موضوع مقاله: قبقاب | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قبقاب | مقدمه: کفش‌های چوبی سنتی همچنان به عنوان پوشاک محافظ در کشاورزی و برخی کارخانه‌ها و معادن مورد استفاده قرار می‌گیرند. | ## بخش 1: قبقاب | اگرچه گاهی اوقات این کفش‌ها با تصویر منفی کفش‌های ارزان و فولکلوریک کشاورزان و طبقه کارگر همراه است، اما امروزه برخی از انواع آن مانند تراسکور سوئدی یا گتا ژاپنی به عنوان پوشاک مُد در نظر گرفته می‌شوند. کفش‌های چوبی همچنین در چندین سبک مختلف رقص کلاگ استفاده می‌شوند که در آن، صدای تولید شده توسط برخورد آن‌ها با زمین یک ویژگی مهم است. رقص کلاگ یکی از ریشه‌های اصلی رقص تپ است، اما در کفش‌های تپ، قطعات فلزی (تپ‌ها) آزاد هستند تا به یکدیگر برخورد کرده و صدایی متفاوت از کفش‌های چوبی تولید کنند. بسیاری از برندهای مدرن کفش‌های چوبی تولید می‌کنند که مشهورترین آن‌ها شرکت آمریکایی کروکس است. ترور اوون، سازنده سنتی کفش چوبی ولزی، سه نوع اصلی کلاگ را شناسایی کرده است: رویه چوبی، کفی چوبی و روپوش کفش. کفش‌های چوبی با رویه چوبی: با خالی کردن یک تکه چوب جامد برای ساخت رویه و کفی یکپارچه ساخته می‌شوند. دو نوع اصلی آن قابل مشاهده است: کفش‌های چوبی تمام‌پا: که در آن رویه چوبی تمام پا را تا نزدیک مچ می‌پوشاند، مانند کلمپن هلندی. کفش‌های چوبی تمام‌پا می‌توانند بدون نیاز به تقویت‌کننده‌های اضافی، محافظت کافی را برای استفاده به عنوان چکمه ایمنی فراهم کنند. کفش‌های چوبی نیمه‌باز: که در آن رویه چوبی روی انگشتان پا یا کمی جلوتر را می‌پوشاند، مانند سابوهای بلژیکی. کفش‌های چوبی نیمه‌باز ممکن است دارای پوشش یا بندهای اضافی از نوعی پارچه یا چرم باشند. این نوع کفش‌ها با رویه‌های مختلفی عرضه می‌شوند: رویه‌های کامل ساخته شده از چرم یا مواد مشابه، مانند کلاگ‌های انگلیسی. برای محافظت بیشتر، ممکن است دارای پنجه‌های فولادی و/یا قطعات تقویت‌کننده فولادی در زیر کفی باشند. روپوش کفش: کفی‌های چوبی با بندهایی هستند که برای پوشیدن روی کفش‌های دیگر جهت محافظت طراحی شده‌اند و معمولاً با نام پاتن شناخته می‌شوند. این تقسیم‌بندی‌ها قطعی نیستند: برخی روپوش‌های کفش بیشتر شبیه کفش‌های چوبی تمام‌پا هستند، مانند آلبارکا اسپانیایی، در حالی که برخی دیگر از کفش‌های چوبی با کفی چوبی، لباس را مانند روپوش‌های کفش بالا نگه داشته و از آن محافظت می‌کنند، مانند گتای ژاپنی. کفش‌های چوبی تمام‌پا باید کاملاً اندازه باشند و می‌توان با جمع کردن انگشتان پا آن‌ها را محکم نگه داشت. در مقابل، کفش‌های چوبی با کفی چوبی توسط بند یا سگک روی لبه کفش بسته می‌شوند و بنابراین انگشتان پا مانند کفش‌های معمولی آزاد هستند. | ## بخش 2: قبقاب | کفش‌های چوبی نیمه‌باز ممکن است مانند کفش‌های تمام‌پا محکم شوند یا دارای یک بند اضافی روی پا باشند. برخی از انواع صندل، به ویژه سبک‌های گیره انگشتی، بیشتر شبیه «دمپایی لاانگشتی» پوشیده می‌شوند و به گرفتن بین انگشت شست و انگشت کناری متکی هستند. خم شدن پا از آنجایی که کفش‌های چوبی عمدتاً از چوب ساخته شده‌اند، نمی‌توانند مانند کفش‌های نرم‌تر در قسمت سینه پا خم شوند. برای اینکه پا بتواند به جلو بغلتد، اکثر کفش‌های چوبی دارای قسمت پایینی پنجه‌ای هستند که به سمت بالا خم شده است و به آن «انحنا» (cast) می‌گویند.توجه داشته باشید که برخی از کفش‌های زنانه با کفی ضخیم (پاشنه میخی یا لژدار)، هرچند کفی چوبی ندارند، اما به اندازه کفش‌های چوبی سفت هستند. برخی از کفش‌های چوبی ژاپنی و هندی دارای «دندانه» یا پایه‌های بسیار بلندی هستند که به کفی متصل شده‌اند. در این مدل، کفش می‌تواند حول لبه جلویی دندانه جلویی بچرخد در حالی که فرد به جلو قدم برمی‌دارد. برخی از پاتن‌های قرون وسطایی دو تکه بودند: از پاشنه تا سینه پا و از سینه پا تا انگشتان. یک نوار چرمی این دو تکه را به هم متصل می‌کرد و یک لولا تشکیل می‌داد که به کفش بالایی اجازه خم شدن می‌داد. کلمپن‌ها ممکن است دارای یک «فضای خالی» (ease) باشند که به دقت در اطراف پا تعبیه شده و به پا اجازه می‌دهد خم شود و پاشنه در داخل کفش بلند شده یا از آن خارج شود. استفاده و رواج کفش‌های چوبی در دوران پیشاتاریخ و باستان به دلیل ابهام در سوابق باقی‌مانده و دشواری در حفظ و شناسایی بقایای آن، نامشخص است. هم یونانیان و هم رومیان با اتصال بندهای چرمی به کفی‌های چوبی به روش‌های مختلف، صندل می‌ساختند. چینیان باستان حداقل از زمان دودمان هان کفش‌های چوبی به نام جی (屐) می‌پوشیدند؛ در آن زمان نوعی از آن که با روبان‌ها و طرح‌های رنگارنگ تزئین شده بود، توسط زنان در روز عروسی‌شان استفاده می‌شد. در دوران دودمان جین، سبکی متفاوت تمام کفش را از یک تکه چوب می‌تراشید و پس از دودمان تانگ، چینیان جنوبی «کلاگ‌های چکمه‌ای» (xuējī) می‌پوشیدند. همچنین در ژاپن و کره، کفش‌های چوبی به نام‌های گتا (下駄) و ناماک신 (나막신) وجود دارد. قدیمی‌ترین کفش چوبی که تاکنون در اروپا کشف شده، در آمستردام و روتردام در هلند یافت شده است. این کفش‌ها به حدود سال‌های ۱۲۳۰ و ۱۲۸۰ میلادی بازمی‌گردند و شباهت زیادی به کفش‌های چوبی‌ای دارند که هنوز در این منطقه پوشیده می‌شوند. | ## بخش 3: قبقاب | تقریباً در همین دوره، پاتن‌های چوبی به عنوان روپوش کفش برای محافظت از جوراب و کفش‌های داخلی هنگام راه رفتن در بیرون، به ویژه در هوای نامساعد، استفاده می‌شدند. سپس برخی کفش‌ها شروع به ادغام مستقیم سکوی چوبی در کفی خود کردند، مانند چوپین‌های ونیزی. ساخت از آنجایی که کفش‌های چوبی محصولی دست‌ساز بودند، شکل و فرایند تولید آن‌ها تنوع محلی و منطقه‌ای زیادی در سبک داشت. پس از جنگ جهانی دوم، به ویژه، کفش‌های چوبی کمیاب شدند و جای خود را به کفش‌های تمام‌چرم و مصنوعی شیک‌تر دادند. در حال حاضر، تنها کفش‌های چوبی معروف به کلاگ‌های سوئدی (کفی چوبی و رویه چرمی) هنوز به عنوان یک آیتم مد روز، اغلب به صورت چکمه‌های پاشنه‌بلند زنانه، دیده می‌شوند. با این وجود، کفش‌های چوبی سنتی به دلیل کاربرد عملی‌شان هنوز در چندین منطقه در اروپا و در برخی مشاغل محبوب هستند. نگارخانه در زیر، نمونه‌های معمول کفش‌های چوبی از کشورهایی که در آن‌ها یافت می‌شوند، ارائه شده است. مانند بسیاری از اقلام بومی، مرزهای تولید و استفاده منطقه‌ای است و بنابراین همیشه دقیقاً با مرزهای کشورهای مدرن مطابقت ندارد؛ بنابراین، در برخی کشورها دو یا چند نوع مختلف یافت می‌شود. به عنوان مثال، کلاگ‌های دانمارکی، آلمانی، هلندی، بلژیکی و شمال غربی فرانسه بسیار شبیه به هم هستند. پیوندها دسترسی به صفحاتی را فراهم می‌کنند که به انواع مختلف کلاگ، طراحی، منشأ و ساخت آن‌ها می‌پردازند. آن‌ها معمولاً بدون جوراب پوشیده می‌شدند و برای مردان آوانگارد پوششی مناسب به‌شمار می‌رفتند. در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، کلاگ‌هایی بر اساس مدل سوئدی دوباره در مد زنانه بازگشتند. کلاگ‌ها یا صندل‌های پلتفرم که اغلب تا ۶ یا حتی ۸ اینچ (۱۵ تا ۲۰ سانتی‌متر) ارتفاع داشتند، در بسیاری از کشورهای غربی پوشیده می‌شدند. لایه میانی بزرگ اغلب از چوب‌پنبه جامد ساخته می‌شد، اگرچه برخی فقط از پلاستیک با روکش چوب‌پنبه بودند. در سال ۲۰۰۷، طراحان هلندی ویکتور و رولف با مجموعه زمستانی ۲۰۰۷/۲۰۰۸ خود، کلاگ‌های هلندی پاشنه‌بلند را روی صحنه مد معرفی کردند. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۱۰، کلاگ‌های سوئدی زنانه دوباره در مجموعه بهار/تابستان ۲۰۱۰ شنل و لویی ویتون بازگشتند.