موضوع مقاله: سکونتگاه مسلمانان لوچرا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سکونتگاه مسلمانان لوچرا | مقدمه: پیشینه‌ها سرزمین‌های سیسیل که فردریک دوم از مادرش کنستانس سیسیلی به ارث برده بود، نه تنها بر اکثریت کاتولیک رومی جزیره، بلکه بر تعداد قابل توجهی از یونانیان، یهودیان و مسلمانان نیز تسلط داشت. | ## بخش 1: سکونتگاه مسلمانان لوچرا | مسلمانان این منطقه، جامعه‌ای ناهمگن بودند که شامل اعراب (به ویژه در مثلثی که توسط مازارا دل والو - مونرئاله - کورلئونه ایجاد شده بود)، بربرها (که عمدتاً در جنوب-مرکز سیسیل ساکن بودند)، گروه‌های کوچکی از ایرانیان (که در میان آنها، به ویژه جامعه خوارزمی پالرمو)، جامعه‌ای از اعراب، بربرها، ایرانیان و همچنین سایر خاورمیانه‌ای‌ها که عمدتاً در شهرهای بندری و روستاهای اطراف، به ویژه در استان آگریجنتو، ساکن بودند و تعداد قابل توجهی از مردم محلی که در طول حکومت مسلمانان در سیسیل به اسلام گرویده بودند، می‌شد. در واقع، جغرافیای کوهستانی و ناهموار جزیره زمینه‌ای مناسب برای مقاومت گروه‌هایی از مسلمانان فراهم کرد—گروه‌هایی که امیدوار بودند سلطهٔ اسلام را در سرزمینی که در آغاز به زبان عربی «الأرض الکبیرة» (سرزمین بزرگ) و سپس به‌سادگی «سِقِلّیه» نامیده می‌شد، احیا کنند. این تلاش‌ها نه‌تنها بازتابی از مقاومت فرهنگی و دینی در برابر قدرت جدید بودند، بلکه نشان‌دهندهٔ پیوند عمیق تاریخی مسلمانان با این سرزمین بود—سرزمینی که زمانی مرکز شکوفایی تمدن اسلامی در مدیترانه به‌شمار می‌رفت. برخی از گروه‌های مسلمان در سیسیل مرکزی و غربی، اطراف یاتو و انتلا، پایگاه‌هایی برای مقاومت پیدا کرده بودند. در نتیجه، پس از بازگشت اکثر مسلمانان ثروتمند و قدرتمند به شمال آفریقا، در سال ۱۲۲۰ فردریک دوم تصمیم گرفت مسلمانان باقی‌مانده را از سیسیل بیرون کند، یا حداقل گروه‌های کمتر مطیع در میان آنها را که رهبری اساسی باقی‌مانده جامعه مسلمانان، شامل اشراف، دانشمندان و جنگجویان را به همراه خانواده‌هایشان تشکیل می‌دادند، اخراج کند و آنها را در سرزمین اصلی جنوب ایتالیا اسکان دهد. مناطق لوچرا (در آپولیا، قدمت آن به سال ۱۲۲۴ میلادی برمی‌گردد)، گیروفالکو (که اکنون جیریفالکو در کالابریا است) و آسرنزا (در لوکانیا) برای اسکان مجدد انتخاب شدند. محافظ شخصی وفادار اشتاوفر راتشکیل می‌دادند، زیرا هیچ ارتباطی با رقبای سیاسی "خاندان شوابن " نداشتند و آماده بودند تا - حتی با استانداردهای معاصر - با مردم محلی جنگ کنند و کاملاً به حاکم خود وابسته بودند. در سال ۱۲۳۹، امپراتور فردریک دوم فرمان داد که جوامع مسلمان (ساراسن‌ها) در مناطق لوچرا و آپولیا متمرکز شوند—دستوری که به‌طور قابل‌توجهی اجرا شد. تا سال ۱۲۴۰، روند اسکان مجدد به پایان رسیده بود: حدود ۲۰ هزار مسلمان در شهر لوچرا مستقر شدند، ۳۰ هزار نفر در دیگر نقاط اطراف آپولیا جای گرفتند، و ۱۰ هزار نفر باقی‌مانده نیز در جوامعی خارج از آپولیا اسکان یافتند. این جابه‌جایی گسترده، بخشی از سیاست‌های کنترل مذهبی و اجتماعی فردریک دوم بود؛ اقدامی که هم جنبهٔ امنیتی داشت و هم تلاشی برای تمرکز جمعیت مسلمان در مناطقی خاص، تا امکان نظارت و مدیریت آن‌ها بیشتر شود. با این حال، شهر لوچرا در قرن‌های بعد به یکی از مهم‌ترین مراکز اسلامی در جنوب ایتالیا تبدیل شد—نمادی از همزیستی پیچیده، مقاومت فرهنگی، و تعامل میان قدرت و ایمان. در این محیط کنترل‌شده، آنها نمی‌توانستند اقتدار سلطنتی را به چالش بکشند و همچنان از طریق مالیات و خدمت سربازی به نفع تاج و تخت عمل می‌کردند. در لوسرا (لوکرا ساراسنوروم یا لوگرا، آنطور که در عربی شناخته می‌شد)، پایتخت سیاسی و فرهنگی بالفعل این جوامع اسلامی و همچنین اقامتگاه سلطنتی مهم حاکمان سوابی، ۲۰٬۰۰۰ مسلمان سیسیلی تقریباً ۸۰ سال، تا سال ۱۳۰۰ میلادی، زندگی می‌کردند تا اینکه جامعه آنها به دستور پادشاه جدید آنژوین، چارلز دوم ناپل، پراکنده شد. ویژگی‌های شهرک این مسلمانان که کشاورزان متخصصی بودند، مجاز بودند همان‌طور که در سیسیل روی مزارع کار می‌کردند، در لوسرا نیز روی زمین‌ها کار کنند. | ## بخش 2: سکونتگاه مسلمانان لوچرا | آنها مجاز به خرید و تملک زمین‌های کشاورزی و خانه‌ها، چه در داخل شهر و چه در حومه آن، بودند. سایر فعالیت‌هایی که آنها پذیرفته شده بودند، تجارت، پزشکی، که اعراب در آن سرآمد بودند، و صنایع دستی مختلف بود. [ نیازمند منبع ] آنها به عنوان کشاورز، گندم دوروم، جو، حبوبات، انگور و سایر میوه‌ها را پرورش می‌دادند. لوسرا از سال ۱۲۳۴ میلادی، مرکز یکی از بازار مکاره تجاری مجاز اصلی در پادشاهی سیسیل بود، یکی از هفت نمایشگاه مجاز در این پادشاهی که هر ساله از ۲۴ ژوئن تا ۱ ژوئیه برگزار می‌شد؛ بازرگانان مسلمان محلی مجاز بودند در تمام نمایشگاه‌های دیگر در پادشاهی، به جز سیسیل، شرکت کنند. تنش‌ها با جمعیت مسیحی آشکار است، زیرا مسیحیان مرتباً نزد فردریک دوم میانجیگری می‌کردند و از لطفی که به مسلمانان می‌شد شکایت داشتند. [ نیازمند منبع ] در سال ۱۲۳۹، گروهی از مسلمانان شهر لوچرا تلاش کردند به زادگاه خود، جزیرهٔ سیسیل، بازگردند—اما این اقدام با واکنش قاطعانهٔ مقامات امپراتوری مواجه شد. نیروهای حکومتی با استفاده از زور، کسانی را که موفق به پیاده‌شدن در سیسیل شده بودند، دوباره به لوچرا بازگرداندند؛ اقدامی که نشان‌دهندهٔ عزم امپراتوری برای حفظ سیاست تمرکز جمعیتی و کنترل مذهبی بود. تا سال ۱۲۴۰، روند اسکان مجدد مسلمانان در خاک اصلی ایتالیا (به‌ویژه در آپولیا و لوچرا) به‌طور رسمی پایان‌یافته تلقی شد. در همین زمینه، یک گزارش تاریخی از سال ۱۲۳۹—که احتمالاً اغراق‌آمیز است—ادعا می‌کند که در سراسر شهر لوچرا، تنها ۱۲ مسیحی باقی مانده بودند. این روایت، اگرچه ممکن است مبالغه‌آمیز باشد، نشان‌دهندهٔ غلبهٔ جمعیت مسلمان در آن دوره و تبدیل لوچرا به یکی از مهم‌ترین مراکز اسلامی در جنوب ایتالیاست. مستعمره مسلمانان لوسرا توسط راهبان دومینیکن که تحت مجوز امپراتوری و به درخواست پاپ، مجاز به موعظه و تلاش برای تغییر دین اینفدلی‌ها (کافران)، از جمله یهودیان، در شهر بودند، تبلیغ می‌شد. با این حال، این اقدام در پادشاهی سیسیل با اجازه امپراتور به یهودیان ترانی، که در آن زمان به ویژه زیاد بودند، برای ساخت کنیسه جدید همراه بود. جامعه مسلمانان لوسرا از آزادی کامل برای انجام مراسم مذهبی و آیین‌های خود برخوردار بود. این جامعه دارای مسجد-کلیسای جامع (جامع)، مدارس قرآنی (آگارنوروم ژیمنازیا) و یک قاضی بود که می‌توانست با استفاده از قانون شریعت اسلامی، در دعاوی بین مسلمانان قضاوت کند. | ## بخش 3: سکونتگاه مسلمانان لوچرا | علاوه بر حقوق معمول، در موارد رفتار یا شجاعت به ویژه مورد تقدیر، ممکن بود به سربازان معافیت فردی یا خانوادگی از مالیات داده شود. زوال در سال ۱۲۶۶، مانفرد گروهی از کمانداران لوسرایی را به همراه داشت که در نبرد بنونتو شکست خورد. پس از یک محاصره سخت و طاقت‌فرسا، شارل آنژو مستعمره مسلمانان را حفظ کرد و در ازای پرداخت مالیات سنگین، تمام امتیازات موجود آن را تأیید نمود. سپس اربابان جدید فرانسوی یک مستعمره پروانسی متشکل از ۲۴۰ خانواده را با کنترل قلعه مونته آلبانو که بر شهر تسلط داشت، تأسیس کردند. به گفته اندرو مجارستانی، شارل دستور تخریب استحکامات را داد، اما به نظر نمی‌رسد که این اتفاق افتاده باشد. این میانه‌روی با سازماندهی قریب‌الوقوع جنگ صلیبی هشتم، به رهبری برادر چارلز اول ، لویی نهم پادشاه فرانسه، مرتبط بود که در سال ۱۲۷۰ علیه تونس حرکت کرد و با مرگ پادشاه بر اثر بیماری، با شکست مواجه شد. پسر و جانشین او، چارلز دوم، در سال ۱۲۸۹ میلادی، از قبل برنامه‌هایی برای اخراج یهودیان از قلمرو خود در آنژو و ماین داشت. این حمله که با خیانت در داخل لوسرا همراه بود، توسط جووانی پیپینو دا بارلتا، کنت آلتامورا، رهبری شد. چند خانواده ثروتمند و بانفوذ از مسلمانان لوسرا، تصمیم گرفتند به سرعت و در فرصت مناسب به مسیحیت گروند. اکثر ساکنان مسلمان شهر قتل‌عام شدند یا - همان‌طور که برای تقریباً ۱۰٬۰۰۰ نفر از آنها اتفاق افتاد - به بردگی فروخته شدند. با این حال، دو سال بعد، چارلز دوم موافقت کرد که گروه کوچکی از ساراسن‌ها که اصالتاً اهل لوسرا بودند، بتوانند به عنوان یک جامعه مستقل در سیویتاته ساکن شوند، اما چنین جامعه‌ای هرگز اهمیتی پیدا نکرد. پس از اخراج مسلمانان از لوسرا، چارلز دوم تلاش کرد تا مسیحیان را در شهر مستقر کند، که در میان آنها تا حد امکان سربازان و کشاورزان بورگوندی و پروانسی نیز حضور داشتند. بقایایی از نوادگان این استعمارگران پروانسی که هنوز به گویش فرانسوی-پروانسی صحبت می‌کنند، تا به امروز در روستاهای فائتو و سل دی سن ویتو زنده مانده‌اند. | ## جمع‌بندی | یک اسقف دومینیکن دالماسیایی، آگوستینو کاسوتی، در سال ۱۳۲۲ توسط پاپ آوینیون، به درخواست آنژوین‌ها برای احیای مسیحیت در منطقه، به عنوان مسئول اسقف‌نشین جدید لوسرا دی سانتا ماریا منصوب شد.