موضوع مقاله: مغزی که نمی‌مرد | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مغزی که نمی‌مرد | مقدمه: مغزی که نمی‌مُرد (همچنین شناخته شده با نام سری که نمی‌مُرد) یک فیلم علمی تخیلی و فیلم ترسناک آمریکایی محصول سال ۱۹۶۲ به کارگردانی جوزف گرین و نویسندگی گرین و رکس کارلتون است. | ## بخش 1: مغزی که نمی‌مرد | فیلم در سال ۱۹۵۹ با نام کاری درِ سیاه تکمیل شد اما تا ۳ مه ۱۹۶۲ با عنوان جدیدش به صورت دو فیلم با یک بلیت همراه با فیلم تهاجم موجودات ستاره‌ای اکران نشد. داستان فیلم بر روی یک دانشمند دیوانه تمرکز دارد که روشی برای زنده نگه داشتن اعضای بدن انسان ابداع می‌کند. او سرِ جدا شده نامزدش را برای روزها زنده نگه می‌دارد، در حالی که یک موجود وحشی و بدشکل (یکی از آزمایش‌های شکست‌خورده قبلی‌اش) را در کمدی زندانی کرده است. ایده داستانی دکتری دیوانه که راهی برای زنده نگه داشتن سر انسان پیدا می‌کند، پیش از این در ادبیات داستانی (مانند سر پروفسور داول در سال ۱۹۲۵) و گونه‌های دیگر این موضوع استفاده شده بود. فیلم از روز انتشار به دلیل نقص در آگهی حق تکثیر، در مالکیت عمومی در ایالات متحده قرار گرفت. هنگام رانندگی به سمت خانه ییلاقی خانواده، بیل و نامزد زیبایش، جان کامپتون، دچار سانحه رانندگی می‌شوند که منجر به قطع شدن سر جان می‌شود. او در یک باشگاه شبانه بورلسک، در خیابان‌ها و در یک مسابقه زیبایی به دنبال نمونه‌ای مناسب می‌گردد. جان شروع به برقراری ارتباط از طریق دورآگاهی با یک جهش‌یافته هولناک می‌کند؛ آزمایشی که اشتباه پیش رفته و در سلول آزمایشگاه حبس شده است. وقتی کورت دریچه‌ای را روی در سلول بازمی‌گذارد، هیولا بازوی کورت را گرفته و قطع می‌کند. بیل دوست‌دختر سابقش، دوریس پاول که مدل است را به خانه‌اش می‌کشاند و به او وعده می‌دهد که صورت زخمی‌اش را برای جراحی پلاستیک بررسی کند. وقتی بیل می‌رود تا هیولا را ساکت کند، هیولا از طریق دریچه بیل را می‌گیرد و در را از پاشنه جدا می‌کند. هیولا که غولی دو متری با سری به شدت تغییرشکل‌یافته است، تکه‌ای از گونه راست بیل را گاز می‌گیرد. | ## بخش 2: مغزی که نمی‌مرد | همان‌طور که آزمایشگاه در شعله‌های آتش می‌سوزد، جان می‌گوید: «بهت گفته بودم بذار بمیرم». صفحه سیاه می‌شود و به دنبال آن قهقهه دیوانه‌وار جان که به استقبال مرگِ مدت‌ها انتظار کشیده‌اش می‌رود، شنیده می‌شود. رکس کارلتون، تهیه‌کننده، پیشنهاد داد که فیلم را به سبک عناوین مشابه آن زمان، من یک جراح مغز نوجوان بودم بنامند.p. در برخی نسخه‌های فیلم، هم از عنوان آغازین مغزی که نمی‌میرد و هم از عنوان پایانی سری که نمی‌میرد استفاده شده است. نقش هیولای داخل کمد را در اولین نقش سینمایی‌اش، ادی کارمل بازی کرد؛ او یک هنرمند سیرک متولد قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود که با نام «غول یهودی» فعالیت می‌کرد. او سوژه عکسی از دیان آربس با عنوان «غول یهودی در خانه با والدینش در برانکس، نیویورک، ۱۹۷۰» بود. تم اصلی فیلم با عنوان «شبکه» توسط ایب بیکر و تونی رستینو ساخته شد و به دلیل ایجاد حال و هوای شوم مورد توجه قرار گرفت. رسانه خانگی یک نسخه کات‌نشده و ۳۵ میلی‌متری در انتشار نسخه ویژه توسط سیناپس فیلمز در سال ۲۰۰۲ مورد استفاده قرار گرفت. این نسخه ۸۵ دقیقه‌ای، بخش‌های بیشتری از دعوای زنان رقصنده و همچنین صحنه‌های خشن (گور) اضافه‌ای را شامل می‌شود. فکتوری یک نسخه دیسک بلوری از فیلم کات‌نشده را با کیفیت اچ‌دی که از نسخه منفی تهیه شده بود، منتشر کرد. قسمت «تئاتر علمی معمایی ۳۰۰۰» این فیلم در قسمت ۵۱۳ سریال تئاتر علمی معمایی ۳۰۰۰ (MST3K) نمایش داده شد که اولین بار در ۳۰ اکتبر ۱۹۹۳ از شبکه کمدی سنترال پخش شد. این اولین فیلمی بود که توسط مایک نلسون در این مجموعه تماشا شد، پس از آنکه او جایگزین جوئل رابینسون (جوئل هادسن) در سریال شد. | ## بخش 3: مغزی که نمی‌مرد | در نظرسنجی از حامیان کیک‌استارتر برای بازگشت MST3K (که برای فصل یازدهم پول جمع‌آوری کردند)، فیلم «مغزی که نمی‌میرد» رتبه ۲۳ را کسب کرد. جیم وورل، نویسنده، این قسمت را در رتبه پایین‌تر ۱۳۱ در میان قسمت‌های ۱۲ فصل اول قرار داد و گفت: «این فیلمی تاریک و نسبتاً زشت با دکورهای بسیار ارزان است، اما حضور مایک گروه را در حالتی شاداب و پرانرژی قرار می‌دهد که تضاد خوبی با فیلم دارد.» قسمت MST3K در سال ۱۹۹۶ توسط راینو انترتینمنت روی نوار وی‌اچ‌اس و در آوریل ۲۰۰۰ روی دی‌وی‌دی تک‌دیسک منتشر شد؛MST3K FAQ. فکتوری این قسمت را به عنوان بخشی از مجموعه «تئاتر علمی معمایی ۳۰۰۰: نسخه ۲۵ سالگی» در ۱۰ دسامبر ۲۰۱۳ روی دی‌وی‌دی منتشر کرد. «مغزی که نمی‌میرد» در یک دیسک مشترک با فیلم میتچل (قسمت ۵۱۲) قرار گرفت؛ این دیسک همچنین شامل مصاحبه‌ای با بازیگر فیلم، مریلین (هانولد) نیلسون بود. بازخوردها و میراث در وبگاه راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس ۱۳ نقد، امتیاز ۳۸٪ و میانگین نمره ۴٫۶۳ از ۱۰ را دارد. نویسنده و منتقد فیلم، لئونارد ملتین، به فیلم ۱٫۵ ستاره از ۴ ستاره داد و آن را فیلمی با «تولید ضعیف» نامید. دیو سیندلار در وب‌سایت خود نقد عمدتاً منفی به فیلم داد و اشاره کرد که اگرچه فیلم موفق شده تنش خاصی ایجاد کند و جلوه‌های خشونت‌آمیز خوبی داشته باشد، اما به دلیل فقدان شخصیت‌های دوست‌داشتنی و باهوش و «ناتوانی در تصمیم‌گیری دربارهٔ اینکه چگونه می‌خواهد دیده شود»، آسیب دیده است. دیلارد از آل‌مووی دربارهٔ فیلم گفت: «این فیلم موجوداتِ قدیمی، ساختگی، مفرط و با ریتم ضعیف، هنوز هم به دلیل جلوه‌های ویژه ارزان‌قیمت، بهره‌کشی‌های جنسی و تک‌گویی‌های شبه‌فلسفی‌اش، طرفداران قابل توجهی دارد.» تی‌وی گاید دو ستاره از چهار ستاره به فیلم داد و آن را «یکی از واقعاً عجیب‌ترین فیلم‌های مرتبط با مغز» نامید. به صورت سه‌بعدی!!!» اثر تام سیواک و الیزابت گلمن شد که در اکتبر ۲۰۱۱ در جشنواره تئاتر موزیکال نیویورک به روی صحنه رفت. اندکی پس از آن، بروس برنارد، فیلمنامه‌نویس هالیوود، فیلمنامه را به صورت یک کمدی موزیکال روی صحنه برد. یک اقتباس طنز سینمایی با همین عنوان نیز در پورتلند (اورگن) فیلم‌برداری شد که در ۲۱ ژوئن ۲۰۲۰ در جشنواره فیلم ترسناک پورتلند به نمایش درآمد. | ## جمع‌بندی | در فرهنگ عامه این فیلم در برنامه تلویزیونی سینما اینسامنیا با اجرای مستر لوبو نمایش داده شد.