aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: آرامگاه ترکان آغا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آرامگاه ترکان آغا | مقدمه: آرامگاه ترکان آغا، شادی ملک آغا، یادمانی تاریخی در شهر سمرقند (۱۳۷۲ میلادی) در ازبکستان است. | ## بخش 1: آرامگاه ترکان آغا | ترکان آغا، خواهر امیر تیمور، این آرامگاه را برای دختر درگذشته‌اش شادیمُلک آغا (۱۳۷۰–۱۳۷۱) بنا کرد. این مقبره (با ابعاد ۸٫۶۵ در ۹٫۸۵ متر) ساختمانی تک‌فضایی با سقف گنبدی و دیوارهای بیرونی ساده است. نمای بیرونی و درونی آن با کاشی‌کاری‌های ظریف، پرده‌های ابریشمی و پارچه‌های فاخر به رنگ فیروزه‌ای آراسته شده است. فضای داخلی شامل کتیبه‌ها و تزئینات است و گنبد نیز با پارچه‌های نفیس پوشانده شده. سطوح ایوان و بخش بالای ورودی نام استادکاران سمرقندی، یعنی شمس‌الدین، بدرالدین و زین‌الدین را به رنگ فیروزه‌ای در خود دارد. | ## بخش 2: آرامگاه ترکان آغا | این مقبره در سال ۱۹۵۴ مورد مطالعه قرار گرفت و از آن زمان تاکنون چندین بار مرمت شده است. مقبرهٔ ترکان آغا بازتابی از دستاوردهای هنری مردم در سده‌های چهاردهم و پانزدهم میلادی در زمینهٔ هنرهای یادمانی و تزئینی است. توضیحات مقبرهٔ ترکان آغا به‌عنوان نخستین بنایی شناخته می‌شود که توسط امیر تیمور در مجموعهٔ شاه‌زنده ساخته شد. شادیمُلک آغا، دختر ترکان آغا، که در سن یازده‌سالگی در تاریخ ۲۹ دسامبر ۱۳۷۱ درگذشت، در همین مقبره به خاک سپرده شد."Некрополь Шахи Зинда". دیوارها تا بخش گنبد با ماجولیکا پوشانده شده‌اند که با سفال‌های نقاشی‌شده و لعاب‌دار تزئین گردیده و هماهنگی رنگی آن با آبی چشمگیر است. | ## بخش 3: آرامگاه ترکان آغا | بر روی سقف مقبره، دو اتاق تدفین (که تاکنون به‌طور باستان‌شناسی بررسی نشده‌اند) از شمال به جنوب قرار گرفته‌اند: یکی در مرکز بنا با ابعاد ۲٫۵×۱٫۲ متر و دیگری در کنار دیوار غربی با ابعاد ۱٫۵×۳٫۶ متر. بنا چه در داخل و چه در خارج، با کاشی‌کاری‌های موزاییکی پیچیده و پرده‌های ابریشمی به رنگ فیروزه‌ای لعاب‌دار تزئین شده است که توسط همان استادکاران ساخته شده‌اند. در مقابل مقبرهٔ شادیمُلک آغا، میان کاشی‌های تزئینی و نقوش موزاییکی، نام استادکارانی که در ساخت بنا مشارکت داشتند به صورت کتیبه حفظ شده است. | ## جمع‌بندی | این نام‌ها عبارت‌اند از: «شمس‌الدین»، «بدرالدین» و «زین‌الدین، فرزند شمس‌الدین از بخارا».
موضوع مقاله: قازان (ظروف پخت و پز) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قازان (ظروف پخت و پز) | مقدمه: آنها در اندازه‌های مختلفی وجود دارند (دیگ‌های پخت و پز کوچک مدرن گاهی اوقات به عنوان قازان شناخته می‌شوند) و اغلب بر اساس ظرفیتشان، مانند «قازان ۵۰ لیتری» اندازه‌گیری می‌شوند. | ## بخش 1: قازان (ظروف پخت و پز) | قازان‌ها از چدن یا در دوران مدرن از آلومینیوم ساخته می‌شوند و برای پخت طیف گسترده‌ای از غذاها، از جمله پلو، پلو، شورپا، کسمه و باویرساق استفاده می‌شوند و به همین دلیل عنصر مهمی در جشن‌ها هستند، زمانی که باید غذا برای تعداد زیادی از مهمانان تهیه شود. گاهی اوقات قاب‌های فلزی (سه‌پایه‌ای به نام ساجایاق) ساخته می‌شوند، یا به‌طور جایگزین (به خصوص برای کازان‌های بزرگ)، ممکن است سوراخی در زمین حفر شود که کازان را در خود نگه دارد و فضای کافی در زیر آن برای نگه داشتن آتش در زیر آن فراهم کند - در این حالت، یک سوراخ دسترسی در کنار آن ساخته می‌شود تا امکان رسیدگی به آتش و ورود هوا فراهم شود. کازان‌های کوچک‌تر را می‌توان با کمک یک قطعه فلزی مخصوص که اجازه می‌دهد گرما [شعله] به کازان منتقل شود و در عین حال آن را به صورت عمودی و ثابت نگه دارد، روی اجاق‌هایی که معمولاً گازی هستند، استفاده کرد. ریشه‌شناسی ریشه کلمه قازان در نهایت به فعل ترکی باستان kaz- به معنی «گود زدن، کندن، خالی کردن» و پسوند فعل وصفی +(g)An برمی‌گردد. قدیمی‌ترین سابقه مکتوب این کلمه در هر زبان ترکی به اثر محمود کاشغری در سال ۱۰۷۳ با عنوان دیوان لغات الترک برمی‌گردد. | ## بخش 2: قازان (ظروف پخت و پز) | خطرات سلامتی برخی از قازان‌های آلومینیومی در واقع ممکن است از مخلوطی از فلزات ذوب شده، از جمله سرب، ساخته شده باشند. چنین ظروفی در صورتی که غذایی در آن‌ها پخته شود، خطر جدی برای سلامتی به ویژه برای کودکان، ایجاد می‌کنند. تاریخچه به نظر می‌رسد که کازان‌ها توسط کوچ‌نشینان ترک اختراع شده‌اند و به عنوان وسیله اصلی پخت و پز آنها مورد استفاده قرار می‌گرفتند. آنها از نظر شکل شبیه وُک چینی یا کاراهی هندی هستند اما از نظر شکل با آنها متفاوتند و همچنین دسته ندارند. سکاها و دیگر اقوام ایرانی ساکن استپ‌های غربی قبل از مهاجرت ترک‌ها، از وسایل پخت و پز متفاوتی استفاده می‌کردند. | ## بخش 3: قازان (ظروف پخت و پز) | آنها از گلدان‌های سفالی و برنزی با کف گرد استفاده می‌کردند که شکل شکم بزرگتری نسبت به نیم‌کرهٔ کازان داشتند. در امپراتوری عثمانی، کازان نماد رایج هنگ‌های ینی‌چری بود و آنها برای نشان دادن اختلاف با مافوق‌هایشان آن را واژگون می‌کردند. این امر منجر به اصطلاح ترکی " کازان دویرمک " به معنای "واژگون کردن کازان" به عنوان مترادف شورش شده است. | ## جمع‌بندی | نگارخانه نام شهرها برکت یا کازانجیک که در حال حاضر برکت نامیده می‌شود، شهری در استان بالکان در غرب ترکمنستان است.
موضوع مقاله: حمله ۲۰۲۵ تقاطع گوش عتصیون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حمله ۲۰۲۵ تقاطع گوش عتصیون | مقدمه: در ۱۸ نوامبر ۲۰۲۵، حمله با خودرو و چاقوکشی دسته جمعی در تقاطع گوش عتصیون، کرانه باختری، حداقل سه نفر، از جمله هر دو عامل حمله، را کشت. | ## بخش 1: حمله ۲۰۲۵ تقاطع گوش عتصیون | سه نفر دیگر، از جمله یک کودک، زخمی شدند و یک زن به اشتباه توسط سربازان نیروهای دفاعی اسرائیل که به این حمله پاسخ می‌دادند، مورد اصابت گلوله قرار گرفت. پیشینه حمله دو مرد فلسطینی، به نام‌های ولید صبارنه از بیت امر و عمران الاطرش از الخلیل، با ماشین به تقاطع گوش عتصیون رسیدند. | ## بخش 2: حمله ۲۰۲۵ تقاطع گوش عتصیون | مهاجمان از ماشین پیاده شدند و سعی کردند با چاقو به افراد حاضر در منطقه حمله کنند. یک مرد ۶۰ ساله با ضربات چاقو کشته شد و یک مرد و یک کودک نیز در این حملات زخمی شدند. | ## بخش 3: حمله ۲۰۲۵ تقاطع گوش عتصیون | عاملان این حمله توسط نیروهای ذخیره ارتش اسرائیل که به اشتباه یک غیرنظامی را زخمی کردند، هدف گلوله قرار گرفته و کشته شدند. پیامدها جهاد اسلامی فلسطین مسئولیت این حمله را بر عهده گرفت و به عاملان آن تبریک گفت و دیگران را به شرکت در حملات مشابه ترغیب کرد. | ## جمع‌بندی | حماس گفت که این حمله «پاسخی طبیعی به تلاش‌های اسرائیل برای از بین بردن آرمان فلسطین و وحشیگری اشغالگران و شهرک‌نشینان در کرانه باختری» بود.
موضوع مقاله: آخرین سامورایی ایستاده (مجموعه تلویزیونی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آخرین سامورایی ایستاده (مجموعه تلویزیونی) | مقدمه: یک مجموعه تلویزیونی لایو اکشن ژاپنی و اختصاصی نتفلیکس محصول سال ۲۰۲۵ است که بر اساس رمانی به همین نام نوشتهٔ شوگو ایمامورا اقتباس شده است. | ## بخش 1: آخرین سامورایی ایستاده (مجموعه تلویزیونی) | در این مجموعه جون‌ایچی اوکادا، کایا کیوهارا و ماساهیرو هیگاشیده ایفای نقش کردند و داستان آن در اواخر قرن نوزدهم، طی دورهٔ میجی جریان دارد و وقایع در معبد تنریو-جی در کیوتو رخ می‌دهد. دو قسمت نخست این مجموعه در بخش «آن اسکرین» سی‌امین جشنواره بین‌المللی فیلم بوسان در ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۵ به نمایش درآمد. پس از نمایش جشنواره‌ای، هر شش قسمت مجموعه در ۱۳ نوامبر ۲۰۲۵ از نتفلیکس منتشر شد. خلاصه داستان در دورهٔ میجی (اواخر قرن نوزدهم)، ۲۹۲ مبارز پس از غروب خورشید در معبد تنریو-جی در کیوتو گرد هم آمدند؛ زیرا فرصتی برای بردن جایزهٔ بزرگ ۱۰۰٬۰۰۰ ین پیشِ رویشان بود. | ## بخش 2: آخرین سامورایی ایستاده (مجموعه تلویزیونی) | چالش کاملاً مشخص است: هر مبارز باید برچسب چوبی دیگران را به دست آورد و خود را به توکیو برساند. یکی از این جنگجویان، شوجیرو ساگا، با انگیزه‌ای شخصی وارد این رقابت مرگبار می‌شود؛ او می‌خواهد برای درمان همسر و فرزند بیمار خود پول به دست آورد. بازیگران قسمت‌ها تولید نتفلیکس تولید مجموعه آخرین سامورایی ایستاده را اعلام کرد؛ مجموعه‌ای که جون‌ایچی اوکادا در آن نقش آفرینی می‌کند و هم‌زمان به عنوان تهیه‌کننده و طراح صحنه‌های اکشن نیز فعالیت دارد. میچی‌هیتو فوجی و کنتو یاماگوچی به ترتیب نویسنده و کارگردان این مجموعه هستند و تولید آن بر عهدهٔ شرکت آفیس شیروس است. | ## بخش 3: آخرین سامورایی ایستاده (مجموعه تلویزیونی) | اوکادا دربارهٔ ایفای چند نقش مختلف در این پروژه گفت: اقتباس رمان به یک مجموعه چند قسمتی با چالش‌های خلاقانهٔ قابل توجهی برای کارگردانان میچی‌هیتو فوجی و جون‌ایچی اوکادا همراه بود؛ تا جایی که ساخت آن مانند تولید سه فیلم بلند سینمایی توصیف شده است. آن‌ها با دقت تلاش کردند هستهٔ اصلی و تم‌های بنیادین داستان را حفظ کنند و در عین حال، جذابیت بصری و دراماتیک اثر را افزایش دهند. این پروژه با حضور نزدیک به ۳۰۰ بازیگر ساخته شد که هر یک به لباس مخصوص خود نیاز داشتند؛ موضوعی که هماهنگی و تعهد مستمر همهٔ اعضای گروه تولید را می‌طلبید. | ## جمع‌بندی | انتشار آخرین سامورایی ایستاده برای بخش «آن اسکرین» در سی‌امین جشنواره بین‌المللی فیلم بوسان انتخاب شد و دو قسمت نخست آن در ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۵ به نمایش درآمد.
موضوع مقاله: نوما سادول | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نوما سادول | مقدمه: نوما سادول (؛ زادهٔ ) نویسنده، کارگردان نمایش، بازیگر و فیلم‌نامه‌نویس اهل فرانسه است. | ## بخش 1: نوما سادول | زندگی‌نامه نوما سادول در ۷ مهٔ ۱۹۴۷ در برازاویل به دنیا آمد، جایی که پدرش، نوما سادول (همنام با خودش)، فرماندار فرانسهٔ فرامرزی بود. او ۱۹ سال در آفریقا — جمهوری کنگو، گابن، جیبوتی — و ماداگاسکار زندگی کرد، و سپس در سال ۱۹۶۶، هنگامی که پدرش بازنشسته شد، در جنوب فرانسه ساکن شود. کودکی او در ماداگاسکار باعث شد افتخار میزبانی در نمایشگاه اس‌او بی‌دی ۲۰۲۰ در پاریس را داشته باشد، که بر ادبیات کمیک مالاگاسی تمرکز داشت. اگرچه موفقیت من و تن‌تن او را نزد عموم بر سر زبان‌ها انداخت، زندگی هنری نوما سادول بیش از پنجاه سال میان دو جهان تقسیم شده است: صحنه‌ها (اپرا، تئاتر …) و نویسندگی (نقد، مطبوعات، مصاحبه با نویسندگان کمیک، رمان)، با دوره‌های طولانی که یکی از این دو زمینهٔ ابراز هنری را رها می‌کرد. ادبیات سادول نویسنده، نمایشنامه‌نویس و روزنامه‌نگار است و اولین اشعار خود را در ۷ سالگی سرود. | ## بخش 2: نوما سادول | اشعار و داستان‌های کوتاه او در سن ۱۶ سالگی در روزنامه‌ها منتشر شد و سپس اولین کتاب خود، مجموعه‌ای از نمایشنامه‌ها، را در سال ۱۹۷۰ منتشر کرد. این مصاحبه‌ها بر روی ۱۴ ساعت نوار ضبط شد و پس از ویرایش‌های گستردهٔ هرژه، به شکل کتابی با عنوان تن‌تن و من: مصاحبه‌ها با هرژه در سال ۱۹۷۵ منتشر شد. در سال ۲۰۰۳، این کتاب مبنای ساخت فیلم مستندی به همین نام شد که توسط اندرس اُستِرگارد کارگردانی شد. سادول همچنین مصاحبه‌هایی با دیگر هنرمندان برجستهٔ کمیک فرانکو-بلژیکی منتشر کرده است، از جمله آندره فرانکوین (و فرانکوین اشتباه خلق کرد، ۱۹۸۶)، ژاک تاردی (تارْدی، ۲۰۰۰ و ویلمن ۲۰۰۰)، و همچنین کتاب‌هایی دربارهٔ گوتلیب (گوتلیب، ۱۹۷۴) و آلبر اودرزو (۲۰۰۰). به‌ویژه کتاب‌های مصاحبهٔ او با هنرمند کمیک فرانسوی ژان «مُبیوس» ژیرو اهمیت دارند. | ## بخش 3: نوما سادول | سادول از اواسط دههٔ ۱۹۷۰ تا زمان مرگ ژیرو در ۲۰۱۲، زندگی حرفه‌ای او را به دقت دنبال کرد و مصاحبه‌های گسترده‌ای با او انجام داد، که منجر به انتشار سه کتاب متوالی مصاحبه شد: مستر مُبیوس و دکتر ژیرو (۱۹۷۶)، مُبیوس: مصاحبه‌ها با نومه سادول (۱۹۹۱)، و دکتر مُبیوس و مستر ژیرو (۲۰۱۵)، که دو کتاب آخر نسخه‌های به‌روز و گسترش‌یافتهٔ کتاب قبلی هستند. به جز بخش‌هایی از کتاب اول (در مجله اشتروُمف: دفترچه‌های کمیک، شماره ۲۵، ژوئیه ۱۹۷۴)، هیچ‌یک از مصاحبه‌های بعدی قبلاً در مجله‌ای منتشر نشده بود. نسخهٔ آخر بنابراین گزارشی پس از مرگ ژیرو است که به دو دههٔ آخر زندگی او پرداخته است. از آن زمان، به‌عنوان سرپرست گروه خود «بچه‌های سرکش»، هر نقشی مرتبط با صحنه را برعهده داشته است: بازیگر، کارگردان، نویسنده، مدیر صحنه و معلم نمایش، علاوه بر سرپرستی مدرسهٔ تئاتر برای کودکان و نوجوانان در شهری در ریویهٔ فرانسه. بعدها، در دههٔ ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، علاقهٔ او به صحنه همراه با موسیقی آواز باعث شد تا سادول منتقد اپرا شود، پیش از آنکه در سال ۱۹۷۷ به‌عنوان کارگردان اپرا فعالیت رسمی خود را آغاز کند؛ او برای اجرای اپرا و نمایش در معتبرترین صحنه‌های فرانسه از لیل و بوردو تا نیس و مارسی دعوت شده است. | ## جمع‌بندی | این بخش از زندگی او در کتاب سال ۲۰۱۶ با عنوان چهل سال در اپرا: فرهنگ‌نامهٔ خودنگار هنر آواز روایت شده است.
موضوع مقاله: ژان مارک لوفیسیه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ژان مارک لوفیسیه | مقدمه: ژان مارک لوفیسیه (؛ ؛ زادهٔ ) نویسنده فرانسوی کتاب‌هایی دربارهٔ فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی، همچنین تعداد زیادی کمیک و ترجمهٔ چندین فیلم‌نامهٔ انیمیشن است. | ## بخش 1: ژان مارک لوفیسیه | او معمولاً با همسرش، رَندی لوفیسیه (متولد فیلادلفیا، پنسیلوانیا، ایالات متحده آمریکا، در ۳ فوریهٔ ۱۹۵۳) همکاری می‌کند؛ گاهی مؤلف آثارشان با عنوان «ر.ژ.م. او فرزند یک نظامی بود و در دوران کودکی بارها جابه‌جا شد، به‌طوری که خود گفته است: «بخش قابل توجهی از کودکی‌ام را در بوردو و سال‌های نوجوانی‌ام را در فونتن‌بلو گذراندم.» از همان سنین پایین به نویسندگی علاقه‌مند بود و همچنین گفته است: «در سن ۱۳، ۱۴ سالگی کمیک استریپ‌های کوچکی می‌کشیدم و از ۱۶ سالگی در طرفدارنامه‌های فرانسوی منتشر می‌شد.»[۱] او در سال ۲۰۰۵ به یاد آورد که «نویسندگی به‌عنوان شغلی محترم و اقتصادی در نظر گرفته نمی‌شد»، بنابراین مدرک مدیریت کسب‌وکار و حقوق گرفت و سپس در بانکداری بین‌المللی مشغول به کار شد. | ## بخش 2: ژان مارک لوفیسیه | پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه پانتئون-سوربن و مدرسهٔ تجارت اروپا در سال ۱۹۷۸، ژان-مارک لوفیسیه به مدت یک سال در بانک بارکلیز در پاریس کار کرد و سپس توسط بانک کردیت لیون استخدام شد و به لس‌آنجلس، کالیفرنیا، ایالات متحده نقل مکان کرد، جایی که با رندی آشنا شد. ژان-مارک در سال ۲۰۰۵ خاطرنشان کرد که همکاری نویسندگی آن‌ها همراه با رابطهٔ شخصی‌شان شکل گرفت: «رندی همیشه می‌خواست بنویسد… بنابراین این همکاری به‌صورت طبیعی و مکمل یکدیگر شکل گرفت.» ژان-مارک در سال ۱۹۸۵ از بانک کریه لیونیز جدا شد تا به شرکت تازه تأسیس استارواچر گرافیکس بپیوندد، شرکتی که توسط هنرمند فرانسوی ژان ژیرو و همسرش کلودین در سانتا مونیکا، کالیفرنیا تأسیس شده بود. | ## بخش 3: ژان مارک لوفیسیه | ## جمع‌بندی | پس از بازگشت ژان ژیرو به فرانسه و انحلال استارواچر گرافیکس در سال ۲۰۰۰، لوفیسیه و همسرش شرکت خودشان، هالیوود کامیکس، را راه‌اندازی کردند که به حرفه‌ای‌های کمیک در تعامل با هالیوود مشاوره می‌دهد.
موضوع مقاله: دیوان حافظ (تصحیح انجوی شیرازی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دیوان حافظ (تصحیح انجوی شیرازی) | مقدمه: تصحیح ابوالقاسم انجوی شیرازی از دیوان حافظ (عنوان کامل: دیوان خواجه شمس‌الدین محمد حافظ شیرازی، تصحیح و توضیح و تحشیه ابوالقاسم انجوی شیرازی) یکی از مهم‌ترین و در عین حال جنجالی‌ترین تصحیح‌های قرن چهاردهم خورشیدی از غزلیات حافظ به‌شمار می‌رود. | ## بخش 1: دیوان حافظ (تصحیح انجوی شیرازی) | این کتاب نخستین بار در سال ۱۳۵۴ خورشیدی توسط انتشارات جاویدان در تهران منتشر شد و تا کنون بارها تجدید چاپ شده است. تاریخچهٔ تدوین و انتشار ابوالقاسم انجوی شیرازی (۱۲۹۹–۱۳۷۳ خ.) از اوایل دههٔ ۱۳۳۰ خورشیدی به جمع‌آوری نسخه‌های خطی دیوان حافظ پرداخت. او در مقدمهٔ کتاب خود می‌نویسد که بیش از بیست سال برای این کار وقت صرف کرده و موفق به بررسی حدود ۴۰۰ نسخهٔ خطی و چاپی شده است.انجوی شیرازی، ابوالقاسم. انجوی از نسخه‌های موجود در کتابخانه‌های ایران، هند، پاکستان، ترکیه، انگلستان و شوروی سابق (از طریق عکس و میکروفیلم) بهره برد. | ## بخش 2: دیوان حافظ (تصحیح انجوی شیرازی) | چاپ دوم در سال ۱۳۶۷ و چاپ سوم در سال ۱۳۷۴ (پس از درگذشت انجوی) با اصلاحات جزئی منتشر شد. روش تصحیح روش انجوی را می‌توان «تصحیح بر مبنای کثرت نسخ و رجوع به فرهنگ عامه» نامید. ویژگی‌های اصلی روش او عبارتند از: انتخاب قرائتی که در بیشترین تعداد نسخ آمده باشد (روش اکثریت آرا) اولویت نسبی به نسخه‌های قرن نهم و دهم هجری، اما نه به‌صورت مطلق توجه ویژه به زبان محاوره و اصطلاحات عامهٔ مردم شیراز و فرهنگ شفاهی فارسی‌زبانان توضیح گستردهٔ کنایات، اصطلاحات رکیک، تعبیرات صوفیانه و ارجاعات تاریخی با تکیه بر ضرب‌المثل‌ها، متون عرفانی و روایات شفاهی درج غزل‌هایی که در تصحیح‌های تصحیح قزوینی-غنی و خانلری حذف یا مشکوک شمرده شده بودند انجوی در مقدمه تأکید می‌کند که هدفش بازگشت به «دیوان واقعی حافظ» است که در طول قرن‌ها به‌دست ناسخان و سانسورگران تحریف شده بود.انجوی شیرازی، همان، ص ۲۷. مهم‌ترین انتقادها عبارتند از: عدم رعایت اصول علمی نسخه‌شناسی و تکیه صرف بر روش اکثریت آرا بدون توجه کافی به قدمت و اعتبار نسخناتل خانلری، پرویز. | ## بخش 3: دیوان حافظ (تصحیح انجوی شیرازی) | درج غزل‌های مجعول یا مشکوک (مانند برخی غزل‌های با محتوای بسیار صریح) توضیحات گاهی غیرمستند و مبتنی بر خاطرات شخصی یا روایات شفاهی لحن تند مقدمه علیه تصحیح قزوینی-غنی و اتهام «سانسور حافظ» به آن‌ها ضعف در ارائهٔ فهرست کامل و دقیق نسخه‌های مورد استفاده با وجود این انتقادها، حتی منتقدان نیز تحشیهٔ انجوی را گنجینه‌ای ارزشمند از معانی واژگان و اصطلاحات کهن فارسی می‌دانند. مشخصات کتاب (چاپ اول) عنوان: دیوان خواجه شمس‌الدین محمد حافظ شیرازی مصحح: ابوالقاسم انجوی شیرازی ناشر: انتشارات جاویدان، تهران سال انتشار: ۱۳۵۴ خورشیدی قطع: وزیری جلد اول: ۶۸۸ صفحه (متن اشعار) جلد دوم: ۱۰۸۰ صفحه (تحشیه و فهرست‌ها) تعداد غزل‌ها: ۵۷۳ غزل وضعیت کنونی امروزه تصحیح انجوی در کنار تصحیح‌های قزوینی-غنی، خانلری، سایه و خرمشاهی-عظیمی از مهم‌ترین تصحیح‌های مرجع دیوان حافظ به‌شمار می‌رود. | ## جمع‌بندی | در محیط‌های دانشگاهی ایران هنوز تصحیح خانلری یا قزوینی و غنی ترجیح داده می‌شود، اما در میان علاقه‌مندان عمومی و پژوهشگران، کتاب انجوی بسیار محبوب است.
موضوع مقاله: دوران فیضی‌یف | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دوران فیضی‌یف | مقدمه: از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به ام‌اچ‌اس‌کی تاشکند، سغدیانه، ناوبهار نمنگان، زسکا مسکو، دینامو سمرقند، آلانیا ولادی‌قفقاز، و نسف اشاره کرد. | ## بخش 1: دوران فیضی‌یف | او در لیگ‌های برتر فوتبال ازبکستان و روسیه برای چندین باشگاه از جمله زسکا مسکو و آلانیا ولادی‌قفقاز بازی کرده است. فصل ۲۰۰۰ را در دینامو سمرقند گذراند و در همان سال تابستان به روسیه رفت و در زسکا بازی کرد. در دسامبر ۲۰۰۱، مدیر باشگاه زسکا، ماریان پلاختکو، از قرار گرفتن او برای انتقال خبر داد و چند هفته بعد، فیضی‌یف برای آزمایش به آلانیا آمد و به سرعت قرارداد امضا کرد. | ## بخش 2: دوران فیضی‌یف | از سال ۲۰۰۷ در دینامو سمرقند بازی کرد و با این تیم قراردادی دو ساله بست.پس از اتمام قرارداد به سغدیانه بازگشت. در سال ۲۰۱۰ برای خوارزم بازی کرد و حرفه خود را در باشگاه سغدیانه به پایان رساند. دوران ملی فیضی‌یف در ۲۹ سپتامبر ۱۹۹۷ در دیداری از مقدماتی جام جهانی ۱۹۹۸ برابر کامبوج برای ازبکستان بازی کرد و با نتیجه ۴–۱ پیروز شد. | ## بخش 3: دوران فیضی‌یف | دوران مربی‌گری در سال ۲۰۱۱، فیضی‌یف پس از بازنشستگی از فوتبال حرفه‌ای، هدایت سغدیانه جیززاخ را بر عهده گرفت. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۱۲ با هدایت این تیم به مقام نخست لیگ یک ازبکستان رسید و به لیگ برتر صعود کرد.
موضوع مقاله: مستنیچستو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مستنیچستو | مقدمه: در این سیستم، تمام مناصب و امتیازات دولتی روسیه، براساس میزان اصالت و فاصله از نسب پدری به اشراف تعلق می‌گرفت. | ## بخش 1: مستنیچستو | مِستْنیچِستْوُ از آن رو که ناقض شایسته‌سالاری بود، به مرور در دولت روسیه ایجاد مشکل کرد. نخستین نشانه‌های مِستْنیچِستْوُ به اواسط سده پانزدهم میلادی در شاهزاده‌نشین بزرگ مسکو برمی‌گردد. به احتمال زیاد، مِستْنیچِستْوُ زمانی پدیدار گشت که در دربار شاهزاده بزرگ مسکو، توزیع انتصابات اصلی نظامی و اداری میان کنیازهای تابع و بویارهایشان شروع شد که در پایتخت یعنی مسکو جمع می‌شدند و از نظر مرتبه اشرافیت با یکدیگر متفاوت بودند. واسیلی کلیوچفسکی چنین نظری دارد؛ اما برخی از دیگر پژوهشگران ریشه مِستْنیچِستْوُ را با آداب و رسوم خانوادگی مرتبط می‌دانند. «اشرافیت» که در این سیستم نقش کلیدی داشت، با نَسَب پدری تعیین و به صورت «رابطه متقابل یک فرد با مقامی معین که از اجدادش به ارث برده بود» تعریف می‌شد. | ## بخش 2: مستنیچستو | نسب پدری بر اساس شجره‌نامه‌ها مشخص گشته و الزامی بود که فاصله نَسَبی بین دو نفر در شجره‌نامه کاملاً با فاصله سلسله مراتبی مناصب اعطا شده آنها مطابقت داشته باشد. برای نمونه، پسر ارشد یک خانواده اشرافی، می‌بایست مقامی بالاتر از برادران کوچک‌ترش و پایین‌تر از عموهایش (که برادر پدرش و از او بزرگ‌تر بودند) داشته باشد. سلسله مراتب خود خاندان‌ها نیز لحاظ می‌شد؛ مثلاً عضو کوچک یک خانواده «اشرافی‌تر» می‌تواست موقعیتی هم‌تراز با عضو ارشد یک خانواده «کمتر اصیل» داشته باشد. این سیستم فقط دربارهٔ مناصب نبود؛ بلکه در دومای تزار و سایر مجالسی که تزار در آن حضور داشت، افراد مطابق مقام خود جایگاهی نزدیک‌تر به او داشتند که به اصطلاح «کرسی» نامیده می‌شد. مِستْنیچِستْوُ به سبب آنکه برپایه اشراف‌سالاری و ناقض شایسته‌سالاری بود، مانع از عملکرد صحیح دستگاه دولتی می‌شد. | ## بخش 3: مستنیچستو | در سال ۱۶۸۱، زمان تزار فیودور سوم (سلطنت: ۱۶۷۶–۱۶۸۲) نمایندگان منتخب طبقه کارمندان که «جهت سازماندهی و مدیریت امور نظامی» تشکیل جلسه داده بودند، از لغو مِستْنیچِستْوُ حمایت کردند. یک سال بعد، یک شورای قانونی برای لغو مِستْنیچِستْوُ برگزار شد که انحلال همیشگی آن را تصویب کرد. دفاتری که اطلاعات نَسَبی در آنها ثبت می‌شد، موسوم به دفاتر رازریاد، سوزانیده و دستور داده شد که «از این پس برای هیچ‌کس کرسی وجود نداشته باشد». اَنساب خاندان‌های اشرافی فقط جهت «ثبت برای آیندگان» در دفاتر شجره‌نامه ویژه‌ای ثبت شدند. نفوذ اشراف تازه‌وارد و همچنین دولتمردان غیراشرافی که با خاندان‌های اصیل رقابت داشتند، دلیل اصلی لغو آسان مِستْنیچِستْوُ بود. | ## جمع‌بندی | مصوبه شورای ۱۶۸۲ در مورد لغو مِستْنیچِستْوُ از منظر ذات به جدول رتبه‌ها سال ۱۷۲۲ که ابداع پتر کبیر (سلطنت: ۱۶۸۲–۱۷۲۵) بود، مشابهت دارد و معمولاً پیش‌درآمدی بر آن شناخته می‌شود.
موضوع مقاله: کولیگی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کولیگی | مقدمه: کولیگی‌ها جای پریکازهای سنتی و عقب‌مانده را گرفتند و در سده نوزدهم، در جریان اصلاحات اداری با وزارتخانه‌های امپراتوری جایگزین شدند. | ## بخش 1: کولیگی | تأسیس کولیگی‌ها بخشی از اصلاحات دولتی پتر کبیر بود که در اواخر سلطنت او انجام شد. معروف است که نخستین نشانه از توجه تزار پتر به اصلاح نظام پریکازی و جایگزینی آن با کولیگی به سال ۱۶۹۸ برمی‌گردد؛ زمانی که فرانسیس لی نویسنده انگلیسی در مشورت با تزار، ایجاد هفت «کمیته» یا «کالج» را به او پیشنهاد کرد. آماده‌سازی روشمند برای تأسیس کولیگی‌ها در دهه ۱۷۰۰ با جمع‌آوری اطلاعات در مورد ساختار دولتی کشورهای اروپای غربی آغاز شد. | ## بخش 2: کولیگی | در بین آنها، کالج‌های کشور سوئد که به عنوان «بهترین وزارتخانه‌های اروپا» شناخته می‌شدند مورد توجه تزار بود و او سرانجام تصمیم گرفت وزارتخانه‌های روسیه را با الگوی تمام و کمال از آن کشور تأسیس کند. تزار پتر ابتدا دستور داد بسیاری از کارمندان توانمند اروپایی را برای کار در کولیگی‌های آینده استخدام کنند. از سال ۱۷۱۵ تحقیقات و سرانجام دو سال بعد نُه کولیگی روسیه تأسیس شد: کولیگی‌های امور خارجه، ارتش، دریاسالاری، عایدات، مخارج، دادگستری، بازرگانی، حسابداری و معدن و صنعت. | ## بخش 3: کولیگی | ریاست هر کولیکی بر عهده یک پرزیدنت و یک معاون او و کارمندان آن شامل گروهی از دادستان‌ها، منشی‌ها، حسابدارها، مشاوران، بازبینان، مترجمان و بایگانی‌کنندگان بود. بسیاری از کولیگی‌ها در گذر قرن منحل یا ادغام شدند؛ ولی سه کولیگی امور خارجه، ارتش و دریاسالاری موارد اصلی باقی مانند. | ## جمع‌بندی | این نظام در جریان اصلاحات اداری سال‌های ۱۱–۱۸۰۲ توسط الکساندر یکم، امپراتور روسیه، به مرور با وزارتخانه‌های امپراتوری روسیه جایگزین شد.
موضوع مقاله: مگس‌گیر آبی مراتوس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مگس‌گیر آبی مراتوس | مقدمه: این گونه در سال ۲۰۲۱ توسط محمد ارهام ، پرنده‌شناس اندونزیایی و همکارانش، بر اساس تفاوت‌های ژنتیکی، ریخت‌شناسی و صوتی با دیگر مگس‌گیرهای مراتوس توصیف شد. | ## بخش 1: مگس‌گیر آبی مراتوس | این پرنده بومی کوه‌های مراتوس در بورنئوی اندونزی است، جایی که فقط از کوه بسار ثبت شده است. این پرنده بیشتر در ارتفاعات بین سطح دریا یافت می‌شود و در جنگل‌های بارانی کوهستانی، جنگل‌های ثانویه و مزارع کائوچو زندگی می‌کند. | ## بخش 2: مگس‌گیر آبی مراتوس | این پرنده مانند دیگر گونه‌های این سرده، از نظر جنسی دوریخت است؛ نرها دارای بالاتنهٔ آبی، لکه‌های آبی رنگین‌کمانی روی پیشانی و شانه‌ها و زیرتنه نارنجی و سفید هستند، در حالی که ماده‌ها سر و بالاتنهٔ خاکستری-قهوه‌ای دارند. بوم‌شناسی این گونه عمدتاً مورد مطالعه قرار نگرفته است، اما آشکار شد که به صورت گله‌ای با دیگر حشره‌خواران به دنبال غذا می‌گردند. | ## بخش 3: مگس‌گیر آبی مراتوس | این گونه توسط اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) در فهرست سرخ IUCN به عنوان گونه‌ای نزدیک به تهدید طبقه‌بندی شده است. این گونه به دلیل از دست دادن زیستگاه و تجارت پرندگان آوازخوان در معرض تهدید است. | ## جمع‌بندی | تصور می‌شود که در منطقه کوچکی که در آن زندگی می‌کند، به صورت محلی رایج است، اما گمان می‌رود که جمعیت آن در حال کاهش باشد.