موضوع مقاله: اقتصاد جمهوری ویتنام | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # اقتصاد جمهوری ویتنام | مقدمه: اگرچه رسماً یک اقتصاد بازار آزاد بود، اما توسعه اقتصادی عمدتاً مبتنی بر برنامه‌های اقتصادی پنج ساله یا چهار ساله بود. | ## بخش 1: اقتصاد جمهوری ویتنام | اقتصاد آن در ده سال اول پایدار ماند، سپس به دلیل تشدید جنگ ویتنام که منجر به رشد اقتصادی ناپایدار، کسری بودجه بالای دولت، تورم بالا و کسری تجاری شد، با مشکلاتی روبرو شد. ایالات متحده از طریق کمک‌های اقتصادی و فنی و تجارت نقش مهمی در این اقتصاد ایفا کرد. ساختار کشاورزی و ماهیگیری کشاورزی حدود ۳۰ درصد از تولید اقتصادی ویتنام جنوبی را تشکیل می‌داد، سهمی که در طول سال‌ها تغییر قابل توجهی نداشت.Dang (2004): 283 کشاورزی ویتنام جنوبی در مجموع حدود ۶ میلیون هکتار مساحت داشت که بیشتر در مناطق جنوبی (دلتای رودخانه مکونگ و تقریباً جایی که اکنون منطقه جنوب شرقی است) بود، در حالی که ارتفاعات مرکزی مناطق کشت کمی داشت (به نقشه مراجعه کنید). سایر مناطق کشاورزی قابل توجه،Dang (2004): 227 زمین‌های پست در امتداد ساحل در شمال ویتنام جنوبی (ویتنام مرکزی شامل استان‌های هوئه، استان کوانگ نام، استان بین دین) بودند. مهم‌ترین محصولات کشاورزی برنج، کائوچو، قهوه و چای،Dang (2004): 227 میوه و سبزیجات بودند. تولید در طول ۲۰ سال موجودیت این کشور ۲٫۵ تا ۳ برابر افزایش یافت،Dang (2004): 283 اما سهم آن در کل تولید ناخالص داخلی تنها حدود ۱۰ درصد باقی ماند، حتی در برخی سال‌ها به ۶ درصد کاهش یافت، در حالی که اقتصاد تحت سلطه بخش‌های قوی کشاورزی و خدمات بود.Dang (2004): 283 صنعت به شدت در سایگون، بین هوآ و گیا دونه متمرکز بود، به طوری که این سه شهر ۸۵ درصد از شرکت‌های صنعتی و ۹۰ درصد از تولیدات تولیدی را تشکیل می‌دادند، و برخی صنایع در شهرهای دیگر مانند وونگ تائو و دانانگ قرار داشتند. تولید صنعتی به شدت به نهاده‌های وارداتی (برخی به عنوان بخشی از برنامه‌های کمکی) وابسته بود و بیشتر به سمت بازارهای محلی گرایش داشت، در حالی که صادرات تحت سلطه محصولات کشاورزی و دریایی بود.Dang (2004): 298-302 هنگام تأسیس جمهوری، چند تأسیسات صنعتی از دوره استعمار فرانسه باقی مانده بود، از جمله برخی کارخانه‌های دخانیات، نوشیدنی‌ها و الکل، دو کارخانه فرآوری شکر (Hiệp Hòa و Khánh Hội)، چند کارخانه ماشین‌آلات و کارخانه‌های فرآوری لاستیک میشلن.Dang (2004): 284 برخی از مشاغل صنعتی توسط چینی‌های محلی اداره می‌شد، از جمله نساجی، فرآوری مواد غذایی، در حالی که مردم محلی ویتنامی فقط فعالیت‌های صنعتی در حد کارگاه داشتند.Dang (2004): 285 صنعت ویتنام جنوبی از مهاجرت صنعتگران از ویتنام شمالی که با خود سرمایه و فناوری آورده بودند، بهره‌مند شدDang (2004): 285 که با عملیات گذرگاه به سوی آزادی در سال ۱۹۵۴ آغاز شد. صنایع غذایی و نساجی تا سال ۱۹۶۷ به بزرگ‌ترین صنایع تبدیل شدند، هر دو سرمایه خود را ده برابر افزایش داده و هر کدام بیش از ۱۷۰۰۰ کارگر را استخدام کردند. | ## بخش 2: اقتصاد جمهوری ویتنام | سایر صنایع مهم شامل کاغذ، لاستیک،Dang (2004): 287 مواد شیمیایی اساسی و سیمان بودند. پس از سال ۱۹۶۵، صنعت از تشدید جنگ و افزایش ورود کالاهای مصرفی آمریکایی آسیب دید.Dang (2004): 287 برخی از صنایع توانستند به رشد سریع خود ادامه دهند، از جمله فرآوری مواد غذایی، فرآوری چوب، مصالح ساختمانی و فلزات.Dang (2004): 288 صنعت ویتنام جنوبی از خروج نیروهای خارجی در اوایل دهه ۱۹۷۰ آسیب دید که منجر به کاهش قابل توجه تقاضا شد. تولید صنعتی در سال ۱۹۷۲، ۵ درصد و در سال‌های ۱۹۷۳ و ۱۹۷۴،Dang (2004): 289 بیش از ۲۰ درصد کاهش یافت. P.5 سال ۱۹۵۶ ۱۹۵۸ ۱۹۶۰ ۱۹۶۲ ۱۹۶۴ ۱۹۶۶ ۱۹۶۸ ۱۹۷۰ ۱۹۷۲ ۱۹۷۴ ویتنام جنوبی ۶۲ ۸۸ ۱۰۵ ۱۰۰ ۱۱۸ ۱۰۰ ۸۵ ۸۱ ۹۰ ۶۵ ویتنام شمالی ۴۰ ۵۰ ۵۱ ۶۸ ۵۹ ۶۰ ۵۵ ۶۰ ۶۰ ۶۵ قبل از ۱۹۶۵ دوره پیش از ۱۹۶۵ شاهد نرخ رشد تولید ناخالص داخلی نسبتاً سریع اقتصاد ویتنام جنوبی، همراه با افزایش معقول شاخص قیمت مصرف‌کننده بود. بودجه دولتی جمهوری ویتنام در مراحل اولیه مازاد داشت، اما از سال ۱۹۶۱ به زودی به کسری تبدیل شد. سرمایه‌گذاری همچنان قوی باقی ماند، صنعت و کشاورزی عموماً نرخ رشد بالایی را حفظ کردند. در سال ۱۹۵۵، دولت نگو دینه دیم، بانک ملی و دفتر مبادلات ارزی را تأسیس کرد، ارز جدیدی را جایگزین پیاستر هندوچینی فرانسه کرد و نرخ ارز دونگ در برابر دلار آمریکا را ۳۵ به ۱ تعیین کرد. مالکیت زمین به ۱ کیلومتر مربع برای هر نفر محدود شد، منطقه چپ این محدوده مالکیت باید به دولت فروخته می‌شد و دولت به نوبه خود زمین‌ها را به دهقانان مورد نیاز می‌فروخت. | ## بخش 3: اقتصاد جمهوری ویتنام | دهقانان و مالکان زمین باید قرارداد استفاده از زمین را امضا می‌کردند که طبق آن اجاره زمین یک ماده اجباری بود. در سال ۱۹۵۶، جمهوری ویتنام قانون اساسی را تصویب کرد که در آن تأسیس و نقش شورای اقتصاد ملی مشخص شد. دولت نگو دینه دینم سیاست صنعتی‌سازی صادرات‌محور را برای جایگزینی کالاهای وارداتی اجرا کرد و سیاست حمایت از تولیدات داخلی را برقرار نمود، موانع تعرفه‌ای و غیرتعرفه‌ای برای حمایت از مشاغل صنایع سبک ایجاد شد. نتیجه این سیاست، تأسیس اولین کارخانه کاغذ ویتنام، کارخانه کاغذ آن هائو (۱۹۶۱) در بین هوا بود که ۳۰ تا ۴۰ درصد از تقاضای داخلی کاغذ را تأمین می‌کرد. واردات ماشین‌آلات، تجهیزات، فلزات - عوامل ورودی صنایع حمایت‌شده - در اولویت قرار گرفت، در عین حال، صادرات از اقدامات تشویقی با چندین کالای صادراتی که توسط شرکت‌های تابعه دولتی دریافت شده بود، برخوردار شد. دولت نقش خود را در توسعه اقتصادی از طریق برنامه‌های اقتصادی پنج ساله از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۲ ایفا کرد.Đặng, Phong (2004). | ## جمع‌بندی | دیسی (۱۹۸۶)، کمک‌های خارجی، جنگ و توسعه اقتصادی: ویتنام جنوبی، ۱۹۵۵–۱۹۷۵ ، انتشارات دانشگاه کمبریج.