موضوع مقاله: مدار مجازی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مدار مجازی | مقدمه: قبل از اینکه از مدار مجازی استفاده کنیم می‌بایست اتصالی بین دو یا چند گره یا برنامه‌های نرم‌افزار برقرار شود که این اتصال با پیکربندی قسمت‌های مرتبط به هم در شبکه، انجام می‌شود. | ## بخش 1: مدار مجازی | اتصال مدار مجازی شبیه به مدار گزینی است، زیرا هر دو ارتباط، اتصالگرا هستند، به این معنی که در هر دو مورد داده‌ها در جهت درست تحویل داده می‌شوند. با این حال، مدار گزینی نرخ بیت و زمان تأخیر را، ثابت تولید می‌کند، در حالی که این ممکن است در یک سرویس مدار مجازی، بسته به عواملی تغییر کند. تشخیص خطا و درخواست خودکار تکرار (ARQ) در این مدل، باعث به وجود آمدن سرویس قابل اعتماد می‌شود. مدار مجازی لایه انتقال (لایهٔ ۴) پروتکل‌های لایهٔ انتقال که اتصالگرا هستند، مانند TCP RFC 793 RFC 1180 ممکن است بر روی یک پروتکل لایه شبکه ای بدون اتصال، مانند IP تکیه کند، که در آن بسته‌های مختلف ممکن است توسط مسیرهای مختلف مسیریابی شوند، که ممکن است بدون ترتیب و نا منظم به مقصد برسند. مدار مجازی لایه پیوند داده و لایهٔ شبکه (لایه ی۲ و۳) پروتکل‌های مدار مجازی لایه پیوند داده‌ای و لایه شبکه مبتنی بر راه‌گزینی بسته کوچک اتصالگرا هستند، به این معنی که داده‌ها همیشه در طول مسیر همان شبکه تحویل داده می‌شود (از طریق همان گره‌ها). مزایای استفاده از این روش نسبت به روش بدون اتصال عبارتند از: رزرو پهنای باند در طول مرحلهٔ تشکیل اتصال انجام می‌شود و کیفیت سرویس (QoS) تضمین شده را امکان‌پذیر می‌کند. | ## بخش 2: مدار مجازی | به عنوان مثال، یک نرخ بیت ثابت کلاس QoS ممکن است ارائه شود، که باعث شبیه‌سازی مدار گزینی می‌شود. در شبکه اتصالگرا گره‌های شبکه سریع تر هستند و ظرفیت بالاتری دارند، زیرا آن‌ها سوئیچ‌هایی هستند که تنها در طی مرحلهٔ تشکیل اتصالات، مسیریابی را انجام می‌دهند، در حالی که گره‌های شبکه اتصال بی‌سیم، مسیریاب‌هایی هستند که مسیریابی را برای هر بسته به صورت جداگانه انجام می‌دهند. سوئیچ کردن فقط شامل جستجوی شناسه کانال مجازی در یک جدول است و تجزیه و تحلیل یک آدرس کامل انجام نمی‌شود. سوئیچ کردن به راحتی می‌تواند در سخت‌افزار ASIC اجرا شود، در حالی که مسیریابی پیچیده‌تر است و نیاز به اجرای با نرم‌افزار دارد.. نمونه‌هایی از پروتکل‌هایی که مدارهای مجازی را ارائه می‌دهند نمونه‌هایی از پروتکل‌های لایه انتقال که مدار مجازی را ارائه می‌دهند: پروتکل کنترل انتقال (TCP)، که در آن یک مدار مجازی قابل اعتماد در بالای پروتکل IP (که غیرقابل اعتماد و بی اتصال است) نصب شده‌است. مدار مجازی را می‌توان از روی آدرس سوکت شبکه منبع و مقصد شناسایی کرد (یعنی آدرس آی پی فرستنده و گیرنده و شماره پورت). | ## بخش 3: مدار مجازی | نمونه‌هایی از پروتکل‌های مدار مجازی لایه شبکه و لایهٔ پیوند داده که در آن داده‌ها همواره در یک مسیر تحویل داده می‌شوند: X.25، که در آن VC توسط یک شناسه کانال مجازی (VCI) شناسایی شده‌است. حالت انتقال ناهمگام (ATM)، که در آن مدار، توسط یک شناسه مسیر مجازی (VPI) و یک شناسه کانال مجازی (VCI) شناسایی می‌شود. لایه ATM مدارهای مجازی غیرقابل اعتماد را تولید می‌کند، اما پروتکل ATM قابلیت ا را از طریق لایه انطباق فراهم می‌کند. مدارهای مجازی متغیر و دائمی در ATM، بازپخش قاب و X.25 مدارهای مجازی متغیر (SVCها) مانند تماس‌های تلفنی هستند برقرار می‌شوند و پس از قطع شدن تماس اتصال نیز قطع می‌شود. اما، یک مدار مجازی دائمی (پی وی سی) را می‌توان به عنوان گزینه ای در نظر گرفت که با استفاد از آن بتوان یک پیوند اختصاصی بین دو سازمان برقرار کرد. یک مدار مجازی متغیر(SVC) یک مدار مجازی است که به صورت پویا بر اساس تقاضا ایجاد می‌شود و هنگامی که مخابره کامل می‌شود، (به عنوان مثال پس از اتمام تماس تلفنی یا دانلود فایل)، از بین می‌رود. | ## جمع‌بندی | یک مدار مجازی دائمی (PVC) یک مدار مجازی است که برای استفاده مداوم / مداوم از همان DTE ساخته شده‌است.