موضوع مقاله: ایزابلا گونزاگا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ایزابلا گونزاگا | مقدمه: او از طریق ازدواج با فرانته گونزاگا، لرد سن مارتینو دال‌آرژین، همسر بانوی سن مارتینو دال‌آرژین و از طریق ازدواج با وینچنزو دوم گونزاگا، دوک مانتوا، همسر دوشس مانتوا و مونتفرات بود. | ## بخش 1: ایزابلا گونزاگا | او در دوران خردسالی پسرش، اسکیپیونه، بین سال‌های ۱۶۰۵ تا ۱۶۱۳ به عنوان نایب‌السلطنه سن مارتینو دال‌آرژین خدمت کرد. او که به‌عنوان یکی از زیباترین زنان عصر خود شناخته می‌شد، پس از مرگ همسر اولش، از سال ۱۶۰۵ تا ۱۶۱۳ به‌عنوان نایب‌السلطنه در مناطق سان مارتینو آل‌آرجینه، ایسولا دووارزه، ریوارولو و کومساجو حکومت کرد، زیرا پسر بزرگش هنوز به سن قانونی نرسیده بود. ازدواج دوم او با یکی از خویشاوندان دورش، که به‌شدت ناکام و پرتنش بود، منجر به اتهام جادوگری علیه او شد. این اتهام توسط بستگان همسر دومش، از جمله برادر او فردیناندو اول، مطرح شد و روندی از محاکمه توسط دادگاه تفتیش عقاید آغاز گردید. با وجود فشارها و فضای سنگین اتهام، این روند در نهایت با تبرئه کامل و بازسازی حیثیت او به پایان رسید. اقدامات و تصمیمات او، به‌ویژه در دوران نایب‌السلطنه‌اش و در پی ازدواج دوم، به‌گونه‌ای پیش رفت که در نهایت به انقراض شاخه اصلی خاندان گونزاگا انجامید—رویدادی که آغازگر جنگ جانشینی مانتوا شد، یکی از مناقشات مهم سیاسی و نظامی در شمال ایتالیا در قرن هفدهم. این زن، با زندگی‌ای آمیخته از قدرت، زیبایی، رسوایی و سیاست، به یکی از چهره‌های پیچیده و بحث‌برانگیز تاریخ اشرافی ایتالیا تبدیل شد. زندگی اوایل زندگی ایزابلا که در سال ۱۵۷۶ در نوولارا متولد شد، هشتمین فرزند از سیزده فرزند آلفونسو اول گونزاگا، کنت نوولارا و بانیولو و ویتوریا دی کاپوا، عضوی از یکی از ثروتمندترین و قدرتمندترین خانواده‌های پادشاهی ناپل، بود. در سال ۱۵۹۴، ایزابلا با فرانته گونزاگا، عضو دانشکده افسری شاخه گونزاگا از سابیونتا-بوتزولو، لرد سن مارتینو آل آرژین، ایزولا دووارسه، ریوارولو و کومساجیو و ژنرال ارتش پادشاهی اسپانیا ازدواج کرد. از آنجا که پسر بزرگش هنوز خردسال بود، او نایب‌السلطنه قلمروهای او شد، که شامل لردنشین‌های سن مارتینو آل‌آرژین، ایزولا دووارسه، ریوارولو و کومساجیو می‌شد. در سال ۱۶۰۹، او همچنین نایب‌السلطنه قلمروهای بوتزولو، لردنشین ریوارولو دی فوئوری و شهرستان پمپونسکو شد، زمانی که پسر هنوز به سن قانونی نرسیده بود و این قلمروها را از عموی پدری‌اش، جولیو چزاره گونزاگا، به ارث برده بود. در تاریخ‌نگاری، دوره نیابت ایزابلا توسط معاصران به عنوان دوره‌ای مثبت ارزیابی می‌شود. از جمله دستاوردهای او می‌توان به تأسیس بایگانی و دفتر اسناد رسمی اشاره کرد که امکان بهبود سیستم قضایی را فراهم کرد. به لطف اقدامات ایزابلا، اختلافات تحت حکومت او به سرعت با پیامدهای سیل ویرانگر ۱۶۰۹ مقابله کرد. در حالی که ایزابلای بزرگ به‌طور فعال در اداره قلمروهای پسر ارشدش نقش داشت، هم‌زمان تلاش می‌کرد تا آینده فرزندان کوچکترش را نیز تضمین کند. آلفونسو وارد خدمت یکی از بستگان بانفوذ خود، شارل سوم، دوک نوور و رتِل شد—کسی که بعدها عنوان دوک مانتوا و مونفراتو را نیز به‌دست‌آورد—و از او لقب مارکی پومارو را دریافت کرد. کارلو مسیر مذهبی را در پیش گرفت و پس از تحصیل در دانشگاه سالامانکا، نذر رهبانی خود را ادا کرد و ریاست صومعه لوسِدیو را بر عهده گرفت. | ## بخش 2: ایزابلا گونزاگا | لوئیجی، کامیلو، آنیبال و فدریکو همگی وارد حرفه نظامی شدند و به درجات بالایی در ارتش دست یافتند. تنها دختر او، که هم‌نام مادرش ایزابلا بود، راه رهبانیت را برگزید و به صومعه پیوست. در سال ۱۶۱۳، پسر ارشدش، اسکیپیونه، به سن قانونی رسید و اداره قلمروهای خانوادگی را به‌طور رسمی در دست گرفت. پس از آن، ایزابلا از امور حکومتی کناره‌گیری کرد و به سان مارتینو، در نزدیکی مانتوا، بازنشسته شد. این دوره از زندگی او، با وجود کناره‌گیری از قدرت، همچنان با نفوذ و احترام همراه بود، چرا که او نه‌تنها در سیاست، بلکه در سرنوشت فرزندانش نقشی تعیین‌کننده ایفا کرده بود. همسر دوشس مانتوا در سال ۱۶۱۵، کاردینال وینچنزو گونزاگا، برادر کوچک‌تر فردیناندو اول، دوک مانتوا و مونفراتو، در قلعه گاتسولو واقع در نزدیکی سان مارتینو مستقر شد. با وجود تربیت مذهبی و آموزشی که از یسوعیان دریافت کرده بود، این شاهزاده ۲۱ ساله رفتارهایی بسیار بی‌قید و بند از خود نشان داد که در نهایت باعث اخراج او از دربار دوکال شد. زمانی که وینچنزو شنید یکی از خویشاوندان میانسالش که زمانی از زیباترین زنان ایتالیا به‌شمار می‌رفت، در نزدیکی او زندگی می‌کند، تصمیم گرفت به دیدارش برود. در ۵ سپتامبر همان سال، استعفای او از مقام کاردینالی به‌طور رسمی مورد تأیید قرار گرفت. این ازدواج، که در ابتدا مخفیانه بود، نه‌تنها نقطه عطفی در زندگی شخصی ایزابلا محسوب می‌شد، بلکه پیامدهای سیاسی و اجتماعی گسترده‌ای نیز در پی داشت، به‌ویژه در زمینه روابط درون خاندان گونزاگا و جایگاه کلیسا در برابر تصمیمات فردی اعضای اشراف. فردیناندو اول با این ازدواج مخالف بود، زیرا انتظار داشت از طریق جایگاه کلیسایی برادر کوچکترش، سیاست کلیسای مقدس را به نفع خاندان گونزاگا تحت تأثیر قرار دهد. دوک با درخواستی مبنی بر عدم اعتبار ازدواج، به اسقف مانتوا مراجعه کرد تا وینچنزو را به مقام کاردینالی بازگرداند. همسرش کاترین دِ مدیچی نیز در این موضع با او هم‌نظر بود، او حتی سعی کرد مادرش کریستینا از لورن را متقاعد کند تا در این مورد از حمایت دوک‌نشین بزرگ توسکانی بهره‌مند شود. در ابتدا وینچنزو به شدت مقاومت کرد، اما وقتی به گویتو تبعید شد و از تعدادی از مزایای مادی محروم شد، تسلیم شد و در دسامبر ۱۶۱۶ با خواسته‌های برادر بزرگترش مبنی بر لغو ازدواجش با ایزابلا موافقت کرد. ایزابلا مدتی در گاززوئو تحت نظر بود، اما وقتی تأیید شد که باردار نیست، به او اجازه بازگشت به سن مارتینو داده شد. فردیناندو اول، با کمک دختر عموی همسرش، ملکه ماری فرانسه، نتیجه‌گیری اساتید سوربن را در مورد احتمال لغو ازدواج به دلیل رابطه نزدیک این زوج دریافت کرد. در خود مانتوا، اعضای شاخه‌های سابیونتا و نوولارا از خاندان گونزاگا علیه طلاق صحبت کردند. | ## بخش 3: ایزابلا گونزاگا | فردیناندو اول، که در ازدواجش فرزندی نداشت، فهمید که برادر کوچکترش وارث اوست و می‌خواست وینچنزو به زودی ازدواج کند تا بقای سلسله را تضمین کند؛ بنابراین، پس از تلاش ناموفق برای مسموم کردن ایزابلا، دوک او را به جادوگری متهم کرد. این اتهامات باعث آغاز روند تفتیش عقاید شد که در سال ۱۶۲۲ در اسقف‌نشین مانتوا آغاز شد. «شاهدان» فرضی وجود داشتند که می‌گفتند بانوی بیوه سن مارتینو آل آرژین را در حال استفاده از معجون‌های جادویی دیده‌اند. ایزابلا خیلی زود فهمید که اگر در مانتوا محاکمه جادوگری شود، احتمالاً هیچ شانسی برای نجات جان خود نخواهد داشت، به خصوص وقتی که اتهام جادوگری توسط شوهرش تأیید می‌شد. در سال ۱۶۲۳، او به رم گریخت و پرونده خود را به دادگاه عالی تفتیش عقاید ارائه داد؛ بنابراین، روند جدیدی آغاز شد که توسط پاپ جدید اوربان هشتم تأیید شد. تلاش بعدی دوک و شوهرش برای کشتن او، با استفاده از قاتلان اجیر شده، نیز شکست خورد. در اکتبر ۱۶۲۶، وینچنزو به‌عنوان دوک جدید مانتوا و مونفراتو با نام وینچنزو دوم به قدرت رسید. اگرچه او و ایزابلا به‌طور جداگانه زندگی می‌کردند، اما از نظر قانونی همچنان زن و شوهر بودند، بنابراین ایزابلا عنوان رسمی دوشس همسر مانتوا و مونفراتو را دریافت کرد. در آوریل ۱۶۲۷، کرسی مقدس واتیکان اعتبار ازدواج ایزابلا و وینچنزو دوم را تأیید کرد. ایزابلا همچنین مسئله جبران خسارت‌های مادی ناشی از رفتار همسرش و بستگان او را مطرح کرد و خواستار به‌رسمیت‌شناختن رسمی عنوان دوشس شد. با مرگ وینچنزو دوم که فرزندی نداشت، شاخه اصلی خاندان گونزاگا منقرض شد و این واقعه آغازگر جنگ جانشینی مانتوا گردید—درگیری‌ای که نه‌تنها سرنوشت سیاسی منطقه را تغییر داد، بلکه جایگاه ایزابلا را نیز به‌عنوان یکی از چهره‌های کلیدی در تحولات اشرافی و سیاسی شمال ایتالیا تثبیت کرد. زندگی او، آمیخته با قدرت، رسوایی، عشق و سیاست، همچنان در تاریخ اروپا به‌عنوان نمونه‌ای از پیچیدگی‌های نقش زنان در ساختارهای سلطنتی و مذهبی باقی مانده است. مسئله او از فرانته گونزاگا دی بتزولو صاحب هفت (یا هشت) فرزند شد: آلفونسو (۱۵۹۶ – ۱۶۶۹)، مارکی پومارو. کارلو (۱۵۹۷ – ۲۴ آوریل ۱۶۳۷)، ابهٔ کومنداتور لوچدیو، فرماندار بُتسولو از ۱۶۳۱ تا ۱۶۳۶. لوئیجی (۱۵۹۹ – ۱۸ دسامبر ۱۶۶۰)، ژنرال امپراتوری و فرماندار رآب؛ با پرنسس ایزابلا فرانچسکا اهل آرنبرگ ازدواج کرد و فرزندانی داشت. کامیلو (۱۶۰۰ – اسپالاتو، ۱۶۵۸)، اشراف‌زادهٔ ونیزی، ژنرال توپخانه در ارتش ونیز، فرمانده ارتش مانتوا از ۱۶۵۲، فرماندار مونفراتو از همان سال و سپس فرماندار کل ارتش ونیزی در دالماتیا. آنّیباله (۱۶۰۲ – ۲ اوت ۱۶۶۸)، فرماندار جیاوارینو، رئیس شورای جنگی امپراتور فردیناند سوم، مارشال دربار امپراتریس النورا، شوالیهٔ نشان پشم زرین از ۱۶۵۷؛ نخست با پرنسس هدویگ ماریا از ساکس-لاوِن‌بورگ ازدواج کرد و سپس با کنتس باربارا چاکی د کُروشگ و آدوریان. | ## جمع‌بندی | فدریکو، سرهنگ ارتش امپراتوری، فیلدمارشال امپراتوری در مجارستان از ۱۵۹۵، و شوالیهٔ نشان نجات‌دهنده از ۱۶۱۴.