موضوع مقاله: نبرد میشمار هایمک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نبرد میشمار هایمک | مقدمه: نبرد میشمار هایمک نبردی ده‌روزه بود که از ۴ تا ۱۵ آوریل ۱۹۴۸ میان ارتش آزادی‌بخش عرب (گردان یرموک) به فرماندهی فوزی القاوقجی و هاگانا (پالماخ و سپاه خیش) به فرماندهی اسحاق سده درگرفت. | ## بخش 1: نبرد میشمار هایمک | این کیبوتص در کنار جادهٔ اصلی میان جنین و حیفا جای داشت و از نظر راهبردی اهمیت بسیاری داشت. نیروهای عربی در آغاز کیبوتص را زیر آتش توپخانه گرفتند، اما مدافعان یهودی حملهٔ پیاده‌نظام را دفع کردند. پس از آن هاگانا به پاتک روی آورد و روستاهای عربی پیرامون کیبوتص را تصرف و ویران کرد. این نبرد آخرین مشارکت مهم ارتش آزادی‌بخش عرب در جنگ بود و پس از شکست، روحیهٔ این ارتش به‌شدت افت کرد. پیش‌زمینه ارتش آزادی‌بخش عرب به فرماندهی فوزی القاوقجی از دسامبر ۱۹۴۷ در سرزمین تحت قیمومت فعال بود، اما موفقیت چندانی به دست نیاورده بود. القاوقجی به کمیسر عالی بریتانیا، سر آلن کانینگهام، قول داده بود که تا خروج آخرین نیروهای بریتانیایی در مه ۱۹۴۸ حمله‌ای انجام ندهد. در فوریهٔ همان سال، حملهٔ ارتش آزادی‌بخش عرب به کیبوتص تیرات تسوی با ۶۰ کشته در سوی عربی شکست خورد. در آغاز ۱۷۰ نفر یهودی و سپس دو گروهان از پالماخ، «کمتر از ۳۰۰ نفر»، در برابر آنان ایستادند. گلوله‌باران مهدکودک کیبوتص را ویران کرد و یک زن جوان و نوزاد یازده‌ماهه‌اش کشته شدند. نیروی عربی پنج روز کیبوتص را از فاصلهٔ ۸۰۰ یارد (نزدیک به ۷۳۰ متر) زیر آتش گرفت و شماری از غیرنظامیان از جمله دانش‌آموزان دبیرستان کیبوتص کشته یا زخمی شدند. پس از گلوله‌باران، حملهٔ پیاده‌نظام آغاز شد اما مدافعان آن را در امتداد حصار کیبوتص متوقف کردند. هم‌زمان گردان یکم پالماخ در عین هشوفت، نزدیک به ۵ کیلومتر غرب کیبوتص، گردهم آمدند. | ## بخش 2: نبرد میشمار هایمک | آتش‌بس و گفت‌وگوهای دیپلماتیک در ۶ آوریل یک ستون زرهی بریتانیایی به نزدیکی کیبوتص رسید و زخمی‌ها، کودکان و بیشتر زنان را تخلیه کرد. در ۷ آوریل یک واحد بریتانیایی پیشنهاد آتش‌بس داد و ارتش آزادی‌بخش عرب «پذیرفت که حمله را» برای ۲۴ ساعت متوقف کند و از کیبوتص خواست سلاح‌هایش را تحویل دهد و تسلیم حکومت عربی شود. در این فاصله گفت‌وگوهای دیپلماتیک میان القاوقجی و سده انجام شد؛ القاوقجی نخست خلع سلاح نیروهای یهودی را خواست و پس از رد این درخواست، پیشنهاد عقب‌نشینی ارتشش را در ازای تضمین امنیت روستاهای عربی همجوار داد. این هیئت که از فعالان محلی حزب ماپام بودند، ویرانی روستاهای عربی اطراف را برای رفع دائمی تهدید و دشوارتر کردن پیشروی نیروی مهاجم از جنین به سوی حیفا پیشنهاد دادند. آتش‌بس از سوی بن گوریون و ستاد کل هاگانا رد شد و آنان تصمیم گرفتند پاتکی برای «بیرون راندن ارتش آزادی‌بخش عرب و ساکنان عرب محلی از منطقه و با خاک یکسان کردن روستاها برای رفع همیشگی تهدید میشمار هایمک» انجام دهند. بدین ترتیب «آنچه به‌صورت دفاع مأیوسانهٔ یهودیان آغاز شده بود، به تهاجم هاگانا بر پایهٔ رهنمودهای نقشه دالت تبدیل شد». پاتک یهودیان غبیه التحتا، نزدیک‌ترین روستای عربی در جنوب میشمار هایمک، به همراه غبیه الفوقا و خربة بیت‌رأس در ۸ و ۹ آوریل تصرف شدند. غبیه التحتا بی‌درنگ منفجر شد و دو روستای دیگر «در روزهای بعد به‌تدریج» ویران شدند. بر پایهٔ خاطرات القاوقجی، «نبرد تن‌به‌تن» و «جنگ خانه‌به‌خانه» در این روستاها درگرفت. به گفتهٔ بنی موریس، واحدهای ارتش آزادی‌بخش عرب «اغلب نخست عقب می‌نشستند و روستاییان را رها می‌کردند». در ۱۰ آوریل واحدهای هاگانا ابوشوشه را در چند صد یاردی شمال کیبوتص تصرف کردند، ساکنان باقی‌مانده را بیرون راندند و روستا را در همان شب ویران کردند. در ۱۲ آوریل سربازان پالماخ الکفرین و ابوزریق را گرفتند؛ در روستای نخست کسی نبود اما در روستای دوم «پانزده مرد بزرگسال و نزدیک به ۲۰۰ زن و کودک» اسیر شدند. | ## بخش 3: نبرد میشمار هایمک | در ۱۲ آوریل القاوقجی و نیروهایش تقریباً محاصره شدند و ناگزیر با شتاب به جنین عقب نشستند. در شب ۱۲ تا ۱۳ آوریل واحدهای پالماخ روستاهای المنسی و نغنغیه را تصرف کردند و در روزهای بعد منفجر ساختند. در ۱۹ آوریل الکفرین برای تمرین یک واحد پالماخ به کار رفت و سپس «به‌طور کامل منفجر شد». به گفتهٔ بنی موریس، «بیشتر روستاییان به منطقهٔ جنین رسیدند و در چادرهای موقت پناه گرفتند». یک داوطلب یهودی عراقی به نام عبدالله داوود در سوی عربی به عنوان تک‌تیرانداز جنگید و بعدها پس از پنهان کردن مشارکتش در نبرد، در ۱۹۵۰ به اسرائیل مهاجرت کرد؛ حرکتی که گفته می‌شود تا پایان عمر از آن پشیمان بود. یک ماه بعد، در ۱۲ مه، لحی عملیاتی را اجرا کرد که طی آن پنج روستا در غرب میشمار هایمک پاکسازی شد. اعضای حزب چپ‌گرای ماپام که میشمار هایمک وابسته به آن بود، در ماه‌های بعد هنگامی که از ویرانی روستاهای عربی شکایت کردند به دوگانگی متهم شدند، زیرا گفته می‌شد در این مورد خودشان خواهان ویرانی بوده‌اند. در ۱۴ آوریل الیعزر باوئر (بئری)، خاورمیانه‌شناس و عضو ماپام، در نامه‌ای که بنی موریس بخشی از آن را نقل کرده نوشت: در آغاز اوت، «کمیتهٔ کشت زمین‌های متروک» اجارهٔ زمین‌های روستاها را به شهرک‌های یهودی «برای دوره‌های شش‌ماهه تا یک‌ساله» آغاز کرد. تقریباً همهٔ نیروهای در دسترس ارتش آزادی‌بخش عرب در حملهٔ میشمار هایمک شرکت داشتند و این نبرد «آخرین مشارکت مهم» آنان در درگیری بود. القاوقجی که در ۸ آوریل اعلام کرده بود میشمار هایمک در دست اعراب است، با بخش بزرگی از نیروهایش به لبنان عقب نشست و برخی واحدها به‌ویژه توپخانه را به جبههٔ اورشلیم فرستاد. | ## جمع‌بندی | جان بگوت گلاب، فرماندهٔ هنگ عربی اردنی، حملهٔ ارتش آزادی‌بخش عرب را «فاجعه» توصیف کرد و نوشت که پس از شکست، «روحیه و شور آنان فروکاست و ارتش آزادی‌بخش بیشتر به غارت—اغلب از خود اعراب فلسطین—علاقه‌مند شد».