موضوع مقاله: زیاد ابوعمرو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # زیاد ابوعمرو | مقدمه: زیاد ابوعمرو (به عربی: ؛ زادهٔ ۲۲ ژانویه ۱۹۵۰) سیاستمدار، نویسنده و دیپلمات فلسطینی و عضو مجلس قانون‌گذاری فلسطین است. | ## بخش 1: زیاد ابوعمرو | او از ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۴ میلادی معاون نخست‌وزیر فلسطین بود و عضو مستقل کمیته اجرایی سازمان آزادی‌بخش فلسطین است. ابوعمرو در غزه زاده شد و پس از گذراندن دوره کارشناسی در دانشگاه دمشق و دوره‌های کارشناسی ارشد و دکترا در دانشگاه جرج‌تاون، از ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۳ در دانشگاه بیرزیت دانش سیاسی تدریس کرد. او نویسندهٔ چندین کتاب در زمینه جنبش‌های سیاسی فلسطینی است و از چهره‌های اصلاح‌طلب سیاست فلسطین به‌شمار می‌رود که مورد احترام هر دو جناح حماس و فتح است. سپس به سوریه رفت و در دانشگاه دمشق ادبیات و زبان انگلیسی خواند و در سال ۱۹۷۳ مدرک کارشناسی گرفت. ابوعمرو پس از آن به ایالات متحده آمریکا رفت و در دانشگاه جرج‌تاون در واشینگتن دی.سی. در دهه ۱۹۷۰ به‌عنوان آموزگار در بحرین، عمان و سوریه کار کرد و از سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۳ دانشیار علوم سیاسی در دانشگاه بیرزیت در رام‌الله بود. کارنامه سیاسی مجلس قانون‌گذاری و وزارت فرهنگ (۱۹۹۶–۲۰۰۳) ابوعمرو به‌عنوان نامزد مستقل در انتخابات سراسری ۱۹۹۶ فلسطین کرسی نمایندگی غزه را در مجلس قانون‌گذاری فلسطین به دست آورد. از آوریل تا اکتبر ۲۰۰۳ وزیر فرهنگ در دولت نخست‌وزیر (و بعدها رئیس) محمود عباس بود. | ## بخش 2: زیاد ابوعمرو | انتخابات ۲۰۰۶ و وزارت امور خارجه در انتخابات مجلس قانون‌گذاری ۲۰۰۶ که در ۲۵ ژانویه برگزار شد، ابوعمرو با ۵۵٬۷۴۸ رأی دوباره انتخاب شد. پس از دوره‌ای از درگیری‌های جناحی در سرزمین‌های فلسطینی در اوایل ۲۰۰۷، دولت به رهبری حماس در ۱۵ فوریه استعفا داد. نخست‌وزیر اسماعیل هنیه دولت وحدت ملی تازه‌ای تشکیل داد که ابوعمرو در آن وزیر امور خارجه بود. در ژوئن ۲۰۰۷ حماس نوار غزه را به‌زور تحت کنترل خود درآورد و رئیس‌جمهور محمود عباس در ۱۴ ژوئن نخست‌وزیر هنیه را برکنار کرد و دولت را منحل ساخت. معاونت نخست‌وزیری و وزارت فرهنگ (۲۰۱۳–۲۰۲۴) در ۶ ژوئن ۲۰۱۳ رئیس‌جمهور محمود عباس ابوعمرو را به سمت معاون نخست‌وزیر فلسطین منصوب کرد. در ژوئن ۲۰۱۴ با تشکیل دولت وفاق ملی فلسطین به نخست‌وزیری رامی حمدالله، ابوعمرو علاوه بر معاونت نخست‌وزیری وزارت فرهنگ را نیز بر عهده گرفت و تا دسامبر ۲۰۱۵ در این سمت باقی ماند. در اوت ۲۰۲۲ رئیس‌جمهور عباس هیئت امنای دانشگاه الاستقلال را بازسازی کرد و ابوعمرو را عضو آن نمود. همچنین در آوریل ۲۰۲۴ ابوعمرو به ریاست هیئت‌مدیره «مؤسسه ملی مستندسازی تاریخ فلسطین و حفظ حافظه» منصوب شد. | ## بخش 3: زیاد ابوعمرو | در اوت ۲۰۲۵ عباس او را عضو کمیته تدوین قانون اساسی موقت فلسطین برای گذار از تشکیلات خودگردان به دولت کرد. طرح ۲۰۲۵ برای نوار غزه در سال ۲۰۲۵ میدل ایست آی گزارش داد که ابوعمرو نقشی کلیدی در ارائه طرحی برای بهره‌گیری از نیروهای امنیت ملی فلسطین جهت بازپس‌گیری کنترل نوار غزه از سوی تشکیلات خودگردان داشته‌است. دیدگاه‌های سیاسی ابوعمرو سیاستمداری اصلاح‌طلب و از «گارد جوان» رهبران فلسطینی به‌شمار می‌رود. وی میان دو جناح اصلی فلسطینی یعنی حماس و فتح میانجیگری کرده و مورد احترام هر دو گروه است. ابوعمرو هوادار دموکراسی و انتخابات آزاد است و از نمایندگی گروه‌های مخالف همچون حماس و جهاد اسلامی فلسطین حمایت کرده و بر این باور بوده که مشارکت آن‌ها در فرایند سیاسی موجب پاسخ‌گویی بیشترشان خواهد شد. کارهای نهادی ابوعمرو با نهادهای سیاسی گوناگونی پیوند داشته از جمله مرکز فلسطین در واشینگتن، شورای روابط خارجی فلسطین (که خود در سال ۱۹۹۸ آن را بنیان‌گذاری کرد)، انجمن دانشگاهی فلسطین برای بررسی امور بین‌المللی (پاسیا) و سازمان حقوق مدنی فلسطینی «مفتاح». شناخته‌شده‌ترین اثر او کتاب (بنیادگرایی اسلامی در کرانه باختری و غزه: اخوان المسلمین و جهاد اسلامی) است که دانشگاه ایندیانا آن را در سال ۱۹۹۴ منتشر کرد. | ## جمع‌بندی | دیگر آثار او عبارت‌اند از: ریشه‌های جنبش‌های سیاسی در نوار غزه (۱۹۴۸–۱۹۶۷) جامعه مدنی و دگرگونی دموکراتیک در فلسطین انتفاضه: دلایل و عوامل تداوم آن گرایش‌های نوین در اندیشه و کنش راهبردی سیاسی فلسطین زندگی شخصی ابوعمرو متأهل و پدر پنج فرزند است و هم‌اکنون در رام‌الله در کرانه باختری زندگی می‌کند.