موضوع مقاله: کاخ ماداما | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاخ ماداما | مقدمه: این اولین مجلس سنای پادشاهی ایتالیا بود و نام سنتی خود را از تزئیناتی که در زمان دو ملکه (مادام) از خاندان ساووی دریافت کرد، گرفته است. | ## بخش 1: کاخ ماداما | در سال ۱۹۹۷، این بنا به همراه ۱۳ اقامتگاه دیگر خاندان ساووی در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت. تاریخچه در آغاز قرن اول پیش از میلاد، محل کاخ توسط دروازه‌ای در دیوارهای رومی اشغال شده بود که دکومانوس ماکسیموس آگوستا تاورینوروم (نام باستانی تورین) از آن خارج می‌شد. پس از سقوط امپراتوری روم غربی، از این دروازه به عنوان دژی مستحکم در دفاع از شهر استفاده می‌شد. بعدها این ساختمان به مالکیت ساوویا-آکاجا، شاخه‌ای فرعی از خاندان ساووی، درآمد؛ در اوایل قرن چهاردهم، آنها آن را به قلعه‌ای بزرگ تبدیل کردند. یک قرن بعد، لودوویکو از آکاجا آن را به شکل مربع، با یک حیاط داخلی و یک ایوان و چهار برج استوانه‌ای در هر گوشه، بازسازی کرد. پس از انقراض خاندان آکاجا، این بنا به اقامتگاهی برای مهمانان خاندان ساووی تبدیل شد. در سال ۱۶۳۷، نایب‌السلطنه دوک شارل امانوئل دوم، کریستین فرانسه (عمه لویی چهاردهم)، آن را به عنوان اقامتگاه شخصی خود انتخاب کرد. شصت سال بعد، نایب‌السلطنه دیگری، ماری ژان از ساووی، که به مادام رئاله معروف بود، در این کاخ زندگی کرد. او از بسیاری از هنرمندان دعوت کرد تا ساختمانی را که دوشس می‌خواست به یک کاخ سلطنتی مجلل تبدیل کند، بازسازی کنند. هنرمند دومنیکو گویدوبونو به شخصیت اصلی بی‌چون و چرای تزئینات تالارهای طبقه اول کاخ ماداما، معروف به تالارهای گویدوبونو - اتاق ماداما رئاله، کابینت چینی و ایوان جنوبی - تبدیل شد. دوشس همچنین از معمار فیلیپو جووارا خواست تا یک کاخ جدید به سبک باروک با سنگ سفید طراحی کند، که او در سال ۱۷۱۶ این کار را انجام داد، اما کار در سال ۱۷۲۱ پس از تکمیل تنها بخش جلویی متوقف شد. بعدها این کاخ کاربردهای مختلفی داشت و در طول جنگ‌های ناپلئونی، مقر دولت موقت فرانسه بود. | ## بخش 2: کاخ ماداما | در قرن نوزدهم، شاه چارلز آلبرت آن را به عنوان مقر پیناکوتکا رجیا، گالری هنری سلطنتی، و بعدها، سنای سوبالپین (پارلمان پادشاهی ساردینیا) و دادگاه عالی انتخاب کرد. بخشی که توسط جووارا (تصویر، سمت راست) ساخته شده و مشرف به میدان کاستلو است، امروزه یک نمای صحنه‌پردازی شده به عمق یک خلیج را تشکیل می‌دهد که قسمت پشتی بنا را که بدون تغییر باقی مانده است، پوشش می‌دهد (تصویر، بالا سمت راست). در نمای بیرونی، جووارا آنچه را که به عنوان مقدمه‌ای باشکوه برای معماری عمارتی که هرگز ساخته نشد، در نظر گرفته شده بود، به عنوان یک بنای پیانویی با سقف بلند و پنجره‌های قوسی شکل بیان کرد که توسط یک ردیف عظیم از ستون‌های مرکب به یک نیم طبقه در بالای آن متصل می‌شود. هر ستون بر روی یک پایه محکم و رسمی با زمینه کانالی و روستایی در مقابل سنگ‌تراشی سنگ‌های طبقه همکف قرار دارد. سه دهانه مرکزی با برجستگی جسورانه‌تر ستون‌های کامل متصل به نما، که به سمت داخل و پشت آنها برگشته است تا یک فضای داخلی مرکزی وسیع با نمای شیشه‌ای مانند یک ایوان سرپوشیده لعاب‌دار ایجاد کند، تأکید می‌شوند. برجستگی آنها توسط پایه‌های بلندی که روی آنها قرار دارند و با نقش برجسته‌های نشان‌های افتخار حک شده‌اند، تأکید می‌شود. در دهانه‌های سه‌گانه طرفین، هر دهانه مرکزی کمی به جلو شکسته شده است و به پنجره آن جلوه‌ای عمیق‌تر و سایه‌دارتر در عمق دیوار داده است. دو ستون غول‌پیکر بیرونی آن با ستون اصلی همپوشانی دارند، گویی که آن ستون‌ها در پشت آنها ادامه دارند. در دو طرف، پنجره‌های طاقچه‌ها درون یک پنل کمی فرورفته کنار هم قرار گرفته‌اند، بنابراین سه صفحه لایه لایه در نما وجود دارد. قرنیز دندانه‌دار که بر روی کنسول‌های پررنگ در کتیبه قرار دارد، از بالای ستون‌های مرکزی و به‌طور نامحسوسی از بالای طاقچه‌های مرکزی بخش‌های جانبی نیز عبور می‌کند. یک نرده هم‌شکل که با گلدان‌ها و مجسمه‌هایی از جنس مرمر سفید تزئین شده است، بر فراز نما قرار دارد. در ۲۵ ژانویه ۲۰۲۲، قرعه‌کشی نیمه‌نهایی تخصیص و واگذاری شهر میزبان برای مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۲۲ تعیین و در این کاخ انجام شد. | ## بخش 3: کاخ ماداما | برخلاف نامش، این موزه مجموعه‌ای بزرگ از نقاشی‌ها، مجسمه‌ها، زیورآلات کلیسا، ظروف چینی و هنرهای تزئینی است که عمدتاً از اواخر قرون وسطی تا قرن ۱۸ میلادی به نمایش گذاشته شده‌اند. عصر مدرن بازگشت خانواده ساووی به تورین و پیمونت به کاخ اجازه داد تا جان تازه‌ای بگیرد: این کاخ که مقر فرماندهی نظامی بود، از سال ۱۸۲۲ به عنوان رصدخانه نجومی مورد استفاده قرار گرفت و در بیشتر قرن، گنبدی عجیب برای مشاهدات علمی در بالای ساختمان دیده می‌شد. چارلز آلبرت ساختمان را مورد بازنگری قرار داد و آن را از سال ۱۸۳۲ تا ۱۸۶۵ به عنوان مقر گالری هنری سلطنتی (که بعدها گالری سابودا نام گرفت) و متعاقباً از سال ۱۸۴۸ (تا زمان انتقال آن به فلورانس پس از کنوانسیون سپتامبر در سال ۱۸۶۵) و سپس به عنوان مقر دیوان عالی کشور منصوب کرد. سالن[۲] که تا سال ۱۹۲۷ هنوز دست نخورده بود، پس از بازسازی‌های داخلی ساختمان تخریب شد. بقایای جسد در کاخ ماداما به خاک سپرده شد و سپس در میان جمعیتی بالغ بر ۵۰۰۰۰۰ نفر که برای وداع نهایی با یکی از بزرگ‌ترین تیم‌های فوتبال تمام دوران جمع شده بودند، به بیرون از ساختمان حمل شد. در اواخر آن قرن، علاقه به تاریخ این کاخ آغاز شد و کاوش‌هایی در پایه‌ها و کشف آثاری در معماری ساختمان‌ها و نسخه‌های قبلی انجام شد. این قلعه که در سال ۱۹۳۴ به محل موزه هنرهای باستانی مدنی تبدیل شد، در طول قرن بیستم تحت مرمت‌ها و بازسازی‌های متعددی قرار گرفت که در اواخر سال ۲۰۰۶ تکمیل شد و «سند» مهمی از تاریخ دو هزار ساله شهر را به آن بازگرداند. از سال ۲۰۰۷، این موزه آثار هنری مهمی (مجسمه‌های باستانی، یک گالری هنری و یک مجموعه عظیم ظروف چینی) را در خود جای داده است. در سال ۲۰۱۰، نمای جووارا تحت مرمت اساسی قرار گرفت، در حالی که باغ‌های اطراف قلعه برای نگهداری گونه‌های گیاهی مربوط به دوره قرون وسطی سازماندهی مجدد شدند. علاوه بر این، به لطف بودجه بنیاد سی‌آرتی، سالن سنا سوبالپینو در ۱۸ مارس ۲۰۱۱، با حضور رئیس‌جمهور جورجیو ناپولیتانو، به عنوان بخشی از جشن‌های گسترده‌تر برای ۱۵۰مین سالگرد اتحاد ایتالیا، مرمت و افتتاح شد. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۱۴، انتقال مالکیت کاخ ماداما از دولت ایتالیا به شهر تورین تصویب شد و سپس در سال ۲۰۱۶ تکمیل شد.