، کشت برنج شالیزاری را در مناطق گرم‌تر که مجهز به شبکه‌های آبیاری و کنترل سیل هستند، ترجیح می‌دهد. بین سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۸، سطح زیر کشت سیب‌زمینی در کره شمالی چهار برابر شد و به ۲۰۰۰۰۰ هکتار رسید و مصرف سرانه از افزایش یافت. سیب‌زمینی قبلاً یک ماده غذایی درجه دو محسوب می‌شد، اما به غذای اصلی در مناطق روستایی تبدیل شده و جایگزین برنج شده است. محصولات گلخانه‌ای از سال ۲۰۱۴ گلخانه‌های زیادی ساخته شده‌اند که توسط تاجران نیمه‌خصوصی جدید با همکاری کشاورزان تأمین مالی شده‌اند و میوه‌های نرم مانند توت‌فرنگی و خربزه پرورش می‌دهند. سیستم توزیع مواد غذایی از دهه ۱۹۵۰، اکثر مردم کره شمالی غذای خود را از طریق سیستم توزیع عمومی (PDS) دریافت کرده‌اند. PDS از کشاورزان در مناطق کشاورزی می‌خواهد که بخشی از تولید خود را به دولت تحویل دهند و سپس مازاد آن را به مناطق شهری که نمی‌توانند غذای خود را پرورش دهند، اختصاص دهند. حدود ۷۰ درصد از جمعیت کره شمالی، از جمله کل جمعیت شهری، از طریق این سیستم دولتی، از جمله زندان‌ها و اردوگاه‌های بازآموزی، غذا دریافت می‌کنند. قبل از سیل، به‌طور کلی به گیرندگان ۶۰۰ تا ۷۰۰ اختصاص داده شد گرم در روز، در حالی که به مقامات عالی‌رتبه، نظامیان، کارگران سنگین و پرسنل امنیت عمومی سهم کمی بیشتر، یعنی ۷۰۰ تا ۸۰۰ گرم، اختصاص داده می‌شد. [ نیازمند منبع ] تا سال ۲۰۱۳، میانگین توزیع هدف، معادل ۵۷۳ گرم غلات برای هر نفر در روز بود، اما این میزان بسته به سن، شغل و اینکه آیا جیره‌ها در جای دیگری (مانند برنج و فرنی) دریافت می‌شوند یا خیر، متفاوت بود. کمبودها زمانی تشدید شدند که دولت کره شمالی محدودیت‌های بیشتری را بر کشاورزان اشتراکی اعمال کرد. وقتی کشاورزانی که هرگز تحت پوشش طرح PDS نبودند، از سوی دولت موظف شدند سهمیه غذایی خود را از ۱۶۷ کیلوگرم به ۱۰۷ کیلوگرم غلات به ازای هر نفر در هر سال کاهش دهند، آنها با خودداری از دادن بخش‌هایی از مقدار غلات مورد نیاز، به این امر واکنش نشان دادند. | ## بخش 2: کشاورزی در کره شمالی | پناهندگان قحطی‌زده گزارش دادند که دولت سهمیه‌های PDS را به ۱۵۰ کاهش داد گرم در سال ۱۹۹۴ و تا حداقل ۳۰ گرم تا سال ۱۹۹۷. اداره خدمات عمومی از آوریل تا اوت ۱۹۹۸ (فصل «کم‌بارگی») و همچنین از مارس تا ژوئن ۱۹۹۹ هیچ غذایی ارائه نداد. در ژانویه ۱۹۹۸، دولت کره شمالی علناً اعلام کرد که اداره خدمات عمومی دیگر جیره غذایی توزیع نخواهد کرد و خانواده‌ها باید به نحوی مواد غذایی خود را تهیه کنند. [ نیازمند منبع ] تا سال ۲۰۰۵، سیستم توزیع انرژی (PDS) تنها تقریباً نیمی از حداقل کالری مورد نیاز خانوارها را تأمین می‌کرد. [ نیازمند منبع ] تا سال ۲۰۰۸ این سیستم به‌طور قابل توجهی بهبود یافته بود و از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳، میانگین جیره غذایی روزانه هر نفر برای بیشتر سال ۴۰۰ گرم در روز بود، اگرچه در سال ۲۰۱۱ از ماه مه تا سپتامبر به ۲۰۰ گرم در روز کاهش یافت. تخمین زده می‌شود که در اوایل دهه ۲۰۰۰، یک خانواده معمولی کره شمالی حدود ۸۰ درصد از درآمد خود را از مشاغل کوچکی که از نظر فنی در کره شمالی غیرقانونی بودند (هرچند اجرا نمی‌شد) به دست می‌آورد. از سال ۲۰۱۳، بازارهای شهری و کشاورزی هر ۱۰ روز یکبار برگزار می‌شد و اکثر ساکنان شهری در فاصله ۲ کیلومتری از یکدیگر زندگی می‌کردند. سیاست کشاورزی از آنجایی که خودکفایی همچنان ستون مهمی از ایدئولوژی کره شمالی است، خودکفایی در تولید مواد غذایی هدفی ارزشمند تلقی می‌شود. یکی دیگر از اهداف سیاست‌های دولت - کاهش «شکاف» بین استانداردهای زندگی شهری و روستایی - مستلزم سرمایه‌گذاری مداوم در بخش کشاورزی است. در نهایت، مانند اکثر کشورها، تغییرات در عرضه یا قیمت مواد غذایی احتمالاً آشکارترین و حساس‌ترین نگرانی‌های اقتصادی برای شهروندان عادی است. ] ثبات کشور به افزایش مداوم، اگر نه سریع، در دسترس بودن اقلام غذایی با قیمت‌های معقول بستگی دارد. کیم بر پیشرفت تکنولوژیکی و آموزشی در روستاها و همچنین اشکال جمعی مالکیت و مدیریت تأکید داشت. در طول فصل برداشت، اغلب دانش‌آموزان از شهرها فراخوانده می‌شوند تا به موقع قبل از باران‌های پاییزی به برداشت محصولات کمک کنند. [ نیازمند منبع ] با پیشرفت صنعتی شدن، سهم کشاورزی، جنگلداری و شیلات در کل تولید ملی به ترتیب از ۶۳٫۵٪ و ۳۱٫۴٪ در سال‌های ۱۹۴۵ و ۱۹۴۶ به ۲۶٫۸٪ در سال ۱۹۹۰ کاهش یافت. در دهه ۱۹۹۰، کاهش توانایی انجام عملیات مکانیزه (از جمله پمپاژ آب برای آبیاری) و همچنین کمبود نهاده‌های شیمیایی، به وضوح در کاهش عملکرد و افزایش تلفات برداشت و پس از برداشت نقش داشت. از اواخر دهه ۱۹۹۰ پیشرفت‌های فزاینده‌ای در تولید محصولات کشاورزی حاصل شده است و کره شمالی را تا سال ۲۰۱۳ به خودکفایی در مواد غذایی اصلی نزدیک کرده است. به‌طور خاص، عملکرد برنج به‌طور پیوسته بهبود یافته است، اگرچه عملکرد سایر محصولات به‌طور کلی بهبود نیافته است. دسترسی به کود شیمیایی کاهش یافته است، اما استفاده از کمپوست و سایر کودهای آلی تشویق شده است. از سال ۱۹۹۸، بهبود تدریجی در تولید محصولات کشاورزی رخ داده است که تا سال ۲۰۱۳ کره شمالی را به خودکفایی در غذاهای اصلی نزدیک کرد. با این حال، از سال ۲۰۱۳، اکثر خانوارها مصرف مواد غذایی در مرز یا فقیر دارند و مصرف پروتئین همچنان ناکافی است. کمک‌های اقتصادی دریافتی از اتحاد جماهیر شوروی و چین عامل مهمی در رشد اقتصادی آن بود. | ## بخش 3: کشاورزی در کره شمالی | در سال ۱۹۹۱، اتحاد جماهیر شوروی فروپاشید، حمایت خود را قطع کرد و خواستار پرداخت ارز خارجی برای واردات شد. چین برای ارائه برخی کمک‌ها وارد عمل شد و غذا و نفت را تأمین کرد، که طبق گزارش‌ها بیشتر آن با قیمت‌های تخفیفی بود. انعطاف‌ناپذیری در نظام‌های سیاسی و اقتصادی کره شمالی، این کشور را برای جهانی در حال تغییر آماده نکرد. با توجه به محرومیت از نهاده‌های صنعتی، از جمله کود، آفت‌کش‌ها و برق برای آبیاری، تولیدات کشاورزی حتی قبل از وقوع یک سری بلایای طبیعی در اواسط دهه ۱۹۹۰ در کره شمالی، شروع به کاهش کرد. این تحول، همراه با یک سری بلایای طبیعی از جمله سیل‌های بی‌سابقه در سال ۱۹۹۵، باعث یکی از بدترین بحران‌های اقتصادی در تاریخ کره شمالی شد. از دیگر علل این بحران، هزینه‌های بالای دفاعی (حدود ۲۵٪ از تولید ناخالص داخلی) و حکومتداری بد بود. تخمین زده می‌شود که بین سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۸ اقتصاد کره شمالی ۵۰٪ کوچک شد و چند صد هزار (احتمالاً تا ۳ میلیون) نفر بر اثر گرسنگی جان باختند. کره شمالی در دسامبر ۱۹۹۳ یک سیاست اقتصادی انتقالی سه ساله را اعلام کرد که تأکید اصلی آن بر کشاورزی، صنایع سبک و تجارت خارجی بود. کمبود کود، بلایای طبیعی و شیوه‌های نامناسب ذخیره‌سازی و حمل و نقل، این کشور را بیش از یک میلیون تن در سال از خودکفایی غلات محروم کرده است. علاوه بر این، کمبود ارز خارجی برای خرید قطعات یدکی و نفت برای تولید برق، بسیاری از کارخانه‌ها را غیرفعال کرده است. دولت سیاست سونگون کیم جونگ ایل را دنبال کرد که بر اساس آن ارتش برای هدایت پروژه‌های تولیدی و زیرساختی مستقر می‌شود. در نتیجه سیاست دولت برای ایجاد خودکفایی اقتصادی، اقتصاد کره شمالی به‌طور فزاینده‌ای از اقتصاد سایر نقاط جهان منزوی شده است و توسعه و ساختار صنعتی آن منعکس کننده رقابت بین‌المللی آن نیست. ۳۷٪ از کودکان دچار اختلال رشد بودند و یک سوم مادران به شدت دچار سوء تغذیه بودند. در سال ۲۰۰۶، برنامه جهانی غذا (WFP) و فائو نیاز به ۵٫۳ تا ۶٫۵ میلیون تن غلات را تخمین زدند، در حالی که تولید داخلی تنها ۳٫۸ میلیون تن را تأمین می‌کرد. این کشور همچنین پس از قطع درختان برای کشاورزی که منجر به فرسایش خاک شد، با تخریب زمین مواجه است. شرایط سخت آب و هوایی که به تولیدات کشاورزی آسیب رساند (تولید گندم و جو به ترتیب ۵۰٪ و ۸۰٪ در سال ۲۰۱۱ کاهش یافت) و افزایش قیمت جهانی مواد غذایی، کمبود بیشتر مواد غذایی را تشدید کرد و ۶ میلیون نفر از مردم کره شمالی را در معرض خطر قرار داد. با افزایش چشمگیر اتکا به فروش خصوصی کالاها و همچنین افزایش کمک‌های بین‌المللی، وضعیت تا حدودی بهبود یافته است، به طوری که از سال ۲۰۱۴، سوءتغذیه دیگر نگرانی عمده‌ای برای اکثر مردم کره شمالی نیست، اگرچه PDS (سیستم توزیع عمومی) هنوز ادامه دارد. بازده تولید مواد غذایی در سال ۲۰۱۶ با ۷ درصد افزایش از ۴٫۵ میلیون تن در سال ۲۰۱۵ به ۴٫۸ میلیون تن رسید و کره شمالی غذای بیشتری نسبت به کره جنوبی تولید کرده است. تخمین زده می‌شود که تولید در سال ۲۰۱۷ با ۲ درصد کاهش به ۴٫۷ میلیون تن رسیده باشد. تولید مواد غذایی در سال ۲۰۱۸ بیشتر کاهش یافت، بنابراین ۶۴۱ هزار تن نیاز به واردات دارد و در مقایسه با سال گذشته که ۴۵۶ هزار تن مورد نیاز بود، ۳۹۰ هزار تن توسط کره شمالی خریداری و ۶۶ هزار تن توسط کره شمالی دریافت شد. | ## جمع‌بندی | تولید در سال ۲۰۲۳ به ۴٫۸۲ میلیون تن رسید که نسبت به ۴٫۵۱ میلیون تن، ۳۱۰ هزار تن افزایش یافته است.