موضوع مقاله: تیری وانگفلن | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تیری وانگفلن | مقدمه: تیری وانگفلن (؛ زادهٔ ۲۱ مارس ۱۹۶۵ - درگذشتهٔ ۲۰ آوریل ۲۰۰۹) تاریخ‌نگار فرانسوی و متخصص در تاریخ دورهٔ مدرن بود. | ## بخش 1: تیری وانگفلن | زندگی‌نامه پس از دریافت مدرک کارشناسی ارشد در رشته تاریخ مدرن از دانشگاه پانتئون-سوربن در سال ۱۹۸۷ (با درجهٔ عالی)، در آزمون رقابتی خارجی معلمان تاریخ در سال ۱۹۸۹ رتبهٔ نهم را کسب کرد. او که در سال ۱۹۹۰ مدرک DEA (دیپلم مطالعات عالی) را (با درجهٔ عالی) دریافت کرده بود، از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۳ دستیار تدریس و سپس از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۴ دستیار تدریس و تحقیق در تاریخ مدرن بود، همچنان در پاریس ۱. پس از آن، از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۵ دستیار تدریس و تحقیق در تاریخ مدرن در دانشگاه پیکاردی ژول-ورن شد و در سال ۱۹۹۴ دکترای تاریخ را از دانشگاه پاریس ۱ (با درجهٔ بسیار ممتاز و تحسین یک‌صدا از سوی هیئت داوران) دریافت کرد. او که از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ مدرس تاریخ مدرن در دانشگاه بلز پاسکال در کلرمون-فران بود، در کتاب خود با عنوان «نه رم، نه ژنو» که در سال ۱۹۹۷ منتشر شد، زندگینامه صدها متفکر از دوران اصلاحات را مطالعه کرد. او در ژانویه ۲۰۰۰، نشان افتخار خود را برای نظارت بر تحقیقات در تاریخ مدرن از دانشگاه پاریس ۴-سوربن دریافت کرد و از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۶ استاد تاریخ مدرن در دانشگاه بلز پاسکال شد. از او کرسی تاریخ اوایل دوران مدرن را در دانشگاه تولوز- ژان ژوریس در اختیار دارد. از سال ۲۰۰۴، سردبیری نشریهٔ ایمان و زندگی، مجله‌ای در مورد فرهنگ پروتستان را برعهده داشت. تحریریهٔ نشریهٔ دوزبانهٔ مورآنا (Moreana) بود؛ مجله‌ای تخصصی در زمینهٔ تاریخ اروپا در دوران تامس مور. | ## بخش 2: تیری وانگفلن | چند هفته پس از انتخابش به عنوان استاد تاریخ اوایل تاریخ مدرن در دانشگاه تولوز-لو میرِی، تیری وانگفلن از ابتلای خود به سرطان آگاه شد و سرانجام پس از یک دورهٔ طولانی بیماری، در ۲۰ آوریل ۲۰۰۹ درگذشت. تاریخ تمدن غرب مدرن، از سدهٔ شانزدهم تا امروز تیری وانگفلن متخصص تاریخ ذهنیت‌های دینی و سیاسی و نیز تاریخ پدیدهٔ دین در پیوند با کنش‌های اجتماعی و تصورات و بازنمایی‌های جامعه در اروپای سده‌های شانزدهم و هفدهم بود. او به‌ویژه به این مسئله علاقه‌مند بود که چگونه افراد، با وجود فشار فزایندهٔ غرب مدرن برای پذیرش هنجارهای جمعیِ سیاسی، دینی، اجتماعی و فرهنگی، همچنان می‌کوشیدند بخشی از آزادی خود را—دست‌کم در سطح وجدان فردی—حفظ کنند و بدین‌سان، میان تعلق (که غالباً گریزناپذیر بود) به گروه‌های فراگیر و پذیرش بی‌قیدوشرطی که این گروه‌ها در نظریه مطالبه می‌کردند، تمایز قائل می‌شدند. این دغدغهٔ فکری، وانگفلن را به مطالعهٔ مسئلهٔ جنسیت و قوانین آن کشاند؛ از رهگذر توجه به راهبردهایی که زنان برای دور زدن یا حتی بهره‌برداری از این قوانین، در صورت ناتوانی از گریز کامل از آن‌ها، به کار می‌گرفتند. پژوهش‌های واپسین تیری وانگفلن در حوزهٔ انسان‌شناسی قدرت زنانه در اروپای رنسانس جای می‌گرفت. مقدمهٔ بخش مرکزی سه‌لتی که با عنوان قدرت به چالش کشیده‌شده در دست انتشار نزد انتشارات پایو بود، افقی گسترده و تحلیلی از مدرنیتهٔ غربی ترسیم می‌کرد؛ مدرنیته‌ای که به‌مثابه پدیده‌ای جهانی، از دوران رنسانس، اومانیسم و اصلاحات دینی آغاز شده بود، هرچند بی‌تردید عصر روشنگری و سپس چرخش سده‌های نوزدهم و بیستم، مراحل مهم و حتی شتاب‌دهنده‌ای در این روند به‌شمار می‌رفتند. شواهد گوناگون نشان می‌دهند که آثار وانگفلن به‌تدریج به‌سوی خوانشی فرامرزی و گشوده از تاریخ غرب گرایش یافته بود؛ خوانشی که در امتداد واپسین تأملات میشل فوکو قرار می‌گرفت. وفادار بین دو منبر در فرانسه XVI شانزدهم قرن، پاریس، چمپیون، ۱۹۹۷، تجدید چاپ ۲۰۰۲. | ## بخش 3: تیری وانگفلن | - جایزه مونسینور-مارسل ۱۹۹۸ از آکادمی فرانسه ژان دلومو و تیری وانگفلن، تولد و تأیید اصلاحات، پاریس، انتشارات دانشگاهی فرانسه، ۱۹۹۷، تجدید چاپ ۱۹۹۸، ۲۰۰۳ و ۲۰۰۸. فرمان نانت: تاریخ رواداری اروپایی (سده‌های شانزدهم تا بیستم)، پاریس، کتاب پوش، ۱۹۹۸، تجدید چاپ ۱۹۹۸، ۲۰۰۰ و ۲۰۰۵. کاتولیک‌ها در فرانسه با وجود شورا (سده‌های شانزدهم و هفدهم)، پاریس، انتشارات دانشگاهی فرانسه، ۱۹۹۹. رنسانس (ویراستار)، پاریس، انتشارات الیپسز، ۲۰۰۲، تجدید چاپ الیپسز، جلد شومیز، ۲۰۱۴. از میشل دو لوسپیتال تا فرمان نانت : سیاست و دین در مواجهه با کلیساها (ویراستار)، کلرمون-فران، انتشارات دانشگاهی بلیز پاسکال، ۲۰۰۳. اومانیست، پروتستان و روحانی: از ضد روحانیت‌گراییِ معتقد در سدهٔ شانزدهم (ویراستار)، قرن‌ها، ۱۸، ۲۰۰۴. قدرت مورد مناقشه: فرمانروایان زن اروپا در رنسانس، پاریس، انتشارات پایو، ۲۰۰۸، تجدید چاپ ۲۰۰۸. | ## جمع‌بندی | نیرنگی از مدرنیته غربی، با همکاری ایزابل کانی و ژروم گروندو، پاریس، انتشارات پایو، ۲۰۱۱.