aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: نعالی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نعالی | مقدمه: این شهرک در نزدیکی مودیعین قرار دارد و از نظر اداری در حوزه صلاحیت شورای منطقه‌ای ماته بنیامین جای می‌گیرد. | ## بخش 1: نعالی | نعالی در سال ۱۹۸۸ میلادی توسط گروهی از کارکنان صنایع هوافضای اسرائیل بنیان‌گذاری شد. جامعه بین‌المللی شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری را بر پایه حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل این دیدگاه را نمی‌پذیرد. این شهرک بر زمین‌هایی مصادره‌شده از شهرها و روستاهای فلسطینی الاتحاد (جمّاله)، دیر قدیس و شبتین ساخته شده‌است. | ## بخش 2: نعالی | پیشینه شهرک نعالی در سال ۱۹۸۸ میلادی توسط گروهی از کارکنان صنایع هوافضای اسرائیل در شمال غرب استان رام‌الله و البیره در مرکز کرانه باختری بنیان‌گذاری شد. این شهرک بر زمین‌هایی ساخته شده که از شهرهای فلسطینی الاتحاد (جمّاله)، دیر قدیس و شبتین مصادره شده بود. هنگام ساخت دیوار حائل امنیتی برای حفاظت از شهرک‌های نعالی و نیلی، مسیر دیوار بنا بر تصمیم دولت تا اندازه‌ای جابه‌جا شد. | ## بخش 3: نعالی | جایگاه حقوقی جامعه بین‌المللی شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری را بر پایه حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل این دیدگاه را رد می‌کند. نزدیک‌ترین شهر بزرگ مودیعین عیلیت است که در حدود ۳٫۹ کیلومتری جنوب غربی نعالی جای دارد. | ## جمع‌بندی | آب‌وهوای منطقه معتدل مدیترانه‌ای با میانگین دمای سالانه نزدیک به ۲۱ درجه سلسیوس و میانگین بارش سالانه نزدیک به ۸۲۰ میلی‌متر است.
موضوع مقاله: نوکدیم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نوکدیم | مقدمه: نوکدیم (، به معنی «چوپانان») یک شهرک اسرائیلی در کرانه باختری است که به‌صورت شهرک اجتماعی سازمان‌دهی شده‌است. | ## بخش 1: نوکدیم | این شهرک در جنوب بیت‌لحم و در بخش شمالی کوهستان یهودا واقع شده و از نظر اداری در حوزه اختصاص شورای منطقه‌ای گوش عتصیون قرار دارد. نوکدیم جامعه‌ای ترکیبی از یهودیان دین‌دار و سکولار دربرمی‌گیرد که هم اسرائیلی‌های بومی و هم مهاجران را شامل می‌شود. در این شهرک آکادمی دینی پیش‌نظامی «ماگن شائول» قرار دارد که در سال ۱۹۹۶ بنیان‌گذاری شد. جامعه بین‌المللی شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری را بر پایه حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل با این دیدگاه مخالف است. نام نخست شهرک «اِل-داوید» بود که به یاد دو تن از ساکنان تقوع برگزیده شد: اِلی پرسمن، مهاجری از فرانسه که در جنگ ۱۹۸۲ لبنان کشته شد، و دیوید روزنفلد، مدیر مکان گردشگری هیرودیوم که در ژوئیه ۱۹۸۲ به دست دو تن از کارکنان فلسطینی‌اش به قتل رسید. بر پایه منبع آلمانی، پس از خاکسپاری دیوید روزنفلد، شش خانوار از تقوع چادرهای خود را در این مکان برپا کردند و آن را «اِل-داوید» نامیدند. | ## بخش 2: نوکدیم | در دسامبر ۱۹۸۲ چادرها با کاروان‌های مسکونی جایگزین شدند و پس از آنکه شمار ساکنان به بیش از ۲۰۰ نفر رسید، در سال ۱۹۹۳ این مکان جایگاه شهرک رسمی یافت و نخستین ساختمان‌های ثابت ساخته شدند. کمیته نام‌گذاری دولتی اسرائیل نام «اِل-داوید» را نپذیرفت و نام «نوکدیم» را پیشنهاد کرد که ساکنان آن را پذیرفتند. این نام از کتاب مقدس و از آیه نخست کتاب عاموس برگرفته شده‌است: «عاموس که از چوپانان تقوع بود» (عاموس ۱:۱). اختلاف بر سر زمین بر پایه گزارشی از سازمان صلح اکنون در سال ۲۰۰۶، تا ۳۱٫۲ درصد از زمینی که نوکدیم بر آن ساخته شده، مالکیت خصوصی فلسطینیان است. بر اساس قوانین خود اسرائیل، ساخت شهرک بر زمین‌های خصوصی فلسطینیان غیرقانونی است. درگیری اسرائیل و فلسطین در سپتامبر ۲۰۰۱، ساریت عمرانی (۲۶ ساله) از ساکنان نوکدیم هنگامی که مهاجمان مسلح به خودروی خانواده‌اش در تقوع آتش گشودند، کشته شد. | ## بخش 3: نوکدیم | همسرش شای به‌شدت زخمی شد، اما سه فرزندشان — زوهار (۴ ساله)، زیو (۲ ساله) و راز (۳ ماهه) — که در خودرو بودند از نظر جسمی آسیبی ندیدند. در فوریه ۲۰۰۲، آهارون گوروف (۴۶ ساله) و آوراهام فیش (۶۵ ساله) در حمله‌ای مسلحانه در مسیر میان نوکدیم و تقوع کشته شدند. دختر فیش، تامار لیپشیتس که نه‌ماهه باردار بود، از ناحیه شکم مورد اصابت گلوله قرار گرفت و پس از انتقال به بیمارستان، دخترش با عمل سزارین به دنیا آمد. رویدادهای معاصر در ژوئن ۲۰۱۰، چندین خانواده اسرائیلی روس‌تبار که قصد سکونت در نوکدیم را داشتند، از ورود به شهرک بازداشته شدند. ساکنان شهرک استدلال کردند که اعضای این خانواده‌ها بر پایه هلاخا (شریعت یهود) یهودی شناخته نمی‌شوند و ممکن است اخلاق ساکنان یهودی را تضعیف کنند. | ## جمع‌بندی | ساکنان شناخته‌شده آویگدور لیبرمن (زادهٔ ۱۹۵۸)، رهبر حزب اسرائیل خانه ما و وزیر دفاع و وزیر امور خارجه پیشین اسرائیل.
موضوع مقاله: شاکد | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شاکد | مقدمه: این شهرک در نزدیکی خط سبز قرار دارد و به‌صورت شهرک اجتماعی سازمان‌دهی شده و زیر نظر شورای منطقه‌ای شومرون اداره می‌شود. | ## بخش 1: شاکد | جامعهٔ بین‌المللی شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری را بر پایهٔ حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند؛ اما دولت اسرائیل این دیدگاه را نمی‌پذیرد. پیشینه شهرک شاکد در ژوئن ۱۹۸۱ پس از تکمیل نخستین ده خانه توسط سازمان میشکی حروت بیتار بنیان‌گذاری شد. | ## بخش 2: شاکد | در سال ۲۰۰۶، شائول موفاز، وزیر دفاع اسرائیل، از شاکد به‌عنوان یکی از شهرک‌هایی نام برد که در چارچوب طرح صلح با فلسطینیان در مرزهای نهایی اسرائیل گنجانده خواهد شد. در سال ۲۰۱۱، شهار ساگی، ساکن ۱۵ سالهٔ شاکد، مدال نقره مسابقات بین‌المللی جودوی لورالوکس در لوکزامبورگ را به دست آورد. | ## بخش 3: شاکد | ## جمع‌بندی | جنبه حقوقی جامعهٔ بین‌المللی شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری را بر پایهٔ حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند؛ اما دولت اسرائیل این موضع را رد می‌کند.
موضوع مقاله: عگور | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # عگور | مقدمه: این روستا در منطقه شفلا و در نزدیکی بیت شمش قرار دارد و از نظر اداری به شورای منطقه‌ای ماتیه یهودا تعلق دارد. | ## بخش 1: عگور | نخستین ساکنان آن مهاجران یمنی بودند که پس از چندی روستا را ترک کردند و در سال ۱۹۵۳ مهاجران کُرد از بخش ترکی کردستان جایگزین آنان شدند. نام موشاو برگرفته از نام روستای عربی عجور است و همزمان در زبان عبری به معنای پرنده درنا است. در حال حاضر نزدیک به ۷۵ خانوار در عگور زندگی می‌کنند و بیشتر ساکنان آن در شهرهای همجوار مانند بیت شمش و اورشلیم کار می‌کنند. پیشینه روستای عربی عجور پیش از سال ۱۹۴۸ در نزدیکی محل کنونی موشاو عگور واقع بود. این روستا در اکتبر ۱۹۴۸ توسط گردان چهارم تیپ گیواتی در جریان عملیات یوآو تصرف و تخلیه شد. | ## بخش 2: عگور | موشاو عگور در ۱۴ ژوئن ۱۹۵۰ به‌عنوان بخشی از مجموعه سکونتگاه‌های کشاورزی منطقه حِوِل عدولام پایه‌گذاری شد. نخستین ساکنان آن یهودیان مهاجر از یمن بودند که از اردوگاه موقت عین شمر به این محل آمدند. آنان نتوانستند در این سرزمین ماندگار شوند و به نقاط دیگر پراکنده شدند و در سال ۱۹۵۳ موشاو نَحالا را بنیان گذاشتند. در سال ۱۹۵۳ مهاجران یهودی از کردستان ترکیه که مستقیماً از بندر حیفا آمده بودند، جایگزین ساکنان پیشین شدند. در آغاز، موشاو عگور بخشی از شورای منطقه‌ای هاالا بود تا اینکه در سال ۱۹۶۴ این شورا در شورای منطقه‌ای ماتیه یهودا ادغام شد. | ## بخش 3: عگور | جغرافیا عگور در ارتفاع ۲۲۲ متری از سطح دریا و در مرز میان تپه‌ماهورهای کشاورزی شفلا و دامنه‌های جنگلی غربی کوه‌های یهودیه قرار دارد. در شمال روستا، زمین به دره رود ناحال هاالا فرومی‌رود و در جنوب آن جنگل‌های گسترده‌ای واقع شده‌است. این روستا در فاصله نزدیک به ۲۸ کیلومتری از ساحل دریای مدیترانه، حدود ۴۳ کیلومتری جنوب شرقی مرکز تل‌آویو و در حدود ۱۰ کیلومتری جنوب غربی بیت شمش قرار گرفته‌است. اقتصاد تا اواسط دهه ۱۹۸۰ اقتصاد محلی بر پایه کشاورزی استوار بود که دربرمی‌گرفت: زراعت، باغ‌های آووکادو، گلابی، انگور و پرورش مرغ گوشتی. عگور دارای یک کارگاه شراب‌سازی بوتیک است که در سال ۱۹۹۹ بنیان‌گذاری شده و از نخستین کارگاه‌های شراب‌سازی بوتیک در اسرائیل به‌شمار می‌رود. | ## جمع‌بندی | انگورهای هر تاکستان در کوه‌های یهودیه جداگانه تخمیر شده و سپس با یکدیگر ترکیب می‌شوند.
موضوع مقاله: الغبیه الفوقا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الغبیه الفوقا | مقدمه: الغبیه الفوقا روستایی عرب فلسطینی در بخش حیفا در دوره قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود. | ## بخش 1: الغبیه الفوقا | این روستا در ۲۸ کیلومتری جنوب‌شرقی حیفا قرار داشت و یکی از سه روستای شناخته‌شده به نام «غبیات» بود؛ دو روستای دیگر الغبیه التحتا و النغنغیه نام داشتند. الغبیه الفوقا بر فراز تپه‌ای واقع بود و در امتداد دامنه‌های مشرف بر جاده عمومی حیفا-جنین گسترده شده بود. روستا در جریان جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ فلسطین و در نبرد میشمار هایمک در ۸ آوریل ۱۹۴۸ از سکنه تخلیه شد و نیروهای هاگانا آن را ویران کردند. پیشینه دوره عثمانی در آغاز دوره امپراتوری عثمانی، در سال ۱۵۹۶ میلادی، نام روستا به‌صورت «گبیه» در دفترهای مالیاتی ثبت شده بود. ساکنان مالیاتی ثابت به میزان ۲۵ درصد بر فرآورده‌های کشاورزی شامل گندم، جو، محصولات تابستانی، بز، کندوهای عسل و گاومیش‌های آبی می‌پرداختند و مجموع مالیات آنان ۲۱٬۶۹۰ آقچه بود.Khalidi, 1992, p. 160 الغبیه الفوقا مدرسه ابتدایی مشترکی با روستاهای الغبیه التحتا و النغنغیه داشت که عثمانیان در سال ۱۸۸۸ آن را ساخته بودند. | ## بخش 2: الغبیه الفوقا | 33 در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین، دو روستای الغبیه با هم شمارش شدند و جمعیت کل آن‌ها ۲۰۰ نفر مسلمان در ۳۸ خانه بود.Mills, 1932, p. 90 در آمار سال ۱۹۴۵، جمعیت الغبیه الفوقا به همراه الغبیه التحتا و النغنغیه شمارش شد و مجموع آن‌ها ۱٬۱۳۰ نفر مسلمان بود. در سال ۱۹۴۳، روستاییان ۱۰۴ رأس گاو، ۳۲ اسب، ۲۳ خر، ۵۰۰ ماکیان و ۶۴ کبوتر اهلی داشتند. رویدادهای ۱۹۴۸ و پیامدها در ۸ و ۹ آوریل ۱۹۴۸، نیروهای هاگانا به الغبیه الفوقا، الغبیه التحتا و خربت بیت رأس یورش بردند و در روزهای بعد اقدام به تخریب آن‌ها کردند.Morris, 2004, p. 296 گزارش تیپ ۱ گولانی در ۹ آوریل بیان می‌کرد که «آماده تخریب روستاها هنگام تخلیه هستیم».Morris, 2004, p. 397 بر پایه گزارش‌های فوزی القاوقجی، فرمانده ارتش نجات عرب، در روستا «نبردی خانه‌به‌خانه درگرفت که سراسر شب ادامه یافت». | ## بخش 3: الغبیه الفوقا | روز بعد نبرد شدیدتر شد و نیروهای صهیونیستی رانده شدند، اما در روزهای پس از آن هاگانا روستا را «اندک‌اندک» ویران کرد. مورخ فلسطینی عارف العارف گزارش می‌دهد که ساکنان الغبیه التحتا اندکی پیش از این نبرد به الغبیه الفوقا نقل مکان کرده بودند، زیرا روستایشان ویران شده بود. این سیل جمعیتی شمار ساکنان الغبیه الفوقا را تا ۱٬۴۰۰ نفر افزایش داد و سرنوشت آنان پس از آغاز نبرد دانسته نیست. هاگانا و پالماخ با همکاری ساکنان یهودی محلی، خانه‌های روستا را طی هفته بعد منفجر کردند. تا سال ۱۹۹۲، کیبوتص میشمار هایمک بخشی از زمین‌های پیشین الغبیه الفوقا را به‌عنوان چراگاه به کار می‌برد. وضعیت کنونی روستا محل روستا پوشیده از بوته‌های صبر (کاکتوس) و درختان انجیر، بادام و خرنوب است. | ## جمع‌بندی | کشاورزان اسرائیلی زمین‌های پیرامونی را برای کاربردهای گوناگون از جمله چرای دام و کشت پنبه به کار می‌برند.
موضوع مقاله: الحرم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الحرم | مقدمه: الحرم (، ) که با نام‌های سیدنا علی و سیدنا علی بن علیم نیز شناخته می‌شود، روستایی عرب فلسطینی در زیربخش یافا در دوران قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود. | ## بخش 1: الحرم | این روستا در ۱۶ کیلومتری شمال یافا و در مجاورت ویرانه‌های شهر دیوارکشیده سده‌های میانه‌ای ارسوف قرار داشت و گستره آن بین ۹٬۶۵۳ تا ۱۱٬۶۹۸ دونم برآورد شده که ۵٬۱۵۰ دونم آن در دفاتر ثبت اراضی ضبط شده بود. روستای الحرم پیرامون مقام (زیارتگاه) علی بن علیم بنا شده بود که ولی مسلمانی بود و در سال ۱۰۸۱ میلادی درگذشت. مسجد سیدنا علی که بر مزار این شخصیت ساخته شده، تنها بازمانده آشکار روستا در روزگار کنونی است و میان ساحل سیدنا علی و محله رِشِف شهر هرتزلیا جای دارد. پیشینه سده‌های میانه شهر دیوارکشیده ارسوف در سال ۱۲۶۵ میلادی پس از ۴۰ روز محاصره به دست بیبرس از پادشاهی اورشلیم گرفته شد. این مکان نزدیک به یک سده به‌کلی متروک ماند؛ بر پایه نوشته جغرافیدان ابوالفدا (نوشته‌شده در حدود ۱۳۳۰ م)، این مکان هیچ ساکنی نداشت. به نظر می‌رسد در سده شانزدهم میلادی روستای کوچکی در نزدیکی مسجد سیدنا علی بازپدید آمد. دوره عثمانی الحرم یکی از چهار روستایی بود که در دوران امپراتوری عثمانی در ساحل شمالی رود یرقون پایه‌گذاری شد (در کنار روستاهای الشیخ موانس، اجلیل و ام‌خالد). | ## بخش 2: الحرم | در سال ۱۵۹۶ م یک‌سوم درآمدهای مکانی به نام «ارسوف» به وقف علی بن علیم اختصاص داشت. در سال ۱۲۸۸ هجری قمری (۱۸۷۰/۱۸۷۱ م) سرشماری عثمانی این روستا را در ناحیه بنی‌صعب فهرست کرد. در سال ۱۸۸۰ در بررسی فلسطین غربی از سوی صندوق اکتشاف فلسطین، الحرم روستایی خشتی با اندازه متوسط بر بلندی توصیف شده که در شمالش چشمه‌ها و در غربش مسجدی قرار داشت. این رقم در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین به ۳۱۳ نفر در ۸۳ خانه رسید که همچنان همه مسلمان بودند.Mills, 1932, p. در دهه ۱۹۲۰ شرکت توسعه اراضی فلسطین (PLDC) بخشی از زمین‌های روستا را از خاندان عمری در بیروت به نمایندگی از انجمن صهیونیسم آمریکا خرید تا شهرک هرتزلیا را بنیان نهد. در خریدهای بعدی که شرکت یادشده، صندوق ملی یهود، کرن هایسود و خریداران خصوصی یهودی انجام دادند، زمین‌هایی برای بنیان‌گذاری کفر شمریاهو و ریشپون بهره‌برداری شد. بر پایه برخی گواهی‌ها، روابط میان اهالی الحرم و یهودیان هرتزلیا و ریشپون دوستانه بود. | ## بخش 3: الحرم | نخستین مهاجران هرتزلیا از دستفروشان عرب در خیابان‌های شهرشان یاد کرده‌اند و شماری از روستاییان در کارهای ساختمانی اشتغال داشتند. ساکنان پیشین عرب الحرم گواهی داده‌اند که پیش از جنگ، نمایندگان شهرک‌های یهودی به آنان اطمینان داده بودند که در امان‌اند. الحرم دارای یک مدرسه ابتدایی پسرانه بود که در سال ۱۹۲۱ بنیان نهاده شد و در سال ۱۹۴۵ شمار ۶۸ دانش‌آموز داشت. روستا همچنین مسجد و زیارتگاه حسن بن علی (درگذشته ۱۰۸۱ م) را دربرمی‌گرفت که از نوادگان خلیفه دوم مسلمانان عمر بن خطاب بود. به گفته بنی موریس، ساکنان روستا در ۳ فوریه ۱۹۴۸ از ترس حمله یهودیان و پس از یورش‌های هاگانا یا ایرگون به روستاهای مجاور آواره شدند. بر پایه منبع عربی، مسجد سیدنا علی همچنان برپاست و فلسطینیان به‌ویژه در روزهای جمعه برای نماز به آنجا می‌روند تا هویت عربی-فلسطینی این مکان را پاس بدارند. | ## جمع‌بندی | بر ویرانه‌های روستا و زمین‌های آن شهرک‌های هرتزلیا، کفر شمریاهو و ریشپون بنا شده‌اند.
موضوع مقاله: الجمامه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الجمامه | مقدمه: الجمامه روستایی فلسطینی بود که در بیابان نگو در ۳۰ کیلومتری شمال غربی شهر بئرالسبع قرار داشت. | ## بخش 1: الجمامه | این روستا یک محوطه باستان‌شناختی بود و در سرشماری ۱۹۳۱ جمعیت یکجانشین آن ۶ نفر ثبت شد. الجمامه در ۲۲ مه ۱۹۴۸ در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل به دست نیروهای اسرائیلی تصرف شد و ساکنان آن اخراج شدند. پیشینه الجمامه محوطه‌ای باستان‌شناختی بود که در آن آبگیرها، یک روغن‌فشار زیتون، کف‌های موزاییکی، گورها، تاج یک ستون سنگی و ابزارهای سنگی متعلق به دوره پارینه‌سنگی میانی در نزدیکی آن یافت شده بود.Ohel 1967:49-56. 74 متنی دعایی با مضمون «خدا رحمت کند عمرو بن سهل جَهمی را» متعلق به اوایل سده دوم هجری قمری (سده نهم میلادی) در کنار بقایای حمامی باستانی در الجمامه کشف شده‌است. همچنین متنی ساختمانی مربوط به ساخت یک سیسترن یا چاه آب متعلق به اواخر سده پنجم هجری قمری (سده یازدهم میلادی) در این محل یافت شده‌است. | ## بخش 2: الجمامه | در سال ۱۸۸۳ گزارش «بررسی فلسطین غربی» وابسته به صندوق اکتشاف فلسطین دربارهٔ خربه جمامه نوشت: «بقایای روستایی ویران شامل نزدیک به ۲۰ خانه. 74 الجمامه به دلیل شبکه راه‌های فرعی که آن را به روستاهای اطراف و راه اصلی بئرالسبع–غزه پیوند می‌داد، دروازه ورود به فلسطین جنوبی به‌شمار می‌رفت. در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین این روستا ۶ نفر ساکن داشت که همگی مسلمان بودند و در ۱ خانه زندگی می‌کردند. بر پایه داده‌هایی که مرکز پژوهش‌های اجتماعی جلیل در ناصره از عشیره عطاونه بدوی گردآوری کرده، الجمامه پیش از ۱۹۴۸ نزدیک به ۱۲۰ ساختمان سنگی و گلی موسوم به «بایکه» داشت که با سقف چوبی و گلی پوشیده شده بودند. ساکنان روستا همچنین به پرورش دام می‌پرداختند و از مراتع فراوان پیرامون بهره می‌بردند. | ## بخش 3: الجمامه | چاه‌های نزدیک محل هم برای آبرسانی به دام و هم برای آبیاری باغچه‌های کوچک سبزی به کار می‌رفتند. عشیره عطاونه-نتوش از قبیله تیاها که ساکنان اصلی روستا بودند، پراکنده شدند؛ بخشی از آنان که در فلسطین باقی ماندند به روستای حوره در نگو منتقل شدند و بیشتر آنان به‌ویژه به اردن پناهنده گشتند. روستا امروز بر پایه گزارش مورخ فلسطینی ولید خالدی در سال ۱۹۹۲، از بناهای روستا تنها چند دیوار بر دامنه تپه‌ها بر جای مانده بود که بوته‌ها و خارها آن‌ها را فراگرفته بودند. | ## جمع‌بندی | زمین‌های اطراف برای کشاورزی بهره‌برداری می‌شد و بدویان همچنان گاه‌گاه در نزدیکی این مکان چادر می‌زدند تا از مراتع مجاور بهره ببرند.
موضوع مقاله: الجماسین الغربی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الجماسین الغربی | مقدمه: الجماسین الغربی روستایی عرب‌نشین در زیربخش یافا در دوران قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود که در ۶٫۵ کیلومتری شمال شرقی یافا قرار داشت. | ## بخش 1: الجماسین الغربی | ساکنان این روستا در ۱۷ مارس ۱۹۴۸ در جریان جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ فلسطین آواره شدند. واژه «جمّاس» در زبان عربی به پرورش‌دهنده گاومیش اشاره دارد و «الغربی» به معنای «غربی» است که بخش غربی قلمرو قبیله را مشخص می‌کند. ساکنان روستا بازماندگان بادیه‌نشینان دره اردن بودند و شغل اصلی آنان پرورش گاومیش و کشاورزی بود. ریشه‌شناسی نام نام الجماسین از واژه عربی «جمّاس» به معنای پرورش‌دهنده گاومیش برگرفته شده‌است. زمین‌های روستا پست و دشتی بود و مرداب‌های فراوانی داشت که آن را برای پرورش گاومیش مناسب می‌ساخت. بر پایه منبع روسی، بیشتر ساکنان از تبار سودانیانی بودند که در دوران فتح مصری سرزمین فلسطین به این منطقه مهاجرت کرده بودند. این قبیله در ناحیه بنی‌صعب از لوای نابلس جای داشت و بر گاومیش‌ها مالیات می‌پرداخت. 244 با این حال شناخته شده‌است که این قبیله تا سده هجدهم میلادی در این منطقه ساکن شده بود. | ## بخش 2: الجماسین الغربی | با گسترش شهر تل‌آویو در همسایگی روستا، شغل اصلی ساکنان به تولید شیر تغییر یافت و آنان شیر خود را به شهر مجاور عرضه می‌کردند. 20 در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین جمعیت جماسین الغربی به ۵۶۶ تن مسلمان رسید.Mills, 1932, p. 17 رشد جمعیت عمدتاً به دلیل فرصت‌های شغلی در حاشیه شهر بزرگ تل‌آویو بود و بادیه‌نشینان و ساکنان روستاهای داخلی در آن اسکان می‌یافتند. بر پایه آمار روستایی سال ۱۹۴۵ (فلسطین) جمعیت الجماسین الغربی ۱٬۰۸۰ تن مسلمان بود و مساحت کل زمین‌های روستا ۱٬۳۶۵ دونوم بود. 145 بر پایه منبع عربی، ۷۱۴ دونوم از زمین‌های روستا به صهیونیست‌ها منتقل شده بود و مساحت باغ‌های مرکبات ۴۱۴ دونوم بود. بر پایه منبع روسی نیز در سال ۱۹۴۵ نزدیک به نیمی از زمین‌ها در مالکیت یهودیان بود. رویدادهای ۱۹۴۸ و پس از آن در دسامبر ۱۹۴۷ عوامل یهودی گزارش دادند که اعراب در حال ترک روستاهای جماسین هستند.Morris, 2004, p. 67 در دسامبر ۱۹۴۷ و ژانویه ۱۹۴۸ رهبران الشیخ مونس، المسعودیه، الجماسین الشرقی و الجماسین الغربی و مختاران اجلیل القبلیه، اجلیل الشمالیه و ابوکشک با نمایندگان هاگانا در پتخ تیکوا دیدار کردند. | ## بخش 3: الجماسین الغربی | این روستاها خواهان صلح بودند و تعهد دادند که به ارتش‌های آزادی‌بخش عرب یا شبه‌نظامیان محلی عرب پناه ندهند و در صورت ناتوانی از جلوگیری از ورود آنان، از هاگانا یاری بخواهند.Morris, 2004, p. 91 روستاهای جماسین همراه با ابوکشک همچنین با یک افسر پلیس یهودی در رمت گن تماس گرفتند.Morris, 2004, p. 145 روستا در ۱۷ مارس ۱۹۴۸ پیش از پایان قیمومت بریتانیا تخلیه و اشغال شد و زمین‌های آن به بخشی از مجموعه شهری تل‌آویو تبدیل گردید. روستا در زمان حاضر محل روستا اکنون با درختان سرو، انجیر و بوته‌های کرچک پوشیده شده‌است. چند خانه باقی‌مانده رو به ویرانی هستند؛ برخی از آن‌ها سکونتگاه یهودیان شده و برخی دیگر متروک‌اند. هیچ شهرک اسرائیلی بر زمین‌های روستا ساخته نشده ولی گسترش ساخت‌وساز تل‌آویو همسایه بر محل روستا چیره شده و اکنون این مکان بخشی از شهرداری تل‌آویو (گیوعت عمال ب، شیکون پاولیه) به‌شمار می‌رود. | ## جمع‌بندی | این آوارگان در اردوگاه بلاطه، اردوگاه عسکر، اردوگاه العین و دیگر اردوگاه‌های کشورهای عربی همسایه و مهاجرت ساکن شدند.
موضوع مقاله: السوافیر الشرقیه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # السوافیر الشرقیه | مقدمه: السوافیر الشرقیه روستایی عرب‌نشین فلسطینی در قضای غزه در دوره قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود. | ## بخش 1: السوافیر الشرقیه | این روستا در ۳۲ کیلومتری شمال شرقی غزه قرار داشت و در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در ۱۸ مه ۱۹۴۸ و به‌عنوان بخشی از مرحله دوم عملیات باراک از سکنه تخلیه شد. السوافیر الشرقیه یکی از سه روستای هم‌نام بود که دو روستای دیگر السوافیر الغربیه و السوافیر الشمالیه نام داشتند و سه‌تایی مثلثی قائم‌الزاویه را تشکیل می‌دادند. نام «سوافیر» احتمالاً از نام شهر باستانی فلسطینی «شافیر» گرفته شده که به معنای سرزمین و دره‌ها بوده‌است. مساحت کل زمین‌های روستا ۱۳٬۸۳۱ دونم بود و جمعیت آن در سال ۱۹۴۵ به ۹۷۰ نفر مسلمان می‌رسید. پیشینه بقایایی از دوره‌های متأخر رومی (سده‌های سوم تا چهارم میلادی)، بیزانسی (سده‌های پنجم تا آغاز هفتم میلادی) و عباسی در این محل یافت شده‌است. اسناد وقف کلیسایی و اسناد زمین صلیبیون سده دوازدهم میلادی از سکونتگاه لاتین در زئوفیر/السوافیر یاد می‌کنند؛ با این حال روشن نیست که این اسناد به کدام‌یک از سه روستای سوافیر اشاره دارند. دوره عثمانی السوافیر الشرقیه همراه با سراسر فلسطین در سال ۱۵۱۷ به امپراتوری عثمانی ضمیمه شد. | ## بخش 2: السوافیر الشرقیه | در سرشماری ۱۵۹۶، روستا با نام «سوافیر السرقی» در زیرمجموعه ناحیه غزه از لوای غزه ثبت شد. روستا به‌عنوان «خالی» یاد شده بود اما مالیات بر گندم، جو، محصولات تابستانی، تاکستان‌ها، درختان میوه و پنبه پرداخت می‌شد؛ مجموعاً ۹٬۰۰۰ آقچه. روستای غربی (السوافیر الغربیه) «ویرانه یا متروک» گزارش شد، در حالی که دو روستای دیگر مسلمان‌نشین بودند. در سال ۱۸۸۲ پیمایش فلسطین غربی وابسته به صندوق اکتشاف فلسطین این روستا را یکی از سه روستای خشتی سوافیر توصیف کرد که هرکدام باغ‌های کوچک و چاه‌هایی داشتند. دوره قیمومت بریتانیا بر پایه سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که به‌دست مقامات قیمومت بریتانیا انجام شد، السوافیر الشرقیه ۵۸۸ نفر جمعیت داشت که همگی مسلمان بودند. این رقم در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین به ۷۸۷ نفر تماماً مسلمان در ۱۴۸ خانه افزایش یافت. بر اساس آمار روستایی سال ۱۹۴۵، جمعیت روستا ۹۷۰ نفر مسلمان بود و مساحت کل زمین‌هایش ۱۳٬۸۳۱ دونم بود. | ## بخش 3: السوافیر الشرقیه | 138 روستا مدرسه‌ای مشترک با دو روستای دیگر سوافیر داشت که در سال ۱۹۴۵ نزدیک به ۲۸۰ دانش‌آموز در آن ثبت‌نام کرده بودند. طبق گزارش‌های اسرائیلی از ۲۳ مه ۱۹۴۸، ساکنان هر سه روستای سوافیر شب‌ها در مزارع می‌خوابیدند اما روزها برای کار به روستاها بازمی‌گشتند.Morris, 2004, pp. بر پایه خاطرات جمال عبدالناصر، رئیس‌جمهوری مصر، نیروهای اسرائیلی پس از اعلام آتش‌بس در ۲۵ ژوئن ۱۹۴۸ روستا را اشغال کردند. به گردان ششم (گردان عبدالناصر) فرمان بازپس‌گیری روستا داده شد اما این کار به انجام نرسید؛ زیرا نیروهای سودانی در بازپس‌گیری روستای بیت‌دراس ناکام ماندند و نیروهای عربی در آنجا متوقف شدند. وضعیت کنونی در سال ۱۹۹۲ وضعیت محل روستا چنین توصیف شده‌است: «هیچ خانه‌ای در محل باقی نمانده‌است. | ## جمع‌بندی | با این حال برخی آثار روستای سابق در زمین‌های پیرامون هنوز پابرجاست: ساختمانی برای پمپ آب در باغ اسماعیل السوافیری، درخت کهنسال چنار در باغ خانواده البحیصی و درخت سرو کهنی در زمینی بایر.» چهار شهرک اسرائیلی بر زمین‌های السوافیر الشرقیه بنا شده‌است: عین تسوریم در سال ۱۹۴۹، زراحیا در سال ۱۹۵۰ و نیر بانیم در سال ۱۹۵۴ در شرق روستا.
موضوع مقاله: المرصص | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # المرصص | مقدمه: المرصص روستایی فلسطینی عرب‌نشین در قضای بیسان بود که در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در ۱۶ مه ۱۹۴۸ توسط نیروهای دفاعی اسرائیل تخلیه و ویران شد. | ## بخش 1: المرصص | این روستا در شمال شهر بیسان و در فاصلهٔ نزدیک به ۷ کیلومتری آن قرار داشت و ۱۰۰ متر از سطح دریا ارتفاع داشت. مساحت کل زمین‌های روستا ۱۴٬۴۷۷ دونوم بود و جمعیت آن در سال ۱۹۴۵ به ۴۶۰ نفر می‌رسید. حملهٔ نظامی به این روستا در چارچوب عملیات گیدئون صورت گرفت و ساکنان آن پیش از ورود نیروهای اسرائیلی روستا را ترک کرده بودند. پیشینه دوران عثمانی در سال ۱۵۹۶ میلادی المرصص مزرعه‌ای بود که به مقامات امپراتوری عثمانی مالیات می‌پرداخت. 56 یوهان لودویگ بورکارت در سفرنامهٔ خود در اوایل سدهٔ نوزدهم میلادی از عبور از این روستا یاد کرده و آن را نامیده‌است. | ## بخش 2: المرصص | در سال‌های ۱۲۸۸ هجری قمری (۱۸۷۰/۱۸۷۱ میلادی) سرشماری عثمانی این روستا را در ناحیهٔ شفا الشمالی ثبت کرد. در سال ۱۸۸۲ در پیمایش فلسطین غربی که از سوی صندوق اکتشاف فلسطین انجام شد، روستا چنین توصیف شده‌است: «روستایی کوچک بر زمین مرتفع که به‌طور کامل از گِل ساخته شده و در میان زمین‌های شخم‌خورده قرار دارد. آب روستا ظاهراً از درّه‌ای در پایین (وادی یبلا) تأمین می‌شود.» دوران قیمومت بریتانیا بر پایهٔ سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که مقامات قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام دادند، جمعیت المرصص ۳۱۹ نفر و همگی مسلمان بودند. در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین این رقم به ۳۸۱ نفر افزایش یافت که ۳۷۵ تن مسلمان و ۶ تن مسیحی بودند و در مجموع ۸۹ خانه داشتند. از این میزان، ۱۶ دونوم به باغ‌ها و زمین‌های آبیاری‌شدنی، ۹٬۸۹۷ دونوم به کشت غلات و ۱۶ دونوم به بافت ساخته‌شده (شهری) اختصاص داشت. | ## بخش 3: المرصص | جنگ ۱۹۴۸ و پیامدهای آن در ۶ ژوئن ۱۹۴۸ یک دسته از تیپ زرهی باراک ارتش اسرائیل به روستاهای دنا، البیره، کفرا، یبلا، جبول و المرصص یورش برد. شیوهٔ حمله بدین صورت بود که نخست «چند گلولهٔ خمپارهٔ دو اینچی به مرکز روستا» شلیک می‌کردند و سپس وارد می‌شدند. ویرانی المرصص بعدها از سوی یکی از رهبران کهنه‌کار محلی اسرائیلی مورد انتقاد قرار گرفت؛ وی بر این باور بود که روستاییان حاضر به همکاری با یه‌شو بودند و «بخشی از زمین‌های خود را برای شهرک‌های ما اختصاص می‌دادند». در ژوئیه ۱۹۴۸ کیبوتص بیت‌هشیتا ۵٬۴۰۰ دونوم از زمین‌های روستاهای تازه‌تخلیه‌شدهٔ فلسطینی یبلا و المرصص را تصرف کرد. | ## جمع‌بندی | شهرک سدی ناحوم در سال ۱۹۳۷ در فاصلهٔ نزدیک به ۳ کیلومتری جنوب محل روستا بر زمین‌هایی متعلق به شهر بیسان و شهرک بیت‌هشیتا نیز در سال ۱۹۳۵ بر زمین‌های خریداری‌شده از روستای شطه در نزدیک به ۴ کیلومتری جنوب غربی محل روستا تأسیس شدند.