موضوع مقاله: فریدریش ویلهلم چهارم، پادشاه پروس | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فریدریش ویلهلم چهارم، پادشاه پروس | مقدمه: او که به رمانتیست بر تخت پادشاهی شهرت داشت، در طول دوران سلطنت خود تلاش کرد تا آرمان‌های مسیحی و میان‌سده‌ای را با ساختار سیاسی پروس پیوند بزند. | ## بخش 1: فریدریش ویلهلم چهارم، پادشاه پروس | وی همچنین از ۱۸۴۰ تا ۱۸۵۷ عنوان شاهزادهٔ نوشاتل را داشت و بر این ایالت فرمانروایی کرد، هرچند که در نهایت پس از درگیری‌های سیاسی و نظامی، حاکمیت خود بر این منطقه را به نفع کنفدراسیون سوئیس رها کرد. در جریان انقلاب‌های ۱۸۴۸ میلادی، پارلمان فرانکفورت عنوان امپراتور آلمان را به او پیشنهاد داد، اما وی از پذیرش آن خودداری کرد. فریدریش ویلهلم معتقد بود که پذیرش تاجی که از سوی یک مجلس منتخب مردم ارائه شده باشد، به معنای نادیده گرفتن حق الهی پادشاهان است؛ او در نامه‌ای مشهور اعلام کرد که این تاج بوی لجن‌زار انقلاب را می‌دهد و او تنها تاجی را بر سر می‌گذارد که از سوی سایر شاهزادگان و حاکمان ایالت‌های آلمانی به او تقدیم شود. این تصمیم قاطعانه وی نه تنها باعث انحلال پارلمان و شکست جنبش‌های لیبرال گشت، بلکه اتحاد آلمان را برای دهه‌ها به تاخیر انداخت تا در نهایت به شکلی متفاوت و تحت رهبری نظامی پروس محقق گردد. زندگی فریدریش ویلهلم چهارم در ۱۵ اکتبر ۱۷۹۵ در برلین به دنیا آمد و بزرگترین فرزند فریدریش ویلهلم سوم و ملکه لوئیزه بود. او از دوران جوانی در سال ۱۸۱۴ میلادی در جنگ‌های آزادی پروس علیه ناپلئون بناپارت همراهی کرده بود و این تجربیات نظامی در کنار تربیت سنتی، او را به یکی از مدافعان سرسخت مشروعیت پادشاهی در برابر اندیشه‌های انقلابی فرانسه تبدیل کرد. وی در سال ۱۸۴۰ پس از مرگ پدرش به پادشاهی رسید و در ابتدا با شعار آشتی ملی، امیدهای زیادی را در میان لیبرال‌های آلمانی برای اصلاحات گسترده برانگیخت، هرچند که در باطن به حق الهی پادشاهان و حاکمیت مطلق معتقد بود. | ## بخش 2: فریدریش ویلهلم چهارم، پادشاه پروس | او شخصیتی چندبعدی داشت که بیش از سیاست، به هنر و معماری دلبسته بود؛ فریدریش ویلهلم به طراحی و نقاشی می‌پرداخت و پشتیبان جدی هنرمندان برجسته‌ای چون کارل فریدریش شینکل معمار و فلیکس مندلسون آهنگساز بود. خود او از پیروان وفادار مکتب رمانتیسم به شمار می‌رفت و معتقد بود که پادشاهی باید بر پایه سنت‌های مسیحی و میان‌سده‌ای بنا شود. علاقه او به احیای شکوه گذشته باعث شد تا پروژه‌های عظیم معماری از جمله تکمیل کلیسای جامع کلن را با جدیت دنبال کند تا نمادی برای اتحاد معنوی سرزمین‌های آلمانی ایجاد نماید؛ او ترجیح می‌داد به جای یک حاکم اداری مدرن، همچون یک حامی هنر در دوران رنسانس شناخته شود. در جریان انقلاب ۱۸۴۸ میلادی، فریدریش ویلهلم با یکی از بزرگترین چالش‌های دوران سلطنت خود روبرو شد؛ او نخست ارتشش را به دفع خونین انقلابیون در خیابان‌های برلین گسیل داشت، ولی سپس تحت فشار افکار عمومی، سپاهیانش را پس‌نشاند و با پوشیدن بازوبند انقلابی، خود را پیشگام اتحاد آلمان نامید. وی در اندیشهٔ اتحاد آلمان در سایهٔ دولتی لیبرال بود و مجلسی ملی گردآورد و فرمان اجرای مشروطه در پروس را صادر کرد؛ ولی با فروکش کردن تب اولیه انقلاب، باز نیروهای ارتش را به برلین فرستاد و در همان سال مجلس را منحل نمود. این رفتارهای متناقض نشان‌دهنده تضاد میان باورهای او به اقتدار سنتی و ضرورت‌های زمانه بود که در نهایت منجر به انحلال پارلمان و سرکوب جنبش‌های دموکراتیک در اواخر سال ۱۸۴۸ گردید. پس از انحلال مجلس پروس، پارلمان فرانکفورت به عنوان نخستین مجلس منتخب در سراسر آلمان برپا گردید تا رویای اتحاد ملی را محقق سازد. | ## بخش 3: فریدریش ویلهلم چهارم، پادشاه پروس | در سال ۱۸۴۹ میلادی، این پارلمان تاج پادشاهی آلمان متحد را به فریدریش ویلهلم چهارم واگذار کرد، ولی او با این استدلال که پادشاهی را فقط از جانب خدا یا شاهزادگان هم‌تراز خود می‌پذیرد، آن را رد کرد. او سپس تلاش کرد با طرح اتحاد ارفورت، اتحادیه‌ای تحت رهبری پروس ایجاد کند، اما این ایده نیز به دلیل فشار سیاسی اتریش در سال ۱۸۵۰ و طی کنفرانس اولموتس کنار گذارده شد. با وجود این شکست‌ها، او در داخل کشور بنیاد یک پادشاهی پارلمانی با دو مجلس اعیان و مجلس منتخبان مردم را پایه‌ریخت که چارچوب سیاسی پروس را تا دهه‌ها بعد حفظ کرد. سال‌های پایانی عمر او با زوال جسمانی و روانی همراه بود؛ در سال ۱۸۵۷ میلادی فریدریش ویلهلم دچار چندین سکته مغزی پیاپی شد که سبب فلج کامل و از دست دادن قوای ذهنی او گردید. به دلیل ناتوانی پادشاه از اداره امور، از سال ۱۸۵۸ تا زمان مرگش در سال ۱۸۶۱، برادر او ویلهلم یکم نیابت سلطنت را بر عهده داشت. فریدریش ویلهلم چهارم در نهایت در ۲ ژانویه ۱۸۶۱ در کاخ سانس‌سوسی درگذشت و در کلیسای صلح پوتسدام به خاک سپرده شد. | ## جمع‌بندی | میراث او پادشاهی پروسی بود که میان سنت‌های اشرافی گذشته و ضرورت‌های سیاسی آینده معلق مانده بود، اما راه را برای برادرش هموار کرد تا چند سال بعد، امپراتوری آلمان را تحت رهبری پروس بنیان نهد.