موضوع مقاله: نبردهای کورنتیان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نبردهای کورنتیان | مقدمه: نبردهای کورنتیان نام سلسله نبردهایی در یونان باستان بود که از سال ۳۹۵ تا ۳۸۷ پیش از میلاد رخ داد و در آن اسپارت در برابر اتحاد چهارگانه آتن، آرگوس، کورینتوس و تبای که توسط شاهنشاهی هخامنشی پشتیبانی می‌شدند، قرار گرفت. | ## بخش 1: نبردهای کورنتیان | علت نخست جنگ، منازعه محلی در شمال غربی یونان بود که در آن تبای و اسپارت دخالت داشتند. در مراحل نخستین نبرد زمینی، اسپارت‌ها توانستند به زودی به پیروزی‌هایی دست یابند اما آنان قادر به حفظ پیروزی‌هایشان نبودند و مدت کمی پس از آن به بن‌بست برخوردند. در دریا نیز ناوگان اسپارت‌ها شکست سختی از ناوگان ایرانیان خورد و این رویداد به تلاش اسپارت‌ها برای تبدیل شدن به یک قدرت دریایی پایان داد. در سال‌های بعد، آتن با استفاده از این وضعیت چندین جنگ دریایی را ترتیب داد و آن‌ها توانستند تعدادی از جزایری را که بخشی از اتحادیه دلوس (متحدان آتن) در قرن ۵ پیش از میلاد بودند را به دست آوردند. ایران که از این موفقیت‌های آتن احساس خطر کرده بود، به پشتیبانی از متحدان خاتمه داد و پشتیبانی از اسپارت را آغاز کرد. صلح شاهانه که همچنین به نام صلح آنتالکیداس نیز شناخته می‌شود در سال ۳۸۷ پیش از میلاد امضا شد و به نبرد خاتمه داد. طبق این پیمان ایران می‌توانست به کل ایونیا تسلط داشته باشد و تمام شهرهای یونان مستقل می‌بودند. با وجود ماهیت مشترک پیروزی، اسپارت یه تنهایی غارت‌های به دست آمده از ایالات مغلوب و خراج‌های امپراتوری آتن را دریافت می‌کرد.Fine, The Ancient Greeks, 547 هنگامی که اسپارت در سال ۴۰۲ پیش از میلاد الیس که یکی از اعضای اتحادیه پلوپونزی بود که از اعمال اسپارت در جنگ‌های پلوپونزی خشمگین شده بود را تصرف کرد، متحدان اسپارت اتحادشان با اسپارت را به هم زدند. جانشینش تیثرئوستس به اسپارت‌ها رشوه داد تا به سمت ساتراپی فارناباز دوم (هلسپونت فریگیه) در شمال پیشروی کنند. آگسیلائوس نیز چنین کرد اما به‌طور همزمان شروع به تشکیل نیروی دریایی پرشماری کرد.Xenophon, Hellenica 3.4.25–29 به علت ناتوانی در شکست ارتش آگسیلائوس، فرناباز تصمیم به اجبار آگسیلائوس به صلح از طریق تحریک مشکلات در یونان کرد. تبای‌ها که پیشتر سیاست‌های سرسختانه خود علیه اسپارت را نشان داده بودند، وعدهٔ آغاز جنگ علیه آنان را دادند. | ## بخش 2: نبردهای کورنتیان | رویدادهای آغازین نبرد نبردهای نخستین گزنفون ادعا می‌کند که تبای‌ها به علت تمایل نداشتن به نبرد مستقیم با اسپارت، تصمیم به تسریع جنگ به وسیلهٔ تشویق متحداشان لوکریس‌ها از طریق جمع‌آوری مالیات از مناطقی که مورد اختلاف لوکریس‌ها و فوکیس‌ها بود، داشتند. با این که اسپارت‌ها در این جنگ بخشی از نیروی خود را از دست دادند اما توانستند سپاهی از تبای‌ها را که آنان را در زمین‌های ناهموار تعقیب می‌کردند، شکست دهند. وی با برقراری آتش‌بس توانست اجساد کشته شدگان اسپارت را از میدان جنگ به اسپارت بازگرداند. وی برای نرسیدن به نبرد و عدم حمایت لیساندر به مرگ محکوم شد اما موفق شد که پیش از اجرای حکم به تجیا بگریزد.Xenophon, Hellenica 3.5.17–25 گسترش اتحاد علیه اسپارت در پی این حوادث، هم اسپارت و هم متحدانش برای نبردهای جدی تر آماده گشتند. در اواخر سال ۳۹۵ پیش از میلاد، کورینوتوس و آرگوس برای همیاری آتن و تبای وارد جنگ شدند. سپس این متحدان فرستادگانی را به ایالت‌های کوچک‌تر فرستادند و حمایت بسیاری از آنان را جلب کردند.Diodorus Siculus, Library 14.82.1–3 اسپارت‌ها نیز که خطر این تحرکات را احساس کرده بودند، سپاهی را علیه متحدان جدید اعزام کردند و فرستاده‌ای را نزد آگسیلائوس فرستادند و او را به بازگشت به یونان سفارش کردند. این پیشنهاد برای آگسیلائوس ناامید کننده بود زیرا وی به کارزارهای موفق بیشتری می‌اندیشید. بدین ترتیب وی با سربازانش بازگشت، از داردانل عبور کرد و از طریق تراکیه به غرب رفت. جنگ در زمین و دریا (۳۹۴ پیش از میلاد) نمیا پس از درگیری مختصری بین تبای و فوکیس که به پیروزی تبای انجامید، متحدین ارتش بزرگی را در کورینتوس گردآوردند. این نیروها در بستر خشک رودخانه نمیا در قلمرو کورینتوس، جایی که اسپارت‌ها به پیروزی بزرگی دست افته بودند، با یکدیگر مواجه شدند. مانند اغلب جنگ‌های هوپلیت‌ها، جناح راست هر کدام از دو لشکر به پیروزی دست یافتند. | ## بخش 3: نبردهای کورنتیان | اسپارت‌ها آتنی‌ها را شکست دادند و تبای‌ها، آرگوس‌ها و کورینتوس‌ها موفق شدند که پلوپونزها را شکست دهند. سپس اسپارت‌ها به تبای‌ها، آرگوس‌ها و کورینتوس‌هایی که سربازان فراری پلوپونزی را دنبال می‌کردند، حمله کردند و شماری از آن‌ها را کشتند. تصویر متعلق به سکه فرنابازوس، ضرب شده در حدود ۳۹۸–۳۹۵ سال پیش از میلاد است که تصویر وی را به همراه کشتی جنگی اش و دو دلفین را نشان می‌دهد که نماد پیروزی وی در دریا است. اقدام مهم بعدی این جنگ در دریا صورت گرفت که هم پارسیان و هم اسپارت‌ها ناوگان بزرگی را در طول مبارزات آگسیلائوس در آسیا جمع‌آوری کرده بودند. آگسیلائوس با فراخوانی کشتی‌ها از ایالت‌های مختلف اطراف دریای اژه توانست ۱۲۰ ترایریم را جمع‌آوری کند و آن‌ها را تحت فرمان برادرزاده خود پیساندر قرار دهد. کاری که هیچ فرماندهی پیشتر آن را برعهده نگرفته بود.Xenophon, Hellenica 3.4.27–29 در همین حال، پارسیان نیز ناوگان مشترک فنیقی، کیلیکییایی و قبرسی را به فرماندهی مشترک ساتراپ هخامنشی فارناباز دوم و دریاسالار باتجربه کونون که پس از شکست در نبرد آئژوسپوتامی در تبعید و در خدمت هخامنشیان بود، ایجاد کرده بودند. پیشتر این ناوگان توانسته بود رودس را در سال ۳۹۶ پیش از میلاد از کنترل اسپارت‌ها خارج سازد. تعداد زیادی از کشتی‌هایشان غرق یا به غیمت گرفته شد و ناوگان اسپارت‌ها از بین رفت. به دنبال این پیروزی، فارناباز و کونون به سمت سواحل ایونیا حرکت کردند و فرماندهان و سربازان اسپارت را از شهرها بیرون راندند اما نتوانستند شهرهای سستوس و آبیدوس را که تحت فرماندهی درسیلیداس بودند، شکست دهند.Fine, The Ancient Greeks, 546–7 کورونیا در این زمان، سپاه آگسیلائوس که در حمله به تسالی موفق به شکست آنان شده بودند، در بویوتیا با سپاهی متشکل از ایالت‌های گوناگون متحد دشمنان اسپارت مواجه شدند. | ## جمع‌بندی | سپاه آگسیلائوس متشکل از هیلوت‌های آزاد شده و مزدوران ده هزار تن بود که توسط اسپارت‌های ارکومنوس و اسپارت‌هایی که از خلیج کورنیس آمده بودند، تقویت شده بود.