موضوع مقاله: رشید طاها | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # رشید طاها | مقدمه: رشید طاها (؛ – ) خواننده، ترانه‌ساز و کنشگر الجزایری مقیم فرانسه بود که بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۸ میلادی فعالیت می‌کرد. | ## بخش 1: رشید طاها | اوایل زندگی طاها در ۱۸ سپتامبر ۱۹۵۸ در سیق، استان معسکر الجزایر به‌دنیا آمد, منبع دیگری نشان می‌دهد که در شهر ساحلی وهران متولد شده است. این شهر «خاستگاه موسیقی رای» بود و سال ۱۹۵۸ سال کلیدی در مبارزه الجزایر برای استقلال در برابر اقتدار فرانسه بود. او در دهه ۱۹۶۰ شروع به گوش دادن به موسیقی الجزایری کرد، از جمله موسیقی سبک خیابانی به نام شعبی. طاها در ده سالگی به همراه والدینش به فرانسه نقل مکان کرد و در سال ۱۹۶۸ در یک جامعه مهاجر در اطراف شهر لیون فرانسه ساکن شدند.Plastino, pp. طاها در سن ۱۷ سالگی روزها در یک کارخانه گرمایش مرکزی کار می‌کرد که به‌عنوان شغلی پست توصیف می‌شد و خودش نیز از این کار متنفر بود، اما شب‌ها به‌عنوان دی‌جی در کلوپ کار می‌کرد و موسیقی عربی، رپ، سالسا، فانک و هرچیزی پخش می‌کرد. در اواخر دهه ۱۹۷۰، طاها کلوپ شبانه‌ای را تأسیس کرد و در آن مش‌آپ کلاسیک پاپ عربی را با آهنگ‌های بو دیدلی، لد زپلین و کرافت‌ورک پخش می‌کرد .Morgan, Andy. در دهه ۱۹۸۰، موسیقی پاپ بومی الجزایر معروف به رای شروع به جلب توجه بین‌المللی کرد. موسیقی رای در ابتدا مبتنی بر «فرهنگ‌های شهری، که موسیقی را از اوضاع اجتماعی اقتباس می‌کردند» بود و بددهنی توصیف می‌شد. اما زمانی که جوانان در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ از آن برای «بیان خشم و خواسته‌های خود» استفاده کردند، بیشتر به رسانه‌ای برای اعتراض سیاسی تبدیل شد. کارت د سژور طاها در سال ۱۹۸۱ زمانی که در لیون زندگی می کرد با محمد و مختار امینی آشنا شد و هر سه به همراه جمل دیف و اریک واکور گروهی را تشکیل دادند. در سال ۱۹۸۲، خواننده اصلی گروه راک عرب‌زبان بود که آن‌ها را کارت د سژور نامیدند، به‌معنای «کارت سبز» یا «مجوز اقامت». یک خبرنگار موسیقی نیویورک تایمز در مورد نسخه کاور طاها از آهنگ موفق د کلش نوشت که احتمالاً تحت‌تأثیر کارهای قبلی او قرار گرفته است: این سال‌ها سال‌های سختی بود، زیرا فروشگاه‌های موسیقی اغلب از فروش ترانه‌ها خودداری می‌کردند «زیرا نمی‌خواستند اعراب وارد مغازه‌هایشان شوند». طاها یک آهنگ میهن‌پرستانه فرانسوی به نام «فرانسه شیرین» (به فرانسوی: Douce France) را که پیش‌تر توسط چارلز ترنه در دهه ۱۹۴۰ ضبط شده بود، انتخاب کرد، اشعار آن را حفظ کرد، اما آن را با «کنایه‌ای خشمگنانه» خواند که بسیاری از شنوندگان فرانسوی را عصبانی کرد. چرا که از سوی یک «خواننده عرب ژولیده و بداخلاق» اجرا شده بود، تا جایی که پخش نسخه طاها از رادیو فرانسه ممنوع شد. این گروه هرگز به موفقیت تجاری زیادی دست نیافت و در نتیجه طاها مجبور شد روزانه در یک کارخانه کار کند، سپس به‌عنوان نقاش خانه، ظرف‌شوی و بعدتر فروشنده دانشنامه مشغول به کار شود. طاها در ترانه‌سرایی از زندگی در تبعید و نزاع فرهنگی مرتبط با مهاجران الجزایری در فرانسه نوشت. در سال ۱۹۸۶، کاور پانک-راک تمسخرآمیز «فرانسه شیرین» او به‌عنوان «اعتراض به رفتار یک ملت، با طبقه فرودست مهاجر خود» تلقی شد و باعث ایجاد حیرت در محافل سیاسی فرانسه شد. برای مثال نیویورک تایمز در یک مقاله صفحه اولش اعلام کرد که طاها مصری است تا الجزایری، اما بعدتر اصلاحیه‌ای را منتشر کرد. | ## بخش 2: رشید طاها | بعدها، در سال ۲۰۰۷ از طاها به‌عنوان مهاجر در مرکز ملی تاریخ مهاجرت فرانسه نام برده شد. سال‌های کار انفرادی طاها در سال ۱۹۸۹ به پاریس رفت تا فعالیت انفرادی خود را آغاز کند. در یک مقطع به لس‌آنجلس دعوت شد تا با نوازنده دان واس که تهیه‌کننده‌ای در ارتباط با رولینگ استونز بود، کارهایی را ضبط کند. به‌نظر می‌رسید که ممکن است موفقیت طاها به یک «موفقیت یک‌شبه» تبدیل شود، اما پس از انتشار آلبوم «باربس» (Barbès)، فروش اثرش در ایالات متحده ناامیدکننده شد؛ احتمالاً به این دلیل که آمریکایی‌ها در زمان اولین جنگ خلیج فارس علاقه‌ای به موسیقی عربی نداشتند. در سال ۱۹۹۳، طاها دوباره با هیلاژ همکاری کرد که به تولید دومین آلبوم انفرادی او با نام رشید طاها کمک کرد و به او در دستیابی به نوعی «سنتز کلاب‌لند-رای» کمک کرد. هیلاژ از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۶ روی ۹ آلبوم انفرادی طاها کار کرد و به طاها کمک کرد تا در موسیقی خود به «ریشه‌های شمال آفریقا» بازگردد. در سال ۱۹۹۵ آلبومی را با عنوان اوله اوله با طاها منتشر کرد که شبیه یک «آندروژن آریایی» با موهای بلوند رنگ‌شده و لنزهای آبی بود، تا نکته‌ای را در مورد تعصب ضدعرب و «همجنس‌هراسی فرهنگ شمال آفریقا» بیان کند. در سال ۲۰۰۱، طاها ساخت مدینه را منتشر کرد و یک منتقد موسیقی اظهار داشت که او از یک «پالت کامل و متنوع ساز» همراه با «امکانات آوازی سرگیجه‌آوری که فراتر از هر سبکی» استفاده کرده است. طاها شباهت‌هایی بین موسیقی آفریقایی و آمریکایی دید و گفت «نیواورلئان مانند الجزیره است... هر دو در یک زمان مستعمره فرانسه بودند و حتی منطقه‌ای در آن‌جا به‌نام آلجایرز وجود دارد» و اشاره کرد که الگوهای درام لوئیزیانا زیدکو شبیه به موسیقی رای است. بنا به گفته هیلاژ ساخت مدینه ریشه‌های الجزایری، تکنو، موسیقی پاپ، و تأثیرات اولیه راک و پانک را با «سازگاری قابل توجهی» با آثار قبلی ترکیب کرده است. عناصری از اعتراض سیاسی در موسیقی او وجود داشت که باعث شد یک منتقد بی‌بی‌سی او را به‌عنوان «هنرمند مزاحمی که خطر به چالش کشیدن فرهنگ غیردموکراتیک خود را دارد» توصیف کرد. گزارشی در گاردین حاکی از آن بود که طاها در موسیقی پاپ به جایگاه یک فرقه دست یافته است. دیوان آلبوم موفقیت‌آمیز طاها به‌عنوان یک هنرمند انفرادی، پرفروش‌ترین آلبوم او بود، که شامل بازسازی آهنگ‌هایی از سنت‌های الجزایری و عربی بود. این آلبوم دارای سازهای سنتی مانند عود بود اما «کاور معاصری از سازهای کوبه‌ای و نمونه‌هایی اضافه شده بود». آلبوم «تکیتوی» طاها که توسط استیو هیلاژ تهیه شد و در سال ۲۰۰۴ منتشر شد و تحسین سایر نوازندگان راک را به همراه داشت. ترانه آهگ «عامیانه خیابانی» طبق بررسی در آبزرور، موسیقی «پژواک جو استرامر» داشت. او آهنگ «قصبه را بلرزان» د کلش را کاور کرد که نام عربی «راک القصبه» را دوباره نام‌گذاری کرد. | ## بخش 3: رشید طاها | این ترانه در سال ۲۰۰۷ در فیلمی در مورد جو استرامر، رهبر گروه د کلش با عنوان جو استرامر: آینده نانوشته است شنیده شد. او به‌عنوان «هوادار وحشی پانک الجزایری» توصیف شد که در میان گروهی اجرا می‌کرد که کارشان شبیه به موسیقی غرب آفریقا بود، و بخشی از «آفریقا اکسپرس» بود که پاسخی به کمبود نوازندگان آفریقایی مانند باب گلدوف بود. در سال ۲۰۰۸ طاها در جاهایی مانند کانادا بسیار برجسته شد، اما گزارش‌هایی وجود داشت که موسیقی او در ایرپلی فرانسه مشکل داشت. او با هنرمندان نیجریه‌ای فمی کوتی و سون کوتی فرزندان فلا کوتی در لاگوس و با برایان اینو در یک کنسرت ضدجنگ در لندن اجراهای داشت. دنسلو نوشت: «از طاها بعید است که عمداً با بی‌اهمیت جلوه دادن تصویر یک شورشی وحشی، به‌دنبال بازاری جدید و گسترده‌تر باشد». ترانه جلد او «قصبه را بلرزان» ادای احترامی به گیتاریست فقید د کلش، جو استرامر بود. طاها در سال ۲۰۱۳ آلبوم زوم را منتشر کرد که توسط گیتاریست جاستین آدامز تهیه شده بود و مهمانان آن در اجرا میک جونز و برایان اینو بودند. طاها همچنین ترانه «اکنون یا هرگز» را ضبط کرد (متن ترانه و موسیقی از آرون شرودر و والی گلد بود و قبلاً توسط الویس پریسلی ضبط شده بود) که در آن جین ادد به زبان انگلیسی آواز می‌خواند. ترانه‌های طاها در فیلم و بازی‌های کامپیوتری آهنگ «بارا بارا» از آلبوم ساخت مدینه در فیلم سقوط شاهین سیاه (۲۰۰۱) و همچنین در تریلر ۲۰۰۸ بازی فار کرای ۲، و در فیلم جشن شکار (۲۰۰۷) نیز به نمایش درآمد. ترانه «غراب» از آلبوم ساخت مدینه در سال ۲۰۰۲ در فیلم حقیقت درباره چارلیو همچنین در سال ۲۰۰۷ در فیلم خون و شکلات استفاده شد آهنگ «یا رایح» از آلبوم کارت بلانچ در فیلم یک چیز جدید (۲۰۰۶) استفاده شد «یا رایح» توسط دو آهنگساز سانجیف–دارشان در موسیقی متن فیلم بالیوودی قلب به سرقت رفته است. نقدها برخی از منتقدان صدای منحصربه‌فرد طاها را به استفاده او از ماندولوت نسبت می‌دهند که ترکیبی از عود سنتی با سازهای غمگین اروپایی است. یکی از منتقدان تنظیم‌های او را «کمی مطنطن» توصیف کرد، زیرا ریتم‌های شمال آفریقا و «تزئینات ارکستر زهی» را با «تکنوی بیگ بیت، گیتارهای الکتریک، صدای بو دیدلی، لد زپلین و دیگر صداهای مردانه» در هم آمیختند. فیلیپ برازور، منتقد موسیقی در ژاپن تایمز اظهار داشت که آلبوم ساخت مدینه طاها دارای «سرودهای عربی» بود که هدفش برانگیختن «هرجومرج عمومی جامعه» بود و شامل «ضربه‌های شکسته، گیتار فلامنکو، کرهای آفریقایی، ترانچ راک و آهنگ عاشقانه بود.» دنی ویزر، منتقد موسیقی، طاها را به‌خاطر تأکیدش بر این‌که بر هم‌وطنان عرب در شمال آفریقا به افتخار هر دو بخش هویت دوگانه، به عنوان عرب و آفریقایی، تحسین می‌کند، و همچنین از او به‌خاطر شخصیتی مسری‌ که در سراسر جهان می‌درخشد تمجید می‌کند. او اظهار داشت آلبوم پس از مرگ او، من آفریقایی هستم، که «می‌توان لبخند او را شنید، که در هنگام نواختن شروع به درخشش می‌کند؛ از طریق لحن صدای او می‌توان فهمید که به‌نظر می‌رسد واقعاً از اجرای موسیقی خود لذت می‌برد.» رابین دنسلو، منتقد موسیقی احساس کرد که آلبوم بونژور طاها آرام است. «او در این ترکیب از تصنیف‌های دلپذیر و پاپ جدید، بین عربی و فرانسوی در حال جابه‌جا است، با یادآوری گه‌گاه شور و خشم قدیمی.» دنسلو احساس کرد که آلبوم تکیتوی (۲۰۰۴) «قوی‌ترین و مستقیم‌ترین تلفیق از سبک‌های راک و شمال آفریقا تا به امروز است». دنسلو نوشت: نیویورک تایمز درباره ترانه «آه عشق من» (Ah Mon Amour) طاها نوشت: مارتین ونارد، منتقد موسیقی بی‌بی‌سی، موسیقی طاها را «ترکیبی فریبنده از موسیقی سنتی شمال آفریقا، راک، تکنو و رقص» توصیف کرد. فیلی مارکویتز، منتقد موسیقی کانادایی، آلبوم طاها را یکی از بهترین‌ها در سال ۲۰۰۵ معرفی کرد. شما باید ماجراجو باشید.» طاها علاقه‌ای به سینمای معاصر فرانسه نداشت و گفت: «من ترجیح می‌دهم یک فیلم گنگ هالیوودی را ببینم تا یک فیلم برجسته مزخرف بورژوازی». | ## جمع‌بندی | او از منتقدان دولت بوش بود، اگرچه نظرات خود را به نفع بمباران ایران بیان کرد و گفت که «ایران نباید اجازه داشته باشد که سلاح هسته‌ای داشته باشد.» طاها از ناهنجاری کیاری رنج می‌برد، که در سال ۱۹۸۷ تشخیص داده شد.