موضوع مقاله: حماسه زنان وایکینگ و سفر آنان به آب‌های مار دریایی بزرگ | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # حماسه زنان وایکینگ و سفر آنان به آب‌های مار دریایی بزرگ | مقدمه: حماسه زنان وایکینگ و سفر آنان به آب‌های مار دریایی بزرگ (همچنین با نام کوتاه‌تر زنان وایکینگ و مار دریایی شناخته می‌شود) یک فیلم اکشن و فیلم ترسناک آمریکایی محصول ۱۹۵۸ به کارگردانی راجر کورمن است. | ## بخش 1: حماسه زنان وایکینگ و سفر آنان به آب‌های مار دریایی بزرگ | ابی دالتون، سوزان کابوت، ریچارد دوون، جاناتان هیز، گری کانوی، مایک فارست و جون کنی در این فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند. خلاصه داستان گروهی از زنان وایکینگ اهل استانیولد، به رهبری دزیر (ابی دالتون)، تصمیم می‌گیرند در جستجوی مردان مفقود شده خود به دریا بزنند. آن‌ها به زودی با یک مار دریایی غول‌پیکر اژدهامانند روبرو می‌شوند که کشتی آن‌ها را نابود می‌کند. آن‌ها در سواحل مرموز سرزمین «گریمولت‌ها» به خشکی می‌رسند و توسط حاکم بی‌رحم و تایرنت آنجا به نام استارک (ریچارد دوون) اسیر می‌شوند. زنان وایکینگ متوجه می‌شوند که مردانشان به رهبری ودریک (برد جکسون)، پیش‌تر به این ساحل آمده و توسط استارک برای کار در معادن زندانی شده‌اند. وایکینگ‌ها با یک درازکشتی پارو می‌زنند در حالی که استارک و مردانش آن‌ها را تعقیب می‌کنند. | ## بخش 2: حماسه زنان وایکینگ و سفر آنان به آب‌های مار دریایی بزرگ | ودریک موفق می‌شود با نیزه به مار دریایی ضربه بزند؛ مار از کنار آن‌ها عبور کرده و کشتی گریمولت‌ها را نابود می‌کند، اما ودریک نیز بر اثر جراحات جان می‌بازد. بازیگران ابی دالتون در نقش دزیر سوزان کابوت در نقش انگر برد جکسون در نقش ودریک جون کنی در نقش اسمایلد ریچارد دوون در نقش استارک بستی جونز - مورلند در نقش تایرا جاناتان هیز در نقش اوتار جی سایر در نقش سنیا لین برنی در نقش داگدا سالی تاد در نقش ساندا گری کانوی در نقش جارل مایکل فورست در نقش زارکو ویلدا تیلور در نقش رقصنده گریمولت تولید توسعه کورمن می‌گوید کارشناسان جلوه‌های ویژه، ایروینگ بلاک و جک رابین، که فیلم‌نامه‌ای از لوئیس گلدمن را در اختیار داشتند، برای ساخت این فیلم به او مراجعه کردند. کورمن احساس کرد «فیلم‌نامه به طور خاص عالی نیست» اما با وعده بلاک و رابین مبنی بر کار با دستمزد ناچیز در ازای سهمی از سود، متقاعد به انجام آن شد. کورمن تمایلی به سرمایه‌گذاری شخصی در فیلم نداشت، پس به AIP مراجعه کرد و آن‌ها با تأمین بودجه ۷۰٬۰۰۰ تا ۸۰٬۰۰۰ دلاری موافقت کردند.Corman p 45 گزارش شده است که کورمن برای ساخت این فیلم از تولید فیلم وایکینگ‌ها الهام گرفته بود. او احساس می‌کرد اگر فیلم را به اندازه کافی سریع بسازد، می‌تواند پیش از آن فیلم بزرگ در سینماها باشد و از تبلیغات فیلم پرهزینه استفاده کند.Weaver p 55 فیلم‌برداری فیلم‌برداری در ۱۹ اوت در استودیو زیو آغاز شد. او نوشت: «این به یک فیلم‌برداری دیوانه‌وار و دشوار تبدیل شد.» در اولین روز کار در پارادایس کوو، بازیگری که کورمن برای نقش اصلی انتخاب کرده بود، کیپ همیلتون، برای دستمزد بیشتر چانه زد، بنابراین کورمن او را اخراج کرد و بازیگر نقش دوم، ابی دالتون را جایگزین او کرد. | ## بخش 3: حماسه زنان وایکینگ و سفر آنان به آب‌های مار دریایی بزرگ | مار دریایی کورمن گفت زمانی که نوبت به فیلم‌برداری جلوه‌های ویژه رسید «متوجه شدم فریب خورده‌ام.» در حالی که او احساس می‌کرد بلاک و رابین صادق هستند، اما «آن‌ها به سادگی چیزی را وعده داده بودند که نمی‌توانستند ارائه دهند.» او گفت در نتیجه این تجربه، دیگر پیشنهادهای شفاهی را نمی‌پذیرد و اصرار دارد که مکتوب باشند.Corman p 46 اکران حماسه زنان وایکینگ و سفر آنان به آب‌های مار دریایی بزرگ در ۲۶ ژانویه ۱۹۵۸ توسط آمریکن اینترنشنال پیکچرز به صورت یک برنامه دو فیلمه همراه با فیلم عفریته حیرت‌آور در سینماها اکران شد. بازخورد دن لستر از مجله «الکتریک شیپ» در نقد خود نوشت: «این فیلم حتی با استانداردهای راجر کورمن هم ارزان به نظر می‌رسد. تنها یک ست مناسب وجود دارد، تالار ناهارخوری گریمولت‌ها (که احتمالاً از فیلم دیگری باقی مانده است) و بیشتر اکشن در فضاهای بیرونی بدون ویژگی مانند جنگل‌ها و سواحل رخ می‌دهد.» تی‌وی گاید آن را «یکی از عجیب‌ترین فیلم‌هایی که از تخیل بارور راجر کورمن بیرون آمده است» نامید. نمایش نژادی و تحریف تاریخی این فیلم به دلیل عدم حساسیت نژادی و تحریف تاریخی مورد توجه قرار گرفته است. فیلم از تکنیک «چهره قهوه‌ای» (Brownface) استفاده می‌کند؛ یعنی بازیگران سفیدپوست با آرایش تیره، گریمولت‌ها را به عنوان یک قبیله بدوی و بی‌رحم به تصویر می‌کشند. نکته حائز اهمیت این است که فیلم یک کنایه تاریخی عمیق را ارائه می‌دهد: در حالی که وایکینگ‌ها را به عنوان قربانیان بی‌گناهی که توسط «وحشی‌ها» اسیر شده‌اند نشان می‌دهد، واقعیت تاریخی حاکی از آن است که خودِ وایکینگ‌ها مهاجمان متجاوزی بودند که به جمعیت‌های ساحلی حمله کرده و اسیران را به برده‌داری می‌بردند. | ## جمع‌بندی | با معکوس کردن این نقش‌ها، فیلم کلیشه‌های دوران استعماری را تقویت می‌کند که سفیدی پوست را با تمدن و پوست تیره‌تر را با وحشی‌گری ذاتی مرتبط می‌دانستند.Weaver, Tom.