موضوع مقاله: پرواز ۳۱۱ آیرو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پرواز ۳۱۱ آیرو | مقدمه: این هواپیما که یک داگلاس دی‌سی-۳ بود، در ۳ ژانویه ۱۹۶۱ در منطقه شهرداری کوولاکس که امروزه بخشی از کرسهلم است، سقوط کرد و تمام بیست و پنج سرنشین آن کشته شدند. | ## بخش 1: پرواز ۳۱۱ آیرو | کمک‌خلبان از مراقبت پرواز درخواست ارتفاع پروازی آزاد در مسیر کورونوبی-واسا کرد که با آن موافقت شد. این امر به پرواز ۳۱۱ اجازه داد تا در هر ارتفاعی بالاتر از حداقل ارتفاع پروازی مجاز برای مسیر کرونوبی-واسا که ۱۵۰۰ فوت (حدود ۴۶۰ متر) بود، پرواز کند. با این حال، خلبانان در ۴۰ کیلومتری آخر مسیر، این مقررات را رعایت نکردند و در ارتفاعی زیر ۱۰۰ متر پرواز نمودند. خلبانان سعی کردند با اعمال حداکثر توان موتور وضعیت را اصلاح کنند، اما این کار کمکی نکرد و هواپیما وارد چرخش (اسپین) شد. آخرین چیزی که توسط شاهدان عینی روی زمین دیده شد، این بود که خلبانان قبل از برخورد هواپیما با زاویه تند ۷۰ درجه به درون جنگل در ساعت ۰۷:۴۰:۳۰، چراغ‌های فرود را روشن کرده بودند. نیروهای امدادی، ده دقیقه پس از سقوط به محل حادثه رسیدند، اما به دلیل شعله‌های شدید آتش که ارتفاع آن‌ها به بیش از ۱۵ متر می‌رسید، نتوانستند کسی را نجات دهند. با توجه به این که روز حادثه یک روز سرد زمستانی بود، احتمال یخ‌زدگی سطوح کنترلی هواپیما وجود داشت. اما گزارش تحقیقات به این نتیجه رسید که این امر با توجه به شرایط پروازی بعید بوده است و بال سالم هواپیما که از لاشه اصلی جدا شده بود، هیچ‌گونه یخی روی خود نداشت. | ## بخش 2: پرواز ۳۱۱ آیرو | همچنین با توجه به موقعیت قرارگیری جسد یکی از مسافران، احتمالاً وی در کابین خلبان حضور داشته است. کالبدگشایی‌ها نشان داد که میزان محتوای الکل خون هاتینن ۰.۲۰ (۲ در هزار) و هالم ۰.۱۵۶ (۱.۵۶ در هزار) بوده است. در مجموع، هاتینن، هالم و فردی که احتمالاً در کابین مهمان آن‌ها بوده، از ساعت ۲۱:۵۰ تا ۰۲:۰۰ بامداد شانزده بطری آبجو، هفت لیوان گروگِ جین و ۹۰۰ گرم کنیاک نوشیده بودند. بنابراین، هاتینن از مسئولیت خود در قبال ایمنی هواپیما و مسافران غفلت کرده بود و نه او و نه هالم در روز حادثه در هیچ شرایطی برای هدایت هواپیما آمادگی نداشتند. هم معاهده سازمان بین‌المللی هوانوردی کشوری (ایکائو) و هم قراردادهای کاری شخصی خلبانان، مستی در هنگام فرماندهی هواپیما را ممنوع کرده بود؛ مقرراتی که هاتینن و هالم آن‌ها را نادیده گرفته بودند. در بازجویی‌های پلیس، هیچ‌یک از کارکنان فرودگاه کرونوبی نگفتند که متوجه مستی خلبانان شده باشند. تنها یک کارگر ساختمانی که برادرش یکی از قربانیان بود، اظهار داشت که بر اساس رفتار آن‌ها احتمال مستی را داده است اما نمی‌توانسته مطمئن باشد. شماره پرواز اگرچه شرکت‌های هواپیمایی معمولاً شماره پرواز پروازهایی را که دچار سوانح مرگبار می‌شوند بازنشسته می‌کنند، اما شرکت جانشین آیرو او/وای، یعنی فن‌ایر، تا مدتی به استفاده از شماره پرواز AY311 در مسیر هلسینکی–واسا ادامه داد. | ## بخش 3: پرواز ۳۱۱ آیرو | این پروازها عمدتاً با هواپیماهای امبرائر ۱۹۰ یا ای‌تی‌آر ۷۲ انجام می‌شوند، اما برخی از پروازهای شلوغ دوشنبه‌ها و جمعه‌ها توسط هواپیماهای خانواده ایرباس ای۳۲۰ انجام می‌گیرد. به گفته این هیئت، مسئله خستگی مفرط، بیماری‌ها و مصرف الکل توسط خدمه پرواز باید با جدیت بیشتری نسبت به گذشته مورد توجه قرار می‌گرفت. مقررات مربوط به ارتفاع پروازی باید اکیداً رعایت می‌شد و نظارت بر آن‌ها باید تقویت می‌گشت. بر اساس گزارش این هیئت، باید به دوام و مقاومت صندلی‌ها و کمربندهای ایمنی هواپیما و همچنین سایر ویژگی‌های کلیدی آن توجه می‌شد. به دلایل ایمنی در برابر آتش‌سوزی، توصیه شد که از استعمال دخانیات در بخش حدفاصلِ کابین خلبان و کابین مسافران خودداری شود. دری که از کابین مسافران به کابین خلبان منتهی می‌شود، باید به قفلی مجهز گردد که از ورود غیرمجاز به کابین خلبان بدون اجازه کاپیتان جلوگیری کند. همچنین به گفته هیئت بررسی، برای هر فرودگاه باید یک ماشین آتش‌نشانی همه‌جارو (مناسب برای شرایط خارج از جاده) تهیه می‌شد، زیرا ماشین‌های معمولی نمی‌توانند به محل حادثه برسند، مگر اینکه محل حادثه دقیقاً در مجاورت جاده باشد. | ## جمع‌بندی | پرواز شماره ۲۲۸۶ خطوط هوایی ترنس-کلرادو، سانحه‌ای که در آن یک کاپیتان تحت تأثیر کوکائین، فرود چالش‌برانگیزی را در فرودگاه دورانگو-لا پلاتا انتخاب کرد و همزمان نتوانست اشتباه کمک‌خلبانی را که مغلوب رویکرد دشوار این فرود شده بود، اصلاح کند.