موضوع مقاله: ایبوپروفن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ایبوپروفن | مقدمه: ایبوپروفن (به انگلیسی: Ibuprofen) یک داروی ضدالتهاب غیراستروئیدی است که برای تسکین علائم روماتیسم مفصلی، میگرن، دیسمنوره (قاعدگی دردناک)، حملات نقرس و آسیب‌های حین ورزش و نیز به‌عنوان تب‌بر و ضد درد به ویژه در دردهای ناشی از التهاب استفاده می‌شود. | ## بخش 1: ایبوپروفن | این دارو همچنین در درمان نوزادان زودرس مبتلا به مجرای شریانی باز مورد استفاده است. ایبوپروفن به شکل خوراکی و تزریق وریدی تجویز شده و تأثیرگذاری آن پس از حدود یک ساعت آغاز می‌شود. تأثیر ضدالتهابی ایبوپروفن، کمتر از سایر ضدالتهاب‌های غیر استروئیدی است اما نحوهٔ عملکرد آن، مشابه آن‌ها بوده و با مهار تولید پروستاگلندین‌ها باعث کاهش فعالیت آنزیم سیکلواکسیژناز می‌شود. سازمان بهداشت جهانی، بروفن را در فهرست داروهای ضروری سازمان جهانی بهداشت قرار داده‌است. در سال ۲۰۱۸، ایبوپروفن ۲۸اُمین داروی نسخه‌ای پُر استفاده در ایالات متحده آمریکا بود و ۲۴ میلیون بار در این کشور تجویز شد. موارد مصرف ایبوپروفن برای کاهش تب، از جمله تب‌های پس از واکسیناسیون، تسکین دردهای خفیف تا متوسط مانند دردهای پس از جراحی، سردرد، دندان درد، قاعدگی دردناک، آرتروز و قولنج کلیوی استفاده می‌شود. سیستم بدنی ۶۰ درصد از افراد، به تمامی داروهای ضدالتهاب غیر استروئیدی، واکنش نشان می‌دهد. بروفن همچنین در درمان برخی بیماری‌های التهابی مانند آرتریت ایدیوپاتیک جوانان و روماتیسم مفصلی مورد استفاده است. داروشناسی ایبوپروفن پس از مصرف خوراکی، طی یک تا دو ساعت، به بالاترین میزان سرمی خود رسیده و درصد چسبندگی آن به پروتئین پلاسما تا ۹۹٪ است. اکثر داروی جذب شده پس از ۲۴ ساعت از طریق ادرار دفع می‌شود و حدود یک درصد از دارو، بدون تغییر و از طریق صفرا، دفع می‌شود. | ## بخش 2: ایبوپروفن | تاریخچه بروفن در سال ۱۹۶۱ توسط گروهی به سرپرستی استوارت آدامز و جانز نیکلسون در انگلستان کشف شد. و در سال ۱۹۶۹ در بریتانیا و در ۱۹۷۴ در آمریکا به عنوان درمانی برای روماتیسم مفصلی وارد داروخانه‌ها شد. مقدار مصرف با توجه به شدت علائم بیماری و وزن بدن تعیین می‌شود؛ معمولاً ۲۰۰ تا ۴۰۰ میلی‌گرم (کودکان ۵–۱۰ م. برخی تحقیقات نشان می‌دهد که مصرف طولانی مدت آن احتمال ابتلا به پارکینسون را کاهش می‌دهد. همچنین ممکن است در هیپوتانسیون اورتواستاتیک (افت ناگهانی فشار خون در هنگام ایستادن) نیز مفید باشد. اثرات جانبی اثرات جانبی معمول این دارو، تهوع، سوءهاضمه، اسهال، یبوست، گیجی، افزایش فشار خون، سوزش سر دل، راش پوستی و خون‌ریزی گوارشی است. میزان خطر مصرف ایبوپروفن در بارداری به روشنی مشخص نیست اما به زنان باردار توصیه می‌شود که از مصرف این دارو خودداری کنند. در برخی کشورها مانند اسپانیا قرص‌های 600mg و در مکزیک 800mg آن نیز فروخته می‌شود. در آلمان نیز کپسول‌های 600mg و 800mg با نسخه فروخته می‌شود، در حالی‌که قرص‌های 400mg نیاز به نسخه ندارد. مصرف این دارو برای بیماران درگیر با مشکلات تنفسی توصیه نمی‌شود و استامینوفن برای این بیماران گزینه مناسب تری می‌باشد. | ## بخش 3: ایبوپروفن | تداخل‌های دارویی و تغذیه‌ای ایبوپروفن از گروه داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی است و از طریق مهار آنزیم‌های سیکلواکسیژناز بر متابولیسم پروستاگلاندین‌ها اثر می‌گذارد. به‌دلیل این مکانیسم، امکان بروز تداخل با برخی داروها و مواد خوراکی وجود دارد که در مطالعات بالینی و مرورهای داروسازی گزارش شده‌است. هیچ شواهد بالینی معتبر مبنی بر کاهش اثربخشی یا تداخل جدی میان شیر و ایبوپروفن منتشر نشده و داده‌های موجود نشان می‌دهد که مصرف هم‌زمان معمولاً بدون مشکل عمده است و در برخی دستورالعمل‌ها برای کاهش عوارض گوارشی توصیه می‌شود. در یک منبع فارسی عمومی نیز این موضوع در قالب توضیحات ساده‌سازی‌شده بیان شده‌است. تداخل با داروهای ضدحساسیت و پایدارکننده‌های ماست‌سل بر اساس گزارش‌های بالینی، مصرف هم‌زمان ایبوپروفن با برخی داروهای ضدحساسیت از جمله پایدارکننده‌های ماست‌سل ممکن است موجب افزایش احتمال بروز عوارض گوارشی یا تغییر خفیف در جذب دارو گردد. داده‌های موجود محدود است و اهمیت بالینی این تداخل در بیشتر موارد کم‌خطر ارزیابی شده‌است. این تداخل‌ها به‌ویژه در مصرف هم‌زمان با داروهایی مانند وارفارین، رقیق‌کننده‌های خون و مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین اهمیت دارند. تداخل با سایر NSAIDها و کورتیکواستروئیدها استفادهٔ هم‌زمان از چند NSAID یا ترکیب آن‌ها با کورتیکواستروئیدها می‌تواند خطر عوارض گوارشی، زخم معده یا خون‌ریزی را افزایش دهد. دستورالعمل‌های بالینی توصیه می‌کنند که از مصرف هم‌زمان این گروه‌ها خودداری شود مگر در شرایط خاص درمانی و با نظارت پزشکی. تداخل با الکل مصرف هم‌زمان الکل و ایبوپروفن می‌تواند خطر تحریک معده، آسیب گوارشی و خون‌ریزی را افزایش دهد. | ## جمع‌بندی | شواهد اپیدمیولوژیک نشان می‌دهند که این خطر با افزایش دوز NSAIDها یا مصرف الکل به مقدار زیاد بیشتر می‌شود.