موضوع مقاله: مدرسه بیرمنگام | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مدرسه بیرمنگام | مقدمه: مدرسهٔ مطالعات فرهنگی بیرمنگام که به طور رسمی با نام مرکز مطالعات فرهنگی معاصر ( یا CCCS) شناخته می‌شود، یک گروه تحقیقاتی آکادمیک بسیار تأثیرگذار در دانشگاه بیرمنگام بود که بین سال‌های ۱۹۶۴ و ۲۰۰۲ فعالیت می‌کرد. | ## بخش 1: مدرسه بیرمنگام | این مرکز به عنوان زادگاه و کانون اصلی توسعهٔ رشتهٔ مطالعات فرهنگی به عنوان یک حوزهٔ آکادمیک مستقل و بینارشته‌ای شناخته می‌شود. رویکرد CCCS که اغلب در تقابل با سنت‌های فکری مسلط قرار می‌گرفت، بر تحلیل انتقادی فرهنگ عامه‌پسند، شیوه‌های زندگی روزمره، و رابطهٔ پیچیدهٔ بین فرهنگ، قدرت، ایدئولوژی و هویت‌های طبقاتی، نژادی و جنسیتی متمرکز بود. تاریخچه و بنیان‌گذاری این مرکز در سال ۱۹۶۴ توسط ریچارد هاگارت، منتقد ادبی و نظریه‌پرداز فرهنگی، تأسیس شد. هاگارت که خود از خانوادهای کارگری برخاسته بود، با الهام از کتاب پیشگامانه‌اش، سودمندی بیکاری (The Uses of Literacy، ۱۹۵۷)، این مرکز را بنیان نهاد تا به مطالعهٔ انتقادی فرهنگ معاصر، به ویژه فرهنگ طبقهٔ کارگر و فرهنگ عامه‌پسند، در بافت گسترده‌تر تغییرات اجتماعی و سیاسی بپردازد. در سال ۱۹۶۸، استوارت هال، نظریه‌پرداز فرهنگی جامائیکایی-بریتانیایی، رهبری مرکز را به عهده گرفت و تا سال ۱۹۷۹ در این سمت باقی ماند. تحت رهبری او، مرکز به سمت تلفیق مارکسیسم، فمینیسم، ساختارگرایی و نظریه پسااستعماری با مطالعهٔ فرهنگ حرکت کرد و چارچوب‌های نظری پیچیده‌تری را توسعه داد. | ## بخش 2: مدرسه بیرمنگام | پس از هال، محققان برجسته‌ای مانند ریچارد جانسون، جورجیتا وایس و آن گری هدایت مرکز را بر عهده گرفتند. این مرکز در نهایت در سال ۲۰۰۲ به دلایل اداری و مالی منحل شد، اما میراث فکری آن تا به امروز ادامه دارد. برخلاف مکتب فرانکفورت که مخاطب را منفعل می‌دید، محققان CCCS بر فعالیت مخاطب و مقاومت فرهنگی در برابر پیام‌های مسلط تأکید داشتند. روش‌شناسی آن‌ها اغلب کیفی بود و بر قوم‌نگاری، تحلیل متون و تاریخ شفاهی تکیه داشت. آن‌ها علاقه‌مند بودند که بفهمند مردم چگونه در زندگی روزمره‌ی خود با محصولات فرهنگی (مانند موسیقی، مد، برنامه‌های تلویزیونی) interaction داشته و از آن‌ها برای ساختن معنا و هویت استفاده می‌کنند. مفاهیم و دستاوردهای کلیدی مدرسه بیرمنگام برخی از تأثیرگذارترین مفاهیم در مطالعات فرهنگی و رسانه را توسعه داد: رمزگذاری/رمزگشایی (Encoding/Decoding) مدل معروف استوارت هال که ارتباط رسانه‌ای را یک فرآیند یک‌طرفه نمی‌دید، بلکه آن را به عنوان یک چرخه شامل مراحل تولید (رمزگذاری)، متن و مصرف (رمزگشایی) تحلیل می‌کرد. | ## بخش 3: مدرسه بیرمنگام | عامه‌پسند به مثابه عرصهٔ مبارزه CCCS فرهنگ عامه‌پسند را نه صرفاً به عنوان یک صنعت فریب‌دهنده (نگاه فرانکفورتی) و نه به عنوان یک بیان اصیل و خودجوش مردم (نگاه پاپولیستی)، بلکه به عنوان یک عرصهٔ مبارزه (a field of struggle) بین نیروهای مسلط (برای تحمیل هژمونی) و نیروهای توده‌ای (برای مقاومت و ایجاد معناهای خود) می‌دید. انتقادات وارده اگرچه تأثیر CCCS غیرقابل انکار است، اما از چند جنبه مورد نقد قرار گرفته است: غفلت نسبی از مقولهٔ نژاد و جنسیت در ابتدا: اگرچه بعدها این موضوعات مورد توجه قرار گرفتند، اما کارهای اولیهٔ مرکز بیش‌ازحد بر هویت طبقاتی متمرکز بود. رمانتیک‌کردن مقاومت: برخی منتقدان استدلال کردند که CCCS اهمیت «مقاومت نمادین» زیرفرهنگ‌ها را بیش‌ازحد بزرگ کرده و از ناتوانی آن‌ها در ایجاد تغییرات ساختاری واقعی غافل شده است. غفلت از اقتصاد سیاسی: تمرکز بر مصرف و معنا، گاهی به بهای غفلت از تحلیل ساختارهای اقتصادی مالکیت و کنترل رسانه‌ها تمام می‌شد. این مرکز: مطالعات فرهنگی را به عنوان یک رشتهٔ آکادمیک مشروع و قدرتمند در سراسر جهان تثبیت کرد. الهام‌بخش نسلی از محققان در سراسر جهان، به ویژه در استرالیا، آمریکای لاتین و آسیا شد. | ## جمع‌بندی | راه را برای توسعهٔ حوزه‌های تخصصی‌تر مانند مطالعات فمینیستی، مطالعات پسااستعماری و مطالعات کوئیر هموار کرد.