موضوع مقاله: طایفه لجعی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # طایفه لجعی | مقدمه: طایفهٔ لجه‌ای (به بلوچی: لجئی یا لجهی) از طوایف بلوچ ساکن در ناحیهٔ چاغی در شمال‌غرب ایالت بلوچستان پاکستان است.مدرسه عالی نیروی دریایی، The Baluch Tribal Tree، ص ۱ این طایفه از نظر تاریخی در ساختار اجتماعی بلوچ‌های منطقه، به‌ویژه در تحولات سیاسی چاغی، نقشی مؤثر داشته است. | ## بخش 1: طایفه لجعی | خدانور لجه‌ای (لُجعی) (۱۰ مهر ۱۳۷۴ – ۱۰ مهر ۱۴۰۱) معترض ایرانی و از اهالی زاهدان که در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران پس از دستگیری توسط مأموران نظامی جمهوری اسلامی کشته شد، نام همین طایفه را داشت. بنابر برخی روایات، نیاکان این طایفه مدتی در شهر لاهیجان اقامت داشته و سپس در جریان مهاجرت‌های مذهبی یا نظامی به سوی بلوچستان کوچ کرده‌اند. در گویش بلوچی، تلفظ این نام به‌تدریج به صورت‌های «لجهی»، «لجه‌ای» یا «لیجی» درآمده و تثبیت شده است. خاستگاه و تبار گفته می‌شود که طایفهٔ لجه‌ای در آغاز از مهاجران عرب‌تبار بوده که در قرون نخستین اسلامی در مناطق شرقی ایران و سپس در بلوچستان ساکن شدند. با گذر زمان، این گروه در ساختار قبیله‌ای بلوچ جذب شده و به یکی از طوایف معتبر منطقه تبدیل گردیدند. بخش عمده‌ای از طایفهٔ لجه‌ای در چاغی و نواحی مجاور، از جمله نوشکی، خاران و دالبندین پراکنده‌اند. خاندان لجه‌ای بدوزهی یکی از شاخه‌های اصلی طایفهٔ لجه‌ای، خاندان لجه‌ای بدوزهی است که به‌عنوان یکی از خاندان‌های تاریخی بلوچ شناخته می‌شود. بنابر روایت‌های محلی، این خاندان از قرن سوم هجری قمری در تحولات سیاسی و اجتماعی بلوچستان نقش داشته و با حکومت‌های گوناگون از جمله غزنویان و خان‌نشین کلات در ارتباط بوده است. | ## بخش 2: طایفه لجعی | برخی آن را به نوادگان امام حسن مجتبی منسوب می‌دانند، و برخی دیگر از پیوندهای آن با تبار عربیِ اولیه سخن می‌گویند. پیشینهٔ تاریخی ناحیه چاغی از قرن سوم هجری قمری (۹ میلادی) محل قدرت‌گیری گروه‌های عرب‌تبار و بلوچ بوده است. بر اساس روایت‌های محلی، در حدود سال ۲۵۰ هجری قمری، شخصی به‌نام امیر عبدالشیث، مشهور به شیث لجه، حکومت محلی مستقلی در چاغی بنیان گذاشت. شیث لجه‌ای با خاندان‌هایی همچون سید بلانوش و ماندا پیمان اتحاد بست و زمینهٔ شکل‌گیری نخستین ساختارهای حکومتی بلوچ را فراهم کرد. در لشکرکشی محمود غزنوی به هند در سال ۳۹۱ هجری قمری، شماری از فرماندهان لجه‌ای از جمله بدوخان و صدوخان در صف سپاهیان غزنوی شرکت داشتند. با یورش تیمور لنگ در قرن هشتم هجری، حکومت محلی لجه‌ای‌ها از میان رفت و بسیاری از تبارهای عرب‌تبار منطقه نابود یا پراکنده شدند. روابط قبیله‌ای و تحولات بعدی در دورهٔ شکل‌گیری خان‌نشین قلات، آخرین چهرهٔ بانفوذ لجه‌ای‌ها، میرحسن، مالک بخش وسیعی از اراضی چاغی بود. فرزند ارشدش، سردار بجارخان، با خاندان سنجرانی وصلت کرد و به‌تدریج بخش‌هایی از زمین‌های موروثی را در اختیار آن‌ها گذاشت. | ## بخش 3: طایفه لجعی | این مسئله سبب امتزاج نسبی دو خاندان و شکل‌گیری منازعات مالکیتی در نسل‌های بعدی شد. در قرون اخیر، اختلافات ارضی میان نوادگان لجه‌ای بدوزهی و برخی طوایف هم‌پیمان، موضوع جلسات ریش‌سفیدی و محاکم محلی بوده است. مجموعه‌ای از اسناد تاریخی، از جمله اسناد مربوط به دورهٔ محمود غزنوی (۳۹۱ هـ.ق) و خان‌نشین کلات (۹۸۶ هـ.ق)، در بایگانی‌های خانوادگی این طایفه حفظ شده و مبنای مطالعات جدید در زمینهٔ تاریخ زمین‌های چاغی است. موقعیت جغرافیایی ناحیه چاغی، بزرگ‌ترین ناحیهٔ بلوچستان پاکستان، در مرزهای ایران و افغانستان قرار دارد. اکثریت جمعیت چاغی را قبایل بلوچ، از جمله لجه‌ای، سنجرانی، رند، هوت و دوکوهگی تشکیل می‌دهند. بخشی از این تحقیقات با همکاری تاریخ‌پژوهانی همچون دکتر فاروق بلوچ و مرتضی سارانی انجام شده است. | ## جمع‌بندی | این مطالعات ضمن بازخوانی نسب‌نامه‌های قدیمی، تلاش دارند جایگاه دقیق لجه‌ای‌ها را در میان ساختار قبیله‌ای بلوچستان مشخص کنند و ارتباط آنان را با جریان‌های تاریخی از دوران غزنوی تا قلات نشان دهند.