موضوع مقاله: کلیسای جامع سنت کلمنت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کلیسای جامع سنت کلمنت | مقدمه: کلیسای جامع سنت کلمنت یک کلیسای کاتولیک لاتین کوچک است که به پاپ کلمنت اول اختصاص داده شده و در رم، ایتالیا واقع شده است. | ## بخش 1: کلیسای جامع سنت کلمنت | از نظر باستان‌شناسی، این سازه مجموعه‌ای سه طبقه از ساختمان‌ها است: (۱) کلیسای فعلی که درست قبل از سال ۱۱۰۰ در اوج قرون وسطی ساخته شده است؛ (۲) در زیر کلیسای فعلی، یک کلیسای قرن چهارمی قرار دارد که از خانه یک نجیب‌زاده رومی که بخشی از آن در قرن اول به‌طور خلاصه به عنوان کلیسای اولیه و زیرزمین آن در قرن دوم به‌طور خلاصه به عنوان میترایوم استفاده می‌شد، تبدیل شده است؛ (۳) خانه نجیب‌زاده رومی بر روی پایه‌های ویلا و انبار دوران جمهوری ساخته شده بود که در آتش‌سوزی بزرگ‌سال ۶۴ میلادی ویران شده بود. تاریخچه این کلیسای باستانی در طول قرن‌ها از یک خانه خصوصی که محل عبادت مخفیانه مسیحیان در قرن اول بود، به یک کلیسای عمومی بزرگ در قرن ششم تبدیل شد که نشان دهنده مشروعیت و قدرت رو به رشد کلیسای کاتولیک نوظهور است. آثار باستان‌شناسی تاریخ این کلیسا در دهه ۱۸۶۰ توسط جوزف مولولی، کشیش خانه دومینیکن‌های ایرلندی در سن کلمنته (۱۸۴۷–۱۸۸۰) کشف شد. قبل از قرن چهارم پایین‌ترین سطوح کلیسای فعلی شامل بقایایی از پایه‌های یک ساختمان احتمالاً مربوط به دوران جمهوری است که ممکن است در آتش‌سوزی بزرگ‌سال ۶۴ میلادی ویران شده باشد. یک ساختمان صنعتی - احتمالاً ضرابخانه امپراتوری رم از اواخر قرن اول میلادی به بعد (زیرا ساختمانی مشابه در نقاشی قرن شانزدهم از قطعه‌ای از طرح مرمر سوران از شهر نشان داده شده است)، در همان مکان در دوره فلاویان ساخته یا بازسازی شد. حدود صد سال بعد (حدود سال ۲۰۰ میلادی) یک میترایوم، محرابی برای آیین میترا، در حیاط اینسولا ساخته شد. اتاق اصلی آیین (اسپلئوم، "غار") که حدود ۹٫۶ متر طول و ۶ متر عرض دارد، در سال ۱۸۶۷ کشف شد، اما به دلیل عدم زهکشی تا سال ۱۹۱۴ مورد بررسی قرار نگرفت. اکسدرا، محراب کم‌عمق در انتهای فضای گنبدی کم‌ارتفاع، با سنگ پا تراشیده شد تا بیشتر شبیه غار شود. در مرکز اتاق اصلی محراب، محرابی به شکل تابوت سنگی یافت شد و نقش برجسته اصلی آیینی تائوروکتونی (تصویر میترا در حال کشتن گاو نر) بر روی نمای جلویی آن قرار دارد. مشعل‌داران، کاتس و کاتوپاتس، به ترتیب در نمای چپ و راست همان بنای تاریخی دیده می‌شوند. یک کتیبه تقدیمی، اهداکننده را به عنوان یکی از پدران کنایوس آریوس کلودیانوس، که شاید از همان طایفه مادر تیتوس آریوس آنتونینوس باشد، معرفی می‌کند. از دیگر بناهای تاریخی کشف شده در محراب می‌توان به نیم‌تنه سول که در محراب در طاقچه‌ای نزدیک ورودی نگهداری می‌شود، و پیکره‌ای از میترا پترا ژنریکس، یعنی میترای زاده شده از سنگ، اشاره کرد. یکی از اتاق‌های مجاور تالار اصلی دارای دو محوطه آجری مستطیلی شکل است که یکی از آنها به عنوان گودال زباله آیینی برای بقایای غذای فرقه استفاده می‌شد. بنای چهارم - مجسمه‌ای از سنت پیتر که در دهلیز محراب یافت شده و هنوز در آنجا در معرض نمایش است - جزو اسرار نیست. قرن چهارم تا یازدهم در زمانی در قرن چهارم، طبقه پایین ساختمان صنعتی با خاک و آوار پر شد و طبقه دوم آن بازسازی شد. یک محراب بر روی بخشی از گنبد ساخته شد که طبقه پایین آن، به همراه میترایوم، نیز پر شد. این «اولین باسیلیکا» در سال ۳۹۲ وجود داشته است، زمانی که سنت جروم در مورد کلیسایی که به سنت کلمنت، یعنی پاپ کلمنت اول، مسیحی قرن اول میلادی که قبلاً توسط گشت‌شناسان و مورخان کلیسا با تیتوس فلاویوس کلمنس یکسان در نظر گرفته می‌شد، نوشت. باسیلیکای اولیه محل شوراهایی بود که توسط پاپ زوسیموس (۴۱۷) و سیماکوس (۴۹۹) اداره می‌شد. آخرین رویداد مهمی که در کلیسای سفلی رخ داد، انتخاب کاردینال رینریوس از سنت کلمنته به عنوان پاپ پاسکال دوم در سال ۱۰۹۹ بود. به غیر از نقاشی‌های دیواری موجود در کلیسای سانتا ماریا آنتیکوا، بزرگ‌ترین مجموعه نقاشی‌های دیواری اوایل قرون وسطی در رم در کلیسای سفلی سن کلمنته یافت می‌شود. چهار مورد از بزرگ‌ترین نقاشی‌های دیواری در این کلیسا توسط یک زوج غیر روحانی، بنو د راپیزا و ماریا ماسلاریا، در زمانی در یک سوم آخر قرن یازدهم، حمایت مالی شده‌اند و بر زندگی، معجزات و ترجمه سنت کلمنت و زندگی سنت الکسیوس تمرکز دارند. بنو و ماریا در دو تا از این ترکیب‌بندی‌ها نشان داده شده‌اند، یکی در نمای بیرونی کلیسا به همراه فرزندانشان، آلتیلیا و کلمنس (puerulus Clemens، به معنی "پسر کوچک کلمنت")، در حال تقدیم هدایا به سنت کلمنت، و دیگری بر روی ستونی در سمت چپ شبستان، جایی که آنها در مقیاس کوچک شاهد معجزه‌ای هستند که توسط سنت کلمنت انجام شده است. در زیر این صحنه آخر، یکی از اولین نمونه‌های گذار از لاتین به ایتالیایی بومی قرار دارد: نقاشی دیواری از سیسینیوس بت‌پرست و خدمتکارانش، که فکر می‌کنند سنت کلمنت را اسیر کرده‌اند، اما در عوض در حال کشیدن ستونی هستند. مورخان هنر مدت‌هاست که بنو دِ راپیزا و ماریا ماسلاریا را به عنوان هواداران پاپ‌های «اصلاح‌طلب» کنونی، گرگوری هفتم، اوربان دوم و پاسکال دوم، می‌دانند و این نقاشی‌های دیواری را به عنوان تبلیغات حزب اصلاحات می‌دانند. با این حال، اگر نقاشی‌ها مربوط به دهه‌های ۱۰۸۰ یا ۱۰۹۰ باشند، همان‌طور که بسیاری از مورخان هنر معتقدند، پس بنو و ماریا ممکن است به جای آن، طرفدار آنتی‌پاپ کلمنت سوم (ویبرت راونا) بوده‌اند، که می‌خواستند از طریق نقاشی‌هایی دربارهٔ پاپ اولیه مسیحی با همین نام، از او تجلیل کنند. فرضیه‌ای که اکنون منسوخ شده است، بیان می‌کند که کلیسای اصلی در جریان غارت شهر توسط نورمن‌ها در زمان رابرت گیسکار در سال ۱۰۸۴ سوخته است، اما تا به امروز هیچ مدرکی از آسیب آتش‌سوزی در کلیسای پایینی یافت نشده است. یک توضیح احتمالی این است که به دلیل ارتباط نزدیک سازه پایینی با پاپ مخالف امپراتوری ("ضد پاپ") کلمنت سوم / ویبرت راونا، کلیسای پایینی پر شده و کلیسای جدید روی آن ساخته شده است. ورودی تشریفاتی (یک ورودی جانبی معمولاً امروزه مورد استفاده قرار می‌گیرد) از طریق یک دهلیز (B در نقشه) احاطه شده توسط طاق‌ها است که اکنون به عنوان یک صومعه عمل می‌کند و ساختمان‌های صومعه‌ای آن را احاطه کرده‌اند. در جلوی دهلیز، نمای ساده و بی‌تکلف کارلو استفانو فونتانا (برادرزاده کارلو فونتانا) قرار دارد که بر ستون‌های عتیقه و مناره کوچک او (تصویر) استوار است. کلیسای باسیلیکایی پشت آن در سه شبستان قرار دارد که توسط طاق‌هایی بر روی ستون‌های مرمر یا گرانیت باستانی، با سنگفرش‌های منبت‌کاری شده کازماتسک، از هم جدا شده‌اند. کلیسای اسکولا کانتوروم (E در پلان) قرن دوازدهمی، عناصر مرمری از باسیلیکای اصلی را در خود جای داده است. در پشت آن، در پیشگاه کلیسا، یک سیبوریوم (H در پلان) بر روی چهار ستون خاکستری-بنفش بر فراز حرم کلمنت در سردابه پایین قرار دارد. جایگاه اسقف در محراب قرار دارد که با موزاییک‌هایی با موضوع پیروزی صلیب پوشیده شده است که نقطه اوج موزاییک‌های رومی قرن دوازدهم هستند. | ## بخش 2: کلیسای جامع سنت کلمنت | دومینیکن‌های ایرلندی از سال ۱۶۶۷ مالک کلیسای سن کلمنته و مجموعه ساختمان‌های اطراف آن بوده‌اند. پاپ اوربان هشتم به آنها در سن کلمنته پناه داد، جایی که آنها در آنجا مانده‌اند و اقامتگاهی برای کشیشان که در رم مشغول به تحصیل و تدریس بودند، اداره می‌کنند. خود دومینیکن‌ها در دهه ۱۹۵۰ با همکاری دانشجویان باستان‌شناسی ایتالیایی، کاوش‌ها را انجام دادند. بر روی یکی از دیوارهای دهلیز، پلاکی وجود دارد که توسط پاپ کلمنت یازدهم در سال ۱۷۱۵ نصب شده و در آن از کلیسای سنت کلمنت ستایش شده است: «این کلیسای باستانی در برابر ویرانی‌های قرن‌ها مقاومت کرده است.» کلمنت مرمت‌های این بنای مقدس را که آن را ویران یافته یافت، بر عهده گرفت. او کارلو استفانو فونتانا را به عنوان معمار انتخاب کرد که نمای جدیدی را بنا کرد که در سال ۱۷۱۹ تکمیل شد. سقف‌های طاق‌دار کنده‌کاری‌شده و طلاکاری‌شدهٔ شبستان و راهروها، که با نقاشی تزئین شده‌اند، به این زمان برمی‌گردند، همان‌طور که تزئینات گچبری، سرستون‌های ایونیک و نقاشی‌های دیواری نیز به همین زمان مربوط می‌شوند. کتیبه‌های یافت‌شده در کلیسای سنت کلمنته، منبع ارزشمندی که تاریخ باسیلیکا را نشان می‌دهد، توسط وینچنزو فورچلا جمع‌آوری و منتشر شده‌اند. در یکی از نمازخانه‌های جانبی، زیارتگاهی با مقبرهٔ سنت سیریل از سنت سیریل و متدیوس وجود دارد که کتاب مقدس را به زبان اسلاوی ترجمه کرد، الفبای گلاگولیتیک را ایجاد کرد و اسلاوها را مسیحی کرد. این نمازخانه همچنین دارای یک مجسمه مریم مقدس اثر جیووانی باتیستا سالوی دا ساسوفراتو است. در طول جنگ جهانی دوم، مراسم مذهبی یهودیان در کلیسای جامع سن کلمنته، از آنجایی که تحت حمایت دیپلماتیک ایرلند بود، زیر نقاشی از توبیاس برگزار می‌شد. کلیسای مدرن کلیسای فوقانی در قرن دوازدهم توسط آناستازیوس، که بین سال‌های ۱۰۹۹ تا ۱۱۲۰ کاردینال رسمی بود، ساخته شد و در تاریخی که هنوز ناشناخته است، تقدیس شد. تنها چیزی که مشخص است این است که پاپ پاسکال دوم، که تقریباً از سال ۱۰۷۶ تا ۱۰۹۹ کاردینال رسمی بود، در سال آخر به عنوان پاپ در همان کلیسای جامع منصوب شد. با این کارها، قسمت فوقانی کلیسای جامع قدیمی تخریب و تا عمق تقریبی ۴ متر دفن شد و از سازه‌های قدیمی به عنوان پایه برای سازه‌های جدید استفاده شد و عرض آنها کاهش یافت (شبستان مرکزی کلیسای جامع زیرزمینی به اندازه شبستان مرکزی به علاوه راهروی سمت راست کلیسای جامع فعلی عرض دارد). رایج‌ترین دلیل تخریب کلیسای قدیمی، وضعیت نامناسب نگهداری آن و همچنین انباشت آوار پس از آتش‌سوزی که توسط نیروهای نورمن در سال ۱۰۸۴ (غارت رم) به پا شد، در نظر گرفته می‌شود. با این حال، دلایل بیشتر و عمیق‌تری متعاقباً یافت شده است (۱) در فضای نوسازی رومانسک که بندیکتین‌ها برای روحانیون رومی و ایتالیایی به‌طور کلی به ارمغان آوردند، و همچنین (۲) در رابطه عمیق کلیسای پایینی با ضد پاپ کلمنت سوم/گیبرت راونا. ظاهر فعلی سرانجام در یک مرمت اساسی که بین سال‌های ۱۷۱۳ تا ۱۷۱۹ به سفارش پاپ کلمنت یازدهم و توسط معمار کارلو استفانو فونتانا، برادرزاده دومنیکو فونتانا مشهورتر انجام شد، تعریف شد. فضای داخلی فضای داخلی کلیسا به سه شبستان، بدون جناح کلیسا، با یک محراب نیم‌دایره‌ای تقسیم شده است؛ شبستان‌ها توسط ستون‌های رومی از هم جدا شده‌اند. محراب مرکزی، موزاییک شگفت‌انگیزی را حفظ کرده است که اندکی پس از سال ۱۱۰۰ ساخته شده و مسیح مصلوب شده را بین مریم مقدس و سنت جانِ انجیل‌نویس نشان می‌دهد. صلیب، که دوازده کبوتر سفید حواریون بر آن قرار دارند، به صورت یک زندگینامهٔ درختی که از بوتهٔ آکانتوس برخاسته و به شکل بادبزنی با ریشه‌های کلاسیک منشعب می‌شود، به تصویر کشیده شده است که شامل اشیاء و چهره‌های انسانی و حیوانی است: پرندگان از گونه‌های مختلف، اروت‌های روی دلفین‌ها، نوازندگان، شاخ و برگ، دسته‌های گل و فواره‌ها. این ترکیب، یک مدل شمایل‌نگاری جدید، ایدهٔ رستگاری از طریق فداکاری مسیح را مجسم می‌کند که در مرکز، در تصویر مرگ او بر روی صلیب، در کنار چهره‌های اندوهگین مریم مقدس و سنت جان قرار گرفته است. در زیر، دو ردیف بره در یک ردیف تنگ به هم می‌رسند: آگنوس دی، که چندین بار تکرار شده است. کتیبه روی لبه پایین می‌گوید: «ما کلیسای مسیح را با این تاک مقایسه خواهیم کرد، که شریعت آن را پژمرده و صلیب دوباره آن را سبز می‌کند.» در زیر موزاییک، نقاشی دیواری از حواریون قرار دارد که قدمت آن به قرن چهاردهم برمی‌گردد. در مرکز شبستان، قبل از کلیسای جامع، گروه کر قرن دوازدهم قرار دارد، عنصری معمول از باسیلیکاهای اولیه مسیحی و از اهمیت ویژه‌ای در اینجا در سن کلمنته برخوردار است زیرا از چندین قطعه از کلیسای پایینی دوباره استفاده می‌کند. در انتهای گروه کر، محراب بلند قرار دارد که توسط یک سیبوریوم قرون وسطایی پوشانده شده است. برخی از عناصر متعلق به کلیسای پایینی بودند، از جمله: بخشی از گروه کر، همان‌طور که گفته شد، محراب و صندلی اسقف (که به عنوان صندلی اسقف نیز شناخته می‌شود). بخش بالایی شبستان مرکزی دارای سبک باروک است که از طاق‌های ستون‌ها شروع می‌شود و با گچ‌بری‌های غنی و نقاشی‌های دیواری که صحنه‌هایی از زندگی سنت کلمنت را به تصویر می‌کشند، تا دیوارها امتداد می‌یابد و دارای سقفی گنبدی با قاب‌های طلاکاری شده است. ورودی معمولی به کلیسای پایینی از بیرون و مستقیماً در راهروی سمت چپ از طریق یک درب جانبی ساخته شده در سال ۱۵۹۰ است. ورودی اصلی کلیسا که فقط در مراسم تشریفاتی استفاده می‌شود، از طریق چهار ایوان است. راهروی سمت راست به اتاقی منتهی می‌شود که به انبار ظروف مقدس، صومعه دومینیکن و حفاری‌های سطوح پایین‌تر منتهی می‌شود. کلیساهای کوچک طرح اولیه کلیسا فاقد کلیساهای کوچک و ورودی فرعی در شبستان جنوبی بود؛ در این سمت، اتاق‌های دیگری از مجموعه صومعه قرار داشتند که بعداً برای ساخت Via dei SS. این‌گونه است که مجموعه کارهای مهم ساختمانی و شهرسازی که توسط پاپ سیکتوس پنجم (۱۵۸۵–۱۵۹۰) انجام شد، به یاد آورده می‌شود. کلیساهای کوچک، که در دو انتهای هر شبستان جانبی و یکی در کنار شبستان سمت راست قرار دارند، در قرن‌های بعدی ساخته شدند: حدود سال ۱۴۲۰، کلیسای سانتا کاترینا، در منتهی‌الیه جنوب شرقی. بین سال‌های ۱۴۲۸ تا ۱۴۳۱، ماسولینو دا پانیکال، به سفارش کاردینال براندا کاستیگلیونی، اسقف اسمی باسیلیکا، نقاشی بشارت را در کلیسای سانتا کاترینا با سایه‌های ظریفی از سبز کم‌رنگ، صورتی و زرد طلایی نقاشی کرد، که در مرکز آن تصویر خدای پدر در حال دعا قرار دارد. | ## بخش 3: کلیسای جامع سنت کلمنت | این نقاشی دیواری احتمالاً توسط مازاتچو کشیده شده است که در سال ۱۴۲۸ به‌طور ناگهانی در رم درگذشت. پس از شورای کنستانس، که در سال ۱۴۱۴ تشکیل شد و به تفرقه و سردرگمی پاپ‌ها و ضدپاپ‌ها پایان داد، کلیسا شروع به جذب جنبش بزرگ اومانیستی کرد و به بُعد مذهبی و هنری جدیدی دست یافت، که این امر به لطف انتخاب مارتین پنجم، از خانواده برجسته رومی کولونا، به مقام پاپی نیز بود. مربوط به سنت سیریل در شمال شرقی‌ترین نقطه در سال ۱۶۱۵ که بعداً در سال ۱۷۱۵ به سنت دومینیک تقدیم شد؛ مربوط به مقدس‌ترین راز در جنوب غربی‌ترین نقطه در سال ۱۶۱۷؛ و مربوط به سنت سیریل در امتداد شبستان شمالی در سال ۱۸۸۶. کلیسای اسکولا کانتوروم این کلیسا در وسط شبستان مرکزی واقع شده و توسط پاپ ژان دوم اهدا شده است. آلماریوم (خیمه) نیز وجود دارد که توسط کاردینال جیاکومو کائتانی توماسینی در سال ۱۲۹۹ اهدا شده است. کاردینال توماسینی از سال ۱۲۹۵ تا زمان مرگش در سال ۱۳۰۰، کاردینال افتخاری باسیلیکای سن کلمنته بود. نما و برج ناقوس نمای فعلی، متین و زیبا، توسط کارلو استفانو فونتانا طراحی و در سال ۱۷۱۶ بالای طاق‌های رواق موجود ساخته شده است. در قسمت پایین، یک رواق قوسی با ستون‌های رومی وجود دارد که در بالای هشتی باسیلیکای پایینی قرار دارد. قبل از مرمت قرن هجدهم، یک نمای آجری (مانند بقیه کلیسا) در راستای ورودی اصلی کلیسا، با چند پنجره کوچک و فقط رواق نما وجود داشت. در سمت چپ، برج ناقوس، به همان سبک باروک، بین اواخر قرن هفدهم و اوایل قرن هجدهم ساخته شده است. پیش از این، همان‌طور که در نمای آنتونیو تمپستا از رم و نمای فرانچینو نشان داده شده است، در سمت مقابل قرار داشت، به سبک معمول برج‌های ناقوس قرون وسطایی در لاتزیو. چهارگوشه ورودی ورودی رسمی کلیسا که فقط در مراسم تشریفاتی استفاده می‌شود، از میدان سن کلمنته و از طریق یک ایوان آجری کوچک و دو ستون رومی است. از اینجا، وارد دهلیز چهار ایوانی می‌شوید که دارای چهار ایوان مختلف است: ایوان ورودی (سمت شرقی) در دو سطح ساخته شده و توسط ستون‌های بنایی چهارگوش عظیم پشتیبانی می‌شود؛ ایوان‌های شمالی و جنوبی، با ستون‌های رومی با سبک‌های مختلف، با یک سقف چوبی و کاشی‌کاری ساده پوشیده شده‌اند. کلیسای فعلی سن کلمنته، به لطف وجود چهار ایوان، اغلب به عنوان الگویی از یک کلیسای اولیه مسیحی ذکر شده است. شواهد و مطالعات بیشتر روی دیوارهای قابل مشاهده در واقع نشان می‌دهد که چگونه دهلیز در ابتدا از همه طرف ایوان نداشته و در طول قرن‌ها دستخوش تغییرات قابل توجهی شده است، حتی به حالت متروکه کاهش یافته است. و اینکه ایوان‌های شمالی و جنوبی، در دوره‌ای نامشخص، از دو سطح تشکیل شده بودند و یک کف چوبی میانی داشتند. کلیسای باستانی حدود اواسط قرن سوم، طبقه فوقانی هوروم تخریب شد، طبقه تحتانی دفن شد و به جای طبقه فوقانی آن، ساختمان جدیدی ساخته شد که به عنوان اقامتگاه خصوصی، محل سکونت یک اشراف‌زاده، مورد استفاده قرار می‌گرفت. برخی از شواهد ادبی، محققان اولیه مسیحی را به این فرض سوق داده است که اولین گردهمایی‌های مذهبی مسیحیان در این ساختمان برگزار می‌شد، که منجر به شناسایی آن به عنوان تیتولوس کلمنتی شده است. جروم گزارش می‌دهد که این موضوع در زمان او چیز جدیدی نبوده است: تاریخ این عنوان را قبل از سال ۳۸۵ قرار می‌دهد. متعاقباً، وجود کلیسای سن کلمنته در نامه‌ای از پاپ زوسیموس (۴۱۷–۴۱۸) و در نامه‌ای از پاپ لئو اول (۴۴۰–۴۶۱) نیز ذکر شده است. در طول قرن‌های بعدی، ساختمان اصلی دستخوش تغییرات مختلفی شد: در قرن چهارم، ساختمان اصلاح شد و شکلی شبیه‌تر به یک کلیسای جامع مسیحی، با یک شبستان مرکزی و دو راهروی جانبی، به آن داده شد. در آغاز قرن پنجم، یک محراب به آن اضافه شد که بخشی از طبقه بالای ساختمان میترا را اشغال می‌کرد. در قرن ششم، محراب و schola cantorum (محوطه‌ای که به خوانندگان مزامیر اختصاص داده شده بود) ساخته شدند و یک کف موزاییکی گلدار جدید گذاشته شد که بخش زیادی از آن هنوز قابل مشاهده است. در قرن یازدهم، پس از آتش‌سوزی در این بخش از رم که ناشی از غارت توسط نیروهای نورمن رابرت گیسکار بود، کارهای تقویتی در ستون جنوبی و ایوان ورودی ضروری بود که با نقاشی‌های دیواری جدید پوشانده شدند. در کلیسای پایینی، در انتهای غربی شبستان جنوبی، گمان می‌رود که یادگارهای سنت سیریل، مبشر اسلاوها، حفظ شده باشد. نقاشی‌های دیواری در کلیسای پایینی از اهمیت تاریخی و هنری قابل توجهی برخوردارند و موضوع مطالعه ویژه‌ای هستند. نقاشی دیواری که مرگ و شناخت سنت الکسیس را به تصویر می‌کشد، مربوط به اواخر قرن یازدهم است و در دیوار سمت چپ شبستان میانی کلیسای پایینی واقع شده است، در طی یک کاوش باستان‌شناسی در قرن نوزدهم کشف شد. یکی از نقاشی‌های دیواری، افسانه معجزه‌آسای فرماندار سیسینیوس را روایت می‌کند که از گرویدن همسرش تئودورا به مسیحیت خشمگین شد و با چند سرباز او را تعقیب کرد. وقتی او را در اتاقی در حال شرکت در مراسم عشای ربانی که توسط کلمنت برگزار می‌شد، یافت، دستور دستگیری او را داد، اما خداوند مانع این کار شد و سیسینیوس و سربازان را نابینا کرد. آنها با این باور که تئودورا و کلمنت را با خود می‌برند، در واقع ستون‌ها را می‌کشیدند. کتیبه قدیسان کلمنت و سیسینیوس در شبستان مرکزی، نزدیک ورودی راهروی سمت چپ، یکی از مشهورترین نقاشی‌های دیواری کلیسا قرار دارد، نه تنها به دلیل اهمیت هنری آن، بلکه به این دلیل که صفحه پایینی نقاشی شامل رونوشت‌هایی از عباراتی است که به زبانی میانی بین لاتین و زبان محلی بیان شده‌اند. | ## جمع‌بندی | این کتیبه‌ها (که قدمت آنها بین ۱۰۸۴ و اوایل قرن دوازدهم میلادی است) اولین نمونه از نوشته شدن و حتی استفاده از زبان محلی ایتالیایی با هدف هنری هستند.