موضوع مقاله: لورا سرتا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # لورا سرتا | مقدمه: لورا سرتا (سپتامبر ۱۴۶۹–۱۴۹۹) یکی از برجسته‌ترین نویسندگان اومانیست و فمینیست قرن پانزدهم ایتالیا بود. | ## بخش 1: لورا سرتا | سرتا اولین کسی بود که مسائل زنان و دوستی‌هایش با زنان را در مرکز توجه آثارش قرار داد. سرتا در سال‌های ۱۴۸۸ تا ۱۴۹۲ در برشا، ورونا و ونیز می‌نوشت و به خاطر نوشته‌هایش در قالب نامه به دیگر روشنفکران شناخته می‌شود. نامه‌های او شامل مسائل شخصی و خاطرات دوران کودکی‌اش بود و موضوعاتی مانند آموزش زنان، جنگ و ازدواج را مورد بحث قرار می‌داد. سرتا، مانند اولین اومانیست بزرگ، پترارک، ادعا می‌کرد که از طریق نوشته‌هایش به دنبال شهرت و جاودانگی است. او سه برادر به نام‌های ایپولیتو، دانیل و باسیلیو و دو خواهر به نام‌های دئوداتا و دیانا داشت. از آنجایی که پدرش و سرتا به آموزش اعتقاد داشتند، در هفت سالگی پدرش او را به صومعه فرستاد. در آنجا او زندگی خود را وقف فعالیت‌های فکری کرد و تحصیلات دانشگاهی خود را آغاز کرد. راهبه به سرتا آموخت که از ساعات آخر شب تا قبل از طلوع آفتاب، در حالی که همه می‌خوابیدند، برای گلدوزی، نوشتن و مطالعه استفاده کند. او همچنین به او یاد داد که چگونه با سوزن نقاشی بکشد، کاری که خودش شبانه‌روز تمرین می‌کرد. پس از دو سال در صومعه، پدرش از سرتا خواست که در سن نه سالگی برای مراقبت از خواهر و برادرهایش به خانه برگردد. در سن دوازده سالگی، پدرش دوباره او را احضار کرد تا به خانه بیاید و مسئولیت‌های مختلف خانه، از جمله نظارت بر آموزش برادرانش و خدمت به عنوان منشی پدرش را بر عهده بگیرد. | ## بخش 2: لورا سرتا | او در نامه‌هایش به پیترو سرینا نوشت: «شما مرا به تنبلی متهم می‌کنید و به خاطر سکوت طولانی‌ام به من حمله می‌کنید، انگار که من متهم دادگاه هستم. شما طوری رفتار می‌کنید که انگار من از آن دسته افرادی هستم که برای غریبه‌ها نامه می‌نویسم و فقط شما را نادیده می‌گیرم، انگار که شما را فراموش می‌کنم، در حالی که در واقع من به شما جایگاه افتخاری بالاتر از سایر مردان دانشمند می‌دهم.» با وجود این استدلال‌ها، برای سرتا، این یکی از شادترین لحظات زندگی‌اش بود. او در نامه‌هایش، یک ازدواج ایده‌آل را به عنوان مشارکتی مبتنی بر احترام، احترام، صداقت و عشق متقابل تصور می‌کرد. سرتا هرگز ازدواج را نوعی دوستی نمی‌دانست و هرگز مستقیماً شوهرش را دوست خطاب نمی‌کرد. با این وجود، در نامه‌هایش، زبان‌های ازدواج و دوستی به وضوح مشخص شده بودند و توجه خوانندگان را به روابط متقابل مانند عشق متقابل و ارتباط معطوف می‌کردند. او اغلب توجه خوانندگان را بر روابط متقابل مانند عشق، ارتباط و مسئولیت‌پذیری که هم همسری و هم دوستی را مدیریت می‌کند، متمرکز می‌کرد. سرتا سرانجام دو سال پس از مرگ همسرش روحیه خود را بازیافت و عمیق‌تر در مطالعات و آثار ادبی خود غرق شد. او به نوشتن نامه‌هایش به حلقه نزدیک خانواده و دوستانش ادامه داد و در آنها از نگرانی‌های شخصی‌اش مانند روابط دشوارش با مادر و همسرش صحبت کرد. این نامه‌ها همچنین شرح مفصلی از تجربیات خصوصی یک زن در اوایل دوران مدرن ارائه می‌داد. روی هم رفته، این نامه‌ها شواهدی از یک زن منحصر به فرد و نگرانی‌های فمینیستی مداوم او هستند. علاوه بر این، سرتا در سخنرانی‌ها و مقالات عمومی خود، تاریخ مشارکت زنان در زندگی فکری و سیاسی اروپا را بررسی کرد. | ## بخش 3: لورا سرتا | در طول این مدت، او با منتقدان زیادی، چه مرد و چه زن، روبرو شد که به دستاوردهای او حسادت می‌کردند و آثار او را مورد انتقاد قرار می‌دادند. دو اتهام اصلی که علیه او مطرح شد این بود که یک زن نباید تحصیل کند و اینکه آثارش سرقت ادبی شده و پدرش آنها را برایش نوشته است. لورا در پاسخ به یکی از منتقدانش، بیبولوس سپرومیوس، گفت:گوش‌هایم از طعنه‌های شما خسته شده است. شما گستاخانه و آشکارا نه تنها تعجب می‌کنید، بلکه در واقع از اینکه گفته می‌شود من ذهنی به ظرافت آنچه طبیعت به دانشمندترین مرد بخشیده است، دارم، ابراز تاسف می‌کنید. سمپرونیوس، شما در هر دو مورد اشتباه می‌کنید و به شدت از مسیر حقیقت منحرف شده‌اید و دروغ می‌گویید… شما وانمود می‌کنید که مرا به عنوان یک زن نابغه تحسین می‌کنید، اما در ستایش شما فریبی شیرین نهفته است. این جلد بر اساس الگوی پترارکی به نام «نامه‌های آشنا» نوشته شده و با دیالوگی مضحک دربارهٔ «مرگ یک الاغ» نوشته شده بود. این نسخه خطی از سال ۱۴۸۸ تا ۱۴۹۲ در میان اومانیست‌ها در برشا، ورونا و ونیز دست به دست می‌شد. گمان می‌رود که او این کار را برای کسب مشروعیت به عنوان یک نویسنده انجام داده است. مراسم تشییع جنازه و جشن‌های عمومی در برشا برای او برگزار شد که برای زنان غیرمعمول بود. از او به عنوان زنی بزرگ یاد می‌شود که زمینه را برای بسیاری از نویسندگان فمینیست و اومانیست پس از رنسانس فراهم کرد. | ## جمع‌بندی | کینگ و آلبرت رابیل جونیور در کتاب «دست معصوم او: آثار منتخب از و دربارهٔ زنان اومانیست کواتروچنتو ایتالیا».