موضوع مقاله: ویلی جونز | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # ویلی جونز | مقدمه: – درگذشتهٔ ۱۸ ژوئن ۱۸۰۱)، مزرعه‌دار و دولتمرد آمریکایی اهل شهرستان هالیفاکس، کارولینای شمالی بود. | ## بخش 1: ویلی جونز | در ۱۷۷۴، ۱۷۷۵ و ۱۷۷۶، جونز به نمایندگی از شهرستان هالیفاکس یا شهر هالیفاکس برای حضور در کنگرهٔ استانی کارولینای شمالی انتخاب شد. او برای مدت کوتاهی در ۱۷۷۶، به عنوان رئیس شورای امنیتی مرکزی کارولینای شمالی، رئیس دولت انقلابی این استان بود. پس از آن، جونز به عنوان نمایندهٔ مجلس عوام کارولینای شمالی و سنای کارولینای شمالی انتخاب شد. او در ۱۷۸۷ برای عضویت در کنوانسیون قانون اساسی ایالات متحده انتخاب شد، اما از پذیرش منصب خود امتناع کرد. او رهبر جناحی بود که با تصدیق قانون اساسی توسط کارولینای شمالی در ۱۷۸۸ مخالفت کرد، زیرا می‌ترسید دولت ملی بیش از حد قدرتمند شود. یکی از آخرین فعالیت‌های عمومی او، کمک به تعیین مکان مرکز جدید استان در ۱۷۹۱ بود که رالی نام داشت. او را در یک قبر بی نشان روی زمینی که اکنون در کالج سنت آگوستین است، به خاک سپردند. خیابان جونز در رالی، جاییکه ساختمان مجمع عمومی کارولینای شمالی در آن قرار دارد و همچنین شهرستان جونز در این استان، به نام او نام‌گذاری شده‌است. اوایل زندگی و تحصیلات ویلی جونز، رهبر انقلابی و «پدر دموکراسی جفرسونی در کارولینای شمالی»، در ۲۵ می ۱۷۴۱ در شهرستان ساری، ویرجینیا به‌دنیا آمد. نام‌گذاری او به دلیل یکی از پدرخوانده‌هایش، کشیش ویلیام ویلی از آلبمارل پریش، ویرجینیا بود. مدتی قبل از ۱۷۵۳، جونزها به شهرستان نورث همپتون، کارولینای شمالی نقل مکان کردند و در حدود شش مایلی شهر هالیفاکس اقامت کردند. در ۱۲ سالگی، جونز با کشتی به انگلستان رفت تا در ایتون، دانشگاهی که پدرش در آن تحصیل کرده بود، تحصیل کند. زمانی که به هالیفاکس بازگشت، جونز به عنوان «مردی خاص، متفکر و عجیب و غریب» توصیف شد. | ## بخش 2: ویلی جونز | حرفه سیاسی میان سال‌های ۱۷۷۴ و ۱۷۷۵، جونز نگرش خود را در مورد رابطه انگلستان با سرزمین‌های استعماری تغییر داد و به آرمان ویگ گرایش پیدا کرد. تاریخ‌نویسان مدت‌هاست در مورد اینکه چرا او دیدگاه خود را تغییر داده‌است، گمانه‌زنی می‌کنند. جونز در حالی که در زندگی اجتماعی مانند اشراف بود، به شدت به دموکراسی سیاسی اعتقاد داشت. او مبارزه با بریتانیای کبیر را به جنبشی دموکراتیک تعبیر کرد و مصمم بود که آرمان‌های انقلابی آن را در حکومت دولت و ملت تجسم بخشد. مخالفت‌های بعدی او با قانون اساسی ایالات متحده، ناشی از ترس او از دولتی ملی بود که ممکن بود، بیش از حد قدرتمند شود. در ۱۷۷۴ او توسط هیئت تجارت به منظور عضویت در شورای استعماری پیشنهاد شد، اما به دلیل دیدگاه‌های رادیکالش، منصوب نشد. این هیئت تنها سه روز در جلسه وجود داشت، اما در طی این مدت، کارولینای شمالی را به‌طور کامل وارد جنبش انقلابی کرد. جونز به عضویت هر یک از پنج کنگره استانی انتخاب شد، اما نتوانست در چهارمین کنگره شرکت کند؛ زیرا کنگرهٔ قاره‌ای او را به عنوان سرپرست امور بومیان آمریکا برای سرزمین‌های استعماری جنوب، منصوب کرده بود. پس از پنجمین کنگره استانی، با اکثریت لیبرال حامی او، جونز در کمیته پیش‌نویس قانون اساسی استان و لایحهٔ حقوق، حضور داشت. او از ۱۷۷۷ تا ۱۷۸۰ عضو مجلس عوام و برای سه دوره میان سال-های ۱۷۸۲ و ۱۷۸۸ سناتور استان بود. در ۱۷۸۱ و ۱۷۸۷ او عضو شورای استانی بود، سازمانی متمرکز که تا زمان انتخاب دولت استانی حکومت می‌کرد. هنگامی که قانون اساسی به استان ارائه شد، او مخالفان را برای تصویب آن در مجمع هیلزبورو در ۱۷۸۸ رهبری کرد. او گفت: «همه نمایندگان می‌دانستند که چگونه رأی خواهند داد» و او نمی‌خواست در بحث طولانی و طاقت‌فرسا در حمایت از قانون اساسی و تصویب آن، پیش از اصلاح، به دلیل «اسراف کردن پول بیت المال» گناه‌کار باشد. | ## بخش 3: ویلی جونز | پس از یازده روز بحث، با رأی ۱۸۴ در برابر ۸۴، ضد فدرالیست‌ها بیانیه‌ای را صادر کردند که نه قانون اساسی را رد می‌کرد و نه آن را تصویب می‌کرد. طرفداران دولت فدرال به‌طور مؤثر برای تشکیل دومین مجمع برای عمل به قانون اساسی مبارزه کردند. مجمع در فایتویل تشکیل جلسه داد و قانون اساسی را با ۱۹۵ رای در برابر ۷۷ رای، تصویب کرد. خانواده در ۲۲ ژوئن ۱۷۷۶، با کنار گذاشتن عهد تجرد، در ۲۵ سالگی با مری مونتفورت، دختر سرهنگ جوزف مونتفورت که توسط دوک بوفور به عنوان اولین و تنها «استاد بزرگ ماسون‌ها و برای آمریکا» منصوب شده بود، ازدواج کرد. مارتا برک («پتسی») که با جان ویلز اپس، نمایندهٔ کنگرهٔ آمریکا که بعدها سناتور شد، ازدواج کرد. سالی ولش که ابتدا با هاچینز گوردون برتون، نمایندهٔ کنگرهٔ ایالات متحده که بعدها فرماندار کارولینای شمالی شد، ازدواج کرد. خانه جونز، گروو نام داشت که او آن را در انتهای جنوبی شهر هالیفاکس ساخته بود و به مرکز زندگی اجتماعی و فعالیت‌های سیاسی منطقه تبدیل شده بود. او مزرعه وسیعی داشت، اسب‌های زیادی نیز داشت که خوب تربیت شده و پرورش یافته بودند و اصطبل او یکی از بهترین اصطبل‌ها در جنوب به حساب می‌آمد. این تعداد بسیار بالایی در جنوب بود، جاییکه مردان در صورت داشتن ۲۰ برده یا بیشتر به عنوان کشاورز بزرگ طبقه‌بندی می‌شدند. او وصیت کرد که او را در کنار یکی از دختران کوچکش دفن کنند و این امر را نیز الزامی کرد؛ که «هیچ کشیش یا شخص دیگری نباید به جسد من با بیان هرگونه مشاهدات ناشایست، توهین کند. برعکس، من به همسر و سه دخترم؛ آنا ماریا، سالی و پتسی، هر کدام یک ابریشم به رنگ کواکر می‌دهم تا بر اساس عادت‌های خود، به این مناسبت، کلاه و روپوش بدوزند». این مرد جوان توسط ویلی جونز و همسرش، سخاوت‌مندانه مهمان‌نوازی شد و نام خانوادگی جونز را انتخاب کرد. | ## جمع‌بندی | 459-462 خیابان جونز در رالی، جاییکه ساختمان مجلس عمومی در آن قرار دارد، به نام او نام‌گذاری شده‌است.