موضوع مقاله: جو پروفاچی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # جو پروفاچی | مقدمه: جو پروفاچی (; – ) یک ایتالیایی-آمریکایی رئیس مافیا بود که بنیان‌گذار آنچه بعداً به خانواده جنایی کلمبو در نیویورک تبدیل شد، بود. | ## بخش 1: جو پروفاچی | این خانواده که در سال ۱۹۲۸ شکل گرفت، آخرین خانواده از پنج خانواده نیویورک بود که سازماندهی شد. زندگی‌نامه زندگی اولیه جوزپه پروفاچی در ۲ اکتبر ۱۸۹۷ در ویللاباتی، پالرموی، سیسیل به دنیا آمد. در سال ۱۹۲۰، پروفاچی به دلیل اتهامات سرقت به مدت یک سال در زندان پالرموی سپری کرد. فرانک نهایتاً به خانواده جنایی پروفاچی پیوست، در حالی که جان پدر به امور قانونی پرداخت. دو دختر پروفاچی با پسران شراکت جنایی دیترویت، ویلیام توکو و جوزف زریلی ازدواج کردند. برادر پروفاچی، سالواتوره پروفاچی بود که سال‌ها به عنوان مشاور او خدمت کرد و به تجارت مواد مستهجن شهرت داشت. یکی از برادران همسر پروفاچی، جوزف ماگلیوکو بود که در نهایت به معاون رئیس خانواده پروفاچی تبدیل شد. خواهرزاده پروفاچی، روزالی پروفاچی با سالواتوره بونانو، پسر رئیس خانواده جنایی بونانو، جوزف بونانو ازدواج کرد. پروفاچی عموی سالواتوره پروفاچی جونیور نیز بود، که او نیز عضو خانواده جنایی پروفاچی بود. روزالی پروفاچی درباره عموی خود چنین گفت: او مردی خودنما بود که سیگارهای بزرگ می‌کشید، با کادیلاکهای سیاه بزرگ رانندگی می‌کرد و کارهایی مثل خرید بلیت برای نمایش برادوی برای ما دخترعموها انجام می‌داد. پس از آزادی از زندان در سال ۱۹۲۱، پروفاچی به ایالات متحده مهاجرت کرد و در ۴ سپتامبر وارد نیویورک شد. پروفاچی در شیکاگو سکونت گزید و یک فروشگاه مواد غذایی و نانوایی افتتاح کرد، اما این کسب‌وکار موفق نبود. رشد تا رئیس خانواده در ۵ دسامبر ۱۹۲۸، پروفاچی در جلسه‌ای در کلیولند، اوهایو، ایالات متحده آمریکا، حضور پیدا کرد. دستور جلسه آن نشیت، شامل حل و فصل اختلافات ناشی از ترورها و رأی‌گیری و نظرسنجی برای شناخت خانواده جنایی پروفاچی در بروکلین بود. جلسات شنود مک‌کللان ۱۹۶۳ برخی حقایق نادرست درباره منشأ خانواده پروفاچی معرفی کردند، از جمله اینکه این خانواده شاخه‌ای از خانواده جنایی سالواتوره مارانزانو بود. با توجه به عدم تجربه پروفاچی در جرائم سازمان‌یافته، مشخص نیست چرا گروه‌های نیویورکی قدرت را در بروکلین به او اعطا نمودند. برخی حدس می‌زدند که او این موقعیت را به دلیل جایگاه خانوادگی‌اش در سیسیل، ایتالیا، به دست آورده است، جایی که ممکن بود یکی از اعضای مافیا ویللاباته باشد. پروفاچی همچنین ممکن است از طریق تجارت روغن زیتون خود با این افراد مرتبط شده باشد. پلیس کلیولند در نهایت جلسه را بازرسی و مافیایی‌ها را از کلیولند اخراج کرد، اما اهداف پروفاچی تحقق یافت. | ## بخش 2: جو پروفاچی | تا سال ۱۹۳۰، پروفاچی کنترل قمار، فحشا، وام‌دهی سوداگرانه و قاچاق مواد مخدر در بروکلین را در دست داشت. وقتی جنگ در سال ۱۹۳۱ به پایان رسید، مافیایی برجسته چارلز "لاکی" لوچیانو گروه‌های نیویورکی را به پنج خانواده جنایت سازمان‌یافته تقسیم‌بندی کرد. در این زمان، پروفاچی به عنوان رئیس خانواده جنایی پروفاچی شناخته شد، با ماگلیوکو به عنوان معاون رئیس و سالواتوره پروفاچی به عنوان مشاور. وقتی لوچیانو انجمن ملی جرم یا کمیسیون مافیا را ایجاد کرد، به پروفاچی یک کرسی در هیئت حاکمه داد. نزدیک‌ترین متحد پروفاچی در هیئت، بونانو بود که در طول ۳۰ سال آینده با او همکاری کرد. کسب‌وکار و ایمان پروفاچی بیشتر ثروت خود را از طریق فعالیت‌های غیرقانونی سنتی مانند باج‌گیری و زورگیری به دست آورد. با این حال، برای محافظت از خود در برابر اتهامات فرار مالیاتی فدرال، پروفاچی همچنان تجارت روغن زیتون اصلی خود، به نام شرکت واردات ماما میا، را حفظ کرد و به همین دلیل به او لقب "پادشاه روغن زیتون" داده شد. پروفاچی صاحب خانه بزرگی در بنسون‌هرست، بروکلین، خانه‌ای در میامی بیچ، فلوریدا و ملک در نزدیکی هایتزتاون، نیوجرسی بود که قبلاً متعلق به رئیس‌جمهور تئودور روزولت بود. ملک پروفاچی دارای باند فرودگاه و کلیسایی با محرابی مشابه کلیسای سنت پیتر در رم بود. پروفاچی یک کاتولیک متعهد بود که کمک‌های نقدی سخاوتمندانه‌ای به خیریه‌های کاتولیک می‌کرد. او عضو شوالیه‌های کلمبوس بود و کشیشان را به ملک خود دعوت می‌کرد تا مسیحیت را جشن بگیرند. در سال ۱۹۴۹، واتیکان درخواست گروهی از کاتولیک‌های نیویورک را برای اعطای شوالیه‌گری به پروفاچی دریافت کرد. با این حال، وقتی دادستان منطقه بروکلین از این اقدام شکایت کرد، واتیکان درخواست را رد کرد. مشکلات قانونی در سال ۱۹۵۳، اداره درآمد داخلی ایالات متحده آمریکا پروفاچی را به پرداخت بیش از ۱٫۵ میلیون دلار مالیات بر درآمد پرداخت نشده محکوم کرد. در سال ۱۹۵۴، وزارت دادگستری ایالات متحده آمریکا اقدام به لغو تابعیت پروفاچی کرد. دولت ادعا کرد که وقتی پروفاچی در سال ۱۹۲۱ وارد ایالات متحده شد، به مقامات مهاجرت دروغ گفته است و سابقه بازداشت در ایتالیا نداشته است. در سال ۱۹۶۰، یک دادگاه تجدیدنظر ایالات متحده دستور اخراج پروفاچی را لغو کرد و اقدام قانونی پایان یافت. در سال ۱۹۵۶، ماموران قانون یک مکالمه تلفنی بین پروفاچی و آنتونیو کوتونه، یک مافیا سیسیلی اهل سیسیل، درباره صادرات پرتقال سیسیلی به ایالات متحده ضبط کردند. در سال ۱۹۵۹، ماموران گمرک ایالات متحده یکی از جعبه‌های پرتقال را در نیویورک توقیف کردند. | ## بخش 3: جو پروفاچی | قاچاقچیان در سیسیل پرتقال‌های توخالی را با هروئین پر کرده بودند تا وزن آن‌ها با پرتقال واقعی برابر شود و سپس در جعبه بسته‌بندی کردند. در سال ۱۹۵۷، پروفاچی در کنفرانس آپالاچین، جلسه ملی مافیا، در مزرعه مافیایی جوزف باربارا در آپالاچین، نیویورک شرکت کرد. در حالی که کنفرانس در جریان بود، نیروی پلیس ایالت نیویورک مزرعه را محاصره و بازرسی کردند. در ۱۳ ژانویه ۱۹۶۰، پروفاچی و ۲۱ نفر دیگر به توطئه محکوم شدند و پنج سال زندان برای او صادر شد. جنگ اول کلمبو در مقابل سخاوت پروفاچی نسبت به بستگان و کلیسا، بسیاری از اعضای گروه او را خسیس و سخت‌گیر با پول می‌دانستند. یکی از دلایل نارضایتی آن‌ها این بود که پروفاچی از هر عضو خانواده می‌خواست مبلغ ۲۵ دلار ماهانه به او پرداخت کنند، که سنت قدیمی گروه‌های سیسیلی بود. این پول که تقریباً ۵۰٬۰۰۰ دلار در ماه می‌شد، برای حمایت از خانواده‌های مافیایی زندانی در نظر گرفته شده بود. علاوه بر این، پروفاچی هیچ مخالفتی با سیاست‌هایش را تحمل نمی‌کرد و افرادی که نارضایتی خود را ابراز می‌کردند کشته می‌شدند. در ۲۷ فوریه ۱۹۶۱، گالوها به رهبری جو گالو چهار تن از مردان ارشد پروفاچی را ربودند: معاون رئیس ماگلیوکو، فرانک پروفاچی (برادر جو پروفاچی)، کاپو سالواتوره موساکیا و سرباز جان سیمونه. در حالی که گروگان‌ها در اختیار بودند، لاری و آلبرت گالو جو گالو را به کالیفرنیا فرستادند. گالو می‌خواست یکی از گروگان‌ها را بکشد و قبل از مذاکره ۱۰۰٬۰۰۰ دلار طلب کند، اما برادرش لاری مخالفت کرد. در ۲۰ اوت ۱۹۶۱، جوزف پروفاچی دستور قتل اعضای گالو، جوزف "جو جلی" جویلی و لاری گالو را صادر کرد. برادران گالو قبلاً با پرسیکو علیه پروفاچی و وفادارانش متحد بودند؛ سپس گالوها پس از اینکه پرسیکو آن‌ها را فریب داد، او را «مار» نامیدند. اوایل سال ۱۹۶۲، کارلو گامبینو و رئیس لوکچزی تامی لوکچزی سعی کردند پروفاچی را قانع کنند تا برای پایان دادن به جنگ باندها استعفا دهد. با این حال، پروفاچی قویاً مظنون بود که این دو رئیس مخفیانه از برادران گالو حمایت می‌کنند و می‌خواهند کنترل خانواده او را به دست گیرند. پروفاچی به شدت از استعفا خودداری کرد؛ علاوه بر این، هشدار داد که هر تلاش برای حذف او، جنگ گسترده‌تری در بین باندها به راه خواهد انداخت. او در گورستان سنت جان در بخش میانی ویلج کوئینز دفن شده است، در یکی از بزرگ‌ترین آرامگاهها در این گورستان. | ## جمع‌بندی | اواخر سال ۱۹۶۳، کمیسیون مافیا ماگلیوکو را از قدرت کنار گذاشت و جوزف کلمبو را به عنوان رئیس خانواده منصوب کرد.