aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: المزیرعه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # المزیرعه | مقدمه: این روستا در سال ۱۹۴۸ میلادی بر اثر حمله نظامی نیروهای اسرائیلی از سکنه تخلیه شد. | ## بخش 1: المزیرعه | المزیرعه در ۱۵ کیلومتری شمال‌شرقی رمله بر تپه‌ای آهکی واقع بود که بر دشت ساحلی مشرف بود. پیشینه سکونت در این منطقه به دوران رومی بازمی‌گردد و آرامگاه رومی‌ای که هنوز برجاست به مسجدی اختصاص‌یافته به حضرت یحیی تبدیل شده بود. روستا در دوره عثمانی بخشی از ناحیه جبال قُبال در لوای نابلس بود و جمعیتی اندک داشت. جغرافیا المزیرعه در ۱۵ کیلومتری شمال‌شرقی رمله بر تپه‌ای از سنگ آهک در حاشیه شرقی دشت ساحلی مرکزی و در ارتفاع نزدیک به ۱۱۵ متر از سطح دریا قرار داشت. روستا در نزدیک به یک کیلومتری شرق خط آهن رمله–حیفا و در سمت شرقی بزرگراه رمله–یافا واقع بود. آرامگاهی رومی که هنوز پابرجاست (در نزدیک به یک کیلومتری جنوب محل روستا) به مسجدی اختصاص‌یافته به النبی یحیی («حضرت یحیی») تبدیل شده بود. در نزدیک به یک کیلومتری شمال‌شرق روستا خربة زخرین قرار داشت که محوطه‌ای رومی-بیزانسی بود و در دوره‌های مملوکی و عثمانی نیز مسکون بوده‌است. | ## بخش 2: المزیرعه | دوره عثمانی در سال ۱۵۹۶ میلادی، المزیرعه بخشی از امپراتوری عثمانی بود و در ناحیه (نَحیه) جبال قُبال زیر لوای نابلس قرار داشت. ساکنان مالیاتی ثابت به نرخ ۳۳٫۳ درصد بر محصولاتی چون گندم، جو و زیتون و همچنین بز و کندوهای عسل می‌پرداختند؛ جمعاً ۱۳۰۰ آقچه. اشاره به «(اثر) مسقاة ابن رمیح» در سند وقف‌نامه‌ای مربوط به سال ۱۵۵۲ میلادی نشان می‌دهد که خاندان رمیح که در سده‌های هجدهم تا بیستم در المزیرعه ساکن بودند، احتمالاً از سده شانزدهم در آنجا سکونت داشته‌اند. روستا احتمالاً در سده هفدهم متروک شد و در سده هجدهم دوباره با بازگشت خاندان الرمیح از دیر غسّانه آباد گردید. در سال ۱۸۳۸، ادوارد رابینسون از بالای مناره مسجد سفید رمله این روستا را مشاهده و یادداشت کرد. فهرست روستاهای عثمانی در همان دوره نشان می‌داد که «مزاری» ۶۸ خانه و ۲۳۴ نفر جمعیت (تنها مردان) داشته و از «معبدی بسیار کهن» در آن یاد شده بود. در سال ۱۸۸۲، «پیمایش فلسطین غربی» وابسته به صندوق اکتشاف فلسطین آن را «روستایی خشتی در حاشیه تپه‌ها، نزدیک قوله» توصیف کرد. | ## بخش 3: المزیرعه | دوره قیمومت بریتانیا بر پایه سرشماری ۱۹۲۲ که حکومت قیمومت بریتانیا انجام داد، المزیرعه ۵۷۸ نفر جمعیت داشت که همگی مسلمان بودند. در سال ۱۹۱۹ مدرسه‌ای پسرانه در روستا تأسیس شد که تا سال ۱۹۴۵ به مدرسه ابتدایی کاملی با ۲۰۷ دانش‌آموز (از جمله کودکان روستاهای همجوار) تبدیل شده بود. بر پایه آمار سال ۱۹۴۵، جمعیت روستا ۱۱۶۰ نفر (همگی مسلمان) و مساحت کل اراضی ۱۰٬۸۲۲ دونوم بود. از این میان ۹۵۳ دونوم به مرکبات و موز، ۵۸۹۵ دونوم به غلات، ۳۵ دونوم به باغ‌های آبی و ۲۵ دونوم به بافت ساخته‌شده شهری اختصاص داشت. نقشه روستا ستاره‌ای‌شکل بود و خانه‌ها که بیشتر از خشت ساخته شده بودند، در امتداد جاده‌های منتهی به روستاهای همجوار گسترده می‌شدند. جنگ ۱۹۴۸ و پس از آن المزیرعه در سرزمینی قرار داشت که بر پایه طرح تقسیم ۱۹۴۷ سازمان ملل به کشور عربی اختصاص یافته بود. موشاو نحالیم در سال ۱۹۴۹ در بخش شمال‌غربی اراضی روستا و موشاو مازور در همان سال در بخش غربی اراضی روستا بنیان نهاده شد. | ## جمع‌بندی | مورخ فلسطینی ولید خالدی در سال ۱۹۹۲ محل روستا را این‌گونه توصیف کرد: «بیشتر محوطه جنگل‌کاری شده‌است.
موضوع مقاله: خربة الظهیریه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # خربة الظهیریه | مقدمه: خربة الظهیریه روستایی عرب‌نشین فلسطینی در بخش رمله از سرزمین قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود. | ## بخش 1: خربة الظهیریه | این روستا در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۸ به‌دست تیپ ۸۴ گیواتی و در نخستین مرحله عملیات دانی تخلیه شد. ساکنان آب آشامیدنی خود را از چاهی در گوشه جنوب شرقی روستا تأمین می‌کردند و کشاورزی دیم منبع اصلی درآمد آنان بود. پیشینه در سال ۱۸۷۴ شارل سیمون کلرمون-گانو از این مکان با نام یاد کرد و آن را در فاصله نیم ساعت راه در شرق لُد توصیف نمود. در سال ۱۸۸۲ در گزارش «بررسی فلسطین غربی» از سوی صندوق اکتشاف فلسطین دربارهٔ این مکان آمده‌است: «پی‌های ساختمان‌ها که ظاهراً نوساز هستند. | ## بخش 2: خربة الظهیریه | قبّه ویران‌شده.» در آغاز سده بیستم میلادی، ساکنانی از روستای همجوار نعلین در این مکان ساکن شدند و آن را به‌عنوان روستای وابسته به نعلین بنیاد نهادند. از پی‌های کهنه‌ای که هنوز آشکار هستند برمی‌آید که خربة الظهیریه با مصالح ساختمانی بازیافتی موجود در همان مکان ساخته شده بود. افزون بر آن، آب‌انبارهایی کنده‌شده در سنگ و تکه‌های فراوان سفالینه در محل یافت شده‌است. دوره قیمومت بریتانیا بر پایه سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین، روستا با نام دارای ۱۰ خانه مسکونی و ۶۹ نفر جمعیت بود که همگی مسلمان بودند. | ## بخش 3: خربة الظهیریه | از این میان، ۱٬۲۲۴ دونوم به کشت غلات اختصاص داشت، ۶۶ دونوم آبیاری می‌شد یا به باغداری اختصاص یافته بود و ۳۵۱ دونوم به‌عنوان زمین‌های غیرقابل‌کشت طبقه‌بندی شده بود. ۱۹۴۸ و پس از آن خربة الظهیریه در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۸ در پی حمله نظامی نیروهای یه‌شو و در نخستین مرحله عملیات دانی تخلیه شد. در سال ۱۹۹۲ وضع محل روستا چنین توصیف شده‌است: «دیوارهای نزدیک به ده خانه هنوز پابرجاست. | ## جمع‌بندی | در جاهای دیگر، روستا به تل‌هایی از آوار سنگی بدل شده که درختان انجیر، نخل دوم و بادام و بوته‌های خار و گیاهان خودرو در میان آن‌ها روییده‌اند.
موضوع مقاله: بارکای | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بارکای | مقدمه: بارکای (، به معنای «ستاره بامدادی») یک کیبوتص اسرائیلی در شورای منطقه‌ای مناشه است که در بخش غربی وادی عاره جای دارد. | ## بخش 1: بارکای | بارکای در ارتفاع ۷۲ متری از سطح دریا بر روی تپه‌ای در نزدیکی دهانه غربی درّه وادی عاره واقع شده‌است. نام کیبوتص دو معنا دارد: نخست «ستاره بامدادی» در زبان عبری و دوم سرواژه عبارت «بنه عووُدا، رومانیا، کیبوتص، اِرِتص یسرائل» به افتخار گروه بنیان‌گذار رومانیایی. این کیبوتص در فاصله نزدیک به ۱۳ کیلومتری از ساحل دریای مدیترانه، در حدود ۵۰ کیلومتری شمال شرقی مرکز تل‌آویو، نزدیک به ۳۷ کیلومتری جنوب مرکز حیفا و ۱۰ کیلومتری شمال شرقی شهر حدرا واقع شده‌است. بارکای از راه بزرگراه شماره ۶ (بزرگراه ترانس‌اسرائیل) که از شرق کیبوتص می‌گذرد و در نزدیکی آن با بزرگراه شماره ۶۵ در مسیر حدرا–وادی عاره–عفوله تقاطع دارد، به شبکه حمل‌ونقل متصل است. پیشینه کیبوتص بارکای در سال ۱۹۴۷ به‌صورت یک گروه مهاجران یهودی در رومانی شکل گرفت. نخست بخشی از اعضای بزرگسال به فلسطین تحت قیمومیت مهاجرت کردند و نخست در کیبوتص بیت‌آلفا اقامت گزیدند. در جریان جنگ استقلال آنان به محل کنونی کیبوتص منتقل شدند و در ۱۰ مه ۱۹۴۹ بر روی زمین‌هایی که پیش‌تر متعلق به روستای فلسطینی وادی عاره بود مستقر شدند. | ## بخش 2: بارکای | در فوریه ۱۹۴۸ با آغاز جنگ، این روستا به تصرف نیروهای اسرائیلی درآمد و سکونت عربی در آن پایان یافت. در سال ۱۹۵۰ گروه بزرگی از یهودیان آمریکای شمالی (فارغ‌التحصیلان جنبش هاشومر هاتسائیر) به جمعیت کیبوتص پیوستند و تأثیر چشمگیری بر شخصیت کیبوتص گذاشتند. در سال ۱۹۵۱ برق به کیبوتص رسید، در سال ۱۹۵۳ شبکه تلفن برقرار شد و در سال ۱۹۶۱ استخر شنا بهره‌برداری شد. اقتصاد صنعت در سال ۱۹۷۱ کارخانه پلاستیک‌سازی «پولیون بارکای» در کیبوتص تأسیس شد که محصولات عایق حرارتی و عایق صوتی، بسته‌بندی مواد غذایی و ورقه‌های لمینیت تولید می‌کند. شرکت اینفیمر تکنولوژیز نیز در بارکای پلیمر مرکّب بازیافتی تولید می‌کند که به‌عنوان مادّه خام برای سازندگان پلاستیک به کار می‌رود. این مادّه در ترکیب با پلاستیک بکر برای ساخت صندلی، میز، جعبه، لوله‌های آبرسانی و جعبه‌ابزار کاربرد دارد. کشاورزی بخش‌های کشاورزی کنونی کیبوتص شامل گاوداری، مرغداری، آووکادو و کشت‌های زراعی است. | ## بخش 3: بارکای | در گذشته کیبوتص به زراعت هویج، سیب‌زمینی و یونجه، پرورش باغ‌های مرکّبات، آلو و موز و نیز زنبورداری و گلخانه گل سرخ نیز می‌پرداخت. خصوصی‌سازی در سال ۱۹۷۹ کیبوتص از چارچوب آژانس یهود خارج شد و از نظر اقتصادی مستقل گردید. در سال ۲۰۰۰ بخش تولیدی از جامعه جدا شد و کیبوتص قرارداد تسویه کیبوتص‌ها را امضا کرد. در سال ۲۰۰۳ تصمیم به واگذاری مالکیت دارایی‌های تولیدی به اعضا گرفته شد و در سال ۲۰۰۴ الگوی درآمدزایی اعضا به مدل ترکیبی موسوم به «مدل بارکای» تغییر یافت. در این مدل، بودجه ماهانه هر عضو شامل مبلغ پایه (بر اساس تعداد اعضای خانواده) به‌اضافه درصدی از حقوق ناخالص و پاداش سابقه بود. | ## جمع‌بندی | یافته‌های باستان‌شناختی در محوطه کیبوتص یافته‌های باستان‌شناختی کشف شده‌اند که در ساختمانی عربی باقی‌مانده از روستای پیشین به نمایش گذاشته شده‌اند.
موضوع مقاله: برکوسیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # برکوسیا | مقدمه: برکوسیا (همچنین: بَرقوسیه، ) روستایی فلسطینی عرب‌نشین در قضای الخلیل بود که در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل از سکنه تخلیه شد. | ## بخش 1: برکوسیا | این روستا در ۳۱ کیلومتری شمال غربی الخلیل قرار داشت و ارتفاع آن از سطح دریا ۱۷۵ متر بود. این روستا بر فراز تپه‌ای کم‌ارتفاع جای داشت و زمین‌های کشاورزی آن به کشت غلات، انگور، انجیر و انار اختصاص یافته بود. در سال ۱۹۴۵ جمعیت آن ۳۳۰ نفر بود که همگی مسلمان بودند و مساحت اراضی آن ۳٬۲۱۶ دونوم بود. روستای برکوسیا در ۹ ژوئیه ۱۹۴۸ در چارچوب عملیات اَن‌فار از سوی نیروهای اسرائیلی تخلیه و ویران شد و امروزه هیچ خانه‌ای از آن بر جا نمانده‌است. | ## بخش 2: برکوسیا | ریشه‌شناسی نام ادوارد هنری پالمر نام این روستا را برگرفته از واژه‌ای عربی به معنای «رنگارنگ» یا «آمیخته» دانسته‌است. او همچنین یادآور شد که روستا بر تپه‌ای کم‌ارتفاع جای دارد و درختان انجیر در شمال آن می‌رویند. فهرست رسمی روستاهای عثمانی در حدود سال ۱۸۷۰ نشان می‌دهد که برکوسیا ۲۸ خانه و ۷۲ نفر جمعیت مردانه داشته‌است. در سال ۱۸۸۲ پیمایش فلسطین غربی وابسته به صندوق اکتشاف فلسطین این روستا را چنین توصیف کرد: «روستایی با اندازه متوسط بر فراز تپه‌ای در موقعیتی چشمگیر. | ## بخش 3: برکوسیا | چاه آبی زیبا شبیه چاه صُمِّیل در غرب روستا و آرامگاه‌های صخره‌کَند در جنوب غربی آن قرار دارند.» در سال ۱۸۹۶ جمعیت برکوسیا نزدیک به ۱۷۱ نفر برآورد شد. دوره قیمومت بریتانیا بر پایه سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که از سوی مقامات قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام شد، برکوسیا ۱۹۸ ساکن داشت که همگی مسلمان بودند. بر پایه آمار سال ۱۹۴۵ جمعیت روستا ۳۳۰ نفر (همگی مسلمان) و مساحت اراضی آن ۳٬۲۱۶ دونوم بود. از این مساحت، ۲۸ دونوم به باغ‌ها و زمین‌های آبی، ۲٬۴۶۰ دونوم به کشت غلات و ۳۱ دونوم به بافت ساخته‌شده (شهری) اختصاص داشت. | ## جمع‌بندی | بر پایه منبع عربی، گردان گیواتی روستا را در آغاز آتش‌بس دوم ویران و به آتش کشید.
موضوع مقاله: یدیدا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # یدیدا | مقدمه: این روستا در کوه‌های یهودیه میان ابو غوش و معاله هحمیشا واقع شده و در حوزه اداری منطقه آماری ماتیه یهودا قرار دارد. | ## بخش 1: یدیدا | یدیدا به عنوان دهکده‌ای شبانه‌روزی به نگهداری و توان‌بخشی افراد دارای ناتوانی ذهنی-تحولی و افراد در طیف اتیسم می‌پردازد. پیشینه مرکز نگهداری یدیدا در سال ۱۹۶۰ (۱۳۳۹ شمسی) تأسیس شد و در سال ۱۹۶۴ (۱۳۴۳ شمسی) به عنوان یک آبادی نهادی به رسمیت شناخته شد. | ## بخش 2: یدیدا | این مرکز به صورت دهکده شبانه‌روزی فعالیت می‌کند و از افراد ۲۱ سال به بالا نگهداری می‌کند. این روستا در حدود ۴۰ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۴۲ کیلومتری جنوب شرقی مرکز تل‌آویو، در حدود ۱۳ کیلومتری شمال غربی بخش تاریخی اورشلیم و نزدیک به ۱۳ کیلومتری شمال شرقی بیت شمش قرار دارد. | ## بخش 3: یدیدا | ساختار و خدمات مجموعه اسکان و نگهداری یدیدا چندین بخش را دربرمی‌گیرد: مرکز نگهداری اصلی در مسیر معاله هحمیشا با نزدیک به ۱۷۶ ساکن شعبه‌ها و واحدهای مسکونی اجتماع‌محور در مبشرت صیون با نزدیک به ۴۰ ساکن اقامتگاه «بیت هزَیت» ویژه افراد در طیف اتیسم این مجموعه خدمات گسترده‌ای در زمینه‌های پزشکی، پیراپزشکی، توان‌بخشی، آموزش ویژه و فعالیت‌های اوقات فراغت ارائه می‌دهد. | ## جمع‌بندی | جمعیت در پایان سال ۲۰۱۴ (۱۳۹۳ شمسی)، جمعیت یدیدا ۲۱۴ نفر بود که نسبت به سال پیش از آن ۲٫۴ درصد رشد داشت.
موضوع مقاله: یسودوت | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # یسودوت | مقدمه: این روستا در منطقه شفله واقع شده و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای نحل سورک قرار دارد. | ## بخش 1: یسودوت | یسودوت در سال ۱۹۴۸ در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل بر روی زمین‌های روستای تخلیه‌شده فلسطینی ام‌کلخا بنیان‌گذاری شد. هسته اولیه جامعه مهاجران این روستا دو سال پیش از آن از بازماندگان هولوکاست از کشورهای اروپایی تشکیل شده بود. پیشینه بنیان‌گذاری هسته بنیان‌گذار یسودوت در سال ۱۹۴۶ به‌صورت یک کیبوتص توسط بازماندگان هولوکاست از آلمان، مجارستان، فرانسه و هلند که اعضای جنبش پوعالی آگودات یسرائل بودند تشکیل شد. این گروه نخست در مگدی‌ئل در ناحیه شارون ساکن شدند و سپس دوره کارآموزی خود را در کیبوتص حفتص حاییم گذراندند. در اوت ۱۹۴۸ در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، اعضای گروه زمین خود را در نقطه‌ای راهبردی بر روی جاده برمه (مسیر ارتباطی تازه‌تأسیس با اورشلیم) دریافت کردند تا نقطه کنترلی بر این مسیر باشند. ام‌کلخا روستای کوچکی بود که در سال ۱۹۳۱ تنها ۲۴ نفر جمعیت و ۶ خانه داشت و در آوریل ۱۹۴۸ به تصرف نیروهای اسرائیلی درآمد و ساختمان‌های آن به‌طور کامل ویران شد. | ## بخش 2: یسودوت | کیبوتص نخست در نزدیکی تقاطع جاده برمه و جاده لطرون (جاده شماره ۳) مستقر شد و در دسامبر ۱۹۴۹ به محل دائمی خود بر روی تپه‌ای در حدود یک‌ونیم کیلومتری جنوب‌تر منتقل شد. در همان سال یک آتش‌سوزی در سالن غذاخوری رخ داد که در آن سه دختر جوان بازمانده هولوکاست جان باختند. گسترش در آغاز دهه ۲۰۰۰ میلادی، موشاو فرایند خصوصی‌سازی را آغاز کرد و از یک موشاو شیتوفی کامل به موشاو شیتوفی خصوصی‌شده تبدیل شد که در آن شاخه‌های تولیدی متعلق به تعاونی است اما اعضا می‌توانند در هر شغلی کار کنند و درآمد فردی داشته باشند. جغرافیا یسودوت در ارتفاع ۹۸ متری از سطح دریا در دشت ساحلی پرجمعیت و کشاورزی اسرائیل واقع شده‌است. روستا در فاصله ۲۰ کیلومتری از ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۳۰ کیلومتری جنوب‌شرقی تل‌آویو و نزدیک به ۳۵ کیلومتری غرب اورشلیم قرار دارد. سه حلقه مسکونی گرداگرد مرکز ساخته شده و منطقه صنعتی در بیرونی‌ترین حلقه واقع است. | ## بخش 3: یسودوت | اقتصاد اقتصاد یسودوت بر پایه کشاورزی استوار است و زمین‌های کشاورزی آن نزدیک به ۵۰۰۰ دونام (۵ کیلومتر مربع) وسعت دارد. از این میان نزدیک به ۴۰۰۰ دونام به کشت زراعی و باغ‌های آووکادو، بالنگ و مرکبات اختصاص دارد و بقیه تاکستان انگور با کیفیت بالا است. افزون بر کشاورزی، در روستا گاوداری شیری با تولید سالانه بیش از ۳ میلیون لیتر شیر، مرغداری، رنگ‌آمیزی صنعتی فلزات و کارخانه تولید قطعات تهویه مطبوع فعالیت دارند. آموزش و دین خاخام روستا به مدت شصت سال خاخام داوید بن‌تصیون کلاین بود که تا زمان درگذشتش در سال ۲۰۰۹ در این سمت باقی ماند و پس از او پسرش خاخام یعقوب حاییم کلاین جانشین وی شد. در یسودوت یک مدرسه دینی (تلمود تورا) وجود دارد که دانش‌آموزان از سراسر منطقه به آن می‌آیند و همچنین یک دبستان دخترانه بیت یعقوب و یک یشیوای کوچک برای جوانان فعالیت می‌کند. | ## جمع‌بندی | در سال ۲۰۰۸ خاخام یهودا زیعات یشیوای بزرگ سفاردی «میشکان یدیدیا» را در روستا تأسیس کرد که به اختصار «یشیوای یسودوت» نامیده می‌شود.
موضوع مقاله: افیق | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # افیق | مقدمه: این شهرک در سال ۱۹۷۲ در نزدیکی روستای متروکهٔ سوری فیق پس از تصرف و اشغال بلندی‌های جولان توسط اسرائیل پایه‌گذاری شد. | ## بخش 1: افیق | افیق نخستین شهرک یهودی بود که پس از جنگ شش‌روزه ۱۹۶۷ در بلندی‌های جولان برپا گردید و در آغاز یک پایگاه نظامی تیپ ناحال بود که سپس به کیبوتص مبدل شد. جامعهٔ جهانی شهرک‌های اسرائیلی در بلندی‌های جولان را بر پایهٔ حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل این دیدگاه را نمی‌پذیرد. بر این باور بودند که جایگاه کیبوتص در مجاورت ویرانه‌های آفق باستانی است که در کتاب‌های پادشاهان (اول پادشاهان ۲۰:۲۶) آمده‌است. بر پایهٔ این متن، اخاب پادشاه اسرائیل بن‌هدد یکم دمشق را شکست داد و پیامبر الیسع پیشگویی کرد که یهوآش پادشاه اسرائیل سه بار بن‌هدد سوم دمشق را شکست خواهد داد. | ## بخش 2: افیق | با این حال باستان‌شناسان اکنون تل عین‌گو / خربة العشق در کیبوتص عین‌گو را به عنوان جایگاه آفق کتاب‌مقدسی ترجیح می‌دهند. بر پایهٔ اسناد کنگرهٔ آمریکا، افیق نخستین شهرکی بود که پس از جنگ ژوئن ۱۹۶۷ در بلندی‌های جولان با نام «ناحال گولان» در محل روستای عربی فیق بنیان‌گذاری شد و در ژانویهٔ ۱۹۶۸ گسترش یافت و به افیق تغییر نام داد. این کیبوتص زیر نظر شورای منطقه‌ای جولان قرار دارد و فرودگاه فیق نیز در نزدیکی آن واقع شده‌است. جامعهٔ جهانی شهرک‌های اسرائیلی در بلندی‌های جولان را بر پایهٔ حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، در حالی که دولت اسرائیل این دیدگاه را رد می‌کند. | ## بخش 3: افیق | اقتصاد شاخه‌های اقتصادی افیق دربرمی‌گیرد: کشاورزی (سبزیجات فصلی، حبوبات و باغ‌های میوه)، دامداری شیری و مرغداری. این کیبوتص همچنین چندین کارخانه را در مشارکت با کیبوتص یفعت اداره می‌کند؛ از جمله شرکت افیک پرینتینگ سولوشنز که تولیدکنندهٔ تونر و کارتریج جوهر است. | ## جمع‌بندی | افیق مالکیت حمت گادر (چشمه‌های آب گرم معدنی و مجموعهٔ بهداشتی-درمانی) را با سه کیبوتص دیگر به اشتراک می‌گذارد.
موضوع مقاله: آلونی هباشان | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آلونی هباشان | مقدمه: آلونی هباشان یک شهرک اسرائیلی در شرق بلندی‌های جولان است که به‌صورت موشاو شیتوفی سازمان‌دهی شده و زیر نظر شورای منطقه‌ای جولان اداره می‌شود. | ## بخش 1: آلونی هباشان | این شهرک پس از آنکه اسرائیل در جنگ شش‌روزه سال ۱۹۶۷ این منطقه را به اشغال درآورد تأسیس شد و خاوری‌ترین نقطه مسکونی در سرزمین‌های زیر کنترل اسرائیل به‌شمار می‌رود. جامعه بین‌المللی شهرک‌های اسرائیلی در بلندی‌های جولان را بر پایه حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل این دیدگاه را نمی‌پذیرد. ریشه‌شناسی نام آلونی هباشان به معنای «بلوط‌های باشان» از کتاب مقدس (اشعیا ۲:۱۳) برگرفته شده‌است. در کتاب‌های مقدس عبری از جنگل‌های بلوط این منطقه یاد شده‌است، از جمله در کتاب حزقیال ۲۷:۶. پیشینه هسته بنیان‌گذار شهرک از گروهی از افراد مجرد و یک خانواده تشکیل شده بود که آموزش‌های شهرک‌نشینی را در رامات مگشیمیم گذرانده بودند. این گروه در روز لاگ بعومر در ماه مه ۱۹۸۱ به محل کنونی شهرک آمدند و موشاو را بنیان گذاشتند. هسته بنیان‌گذاران دربرمی‌گرفت فارغ‌التحصیلان بنی عقیوا را که می‌خواستند اهمیت شهرک‌سازی در همه بخش‌های اسرائیل و به‌ویژه در مرکز کم‌جمعیت جولان را برجسته کنند. | ## بخش 2: آلونی هباشان | شهرک‌نشینان اسرائیلی با این طرح مخالف بودند و هدف از ایجاد شهرک جدید خنثی‌سازی هرگونه عقب‌نشینی سرزمینی بود. رویدادهای جنگ داخلی سوریه در نوامبر ۲۰۱۲، سه گلوله خمپاره که از سرزمین زیر کنترل سوریه شلیک شده بود در نزدیکی آلونی هباشان فرود آمد. مهندسان مین‌روب اسرائیلی که آن را خنثی کردند بر این باور بودند که احتمالاً گلوله‌ای سرگردان بوده که در جریان جنگ داخلی سوریه شلیک شده‌است. جغرافیا این شهرک در لبه رشته‌کوه بَشَنیت قرار دارد و به‌عنوان خاوری‌ترین شهرک در سرزمین‌های زیر اشغال اسرائیل، در حدود ۷۰۰ متری خط آتش‌بس میان اسرائیل و سوریه جای گرفته‌است. ارتفاع شهرک ۹۸۰ متر بالاتر از سطح دریا است و در نزدیکی کوه حوزِک (با ارتفاع ۱۱۵۸ متر) واقع شده‌است. شهرک در مجاورت منطقه حفاظت‌شده طبیعی بزرگی به نام «جنگل بَشَنیت» قرار دارد که دومین جنگل طبیعی بزرگ بلندی‌های جولان است. شهرک از راه جاده شماره ۹۸ که شاهراه اصلی شمالی-جنوبی بلندی‌های جولان است به شبکه راه‌ها دسترسی دارد. | ## بخش 3: آلونی هباشان | در زمستان هوا سرد است و کل منطقه اغلب با مه غلیظ پوشیده می‌شود، بادهای شدید می‌وزد و هر سال شهرک زیر برف چشمگیری قرار می‌گیرد. شهرک جاذبه‌های گردشگری نیز دارد، از جمله مزرعه اسب‌سواری و شرکتی که تورهای سِگوِی برگزار می‌کند. شهرک در آغاز به‌صورت موشاو شیتوفی (شکل جمعی‌تر موشاو) اداره می‌شد، اما در دهه ۱۹۹۰ فرایند خصوصی‌سازی را پشت سر گذاشت و اکنون به‌صورت «شهرک مشترک» (ییشوو کهیلاتی) بدون مدیریت جمعی چشمگیر اداره می‌شود. آموزش موشاو دارای یک مدرسه دینی دبیرستانی (یشیوا) ویژه‌ای است که آموزش فردی ارائه می‌دهد و دانش‌آموزان دارای ناتوانی‌های یادگیری را می‌پذیرد. هر کلاس شمار محدودی دانش‌آموز دارد و به آن‌ها فرصت تخصص در عکاسی، فیلم‌سازی و دریانوردی داده می‌شود. همچنین مرکز اسب‌سواری‌ای در ورودی موشاو وجود دارد که برای گردشگری و اسب‌سواری درمانی به‌کار می‌رود. | ## جمع‌بندی | وضعیت حقوقی جامعه بین‌المللی شهرک‌های اسرائیلی در بلندی‌های جولان را بر پایه حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل این دیدگاه را به چالش می‌کشد.
موضوع مقاله: بیت عریف | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بیت عریف | مقدمه: این روستا در مجاورت شوهام قرار دارد و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای حِوِل مودیعین است. | ## بخش 1: بیت عریف | بیت عریف در سال ۱۹۴۹ میلادی توسط مهاجران یهودی بلغاری بر ویرانه‌های روستای تخلیه‌شدهٔ فلسطینی دیر طریف بنیان‌گذاری شد. مساحت این موشاو در حدود ۱٬۶۰۰ دونم (۱٫۶ کیلومتر مربع) است و نزدیک به ۱۰۰ مزرعهٔ کشاورزی در آن فعالیت دارد. این نام احتمالاً از واژهٔ آرامی «بِیت حِرپ» (Byt Ḥrp) مشتق شده و نام یک سکونتگاه کهن بوده که از جایگاه اصلی آن در دهکدهٔ جوانان بن شمن به اینجا انتقال یافته‌است. بیت عریف تاریخی در دوران میشنا وجود داشته و در اونوماستیکون اوسبیوس (سدهٔ چهارم میلادی) و همچنین نقشهٔ مادبا ذکر شده‌است. جغرافیا بیت عریف در جلگهٔ ساحلی اسرائیل در ارتفاع ۵۹ متری از سطح دریا واقع شده‌است. این روستا نزدیک به حاشیهٔ جنوبی دشت شارون و در نزدیکی دامنه‌های تپه‌ماهوری یهودا و سامره قرار دارد. | ## بخش 2: بیت عریف | فاصلهٔ آن تا ساحل دریای مدیترانه ۱۹ کیلومتر و تا مرکز تل‌آویو در حدود ۱۷ کیلومتر به سمت شمال‌غربی است. شهر لد در ۶ کیلومتری جنوب‌غربی آن و فرودگاه بین‌المللی بن‌گوریون در ۴ کیلومتری غرب آن واقع شده‌اند. بیت عریف از سمت شرق به شهر شوهام متصل است و از طریق جادهٔ شمارهٔ ۴۵۳ به شبکهٔ راه‌ها دسترسی دارد. پیشینه دوران عثمانی و روستای دیر طریف در سده‌های هجدهم و نوزدهم میلادی، در محل کنونی بیت عریف روستای دیر طریف قرار داشت. این روستا به ناحیهٔ فرعی لد تعلق داشت که از شهر کنونی مودیعین-مکابیم-ریعوت در جنوب تا شهر العاد در شمال و از دامنه‌های شرقی تا حومهٔ یافا در غرب را دربرمی‌گرفت. این منطقه شامل نزدیک به ۲۰ روستا با هزاران ساکن بود که ده‌ها هزار هکتار زمین کشاورزی حاصلخیز در اختیار داشتند. | ## بخش 3: بیت عریف | در سال ۱۹۳۱ میلادی در روستای عربی دیر طریف ۱٬۲۴۶ نفر در ۲۹۱ خانه زندگی می‌کردند و یک مدرسهٔ ابتدایی پسرانه (تأسیس‌شده در ۱۹۲۰) و یک مسجد در آنجا وجود داشت. در ژوئیهٔ ۱۹۴۸ در جریان جنگ اعراب و اسرائیل و در چارچوب عملیات دنی ارتش اسرائیل روستای دیر طریف را تصرف کرد و ساکنان عرب آن آواره شدند. بنیان‌گذاری موشاو موشاو بیت عریف در سال ۱۹۴۹ توسط مهاجران یهودی از بلغارستان بر ویرانه‌های روستای تخلیه‌شدهٔ فلسطینی دیر طریف پایه‌گذاری شد. در اوایل دههٔ ۱۹۵۰ شماری از پناهندگان یهودی از یمن و عدن به منطقه رسیدند و در فاصلهٔ نزدیک به نیم کیلومتری خانه‌هایی ساختند. میان دو گروه اختلافاتی پدید آمد و در سال ۱۹۵۳ ساکنان اصلی بلغاری‌تبار روستا را ترک کردند و به گیناتون (موشاوی که آن هم توسط یهودیان بلغاری‌تبار بنیان‌گذاری شده بود) نقل مکان کردند. در بیت عریف نزدیک به ۱۰۰ مزرعهٔ خانوادگی و ده‌ها خانهٔ مسکونی در یک محلهٔ تازه‌ساز وجود دارد. | ## جمع‌بندی | طبق آمار سال ۲۰۱۴ در این موشاو ۱٬۱۲۶ نفر زندگی می‌کردند و در آن سال جمعیت ۲٫۸ درصد رشد کرد.
موضوع مقاله: تل الشوک | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # تل الشوک | مقدمه: تل الشوک ، روستایی فلسطینی در قضای بیسان بود که در ۱۲ مه ۱۹۴۸ در جریان جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ فلسطین و در چارچوب عملیات گدعون توسط نیروهای دفاعی اسرائیل تخلیه شد. | ## بخش 1: تل الشوک | این روستا در پنج کیلومتری غرب بیسان میان رود جماعین در شمال و وادی الجوسق در جنوب واقع بود. تل الشوک بر فراز یک محوطه باستان‌شناختی کهن بنا شده بود و ستون‌های گرانیتی از بقایای آن بر جای مانده بود. این روستا در دوره قیمومت بریتانیا جمعیتی اندک داشت و پس از جنگ ۱۹۴۸ به‌کلی ویران شد و هیچ اثری از آن باقی نماند. پیشینه در سال ۱۸۸۲ میلادی، پیمایش غرب فلسطین که از سوی صندوق اکتشاف فلسطین انجام شد، تل الشوک جنوبی را «تپه‌ای خاکی مصنوعی با آب در دو سوی آن» توصیف کرد. دوره قیمومت بریتانیا بر پایه سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که از سوی مقامات قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام شد، جمعیت تل الشوک ۵۸ تن و همگی مسلمان بودند. بر اساس آمار روستایی سال ۱۹۴۵، جمعیت روستا به ۱۲۰ تن مسلمان رسیده بود و مساحت کل زمین‌های آن ۳٬۶۸۵ دونوم بود. | ## بخش 2: تل الشوک | از این میزان، ۱۴ دونوم به باغ‌ها و زمین‌های آبی و ۳۳ دونوم به کشت غلات اختصاص داشت و ۱۸ دونوم نیز غیرقابل کشت طبقه‌بندی شده بود. موقعیت جغرافیایی روستای تل الشوک در دورترین بخش غربی دشت بیسان و نزدیک لبه غربی آن میان رود جماعین (در شمال) و وادی الجوسق (در جنوب) در زمینی هموار قرار داشت که به‌تدریج به سوی شمال‌شرقی و پایه‌های کوه‌های فقوعه شیب می‌یافت. در روستا چشمه‌ای به نام عین العاصی وجود داشت و در نیم کیلومتری جنوب‌غربی آن چشمه‌های المدّوع قرار داشتند که آب‌شان وادی المدوع را تغذیه می‌کرد؛ وادی المدوع خود یکی از شاخه‌های وادی شوباش بود که به رود اردن می‌ریخت. سدی نیز در ۰٫۲ کیلومتری غرب روستا وجود داشت که آسیابی آبی بر روی آن ساخته شده بود. راهی فرعی و آسفالت‌شده روستا را مستقیماً به شهر بیسان وصل می‌کرد و راه‌های خاکی دیگری آن را به روستاهای مجاور از جمله اشرفیه، فرونه و سامریه پیوند می‌داد. زمین‌های کشاورزی زمین‌های تل الشوک از خاکی حاصلخیز و آب‌های زیرزمینی فراوان برخوردار بود و به همین دلیل کشاورزی در آن رونق داشت. | ## بخش 3: تل الشوک | از مجموع ۳٬۶۸۵ دونوم زمین روستا، ۲۹۰ دونوم به راه‌ها و آبراهه‌ها اختصاص داشت و ۳٬۱۱۶ دونوم به تملک یهودیان درآمده بود. جنگ ۱۹۴۸ و پس از آن در جریان جنگ ۱۹۴۸، ساکنان عرب روستا آواره شدند و خانه‌هایشان ویران گردید. پس از جنگ، این منطقه به دولت اسرائیل ملحق شد و زمین‌های روستا بدون بهره‌برداری رها گردید. در سال ۱۹۹۲ هیچ اثری از روستا بر جای نمانده بود و علف‌های هرز و خارها سراسر محوطه را پوشانده بودند. آبراهه‌ای مصنوعی از میان محوطه می‌گذشت و دو درخت بزرگ اکالیپتوس در آن دیده می‌شد. | ## جمع‌بندی | زمین‌های مجاور وادی الجوسق را ساکنان شهرک نیر داوید کشت می‌کردند؛ شهرکی که در سال ۱۹۳۶ بر زمین‌های روستای مجاور الساخنه بنا شده بود.