موضوع مقاله: کاپررا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کاپررا | مقدمه: در منطقه جزیره لا مادالنا در تنگه بونیفاچیو، این جزیره یک مقصد گردشگری و مکانی است که جوزپه گاریبالدی از سال ۱۸۵۴ تا زمان مرگش در سال ۱۸۸۲ به آنجا نقل مکان کرد. | ## بخش 1: کاپررا | این جزیره که جمعیت کمی دارد، اکثر ساکنان آن در بورگو دی استاگنالی زندگی می‌کنند. جزیره کاپرا به طور کامل در پارک ملی ارچیلگو دی لا مدالینا قرار دارد: یک منطقه حفاظت شده دریایی و زمینی با منافع ملی و اجتماعی. به طور خاص، منطقه دریایی جلوی منطقه «پونتا روسا»، امتداد جنوبی جزیره، منطقه‌ای با حداکثر حفاظت زیست‌محیطی است که شامل «کالا آندریانی» و «اسپیاجا دل رلیتو» می‌شود. خط الراس شرقی جزیره یک منطقه خشکی با حفاظت کامل است، در حالی که منطقه دریایی جلوی «پونتا کوتیکیو»، شامل «کالا کوتیکیو»، توسط اداره مدیریت پارک ملی محافظت می‌شود. ویژگی‌ها احتمالاً نام این جزیره به دلیل وجود بزهای وحشی متعدد در آن گرفته شده است (capra در زبان ایتالیایی به معنی «بز» است). این جزیره دومین جزیره بزرگ در مجمع‌الجزایر است و مساحتی به مساحت و خط ساحلی دارد. در ضلع جنوب غربی یک مرکز قایقرانی وجود دارد و خلیج‌ها و لنگرگاه‌های فراوان در امتداد خط ساحلی، پهلوگیری را آسان می‌کنند. این جزیره به عنوان یک منطقه حفاظت‌شده طبیعی برای پرندگان دریایی ساکن، مرغ دریایی سلطنتی، باکلان و شاهین بحری اعلام شده است. | ## بخش 2: کاپررا | خانه او اکنون یک موزه و یک کلیسای یادبود است و این جزیره یک بنای یادبود ملی است. در جهنم دانته (کانتو XXXIII، سطرهای 79-84)، که در سال‌های اولیه 1300 نوشته شده است، او از خدایان می‌خواهد که ساکنان شرور پیزا را با جابجایی جزایر کاپررا و گورگونا برای مسدود کردن دهانه رودخانه آرنو و جاری شدن سیل در شهر، مجازات کنند. «آه، پیزا، تو مایه ننگ مردمان آن سرزمین زیبایی که صدایت در آن شنیده می‌شود، زیرا همسایگانت در مجازات تو بسیار کند هستند، پس باشد که کاپرارا و گورگونا حرکت کنند و در دهانه آرنو حصاری بسازند تا هر روحی را در تو غرق کند!» در آغاز قرن نوزدهم، گروهی از چوپانان در این جزیره ساکن شدند. در نیمه دوم همان قرن، یک خانواده انگلیسی به نام کالینز، که مالک برخی از زمین‌های جزیره بودند، در آنجا ساکن شدند. در سال ۱۸۵۵، گاریبالدی تصمیم به سکونت در آنجا گرفت و اولین درختان کاج شکوفه‌دار را که امروزه جزیره را پوشانده‌اند، کاشت. یک قرن پس از مرگ گاریبالدی، این جزیره از محدودیت‌های نظامی آزاد شد و کاملاً برای عموم آزاد است. این جزیره به ویژه به این دلیل شناخته می‌شود که بیش از ۲۰ سال آخرین اقامتگاه جوزپه گاریبالدی و محل مرگ او بوده است. در واقع، او با ارث برادرش فلیکس، نیمه شمالی کاپررا را در سال ۱۸۵۶ به دست آورد، در حالی که در ابتدا در یک کلبه زندگی می‌کرد. | ## بخش 3: کاپررا | چند سال بعد، «کازا بیانکا»ی معروف مطابق با وصیت گاریبالدی، به سبک «فازندا»ی آمریکای جنوبی ساخته شد که امروزه به موزه تبدیل شده است. چند سال بعد، با جمع‌آوری پول توسط پسران و طرفدارانش، او توانست نیمه دیگر جزیره را نیز که تا آن زمان متعلق به همسران انگلیسی، ریچارد و اما کالینز، بود، خریداری کند. گاریبالدی در ملک بزرگ «پیانا دلا تولا»، درختان زیادی کاشت و زندگی یک کشاورز را آغاز کرد، مزارع را کشت می‌کرد و مرغ، گوسفند، اسب (مادیان سفید معروف او، مارسالا، در نزدیکی خانه دفن شده است) و الاغ‌های زیادی پرورش می‌داد که از روی سرگرمی به آنها نام دشمنانش را می‌داد. در داخل «کازا بیانکا»، گاریبالدی با پسرانی که از آنیتا داشت، پسرانی که از یک خدمتکار داشت و پسرانی که از همسر سومش، ، داشت، زندگی می‌کرد. در اتاق گاریبالدی، ساعت و تقویم‌هایی که به دیوار آویزان هستند، هنوز تاریخ و زمان مرگ او را نشان می‌دهند: ۲ ژوئن ۱۸۸۲ ساعت ۶:۲۱ بعد از ظهر. علیرغم آخرین خواسته‌هایش، بقایای او مومیایی شده و در قبری (ساخته شده از گرانیت خشن) درست پشت خانه دفن شدند. خانه، قایق‌ها و اشیاء او که به یادگار یکی از شناخته‌شده‌ترین و پربازدیدترین موزه‌های ایتالیا تبدیل شده‌اند، در کاپرا باقی مانده‌اند. زندگی گاریبالدی در جزیره و نحوه کشت آن در خاطرات دخترش کللیا با عنوان «پدر عزیزم» شرح داده شده است. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۹۸۲، کاپرا به عنوان یک منطقه حفاظت‌شده طبیعی اعلام شد، تا اینکه پارک ملی تأسیس شد.