موضوع مقاله: نوئه رامیشویلی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نوئه رامیشویلی | مقدمه: نوئه بساریونیس دز رامیشویلی (به گرجی: ნოე რამიშვილი؛ نام او به صورت نوح یا نوی نیز نوشته می‌شود؛ ۵ آوریل ۱۸۸۱–۷ دسامبر ۱۹۳۰) سیاستمدار گرجی و رئیس اولین دولت جمهوری دموکراتیک گرجستان بود. | ## بخش 1: نوئه رامیشویلی | زندگی‌نامه سال‌های اولیه نوح بساریونیس دز رامیشویلی در یک خانواده دهقانی متولد شد. در سال ۱۸۹۴ تحصیلات خود را در مدرسه علمیه کوتایسی ادامه داد، جایی که در کار حلقه‌های سوسیال دموکرات دانشجویی درگیر شد. پس از فارغ‌التحصیلی، در سال ۱۹۰۰، در دانشگاه یوریف ثبت نام کرد، اما در ۳ مارس ۱۹۰۱ به دلیل شرکت در فعالیت‌های دانشجویی از آنجا اخراج شد. او در فوریه ۱۹۰۲ دوباره به دانشگاه بازگردانده شد، اما در نهایت دوباره اخراج و به دلیل فعالیت‌های انقلابی‌اش به قفقاز تبعید شد. او در باتومی زندگی می‌کرد، به تدریس خصوصی می‌پرداخت و در کار کمیته باتومی حزب کارگران سوسیال دموکرات روسیه مشارکت داشت. او در سال ۱۹۰۴ به دلیل تعقیب ژاندارمری، باتومی را ترک کرد و با گذرنامه غیرقانونی با نام «آپولون سوفرومی لومادزه» در تفلیس اقامت گزید. در ۱۸ اکتبر، با کمک مسافران، از اسکورت فرار کرد و به‌طور غیرقانونی در روستوف-نا-دونو و نووروسیسک زندگی کرد. در کنگره غیرقانونی سازمان‌های منشویکی، به عنوان عضو کمیته منطقه‌ای منشویک‌های قفقاز انتخاب شد. او به خاطر استعدادهای سخنوری‌اش، مشارکت فعال در بحث‌ها علیه بلشویک‌ها و شرکت در بحث‌ها در استان‌ها برای کاهش نفوذ بلشویک‌ها شناخته می‌شد. | ## بخش 2: نوئه رامیشویلی | او به همراه نوئه یوردانیا، سردبیری سوسیال دموکرات‌ها، یک مجله غیرقانونی منشویکی، را بر عهده داشت. در طول انقلاب ۱۹۰۵ روسیه، او یکی از رهبران و سازمان‌دهندگان در تفلیس بود و در تشکیل «گاردهای سرخ» مسلح نقش داشت. پس از شکست انقلاب، او رهبری احیای سازمان‌های ضعیف شده را بر عهده داشت، سازمان‌دهنده نشریات غیرقانونی حزب بود و رهبری کمپین انتخاباتی حزب سوسیال دموکرات در دومای دولتی امپراتوری روسیه را بر عهده داشت. در سال ۱۹۰۷، او به عنوان نماینده سازمان تفلیس در پنجمین کنگره حزب کارگران سوسیال دموکرات روسیه در لندن شرکت کرد و به عضویت کمیته مرکزی منشویک‌ها انتخاب شد. از سال ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۰ او در آلمان زندگی کرد، مارکسیسم را آموخت، با حزب سوسیال دموکرات آلمان آشنا شد و در دانشگاه لایپزیگ به صورت آزاد به سخنرانی‌ها گوش می‌داد. در سال ۱۹۰۸، او از لایپزیگ برای شرکت در جلسه کمیته اجرایی مرکزی حزب کارگران سوسیالیست آلمان (RSDLP) به ژنو آمد، جایی که با استالین روبرو شد و منجر به درگیری فیزیکی بین این دو شد. او در سال ۱۹۱۰ به گرجستان بازگشت، اما در ۲ نوامبر دستگیر و به روستوف-نا-دونو منتقل شد. در سال ۱۹۱۳، او چند ماه در جناح سوسیال دموکرات دومای دولتی در پتروگراد کار کرد، سپس به‌طور غیرقانونی به گرجستان بازگشت و مطبوعات غیرقانونی حزب را رهبری کرد - ابتدا در کوتایسی و سپس در تفلیس. در طول جنگ جهانی اول، او آغازگر بحث‌ها در حزب برای حل مسئله استقلال گرجستان بود. | ## بخش 3: نوئه رامیشویلی | در همان سال، او عضو کمیته اجرایی شورای نمایندگان کارگران، دهقانان و سربازان تفلیس بود. در سال ۱۹۱۷، او توسط حزب کارگران سوسیال دموکرات روسیه به مجلس مؤسسان روسیه انتخاب شد. در ۲۲ آوریل ۱۹۱۸، او به عنوان وزیر امور داخلی جمهوری فدرال دموکراتیک ماورای قفقاز، فدراسیونی آزاد از گرجستان، ارمنستان و آذربایجان، منصوب شد. در ۲۶ مه ۱۹۱۸، او اعلامیه استقلال را امضا کرد و در همان روز به عنوان اولین رئیس دولت موقت جمهوری دموکراتیک تازه تأسیس گرجستان انتخاب شد. نوئه یوردانیا در ۲۴ ژوئیه جای او را گرفت و نوئه رامیشویلی را به عنوان وزیر کشور، آموزش و پرورش و ارتش باقی گذاشت. در طول سال ۱۹۱۸، او عضو پارلمان بود و رهبری جناح سوسیال دموکرات را بر عهده داشت. او اغلب توسط مخالفان گرجستان به دلیل واکنش تندش به ناآرامی‌های دهقانی در سال‌های ۱۹۱۸ و ۱۹۱۹ مورد انتقاد قرار می‌گرفت، با این حال نقش او در جلوگیری از شورش‌های گسترده بلشویکی را نمی‌توان نادیده گرفت. پس از حمله ارتش سرخ به گرجستان، در ۱۷ مارس ۱۹۲۱، رامیشویلی به فرانسه مهاجرت کرد. مبارزه علیه رژیم بلشویکی متوقف نشد، رامیشویلی به کمیته استقلال گرجستان پیوست و در جریان قیام اوت، که بدون موفقیت پایان یافت و با سرکوب گسترده اشراف و روشنفکران گرجی همراه بود، به یک سازمان‌دهنده فعال تبدیل شد. | ## جمع‌بندی | رامیشویلی به‌طور فعال در جنبش پرومته‌ای ضد بلشویکی که توسط لهستان ایجاد شده بود، شرکت داشت.