موضوع مقاله: اتحادیه گایا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اتحادیه گایا | مقدمه: اتحادیه گایا (؛ ) که با نام‌های کایا و گارا نیز شناخته می‌شود، کنفدراسیونی از نهادهای سیاسی سرزمینی در حوضه رود ناکدونگ در جنوب کره بود که از متحدین بیونهان دوره سامهان پدید آمد. | ## بخش 1: اتحادیه گایا | این کنفدراسیون از سده سوم میلادی تا سال ۵۶۲ میلادی دوام آورد و سرانجام توسط شیلا، یکی از سه پادشاهی کره، الحاق شد. گومگوان گایا که دولت مرکزی کنفدراسیون بود در سال ۵۳۲ فتح شد و واپسین نهاد مقاومت‌کننده یعنی ته‌گایا در سال ۵۶۲ سقوط کرد. بازمانده‌های فرهنگ مادی گایا عمدتاً شامل گورستان‌ها و اشیای تدفینی است که باستان‌شناسان کاوش کرده‌اند. گورستان‌های تپه‌ای اواخر سده سوم و آغاز سده چهارم مانند ته‌سونگ‌دونگ در گیم‌هه و بوکچون‌دونگ در بوسان به‌عنوان آرامگاه‌های شاهانه نهادهای حاکم گایا تفسیر شده‌اند. گایا به‌ویژه به‌خاطر آهن‌کاری، صادرات سنگ آهن و تسلیحات به بکجه و ژاپن و نیز نقش مهمش در تجارت بین‌المللی شناخته شده‌است. پس از سقوط گایا، بسیاری از اشراف و نخبگان آن در ساختار سیستم رده‌بندی خونی شیلا جای گرفتند. بر پایه نظر کریستوفر بکویث، «گایا/کایا» خوانش نوین کره‌ای نویسه‌های به‌کاررفته برای نوشتن این نام است و تلفظ /kara/ قطعی است. در زبان ژاپنی، گایا غالباً با نام «میمانا» خوانده می‌شود که دلالت‌های سیاسی قابل‌توجهی دارد. واژه ژاپنی «کارا» نیز هنگام اشاره به کره باستان به کار می‌رفت و بر آن باورند که از املای دیگر گایا یعنی «کارا» برگرفته شده‌است. معنای «کره» نخست در این واژه حفظ شده و سپس به «چین و سرزمین اصلی آسیای شرقی» و در دوره‌های متأخرتر به معنای مبهم‌تر «کشورهای فراسوی دریا یا کشورهای بیگانه» گسترش یافته‌است. زبان‌ها زبان‌شناسانی چون ووین و یانهونن بر آن‌اند که زبان‌های ژاپنی در بخش‌های بزرگی از جنوب شبه‌جزیره کره رواج داشتند. به نظر ووین، این «زبان‌های ژاپنی شبه‌جزیره‌ای» توسط گویشوران زبان‌های کره‌ای (احتمالاً از شاخه هان) جایگزین شدند. زبان گایای متأخر احتمالاً به شاخه زبان‌های هان از خانواده زبان‌های کره‌ای تعلق داشت. پژوهش‌های ژنتیکی نشان داده‌اند که تنوع ژنتیکی در منطقه گایا با تبار مرتبط با مردمان جومون پیوند دارد. پیشینه افسانه بنیان‌گذاری بر پایه افسانه‌ای که در سامگوک یوسا در سده سیزدهم نگاشته شده، در سال ۴۲ میلادی شش تخم از آسمان فرود آمدند همراه با پیامی که آنان پادشاه خواهند شد. یکی از آنان به نام سورو پادشاه گومگوان گایا شد و پنج تن دیگر پنج گایای باقی‌مانده را بنیاد نهادند: ته‌گایا، سونگ‌سان گایا، آرا گایا، گوریونگ گایا و سوگایا. | ## بخش 2: اتحادیه گایا | گذار از بیونهان به گایا نهادهای سیاسی گایا از ساختارهای رئیس‌نشینی دوازده قبیله متحدین بیونهان باستان برآمدند که یکی از کنفدراسیون‌های سامهان بود. رئیس‌نشینی‌های نه‌چندان سازمان‌یافته به شش گروه گایا تبدیل شدند که گومگوان گایا در مرکز آن‌ها قرار داشت. این گذار همچنین با جایگزینی نخبگان پیشین در برخی شاهزاده‌نشین‌ها (از جمله ته‌گایا) توسط عناصری از پادشاهی بویو همراه بود که ایدئولوژی و شیوه حکمرانی نظامی‌تری را به همراه آوردند. جنگ هشت بندرگاه و فشار گوگوریو پس از جنگ هشت پادشاهی بندرگاهی (در حدود ۲۰۹ تا ۲۱۲ میلادی) میان شیلا و گایا، گایا تحت هژمونی جنوب شرقی شبه‌جزیره‌ای شیلا قرار گرفت اما از نفوذ دیپلماتیک بکجه و ژاپن برای حفظ استقلال خود بهره برد. کنفدراسیون گایا میان سال‌های ۳۹۱ و ۴۱۲ زیر فشار گوگوریو فروپاشید، هرچند واپسین نهادهای سیاسی گایا تا سال ۵۶۲ مستقل باقی ماندند و سرانجام به‌عنوان کیفر یاری‌رسانی به بکجه در جنگ با شیلا فتح شدند. نشست آنرا و نشست‌های سابی در سال ۵۲۹، شیلا با بهانه اتحاد تاکگیتان گایا با ته‌گایا، آن را ویران کرد و نیمی از سرزمین تاکسون گایا را تصرف نمود. این رویداد ته‌گایا را به بی‌اعتمادی واداشت و آرا گایا که قدرت نیرومندی داشت به کانون اتحاد تبدیل شد. آرا گایا برای رهایی از دخالت بکجه و شیلا، نشست آنرا را با حضور شیلا، بکجه و ژاپن برگزار کرد. هدف آنرا فشار بر شیلا برای بازسازی تاکگیتان گایا و ارتقای جایگاه بین‌المللی خود بود اما بکجه دیپلماسی قوی‌تری را ترجیح می‌داد و شیلا علاقه‌ای نداشت. در سال‌های ۵۴۱ و ۵۴۴، بکجه نشست‌های سابی را برگزار کرد که هفت کشور از جمله آرا در آن‌ها شرکت داشتند. اقتصاد نهادهای سیاسی گایا در دشت‌های آبرفتی دره‌های فرعی رود ناکدونگ و دهانه آن جای داشتند. دهانه ناکدونگ به‌ویژه دارای دشت‌های حاصلخیز، دسترسی مستقیم به دریا و ذخایر غنی آهن بود. نهادهای گایا مقادیر فراوانی سنگ آهن، زره آهنی و دیگر تسلیحات را به بکجه و پادشاهی وا (ژاپن) صادر می‌کردند. دانش فنی سفالگری گایا و شیلا به شمال کیوشو و سپس به سراسر غرب مجمع‌الجزایر ژاپن انتقال یافت، احتمالاً از طریق مهاجران برآمده از شبه‌جزیره که در دوره میانه کوفون (۴۰۰–۵۰۰ میلادی) در آنجا ساکن شدند. برای نمونه، گوریو ساریاک (؛ ) پنج نهاد را نام می‌برد: گومگوان گایا، گوریونگ گایا، بیهوا گایا، آرا گایا و سونگ‌سان گایا. به‌طور سنتی کنفدراسیون گایا روابط خوبی با ژاپن و بکجه داشت؛ چنان‌که این سه دولت در جنگ گوگوریو–وا علیه گوگوریو و شیلا متحد شدند. | ## بخش 3: اتحادیه گایا | بنا بر اسناد، گایا در کنار بکجه به‌طور منظم یاری اقتصادی، فرهنگی و فناورانه به ژاپن می‌فرستاد و در مقابل کمک نظامی و سیاسی دریافت می‌کرد؛ زیرا دربار یاماتو خواهان پیشرفت فناوری و فرهنگی بود و بکجه و دولت‌های گایا به یاری نظامی ژاپن در جنگ‌هایشان با شیلا و گوگوریو نیاز داشتند. نهادهای گوناگون گایا کنفدراسیونی را در سده‌های دوم و سوم تشکیل دادند که بر محور سرزمین مرکزی گومگوان گایا در گیم‌هه امروزی قرار داشت. پس از دوره‌ای افول، کنفدراسیون در آغاز سده‌های پنجم و ششم با محوریت ته‌گایا در گوریونگ امروزی احیا شد. با این حال گایا نتوانست در برابر تاخت‌وتازهای پادشاهی همسایه شیلا از خود دفاع کند و سرانجام تمامی کنفدراسیون در شیلا ادغام شد. پس از سقوط کنفدراسیون گایا، بسیاری از اشراف و نخبگان دولت‌های متحد در رده‌بندی سیستم رده‌بندی خونی شیلا جای گرفتند. نمونه برجسته‌ای از این الحاق، ژنرال شیلایی کیم یوشین بود که نقشی سرنوشت‌ساز در یکپارچه‌سازی سه پادشاهی کره ایفا کرد. کیم نتیجه پادشاه گوهه گومگوان گایا و واپسین فرمانروای آن دولت بود و به همین سبب رتبه «استخوان حقیقی» (دومین رتبه بالا) را دریافت کرد؛ بخشی از دلیل این امر وصلت خاندان شاهی گومگوان گایا (تیره کیم گیم‌هه) با تیره کیم گیونگ‌جو بود که خاندان اشرافی برجسته‌ای در شیلا به‌شمار می‌رفت. دولت‌های عضو گومگوان گایا / دولت گاراک ته‌گایا / دولت بانپا سوگایا / دولت گوجا آرا گایا / دولت آلا سونگ‌سان گایا / دولت بیوکجین گوریونگ گایا بیهوا گایا / دولت بیجی (گاه به‌عنوان عضو متحدین جین‌هان طبقه‌بندی می‌شود) بحث میمانا روابط سیاسی و بازرگانی گایا با ژاپن منبع مناقشه‌ای پردامنه میان کره و ژاپن بوده‌است. تبلیغ‌گران ژاپنی در سده بیستم به نیهون شوکی استناد کردند که مدعی است گایا (با نام «میمانا» یا «کارا» در ژاپنی) پایگاه نظامی ژاپن در دوره یاماتو (۳۰۰–۷۱۰) بوده‌است. هرچند هیچ مدرکی این ادعا را پشتیبانی نمی‌کند، امپریالیست‌ها و ملی‌گرایان ژاپنی در مقاطع گوناگون از آن برای توجیه استعمار ژاپن بر کره بهره بردند. شواهد باستان‌شناختی نشان می‌دهد که نهادهای گایا صادرکننده اصلی فناوری و فرهنگ به کیوشو در آن دوره بودند. نظریه پایگاه نظامی ژاپنی به‌طور گسترده در کره و ژاپن رد شده‌است؛ زیرا هیچ گروه محلی ژاپنی در آن زمان قدرت نظامی کافی برای فتح گایا یا هر بخش دیگری از کره را نداشت. در سال ۲۰۱۰، گروه پژوهشی مشترکی از مورخان با حمایت مالی دولت‌های ژاپن و کره جنوبی توافق کردند که گایا هرگز توسط ژاپن باستان به استعمار نظامی درنیامده بود. گورتپه‌های گایا و میراث جهانی = شخصیت‌های برجسته دوره گایا در گورتپه‌ها به خاک سپرده می‌شدند. تا کنون نزدیک به ۷۸۰ مجموعه گورتپه‌ای از دوره گایا شناسایی شده که ۱۰۴ مورد آن‌ها به‌طور جامع بررسی باستان‌شناختی شده‌اند. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۲۳، گزیده‌ای از مهم‌ترین این مجموعه‌ها زیر عنوان «گورتپه‌های گایا» در فهرست میراث جهانی در کره جنوبی ثبت شد.