موضوع مقاله: پردازنده پیام رابط | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پردازنده پیام رابط | مقدمه: پردازنده پیام رابط (IMP ) گره سوئیچینگ بسته‌ای بود که از اواخر دهه ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۹ برای اتصال شبکه‌های شرکت کننده به ARPANET استفاده می‌شد. | ## بخش 1: پردازنده پیام رابط | همین ایده به‌طور مستقل در اوایل سال ۱۹۶۷ در جلسه محققان اصلی آژانس پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفته وزارت دفاع (ARPA) برای بحث در مورد ماشین‌های متصل در سراسر کشور توسعه یافت. لری رابرتز، که پیاده‌سازی ARPANET را بر عهده داشت، در ابتدا شبکه ای از رایانه‌های میزبان را پیشنهاد داد. وس کلارک پیشنهاد کرد که «یک کامپیوتر کوچک بین هر کامپیوتر میزبان و شبکه خطوط انتقال» قرار گیرد، در واقع یعنی IMP را به یک کامپیوتر جداگانه تبدیل کنیم. سه IMP باقی مانده قرار بود پس از آن در فواصل یک‌ماهه تحویل داده شود و کل شبکه در مجموع در دوازده ماه تکمیل شود. هنگامی که سناتور ماساچوست ادوارد کندی از موفقیت BBN در امضای این توافق‌نامه میلیون دلاری مطلع شد، با ارسال تلگرافی به این شرکت برای قرارداد «ساخت پردازنده پیام بین ادیان» تبریک گفت. شرکت BBNدستگاه IMP را به سادگی به عنوان «یک پیام رسان» طراحی کرده‌است که فقط «ذخیره و پیش برد» است. BBN فقط مشخصات میزبان به IMP را طراحی کرده و سایتهای میزبان را برای ساخت رابطهای میزبان به میزبان جدا می‌کند. IMP یک مکانیسم کنترل خطا داشت که بسته‌های دارای خطا را بدون تأیید دریافت کنار می‌گذارد. | ## بخش 2: پردازنده پیام رابط | بر اساس الزامات درخواست ARPA برای پیشنهاد، IMP از یک چک کن ۲۴ بیتی برای تصحیح خطا استفاده کرد. BBN تصمیم گرفت سخت‌افزار IMP را محاسبه کند چرا که این گزینه سریعتر از استفاده از محاسبه نرم‌افزار بود. در ابتدا IMP متصل به یک کامپیوتر میزبان در هر سایت تصور می‌شد، اما با اصرار محققان و دانشجویان سایت‌های میزبان، در نهایت هر IMP برای اتصال به چندین رایانه میزبان طراحی شد. گروه داگلاس انگلبارت در انستیتوی تحقیقات استنفورد (SRI) دومین IMP را در اول اکتبر ۱۹۶۹ دریافت کردند. که به یک میزبان SDS-940 متصل شد سومین IMP در تاریخ ۱ نوامبر ۱۹۶۹ در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا نصب شد. اولین آزمایش ارتباطی بین دو سیستم (UCLA و SRI) در تاریخ ۲۹ اکتبر ۱۹۶۹ هنگامی که ورود به سیستم SRI انجام شد صورت گرفت، اما فقط دو حرف اول قابل انتقال بود. بر اساس گزارشی که توسط قلب ثبت شده‌است، در اواخر سال ۱۹۶۹ آزمایش مقدماتی بر اساس یک دورهٔ ۲۷ ساعتهٔ فعالیت در خط UCSB-SRI «تقریباً یک بسته به ازای هر ۲۰٬۰۰۰ به اشتباه انجام شده‌است». آزمونهای بعدی «۱۰۰٪ تنوع در این تعداد را کشف کردند - ظاهراً به دلیل بسیاری از دوره‌های طولانی مدت غیر معمول (به ترتیب ساعتها) و هیچ خطایی شناسایی نشده‌است.» نوع دیگری از IMP وجود داشت که TIP نام داشت که پایانه‌ها را هم مانند رایانه‌ها را به شبکه متصل می‌کرد. | ## بخش 3: پردازنده پیام رابط | نسخه اولیه پروتکل ۱۸۲۲ در سال ۱۹۶۹ توسعه یافته‌است: از آنجا که از یک دهه قبل از مدل OSI وجود داشت، ۱۸۲۲ به صورت تمیز در لایه‌های OSI قرار نمی‌گیرد. با این حال، درست است که بگوییم پروتکل ۱۸۲۲ شامل لایه فیزیکی، لایه پیوند داده و لایه شبکه است. رابط قابل مشاهده برای سیستم میزبان آدرس لایه شبکه را مستقیماً به دستگاه لایه فیزیکی منتقل می‌کند. برای انتقال داده، میزبان پیامی را شامل آدرس عددی میزبان دیگر در شبکه (شبیه آدرس IP در اینترنت) و یک قسمت از داده می‌سازد و پیام را از طریق رابط ۱۸۲۲ به IMP منتقل می‌کند. IMP با استفاده از پروتکل‌هایی که در نهایت توسط روترهای اینترنتی پذیرفته شدند، پیام را به میزبان مقصد هدایت می‌کند. اگر پیام تحویل داده نشود، IMP به میزبان اصلی پیامی ارسال می‌کند که نشان می‌دهد تحویل ناموفق است. با این وجود، در عمل، شرایط (نادری) وجود داشت که میزبان می‌توانست گزارش از دست رفتن پیامی را از دست بدهد، یا تحت آن IMP می‌تواند از دست دادن پیام را هنگام دریافت واقعی گزارش کند. | ## جمع‌بندی | نسخه‌های بعدی پروتکل ۱۸۲۲ مانند 1822L در RFC 802 و جانشینان آن شرح داده شده‌است.