aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: مدرسه ملی پل‌ها و راه‌ها | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # مدرسه ملی پل‌ها و راه‌ها | مقدمه: این مدرسه یکی از مدارس عالی تخصصی فرانسه در حوزه‌های علوم، مهندسی و فناوری است و زیرمجموعه‌ای از مؤسسه پلی‌تکنیک پاریس، یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی، به‌شمار می‌رود. | ## بخش 1: مدرسه ملی پل‌ها و راه‌ها | این مدرسه در سال ۱۷۴۷ توسط دانیل-شارل تردن تأسیس شد و یکی از قدیمی‌ترین و معتبرترین مدارس عالی فرانسه محسوب می‌شود. | ## بخش 2: مدرسه ملی پل‌ها و راه‌ها | در گذشته، مأموریت اصلی این مدرسه آموزش مهندسان دولتی و مهندسان عمران بود، اما امروزه برنامه‌های آموزشی گسترده‌ای در زمینه‌های علوم رایانه، ریاضیات کاربردی، مهندسی عمران، مکانیک، مالی، اقتصاد، نوآوری، مطالعات شهری، محیط زیست و مهندسی حمل‌ونقل ارائه می‌دهد. | ## بخش 3: مدرسه ملی پل‌ها و راه‌ها | مدرسه پل‌ها امروزه چهره‌ای بین‌المللی دارد؛ ۴۳ درصد از دانشجویان آن مدرک دوگانه از دانشگاه‌های خارجی دریافت می‌کنند و ۳۰ درصد از دانشجویان دوره مهندسی آن را دانشجویان بین‌المللی تشکیل می‌دهند. | ## جمع‌بندی | از تاریخ ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۴، این مدرسه به‌طور رسمی به عضویت مؤسسه پلی‌تکنیک پاریس درآمده است.
موضوع مقاله: ورسالیسم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ورسالیسم | مقدمه: این جنبش با آمیختن آگاهانه سبک‌ها و تکنیک‌های هنری گوناگون شناخته می‌شود و به جای پایبندی به انسجام فرمی، بر بی‌واسطگی عاطفی تاکید دارد. | ## بخش 1: ورسالیسم | هر بخش از یک اثر ورسالیستی می‌تواند سنت بصری ویژه خود را به کار گیرد و در نتیجه ترکیب‌هایی چندلایه و پویا پدید آورد.Elkins, J. واقعیت از خلال یک لنز یگانه تجربه نمی‌شود، بلکه گاه رئالیستی، گاه اکسپرسیونیستی، سوررئالیستی یا کوبیستی درک می‌گردد. | ## بخش 2: ورسالیسم | ویژگی‌ها هر بخش از بوم می‌تواند سبک ویژه خود را داشته باشد؛ مانند پرتره‌ای هایپررئالیستی در برابر پس‌زمینه‌ای کوبیستی با بافت‌های امپرسیونیستی. به کارگیری همه رسانه‌ها مجاز است: رنگ روغن، آبرنگ، گواش، اکریلیک، پاستل، مدادشمعی، رسانه ترکیبی یا ابزار دیجیتال. | ## بخش 3: ورسالیسم | پذیرش و آینده اگرچه هنوز در مراحل نخستین است، ورسالیسم توانسته با هنرمندان و مخاطبان ارتباط برقرار کند. آثار این سبک در نمایشگاه‌های هنر رسانه ترکیبی و بسترهای دیجیتال عرضه شده‌اند، جایی که هنرمندان بر احساس آزادی و اصالت آن تاکید می‌کنند. | ## جمع‌بندی | مسیرهای آینده ممکن است شامل کارگاه‌های گروهی، همکاری‌های آنلاین و کاوش نظری عمیق‌تر در ابعاد روان‌شناختی آن باشد.Rancière, J.
موضوع مقاله: آزمون پاسخ اجتنابی شرطی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آزمون پاسخ اجتنابی شرطی | مقدمه: آزمون پاسخ اجتنابی شرطی (به‌اختصار: CAR) یک آزمایش حیوانی ساده برای سنجش اثر بعضی داروها بر رفتار آموخته‌شدهٔ «اجتناب» است. | ## بخش 1: آزمون پاسخ اجتنابی شرطی | در این آزمون، حیوان (معمولاً موش یا جونده ای) یاد می‌گیرد با دیدن/شنیدن یک علامت (مثلاً نور یا صدا) پیش از رسیدن یک محرک ناخوشایند (مثلاً شوک خفیفِ پا) به محفظهٔ دیگر برود. اگر یک دارو باعث شود حیوان اجتنابِ پیشاپیش را انجام ندهد، اما هنوز بتواند بعد از شروع شوک به‌سرعت به محفظهٔ دیگر برود (گریز کند)، آن دارو در این مدل «شبه‌ ضدروان‌پریشی» به‌حساب می‌آید. پیشینه نخستین نسخه‌های این آزمون در دههٔ ۱۹۵۰ و اندکی پس از معرفی داروهای ضدروان‌پریشی شکل گرفت و از قدیمی‌ترین آزمون‌های رفتاری برای غربالگری چنین داروهایی است. روش به زبان ساده محیط آزمون یک جعبهٔ دو‌بخشی با درگاه باز میان دو بخش است (گاهی به آن «جعبهٔ شاتل» می‌گویند). علامت هشدار (نور یا صدا) کمی پیش از محرک ناخوشایند می‌آید و حیوان می‌تواند با جابه‌جایی به بخش دیگر از دریافت شوک اجتناب کند. اگر حیوان دیر بجنبد و شوک شروع شود ولی بلافاصله جابه‌جا شود، این گریز محسوب می‌شود؛ اگر در زمان مشخصی هم نگریزد، شکست در گریز ثبت می‌شود. | ## بخش 2: آزمون پاسخ اجتنابی شرطی | داروهایی که فقط اجتناب را کم می‌کنند و به توانایی گریز لطمه نمی‌زنند، در این مدل «شبه‌ضدروان‌پریشی» ارزیابی می‌شوند. پژوهش انگیزش و یادگیری؛ برخی داروها می‌توانند یادگیری اجتناب را کاهش یا تقویت کنند، و از این راه به فهم نقش دوپامین در رفتار هدف‌مند کمک می‌شود. آزمون‌های کمکی برای اثرات ضدافسردگی‌مانند یا ضداضطراب/اضطراب‌زا (در نسخه‌های خاصِ روش). چند نمونه شناخته‌شده از اثر داروها اثر شبه‌ضدروان‌پریشی در این مدل با داروهایی دیده می‌شود که گیرنده‌های دوپامین D2 را در مغز تا حد مشخصی اشغال می‌کنند؛ همین حدودِ اشغال با اثر درمانی در انسان هم‌خوان است. داروهای آرام‌بخش مانند بنزودیازپین‌ها معمولاً هر دو اجتناب و گریز را کم می‌کنند؛ بنابراین «انتخابی» نیستند و شبه‌ضدروان‌پریشی به‌حساب نمی‌آیند. داروهای دوپامینرژیک (مثل لوودوپا یا آمفتامین) می‌توانند اثر داروهایی مانند رزرپین را که اجتناب را کم کرده‌اند، وارونه کنند و اجتنابِ شرطی را برگردانند. | ## بخش 3: آزمون پاسخ اجتنابی شرطی | برخی داروهای نوتر ترکیبی (برای نمونه ضدروان‌پریشی‌های دارای اثرات سروتونینی در کنار دوپامین) هم در این آزمون فعال‌اند. این مدل به پژوهشگران کمک می‌کند پیش از آزمایش‌های انسانی، بفهمند کدام ترکیب‌ها به‌احتمال اثرات مطلوب ضدروان‌پریشی دارند. از سوی دیگر، نتیجه‌ها یادآوری می‌کند که کاهش اجتناب همیشه به معنای درمان علائم نیست؛ ممکن است دارو انگیزش برای اقدامِ پیشگیرانه را هم پایین بیاورد. محدودیت‌ها نتیجهٔ آزمون به روش اجرا بسیار وابسته است (نوع جعبه، شدت محرک، زمان‌بندی، و…)، و یک دارو ممکن است در یک نسخهٔ روش فعال و در نسخهٔ دیگر کم‌اثر باشد. | ## جمع‌بندی | این آزمون شباهتِ ظاهری کمی به تجربهٔ انسانیِ روان‌پریشی دارد و بیشتر یک ابزار پیش‌بینی برای غربالگری است؛ تفسیر نهایی وابسته به مجموعهٔ بزرگ‌تری از شواهد است.
موضوع مقاله: آلفردو اکتون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # آلفردو اکتون | مقدمه: آلفردو اکتون (؛ ۱۲ سپتامبر ۱۸۶۷ – ۲۶ مارس ۱۹۳۴) یک امیرال، سیاست‌مدار و رئیس ستاد کل نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا بود. | ## بخش 1: آلفردو اکتون | وی در کاستلاماره دی استابیا زاده شد، از خاندان اکتون که اصالتاً از انگلستان بودند و بعداً به توسکانی مهاجرت کردند. پدربزرگ بزرگ او ژنرال جوزف ادوارد اکتون (۱۷۳۷–۱۸۳۰) بود، برادر سر جان اکتون، ششمین بارونت، فرمانده نیروی دریایی دوک‌نشین بزرگ توسکانی و نخست‌وزیر پادشاهی ناپل. پدرش فردیناندو اکتون و عموش گوگیلمو اکتون بودند که هر دو به عنوان وزیر نیروی دریایی ایتالیا خدمت کردند. | ## بخش 2: آلفردو اکتون | اکتون در اشغال ماسوا (۱۸۸۵)، مداخله در شورش کرت توسط گروه بین‌المللی، سرکوب قیام بوکسورها (۱۹۰۰) و جنگ ایتالیا–ترکیه (۱۹۱۲) شرکت داشت. در طول جنگ جهانی اول، به دریاسالار رسید و فرمانده نیروهای مشترک ایتالیا، بریتانیا و فرانسه بود که در سال ۱۹۱۷ در نبرد تنگه اُترانتو علیه نیروی دریایی اتریش-مجارستان جنگید. پس از جنگ، وی از ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۱ و ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۷ رئیس ستاد نیروی دریایی ایتالیا بود. | ## بخش 3: آلفردو اکتون | در ۲۳ اکتبر ۱۹۰۷ در ناپل با دونا لیویا جودیس کاراچیولو (۱۸۷۸–۱۹۶۳)، یازدهمین شاهدخت لپورانو ازدواج کرد، دختر دون جوزپه، چهارمین شاهزاده چلاماره، نهمین شاهزاده ویلا و نهمین شاهزاده لپورانو و دونا جولیا بروناس سِرا از دوک‌های کاردیناله. | ## جمع‌بندی | در انگلستان، او شوالیه افتخاری فرمانده نشان باف (KCB) بود و همچنین محافظ نظام سلطنتی مالتی بود.
موضوع مقاله: فردیناندو اکتون | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فردیناندو اکتون | مقدمه: وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان طلای شجاعت نظامی و نشان نقره شجاعت نظامی شده است. | ## بخش 1: فردیناندو اکتون | زندگی وی از خانواده‌ای نجیب‌زاده منشأ گرفته بود که ابتدا در انگلستان سکونت داشت و سپس به توسکانی و بعد بخشی از پادشاهی دو سیسیل نقل مکان کردند. او ابتدا در ناوگان سلطنتی خدمت کرد و سپس در ناوگان سلطنتی پادشاهی ایتالیا فعالیت نمود. | ## بخش 2: فردیناندو اکتون | پدربزرگش، ژنرال جوزف ادوارد اکتون (۱۷۳۷–۱۸۳۰)، برادر سر جان اکتون، ششم بارونت، فرمانده نیروی دریایی دوک‌نشین بزرگ توسکانی و نخست‌وزیر پادشاهی ناپل بود. برادر بزرگترش، گوگلیلمو اکتون، نیز وزیر نیروی دریایی ایتالیا بود و پسرش آلفرِدو اکتون، دریاسالار در ناوگان سلطنتی ایتالیا بود. | ## بخش 3: فردیناندو اکتون | خواهرش، لورا، در سال ۱۸۶۴ دوباره ازدواج کرد و با مارکو مینگتی، نخست‌وزیر وقت ایتالیا، ازدواج نمود. زندگی شخصی او در سال ۱۸۵۶ با بانوی نجیب‌زاده نینفا نوئمی رامیرز، دختر مارکی وینچنزو، وزیر پادشاه ناپل در وین و تورین ازدواج کرد. | ## جمع‌بندی | از این ازدواج صاحب هفت فرزند شد: آنا نوئمی، فیلومنا فرناندآ، ماریا ویتوریا، آمِده‌او، ماریا مارگاریتا، جما و آلفردو آکتون که خود بعدها سناتور پادشاهی شد.
موضوع مقاله: انریکو ماریا آرتاله | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # انریکو ماریا آرتاله | مقدمه: پس از کارگردانی چند ویدئوی تجربی و فیلم مستند، در سال ۲۰۱۳ با فیلم بلند نیمه سوم که موضوعی راگبی دارد، به سینما معرفی شد. | ## بخش 1: انریکو ماریا آرتاله | این فیلم در ۷۳مین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز نمایش داده شد و جایزه پاسینتی برای بهترین اثر اول را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۶، آرتاله مستند اتوبیوگرافیک سارو را کارگردانی کرد که در ۳۴مین جشنواره فیلم تورین به نمایش درآمد. | ## بخش 2: انریکو ماریا آرتاله | در ۲۰۲۴، پس از کارگردانی چند قسمت از سریال رومولوس، آرتاله فیلم بلند ال پارادیزو را کارگردانی کرد. این فیلم در ۸۰مین دوره نمایش داده شد و آرتاله جایزه اوریزونتی برای بهترین فیلمنامه را دریافت کرد. | ## بخش 3: انریکو ماریا آرتاله | برای همین فیلم، آرتاله همچنین نامزد جایزه دیوید دی دوناتلو برای بهترین فیلمنامه اصلی شد. | ## جمع‌بندی | در ۲۰۲۵، او سریال کانال‌پلاس یک پیامبر را کارگردانی کرد که بر اساس فیلم یک پیامبر ساخته شده بود.
موضوع مقاله: پپه بارا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # پپه بارا | مقدمه: جوزپه "پپه" بارا (زاده ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۴) خواننده فولک، بازیگر، نمایشنامه‌نویس و آهنگساز ایتالیایی است. | ## بخش 1: پپه بارا | او زمانی که تنها شش سال داشت، در مدرسه بازیگری کودکان «تئاترینو دی زییتا لیو» ثبت‌نام کرد. در اوایل دهه ۱۹۷۰ با روبرتو دی سیمونه دوست شد و به گروه NCCP پیوست که تا سال ۱۹۷۸ در آن فعالیت کرد. | ## بخش 2: پپه بارا | در سال ۱۹۷۶، با ایفای نقش اصلی در موزیکال صحنه‌ای دی سیمونه گربه سیندرلا به شهرت شخصی دست یافت. در سال ۱۹۸۲، مائوریزیو اسکاپارو به عنوان کارگردان هنری کارناوال ونیز از بارا خواست که اجرا داشته باشد و در این مناسبت، بارا موزیکال «پپه و بارا» را راه‌اندازی کرد که آغاز فعالیت شرکت صحنه‌ای «پپه و کونچتا بارا» با مادرش کونچتا بود و موفقیت بزرگی کسب کرد و در ایتالیا و شهرهایی مانند نیویورک، پاریس، بارسلونا، بمبئی و ژنو اجرا شد.جانفرانکو بالدازی (۱۹۹۰). | ## بخش 3: پپه بارا | ## جمع‌بندی | در سال ۱۹۹۲، با آلبوم انفرادی من می‌آیم به دنیای ضبط موسیقی وارد شد و برای آن جایزه تارگو تنکو برای بهترین اجرا را دریافت کرد.
موضوع مقاله: بیسیولا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بیسیولا | مقدمه: بیسیولا یا بیشولا در آشپزی ایتالیایی یک نان شیرین تخمیری ایتالیایی است که خاستگاه آن درهٔ والتلینا در لومباردی، ایتالیا می‌باشد. | ## بخش 1: بیسیولا | این نان معمولاً برای کریسمس در ایتالیا تهیه می‌شود، و در این ایام به‌عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از جشن‌های کریسمس به‌شمار می‌رود. نام اخیر در گویش محلی لومباردی به‌کار می‌رود و به‌طور تحت‌اللفظی به معنای «نان انجیر» است. بر پایهٔ یک افسانه، در سال ۱۷۹۷ ناپلئون هنگام عبور از این منطقه از آشپز خود خواست با استفاده از مواد محلی یک شیرینی تهیه کند. آشپز نیز با به‌کارگیری آرد گندم سیاه، کره، انجیر خشک، انگور، عسل و مغز گردو شیرینی‌ای ساخت که بعدها به نام بیشولا شناخته شد. با این حال، بنا بر گزارش نشریهٔ لا کوچینا ایتالیانا، ناپلئون هیچ‌گاه به درهٔ والتلینا نیامده است. از آنجا که بیشولا در اصل یک غذای روستایی و دهقانی به‌شمار می‌رفت، دستور پخت اصلی آن هرگز ثبت نشد و احتمالاً یک «دستور کیک کهن» بوده است. | ## بخش 2: بیسیولا | همانند دیگر نان‌های شیرین ایتالیایی—از جمله کولومبا پاسکواله، پاندولچه، پاندورو و پانِتونه—رطوبت نهایی بیشولا در بازهٔ ۱۸ تا ۲۴٪ قرار دارد. بیشولا معمولاً پس از پرانتزو (ناهار) یا شام کریسمس سرو می‌شود، چه در دمای اتاق و چه اندکی گرم‌شده. برخی نسخه‌ها ممکن است یکی یا چند مورد از این مواد را با فندق، بادام یا زردآلو خشک جایگزین کنند. ابتدا «خمیر مادر» (که به آن استارتر نیز گفته می‌شود) با آرد و آب مخلوط می‌شود و تا ۶ ساعت برای تخمیر کنار گذاشته می‌شود. در مرحلهٔ نهایی خمیر ترش، آرد و آب بیشتری اضافه می‌شود و بخش کوچکی برای ۱۸–۳۶ ساعت کنار گذاشته می‌شود. این خمیر، «خمیر مادر جدید» نامیده می‌شود و باقی آن به بخش‌های کوچکتر تقسیم شده و برای تهیه بیشولا استفاده می‌شود. | ## بخش 3: بیسیولا | به هر بخش از خمیر، انجیر خشک، کشمش و گردو که خرد شده‌اند اضافه شده و کاملاً با خمیر مخلوط می‌شوند، سپس حدود یک ساعت برای تخمیر کنار گذاشته می‌شود. پس از آن به شکل قالب نان درآمده، با تخم‌مرغ مالیده می‌شود و به مدت ۴۰–۵۰ دقیقه پخته می‌شود. نشان جغرافیایی در ۷ ژوئن ۲۰۱۳، این نان نشان علامت جمعی جغرافیایی، یک نشان جغرافیایی ثبت‌نشده، دریافت کرد. یک گروه کاری متشکل از اتاق بازرگانی سوندریو و تولیدکنندگان منطقه، ویژگی‌های نان، مواد تشکیل‌دهنده، جایگزین‌های محلی قابل قبول و شرایط استفاده از نام بیشولا را مشخص کردند. همچنین «مقررات استفاده از نشان جمعی «بیشولا»» نیز تعیین شد که شرایط صدور مجوز استفاده از این نام را مشخص می‌کند. برنامهٔ کنترل تعریف‌شده توسط گروه مشخص می‌کند که تولیدکننده مسئول تضمین منطقهٔ تولید (همیشه در داخل سوندریو)، مواد اولیهٔ به‌کاررفته در تولید، وسایل تولید، فرایند ورز دادن خمیر، شکل‌دهی به نان و فرایند پخت است. | ## جمع‌بندی | بسته‌بندی‌کننده موظف است تضمین کند که محصول از سوندریو تهیه و در همان منطقه بسته‌بندی شده است، اطمینان یابد که محصول پخته‌شده مطابق با استانداردها و ویژگی‌های تعریف‌شده است، وجود مواد لازم را بررسی کند و برچسب‌گذاری انجام دهد که مبدأ محصول را نشان دهد و تأیید کند که محصول مطابق با مقررات استفاده از نشان جمعی «بیشولا» است.
موضوع مقاله: میس ایتالیا و بازتعریف زیبایی در رسانه ایتالیایی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # میس ایتالیا و بازتعریف زیبایی در رسانه ایتالیایی | مقدمه: میس ایتالیا و بازتعریف زیبایی در رسانهٔ ایتالیایی مقدمه میس ایتالیا از ۱۹۳۹ آغاز شد (با نام «۵۰۰۰ لیره به‌خاطر یک لبخند») و پس از جنگ جهانی دوم با همین نام کنونی تداوم یافت. | ## بخش 1: میس ایتالیا و بازتعریف زیبایی در رسانه ایتالیایی | در طول دهه‌ها، این رویداد از یک رقابت کلاسیک زیبایی به میدان کشمکش‌های رسانه‌ای، اجتماعی و جنسیتی دربارهٔ «معیارهای زیبایی» در ایتالیا بدل شده است. تطور قواعد و «بازتعریف» زیبایی در ۱۹۹۰ معیار سنتی اندازه‌های «سینه–کمر–باسن» از روند داوری حذف شد؛ تغییری که خودِ برگزارکننده آن را فاصله‌گیری از عددی‌کردن بدن توصیف کرده است. در ۲۰۱۱، با رسمی‌شدن حضور «سایز ۴۴ و بالاتر» و معرفی ردهٔ «فرم‌های مُرَبّع/Curvy»، دامنهٔ پذیرش تنوع بدنی گسترش یافت. یک سال بعد، مرحلهٔ مایو به «یک‌تکه» تغییر کرد و برگزارکنندگان آن را بازگشت به الگوهای پوشش کلاسیک توصیف نمودند. | ## بخش 2: میس ایتالیا و بازتعریف زیبایی در رسانه ایتالیایی | بازنمایی تنوع و نقاط عطف در ۱۹۹۶، دنی (دنّی) مندس نخستین برندهٔ سیاه‌پوستِ میس ایتالیا شد؛ رخدادی که با اظهارنظرهای نژادپرستانهٔ دو داور (و تعلیق آنان) و بحث عمومی همراه بود. در ۲۰۱۶، حضور پائولا تورِّنته (سایز ۴۴) و واکنش مثبت برگزارکننده به «بدن‌های واقعی‌تر» بازتاب گسترده‌ای یافت. در ۲۰۱۸ کارلوتا ماجّورانا به‌عنوان «نخستین میس ایتالیا که در زمان انتخاب متأهل بود» شناخته شد. رسانه، پخش و کوچ به پلتفرم‌ها در ۲۰۱۳ شبکهٔ دولتی RAI مسابقه را از آنتن برداشت و بحثی ملی دربارهٔ «قدیمی/زن‌ستیز بودن یا نبودن» آن شکل گرفت؛ بعد از آن، رویداد مدتی به شبکهٔ خصوصی La7 رفت. | ## بخش 3: میس ایتالیا و بازتعریف زیبایی در رسانه ایتالیایی | مناقشه‌های معاصر در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، برگزارکننده اعلام کرد تنها «زنان از بدو تولد» می‌توانند شرکت کنند؛ موضعی که با اعتراضات سازمان‌یافته (از جمله ثبت‌نام اعتراضی بیش از ۱۰۰ مرد ترنس) روبه‌رو شد. ۲۰۲۵ – کاتیا بوکّیکّیو (از بازلیکاتا)، فینال در پالاساولّیِ پورتو سان جورجو؛ نخستین پیروزی تاریخ برای این منطقه. ارزیابی بر پایهٔ شواهد رسانه‌ای و تغییرات مقرراتی، «میس ایتالیا» به‌صورت تدریجی از الگوهای سخت‌گیرانهٔ ظاهری فاصله گرفته و در عین حال میدان تنش‌های تازه دربارهٔ شمولیت جنسیتی و معیارهای بازنمایی در رسانهٔ ایتالیا بوده است. | ## جمع‌بندی | این دگرگونی‌ها—از حذف اندازه‌ها (۱۹۹۰) و پذیرش سایزهای بزرگ‌تر (۲۰۱۱) تا تعدیل پوشش (۲۰۱۲) و کوچ به استریم—در کنار نقاط عطفی چون پیروزی دنی مندس (۱۹۹۶) و نخستین برندهٔ متأهل (۲۰۱۸)، مواد خامِ بحث دربارهٔ «بازتعریف زیبایی» در فضای ایتالیایی را فراهم کرده‌اند.
موضوع مقاله: کلیسای جامع تورچلو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کلیسای جامع تورچلو | مقدمه: این کلیسا نمونه‌ای قابل توجه از معماری اواخر پالئومسیحی، یکی از باستانی‌ترین بناهای مذهبی در ونتو و حاوی قدیمی‌ترین موزاییک‌ها در منطقه ونیز است. | ## بخش 1: کلیسای جامع تورچلو | تاریخچه بر اساس یک کتیبه باستانی، این کلیسا توسط اسقف اعظم ایزاک راونا در سال ۶۳۹ میلادی، زمانی که تورچلو هنوز رقیب شهرک جوان مجاور در ونیز بود، تأسیس شد. اعتقاد بر این است که کلیسای اصلی دارای یک شبستان با یک راهرو در هر طرف و یک محراب واحد در دیوار شرقی کلیسای جامع بوده است. تشخیص اینکه کلیسای اصلی چگونه بوده دشوار است زیرا بخش بسیار کمی از آن از بازسازی‌های بعدی جان سالم به در برده است. بخش زیادی از نقشه کلیسای اصلی باقی مانده است زیرا شکل فعلی آن بسیار شبیه به نسخه اصلی است، اما تنها بخش‌های فیزیکی که باقی مانده‌اند، دیوار محراب مرکزی و بخشی از تعمیدگاه هستند که به عنوان بخشی از نمای کلیسای فعلی باقی مانده است. پس از این بازسازی، کلیسای جامع بیشتر از کلیسای اصلی به کلیسای جامع فعلی شباهت داشت، اما تا پس از دومین و واپسین بازسازی بزرگ، کلیسای جامع شباهت زیادی به طراحی فعلی خود پیدا نکرد. | ## بخش 2: کلیسای جامع تورچلو | آخرین بازسازی در سال ۱۰۰۸ میلادی و تحت نظر اسقف اتو اورسئولو، که پدرش پیترو اورسئولو دوم در آن زمان دوک ونیز بود، انجام شد. با این بازسازی، اورسئولو شبستان را ارتقا داد، پنجره‌هایی به دیوار غربی اضافه کرد و طاقی را ایجاد کرد که در امتداد شبستان در دو طرف امتداد دارد و آن را از راهروها جدا می‌کند و به پشتیبانی از فضای باز کمک می‌کند. معماری نمای بیرونی کلیسا دارای یک ایوان (narthex) است که زمانی به تعمیدگاه قرن هفتمی متصل بوده و تنها آثاری از آن باقی مانده است. برجسته‌ترین ویژگی‌های بیرونی، تزئینات نما و رواق جلویی است که در قرن چهاردهم توسعه یافته‌اند. فضای داخلی، با یک شبستان و دو راهرو، دارای سنگفرش مرمری، تخت اسقف‌های آلتینو و مقبره سنت هلیودوروس، اولین اسقف آلتینو است. | ## بخش 3: کلیسای جامع تورچلو | همچنین یک موزاییک که تصویر مریم مقدس را به همراه کودکش (از نوع هودگتریا) در محراب میانی (قرن یازدهم) نشان می‌دهد، قابل توجه است. موزاییک‌ها مهم‌ترین عنصر هنری کلیسای جامع، موزاییک‌ها هستند که قدیمی‌ترین موزاییک‌های باقی‌مانده در همسایگی ونیز محسوب می‌شوند. محراب اصلی دارای یک موزاییک قرن یازدهمی از مجسمه زیبای هودگتریا باکره ایستاده است که در پس‌زمینه‌ای طلایی عظیم، بالای فهرستی از قدیسان ایستاده، جدا شده است. | ## جمع‌بندی | به نظر می‌رسد این موزاییک‌ها در اصل مربوط به اواخر قرن یازدهم و توسط تیمی از موزاییک‌کاران بیزانسی باشند، اما پیکره اصلی یک قرن بعد پس از زلزله بازسازی شد، در حالی که قدیسان از دوره اول کار باقی مانده‌اند.
موضوع مقاله: امانوئل فیلیبر، شاهزاده کارینیانو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # امانوئل فیلیبر، شاهزاده کارینیانو | مقدمه: امانوئل فیلیبرت، شاهزاده کارینیانو (; – ) پسر و وارث توماس فرانسیس، شاهزاده کارینیانو بود. | ## بخش 1: امانوئل فیلیبر، شاهزاده کارینیانو | او سرانجام یادگرفت که با لب‌خوانی و صحبت کردن با چند کلمه، هرچند با سختی زیاد، با دیگران ارتباط برقرار کند. در جوانی، او را نزد کشیش اسپانیایی، دون مانوئل رامیرز، معلم مشهور ناشنوایان در اسپانیا، فرستادند. او تحت راهنمایی الساندرو تسارو، به تحصیل طیف وسیعی از علوم پرداخت و استعداد زیادی از خود نشان داد. خواهر او، پرنسس لوئیز کریستین، همسر شاهزاده موروثی فردیناند ماکسیمیلیان از بادن-بادن بود. پرنسس لوئیز کریستین و پرنس فردیناند ماکسیمیلیان والدین لودویگ ویلهلم بادن-بادن، از خاندان تورکنلویی مشهور، بودند. فیلیبرت در بیست سالگی، در آخرین لشکرکشی‌های پدرش توماس در لومباردی، با شجاعت فراوان، به عنوان جانشین او انتخاب شد. دو سال بعد، او به عنوان سرهنگ سواره نظام در خدمت پسر عموی دور خود، لویی چهاردهم، پادشاه فرانسه، منصوب شد. | ## بخش 2: امانوئل فیلیبر، شاهزاده کارینیانو | در سال ۱۶۵۸، فیلیبرت توسط پسر عموی اولش، شارل امانوئل دوم، دوک ساووی، در غیاب او به درجه سپهبدی ارتقا یافت. هنگامی که شارل امانوئل در سال ۱۶۷۵ درگذشت، پسر و وارث او، ویکتور آمادئوس، تنها نه سال داشت. فیلیبرت وارث احتمالی ساووی شد، مگر اینکه ویکتور آمادئوس وارث پسری داشته باشد (که این اتفاق تا سال ۱۶۹۹ رخ نداد). فیلیبر، که یک متخصص بزرگ معماری بود، سفارش ساخت کاخ کارینیانو در تورین را که بین سال‌های ۱۶۷۹ تا ۱۶۸۴ ساخته شد، داد. گوارینو گوارینی یک خانه قدیمی‌تر را بازسازی کرد، در حالی که پروژه پارک به آندره لو نوتر سپرده شد که باغ‌های باشکوهی به سبک فرانسوی را محقق کرد. در نوامبر ۱۷۰۱، فیلیبر به عنوان فیلیپ پنجم اسپانیا در یک ازدواج نیابتی بین فیلیپ پنجم و دخترعمویش ماریا لوئیزا از ساووا، عمل کرد. او همچنین به عنوان پدرخوانده خواهر ماریا لوئیزا، پرنسس ماریا آدلاید، مادر لویی پانزدهم، عمل کرد. | ## بخش 3: امانوئل فیلیبر، شاهزاده کارینیانو | ازدواج و فرزندان در ۱۰ نوامبر ۱۶۸۴، فیلیبر با ماریا آنجلا کاترینا دِسته، دختر ژنرال فقید بورسو دِسته و ایپولیتا دِسته، خواهرزاده بورسو، در قلعه راکونیجی ازدواج کرد. این ازدواج با مخالفت لویی چهاردهم فرانسه روبرو شد، زیرا او می‌خواست فیلیبر با یک شاهزاده خانم فرانسوی ازدواج کند، زیرا جایگاه او به عنوان وارث دوک‌نشین ساووی بود (ماری ترز دو بوربون یا یکی از خواهرانش عروس پیشنهادی بود، زیرا لویی چهاردهم هیچ دختر مشروعی نداشت). در سال ۱۶۸۵، پس از وساطت ویتوریو آمادئو دوم، فیلیبر از لویی چهاردهم اجازه بازگشت به تورین را گرفت. او و کاترینا صاحب دو دختر و دو پسر شدند که از میان آنها تنها پسرشان ویتوریو آمادئو صاحب فرزند شد. ماریا ایزابلای ساووی (۱۴ مارس ۱۶۸۷–۲ مه ۱۷۶۷) سه بار ازدواج کرد: آلفونسو تاپارلو، کنت لاگناسکو، بدون فرزند؛ کونته اوژنیو روفیا دی کامبیانو، بدون فرزند؛ و کاوالیر کارلو بیاندرات، بدون فرزند. ماریا ویتوریا ساووی (۱۲ فوریه ۱۶۸۸–۱۸ مه ۱۷۶۳) در سال ۱۷۲۱ با اونوراتو مالابایلا، کنت کاناله ازدواج کرد و فرزندی نداشت. ویکتور آمادئوس ساووی (۱ مارس ۱۶۹۰–۴ آوریل ۱۷۴۱) با ماریا ویتوریا فرانچسکا ساووی، دختر نامشروع ویکتور آمادئوس دوم ساردینیا و معشوقه‌اش ژان باپتیست د آلبرت د لوینس، که فرزند داشت، ازدواج کرد. | ## جمع‌بندی | توماس فیلیپ گاستون ساووی (۱۰ مه ۱۶۹۲–۱۲ سپتامبر ۱۷۱۵) هرگز ازدواج نکرد و فرزندی هم به دنیا نیاورد.
موضوع مقاله: کلیلیا گریلو بورومئو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # کلیلیا گریلو بورومئو | مقدمه: سلیلیا گریلو بورومئو آرسه (۱۶۸۴–۲۳ اوت ۱۷۷۷) یک فیلسوف طبیعی ایتالیایی (جنوایی)، ریاضیدان و دانشمند بود. | ## بخش 1: کلیلیا گریلو بورومئو | زندگی و تحصیل کللیا بورومئو عضوی از یکی از مهم‌ترین خانواده‌های اشرافی شمال ایتالیا بود. او در جنوا به دنیا آمد و دختر مارکانتونیو گریلو، دوک موندراگون، و ماریا آنتونیا ایمپریال بود. او ابتدا توسط مادرش و سپس در یک صومعه آموزش دید، اما مشخص نیست که در کجا در موضوعاتی که به آنها مشهور شد، آموزش دیده است. در سال ۱۷۰۷، او با کنت جووانی بندتو بورومئو آرسه (۱۷۰۷–۱۷۴۴) ازدواج کرد و مادر هشت فرزند شد. مشارکت‌ها بورومئو به خاطر توانایی‌اش در حل هر مسئله ریاضی که به او ارائه می‌شد، مشهور بود. | ## بخش 2: کلیلیا گریلو بورومئو | بورومئو به عنوان فردی مستقل توصیف می‌شد، که به دلیل اینکه برای جنسیت او طبیعی تلقی نمی‌شد، به عنوان فردی عجیب و غریب در نظر گرفته می‌شد. بیشترین بازدیدکننده از سالن کنتس، آنتونیو والیسنری، پزشک، طبیعت‌شناس و استاد پزشکی در دانشگاه پادوا بود. در سال ۱۷۱۹ او آکادمی کللیان را تأسیس کرد که اعضای آن در کاخ او در میلان گرد هم می‌آمدند. این آکادمی با الگوبرداری از آکادمی دل سیمنتو، انجمن سلطنتی و آکادمی علوم فرانسه ساخته شد. اعضای برجسته آن شامل راهب بزرگ لوئیجی گویدو گراندی، یسوعیان و ریاضیدانان برجسته توماسو سوا و جیووانی ژیرولامو ساکری، فیزیکدانان جیووانی فرانچسکو کریولی (عضو انجمن سلطنتی، طرفدار اهمیت برابر فیزیک نظری با فیزیک تجربی) و الساندرو ولتا و دانشمندان فرانچسکو ساوریو کوادریو و جوزپه آنتونیو ساسی بودند. | ## بخش 3: کلیلیا گریلو بورومئو | این آکادمی نقش مهمی در انتشار فیزیک نیوتنی و فلسفه لایب‌نیتسی در ایتالیا ایفا کرد. در طول جنگ ۱۷۴۶، بورومئو طرف اسپانیا را در مقابل اتریش گرفت و به همین دلیل تبعید شد. وقتی به او اجازه بازگشت به میلان داده شد، به عنوان یک قهرمان مورد تجلیل قرار گرفت. منحنی‌های کلیلیا در سال ۱۷۲۸، لوئیجی گویدو گراندی در کتاب خود با عنوان «فلورس هندسی از رودونه‌آروم و کللیاروم» که آن را به بورومئو تقدیم کرد، منحنی‌های موسوم به «کللیا» را توصیف کرد. | ## جمع‌بندی | این‌ها منحنی‌هایی روی کره هستند که برای نقاط آن‌ها رابطه‌ای خطی بین طول جغرافیایی و عرض جغرافیایی وجود دارد؛ یعنی مختصات کروی آن‌ها در مقداری شناخت شهر جنوا با اهدای مدالی با کتیبه Genuensium Gloria (افتخار جنوا) از او تجلیل کرد.