موضوع مقاله: روت وست‌هایمر | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # روت وست‌هایمر | مقدمه: کارولا روت وست‌هایمر (; – ) درمانگر جنسی و مجری برنامه‌های گفت‌وگو محور آلمانی-آمریکایی بود. | ## بخش 1: روت وست‌هایمر | با روی کار آمدن نازیسم، والدینش برای ایمنی، او را در ده‌سالگی به مدرسه‌ای در سوئیس فرستادند، در حالی که خودشان به دلیل مراقبت از مادربزرگ سالمندش در آلمان ماندند. در بیستمین سالروز تولدش، در جریان آتش خمپاره‌انداز بر اورشلیم در جنگ ۱۹۴۸ فلسطین، بر اثر انفجار گلولهٔ توپ زخمی شد و تقریباً هر دو پای خود را از دست داد. او در سال ۱۹۵۶ به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد، در حالی که برای تأمین هزینه‌های تحصیل به عنوان خدمتکار کار می‌کرد. او در سال ۱۹۵۹ مدرک ام‌ای جامعه‌شناسی را از نیو اسکول دریافت کرد و در سال ۱۹۷۰، در ۴۲ سالگی، دکترای خود را از کالج معلمان، دانشگاه کلمبیا اخذ کرد. در دههٔ بعد، در چندین دانشگاه تدریس کرد و یک مرکز درمان جنسی خصوصی راه‌اندازی نمود. در سال ۱۹۸۳ این برنامه پربیننده‌ترین برنامهٔ رادیویی در بزرگ‌ترین بازار رادیویی کشور بود. او سپس برنامهٔ تلویزیونی نمایش دکتر روث را راه‌اندازی کرد که تا سال ۱۹۸۵، دو میلیون بیننده در هفته داشت. او به خاطر ارائهٔ توصیه‌های جدی در کنار شخصیتی صمیمی، شاد، شوخ‌طبع و محترمانه شناخته می‌شد و عبارت معروفش «Get some» به نماد او تبدیل شد. در سال ۱۹۸۴، نیویورک تایمز گزارش داد که او «از گمنامی به شهرتی تقریباً آنی رسیده است.» او از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۳ چندین مجموعه در شبکه‌های لایف‌تایم و دیگر شبکه‌های کابلی اجرا کرد. وستهایمر به یک چهرهٔ شناخته‌شدهٔ خانگی و فرهنگی تبدیل شد و در چندین برنامهٔ تلویزیونی ظاهر شد، در فیلمی با ژرار دوپاردیو هم‌بازی شد، روی جلد مجلهٔ پیپل قرار گرفت، در آلبومی از تام چاپین خواند، در تبلیغات تجاری مختلف حضور داشت و ویدئوهای Playboy را اجرا کرد. نمایش تک‌نفرهٔ تبدیل شدن به دکتر روث در سال ۲۰۱۳، نوشتهٔ مارک سنت جرمین، و مستند از دکتر روث بپرس در سال ۲۰۱۹، ساختهٔ رایان وایت، دربارهٔ زندگی او ساخته شده‌اند. | ## بخش 2: روت وست‌هایمر | او به تالار مشاهیر رادیو راه یافت و جوایزی همچون مدال ماگنوس هیرشفلد، مدال افتخار جزیره الیس، مدال لئو بک، جایزه مارگارت سنگر از برنامه‌ریزی والدین و نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان را دریافت کرد. سوئیس مادر و مادربزرگ وستهایمر تصمیم گرفتند که آلمان نازی برای او بیش از حد خطرناک شده است، به دلیل افزایش خشونت‌های نازی‌ها؛ بنابراین، چند هفته بعد، در ژانویه ۱۹۳۹، او را از طریق انتقال کودکان، یک قطار سازمان‌یافته برای نجات کودکان یهودی، به سوئیس فرستادند، هرچند که او به‌شدت مایل نبود که از خانواده‌اش جدا شود.Plaskin, Glenn. او به یتیم‌خانه‌ای متعلق به یک خیریه یهودی در هایدن، سوئیس منتقل شد، جایی که ۳۰۰ کودک یهودی دیگر نیز حضور داشتند، برخی از آن‌ها تنها شش سال داشتند. تا پایان جنگ جهانی دوم، تقریباً تمام آن‌ها یتیم شدند، زیرا والدینشان نتوانستند از آلمان فرار کنند و توسط نازی‌ها کشته شدند. در یتیم‌خانه، او مسئولیت نظافت را بر عهده داشت و به‌عنوان یک مراقب و چهره‌ای مادرانه برای کودکان کوچکتر عمل می‌کرد. دختران یتیم‌خانه اجازه نداشتند در مدرسه محلی تحصیل کنند، اما یک پسر از همان مدرسه کتاب‌های درسی خود را شب‌ها به او قرض می‌داد تا بتواند مخفیانه آن‌ها را بخواند و تحصیلاتش را ادامه دهد. در دوران اقامتش در یتیم‌خانه سوئیسی، وستهایمر از طریق نامه‌نگاری با مادر و مادربزرگش در ارتباط بود. علاوه بر والدین وستهایمر، تمام بستگان او در جریان هولوکاست جان خود را از دست دادند. برای سال‌ها، او با احساس «گناهی غیرمنطقی» زندگی می‌کرد؛ او فکر می‌کرد که اگر در آلمان می‌ماند، می‌توانست والدینش را نجات دهد. بعدها، او گفت که این احساس گناه جای خود را به تحسین فداکاری والدینش داد، زیرا آن‌ها او را به مکانی امن فرستادند. او گفت: «من هرگز شجاعت این را نداشتم که فرزندان خودم را به این شکل بفرستم.» اسرائیل پس از پایان جنگ جهانی دوم، وستهایمر تصمیم گرفت در سن ۱۶ سالگی به قیمومت بریتانیا بر فلسطین مهاجرت کند. | ## بخش 3: روت وست‌هایمر | در سپتامبر ۱۹۴۵، زمانی که ۱۷ ساله بود، به علیا (صهیونیسم) پیوست و به کبوتص رامت داوید رفت و در زمینه کشاورزی کار کرد. به او گفتند که نامش بیش از حد آلمانی است، بنابراین نامش را از کارولا به نام میانی خود، روت، تغییر داد و خود را روت ک. زیگل نامید، اما کارولا را به عنوان حرف میانی نامش نگه داشت تا در صورت جستجوی والدینش، قابل شناسایی باشد. او اولین تجربه جنسی خود را «در یک شب پرستاره، در انبار علوفه، بدون استفاده از وسایل پیشگیری» داشت. بعداً به نیویورک تایمز گفت: «من از این موضوع خوشحال نیستم، اما اکنون خیلی بهتر می‌دانم و هر کسی که به برنامه رادیویی من گوش می‌دهد، نیز همین‌طور.» سپس در نحلل (شهر) و بعد در یاگور زندگی کرد. وستهایمر به سازمان شبه‌نظامی زیرزمینی صهیونیستی هگانا (که بعداً به نیروهای دفاعی اسرائیل تبدیل شد) در اورشلیم پیوست. او گفت: «من هرگز کسی را نکشتم، اما می‌دانم چگونه نارنجک پرتاب کنم و شلیک کنم.» او یک تک‌تیرانداز ماهر شد و یادگرفت که یک تفنگ را در تاریکی سر هم کند. زمانی که ۹۰ ساله بود، نشان داد که همچنان قادر است یک استن (مسلسل) را با چشمان بسته مونتاژ کند. در سال ۱۹۴۸، در روز تولد ۲۰ سالگی خود، وستهایمر در یک حمله خمپاره‌ای به اورشلیم در خلال جنگ ۱۹۴۸ فلسطین به شدت زخمی شد؛ انفجار دو دختر که درست کنار او بودند را کشت. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۱۸ گفت که همچنان هر سال از اسرائیل بازدید می‌کند و آنجا را خانه واقعی خود می‌داند و سال بعد اظهار داشت که صهیونیست بوده و هست.