موضوع مقاله: انکار هولوکاست | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # انکار هولوکاست | مقدمه: «انکار هولوکاست تلاشی است برای نفی واقعیت‌های به ثبوت رسانده شده نسل‌کشی یهودیان اروپایی توسط نازی‌ها. | ## بخش 1: انکار هولوکاست | این موارد به‌طور کلی به واسطه نفرت از یهودیان برانگیخته شده‌اند و بر این ادعا ساخته و پرداخته شده‌اند که هولوکاست به عنوان بخشی یک دسیسه برای پیشبرد منافع یهودی، توسط یهودیان ابداع یا مبالغه شده‌است.» منکران هولوکاست یک یا چند مورد از موارد زیر را اظهار می‌کنند:چه تعداد یهودی در هولوکاست به قتل رسیدند؟ همچنین برای آمار تعداد تلفات قربانیان بخش مربوط را در مقاله قربانیان هولوکاست را ببینید.عناصر کلیدی انکار هولوکاست: «قبل از بحث دربارهٔ این که انکار هولوکاست به چه صورت یک تئوری توطئه را تشکیل می‌دهد، این مهم است که بفهمیم منظور از اصطلاح 'انکار هولوکاست' چیست. منکران هولوکاست، یا آن طور که خودشان را می‌نامند 'تجدید نظر طلبان'، تمام نقاط عمده تع تعریف هولوکاست نازی را زیر سؤال می‌برند. اولا، بحث می‌کنند که، در حالی که کشتار جمعی یهودیان رخ داده‌است (اگرچه آن‌ها هم عمدی بودن چنین قتل‌هایی را و همچنین سزاواری این قتل‌ها را مورد تردید و مناقشه قرار می‌دهند)، هیچ سیاست رسمی نازی‌ای برای قتل یهودیان وجود نداشته‌است. دوما، و احتمالاً برجسته تر از همه، آنان بحث می‌کنند که هیچ اتاق گاز آدم‌کشی‌ای وجود نداشته‌است، خصوصاً در آشویتس-بیرکنو (Auschwitz-Birkenau)، در جایی که تاریخ دانان خط فکری باب روز معتقدند بیش از ۱ میلیون یهودی به قتل رسیدند، و سوماً، منکران هولوکاست بحث می‌کنند که میزان تلفات مرگ یهودیان اروپا در طول جنگ جهانی دوم کاملاً پایین‌تر از ۶ میلیون نفر بوده‌است. منکران اعدادشان به عنوان قاعده ای کلی بین ۳۰۰۰۰۰ و ۱٫۵ میلیون نفر شناور است.» از انکار هولوکاست، تعریف، پروژه_تاریخ_هولوکاست توسط Andrew E. «ما در بخش سه مستقیماً سه‌پایه عمده ای که انکار هولوکاست بر آن‌ها بنا شده‌است را مد نظر قرار می‌دهیم … این ادعا که اتاق‌های گاز و آتش‌سپارگاه‌ها برای نابودسازی جمعی استفاده نمی‌شد بلکه در عوض برای شپش زدایی لباس‌ها و خلاص شدن از مردمی که در اثر بیماری یا کار بیش از حد جان داده استفاده می‌شد؛.. این ادعا که حساب شش میلیون [نفر] اغراقی است در مرتبه_بزرگی—که حدود ششصد هزار، نه شش میلیون، به دستان نازی‌ها مردند؛.. انکار تاریخ: چه کسی می‌گوید هولوکاست هیچ وقت اتفاق نیفتاده و آنان چرا این را می‌گویند؟ «انکار هولوکاست: ادعاهایی مبنی بر این که نابودسازی جمعی یهودیان توسط نازی‌ها هیچ وقت رخ نداده‌است؛ این که تعداد تلفات یهودی به شدت مورد مبالغه قرار گرفته‌است؛ این که هولوکاست سیستماتیک نبوده یا نتیجه ای از یک سیاست رسمی نبوده؛ یا به سادگی این که هولوکاست هیچ وقت اتفاق نیفتاده است.» انکار هولوکاست چیست در ۱۶ فوریه ۲۰۰۵ میلادی، در Archive.is، وب سایت ید_وشم، ۲۰۰۴ میلادی، واکشی شده در ۱۸ دسامبر ۲۰۰۶ میلادی. «در میان اکاذیبی که به‌طور روتین اشاعه می‌شوند این ادعاها که هیچ اتاق گازی در آشویتس وجود نداشته، به جای شش میلیون فقط ۶۰۰۰۰۰ یهودی کشته شدند، و این که هیتلر هیچ نیت جنایت باری علیه یهودیان یا دیگر گروهی‌های تحت تعقیب دولتش نداشت.» انکار هولوکاست (Holocaust Denial )، اتحادیه_ضد_افترا، ۲۰۰۱ میلادی. «در حالت کلی، انکار هولوکاست شامل ۴ کانون مرکزی می‌شود: کمینه سازی شمار کشتگان، انکار استفاده از گاز [جهت کشتن]، انکار طبیعت سیستماتیک این نسل‌کشی، و ادعاهایی مبنی بر این که فراتر از همه این‌ها شواهد پس از جنگ جعل شده‌اند.» از Mark M. واکشی شده در ۷ ژوئن ۲۰۱۸.«انواع اظهاراتی که در مطالب انکار هولوکاست مطرح می‌شود شامل این هاست: به جای حدود شش میلیون یهودی، چند صد هزار نفر در طول جنگ کشته شدند. شواهد علمی ثابت می‌کنند که اتاق‌های گاز نمی‌توانستند برای کشتن تعداد زیادی از مردم استفاده شده باشند. یهودیان در اردوگاه‌ها به دلایل مختلفی [بله] مردند، لکن در نتیجه گرسنگی و بیماری مردند (بیش ترشان از در دسترس نبودن غذا به دلیل بمباران متفقین مردند). هولوکاست افسانه ای که توسط متفقین برای اهداف پروپاگاندایی ساخته شده، و به تبع آن توسط یهودیان برای مقصاد خودشان بال و پر داده شد. خطاها و ناهماهنگی‌ها در شواهد بازماندگان به [ضرورتاً] غیرقابل اعتماد بودن ذاتی آن‌ها اشاره دارد. شواهد مستند شده ادعایی از هولوکاست، برگرفته از تصاویر قربانیان اردوگاه‌های کار اجباری در خاطرات ان فرانک (Anne Frank)، جعل شده‌است. اعرافات نازی‌های سابق به جرائم جنگی از طریق شکنجه استخراج شده‌است.» ذات انکار هولوکاست: انکار هولوکاست چیست؟ راه حل نهایی آلمان نازی فقط اخراج یهودیان از رایش سوم را هدف قرار داده بود و شامل از بین بردن آنان نمی‌شد. مقامات نازی، از اردوگاه‌های مرگ و اتاق‌های گاز برای کشتار جمعی نسل‌کشانه یهودیان استفاده نکردند. شمار واقعی یهودیان کشته‌شده، به‌طرز قابل توجهی از شمارش تاریخی پذیرفته شده ۵ الی ۶ میلیون نفر کمتر است، یعنی معمولاً نزدیک به یک‌دهم آن تعداد. از آن‌جا که انکار هولوکاست وجه مشترکی از موارد به‌خصوصی از پروپاگاندای نژادپرستی می‌باشد، در بسیاری از مکان‌هایی که روی می‌دهد یک مسئله اجتماعی جدی به‌شمار رفته و در چندین کشور اروپایی ازجمله آلمان و همچنین اسرائیل غیرقانونی است. انکار هولوکاست توسط برخی دولت‌های خاورمیانه‌ای، از جمله دولت ایران و سوریه (حکومت بشار اسد) حمایت می‌شود. پژوهشگران، برای توصیف متدولوژی و دیدگاه‌های منکران هولوکاست از عبارت «انکار» استفاده می‌کنند، به این منظور که آنان را از «تجدیدنظر طلبان تاریخی» عقلانی، که تفاسیر متعارفی تاریخ را، با استفاده از متدولوژی‌های تاریخی به‌ثبوت‌رسانده‌شده، به چالش می‌کشند جدا کنند.انکار در مقابل «تجدید نظر طلبی»: «این، همان عارضه است که چه چیزی آمده به عنوان 'تجدید نظر طلبی'، 'نفی گری'، یا 'انکار هولوکاست' شناخته شده، که مشخصه اصلی یا رد رک بی‌درنگ خودِ صداقت در نسل‌کشی یهودیان توسط نازی هاست، یا در کم‌ترین حالت تلاشی هماهنگ برای کم جلوه دادن هم مقیاس آن و هم اهمیت آن… مع‌هذا، این به همان میزان حیاتی است که بین سیاست‌های کاملاً زننده انکار و تجدید نظر طلبی محققانه آن تفاسیر از پیش پذیرفته شده قراردادی هر رخداد تاریخی ای، از جمله هولوکاست، تمایز قائل شد.» اومر بارتوو (Omer Bartov). تجدید نظرطلبی، در دیدگاه آنان، پالایش دانش موجود دربارهٔ رویدادی تاریخی را در بر می‌گیرد، نه انکاری از خود رویداد را، که از طریق بررسی شواهد تجربی جدید یا بررسی دوباره یا تفسیر دوباره شواهد موجود امکان می‌پذیرد. در فضای پسا-شوری، هولوکاست معمولاً هولکاست معمولاً آن طور انکار نشده‌است و فعالان حقوق رادیکال وجود اتاق‌های گاز در آشویتس، یا سیاست‌های یهودستیزانه آلمان نازی را زیر سؤال نبرده‌اند. اصطلاح‌شناسی و ریشه‌شناسی منکران هولوکاست ترجیح می‌دهند که به کارشان به عنوان تجدید نظر طلبی (یا بازنگری) تاریخی اشاره شود، و به این که به آن‌ها «منکران» گفته شود اعتراض دارند. پروفسور دانشگاه اموری، دبورا لیپستاتDeborah Lipstadt نوشته‌است که: «انتخاب نام تجدیدنظرطبان از سوی منکران برای توصیف خود نشان‌گر استراتژی بنیادی آنان برای فریب دادن و تحریف کردن و تلاششان برای به تصویر کشیدن خودشان به عنوان تاریخ‌دانان عقلانی که به فعالیت عرفی روشن گری گذشته مشغولند، می‌باشد.» محققان این انتخاب نام را فریب دهنده در نظر می‌گیرند چرا که متدهای انکار هولوکاست با متدهای پذیرفتنی و عقلانی تجدیدنظر تاریخی فرق دارد. تجدید نظر تاریخی رویدادهای عمده … درگیر فعلیت این رویدادها نیست؛ در عوض، درگیر تفسیر تاریخی آن هاست – به‌طور کلی علل و پیامدهایشان.لیپستاد می‌نویسد که انکار هولوکاست امروزی الهامش را از خاستگاه‌های مختلفی بیرون می‌کشد، از جمله مکتبی فکری که متدی تثبیت شده را برای زیر سؤال بردن سیاست‌های دولت به کار می‌گیرد. Niewyk از این که چگونه تجدید نظر طلبی تاریخی عقلانی—بررسی دوباره تاریخ پذیرفته شده و به روز رسانی آن با اطلاعات جدیداً کشف شده کم‌تر جهت دار و دقیق تر—می‌تواند حینی که واقعیت‌های جدید ظاهر شدند به مطالعه دربارهٔ هولوکاست اعمال شود و ادراک تاریخی از آن را تغییر دهد، نمونه‌هایی را ارائه کرد:با توجه به این که مشخصه‌های اصلی هولوکاست به وضوح برای همه به جز آن که عمداً نابیناست روشن است، تاریخ دانان توجهشان را به سوی جنبه‌هایی از داستان معطوف کرده‌اند که در آن‌ها شواهد ناقص یا مبهم است. این‌ها به هیچ وجه مسائل کوچکی نیستند، اما به مسائلی مانند نقش هیتلر در رویداد، پاسخ‌های یهودیان به ظلم و جور، و عکس العمل‌های ناظران هم در درون و هم بیرون اروپای تحت کنترل نازی معطوف شده‌است.در مقابل، حرکت انکار هولوکاست رویکرد خود را در این ایده از قبل معین شده پایه گذاشته‌است که هولوکاست، آن طور که توسط تاریخ‌نگاری باب روز درک شده رخ نداده‌است. [نفی گری] تفسیری دوباره از واقعیت‌های شناخته شده نیست، بلکه انکار واقعیت‌های شناخته شده‌است. عبارت نفی گری به عنوان نام حرکتی برای انکار یک جنایت به خصوص علیه بشریت، نسل‌کشی نازی‌های علیه یهودیان در ۱۹۴۱ الی ۱۹۴۵ میلادی، که همچنین تحت عنوان هولوکاست (یونانی: همه سوزی) یا شائوه (عبری: بلا) شناخته می‌شود، رواج پیدا کرده‌است. نفی گری غالباً با کوشش جهت بازنویس تاریخ به طریقی که واقعیت هولوکاست از قلم بیفتدشناخته می‌شود.برخی از طرفداران هولوکاست، معتقدند عبارت انکار هولوکاست برای تفکیک دیدگاه سیاسی ردکننده از دیدگاه تاریخی بازنگری خواه، به کار می‌رود. متقابلاً منکران هولوکاست، آن را حرکتی علمی و بررسی‌ای تاریخشناسانه می‌دانند.جایگاه هولوکاست. ۱۳۸۴ (ISBN 964-419-110-2) مرکز اسناد ص ۱۲۸ و ۱۲۹ برخی دیگر از دشمنان یهودیان ازجمله برخی گروه‌های مسلمان هولوکاست را افسانه خوانده و آن را بهانه بعضی از یهودیها برای فریب اذهان عمومی در اشغال فلسطین معرفی می‌کنند.. کوشش آلمانی‌ها در حالی که جنگ جهانی دوم همچنان برقرار بود، نازی‌ها از قبل یک نقشه احتمالی برای پیشامد غیرمترقبه تدارک دیدند مبنی این که در صورت شکست به نابودسازی تمام سوابق آلمان اقدام کنند.سرژ کلارزفلد (۱۹۹۶ میلادی). مورخان اسنادی را مستند کرده‌اند که نشان می‌دهد همان‌طور که شکست آلمان قریب‌الوقوع شد و رهبران نازی متوجه شدند که به احتمال زیاد اسیر و به محاکمه کشانده می‌شوند، تلاش‌های عظیمی برای نابود کردن تمامی شواهد کشتارهای جمعی انجام شد. به عنوان یک مورد از بسیاری از نمونه‌ها، اجساد ۲۵۰۰۰ یهودی اکثراً لتونیایی، که فریدریش یکلن و سربازان تحت فرمانش در اواخر ۱۹۴۱ میلادی در رامبولاRambula (نزدیک ریگا) گلوله زده بودند، از خاک درآورده و سوزانده شد. در سخنرانی‌های ننگین پوزن در ۱۹۴۳ میلادی مانند موردی که در ۴ اکتبر انجام شد، هیملر صراحتاً به نابودسازی یهودیان اروپا اشاره می‌کند و به علاوه اظهار می‌کند که نسل‌کشی باید به‌طور همیشگی راز نگه داشته شود:من همچنین می‌خواهم این‌جا به صادقانه به مسئله‌ای بسیار دشوار اشاره کنم. ما الان می‌توانیم بی پرده دربارهٔ این در بین خودمان صحبت کنیم، و با این حال هیچ وقت به‌طور عمومی این را مورد بحث قرار نخواهیم داد. درست همان‌طور که در ۳۰ ژوئیه، ۱۹۳۴، برای انجام وظیفه‌مان آن طور که دستور داده شده بود تعلل نکردیم و [...] من الان دارم به تخلیفه یهودیان اشاره می‌کنم، به نابودکردن مردم یهود. | ## بخش 2: انکار هولوکاست | — هاینریش هیملر، ۴ اکتبر ۱۹۴۳ هم‌دستی فرانسوی‌ها در تخریب آرشیو در فرانسه اشغالی نیز شرایط در رابطه با حفظ سوابق جنگ چندان بهتر نبود، تا حدودی به سبب قوانین پنهان‌کاری کشور فرانسه که کاملاً به دوره قبل از جنگ بر می‌گردد با هدف حفاظت از دولت فرانسه و کشور در برابر افشاگری‌های شرم آور. دوره بلافاصله پس از جنگ در ۱۹۴۵ میلادی، ژنرال دوایت آیزنهاور، فرمانده عالی متفقین، پیش‌بینی کرد که روزی کوششی انجام خواهد شد تا سند جنایات نازی به عنوان پروپاگاندا از نو توصیف شود و قدم بر ضد این برداشت. محاکمه‌های نورمبرگ محاکمه‌های نورمبرگ پس از جنگ در ۱۹۴۵–۱۹۴۶ میلادی در آلمان برقرار شد. محاکمه آدولف آیشمان در ۱۹۶۱ میلادی، دولت اسرائیل آدولف آیشمان را در آرژانتین دستگیر کرد و او را به اسرائیل آورد تا به خاطر جنایات جنگی بر جایگاه محاکمه بایستد. تاریخ پس از جنگ جهانی دوم در پی عواقب آنی ناشی از جنگ، پیش از کوشش‌های مفصل مستندسازی توسط نیروهای متفقین، یک حس ناباوری باعث شد بسیاری، گزارش‌های ابتدایی هولوکاست را منکر شوند. جیمز کیگسترا در ۱۹۸۴ میلادی، جیمز کیگسترا، یک معلم دبیرستان کانادایی، تحت قانون‌نامه جنایی کانادا به خاطر «اشاعه نفرت میان گروهی قابل شناسایی، از طریق مخابره بیانات ضدیهودی [یا یهودستیزانه] به دانشجویانش» متهم شد. ریویژنیزم کن مک‌وی، یک ساکن آمریکایی کانادا، از تلاش سازمان‌هایی مانند «مرکز سیمون ویزنتال» جهت سرکوب سخنان منکران هولوکاست آشفته شد. او معتقد بود بهتر است به صورت علنی با آن‌ها روبه‌رو شد تا اینکه آنها را سانسور کرد. گروه‌های منکر هولوکاست در میان مدافعان انکار هولوکاست، طیف‌های گوناگونی قرار دارند. در حقیقت منکران هولوکاست را نمی‌توان یک گروه متقارن شمرد، بلکه گسترهٔ آن‌ها از افراد و گروه‌هایی افراطی نظیر نئونازی‌ها، کوکلوس‌کلانها و محمود احمدی‌نژاد تا یهودیانی نظیر جورف جی برگ، نورمن فینکلشتاین، روژه دای دامرگو، دیوید کول و استفن هیوارد متغیر است.جایگاه هولوکاست. ۱۳۸۴ (ISBN 964-419-110-2) مرکز اسناد ص ۱۲۹ تا ۱۳۲ برای مثال گروه‌های نئونازی پس از جنگ جهانی دوم تبلیغات خود را مبنی بر دروغ و ساختگی بودن هولوکاست آغاز کردند. «جرج لینکون راکول» از اولین رهبران نئونازی آمریکا پس از جنگ جهانی دوم بود که به انکار هولوکاست پرداخت.«هانس اشمیت» از نئونازی‌های آلمانی مشهور، پس ا ز ورودش به آمریکا در سال ۱۹۴۹، تبدیل به یک از فعالترین منکران هولوکاست در آمریکا شد. گروه دیگری که به صورت سازمان یافته و با هیاهوی زیاد ادعای تجدید نظر طلبی می‌کنند، گروه‌های کوکلوس‌کلان هستند. گروهی یهودیاند مانند جورف جی برگ، نورمن فینکلشتاین، روژه دای دامرگو، دیوید کول و استفن هیوارد، برخی مسیحی مانند روبر فوریسون، گرمار رودلف، میکائیل ای هافمن و رابرت کانتس و برخی بیخدایند مانند بردلی اسمیت. از نظر حرفه و موقعیت اجتماعی نیز در میان منکران هولوکاست مشخصهٔ مشترک خاصی وجود ندارد، برخی از ایشان کسانی هستند که از سوی رژیم ناسیونال سوسیالیست تحت تعقیب بوده یا حتی سابقه زندانی شدن در اردوگاه‌های تجمعی را دارند. برگ) برخی استاد دانشگاه هستند (مانند: کریستین لیندر، کاستاس زاور دینوس و آرتور آر. بوتز) و گروه کثیری مدرک دکتری دارند (مانند: هربرت تیدمان، استفان هی‌وارد و…) برخی مهندس هستند (مانند: فردریش برگ و…) و گروهی تاریخ‌نگار حرفه‌ای هستند (مانند: مارک وبر و رابرت کونتس) بسیاری نیز به استادی کرسی‌های مختلف دانشگاه اشتغال دارند. برخی کمونیست و سوسیالیست هستند (مانند: پل راسینیر) و برخی چپ میانه‌رو (مانند: سرج سیون) گروهی لیبرال بوده (مانند:دیوید کول) و برخی محافظه‌کارند (مانند:کارلو ماتوکنو) برخی طرفداران دست راستی در میان آنان به چشم می‌خورد (مانند:یودو والندی و مارک وبر) و برخی ناسیونال سوسیالیست می‌باشند (مانند ارنست زوندل). منکران هولوکاست مدعی هستند که تکثر تجدیدنظرطلبان شامل: مذاهب متفاوت مشاغل گوناگون، عقاید سیاسی کاملاً متضاد و اقوام ملیتی مختلف، تجدید نظر طلبان را از اتهام وابستگی سیاسی و نژادی مبری می‌کند. تاریخچه محققان معمولاً تجدیدنظر طلبی در هولوکاست را در سه دوره زمانی بررسی می‌کنند.جایگاه هولوکاست. ۱۳۸۴ (ISBN 964-419-110-2) مرکز اسناد ص ۴۲ تا ۴۶ دوره اول این دوره، تقریباً بلافاصله پس از پایان جنگ جهانی دوم و محاکمات دادگاه‌های سران آلمانی آغاز شد. در این دوره، برخی مورخان با انتشار آثار تحقیقی و تحلیلی خود، واقع گرایی ادعاهای مطرح شده در دادگاه‌ها را به چالش کشیدند. تعداد کتب و مقالات منتشر شده در این دوره در خصوص بازنگری در هولوکاست به میزان زیادی افزایش یافت و تجدیدنظرطلبان به امکانات بیشتری دست یافتند؛ ولی از سال ۱۹۹۳ تا سال ۲۰۰۳، این امکانات به تدریج بر اثر اختلافات مالی کاهش یافت و از بین رفت. دوره سوم در این دوره که از سال ۲۰۰۳ و با آغاز به کار سایت اینترنتی و انتشار نشریه تجدیدنظر طلبRevisionist آغاز شد، تجدیدنظر طلبان مجدداً فرصت پیدا کردند تا با مقالات تکنیکی‌تر و متنوع‌تر، به جنبه‌های حقوقی قضیه بیشتر بپردازند. دلایل منکران هولوکاست منکران هولوکاست دلایل گوناگونی برای نظر خود ارائه می‌دهند. هیچ فرمان یا دستوری از سوی حزب نازی یا سران و رهبران آلمان برای نابودسازی یهودیان وجود ندارد. در میان مدارک بدست آمده از آلمان پس از سقوط حتی یک برگه یا سند وجود ندارد که به عنوان دستور کشتار یهودیان از سوی مقامات به افسران یا گزارش انجام این عمل از سوی انجام دهندگان به مافوق‌هایشان تلقی شود. همچنین هیچ برنامه، طرح، سازمان یا حتی مدارک بودجه و حسابداری نیز برای کشتار یهودیان یافت نشده‌است. تجهیزات صنعتی کافی و حتی سوخت کافی برای سوزاندن اجساد این تعداد از قربانی در تمام مناطق تحت اشغال آلمان وجود نداشته‌است. ظرفیت کوره‌های جسد سوزی (و نه آدم سوزی) کشف شده، حتی به اندازه سوزاندن اجسادی که به دلیل گرسنگی و بیماری فوت شده بودند نیز نبوده‌است. منکران هولوکاست معتقدند که آمار یهودیان قبل و بعد از جنگ گواه آن است که در طول دوره جنگ جهانی دوم، با احتساب کسانی که به عنوان سرباز در جبهه‌های جنگ جان خود را از دست داده‌اند، سیصد هزار تا ۱٫۵ میلیون یهودی از دنیا رفته‌اند. با وجود فعالیت سرویسهای اطلاعاتی متفقین و با وجود نزدیکی اردوگاه‌ها به مناطق سکونت مردم عادی، تا پیش از پایان جنگ، هیچ منبع رسمی، سازمان بین‌المللی و حتی کشورهای دشمن آلمان، ادعایی مبنی بر کشتار گسترده یهودیان نکرده‌اند. برای مثال از هزاران کامیونی که ادعا می‌شود دارای اتاق گاز بوده و بازداشت شدگان را در حال انتقال خفه می‌کرده‌اند، حتی یک نمونه به عنوان مدرک به هیچ دادگاهی ارائه نگردیده‌است. برای مثال تنها برای اردوگاه آشویتس ۲۲ منبع معتبر، ارقامی از ۳۵۶ هزار نفر (فریتجوف مایر تاریخدان ۲۰۰۲) تا ۸ میلیون نفر (دفتر تحقیقات جنایات جنگی فرانسه ۱۹۴۵) را ارائه داده‌اند. برای مثال برخلاف مدعیان هولوکاست در سال‌های قبل‌تر، امروزه هیچ مدعی هولوکاستی ادعا نمی‌کند که از روش‌های جریان برق، کشتار در اتاق‌های بخار سوزان، مرگ به وسیلهٔ تخلیه هوا از اتاق، کشتار از طریق مسموم سازی خون و مرگ به کمک آهک برای کشتار یهودیان استفاده شده باشد.دیلی تلگراف ۲۵ ژوئن ۱۹۴۶ صفحهٔ ۵ تناقض در اردوگاه‌های دارای اتاق گاز مدعیان هولوکاست در گذشته برای هر اردوگاه، اتاق گاز را الزامی دانسته بودند. برای مثال هارتلی شاوکراس، دادستان انگلیسی دادگاه نورنبرگ مدعی بود کلیه اردوگاه‌های آشویتس، داخائو، تربلینکا، بوخنوالد، ماتهاوزن، مجدانک و اورانین برگ دارای اتاق گاز بوده‌اند. در حالی که ساموئل کراکوفسکی، محقق اسرائیلی هولوکاست، این داستان را یک افسانه دانست که آلمانی‌ها برای ترساندن زندانیان یهودی آن را ساخته‌اند. صابون یهودی اعترافات و شهادت‌های نامطمئن علاوه بر تناقضات موجود در بسیاری از ادعاهای مدعیان هولوکاست، اصولاً دلایلی که براساس آن هولوکاست اثبات می‌گردد، از دید منکران هولوکاست مردود است. ۱۳۸۴ (ISBN 964-419-110-2) مرکز اسناد ص ۱۰۱ تا ۱۲۵ قاضی نورمن بیرکت، قاضی انگلیسی دادگاه نورنبرگ مدعی شد که «این دادگاه تنها شکلی از یک فرایند قضایی را دارد و هدف اصلی آن سیاسی است» قاضی کل دادگاه نورنبرگ چارلز ونیر استروم، مدعی شد «بسیاری از مدارک ارائه شده در دادگاه‌ها، از میان چندین تن! وکلا، منشی‌ها، بازجوها و مترجمانی بکار گرفته شده‌اند که به تازگی به تابعیت آمریکا درآمده‌اند. سابقه آنان سرشار از تنفر اروپایی است… اگر هفت ماه پیش می‌دانستم، هرگز به اینجا نمی‌آمدم.» ماده ۱۹ اساسنامه دادگاه نورنبرگ تصریح می‌کند «دادگاه خود را به قواعد فنی ارائه مدرک مقید نمی‌کند… و هر مدرکی را خواهد پذیرفت» بنابراین هیچ متهمی در دادگاه نتوانست اصالت مدرکی را (معمولاً اعترافات هنگام بازجویی) رد نماید. شموئل کراکوفسکی، رئیس مرکز یادبود هولوکاست در اسرائیل در سال ۱۹۸۶ اذعان نمود «بیش از ده هزار (از بیست هزار) شهادت‌های بایگانی شده غیرقابل اعتماد است» دروغ بودن برخی از اعترافات و شهادت‌ها حتی در دادگاه نیز اثبات گردید. برای مثال در دادگاه داخائو یک شاهد یهودی به نام اینشتین مدعی شد که متهم منزل، برادر وی را به قتل رسانده‌است. | ## بخش 3: انکار هولوکاست | در صورتجلسه دادگاه ثبت شده‌است که بازپرس با فریاد به شاهد خود (اینشتین) گفت: «چطور می‌توانیم این خوک را اعدام کنیم، در حالی که توی احمق برادرت را به دادگاه آورده‌ای؟» سایر دلایل علاوه بر این دلایل، بنابر ادعای منکران هولوکاست، برخی از ادعاهای هولوکاست، شرایط اولیه باورپذیری را نیز ندارند. برخی از این دلایل به این شرح است: استفاده از گاز سیانور (سیکلون ب) برای کشتار مردم مقرون به صرفه نمی‌باشد. یک مهندس آمریکایی بنام لشتر، که سمت مشاور در امور اعدام را در برخی ایالات آمریکا بر عهده داشت پس از بازدید دقیق و فنی که در سال ۱۹۸۸ از اردوگاه‌های مورد ادعا به عمل آورده‌است در گزارش خود صراحتاً اعلام کرد: «در هیچ‌یک از این مکان‌ها، اتاق گاز اعدام وجود نداشته‌است.» شهادت‌های که ادعاهای منکران هولوکاست را رد می‌کند شهادت‌های وقوع هولوکاست شهادت‌های وقوع هولوکاست در درجه اول از خود دولت آلمان می‌آید. منبع دیگر، ارتش‌های متفقینی هستند که اردوگاه‌ های کار اجباری و اردوگاه‌ های نابودی را آزاد کردند و یافته‌ های خود را در فیلم و عکس ثبت کردند. گرچه نازی‌ها تلاش کردند شواهد هولوکاست را نابود کنند هنگامی که دیدند شکست آنها اجتناب‌ناپذیر است، آنها تعداد زیادی از جعبه‌ های حاوی اسناد مربوط به هولوکاست را با وزن کلی چندین تن به جا گذاشتند. با توجه به فروپاشی سریع نیروهای نازی در اواخر جنگ، تلاش‌های آنها برای نابودی تمام شواهد محکوم به شکست بود. تمام این موارد باعث شده تاریخ‌نگاران اصلی موافق باشند که انکار هولوکاست با واقعیت‌های تاریخی در تضاد است. شهادت‌هایی از مسئولیت هیتلر در هولوکاست منکران هولوکاست بر این واقعیت تکیه می کنند که هیچ دستور کتبی صریحی که توسط هیتلر امضا شده باشد و دستور نابودی جمعیت یهودی در مناطق تحت سلطه آلمان را صادر کند، یافت نشده است. منتقدان این ادعا نشان می دهند که نازی ها اغلب از اصطلاحاتی مانند «کشتن» یا «مرگ» برای توصیف اعمال خود استفاده نمی کردند. آنها تقریبا همیشه از اصطلاحاتی مانند «راه حل نهایی مسئله یهودیان» استفاده می کردند. با این حال، در سال ۱۹۳۹ هیتلر سخنرانی ایراد کرد که به طور مستقیم به نابودی یهودیان اشاره داشت و چنین گفت: یک پوستر حاوی این نقل قول در سال ۱۹۴۱ با دستور نصب آن در تمام ادارات دولتی منتشر شد. هاینریش هیملر در سخنرانی روشن خود در برابر افسران اس اس در پوزنان درباره نابودی یهودیان صحبت کرد و از این رو یکی از رهبران ارشد نازی مسئولیت نابودی یهودیان را پذیرفت. علاوه بر این، اسنادی وجود دارد که نشان می‌دهد سیاست منظم و سازمان یافته‌ ای از سوی رهبران نازی برای نابودی مردم یهودی وجود داشت. این سند در دادگاه‌ های نورنبرگ به عنوان شواهدی از اینکه هیتلر از نابودی یهودیان و نیز نابودی گروه‌ های دیگر آگاه بود و آن را تأیید کرده بود، ارائه شد. شهادت‌های دال بر اینکه اتاق‌های گاز برای نابودی در نظر گرفته شده بودند منکران هولوکاست ادعا می‌کنند که اتاق‌های گازی که برای قتل شهروندان در نظر گرفته شده بود، وجود نداشت و ساختمان‌هایی که این هدف به آنها نسبت داده می‌شود، برای اهداف دیگری استفاده می‌شدند. یک استدلال رایج‌تر این است که از گاز برای کشتن یهودیان استفاده نشده است، بنابراین اتاق‌های گاز پس از جنگ ساخته شده‌اند تا «هولوکاستی» را از هیچ خلق کنند.برای پشتیبانی از این ادعا، به «گزارش لویچتر» (یک سند شبه علمی نوشته شده توسط فرد لویچتر، منکر هولوکاست آمریکایی، که مهندس و تکنسین اتاق های اعدام بود) اشاره می‌کنند. این سند نشان می‌دهد در دیوارهای اتاق‌های گاز در آشویتس هیچ باقیمانده‌ ای از گاز سیانید وجود ندارد، و این بر اساس نمونه‌ هایی است که در سال ۱۹۸۸ گرفته شده است. همانطور که گفته شد، هیچ توضیحی وجود ندارد که چرا باید باقیمانده گاز در دیوارها پس از بیش از چهل سال در معرض آب و هوای اروپای شرقی باقی بماند، و این اشکال اصلی در کار لویچتر است. علاوه بر این، لویچتر نمونه‌های خود را به یک آزمایشگاه حرفه‌ ای و معروف جهانی فرستاد، اما از آنجایی که به آنها نگفت که این نمونه‌ ها چیست، آنها آزمایش‌های اشتباهی انجام دادند. آنها تکه‌ های دیواری که لویچتر به آنها داده بود را شکستند، به جای اینکه روی سطح به دنبال سیانید بگردند (سیانید به داخل دیوارها نفوذ نمی‌کند، بلکه فقط روی سطح خارجی آنها باقی می‌ماند). شکستن تکه‌ ها، ماده‌ ای را که آنها به دنبال آن بودند بسیار رقیق کرد، که منجر به نتیجه اشتباه شد. استدلال دیگری که بسیاری از منکران هولوکاست در مورد عدم استفاده از اتاق‌های گاز برای قتل یهودیان مطرح می‌کنند، نبود رسوب آبی پروس مشخصه گاز سایکلون ب روی دیوارهای اتاق‌های گاز است. گرمار رودولف (Germar Rudolf)، منکر هولوکاست آلمانی (شیمیدان از لحاظ تحصیلی)، استدلال می‌کند که نبود آبی پروس روی دیوارهای اتاق‌های گاز در تربلینکا و وجود این ماده روی دیوارهای ساختمان‌هایی که در آنجا از هیدروژن سیانید برای ضدعفونی استفاده می‌شد، ثابت می‌کند که دیوارها در معرض سیانید قرار نگرفته‌اند، یعنی هیچ نابودی گازی در این ساختمان‌ها صورت نگرفته است. در مقابل، ریچارد گرین، شیمیدانی که با گرمار رودولف مخالفت کرد، توضیح داد که برای ایجاد آبی پروس از هیدروژن سیانید متصل به دیوار، گچ باید مرطوب و قلیایی باشد (در شرایط اسیدی یا خنثی، هیدروژن سیانید تجزیه نمی‌شود و آنیون سیانید را که می‌تواند به کاتیون‌های آهن متصل شود، آزاد نمی‌کند). بنابراین، آبی پروس روی دیوارهای اتاق ضدعفونی که گچ آن بر پایه آهک (lime) بود ایجاد شد، نه روی دیوارهای اتاق‌های گاز که از بتن ساخته شده بودند. سیانیدی که در آشویتس استفاده می‌شد باعث نابودی هزاران نفر می‌شد که همزمان در یک اتاق فشرده می‌شدند. مشکل بزرگ از نظر اپراتورهای اتاق‌ها این بود که چگونه از این حجم زیاد از اجساد خلاص شوند، و برای این منظور کوره‌ های ویژه‌ای ساخته شد. منکران هولوکاست به این موضوع که با خاکستر کشته شدگان چه اتفاقی افتاد، اهمیت می‌دهند. با این حال، به نظر می‌رسد آلمانی‌ها از آن برای کودسازی مزارع و آزمایش‌های کشاورزی استفاده می‌کردند. «انستیتوی بازبینی تاریخی» جایزه ۵۰،۰۰۰ دلاری را به کسی پیشنهاد کرد که ثابت کند در آشویتس از اتاق‌های گاز برای کشتن انسان‌ها استفاده شده است. مل مرملشتاین، یک بازمانده هولوکاست، مدارک را ارائه کرد، اما این انستیتو آنها را نادیده گرفت. او آنها را به دادگاه کشاند و مبلغ تضمین شده را به همراه ۴۰،۰۰۰ دلار دیگر به عنوان غرامت روحی که به او تحمیل شده بود، برد. با این حال، منکران هولوکاست همچنان موضوع اتاق‌های گاز را مطرح می‌کنند، علیرغم شواهد قاطع در مورد وجود آنها و استفاده از آنها برای قتل. شهادت‌های که ادعاهای معتقدان هولوکاست را رد می‌کند آخرین مصاحبه هانا رایچ، دهه ۱۹۷۰ رایچ در دهه ۱۹۷۰، در اواخر عمرش، توسط ران لایتنر، عکاس خبر نگار یهودی-آمریکایی، چندین بار از او مصاحبه و عکس گرفت، در سخنان پایانی خود از وی نقل شده است: گفتاورد|و الان در آلمان چه داریم؟ اما امروز در تمام آلمان نمی توانید یک نفر را پیدا کنید که به آدولف هیتلر رای دهد که به قدرت برسد ... اما آنها گناه واقعی ما را که از دست دادیم توضیح نمی دهند.|هانا رایچ| در همین مصاحبه از وی نقل شده است، sfn|<ref>* شهادت‌هایی برای شماره شش میلیون شماره شش میلیون (یا اگر گروه‌های قومی، مذهبی و سیاسی دیگری را که توسط نازی‌ها آزار دیده‌اند در نظر بگیریم، نزدیک به یازده میلیون نفر) اغلب هدف انکار از سوی منکران هولوکاست است که ادعا می‌کنند فقط یک میلیون یا سیصد هزار «تلفها» وجود داشته است. اسناد بی‌شماری که با دقت تهیه شده‌اند، تعداد افرادی را که در آشویتس و تربلینکا نابود شدند و توسط آینزاتس‌گروپن در کنار گودال های مرگ تیرباران شدند، به دست آورده است. گواه های عینی خود بازماندگان هستند، اما همچنین رهبران نازی اسیر که در دادگاه نورنبرگ گواهی داشتند. هنگامی که از آنها خواسته می‌شود شمار زیاد شهادت‌های شخصی را توضیح دهند، آنها به تئوری توطئه مربوط به یک "طرح یهودی" برای جعل اسناد و شهادت‌ها متوسل می‌شوند که با روش شکنجه آلمانی‌هایی که اسیر شده و گواهی در محاکمات جنایتکاران جنگی پشتیبانی داشتند. یورگن گراف، مورخ و پژوهشگر سوئیسی نیز به خاطر سخنانش در انکار هولوکاست به زندان محکوم شد و برای فرار از زندان از سوئیس خارج شد. تا اوایل دهه هفتاد، در ایران، هولوکاست یک رویداد حقیقی به‌شمار می‌رفت و فیلمها و سریالهای غربی که در تأیید هولوکاست ساخته شده بودند، بدون هیچ توضیحی در شبکه‌های رسمی تلویزیون پخش می‌شد.سریال دوران طلایی. پخش شده در اسفند ۷۱ و فروردین ۷۲ حتی در سال ۷۲ دفتر نمایندگی جمهوری اسلامی ایران در سازمان ملل متحد، در بیانیه‌ای، کشتار فرقه داویدیان در آمریکا را به کشتار دسته جمعی یهودیان توسط آلمان نازی تشبیه کرد.روزنامه جمهوری اسلامی. | ## جمع‌بندی | ۵/۲/۷۲ و روزنامه کیهان ۵/۲/۷۲ در مهرماه سال۱۳۷۵ سعید امامی معاون امنیتی وقت وزارت اطلاعات ایران در دانشگاه همدان اعلام کرد به کتاب‌هایی تاریخی دست یافته‌است که نشان می‌دهد رقم واقعی کشته شدگان در هولوکاست۲۵۰٬۰۰۰ نفر بوده‌است و رقم ۶٬۰۰۰٬۰۰۰ یهودی کشته شده در هولوکاست «جفنگ» است.دیدار احمدی‌نژاد با مهمانان کنفرانس هولوکاست دویچه وله صدای آلمانهولوکاست؛ پس از ۷۰سال وبگاه روزنامه همشهری انکار نسل‌کشی دیگر اقدامات نسل‌کشی نیز از تلاش‌های مشابهی برای انکار و دست کم گرفتن برخوردار بوده‌اند.