موضوع مقاله: تمبرهای پست اتحاد جماهیر شوروی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تمبرهای پست اتحاد جماهیر شوروی | مقدمه: آنها با عبارت روسی Почта СССР به معنای پست اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی (تحت نظر کمیسریای خلق ارتباطات) نشاندار می‌شدند. | ## بخش 1: تمبرهای پست اتحاد جماهیر شوروی | در میان مجموعه داران تمبر، تمبرهای شوروی همواره محبوب بوده‌اند زیرا گسترهٔ وسیعی از نمادهای تاریخی، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی نخستین دولت سوسیالیستی جهان را نشان می‌دهند. در ۱۹۷۰ وزارت ارتباطات شوروی دفترچه ای از تمبرهای گردآوری شده بین ۱۹۱۸ تا ۱۹۶۹ را منتشر کرد. این مجموعه‌ها به شکل سالانه و ماهانه از سوی مراکز دولتی که موظف به گردآوری و آرشیو کردن آنها بودند مورد چاپ قرار می‌گرفتند. نخستین تمبرها اولین تمبرهای شوروی را گئورگی پاشکف طراحی کرد که در ۱۹۲۳ به مناسبت اولین رویداد کشوری صنایع دستی و کشاورزی در شوروی مورد بهره‌برداری قرار گرفتند. تمبرهای نهایی و رسمی اولین نسخهٔ رسمی و نهایی تمبرهای شوروی در اکتبر ۱۹۲۳ با نام «استاندارد طلایی» رونمایی شدند. طراح آنها ایوان دیمیتریویچ ایوانف، موضوعاتی مانند تودهٔ کارگران، ارتش سرخ و سربازان را مورد تأکید قرار داده بود. به این ترتیب اعتبار بزرگی از سوی دولت شوروی به سختی تأمین شد و در اختیار ناشران قرار گرفت تا بر روی استفاده‌های بین‌المللی سرمایه‌گذاری شود. برای مثال، بیشتر تمبرهای جدید در سال‌های ۱۹۳۹ و ۱۹۴۰ ارزشی بین ۱۰ تا ۳۰ کوپک (نوعی سکهٔ روسی که هر ۱۰۰ واحد آن برابر یک روبل است) داشتند که بالاتر از تعرفه‌های رایج و استاندارد پست داخلی بود. | ## بخش 2: تمبرهای پست اتحاد جماهیر شوروی | این تمرکز به دو شکل ابراز می‌شد: چاپ تمبر از تصویر اعضای حزب (درگذشته یا زنده) نوشتن شعارها و اهداف حزب روی تمبر ولادیمیر لنین رایج‌ترین شخصیت نقش بسته روی تمبرها بود. تصاویر دوران مختلف زندگی اعضای حزب نیز گاهی برای تأکید بر پیوستگی و همبستگی اعضای دولت‌ها چاپ می‌شد. تصاویر او به مناسبت بزرگداشت ۶۰امین سالگرد تولدش در چند وضعیت مانند کارگر، کشاورز و سخنران بر روی تمبرها نقش بسته بودند. این تصاویر کالینین یادآور پویایی و تداوم جنبش کارگری - دهقانی در کردار و عقاید دولت شوروی بود: کارگر، کشاورز و حزب کمونیست. شعارهای حزب که روی تمبر قرار می‌گرفت به مرور زمان دستخوش تغییرات شدند؛ مثلاً در دههٔ ۱۹۲۰ تاکیدهایی بر برنامهٔ اقتصادی نو لنین (نِپ) صورت می‌گرفت و این برای آن بود که تغییر موضع حزب در ۱۹۲۹ شفاف تر باشد. امّا هنگامی که ژوزف استالین بر جای لنین تکیه زد سیاست صنعتی سازی اجباری در پیش بود و نپ به کلی منسوخ شده بود. در این دوره تأکید بیشتر بر نمادهای صنعتی و کشاورزی مورد نظر استالین بود؛ مثلاً تمبرهای ۱۰ کوپکی دنباله‌هایی از تراکتورها بودند در حالی که شعار «بگذارید ما برداشت را تا ۳۵٪ افزایش دهیم.» را سر می‌دادند. تمبرهای ۲۸ کوپکی یک کورهٔ ذوب آهن را نشان می‌دادند که بر روی آن نوشته شده بود: «آهن، ۸ میلیون تُن» پس از جنگ جهانی دوم، دولت در تمبرها بر بازسازی اقتصاد و استقلال اقتصادی و خودکفایی تأکید می‌کرد. | ## بخش 3: تمبرهای پست اتحاد جماهیر شوروی | در یک تمبر سال ۱۹۴۶ چنین نوشته شده بود: «به کشور سالانه ۱۲۷ میلیون تن غله تقدیم کنید»، «۶۰ میلیون تن نفت»، «۶۰ میلیون تن فولاد» و «۵۰ میلیون تن چدن» شعارهای قهرمانانه و غرور آمیز استالین در مورد خودکفایی و استقلال اقتصادی در سال‌های پس از استالین جایگزین شدند. در این دوران کنگره‌های حزب و اسناد و … بر روی تمبرها اعلان می‌شدند؛ مثلاً تصمیم‌های گرفته شده در ۲۲ امین کنگرهٔ حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی در ۱۹۶۲ بر روی تمبرها قرار گرفتند. سرقت فرهنگی سرقت و به نام خود زدن فرهنگ ایران که امروزه توسط کشورهای پسا - شوروی مثل حوزهٔ قفقاز و آسیای مرکزی رخ می‌دهد ریشه در سیاست‌های شوروی در مورد فرهنگ دارد. (مثل تغییر خط، سلطهٔ فرهنگی بر قومیت‌ها، روسی سازی و …) یکی از پرتکرارترین موضوعات تمبرهای شوروی چاپ تصویر دانشمندان و شاعران شهیر ایرانی بود تا از این طریق آنها را به نام خود مصادره کنند. متأسفانه امروزه نیز شاعرانی مثل نظامی گنجوی و رودکی صرفاً به خاطر آنکه در شهرهای سرزمین‌های جدا شده از ایران قرار دارند توسط دولت‌های آذربایجان و تاجیکستان و ازبکستان مورد ادعا هستند و سکوت فعالان فرهنگی ایران به تثبیت این دروغ بزرگ در مجامع بین‌المللی کمک می‌کند و واضحاً به زیان فرهنگ و ادب کشور کهن ایران است. مولوی، بابک خرمدین و … نیز به ترتیب توسط ترکیه و نخجوان (تحت نفوذ آذربایجان) مورد ادعا بوده‌اند در حالی که به وضوح تمام ایشان کاملاً ایرانی هستند و نمی‌شود آنها را زیر چتر هویت جعلی غیرایرانی قرار داد. | ## جمع‌بندی | اشعار نظامی گنجوی (که همگی فارسی هستند) در دههٔ نود توسط دولت جمهوری آذربایجان از روی سازهٔ آرامگاه او حذف شدند.