aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: اکبرت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اکبرت | مقدمه: اکبرت (؛ زاده حدود ۷۵۰ – درگذشته پس از ۸۱۱ میلادی) یکی از نجیب‌زادگان برجسته ساکسون و از متحدان نزدیک شارلمانی بود که پس از تسلیم شدن ویدوکیند، به عنوان حاکم یا دوک بخش‌هایی از زاکسن منصوب شد. | ## بخش 1: اکبرت | او به دلیل وفاداری به امپراتوری فرانک، نقش مهمی در تثبیت حاکمیت فرانک‌ها و گسترش مسیحیت در مناطق تازه فتح شده ایفا کرد. پیش‌زمینه و وفاداری به شارلمانی برخلاف ویدوکیند که سال‌ها علیه فرانک‌ها جنگید، اکبرت از جمله اشراف ساکسونی بود که خیلی زود به قدرت و برتری شارلمانی پی برد. پس از پایان مقاومت‌های سازمان‌یافته در سال ۷۸۵، شارلمانی برای اداره سرزمین‌های وسیع زاکسن به رهبران محلی وفادار نیاز داشت. اکبرت به دلیل نفوذ خانوادگی و پذیرش مسیحیت، به عنوان یکی از مورد اعتمادترین مقامات شارلمانی در شمال آلمان انتخاب شد. | ## بخش 2: اکبرت | او مسئولیت نظارت بر مالیات‌ها و اجرای قوانین فرانک (قانون ساکسون) را در مناطق غربی زاکسن بر عهده داشت. نقش در جنگ‌های مرزی و کلیسا اکبرت در لشکرکشی‌های شارلمانی علیه اسلاوهای شمالی و اوبوتریت‌ها نقش فعالی داشت و امنیت مرزهای شمال شرقی امپراتوری را تأمین می‌کرد. علاوه بر وظایف نظامی، او به همراه همسرش، ایدا از هرتسفلد، حامی بزرگ کلیسا بودند. آن‌ها کلیسای معروف هرتسفلد را بنا کردند که به یکی از مراکز مهم تبلیغ مسیحیت در میان ساکسون‌ها تبدیل شد. | ## بخش 3: اکبرت | این همکاری نزدیک با نهادهای دینی، قدرت سیاسی اکبرت را در ساختار جدید قدرت فرانک‌ها تثبیت کرد. میراث و خاندان اکبردین اکبرت بنیان‌گذار خاندانی شد که در متون تاریخی به نام «اکبردین‌ها» شناخته می‌شوند. | ## جمع‌بندی | اگرچه پس از مرگ او در اوایل سده ۹ میلادی، قدرت دوک‌های ساکسون با ظهور خاندان لیودولفینگ (نیاکان امپراتوران آینده آلمان) تحت‌الشعاع قرار گرفت، اما اقدامات اکبرت در ادغام فرهنگی و سیاسی ساکسون‌ها در جهان مسیحیت، زیربنای تشکیل پادشاهی آلمان در سده‌های بعد را فراهم کرد.
موضوع مقاله: دروازه شهر (والتا) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دروازه شهر (والتا) | مقدمه: دروازهٔ شهر (، به‌معنای تحت‌اللفظی «درِ شهر») یک دروازه در ورودی والتا در مالت است. | ## بخش 1: دروازه شهر (والتا) | دروازهٔ کنونی، که پنجمین دروازه در این محل است، بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴ بر اساس طرح‌های معمار ایتالیایی رنتسو پیانو ساخته شد. نخستین دروازه‌ای که در این محل قرار داشت پورتا سان جورجو بود که در سال ۱۵۶۹ بر اساس طرح‌های فرانچسکو لاپارلی یا جیرولامو کسار ساخته شد. این دروازه حدود سال ۱۵۸۶ به پورتا رئاله تغییر نام یافت و سپس در سال ۱۶۳۳، احتمالاً بر اساس طرح‌های توماسو دینگلی، بازسازی شد. در دوران اشغال فرانسه در مالت در سال ۱۷۹۸ برای مدتی کوتاه پورت ناسیونال نام گرفت، اما پس از قرار گرفتن مالت تحت حاکمیت بریتانیا در سال ۱۸۰۰، نام آن دوباره به پورتا رئاله بازگشت. در سال ۱۸۵۳، این دروازه بار دیگر با دروازه‌ای بزرگ‌تر جایگزین شد که با نام‌های کینگزگیت یا کینگزوی نیز شناخته می‌شد. | ## بخش 2: دروازه شهر (والتا) | این سه دروازهٔ نخست همگی دروازهٔ استحکامی بودند و بخشی از دیوارهای شهر والتا را تشکیل می‌دادند. این دروازه همچنین به‌طور غیررسمی پورتا دی ترا (به‌معنای «دروازهٔ زمینی») نامیده می‌شد، زیرا تنها مسیر زمینی ورود به شهر بود. آخرین دروازهٔ استحکامی در سال ۱۹۶۴ تخریب شد و با دروازه‌ای به سبک معماری راسیونالیستی طراحی‌شده توسط آلزیرو برگونتسو جایگزین گردید. این دروازه نیز در سال ۲۰۱۱ تخریب شد و در نهایت با دروازهٔ طراحی‌شده توسط پیانو که در سال ۲۰۱۴ تکمیل شد، جایگزین گردید. این دروازه در اصل توسط یک «کوور پورت»، یک خندق پیشرفته و یک لونت به نام لونت سنت مادلین محافظت می‌شد. | ## بخش 3: دروازه شهر (والتا) | این دروازه آغاز خیابان جمهوری را مشخص می‌کند، که خیابان اصلی والتا است و تا قلعه سنت المو (مالت) در سوی دیگر شهر امتداد دارد. ساختمان‌های اطراف دروازهٔ شهر شامل ساختمان پارلمان مالت، ویرانه‌های خانهٔ اوپرای سلطنتی والتا و مرکز خرید دروازهٔ شهر هستند. کاولیر سنت جیمز و کاولیر سنت جان نیز به‌ترتیب در دو سوی دروازه و در نزدیکی ساختمان پارلمان و مرکز خرید قرار دارند. دروازهٔ شهر یکی از سه دروازهٔ اصلی ورودی شهر بود؛ دو دروازهٔ دیگر، دروازهٔ مارسامشِت و دروازهٔ دل مونته بودند که در انتهای غربی و شرقی شهر قرار داشتند. | ## جمع‌بندی | دروازهٔ مارسامشِت در اوایل قرن بیستم تخریب شد، در حالی که دروازهٔ دل مونته در سال ۱۸۸۵ با دروازهٔ ویکتوریا (والتا) جایگزین گردید.
موضوع مقاله: دوک‌نشین لورن علیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دوک‌نشین لورن علیا | مقدمه: دوک‌نشین لورن (به فرانسوی: Duché de Lorraine) سرزمینی تاریخی در شمال شرقی فرانسه امروزی بود که برای قرن‌ها به عنوان پلی میان تمدن‌های ژرمنی و رومی، نقشی حیاتی در موازنه قدرت قاره اروپا ایفا کرد. | ## بخش 1: دوک‌نشین لورن علیا | میراث لوتارینگیا: تولد از خاکستر امپراتوری شکل‌گیری لورن نه یک انتخاب، بلکه نتیجهٔ فروپاشی جاه‌طلبی‌های بزرگ بود. پس از مرگ شارلمانی و تقسیم امپراتوری فرانک در پیمان وردون (۸۴۳ م)، سرزمینی میانی به نام لوتارینگیا پدید آمد که همواره میان پادشاهی‌های شرقی و غربی دست‌به‌دست می‌شد. این منطقه به دلیل موقعیت استراتژیکش، به «استخوان لای زخم» روابط میان فرانسه و امپراتوری مقدس روم بدل گشت که هر یک ادعای مالکیت بر آن را داشتند. دوران طلایی و نبرد نانسی: تقابل با شارل جسور در سده پانزدهم میلادی، لورن شاهد یکی از دراماتیک‌ترین وقایع تاریخ نظامی اروپا بود. | ## بخش 2: دوک‌نشین لورن علیا | شارل جسور، دوک بورگوندی، قصد داشت با تصرف لورن، قلمروهای پراکنده خود را یکپارچه کرده و پادشاهی جدیدی میان فرانسه و آلمان ایجاد کند. اما رنه دوم، دوک لورن، با جلب حمایت پیاده‌نظام سوئیسی و تکیه بر تعصب محلی، در نبرد نانسی (۱۴۷۷ م) با قوای بورگوندی روبرو شد. جنگ‌های مذهبی و اشغال توسط لوئی چهاردهم قرن هفدهم برای لورن همزمان دوران شکوه هنری و ویرانی جنگ بود. در جریان جنگ سی‌ساله، لورن به دلیل وفاداری به مذهب کاتولیک و نزدیکی به خاندان هابسبورگ، هدف حملات سنگین فرانسه قرار گرفت. | ## بخش 3: دوک‌نشین لورن علیا | در این دوران، نانسی به عنوان پایتخت دوک‌نشین، شاهد ساخت‌وسازهای باروک بود که امروزه در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارند. پایان یک دوران: از استانیسلاس تا الحاق به فرانسه سرنوشت نهایی دوک‌نشین در قرن هجدهم و طی یک معامله سیاسی بزرگ رقم خورد. استانیسلاس با ایجاد میادین باشکوه و حمایت از فیلسوفان عصر روشنگری، دوران کوتاهی از صلح و رفاه را برای لورن به ارمغان آورد. | ## جمع‌بندی | با مرگ او در سال ۱۷۶۶، استقلال سیاسی لورن به پایان رسید و این دوک‌نشین به یکی از استان‌های کلیدی فرانسه تبدیل شد، هرچند روح فرهنگی و هویت لورنی آن همچنان تا به امروز زنده مانده است.
موضوع مقاله: شاهزاده‌نشین هوهن‌تسولرن-هشینگن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # شاهزاده‌نشین هوهن‌تسولرن-هشینگن | مقدمه: این قلمرو که در میان کوه‌های شوابن محصور بود، سده‌ها به عنوان نماد پایداری سنت‌های اشرافی کاتولیک در قلب مناطق پروتستان‌نشین شناخته می‌شد. | ## بخش 1: شاهزاده‌نشین هوهن‌تسولرن-هشینگن | هشینگن، پایتخت این ایالت، علی‌رغم وسعت کم، به مرکزی برای تبادلات فرهنگی و پیوندهای دیپلماتیک میان جنوب آلمان و قدرت‌های بزرگ اروپایی تبدیل گشت. خاستگاه و تقسیمات خاندان تسولرن ریشه‌های این شاهزاده‌نشین به سال ۱۵۷۶ میلادی بازمی‌گردد؛ زمانی که پس از درگذشت کارل اول، کنت هوهن‌تسولرن، قلمرو او میان سه پسرش تقسیم شد و شاخه هشینگن به عنوان یکی از خطوط اصلی خاندان پدیدار گشت. در سال ۱۶۲۳، در بحبوحه جنگ‌های مذهبی، حاکمان هشینگن به پاس وفاداری به امپراتور و مذهب کاتولیک، به مقام «شاهزاده امپراتوری» ارتقا یافتند. این ارتقای جایگاه، هشینگن را از یک کنت‌نشین محلی به یک واحد سیاسی دارای حق رای در مجلس امپراتوری (رایشستاگ) بدل کرد و جایگاه آن را در ساختار پیچیده امپراتوری مقدس روم تثبیت نمود. عصر روشنگری و شکوفایی فرهنگی در پایتخت دوران حکومت شاهزاده هرمان و جانشینانش در اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم، عصر نوسازی و شکوفایی هنری هشینگن بود. | ## بخش 2: شاهزاده‌نشین هوهن‌تسولرن-هشینگن | با وجود محدودیت‌های جغرافیایی، دربار هشینگن به مرکزی برای جذب معماران، موسیقی‌دانان و اندیشمندان بدل شد و بناهای باارزشی همچون کلیسای سنت جیمز به سبک نئوکلاسیک در این دوره ساخته شدند. شاهزاده اوژنی، همسر شاهزاده کنستانتین و برادرزاده ملکه ژوزفین فرانسه، با آوردن ذائقه هنری پاریسی به این قلمرو کوچک، هشینگن را به یکی از زنده‌ترین دربارهای جنوب آلمان تبدیل کرد، به طوری که کنسرت‌های دربار هشینگن شهرتی فراتر از مرزهای ایالتی یافتند. بحران‌های انقلابی و تسلیم داوطلبانه طوفان‌های سیاسی سال ۱۸۴۸ آلمان، لرزه‌های شدیدی بر ارکان قدرت در هوهن‌تسولرن-هشینگن وارد کرد. نارضایتی‌های مردمی و مطالبات دموکراتیک، شاهزاده کنستانتین را در موقعیت دشواری قرار داد. او که خود را با شورش‌های مسلحانه و بن‌بست مالی مواجه می‌دید، برخلاف بسیاری از حاکمان هم‌عصر خود، مسیر متفاوتی را برگزید. | ## بخش 3: شاهزاده‌نشین هوهن‌تسولرن-هشینگن | کنستانتین با درک این واقعیت که بقای این ایالت کوچک در دنیای جدید ممکن نیست، وارد مذاکره با خویشاوندان پروتستان خود در برلین شد. این مذاکرات در نهایت به امضای معاهده‌ای تاریخی منجر گشت که بر اساس آن، حاکمیت ایالت به نفع پادشاهی پروس واگذار شد، مشروط بر اینکه شاهزاده جایگاه و ثروت شخصی خود را حفظ کند. الحاق به پروس و میراث تاریخی هوهن‌تسولرن در سال ۱۸۵۰ میلادی، با الحاق رسمی هوهن‌تسولرن-هشینگن به پادشاهی پروس، این ایالت به همراه همسایه خود (سیگمارینگن)، واحد اداری جدیدی به نام «استان هوهن‌تسولرن» را تشکیل دادند. این الحاق از آن جهت منحصر به فرد بود که پروس، به عنوان قدرتی پروتستان، اکنون صاحب یک برون‌بوم کاتولیک در اعماق قلمروهای جنوبی شده بود. اگرچه استقلال سیاسی هشینگن پایان یافت، اما قلعه هوهن‌تسولرن که بر فراز تپه باستانی تسولرن بازسازی شد، به نمادی از اتحاد و ریشه‌های مشترک شاخه‌های کاتولیک و پروتستان این خاندان بدل گشت. | ## جمع‌بندی | میراث این شاهزاده‌نشین امروزه در معماری پایتخت قدیمی و سنت‌های مذهبی منطقه همچنان زنده مانده است.
موضوع مقاله: قلعه فریدبرگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قلعه فریدبرگ | مقدمه: قلعه فریدبرگ (به آلمانی: Burg Friedberg) یکی از بزرگ‌ترین و مهم‌ترین قلعه‌های آلمان است که در دوران امپراتوری مقدس روم به عنوان یک ایالت مستقل (بورگ‌گراف‌نشین) شناخته می‌شد. | ## بخش 1: قلعه فریدبرگ | این قلعه که در منطقه وترائو واقع شده، برای سده‌ها مرکز قدرت نظامی و اداری مستقلی بود که مستقیماً تحت نظر امپراتور اداره می‌شد. تاریخچه و جایگاه سیاسی قلعه فریدبرگ احتمالاً در قرن دوازدهم میلادی و در دوران حکومت فریدریش بارباروسا بنا شده است. این قلعه دارای حق رای در شورای حکام امپراتوری (Reichstag) بود و به عنوان بخشی از دایره رای‌گیری کنت‌های وترائو فعالیت می‌کرد. | ## بخش 2: قلعه فریدبرگ | ساختار دفاعی و معماری این دژ به دلیل وسعت زیاد (حدود ۳.۹ هکتار) به عنوان یکی از بزرگ‌ترین مجتمع‌های قلعه‌ای در اروپا شناخته می‌شود. در طول قرون وسطی، این قلعه نه تنها یک پادگان نظامی، بلکه یک سکونتگاه کامل برای نجبای قلعه (Burgmannen) بود که خانه‌های اشرافی خود را در داخل دیوارهای دژ بنا کرده بودند. اصلاحات مذهبی و دوران مدرن در جریان اصلاحات پروتستانی، قلعه فریدبرگ به آیین پروتستان (ایوانجلیک) گروید. | ## بخش 3: قلعه فریدبرگ | این قلعه تا اواخر قرن هجدهم جایگاه مستقل خود را حفظ کرد، اما با فروپاشی امپراتوری مقدس روم در سال ۱۸۰۶ و در جریان روند مدیاتیزاسیون (سلب حاکمیت ایالت‌های کوچک)، استقلال خود را از دست داد و به قلمرو دوک‌نشین بزرگ هسن ضمیمه شد. | ## جمع‌بندی | امروزه این مکان به عنوان یک بنای تاریخی ملی و مرکز فرهنگی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
موضوع مقاله: سده عوزیاهو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سده عوزیاهو | مقدمه: نام این موشاو از عزیه، پادشاه یهودا، گرفته شده که بر پایه کتاب مقدس شهرهایی در منطقه کنونی موشاو ساخته بود. | ## بخش 1: سده عوزیاهو | این شهرک بر روی زمین‌های روستای عربی فلسطینی بنا شده که ساکنانش در سال ۱۹۴۸ آواره شدند. پیشینه بنیان‌گذاری سده عوزیاهو در سال ۱۹۵۰ (بر پایه منبع انگلیسی) یا ۱۹۴۹ (بر پایه منبع عبری) توسط ۱۲۰ خانوادهٔ مهاجر یهودی از شهرهای و در لیبی تأسیس شد که برخی از آنان از جان سالم به در برده بودند. این شهرک نخست «اشدود د» و سپس «ید شیمشون» نامیده می‌شد و سرانجام به افتخار عزیه، پادشاه یهودا، نام‌گذاری شد؛ زیرا بر پایه کتاب تواریخ ایام در عهد عتیق، عزیه در این منطقه شهرهایی بنا کرده بود. پیشینه فلسطینی زمین سده عوزیاهو بر روی زمین‌های روستای عربی ساخته شد که ساکنان فلسطینی آن در سال ۱۹۴۸ آواره شدند. رویدادهای نخستین سال‌ها در ۷ فوریه ۱۹۵۱ یکی از ساکنان موشاو به دست گروهی از فداییان فلسطینی که از نوار غزه نفوذ کرده بودند کشته شد. | ## بخش 2: سده عوزیاهو | توسعه و زیرساخت‌ها تا پایان دههٔ ۱۹۶۰ یک سینمای کوچک و یک مدرسه به نام «عوزیئل» (تا مقطع راهنمایی) در موشاو دایر بود. در سال ۱۹۷۰ نخستین خط تلفن خانگی به موشاو وصل شد و در سال ۱۹۷۵ نخستین شبکه فاضلاب موشاو راه‌اندازی شد. در سال ۲۰۰۰ زمین‌هایی در مرکز موشاو برای ساخت‌وساز آزاد شد و این امر زوج‌های جوان بسیاری را به سوی فضای روستایی آرام موشاو جذب کرد. بخشی از ساکنان از راه کشاورزی، انبارداری و کارخانه‌های صنعتی امرار معاش می‌کنند. ورزش از آغاز دههٔ ۱۹۵۰ تیم فوتبالی به نام «هپوعل سده عوزیاهو» نمایندهٔ موشاو در مسابقات بود. | ## بخش 3: سده عوزیاهو | این تیم بیشتر سال‌ها در لیگ گ (پایین‌ترین سطح) رقابت می‌کرد و به‌طور منظم در جام حذفی اسرائیل نیز شرکت داشت. در پایان فصل ۲۰۰۰–۱۹۹۹ تیم به لیگ ب جنوب ب صعود کرد؛ مسابقهٔ صعود در ورزشگاه اشدود و در برابر ۲۰۰۰ تماشاگر برگزار شد. در سال ۲۰۰۶ تیم به‌طور کامل منحل شد؛ زیرا زمین بازی خانگی آن استانداردهای جدید فدراسیون فوتبال اسرائیل را برآورده نمی‌کرد. | ## جمع‌بندی | جغرافیا سده عوزیاهو در جنوب شرقی شهر اشدود و در جلگهٔ ساحلی جنوبی اسرائیل قرار دارد.
موضوع مقاله: سس انگور فرنگی قرمز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سس انگور فرنگی قرمز | مقدمه: سس انگور فرنگی قرمز (به انگلیسی: ) که با نام ژله انگور فرنگی قرمز نیز شناخته می‌شود، یک چاشنی انگلیسی است که از انگورفرنگی قرمز (Ribes rubrum)، شکر و رزماری تهیه می‌شود و پکتین میوه به آن افزوده می‌گردد. | ## بخش 1: سس انگور فرنگی قرمز | برخی دستورهای پخت شامل مواد دیگری چون شراب قرمز، شراب سفید، پورت، خردل، لیمو یا خلال پرتقال و گاهی شالت نیز هستند. این سس به‌طور سنتی همراه با به‌ویژه با بره بریان، یا بوقلمون بریان سرو می‌شود و بخشی جدایی‌ناپذیر از شام کریسمس در بریتانیا به‌شمار می‌رود. | ## بخش 2: سس انگور فرنگی قرمز | ترکیبات و انواع مواد اصلی این سس انگورفرنگی قرمز، شکر و رزماری هستند که با پکتین میوه غلیظ می‌شوند. این سس شباهت زیادی به سس کامبرلند دارد، با این تفاوت که سس کامبرلند ترکیبات پیچیده‌تری از جمله پورت دارد. | ## بخش 3: سس انگور فرنگی قرمز | ## جمع‌بندی | گسترش نفوذ غذاهای آمریکایی در سدهٔ اخیر سبب شده‌است که تا حدی جایگزین این سس شود.
موضوع مقاله: فهرست چاتنی‌ها | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فهرست چاتنی‌ها | مقدمه: در دوران معاصر، چاتنی‌ها و ترشی‌ها به‌صورت محصولات غذایی تولیدانبوه نیز عرضه می‌شوند. | ## بخش 1: فهرست چاتنی‌ها | چاتنی‌ها در گونه‌های بسیار متنوعی تهیه می‌شوند؛ از چاتنی‌های تازه مانند چاتنی نارگیل و چاتنی نعنا گرفته تا چاتنی‌های پخته و بسته‌بندی‌شده مانند چاتنی گوجه‌فرنگی و برنستون پیکل. برخی از این چاتنی‌ها ریشه در آشپزی سنتی مناطق گوناگون هند دارند و برخی دیگر در دوره استعمار بریتانیا در هند شکل گرفته و به سراسر جهان راه یافته‌اند. این چاتنی شیرین و تند است و بافتی چاتنی‌مانند دارد؛ تکه‌های سبزیجات در سس قهوه‌ای غلیظ و چسبناکی قرار گرفته‌اند. — چاتنی جنوب هندی که به‌عنوان غذای جانبی و چاشنی مصرف می‌شود و در ایالت‌های جنوب هند رایج است. این چاتنی از مغز نارگیل آسیاب‌شده همراه با موادی چون تمر هندی، فلفل سبز تند و گشنیز تهیه می‌شود. چاتنی دهی (ماست) — ماست چکیده آمیخته با چاتنی پیاز و (برای نمونه) نعنا؛ در جنوب هند محبوب است. — با سیر تازه، نارگیل خشک یا تازه، بادام زمینی و فلفل سبز یا قرمز تند تهیه می‌شود و به دو شکل تَر و خشک آماده می‌گردد. | ## بخش 2: فهرست چاتنی‌ها | این چاتنی با جوشاندن برش‌های آمله خام در شیره تند شکر زرد (گُر) یا شربت شکر تهیه می‌شود. چاتنی هَرا چُلی — از نخود سبز خام نارس ساخته می‌شود و اغلب با برگ‌های تازه گشنیز مخلوط می‌گردد. چاتنی آمبَده (به زبان تولو) از آلوچه وحشی تهیه می‌شود و خوراک ویژه نواحی ساحلی ایالت کرناتکه هند است. — گفته می‌شود یک افسر ارتش بریتانیا در سده نوزدهم به همین نام آن را ابداع کرده‌است؛ هرچند وجود این شخص احتمالاً است. چاتنی — چاتنی بنگالی که با زنجبیل انبه‌ای (آمادا) و خمیر تمر هندی (تِتول) تهیه می‌شود. معمولاً به‌عنوان چاشنی همراه سمبوسه (سینگارا) و دیگر خوراکی‌های سرخ‌شده سرو می‌گردد. این چاتنی که «چاتنی پلاستیکی» نیز نامیده می‌شود، با جوشاندن برش‌های تازه پاپایای سبز در آب همراه شکر و آبلیمو تهیه می‌شود. | ## بخش 3: فهرست چاتنی‌ها | چاتنی — بخشی از آشپزی اودوپی است و در کنار وعده غذایی یا همراه میان‌وعده‌هایی مانند دوسا یا سرو می‌شود. — چاتنی شیرینی که در هندی به کار می‌رود و از خمیر زنجبیل خشک (سونت) و تمر هندی (ایملی) ساخته می‌شود. چاتنی تمر هندی — که به «ایملی چاتنی» نیز شناخته می‌شود، در برخی میان‌وعده‌های هندی به کار می‌رود. این چاتنی از تمر هندی، موز و برخی ادویه‌ها تهیه می‌شود و همراه سمبوسه، کَچوری و دیگر میان‌وعده‌های سرخ‌شده هندی سرو می‌گردد. «تَمتار کَسوندی» خاستگاه بنگالی دارد و معمولاً چاتنی تند و خوش‌مزه‌ای از گوجه‌فرنگی و خردل است. | ## جمع‌بندی | شرکت گوردون و دیلورث در نیویورک در دهه‌های ۱۸۹۰ و ۱۹۰۰ میلادی آن را تولید و بخشی از محصول را صادر می‌کرد.
موضوع مقاله: صومعه ببن‌هاوزن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # صومعه ببن‌هاوزن | مقدمه: این بنا که در اواخر قرن دوازدهم تأسیس شد، پس از اصلاحات پروتستانی به مدرسه صومعه و بعدها به شکارگاه و اقامتگاه تابستانی پادشاهان وورتمبرگ تبدیل گشت. | ## بخش 1: صومعه ببن‌هاوزن | این مجموعه به دلیل تلفیق هنرمندانه معماری رمانسک و گوتیک شعاع‌سان شهرت جهانی دارد. تاریخچه تأسیس و دوران سیسترسی‌ها صومعه در حدود سال ۱۱۸۳ توسط رودولف یکم، کنت پالاتین توبینگن، بنیان‌گذاری شد و اندکی بعد در اختیار راهبان سیسترسی قرار گرفت. در طول سده‌های میانه، این صومعه به یکی از ثروتمندترین مراکز مذهبی منطقه تبدیل شد. راهبان سیسترسی با رعایت اصول سادگی و کار سخت، اراضی وسیعی را در اطراف توبینگن اداره می‌کردند و تأثیر عمیقی بر ساختار اقتصادی و کشاورزی منطقه بادن-وورتمبرگ بر جای گذاشتند. ویژگی‌های معماری و هنری معماری به‌بن‌هاوزن بازتاب‌دهنده گذار از سبک رمانسک به گوتیک است. | ## بخش 2: صومعه ببن‌هاوزن | تالار ناهارخوری راهبان با طاق‌های جناغی ظریف، یکی از شاهکارهای سبک گوتیک متأخر در آلمان به شمار می‌رود. صومعه همچنین دارای یک حیاط مرکزی بسیار باشکوه است که با پنجره‌های تراش‌کاری شده و تزئینات سنگی ظریف احاطه شده است. برج ناقوس کوچک و باریک روی سقف کلیسا نیز از ویژگی‌های خاص معماری سیسترسی است که از استفاده از برج‌های عظیم سنگی پرهیز می‌کردند. تغییر کاربری به اقامتگاه سلطنتی با وقوع اصلاحات پروتستانی در قرن شانزدهم، صومعه منحل و به یک مدرسه الهیات تبدیل شد. در قرن نوزدهم، پادشاهان وورتمبرگ از جمله پادشاه کارل یکم، پتانسیل این مکان را برای شکار کشف کردند و بخشی از آن را به یک اقامتگاه تابستانی مجلل تبدیل نمودند. | ## بخش 3: صومعه ببن‌هاوزن | آخرین پادشاه وورتمبرگ، ویلهلم دوم، پس از کناره‌گیری از سلطنت در سال ۱۹۱۸، تا پایان عمر در سال ۱۹۲۱ به همراه همسرش ملکه شارلوت در این محل زندگی کرد. وضعیت کنونی و اهمیت گردشگری امروزه صومعه و کاخ به‌بن‌هاوزن تحت مدیریت بنیاد کاخ‌ها و باغ‌های دولتی بادن-وورتمبرگ اداره می‌شود. این مجموعه علاوه بر اهمیت مذهبی و معماری، به عنوان مکانی که پارلمان ایالتی وورتمبرگ-هوهنتسولرن پس از جنگ جهانی دوم در آن تشکیل شد، اهمیت سیاسی نیز دارد. | ## جمع‌بندی | بازدیدکنندگان می‌توانند از آپارتمان‌های سلطنتی محفوظ مانده و فضاهای معنوی صومعه که یادآور ۸۰۰ سال تاریخ آلمان است، دیدن کنند.
موضوع مقاله: کنراد یکم، کنت وورتمبرگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کنراد یکم، کنت وورتمبرگ | مقدمه: او به عنوان بنیان‌گذار این دودمان، نقشی کلیدی در تثبیت قدرت محلی در منطقه سوابیا ایفا کرد و با ساخت قلعه وورتمبرگ، نام خود را با جغرافیای سیاسی جنوب آلمان پیوند زد. | ## بخش 1: کنراد یکم، کنت وورتمبرگ | زندگی او نقطه آغاز مسیری است که در نهایت منجر به تبدیل شدن این خاندان به یکی از قدرتمندترین پادشاهی‌های اروپای مرکزی شد. خاستگاه و نخستین اسناد تاریخی نام کنراد برای نخستین بار در سال ۱۰۸۱ میلادی در یک سند رسمی به عنوان شاهد در دربار اسقف کنستانتس ذکر شده است. او احتمالاً از تبار خاندان‌های اشرافی منطقه نکار بود که با بهره‌گیری از ضعف قدرت مرکزی در دوران امپراتوری مقدس روم، توانست اراضی وسیعی را تحت کنترل خود درآورد. این اسناد نشان‌دهنده جایگاه رفیع او در میان نجیب‌زادگان سوابی در اواخر قرن یازدهم است. | ## بخش 2: کنراد یکم، کنت وورتمبرگ | ساخت قلعه وورتمبرگ و تثبیت نام مهم‌ترین اقدام کنراد، بنای قلعه وورتمبرگ بر فراز تپه‌ای در نزدیکی اشتوتگارت امروزی بود. او با انتخاب این قلعه به عنوان اقامتگاه اصلی، نام «وورتمبرگ» را به عنوان نام خانوادگی و عنوان رسمی خود برگزید. این قلعه در موقعیتی استراتژیک قرار داشت که به او اجازه می‌داد بر مسیرهای تجاری دره نکار نظارت کند و امنیت قلمرو در حال رشد خود را تضمین نماید. نفوذ سیاسی و مذهبی در سوابیا کنراد یکم به عنوان یکی از حامیان اصلاحات مذهبی در صومعه هرساو شناخته می‌شد که یکی از مراکز مهم معنوی و سیاسی آن دوران بود. | ## بخش 3: کنراد یکم، کنت وورتمبرگ | او با برقراری پیوندهای نزدیک با کلیسا و سایر اشراف سوابی، توانست نفوذ خود را فراتر از اراضی موروثی گسترش دهد. این شبکه‌سازی‌های سیاسی پایه و اساس قدرت برادرزاده‌اش، کنراد دوم، شد که پس از او ریاست خاندان را بر عهده گرفت و روند توسعه قلمرو را ادامه داد. میراث و جایگاه در تاریخ خاندان اگرچه اطلاعات دقیق درباره سال مرگ کنراد یکم در دست نیست، اما او در تاریخ‌نگاری آلمان به عنوان نیای بزرگ تمامی پادشاهان و دوک‌های وورتمبرگ مورد احترام است. نام او یادآور پیوند ناگسستنی میان خاندان سلطنتی و زمین‌هایی است که برای بیش از هشتصد سال بر آن حکم راندند. | ## جمع‌بندی | امروزه کنراد یکم نه تنها یک شخصیت تاریخی، بلکه نمادی از هویت ایالت بادن-وورتمبرگ و ریشه‌های کهن اشرافیت آلمانی به شمار می‌آید.
موضوع مقاله: سیتی آو نیواورلئان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # سیتی آو نیواورلئان | مقدمه: این قطار شب‌رو حدود ۱۹ ساعت طول می‌کشد تا مسیر ۹۳۴ مایلی (۱٬۵۰۳ کیلومتری) خود را طی کند و توقف‌های اصلی در شمپین-اوربانا، کاربوندیل، ممفیس و جکسون و همچنین در شهرهای کوچک دیگر دارد. | ## بخش 1: سیتی آو نیواورلئان | قطار «سیتی آو نیواورلئان» نخستین بار توسط راه‌آهن مرکزی ایلینوی در سال ۱۹۴۷ به عنوان مکمل روزانه برای «پاناما لیمیتد» راه‌اندازی شد که قطاری شبانه با قدمتی تا سال ۱۹۱۱ بود. در سال ۱۹۸۱، امترک به دنبال محبوبیت ترانه‌ای به همین نام از استیو گودمن، نام سیتی آو نیواورلئان را برای این قطار که همچنان طبق برنامه شب‌رو فعالیت می‌کرد، احیا کرد. | ## بخش 2: سیتی آو نیواورلئان | خدمات کریدوری اضافی در بخش شمالی این مسیر توسط قطارهای «ایلینای» و «سالوکی» بین شیکاگو و کاربوندیل ایلینوی ارائه می‌شود. در طول سال مالی ۲۰۲۳، این قطار ۲۳۳٬۸۷۶ مسافر را جابه‌جا کرد که افزایشی ۵۰٫۳ درصدی نسبت به سال مالی ۲۰۲۲ داشت. | ## بخش 3: سیتی آو نیواورلئان | ## جمع‌بندی | در سال مالی ۲۰۱۶، آخرین سالی که داده‌های درآمدیِ مختص به این مسیر ارائه شد، این قطار مجموع درآمد ۱۸٬۷۰۶٬۹۱۵ دلاری داشت که کاهش ۳٫۷ درصدی نسبت به سال مالی ۲۰۱۵ را نشان می‌داد.
موضوع مقاله: قلعه ویرتمبرگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # قلعه ویرتمبرگ | مقدمه: این قلعه بر فراز قله کوه وورتمبرگ در حومه شهر اشتوتگارت بنا شده بود و برای قرن‌ها نماد قدرت و حاکمیت این خاندان بر منطقه سوابیا در چارچوب امپراتوری مقدس روم به شمار می‌رفت. | ## بخش 1: قلعه ویرتمبرگ | امروزه به جای این قلعه، بنای یادبود و آرامگاه مشهوری قرار دارد که یکی از نقاط دیدنی و تاریخی مهم منطقه محسوب می‌شود. خاستگاه خاندان و بنای اولیه بنای اولیه قلعه در حدود سال ۱۰۸۰ میلادی توسط کونراد یکم، بنیان‌گذار این دودمان، ساخته شد. پیش از ساخت این دژ، اعضای خاندان در مناطق مجاور ساکن بودند، اما با احداث این قلعه مستحکم بر فراز تپه، نام خود را از قلعه ویرتمبرگ وام گرفتند. این بنا در طول سده‌های میانه چندین بار تخریب و دوباره بازسازی شد؛ از جمله در جریان درگیری‌های میان امپراتوران خاندان هوهن‌اشتاوفن و کنت‌های وورتمبرگ که منجر به ویرانی بخش‌های بزرگی از آن در سال ۱۳۱۱ میلادی گردید. اهمیت راهبردی و گسترش قدرت قلعه ویرتمبرگ به دلیل موقعیت جغرافیایی خاص خود، اشراف کاملی بر دره رودخانه نکار داشت و به عنوان یک مرکز اداری و نظامی برای کنترل زمین‌های پیرامون عمل می‌کرد. | ## بخش 2: قلعه ویرتمبرگ | با رشد قدرت کنت‌های وورتمبرگ و تبدیل آن‌ها به دوک‌های امپراتوری، این قلعه به نمادی از وفاداری به امپراتور و در عین حال تلاش برای کسب استقلال بیشتر در جنوب آلمان تبدیل شد. اگرچه بعدها اقامتگاه اصلی خاندان به کاخ قدیمی در مرکز اشتوتگارت منتقل شد، اما ویرتمبرگ همچنان جایگاه معنوی و نمادین خود را به عنوان مهد این دودمان حفظ کرد. تخریب و ساخت بنای یادبود در سال ۱۸۱۹ میلادی، شاه ویلهلم یکم دستور داد تا بقایای نیمه‌ویران قلعه قدیمی به طور کامل تخریب شود. انگیزه این اقدام، ساخت آرامگاهی باشکوه برای همسر درگذشته‌اش، ملکه کاترینا پاولونا، بود. معمار دربار، جیووانی سالوچی، مأمور شد تا کلیسایی به سبک نئوکلاسیک بر روی پی‌های قدیمی قلعه بنا کند. | ## بخش 3: قلعه ویرتمبرگ | این بنا که امروزه به «آرامگاه کوه وورتمبرگ» مشهور است، با کتیبه‌ای مشهور که بر سردر آن نوشته شده «عشق هرگز نمی‌میرد»، جایگزین دژ نظامی کهن شد. میراث و وضعیت امروزی اگرچه امروزه اثری از دیوارهای دفاعی قلعه ویرتمبرگ باقی نمانده است، اما حفاری‌های باستان‌شناسی در محوطه آرامگاه، بقایای پی‌ها و ساختارهای زیرزمینی قلعه قرون وسطایی را آشکار کرده است. این منطقه اکنون یکی از تفرجگاه‌های محبوب مردم اشتوتگارت و گردشگران است که علاوه بر اهمیت تاریخی، به دلیل چشم‌انداز وسیع بر تاکستان‌های اطراف شهرت دارد. | ## جمع‌بندی | نام این قلعه همچنین بر روی ایالت مدرن بادن-وورتمبرگ باقی مانده و یادآور تاریخی است که از یک دژ کوچک بر فراز تپه آغاز شد و به یک پادشاهی مقتدر در قلب اروپا ختم گردید.