موضوع مقاله: پاتریارک نیکون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پاتریارک نیکون | مقدمه: نیکون با نام اصلی نیکیتا مینین (۷ مه ۱۶۰۵ – ۱۷ اوت ۱۶۸۱) روحانی، نویسنده مذهبی و دولت‌مرد روسی در اواسط سده هفدهم میلادی بود. | ## بخش 1: پاتریارک نیکون | او هشتمین پاتریارک مسکو و تمام روسیه از سال ۱۶۵۲ تا زمان برکناری‌اش در سال ۱۶۶۶ میلادی بود. نیکون که روابط بسیار نزدیکی با آلکسی، تزار روسیه داشت، اصلاحات مذهبی جنجالی انجام داد که منجر به نزاع و انشعابی خونین در کلیسای ارتدکس روسی موسوم به راسکول شد. پاتریارک نیکون مهم‌ترین پاتریارک تاریخ روسیه بود که تأثیر عمیق و ماندگاری بر کلیسا و دین در روسیه گذاشت. تولد و اوایل زندگی نیکیتا مینین در در روستای ولدمانوف واقع در ۹۰ مایلی نیژنی نووگورود به دنیا آمد. نیکیتا اندکی پی از تولد، مادرش را از دست داد و زن دومی که پدرش گرفت با او خوش‌رفتار نبود. در کودکی، نیکیتا را نزد یک کشیش محلی فرستادند و کودک نزد او خواندن و نوشتن را آموخت. او در جوانی، تحصیلاتش را در صومعه ژلتوودسکی ماکاریف که چندان از نیژنی نووگورود دور نبود ادامه داد. سیره‌نویس وی در آینده چنین آورده که نیکیتا جوان دانش‌آموزی مشتاق بود و به زندگی رهبانی جذب می‌شد. یک سال بعد، نیکیتا ازدواج کرد و به عنوان شماس در کلیسای روستایی نزدیک مشغول به کار شد. به نوشته رابرت بین: «بدبختی، این کودک (نیکیتا) را از گهواره تعقیب کرد و شخصیتی را که ذاتاً هم نرم و آرام نبود، زودتر از موعد خشک و سخت نمود … [اما همین سختی‌ها] به او انرژی و دقتی را داد که در طول زندگی متمایزش می‌کرد … هنگامی که فقط ۲۰ سال داشت، دانش و استعدادهایش برایش سعادت به ارمغان آوردند.» فصاحت نیکیتا توجه مردمان را به خود جلب کرد و با تلاش برخی از بازرگانان مسکو، او به یک کلیسای پرجمعیت در پایتخت روسیه یعنی مسکو نقل مکان کرد. این حادثه تأثیر عمیقی بر زندگی نیکیتا گذاشت؛ زیرا وی آن را «هشداری الهی برای پیگیری زندگی سعادتمندتر» تلقی کرد. او ابتدا در سال ۱۶۳۶، همسرش را متقاعد کرد که راهبه شود و به صومعه‌ای برود؛ سپس خودش مسیر شمال دور را در پیش گرفت و به صومعه‌ای متروک در جزیره آنزرسکی در دریای سفید رفت. نیکیتا به محض ورود به صومعه سوگند رهبانیت خورد و لقب مذهبی «نیکون» را برای خود برگزید. اختلاف نظر با کشیش مافوقش در سال ۱۶۳۹، نیکون را بر آن داشت تا صومعه آنزرسکی را ترک کند. او سرانجام در سال ۱۶۴۰ به صومعه کوژئوزرسکی در اسقف‌نشین نووگورود پناه برد و پس سه سال، به مقام آرشماندریت منصوب شد. ملاقات با تزار و مقام میتروپولیت آرشماندریت نیکون در مقام رسمی خود، برای انجام امور مربوط به صومعه، مرتباً به مسکو سفر می‌کرد. در یکی از این سفرها به سال ۱۶۴۶، او تزار آلکسی میخائیلوویچ، که جوانی «مذهبی» و «تأثیرپذیر» بود را ملاقات کرد و توجه وی را به خود جلب نمود. تزار آلکسی که کاملاً تحت تأثیر نیکون قرار گرفت، به او دستور داد که در مسکو بماند و او را به مقام آرشماندریت صومعه مهم نووسپاسکی منصوب کرد. نیکون که مردی پرانرژی و بااستعداد بود، به زودی به یکی از معتمدان و مشاوران معنوی تزار جوان تبدیل شد. وی همچنین به چهره‌ای مهم در بدل شد؛ آن حلقه گروهی از متعصبان مذهبی بودند که که خواسته‌شان «ارتقای تقوای عمومی» و «اصلاح اعمال مذهبی رایج» بود. آرشماندریت نیکون که به سرعت در حال ترقی بود، در مارس ۱۶۴۹ به عنوان میتروپولیت شهر مهم ولیکی نووگورود منصوب شد. با وجود نقل مکان دوباره، او ارتباط خود را با حلقه متعصبان تقوا که مقرشان در مسکو بود حفظ کرد و تلاش نمود تا برنامه‌های آنان را در ولیکی نووگورود اجرا کند. به دستور میتروپولیت نیکون، منوگوگلاسی (Mnogoglasie) که رسم اجرای هم‌زمان بخش‌های مختلف مراسم مذهبی به منظور تکمیل سریع‌تر آن است، منسوخ و سرودهای مذهبی یونانی و کیِ‌یفی جایگزین سبک سنتی سرودخوانی روسی شدند. در سال ۱۶۵۰، کمبود شدید غلات باعث قحطی و تورم در ولیکی نووگورود شد که مردم را به شورش واداشت. در بهار ۱۶۵۲، وظیفه سفر به صومعه سولووتسکی، جمع‌آوری یادگارهای سنت فیلیپ و بازگرداندن آنها به مسکو، به میتروپولیت نیکون سپرده شد. ترجمه آثار سنت فیلیپ، نمونه‌ای از عقاید حلقه متعصبان تقوا بود و در آنها بر شأن و اهمیت کلیسا تأکید شده بود. فیلیپ که یک سده پیش میتروپولیت مسکو بود و بعدها قدیس شده بود، جان خود را به دلیل سرزنش علنی اعمال ظالمانه و «خلاف دین» تزار ایوان مخوف، باخته بود. سرگذشت شوم سنت فیلیپ، اهمیت یادآوری «وظایف مسیحی» به عوام و حتی تزارها را نزد روحانیون برجسته می‌کرد. تزار در آن نامه به او اطلاع داد که پاتریارک یواسیف درگذشته است و اطمینان داشته باشد که به او عنوان پاتریارک بعدی انتخاب خواهد شد. اما در پاسخ، نیکون آن را نپذیرفت و با نهایت دشواری بود که توانستند وی را برای ریاست کلیسای ارتدکس روسی متقاعد کنند. او تنها پس از آنکه تمام بزرگان را وادار کرد در حضورش سوگند وفاداری مبنی بر «اطاعت از او در همه‌چیز مربوط به اصول، قوانین و مناسک کلیسای ارتدکس» یاد کنند، خواسته‌شان را پذیرفت. به نوشته رابرت بین: «سخت‌گیری نیکون در این ماجرا تعارف و تظاهر نبود؛ بلکه عزم خردمندانه اصلاح‌طلبی بود که به تضمین آزادی عملش در آینده می‌اندیشید.» نیکون برگزیده شد تا برنامه اصلاحی مورد حمایت حلقه متعصبان تقوا و خود تزار را هدایت کند. اگرچه همه اصلاح‌طلبان در مورد لزوم «ارتقای تقوای عمومی و اصلاح اعمال مذهبی رایج» اتفاق نظر داشتند، بازنگری کتب مذهبی برای انطباق آنها با آداب و رسوم معاصر یونانی و از طرف دیگر، اعمال تغییر در نهاد کلیسا، موضوعات حساسی بودند. | ## بخش 2: پاتریارک نیکون | شماری از مقامات کلیسایی که با نام حزب پروتوپاپ‌ها شناخته می‌شدند، مسئولیت بازنگری کتب کلیسایی که توسط پاتریارک یواساف فقید تنظیم شده بود و چند اصلاح بسیار جزئی دیگر در برخی از مناسک کهن را بر عهده داشتند؛ اما آنها کم‌جرئت‌تر از آن بودند که واقعاً کار مؤثری انجام دهند. او با دانشمندترین اسقف‌های یونانی خارج از کشور مشورت و آنها را به یک مناظره در مسکو دعوت کرد. سرانجام دانشمندان قسطنطنیه و کی‌یف چشمان نیکون را بر این واقعیت گشودند که کتب کلیسایی «مسکووی‌ها» دچار بدعت شده و تمثال‌هایی آنها استفاده می‌کنند تا حد زیادی از الگوهای کهن قسطنطنیه فاصله گرفته و بیشتر تقلیدی از نمونه‌های متأخرتر لهستانی و فرانکی (اروپای غربی) است. استریکلر معضلات مذهبی مسیحیان روسیه در آن زمان را چنین توضیح می‌دهد: «مراسم کلیسایی روسیه به یک زبان تقریباً منسوخ به نام اسلاوی کلیسایی کهن انجام می‌گرفت. از این رو، تقریباً هیچ‌کدام از رعایای روسی آنچه را که در جریان مراسم گفته می‌شد نمی‌فهمیدند. مردم به کلماتی که در جریان مراسم خوانده می‌شد درست مثل وردهای جادویی می‌نگریستند. از آنجا که ادای کلمات اهمیت داشت و نه معنای آنها، در برخی از کلیساها روحانیان بخش‌های گوناگون دعاها را هم‌زمان می‌خواندند تا مراسم را کوتاه کنند. با این وجود، دانشوران در اواسط سده هفدهم دریافتند که قرن‌ها پیش که مراسم کلیسای روسیه از یونانی به اسلاوی کلیسایی کهن ترجمه شده بود، برخی کلمات به اشتباه ترجمه شده است. [این یعنی] روحانیان روسیه طی نسل‌ها دعای کلیسایی را همراه با اشتباهات آن خوانده بودند. در فوریه ۱۶۵۳، به فرمان او نسخه اصلاح‌شده‌ای از مزامیرنامه بدون دو ماده موجود در نسخه‌های قبلی چاپ شد؛ یعنی دستورالعملی که خواستار شانزده سجده کامل در طول دعای روزه بود تغییر کرد و بخشی که آموزش می‌داد علامت صلیب باید با دو انگشت کشیده شود، حذف شد. اسپراوشچیک‌ها (مصححان) در دفتر چاپ دولت که مدت‌ها با حلقه متعصبان تقوا مرتبط بودند، به این تغییرات اعتراض کردند. در پاسخ، آنها به سرعت از سمت‌های خود برکنار و توسط حامیان نیکون جایگزین شدند و تا پایان سال، پاتریارک نیکون کنترل مستقیم دفتر چاپ را به دست گرفت. علاوه بر این، طبق روایت‌های بعدی که مخالفان نیکون آوردهاند، پاتریارک اندکی پس از انتشار مزامیرنامه جدید، نامه‌ای به ایوان نرونوف کشیش اعظم کلیسای جامع کازان فرستاد، او را از اصلاحات آگاه کرد و نیز دستور داد که تغییرات را در مراسم مذهبی اعمال کند. ایوان نرونوف که تغییرات را خطا می‌دانست، این دستور را با همکارانش، از جمله پاول اسقف اعظم کولومنا و کشیشان اعظم آواکوم، دانیل و لوژین، در میان گذاشت. آواکوم و دانیل شواهدی علیه اصلاحات در مزامیرنامه تازه چاپ شده جمع‌آوری کردند و دادخواستی به تزار آلکسی ارائه دادند که متعاقباً نادیده گرفته شد. شکایت از نیکون عواقب داشت؛ تا پایان سال ۱۶۵۳، کشیشان اعظم لوژین و نرونوف خلع لباس و تبعید شده بودند. آواکوم با مداخله شخصی تزار از خلع لباس فرار کرد، اما به توبولسک که جایی دوردست بود تبعید شد. در سال ۱۶۵۴، پاتریارک نیکون شورایی از متخصصان واجد شرایط را فراخواند تا کتب دعایی را که به همت پاتریارک پیشین اصلاح شده بودند، بازبینی و برایشان تعیین تکلیف شود. در پایان، اکثریت شورای کلیسا تصمیم گرفتند که «باید از یونانیان پیروی کنیم نه از گذشتگان خودمان» و اصلاحات را تأیید کردند. شورای دوم که در سال ۱۶۵۶ در مسکو برگزار شد، تجدیدنظر در کتب مذهبی را که شورای نخست تأیید کرده بود و اقلیت مخالف که شامل حزب پروتوپاپ‌ها و پاول اسقف کولومنا هم می‌شد، مورد لعن و نفرین قرار داد. رابرت بین می‌نویسد: «ستاد پاتریارک نیکون که با اقتدار کامل کلیسایی اداره می‌شد، با نیرویی خردکننده بر سر دگراندیشان فرود آمد. طرح اصلاحات او نه تنها شامل منع کتاب‌های مذهبی و مراسم قدیمی، بلکه شامل ممنوعیت استفاده از تمثال‌های متأخر نیز می‌شد. برای آنهایی سربازان و کارگزاران او ابتدا دستور داشتند چشمان آن به اصطلاح جاعلان بدعت‌گذار را از حدقه درآورند و سپس آنها را با تمسخر در شهر بگردانند. پاتریارک نیکون همچنین یک اوکاز صادر و همه کسانی را که در آینده جرئت ساختن یا استفاده از چنین تماثیلی داشتند، به شدیدترین مجازات‌ها تهدید کرد. از نظر آواکوم که به برجسته‌ترین مخالف جریان اصلاحات تبدیل شده بود، نیکون و دارودسته‌اش «سگ‌های کثیف لاتینی (یعنی کاتولیک رومی) و یهودی» بودند و او آنان را به دلیل ایجاد تغییر در «سنت» مورد هجمه قرار می‌داد. در برابر چنین مخالفت گسترده‌ای که به دلیل تغییراتی به آن کوچکی برپا شده بود، نیکون می‌بایست عقب می‌نشست؛ اما او چنین نکرد. او عقیده داشت که مردم روسیه باید از دستورهای او مثل دستورهای تزار بدون چون و چرا پیروی کنند. به رغم تمام آزار و اذیت‌ها، بسیاری از روسها از پذیرش تغییرات نیکون خودداری ورزیدند. تا چند دهه بعد، حدود ۲۰ هزار تن از باورمندان کهن که عقیده داشتند تغییرات صورت گرفته نشانه فرا رسیدن آخرالزمان است، خودکشی کردند. باقیشان به زندگی ادامه دادند و غالباً جوامع کوچک خود را در نقاط دور افتاده تشکیل دادند تا بتوانند آنطور که می‌خواهند عبادت کنند. او در طول شش سال پاتریارکی خود، تلاش کرد تا کلیسا را تحت کنترل کامل روحانیون درآورد، روحانیت و امور کلیسا را از دخالت مقامات دولتی آزاد و سلسله مراتبی از اقتدار را ایجاد کند که در رأس آن مقام پاتریارک قرار داشته باشد. با این همه، همان‌طور که معاصرانش نیز اشاره کرده‌اند، نیکون اسقف‌ها و سایر روحانیون را از نفوذ دولت آزاد کرد تا آنها را تابع قدرت خود کند. وی اغلب از مشورت با شورای کلیسا پیش از اقداماتش غفلت می‌کرد و در جایی که نیاز به آراء موافق دیگران داشت، خشم و مقاومت را برمی‌انگیخت. | ## بخش 3: پاتریارک نیکون | پاتریارک نیکون همچنین در موضوعات مربوط به صومعه‌ها فعال بود و کسانی را که از قانون صوامع سرپیچی می‌کردند، به شدت مجازات می‌نمود. شاید مهم‌ترین کمک‌های نیکون در این زمینه، سه صومعه‌ای بود که شخصاً تأسیس کرد: صومعه جزیره کیی، صومعه والدی ایورسکی و صومعه اورشلیم جدید که با نام «صومعه رستاخیز مسکو» هم شناخته می‌شود. دو صومعه آخر که هم از نظر مادی و هم معنوی بسیار غنی بودند، به مراکز آموزش و تقوا تبدیل شدند. فرستادگان او مسکووی و سرزمین‌های شرقی را برای یافتن نسخه‌های خطی یونانی و اسلاوی گران‌بها، چه مذهبی و چه غیرمذهبی، زیر و رو کردند. او دسته‌هایی را روانه سرکوب نوازندگان دوره‌گرد و دلقک‌ها کرد که به نظرش موسیقی‌های کفرآمیز می‌نواختند و شوخی‌های رکیک می‌کردند. این چنین سخت‌گیری‌های او نشان‌دهنده اشتیاقش برای تکریم تقوای عمومی و اصلاح اعمال مذهبی رایج بودند؛ ولی اغلب هم قدرتمندان و هم فرودستان را آزرده خاطر می‌کرد. افول در حقیقت، قدرت پاتریارک نیکون به لطف تزار بستگی داشت؛ تا زمانی که او از اعتماد و حمایت تزار برخوردار بود، کسانی که او با تعصب خود آنها را رنجانده بود، در برابرش ناتوان بودند. تا تابستان ۱۶۵۸، آنها آلکسی را متقاعد کردند که «پاتریارک مقتدر» در حال تحت‌الشعاع قرار دادن «تزار مستقل» است. تزار آلکسی از آن زمان نسبت به نیکون که همواره او را «دوست صمیمی» خطاب می‌کرد، سرد شد. در ۱۰ ژوئیه ۱۶۵۸، نیکون که از عدم دعوت تزار از او به یک مراسم مهم دولتی احساس تحقیر شدن می‌کرد، مراسم عبادی را در کلیسای جامع رستاخیز (مسکو) برگزار نمود، لباس ساده رهبانی پوشید و در ملاء عام اعلام کرد که دیگر پاتریارک نخواهد بود. در شورا همه موافق بودند که باید یک پاتریارک جدید انتخاب شود؛ اما در مورد اینکه با نیکون چه باید کرد، هیچ اجماعی حاصل نشد. نیکون با ادعای اینکه «از سریر پاتریارکی صرف نظر کرده اما از رسالت خود نه» و اینکه «تنها او قدرت تعیین یک پاتریارک جدید را دارد»، موضوع را پیچیده‌تر کرد. تقریباً با هر محقق ارتدکس معاصر در این مورد مشورت شد و هیچ دو مرجعی با یکدیگر موافق نبودند. پس از تبادل نظرهای طولانی، پاتریارک‌های اسکندریه و انطاکیه موافقت کردند که برای شرکت در یک شورای کلیسایی جهت حل و فصل این ماجرا به مسکو سفر کنند. پیش از رسیدن آنها، سایر نمایندگان گرد هم آمدند و درستی اصلاحات نیکون را مجدداً تأیید کردند. این شورای بازنگری واقعه مهمی بود؛ زیرا در آن، کسانی که با اصلاحات مخالف بودند به عنوان بدعت‌گذار محکوم شدند و بدین ترتیب، رسماً انشعاب در کلیسای روسیه موسوم به راسکول آغاز شد. سرانجام پاتریارک‌های شرقی رسیدند و بررسی عزل نیکون به شورای جهانی کلیساها محول شد که جلسات خود را در ۷ (یا ۱۸) نوامبر ۱۶۶۶ در حضور تزار آغاز کرد. او رسماً از مقام پاتریارک برکنار، از وظایف روحانی اش محروم و به رتبه یک راهب ساده تنزل یافت. در همان روز، وی را سوار سورتمه کردند و به عنوان زندانی به صومعه تراپونتوف بیلوزرسکی در شمال دور فرستادند. راهب نیکون پنج سال بیشتر از تزار آلکسی عمر کرد که تا حدودی صمیمیت دیرینه‌شان را در سال ۱۶۷۱ از سر گرفتند. در سال ۱۶۸۱، تزار جدید فیودور سوم با شنیدن این خبر که نیکون در حال مرگ است، به او اجازه داد که به مسکو بازگردد؛ اما نیکون (در طول مسیر و پس از عبور از رود کوتوروسل، در یاروسلاول) سرانجام در درگذشت. محققان در مورد اینکه آیا هدف پاتریارک نیکون اثبات برتری کلیسا بر دولت بود یا فقط دستیابی به هماهنگی میان کلیسا و دولت که یک آرمان بیزانسی است، اختلاف نظر دارند. در هر صورت، واقعیت این بود که قدرت نیکون به لطف تزار بستگی داشت و با قهر او، موقعیت نیکون هم متزلزل شد. با این حال، همان شورایی که او را عزل کرده بود، تمام اصلاحاتش را تأیید کرد و همه کسانی را که از پذیرش آنها امتناع می‌کردند، تکفیر نمود. پیکار مذهبی پس از آن که نیکون در سال ۱۶۶۶ از مقام خود عزل شد، نه تنها پایان نگرفت، بلکه شدت بیشتری پیدا کرد. از سال بعد، کلیسای ارتدکس روسی شروع به تکفیر مخالفان اصلاحات و کنار گذاشتن آنها از عضویت در کلیسا کرد. مانند آواکوم که سال‌ها به تبعیدگاه‌های گوناگون فرستاده و سرانجام در سال ۱۶۸۲ گردن زده شد. در سال ۱۹۱۷ (پیش از انقلاب)، باورمندان کهن احتمالاً بین ۱۰ تا ۲۰ درصد جمعیت روسیه را تشکیل می‌دادند. در نتیجه، کلیسای ارتدکس روسی هیچگاه آن وحدت یا قدرتی را که پیش از نیکون از آن برخوردار بود بازنیافت. نقش کلیسا در وحدت‌بخشی مردم، آنطور که در زمان روس کی‌یف و طی زمان مشکلات بازی کرده بود، به سر آمد.» برای سال‌های متمادی، پاتریارک نیکون غالباً یک شخصیت سیاسی مسلط بر روسیه بود که قدرتش با تزار برابری می‌کرد یا قادر به تحت‌الشعاع قرار دادن او بود. اصلاحات نیکون دین در روسیه را برای همیشه تحت تأثیر قرار داد و باعث شد مردمی که مخالف دستاوردهای او بودند «باورمندان کهن» نام بگیرند که تا امروز در جایگاه یک اقلیت مذهبی وجود دارند. | ## جمع‌بندی | فعالیت‌های او باعث شد تا به عنوان مشهورترین و تأثیرگذارترین پاتریارک تاریخ روسیه ماندگار شود.