موضوع مقاله: روسو کورسا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # روسو کورسا | مقدمه: روسو کورسا (به ایتالیایی: Rosso corsa) به معنای تحت الفظی قرمز مسابقه‌ای، یک رنگ قرمز مسابقات بین‌المللی اتومبیل‌رانی است که توسط تیم‌های ایتالیایی در مسابقات شرکت داده می‌شود. | ## بخش 1: روسو کورسا | از دههٔ ۱۹۲۰، خودروهای مسابقه‌ای ایتالیا از برندهایی مانند آلفا رومئو، مازراتی، لانسیا و بعدها فراری و آبارث به رنگ روسو کورسا («قرمز مسابقه‌ای») رنگ‌آمیزی شده‌اند. این رنگ به‌عنوان رنگ ملی رسمی مسابقات اتومبیل‌رانی ایتالیا مورد استفاده قرار می‌گرفت و بین دو جنگ جهانی توسط سازمان‌هایی که بعدها به FIA تبدیل شدند توصیه می‌شد. در آن سیستم رنگ‌بندی بین‌المللی خودروهای مسابقه‌ای، خودروهای آلمانی سفید یا نقره‌ای، خودروهای فرانسوی آبی، خودروهای بریتانیایی سبز و غیره بودند. تاریخچه در مسابقهٔ رالی پکن به پاریس سال ۱۹۰۷، نخستین نفری که به پاریس رسید شاهزادهٔ سیپیونه بورگزه، یک اشراف‌زادهٔ ایتالیایی، بود. او با لوئیجی بارزینی، روزنامه‌نگاری که برای روزنامهٔ دیلی تلگراف کار می‌کرد، و یک خدمتکار به نام اتوره گویزاردی که نقش مکانیک او را نیز بر عهده داشت و همراه با او مقداری شامپاین لانسون حمل می‌کرد، سفر می‌کرد. شاهزاده به قدری به پیروزی خود اطمینان داشت که یک انحراف چند صد مایلی از مسیر بین مسکو و سن پترزبورگ برای شرکت در یک شام به افتخار تیم انجام داد و سپس به مسیر بازگشت و مجدداً به مسابقه پیوست. رقیب اصلی آن‌ها چارلز گودارد بود، یک کارگر شهربازی و کلاهبردار که تا زمانی که از طریق یک تکه روزنامه که در باد می‌چرخید از مسابقه باخبر شد، هرگز پشت فرمان یک خودروی موتوری ننشسته بود و هنگام نزدیک شدن به خط پایان به دلیل کلاهبرداری دستگیر شد. در یک تلاش ناامیدانه برای جبران عقب‌ماندگی، او رکورد استقامت رانندگی بدون توقف به مدت ۲۴ ساعت را ثبت کرد. جایزهٔ شاهزاده تنها یک بطری بزرگ شامپاین موم بود و رنگ قرمز خودروی ایتالیا او در سال ۱۹۰۷ به افتخار او توسط ایتالیا به‌عنوان رنگ رسمی مسابقه‌ای کشور انتخاب شد. | ## بخش 2: روسو کورسا | در فرمول یک، رنگ خودرو نه توسط کشوری که خودرو در آن ساخته شده و نه توسط ملیت راننده (گان) تعیین می‌شد، بلکه توسط ملیت تیمی که وارد خودرو می‌شد، تعیین می‌شد. به عنوان مثال، تیم فراری همیشه رنگ قرمز را طبق سنت روسو کورسا، رنگ ملی مسابقات ایتالیا، حفظ کرده است، به جز دو مسابقه آخر در فصل (گرند پری ایالات متحده ۱۹۶۴ و گرند پری مکزیک ۱۹۶۴) که انزو فراری اجازه داد خودروهایش توسط تیم NART با رنگ‌های ملی مسابقات آمریکا (سفید با نوارهای آبی رنگ "کانینگهام " در طول) وارد شوند تا به مقامات مسابقات ایتالیایی اعتراض کنند. با این حال، خودروهای فراری که توسط تیم‌های خصوصی غیر ایتالیایی وارد می‌شدند، تا گرند پری بلژیک ۱۹۶۱، رنگ‌های ملی مسابقه‌ای خود را داشتند. در این مسابقه، راننده بلژیکی، اولیویه گندبین، به‌طور خصوصی با یک خودروی فراری که به رنگ زرد مسابقه‌ای بلژیکی رنگ شده بود، وارد مسابقه شد و پس از سه خودروی فراری دیگر که به رنگ قرمز رنگ شده بودند، در جایگاه چهارم قرار گرفت. این خودروها توسط خود تیم فراری اسکودریا وارد مسابقه شده بودند و رانندگان آنها فیل هیل و ریچی گینتر آمریکایی و همچنین ولفگانگ فون تریپس آلمانی بودند. فراری با جان سورتیس در مسابقات قهرمانی جهان ۱۹۶۴ شرکت کرد و در دو مسابقه آخر (گرند پری ایالات متحده و گرند پری مکزیک) با خودروهای فراری ۱۵۸ که به رنگ سفید و با نوارهای آبی رنگ «راهروهای مسابقه‌ای کانینگهام» - رنگ‌های ملی تیم‌های دارای مجوز در ایالات متحده - رنگ‌آمیزی شده بودند، پیروز شد، زیرا این خودروها نه توسط خود کارخانه ایتالیایی، بلکه توسط تیم NART آمریکایی وارد مسابقات شده بودند. این اقدام به عنوان اعتراضی به توافق بین فراری و مقامات مسابقات اتومبیل‌رانی ایتالیا در مورد خودروی مسابقه‌ای فراری موتور وسط برنامه‌ریزی شده آنها انجام شد. از آنجایی که خودروهای فراری در فصل‌های و توسط تیم NART و در گرند پری ایتالیا ۱۹۶۶ توسط تیم خصوصی بریتانیایی رگ پارنل وارد مسابقات شدند، گرند پری مکزیک ۱۹۶۴ آخرین باری بود که خودروهای فراری رنگی غیر از رنگ قرمز سنتی در فرمول یک داشتند. در رنگ‌های ملی در فرمول یک عمدتاً با رنگ‌های اسپانسرهای تجاری جایگزین شدند، اما برخلاف اکثر تیم‌های دیگر، فراری همیشه رنگ قرمز سنتی را حفظ کرد، اما سایه رنگ آن متفاوت بود. | ## بخش 3: روسو کورسا | از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۷، ماشین‌های فراری F1 با رنگ روشن‌تر و تقریباً نارنجی روز-گلو رنگ‌آمیزی می‌شدند تا تعادل رنگ روی صفحه نمایش تلویزیون‌ها تنظیم شود. رنگ اصلی روسو کورسو ممکن است در تلویزیون‌های قدیمی‌تر تقریباً قهوه‌ای تیره به نظر برسد. سایه قرمز روسو کورسو در گرند پری موناکو ۲۰۰۷، احتمالاً با افزایش حضور تلویزیون‌های با کیفیت بالا در بازار، دوباره به ماشین‌های F1 بازگشت. در گرند پری توسکانی ۲۰۲۰، ماشین‌های فراری دوباره با روسو کورسو اصلی رنگ‌آمیزی شدند تا هزارمین مسابقه فراری در مسابقات قهرمانی جهان فرمول ۱ را گرامی بدارند. شرکت موتورسیکلت‌سازی ایتالیایی دوکاتی نیز این رنگ را به عنوان یکی از رنگ‌های اصلی خود، هم در موتورسیکلت‌های مسابقه‌ای خود مانند دوکاتی دِسموسِدیچی و هم در موتورسیکلت‌های جاده‌ای خود مانند دوکاتی پانیگاله V2 به کار می‌برد. خودروهای قرمز همچنین در سایر مسابقات قهرمانی موتوراسپرت آلفارومئو و فراری، مانند مسابقات قهرمانی سوپرتورینگ در آلفارومئو و مسابقات ۲۴ ساعته لمانز و ۲۴ ساعته دیتونا در آلفارومئو، به‌طور سنتی استفاده می‌شوند. در مقابل، از دهه ۲۰۰۰، مازراتی از رنگ سفید و آبی و آبارث از رنگ سفید با فلش‌های قرمز استفاده کرده‌اند. | ## جمع‌بندی | روسو کورسا نیز یک انتخاب رنگ بسیار محبوب برای خودروهای جاده‌ای فراری است، تقریباً ۸۰٪ از کل فراری‌های فروخته شده به این رنگ هستند.