موضوع مقاله: قتل‌عام پیاتزاله لورتو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قتل‌عام پیاتزاله لورتو | مقدمه: قتل عام پیاتزاله لورتو یک قتل‌عام نازی - فاشیستی بود که در ۱۰ اوت ۱۹۴۴ در پیازاله لورتو، میلان، در طول جنگ جهانی دوم در ایتالیا رخ داد. | ## بخش 1: قتل‌عام پیاتزاله لورتو | پانزده پارتیزان ایتالیایی توسط سربازان گروه اوبردان از لژیون خودمختار سیار اتوره موتی جمهوری اجتماعی ایتالیا، به دستور سازمان اطلاعات نازی‌ها (اس‌دی)، تیرباران شدند و اجساد آنها در معرض دید عموم قرار گرفت. بمب‌گذاری ویاله ابروزی در تاریخ ۸ اوت ۱۹۴۴، عناصری نامشخص با دو دستگاه انفجاری به یک کامیون آلمانی با شمارهٔ رجیستری WM 111092 که در خیابان آبراتزی، میلان پارک شده بود، حمله کردند. ویژگی‌های این حمله در مقایسه با دیگر حملات پارتیزان‌ها متفاوت و غیرمعمول بود، که باعث شد در جریان یک محاکمهٔ دادگاهی در سال ۱۹۹۸، شک و گمان مطرح شود که این حادثه به‌طور حساب‌شده توسط خود آلمانی‌ها سازماندهی شده بود تا انتقام‌گیری‌های بعدی را توجیه کند. تیراندازی در سپیده دم ۱۰ آگوست ۱۹۴۴، در میلان، پانزده پارتیزان از زندان سن ویتوره دستگیر و به پیازاله لورتو منتقل شدند، جایی که توسط جوخه آتش متشکل از شبه نظامیان فاشیست گروه اوبردان از لژیون «اتوره موتی» به رهبری کاپیتان پاسکواله کاردلاReport 78th SIB del 21/5/1946 (doc. که تحت فرمان فرماندهی آلمان، به ویژه کاپیتان اس اس تئو سائوکه، که بعدها به عنوان جلاد پیازاله لورتو شناخته شد و در آن زمان فرمانده سرویس امنیتی (اس‌دی) میلان و استان آن بود، عمل می‌کرد، تیرباران شدند. آمده است که این قتل عام به دلیل مجموعه‌ای از «اقدامات خرابکارانه» انجام شده است که در میان آنها حمله به ویاله ابروزی به سختی قابل تشخیص است. فرمانده GAP، جیووانی پشه، همیشه این موضوع را که حمله می‌توانسته توسط هر واحد پارتیزانی انجام شده باشد، انکار می‌کرد. برخی عناصر غیرعادی باعث شده‌اند که برخی این حمله را بحث‌برانگیز تعریف کنند: سرجوخه کوهن وسیله نقلیه را در فاصله کمی از یک گاراژ در خیابان ناتاله باتالیا و از هتل تیتانوس پارک کرده بود، که هر دو توسط ورماخت مصادره شده و در دسترس پرسنل نظامی نازی بودند. تیراندازی به ده ایتالیایی را فقط در مورد قربانیان نازی در ازای هر آلمانی پیش‌بینی می‌کرد. اما در حمله ویاله ابروزی، هیچ سرباز آلمانی کشته نشد: کشته‌شدگان و مجروحان جدی همگی ایتالیایی بودند. تئو سائِکه، که فرماندهی او در آلبرگو رجینا و متروپولی از طریق سیلویو پلیکو، مقر اس‌اس، سرویس‌های امنیتی (اس‌دی) و پلیس سیاسی (گشتاپو) و یک شکنجه‌گاه شناخته شده بود، خواستار اعدام فوری پانزده ضد فاشیست شد و با این وجود این کار را انجام داد، و او خود این لیست را تهیه کرد، همان‌طور که النا مورگانته،Cfr. که در دفتر اس‌اس استخدام شده بود و به او دستور داده شده بود آن را تایپ کند، شهادت داد. | ## بخش 2: قتل‌عام پیاتزاله لورتو | پس از تیراندازی - که ساعت ۰۶:۱۰ رخ داد - به منظور ارعاب، اجساد تکه‌تکه شده تا حدود ساعت ۲۰ زیر آفتاب گرم تابستان، پوشیده از مگس، در معرض دید قرار گرفتند. اجساد، که توسط سربازان موتی محافظت می‌شدند و همچنین مانع از ادای احترام بستگان به کشته‌شدگان می‌شدند، توسط فاشیست‌ها و نیروهای کمکی RSI به هر طریقی مورد هتک حرمت و خشم عمومی قرار گرفتند. علاوه بر این، برای ارعاب مردم و از بین بردن هرگونه حمایتی از مقاومت، شبه‌نظامیان فاشیست، شهروندان را در حال عبور، پیاده، با دوچرخه یا تراموا، مجبور به شرکت در «نمایش» با سلاح کردند. با شنیدن خبر، دون جیووانی باربارسکی، از اعضای حزب، نزد اسقف اعظم میلان، کاردینال آلفردو ایلدفونسو شوستر، رفت و از او التماس کرد که برود و اجساد را متبرک کند، اما کاردینال از او خواست که خودش برود، اگرچه هنوز شماس بود. او تا جایی که می‌توانست اجساد انباشته شده را دوباره جمع کرد و در جیب‌هایش به دنبال پیام‌هایی که ممکن بود نوشته باشند، گشت تا آنها را به خانواده‌ها برساند. باربارسکی سپس تعریف کرد که پس از دعا کردن روی زانوهایش در مقابل اجساد، برگشت و دید که همه جمعیت حاضر با او زانو زده‌اند. وقتی سال بعد اجساد بنیتو موسولینی، کلارا پتاچی و ۱۸ تن از رهبران فاشیست در همان مکان قرار گرفتند، دون باربارسکی برای متبرک کردن اجساد بازگشت. این افراد بدبخت حتی از کمک کشیش هم برخوردار نبودند، چیزی که حتی از پست‌ترین قاتلان هم دریغ نمی‌شود. ] فرماندهان نازی همگی به اعتراضات من به یک شکل پاسخ دادند: اعدام، اجرای ممنوعیت مارشال کسلرینگ بود [ ... ] این تصور در شهر همچنان بسیار قوی است و خصومت نسبت به آلمانی‌ها به شدت افزایش یافته است. همچنین در برخی از کارخانه‌ها اعتصابات جزئی رخ داده است و شایعاتی وجود دارد که فردا اعتصابی در حال برگزاری است. عاملان تئودور ساوکه تئو سائوکه، از اعضای مقاومت میلان: جلاد پیاتزاله لورتو، توسط دادگاه نظامی تورین محاکمه و در ۹ ژوئن ۱۹۹۹ به حبس ابد محکوم شد. | ## بخش 3: قتل‌عام پیاتزاله لورتو | با این حال، علیرغم درخواست قوه قضائیه نظامی ایتالیا، او هرگز مسترد نشد و هیچ محاکمه‌ای در کشور خود نداشت. مانند دیگر جنایتکاران جنگی نازی، او پس از جنگ به سرویس مخفی ایالات متحده (با نام رمز کابانیو)^Cf. فراخوانده شد و بعداً سمت مهم معاون رئیس سرویس‌های امنیتی جمهوری فدرال آلمان را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۶۳، آلمان غربی اطلاعاتی در مورد فعالیت مجرمانه سائوکه در میلان در دوران اشغال نازی‌ها درخواست کرده بود که مقامات ایتالیایی پس از بررسی پرونده پنهان شده در کمد شرمساری، به همراه گزارشی از وزارت امور خارجه خطاب به وزارت همتای آلمانی خود، به آن پاسخ دادند. نقاشی سال ۱۹۴۴ (رنگ روغن روی بوم ۱۵۰ در ۲۰۰) سانتی‌متر) برای اولین بار در نمایشگاه ونیز در سال ۱۹۵۲، دوسالانه واقع‌گرایی، به نمایش گذاشته شد، جایی که مورخ هنر، جولیو کارلو آرگان، متوجه آن شد و آن را به موزه ملی هنرهای معاصر، در رم تحویل داد، که هنوز هم آن را به نمایش می‌گذارد. مارتیری دی پیاتزاله لورتو، رسم شاعرانگی ساسو را مطرح می‌کند، یعنی دیالکتیک بین ارائه واقعیت معاصر و تحقق اسطوره. همان هنرمند، پارتیزانی که به همراه دی گرادا، گروسو و گوتوزو در زندگینامه خود با عنوان «یک شبکه رنگی» (انتشارات تودارو، لوگانو، ۱۹۹۸) فعالیت می‌کرد، یادآوری می‌کند: «من تابلوی «مارتیری دی پیازاله لورتو» را در اوت ۱۹۴۴، درست پس از دیدن تمسخری که جمهوری یاغی از اجساد برادرانمان به عمل آورد، نقاشی کردم. با این حال، در درون من، در آتش و اضطرابی که مرا در تلاش برای بیان آنچه دیده بودم، آشفته می‌کرد، آرامشی عظیم و نه نفرت، بلکه اندوهی عظیم برای مبارزه برادرکشی وجود داشت. بنای یادبود در میدان لورتو در پایان جنگ، یک سنگ یادبود در محل این فاجعه و به یاد شهیدانی که در آنجا جان باختند نصب شد. این سنگ یادبود در اوت ۱۹۶۰ با یادمانی جدید جایگزین شد که اثر مجسمه‌ساز جیانینو کاستیگلیونی (۱۸۸۴–۱۹۷۱) بود و در گوشهٔ میدان و خیابان آندریا دوریا قرار دارد. در نمای جلوی یادمان، یک پایه‌برجسته دیده می‌شود که شهیدی را نشان می‌دهد که در حال اعدام است و الهام گرفته از نمادشناسی سن سباستیان است. | ## جمع‌بندی | در نمای پشت یادمان، عبارت زیر حک شده است: سر بالا با پیشانی روشن در راه آزادی افتادند به همراه فهرست ۱۵ شهید، تاریخ فاجعه (۱۰ اوت ۱۹۴۴) و نمادهای جمهوری ایتالیا و شهرداری میلان.