موضوع مقاله: آموزش در بلیز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آموزش در بلیز | مقدمه: این نظام آموزشی بر پایه الگوی آموزشی بریتانیا بنا شده و به سه سطح آموزش ابتدایی، آموزش متوسطه و آموزش دانشگاهی تقسیم می‌شود. | ## بخش 1: آموزش در بلیز | کودکان بلیزی آموزش ابتدایی هشت‌ساله را با دو سال کلاس‌های «کودکستان» آغاز می‌کنند و پس از آن شش سطح استاندارد را طی می‌نمایند. ابتکار سنجش حقوق بشر ارزیابی کرده‌است که بلیز تنها ۸۴٫۴ درصد از آنچه باید بر اساس سطح درآمد این کشور در زمینه حق آموزش تأمین کند را برآورده می‌سازد. رشد و دگرگونی آموزش در بلیز طی چند مرحله صورت گرفته که هر یک با تحولات مهمی در تاریخ سیاسی و اقتصادی این کشور پیوند داشته‌است. در دوران معاصر، دولت نقش اصلی را در گسترش مؤسسات آموزشی، به‌ویژه در سطوح متوسطه و عالی، بر عهده دارد و امروزه دانشگاه بلیز، دانشگاه گیلن و برخی دیگر از مؤسسات آموزش عالی به دانش‌آموختگان این کشور خدمت می‌رسانند. پیشینه تاریخی رشد و دگرگونی آموزش در بلیز در چند مرحله صورت گرفت که هر کدام با تغییرات مهمی در تاریخ سیاسی و اقتصادی کشور در پیوند بود. مرحله دوم از ۱۸۹۳ تا ۱۹۳۴ ادامه یافت و با تشدید رقابت فرقه‌ای، بی‌توجهی دولت استعماری و نفوذ روزافزون مبلغان مذهبی یسوعی آمریکایی در آموزش مشخص می‌شد. در سال ۱۹۳۴ مدیر آموزش در جامائیکا بررسی جامعی از نظام آموزشی هندوراس بریتانیا انجام داد و اصلاحاتی برای افزایش هزینه‌های نظام آموزشی و بهبود سطح آموزش پیشنهاد شد. در مرحله بعدی، از اواخر دهه ۱۹۴۰ تا اوایل دهه ۱۹۵۰، فعالیت‌های آموزشی و اجتماعی یسوعی‌ها بر رشد جنبش ملی‌گرای ضد بریتانیایی و ضد استعماری تأثیر گذاشت. در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰، یسوعیان تلاش‌هایی را برای اصلاح سوگیری‌های نخبه‌گرایانه و شهرمحور آموزش پس از دوره ابتدایی رهبری کردند که نابرابری اجتماعی و تسلط تاریخی بلیز سیتی بر مناطق روستایی پیرامونی را تداوم می‌بخشید. تا اواخر دهه ۱۹۵۰، یسوعیان به نیروی مسلط در تقریباً تمام سطوح آموزش رسمی تبدیل شده بودند. با اعطای درجه بالایی از خودگردانی در سال ۱۹۶۴، دولت کنترل خود بر آموزش را اعمال کرد. کنترل رسمی بر سیاست و برنامه‌ریزی آموزشی از روحانیون بریتانیایی‌تبار و مدیران استعماری به بلیزی‌هایی که در بریتانیا آموزش دیده بودند منتقل شد. با این حال، عملکرد واقعی آموزش چندان تغییر نکرد؛ فرقه‌های دینی همچنان جهت و گام گسترش آموزش را تعیین می‌کردند. نفوذ ایالات متحده در مدارس بلیز تشدید شد، نه تنها از طریق پذیرش برخی رویه‌های یسوعی برای استفاده در سراسر نظام، بلکه از طریق ورود داوطلبان سپاه صلح و سایر معلمان داوطلب و سازمان‌هایی چون و میشیگن پارتنرز از ایالات متحده. با فراتر رفتن تقاضای آموزش از ظرفیت کلیساها، حتی یسوعیان، همکاری میان فرقه‌ای افزایش یافت و دولت نقش محوری‌تری به عهده گرفت. تا دهه ۱۹۷۰، دولت بلیز نقش اصلی را در تأسیس مدارس جدید، به‌ویژه در سطوح متوسطه و دانشگاهی، بر عهده گرفته بود. دولت آموزش را به عنوان ابزاری ضروری در مبارزه مسالمت‌آمیز برای استقلال در نظر می‌گرفت. این وضعیت باعث شد بسیاری از بلیزی‌ها از ظهور شکل جدیدی از کنترل استعماری بر کشور بیم داشته باشند. | ## بخش 2: آموزش در بلیز | در سال ۱۹۷۹، دولت (PUP) کالج هنر، علوم و فناوری بلیز (Belcast) را با هدف شکستن وابستگی بلیز به جهان خارج در زمینه آموزش دانشگاهی تأسیس کرد. این پردیس هرگز ساخته نشد زیرا حزب متحد مردم در پی پیروزی چشمگیر (UDP) رقیب در دسامبر ۱۹۸۴ از قدرت رفت. حزب دموکراتیک متحد فرمان Belcast را لغو کرد و از دانشگاه ایالتی فریس در بیگ ریپیدز، میشیگن دعوت کرد تا نهاد جدیدی به نام کالج دانشگاهی بلیز (UCB) تأسیس و اداره کند. تولد UCB بدترین نگرانی‌های ملی‌گرایان بلیزی را تجسم بخشید: کشور حاکمیت برنهادی را از دست داد که نماد اولین تلاش بزرگ بلیز برای گسستن از گذشته استعماری در بخش آموزش بود. این جنجال شدید در سال ۱۹۹۱ دوباره بالا گرفت که مشخص شد دانشگاه ایالتی فریس اعتبارسنجی مناسب برای برنامه UCB را کسب نکرده و از آن پس ارزش مدارکی که UCB از سال ۱۹۸۷ اعطا کرده بود زیر سؤال رفت. پس از این جنجال، دولت جدید حزب متحد مردم توافق خود با دانشگاه ایالتی فریس را لغو کرد و کنترل کامل نهاد را به دست گرفت. این نظام بر پایه آموزش بریتانیایی بنا شده و به سه سطح تقسیم می‌شود: آموزش ابتدایی، آموزش متوسطه و آموزش دانشگاهی. کودکان بلیزی هشت سال آموزش ابتدایی خود را با دو سال کلاس‌های «کودکستان» آغاز می‌کنند و سپس شش «سطح استاندارد» را طی می‌نمایند. فرم ششم یک دوره دو ساله پس از متوسطه است که در اصل برای آماده کردن دانش‌آموزان برای آزمون‌های پیشرفته کمبریج یا سطح «A» طراحی شده بود. از اوایل دهه ۱۹۷۰، مؤسسات فرم ششم همچنین درجه فوق دیپلم هنر مورد تأیید را اعطا می‌کنند. سایر مؤسسات آموزش عالی شامل دانشگاه بلیز، دانشگاه گیلن، کالج جونیور وزلی و UCB می‌شوند. دولت یا هیئت‌های مدیران خصوصی و مبتنی بر جامعه محلی بیش از ۵۰ درصد از مؤسسات متوسطه را اداره می‌کردند. برتری مؤسسات دولتی در سطح متوسطه پدیده‌ای نسبتاً جدید است؛ تا همان سال ۱۹۸۰ اکثریت مدارس متوسطه زیر مدیریت دینی بودند. با این حال، نمایندگان فرقه‌ها نفوذ قابل توجهی بر هیئت‌های مدیران مؤسسات خصوصی که ظاهراً غیرفرقه‌ای هستند حفظ کرده‌اند. اکثر مدارس خصوصی و فرقه‌ای بر مطالعات علمی و تجاری تأکید دارند، هرچند برخی نیز برنامه‌های فنی و حرفه‌ای ارائه می‌دهند. در مقابل، دولت مستقیماً نه مدرسه را اداره می‌کند که همه آن‌ها برنامه درسی با گرایش فنی و حرفه‌ای ارائه می‌دهند. از نظر گرایش فرهنگی، رویه‌ها، آیین‌ها و معیارهای ارزیابی آموزشی از مؤسسات یسوعی ایالات متحده به مدارس بلیز منتشر شده‌است. نفوذ یسوعی حتی بر پایگاه‌های سنتی آموزشی بریتانیایی مانند مدارس متوسطه انگلیکان و متدیست و کالج فنی بلیز که توسط دولت اداره می‌شود نیز اثر گذاشته‌است. | ## بخش 3: آموزش در بلیز | نزدیک به سی سال حضور سپاه صلح و سایر معلمان داوطلب آمریکایی نیز بر فرهنگ آموزشی بلیز تأثیر گذاشته‌است. برنامه‌های آموزش فنی و حرفه‌ای از سوی آژانس توسعه بین‌المللی ایالات متحده در ادامه به کاهش میراث‌های آموزشی بریتانیایی دامن می‌زند. دسترسی به آموزش آموزش در بلیز برای آموزش ابتدایی بین سنین ۵ تا ۱۶ سال اجباری است. قانون آموزش والدینی را که کودکان آن‌ها در سن تحصیل اجباری به طور منظم به مدرسه نمی‌روند به جریمه‌ای تا ۱۰۰ دلار آمریکی محکوم می‌کند. با این حال، تعداد زیادی از کودکان ترک تحصیل می‌کنند یا به دلیل محدودیت‌های مالی هیچ آموزشی دریافت نمی‌کنند."Belize" . آموزش ابتدایی در برخی مدارس (بیشتر در منطقه اورنج واک و منطقه کایو) رایگان است، اما هزینه‌های جانبی مانند لباس فرم، کتاب‌ها و شهریه سالانه مدرسه برای خانواده‌های فقیر فشار مالی ایجاد می‌کند. مدارس متوسطه و برنامه‌های آموزش حرفه‌ای تنها نیمی از کودکانی را که آموزش ابتدایی را به پایان رسانده‌اند می‌توانند پذیرش کنند. در سال ۲۰۰۲، نرخ ناخالص ثبت‌نام در مقطع ابتدایی ۱۲۲ درصد و نرخ خالص ثبت‌نام ۹۹ درصد بود. (نسبت‌های ثبت‌نام ناخالص و خالص بر اساس تعداد دانش‌آموزانی است که به طور رسمی در مدرسه ابتدایی ثبت‌نام کرده‌اند و از این رو لزوماً بازتاب‌دهنده حضور واقعی در مدرسه نیستند) تا سال ۱۹۹۹، ۸۱ درصد از کودکانی که در مقطع ابتدایی ثبت‌نام کرده بودند احتمالاً به پایه پنجم می‌رسیدند. نتایج پیمایش فعالیت کودکان نشان می‌دهد که ۱۲ درصد از کودکان شاغل در سنین ۵ تا ۱۴ سال به مدرسه نمی‌روند. در پاسخ به این بحران، بانک توسعه بین‌آمریکایی (BID) با اصلاح وام برنامه بهبود کیفیت آموزش II از مدارس ابتدایی و متوسطه برای پیشروی به سوی مدل آموزش ترکیبی با یادگیری از راه دور و حضوری حمایت کرد. فناوری در کلاس درس در حالی که اکثر مدارس آموزش عالی و متوسطه در بلیز به اینترنت و آزمایشگاه‌های رایانه‌ای دسترسی دارند، بخش بزرگی از نظام آموزش ابتدایی از این امکانات محروم است. برخی دبیرستان‌ها و مدارس ابتدایی برجسته در مناطق شهری‌تر به رایانه و اینترنت دسترسی دارند اما موفق به ادغام فناوری در ارائه محتوای آموزشی نشده‌اند. یکی از آن‌ها برنامه «اینترنت رایگان برای مدارس» شرکت بلیز تله‌مدیا لیمیتد است که قول می‌دهد اتصالات اینترنتی رایگان تا سرعت ۲۵۶ کیلوبیت بر ثانیه را به مدارس ارائه دهد. وزارت آموزش پروژه‌ای را برای دیجیتالی‌سازی محتوای دوره‌ها آغاز کرده تا از رسانه‌های فناورانه برای ارائه محتوا بتوان بهره گرفت. یک برنامه آزمایشی برای شش مدرسه با کمک‌های مالی از روتاری اینترناشنال و بانک توسعه بین‌آمریکایی اجرا شده‌است. | ## جمع‌بندی | کالج جونیور ساکرد هارت (SHJC) در سن ایگناسیو، منطقه کایوی بلیز پروژه‌ای آغاز کرده که هدف آن تأمین نیاز اساسی اتصال اینترنتی در هر مدرسه ابتدایی و ایجاد حضور وب برای مدارس از طریق گوگل سایتز رایگان برای آموزش است.