موضوع مقاله: نمایشی (جامعه‌شناسی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نمایشی (جامعه‌شناسی) | مقدمه: نمایشی یک دیدگاه جامعه‌شناختی است که معمولاً در گزارش‌های جامعه‌شناسی خرد از کنش متقابل‌گرایی اجتماعی در زندگی روزمره استفاده می‌شود. | ## بخش 1: نمایشی (جامعه‌شناسی) | این اصطلاح نخستین بار توسط اروینگ گافمن (۱۱ ژوئن ۱۹۲۲–۱۹ نوامبر ۱۹۸۲) جامعه‌شناس آمریکایی به جامعه‌شناسی از تئاتر اقتباس شد که بیشتر اصطلاحات و ایده‌های مرتبط را در سال ۱۹۵۶ در کتاب نمود خود در زندگی روزمره توسعه داد. کنت بورک (۵ می ۱۸۹۷–۱۹ نوامبر ۱۹۹۳) جامعه‌شناس آمریکایی، که گافمن بعدها او را به عنوان یک اثرگذار تصدیق کرد،میچل، جی.ان. ۱۹۷۸: مبادله اجتماعی، نمایشی و روش‌شناسی مردمی: به سوی یک سنتز پارادایمی، نیویورک: الزویر. پیشتر در سال ۱۹۴۵ مفاهیم خود را از «دراماتیسم» ارائه کرده بود که به نوبه خود از شکسپیر است. با این حال، تفاوت اساسی بین دیدگاه بورک و گافمن این است که بورک باورمند بود زندگی در واقع تئاتر است، در حالی که گافمن به تئاتر به عنوان یک استعاره می‌نگریست. اگر خودمان را به عنوان کارگردانی تصور کنیم که آنچه را در تئاتر زندگی روزمره می‌گذرد مشاهده می‌کنیم، همان چیزی را انجام می‌دهیم که گافمن آن را تحلیل نمایشی می‌نامد: مطالعه کنش متقابل اجتماعی از نظر اجرای تئاتر. در جامعه‌شناسی نمایشی، استدلال می‌شود عناصر کنش متقابل‌های انسانی به زمان، مکان و مخاطب بستگی دارند. به عبارت دیگر، از نظر گافمن، خود احساسی است که یک فرد کیست، اثری دراماتیک که از صحنهٔ بی‌واسطه ارائه‌شده بیرون می‌آید.ریتزر، جورج، ۲۰۰۷: نظریه جامعه‌شناسی معاصر و ریشه‌های کلاسیک آن: مبانی، نیویورک: مک‌گراو هیل. گافمن در تعریف روشی که در آن یک انسان خود را بر اساس ارزش‌ها، هنجارها و باورهای فرهنگی، به دیگری معرفی می‌کند، استعاره نمایشی شکل می‌دهد. اجراها می‌توانند اختلالاتی داشته باشند (بازیگران از چنین مواردی آگاه هستند) ولی بیشتر آنها موفق هستند. اگر بازیگر موفق شود، تماشاگر به بازیگر آن گونه نگاه می‌کند که می‌خواهد به او نگاه کنند. «کنش نمایشی» یک کنش اجتماعی است که برای دیده شدن توسط دیگران و بهبود تصویر از خود عمومی طراحی شده‌است. علاوه بر گافمن، این مفهوم توسط یورگن هابرماس و هارولد گارفینکل و دیگران استفاده شده‌است. مرور اجمالی در تحلیل نمایش، «تیم‌ها» گروه‌هایی از افراد هستند که برای به اشتراک گذاشتن «خط حزب» با یکدیگر همکاری می‌کنند. اعضای تیم باید اطلاعات را به اشتراک بگذارند زیرا اشتباهات در همه افراد منعکس می‌شود. ۲۰۰۳: نمود خود در زندگی روزمره، نظریه جامعه‌شناسی کلاسیک [جامعه‌شناسی ۷۸۲]، اوهایو: دانشگاه ایالتی اوهایو. عملکرد هفت عنصر مهم وجود دارد که گافمن با توجه به اجرا مشخص می‌کند: باور در نقشی که شخص بازی می‌کند: باور مهم است، حتی اگر توسط دیگران قابل قضاوت نباشد. جلو (یا ماسک): یک تکنیک استاندارد شده، قابل تعمیم و قابل انتقال برای اجراکننده برای کنترل نحوه درک مخاطب از آنها. | ## بخش 2: نمایشی (جامعه‌شناسی) | وقتی مجری بخواهد بر چیزی تأکید کند، به تحقق نمایشی ادامه خواهد داد، به عنوان مثال. نشان می‌دهد فرد در هنگام رفتن به یک قرار ملاقات برای ایجاد یک تأثیر اولیه خوب چقدر موفق است. ایده‌آلی‌سازی: یک اجرا اغلب دیدگاهی ایده‌آلی‌سازی از وضعیت ارائه می‌کند تا از سردرگمی (تعریف نادرست) جلوگیری کند و عناصر دیگر (مانند جبهه‌ها، تحقق نمایشی) را تقویت کند. مخاطبان اغلب «ایده‌ای» از این دارند که یک موقعیت خاص (اجرا) چگونه باید باشد، و اجراکنندگان سعی می‌کنند اجرا را بر اساس آن ایده اجرا کنند. اجرا باید مطمئن شود که سیگنال‌های صحیح را ارسال می‌کنند، و همچنین اجبار گاه به گاه برای انتقال موارد گمراه‌کننده‌ای که ممکن است باعث کاهش عملکرد شود، خاموش شود. مخاطب تمایل دارد اجرا را اصیل یا نادرست تصور کند و اجراکنندگان عموماً مایلند از ناباوری تماشاگران اجتناب کنند (خواه واقعاً واقعی باشند یا نه). عرفان: پنهان کردن برخی اطلاعات از مخاطب، چه برای افزایش علاقه مخاطب به کاربر و چه برای جلوگیری از افشای اطلاعاتی که ممکن است برای اجراکننده مضر باشد. رازها انواع مختلفی از اسرار وجود دارد که به دلایل مختلف باید پنهان شود: رازهای تاریک: نشان دهنده اطلاعاتی دربارهٔ تیم اجرا کننده است که می‌تواند با تصویری که تیم به مخاطب ارائه می‌دهد مغایرت داشته باشد. رازهای راهبردی: نشان دهنده اهداف، قابلیت‌ها و دانش تیم است که به تیم اجازه می‌دهد مخاطب را کنترل کند و آن را به سمتی که تیم می‌خواهد هدایت کند. رازهای درونی: نشان دهنده اطلاعات شناخته شده توسط تیم است و به عنوان چیزی در نظر گرفته می‌شود که فقط با سایر هم تیمی‌ها به اشتراک گذاشته می‌شود تا پیوند تیم را افزایش دهد. نقش‌ها سه نقش اساسی در طرح گافمن وجود دارد که هر کدام بر این اساس است که چه کسی به چه اطلاعاتی دسترسی دارد: نوازندگان آگاه‌ترین هستند. مخاطبان تنها آنچه را که اجراکنندگان افشا کرده‌اند و آنچه را که خودشان مشاهده کرده‌اند، می‌دانند و خارجی‌ها اطلاعات کمی دارند. این نقش‌ها را می‌توان به سه گروه تقسیم کرد: ارتباطات خارج از شخصیت اجراکنندگان ممکن است عمداً بدون شخصیت ارتباط برقرار کنند تا به دیگران در تیم خود علامت دهند یا تصادفاً. ارتباطات متداول خارج از شخصیت پشت صحنه عبارتند از: درمان غایب: بحث تحقیرآمیز در مورد مخاطبان غایب یا اجراکنندگانی که بر انسجام تیم تأثیر می‌گذارد. ارتباطات متداول در جلوی صحنه عبارتند از: تیم تبانی: بین اعضای تیم، در حین اجرا ولی به خطر نیفتادن آن. مدیریت برداشت «مدیریت برداشت» به کار بر روی حفظ تأثیر مطلوب اشاره دارد و از تکنیک‌های دفاعی و حفاظتی تشکیل شده‌است. تکنیک‌های حفاظتی برای پوشش اشتباهات، تنها زمانی که تعامل آغاز شود، استفاده می‌شود. به عنوان مثال، تکیه بر مخاطب برای استفاده از درایت و نادیده گرفتن اشتباهات مجریان. | ## بخش 3: نمایشی (جامعه‌شناسی) | در مقابل، تکنیک‌های دفاعی قبل از شروع تعامل استفاده می‌شوند و شامل موارد زیر است: نمایش وفاداری: تلاش کنید تا اعضای تیم به اعضای تیم و خود عملکرد وفادار نگاه دارند. مراقب باشید تا از موقعیت‌هایی که ممکن است یک اشتباه یا یک مشکل احتمالی رخ دهد اجتناب کنید، انتخاب مخاطب، مدت زمان و محل اجرا مناسب. انتقاد با اعتقاد به اینکه نظریه‌ها نباید در جایی که آزمایش نشده‌اند به کار گرفته شوند، استدلال شده‌است که نمایش فقط باید در مواردی به کار رود که افراد مرتبط با کل نهاد را که این نظریه برای آن طراحی شده‌است، درگیر کند.نظریه جامعه‌شناسی معاصر، نیویورک: شرکت انتشارات پیتر لانگ، ۲۰۰۱. علاوه بر این، همچنین گفته شده‌است نمایش به هدف جامعه‌شناسی برای درک مشروعیت جامعه کمک نمی‌کند. ادعا می‌شود این پیش نویس در مورد اثبات گرایی است که علاقه ای به خرد و خردگرایی ندارد. جان ولش آن را کالا نامید.ولش جان، ۱۹۹۰: تحلیل نمایشی و نقد اجتماعی، پیسکاتاوی، نیوجرسی: ناشران تراکنش. کاربرد پژوهش‌های مورد نمایش بهتر است از طریق مطالعه میدانی مانند مشاهده همراه با مشارکت انجام شود. برای نخستین بار، نمایش برای به تصویر کشیدن چگونگی ارتباط جنبش‌های اجتماعی با قدرت استفاده شده‌است. هانت استدلال کرد جنبش‌های اجتماعی را می‌توان به‌عنوان نمایش‌هایی توصیف کرد که در آن قهرمان‌ها و آنتاگونیست‌ها برای اثرگذاری بر تفسیر مخاطبان از روابط قدرت در حوزه‌های مختلف با هم رقابت می‌کنند. مردمی که به دنبال قدرت هستند، خود صحنه جلویی خود را برای جلب توجه ارائه می‌دهند. یک راه مفید و روزمره برای درک نمایش (به ویژه صحنه جلو و پشت صحنه) این است که به یک گارسون یا پیشخدمت در یک رستوران فکر کنید. حتی اگر مشتری بی‌ادب باشد، انتظار می‌رود پیشخدمت‌ها و / یا پیشخدمت‌ها مؤدب باشند (همیشه حق با مشتری است) به عنوان بخشی از مسئولیت‌های شغلی خود. او ممکن است شکایت کند، تقلید کند و با همسالان خود در مورد میزان عصبانیت و بی‌ادبی مشتری صحبت کند. در این مثال، پیشخدمت / پیشخدمت‌ها هنگام برخورد با مشتریان به شیوه‌ای خاص عمل می‌کند و در برخورد با همکارانش به شیوه‌ای کاملاً متفاوت عمل می‌کند. نمایش همچنین می‌شود در حوزه بین رشته‌ای نوظهور پژوهش‌های علمی که به عنوان مطالعات فناوری شناخته می‌شود، به کار گرفته شود که به هویت انسانی در یک جامعه فناورانه می‌پردازد. از نظر نمایه‌های رسانه‌های اجتماعی، کاربران و دنبال کنندگان آنها یک فضای اجتماعی را به صورت آنلاین به اشتراک می‌گذارند. کاربران رسانه‌های اجتماعی پروفایل‌هایی ایجاد می‌کنند و چیزهایی را پست می‌کنند که به‌طور خاص برای به تصویر کشیدن تصویر خاصی که می‌خواهند دنبال‌کنندگانشان ببینند، تنظیم شده‌اند. پویایی بین کاربر و دنبال کنندگان او ایجاد می‌شود که در آن کاربر کنترل دارد که چگونه و چه چیزی آنها را نشان می‌دهد، در حالی که دنبال کنندگان تماشاگران این نمود از خود کاربر هستند ولی خودشان نیز به همان شیوه خود را ارائه می‌دهند. | ## جمع‌بندی | نمود خود در زندگی روزمره: استدلال اصلی و فرض شروع زرق و برق انگیزه‌ها: کاربردهای کنت بورک در حوزه جامعه‌شناسی.