موضوع مقاله: عامل هوشمند | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # عامل هوشمند | مقدمه: عامل هوشمند ، در مبحث هوش مصنوعی به موجودی گفته می‌شود که در یک محیط، اطراف خود را شناخته و اعمالی را روی محیط انجام می‌دهد و کلیه اعمالی که انجام می‌دهد در جهت نیل به اهدافش می‌باشد. | ## بخش 1: عامل هوشمند | این سیستم‌ها امکان یادگیری دارند و سپس از دانش اکتسابی خود برای انجام اهداف خود استفاده می‌کنند. به‌طور مثال ماشین‌های کوکی که با برخورد به دیوار، راه خود را عوض می‌کنند یا یک ترموستات که با تغییر دما واکنش نشان می‌دهد نمونه‌هایی از کنشگرهای هوشمند هستند.According to the definition given by اگرچه این مفهوم قدمت زیادی در ادبیات پژوهشی و علمی هوش مصنوعی داشته است، ولی در سال 2025 گمانه زنی هایی مبنی بر تناسب این مفهوم (یا گفتمان) برای نمایندگی موج دوم کاربردی سازی هوش مصنوعی (بعد از موج اول که مربوط به چت باتها بود) وجود دارد.isna.ir/news/1404010903931/ همان طور که "برنامه های کاربردی" بر روی "پلتفرم های رایانشی (مانند سیستم های عامل رایانه ها و گوشی ها)" یک تحول اکوسیستمی ایجاد نمودند (و یک فضا از پیچیدگی مثبت برای امکانات، راهکارها، نوآوری ها و کاربردها را رقم زدند)، می توان برآورد نمود که عامل های هوشمند (چه در فضای مجازی-سایبری و چه در فضای فیزیکی-سایبری) بتوانند یک تحول اکوسیستمی (و ایجاد یک فضا از پیچیدگی مثبت) را رقم بزنند. به دیگر سخن، با یک موج از تحول عامل گرا (هم در فضای مجازی-سایبری و هم فضای فیزیکی-سایبری) روبرو خواهیم بود. تعریف کنشگر کنشگر هر چیزی است که می‌تواند محیطش را از طریق حسگرها درک کند و بر روی محیطش از طریق عمل‌کننده‌ها تأثیر گذارد. یک کنشگر انسانی دارای حس‌کننده‌هایی از قبیل چشم، گوش، لامسه و امثال آن می‌باشد؛ و می‌توان از دست، پا، صحبت کردن و اعمال ارادی به عنوان عمل‌کننده‌ها نام برد. ورودی یک کنشگر نرم‌افزاری می‌توانند چندین متغیر باشد که مقدار آن‌ها را کنشگر می‌خواند سپس بر اساس مکانیزم تصمیم‌گیری یک تصمیم اخذ می‌کند و عملگرهای آن می‌توانند دستورهای مقداردهی چند متغیر دیگر باشد. به عنوان مثال فرض کنید یک کنشگر قرار است متغیر x را بخواند و توان دوم آن را حساب کند و در y قرار دهد. بر اساس تعریفی از نیکولا کاسابو یک سیستم هوشمند مصنوعی لازم است که ویژگی‌های زیر را داشته باشد:: تطبیق قوانین جدید حل مسئله به‌صورت تدریجی انطباق آنلاین و در زمان بلادرنگ توانایی تجزیه و تحلیل خود از لحاظ رفتار خطا و موفقیت را دارد. یادگیری و بهبود از طریق تعامل با محیط (تجسم) یادگیری سریع از مقادیر زیادی از داده‌های حجیم باید مبتنی بر حافظهٔ ذخیره‌سازی نمونه و دارای قابلیت‌های بازیابی اطلاعات باشد دارای پارامترهایی جهت ارائه حافظه‌های کوتاه و بلند مدت، سن، فراموشی و غیره باشد. این امر ما را با مسئله تصمیم‌گیری در مورد چگونگی و زمان ارزیابی کردن موفقیت کنشگر روبرو می‌کند. به عنوان مثال فرض کنیم که یک کنشگر کارش جمع‌آوری آشغال‌ها از یک اتاق و دفع آن‌ها باشد، اگر کنشگر میزان کارایی اش بر حسب اشغال جمع شده تعریف شود آنگاه کنشگر می‌تواند آشغال‌ها را جمع کند و سپس دوباره در اتاق بریزد تا بهترین کارایی را کسب کند. | ## بخش 2: عامل هوشمند | اما اگر میزان کارایی بر اساس محیط تعریف شود آنگاه کنشگر یک بار کار تمیز کردن را انجام می‌دهد. کنشگر خودمختار به کنشگری خودمختار می‌گوییم که تصمیم‌گیری اش بر اساس ادراکاتش باشد نه بر اساس دانش تزریق شده به آن. در واقع هر چه دانش قبلی یک کنشگر بیشتر باشد از خودمختاری آن کاهش می‌یابد و هر چه دانش قبلی کمتر باشد و مکانیزم یادگیری کنشگر قوی تر باشد، آن کنشگر خودمختارتر است. انواع محیط‌ها قابل مشاهده و غیرقابل مشاهده اگر کنشگر به کل محیط دسترسی داشته باشد و بتواند آن را حس کند می‌گوییم محیط قابل مشاهده است، در غیر این صورت آن را غیرقابل مشاهده یا تا حدودی قابل مشاهده می‌نامیم. قطعی و غیر قطعی اگر بتوان حالت بعدی را از حالت فعلی، عمل فعلی و کنشهایی که تاکنون انجام شده به دست بیاوریم، می‌گوییم که محیط قطعی است. بازهم می‌توان از بازی شطرنج برای محیط قطعی مثال زد، چون با محیط فعلی و حرکت فعلی می‌شود حالت بعدی را به صورت دقیق یافت. قابل توجه است که بدانیم اگر محیط کاملاً قابل مشاهده نباشد آنگاه قطعی نخواهد بود. دوره‌ای یا غیر دوره ای اگر هر دوره از دوره‌های دیگر مستقل باشد می‌گوییم محیط دوره‌ای است. ایستا و پویا اگر محیط در زمان تصمیم‌گیری کنشگر تغییر کند آنگاه محیط پویا است؛ و در غیر آن صورت محیط ایستا است. اما اگر محیط در زمان تصمیم‌گیری ثابت بماند اما زمان، کارایی کنشگر را کاهش دهد، محیط را نیمه پویا می‌نامیم. گسسته و پیوسته اگر مشاهدات و کنش‌های مختلف مجزا و تعریف شده باشند، محیط پیوسته‌است. | ## بخش 3: عامل هوشمند | ساختار کنشگرهای هوشمند تا کنون در مورد محیط‌ها و کلیات مربوط به کنشگرها صحبت کردیم. پس در کل معماری از طریق حسگرها ورودی را می‌گیرد، توسط برنامه تصمیم می‌گیرد و در نهایت با عملگرها عمل می‌کند و روی محیط تأثیر می‌گذارد. برنامه یک عامل ساده می‌تواند به عنوان یک تابع ریاضی f (به نام "تابع عامل ") تعریف شود که هر دنباله از ادراکات ممکن را به یک دنباله از کنش‌های ممکن (که عامل قادر به انجام آنها است)، یا به یک ضریب (به عنوان المان بازخوردی) عملکرد یا ثابت می‌نگارد:: برنامه عامل، در عوض، هر ادراک ممکن را به یک عمل می‌نگارد. در شکل‌های که در ادامه خواهد آمد، یک عامل هر ماهیتی از محیط در نظر گرفته شده که می‌تواند محیط را از طریق حسگرهایش ادراک کرده و با استفاده از کنشگرهایش بر روی محیط اثر می‌گذارد. معماری چهار کلاس برای معماری عامل ها پیشنهاد می کند : عوامل مبتنی بر منطق – که در آن تصمیم گیری در مورد اینکه چه اقداماتی انجام شود از طریق استنتاج های منطقی انجام می شود; عامل واکنشی – که در آن تصمیم گیری ها به‌صورت یک فرم ساده از نگاشت مستقیم از وضعیت به کنش انجام می شود; عامل باور-میل-قصد – که در آن تصمیم گیری وابسته به ساختارهای داده ای که نمایانگر باور، میل و قصد عامل است، انجام می شودː؛ معماری لایه ای – که در آن تصمیم گیری از طریق لایه های نرم افزاری مختلف انجام می شود که هر لایه در سطوح مختلف از انتزاع کم و بیش صریحا در مورد محیط استدلال می کنند. برای این کار می‌توانیم حالت محیط را در ستون اول یک جدول قرار دهیم و عمل مربوط به آن را در ستون دوم نکه داری کنیم. به چنین کنشگری وابسته به جدول نیز می‌گویند؛ و به این جدول، جدول حالت-قانون نیز می‌گویند. در همان ابتدا مشخص می‌شود که برای طراحی چنین کنشگری محیط باید کاملاً قابل مشاهده باشد. مهم‌ترین مشکلی که در راه طراحی این کنشگر به وجود می‌آید این است در مسائل دنیای واقعی پر کردن چنین جدولی غیرممکن است. | ## جمع‌بندی | حال اگر فرض کنیم توانایی پر کردن جدول را داشته باشیم، آنگاه اولاً حافظه (رایانه) لازم را نخواهیم داشت و ثانیاً جستجو جهت یافتن جواب زمان زیادی خواهد گرفت.