موضوع مقاله: نیسان سفیرو | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # نیسان سفیرو | مقدمه: نیسان سفیرو یک خودروی سواری اندازه متوسط است که توسط نیسان در سه نسل تولید و بازاریابی شده‌است. | ## بخش 1: نیسان سفیرو | تقریباً تمام نسخه‌های سفیرو به‌صورت سدان چهاردر عرضه شدند، هرچند برای مدت کوتاهی (۱۹۹۷–۲۰۰۰) استیشن واگن پنج‌در نیز در دسترس بود. در بیشتر موارد، سفیرو از موتورهای شش‌سیلندر VQ نیسان بهره می‌برد که بیش از ده سال پیاپی در فهرست ده موتور برتر وارد شده‌اند. نیسان سفیرو را هم در بازار داخلی ژاپن و هم در سراسر جهان با نام‌های تجاری مختلف عرضه کرد؛ از جمله نیسان ماکسیما (آمریکای شمالی، استرالیا)، سامسونگ SM5 (کره)، اینفینیتی I30 و اینفینیتی I35 (آمریکای شمالی) و Maxima QX (اروپا، روسیه). نسل نخست سفیرو (با نام داخلی A31، ۱۹۸۸–۱۹۹۴) از چرخش محور عقب بهره می‌برد؛ موتورهای چهار و شش‌سیلندر داشت و در ورزش دریفت موتوری محبوبیت یافت. نسل دوم (A32، ۱۹۹۵–۱۹۹۸) و نسل سوم (A33، ۱۹۹۸–۲۰۰۴) به‌طور انحصاری از محور جلو و موتور V6 بهره می‌بردند. پس از نسل‌های A31، A32 و A33، نیسان نام سفیرو را بر نمونه‌هایی از نسل نخست نیسان تینا (J31) نیز به‌کار برد که به بازارهای آسیایی و آمریکای لاتین صادر شد. نام سفیرو برگرفته از واژه «زفیر» ، خدای باد از مغرب در اساطیر یونانی، است که نیسان از سال ۱۹۸۸ آن را به‌کار برد و این نام در سال ۲۰۱۲ رسماً بازنشسته شد. __TOC__ نسل نخست (A31، ۱۹۸۸–۱۹۹۴) نیسان در سپتامبر ۱۹۸۸ (شهریور ۱۳۶۷) سدان سفیرو A31 را برای بازار ژاپن معرفی کرد که گیربکس، شاسی، موتور و سیستم تعلیق آن با نیسان اسکای‌لاین (R32) و نیسان لورل (C33) مشترک بود — جز موتور دیزل که تنها در لورل عرضه می‌شد. سفیرو رقیب سه‌گانه تویوتا مارک II (X80)، تویوتا کرستا (X80) و تویوتا چیسر (X80) بود و نیسان آن را به‌عنوان گزینه‌ای برابر با مدل‌های لورل و اسکای‌لاین عرضه می‌کرد؛ هر خودرو در نمایندگی جداگانه‌ای از نیسان فروخته می‌شد (نیسان استور برای لورل، نیسان پرنس استور برای اسکای‌لاین و نیسان ساتیو استور برای سفیرو). این رویکرد بازاریابی — عرضه سه نسخه متفاوت از یک خودرو — پیش‌تر با سدان‌های محور عقب نیسان ویولت (A10) در دهه ۱۹۸۰ نیز به‌کار رفته بود. کد مدل «A31» برگزیده شد زیرا ترکیب عددی «A30» پیشتر توسط گلوریا سال‌های ۱۹۶۷–۱۹۷۱ به‌کار رفته بود؛ درست پس از ادغام نیسان با پرینس موتورز. سفیرو جایگاه بالاترین مدل در نمایندگی‌های نیسان ساتیو استور را داشت چراکه ابعاد بیرونی آن با سدان‌های لوکس نیسان سدریک (Y31) و گلوریا یکسان بود اما فاصله محور کوتاه‌تری داشت و جانشین نیسان استانزا (T12) شد. سفیرو در زمان معرفی اندکی گران‌تر از اسکای‌لاین/لورل معادل بود و از مزایای پروژه ۹۰۱ نیسان بهره می‌برد؛ از جمله برای نخستین بار چراغ‌های جلوی پروژکتوری، آینه داخلی با تیره‌شدن خودکار، صندلی‌های تنظیم‌شونده برقی، چراغ‌های جلوی خودکار و کنترل رادیو روی فرمان ارائه می‌شد. سیستم تعلیق با اسکای‌لاین و لورل مشترک بود و از ستون مک‌فرسون برای چرخ‌های جلو و تعلیق بازوی کشیده نیمه‌مایل برای عقب استفاده می‌کرد. اگر سفیرو با سیستم «سوسپانسیون سونیک فوق‌العاده» مجهز می‌شد، یک ماژول سونار زیر سپر جلو نصب می‌شد تا سطح جاده را اسکن کرده و تعلیق را از طریق محرک‌های نصب‌شده روی هر چهار کمک‌فنر تنظیم کند. ویژگی‌ها و امکانات خودرو توجیه‌گر هزینه مالیات سالانه جاده نسبتاً بالا برای خریداران ژاپنی بود. با این حال ابعاد بیرونی و حجم موتور (در مدل‌های ۲٫۰ لیتری) در محدوده «کلاس فشرده» باقی ماند که تقاضا را بالا نگه داشت. سفیرو برای زوج‌های متأهل مرفه بدون فرزند در سال‌های پیش از «حباب اقتصادی ژاپن» بازاریابی شد. این خودرو با ترکیب‌های متعددی از موتور، تعلیق، گیربکس، پارچه داخلی، رنگ داخلی و رنگ بیرونی قابل سفارش بود. همچنین تغییری در صندلی جلو راهنما به‌نام «صندلی آسایش شریک» از نیسان وجود داشت که بخش بالایی صندلی سرنشین جلو می‌توانست به جلو کج شود تا شانه‌های سرنشین را تکیه‌گاه باشد. در ابتدا، سفیرو در ژاپن تنها با موتورهای شش‌سیلندر خطی RB20 تک‌بادامک و دوبادامک و نسخه توربوشارژ RB20DET عرضه می‌شد. در اوت ۱۹۹۰ (مرداد ۱۳۶۹)، نیسان با سپر جلو، گریل، چراغ‌های عقب، کنسول مرکزی و پارچه‌های داخلی تجدیدنظرشده، سفیرو را بازطراحی کرد. در مه ۱۹۹۲ (اردیبهشت ۱۳۷۱)، بازطراحی دیگری با سپر جلو، گریل و چراغ‌های عقب تازه انجام شد. علاوه بر این، موتور ۲٫۵ لیتری RB25DE برای سطح 25SE معرفی شد که با گیربکس اتوماتیک ۵ دنده عرضه می‌شد. | ## بخش 2: نیسان سفیرو | نیسان گام غیرمعمولی برداشت و نسخه صادراتی سفیرو A31 را در جزایر کارائیب، آمریکای لاتین، ترکیه، کشورهای شورای همکاری خلیج فارس و دیگر کشورهای اوراسیا با نام نیسان لورل آلتیما عرضه کرد — در بیشتر بازارهای صادراتی این جایگاه را نیسان ماکسیما (J30) اشغال کرده بود. برخلاف نسخه‌های ژاپنی، لورل آلتیما با موتور چهارسیلندر خطی CA20S کاربراتوری ۲٫۰ لیتری با توان و موتور شش‌سیلندر خطی RB24S کاربراتوری ۲٫۴ لیتری با توان مجهز بود. مدل ۲٫۰ لیتری فقط در بازارهای فرمان چپ عرضه شد و با کدهای GL و SGL و کد مدل PA31 شناخته می‌شد. در برخی مناطق مانند جنوب شرق آسیا، نام سفیرو حفظ شد و ظاهر ترکیبی از سپر جلو لورل آلتیما با گریل سفیرو بازار ژاپن داشت. در برخی بازارها مانند اندونزی و تایلند، تعلیق برقی DUET-SS به‌عنوان تجهیز استاندارد ارائه می‌شد. به‌طور کلی A32 تنها در بازار ژاپن با نام سفیرو عرضه شد؛ نسخه‌های صادراتی A32 اغلب نشان ماکسیما داشتند. موتورهای ۲ و ۳ لیتری در بازارهای صادراتی ارائه شدند، در حالی که موتور میانی ۲٫۵ لیتری فقط در بازار داخلی ژاپن موجود بود. در ژانویه ۱۹۹۷ (دی ۱۳۷۵)، سفیرو بازطراحی سبکی شامل چراغ‌های جلو و عقب چندبازتابنده جدید دریافت کرد. مدل‌های اسپورت‌تر با پس‌زمینه سیاه در چراغ‌ها و مدل‌های راحت‌محورتر با رنگ کروم عرضه می‌شدند. سفیرو JDM از ژوئن ۱۹۹۷ (خرداد ۱۳۷۶) به‌عنوان جایگزینی برای تویوتا مارک II کوالیس به‌صورت استیشن واگن نیز عرضه شد. استیشن واگن سفیرو (WA32) پس از توقف تولید سدان همچنان تولید می‌شد و تنها در اوت ۲۰۰۰ (مرداد ۱۳۷۹) کنار گذاشته شد. بیشتر کشورهای جنوب شرق آسیا (مانند مالزی، سنگاپور و تایلند) نام سفیرو را حفظ کردند. این سطح نیز از همان موتور V6 دو لیتری با گیربکس اتوماتیک ۴ دنده بهره می‌برد و گریل، چراغ‌های جلو و عقب بازطراحی‌شده داشت. موتور V6 دو لیتری نیسان همچنان هر دو سطح را با گیربکس اتوماتیک ۴ دنده نیرو می‌داد. سطح «Elite» با صندلی‌های تنظیم‌شونده برقی، قاب‌های چوب مصنوعی، داخلی کامل چرمی با صندلی‌های منگوله‌دار و سیستم صوتی ۶ اسپیکر با پخش‌کننده ۶ سی‌دی/VCD بازطراحی‌شده مجهز شد. تا سال ۲۰۰۴، نیسان سطح تجهیزاتی جدیدی به‌نام «300EX» معرفی کرد که از موتور V6 سه‌لیتری VQ30DE با گیربکس اتوماتیک استاندارد دارای حالت اسپورت نیرو می‌گرفت. رینگ‌های متفاوت، داخلی چرمی، ورودی بدون کلید، دسته‌های دستی عقب، دریچه‌های کولر عقب، آلارم کارخانه‌ای و ایموبیلایزر از ویژگی‌های آن بود. تولید در کارخانه اوپاما در یوکوسوکا، کاناگاوا از ۲۷ ژوئن ۱۹۹۵ (۶ تیر ۱۳۷۴) آغاز شد. نشان I30 پشت خودرو با دو قلم متفاوت طراحی شده بود: حرف «I» به‌صورت مایل و «۳۰» با قلم سریف — تا از خوانده شدن نشان به‌صورت «۱۳۰» جلوگیری شود. I30 که پرفروش‌ترین محصول اینفینیتی در آن زمان بود، مدل میانی جدید این برند بود و جانشین اینفینیتی جی۳۰ شد. I30 موتور V6 سه‌لیتری VQ30DE با توان را با ماکسیمای آمریکای شمالی به اشتراک می‌گذاشت. شمار کمی از I30های نسل اول گیربکس دستی ۵ دنده، بسیاری با دیفرانسیل محدودکننده لغزش ویسکوز، داشتند. نگارخانه نسل سوم (A33، ۱۹۹۸–۲۰۰۴) نیسان سری A33 خود را در دسامبر ۱۹۹۸ (آذر ۱۳۷۷) ابتدا به‌عنوان سفیرو JDM معرفی کرد و سپس نسخه‌های بازنشانی‌شده آن را در سراسر جهان — به‌ویژه زیر برند اینفینیتی آمریکای شمالی با نام‌های I30 و I35 — بازاریابی کرد. در ژانویه ۲۰۰۱ (دی ۱۳۷۹)، سفیرو بازطراحی‌ای دریافت کرد که شامل سپرهای بزرگ‌تر مورد استفاده در مدل‌های صادراتی و اینفینیتی I30 بود. | ## بخش 3: نیسان سفیرو | جهانی در استرالیا، نیسان A33 را از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳ با نام ماکسیما و در سطوح S, ST و Ti — همه با موتور ۳٫۰ لیتری — عرضه کرد. در تایوان، نسخه A33 توسط یالون با نام سفیرو تولید شد که آخرین سفیرو نیسان ساخت یالون بود. در ایران، پارس خودرو A33 را از ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۲ (۱۳۸۱–۱۳۹۱) تحت مجوز با نام ماکسیما تولید کرد. آمریکای شمالی اینفینیتی I30 (A33، ۱۹۹۸–۲۰۰۱) اینفینیتی I30 سال مدل ۲۰۰۰ را بر پایه سفیرو A33 بنا کرد. توان موتور به افزایش یافت و گیربکس دستی دیگر در آمریکای شمالی ارائه نشد (در خاورمیانه همچنان موجود بود). در مقایسه با نیسان ماکسیمای مشابه، I30 موتور قوی‌تری با اگزوز متغیر ظرفیت، دریچه هوای اضافی داخل گلگیر، طراحی متفاوت بدنه جلو و عقب، خوشه ابزار، ترمز دستی پدالی (در برابر اهرم کنسول مرکزی ماکسیما)، طراحی داخلی جداگانه، سایه‌بان عقب و حافظه صندلی راننده استاندارد داشت. I30t (توأرینگ) با چراغ‌های HID زنون، دیفرانسیل محدودکننده لغزش ویسکوز، رینگ‌های ۱۷ اینچی و بسته اسپورت اختیاری مجهز بود. فروش از ۱۲ سپتامبر ۲۰۰۱ (۲۱ شهریور ۱۳۸۰) در ۱۵۰ نمایندگی سراسر ایالات متحده آغاز شد و نقش آن به‌عنوان یک سفیرو بازنشانی‌شده قرارگرفته بالاتر از نسخه دیگری از سفیرو — ماکسیمای (A33B) آمریکای شمالی — را ادامه داد. نام I35 موتور جدید، یعنی V6 سه‌ونیم لیتری VQ35DE با توان جفت‌شده با گیربکس اتوماتیک ۴ دنده را بازتاب می‌داد. دیگر تغییرات نسبت به نسل قبل شامل دستگیره‌های در رنگ‌شده (به‌جای کروم)، گریل جلو افقی، چراغ‌های جلوی HID زنون، مه‌شکن‌های استاندارد، درپوش صندوق عقب تجدیدنظرشده، چراغ‌های ترکیبی، نشان‌های بزرگ‌تر و اگزوز کم‌محدودیت با پایان‌های کروم بود. با I35، اندازه تایرهای استاندارد از ۱۶ به ۱۷ اینچ افزایش یافت و شعاع دور زدن از ۳۵٫۴ به ۴۰٫۰ فوت رسید. I35 ضریب پسا ۰٫۳۱ (۰٫۳۰ با اسپویلر عقب) و حجم سرنشین داخلی ۱۲۰ فوت مکعب و توزیع وزن ۶۲/۳۸ جلو/عقب داشت. مکانیک طراحی ماژولار موتور VQ شامل کنترل پیوسته زمان‌بندی سوپاپ، سیستم القای متغیر، زنجیر توقیت بی‌صدا، دریچه گاز الکترونیکی، ژورنال‌های میل‌لنگ و بادامک‌های ریزکارشده، پیستون‌های سبک با پوشش مولیبدن، کلکتور ورودی رزینی، کنترل دیجیتال ضربه، شش کویل مجزا (یکی به‌ازای هر شمع)، الگوی خنک‌کننده جریان متقاطع، نصب‌های سیال کنترل‌شده الکترونیکی و شمع‌های پلاتین دوگانه بود. I35 از تعلیق جلوی ستون مک‌فرسون و فنر مارپیچ، تعلیق عقبی بازوی چندگانه با اتصال اسکات راسل، میله‌های تثبیت‌کننده جلو و عقب و فرمان هیدرولیک حساس به سرعت بهره می‌برد. مشخصات شامل ترمزهای ضد قفل چهارچرخ، توزیع الکترونیکی نیروی ترمز، کمک ترمز، گیربکس اتوماتیک چهاردنده کنترل‌شده الکترونیکی، سیستم کنترل کشش الکترونیکی و فرمان هیدرولیک حساس به دور موتور با شعاع دور زدن ۴۰ فوت بود. تجهیزات ویژگی‌های داخلی شامل صندلی‌های چرمی (بازاریابی‌شده با نام چرم مرغوب «Sojourner» که گزارش شده حداقل در یک مورد در فلورانس ایتالیا تهیه شده) با لوگوی اینفینیتی گلدوزی‌شده روی پشتی (۲۰۰۳–۲۰۰۴)؛ تزئینات شبیه افرا چشم‌پرنده روی کنسول مرکزی (گسترش‌یافته در ۲۰۰۳–۲۰۰۴) و فرمان چرم‌پوش کج‌شونده؛ صندلی راننده با تنظیم برقی ۸ طرفه و حمایت کمر دستی؛ سیستم حرکت خودکار صندلی راننده هنگام ورود/خروج؛ ظرفیت صندوق عقب ۱۴٫۹ فوت مکعب؛ جعبه کمک‌های اولیه داخل صندوق و دریچه اضطراری داخل صندوق؛ لاستیک زاپاس موقت؛ سیستم کنترل دمای خودکار؛ حافظه دو مکانیت صندلی راننده با سیستم ورود/خروج؛ ساعت آنالوگ؛ فیلتر تهویه HVAC با فیلتر قابل شستشو؛ دسته دنده با طراحی دروازه‌ای با رنگ تیتانیوم و دسته تعویض شبیه افرا چشم‌پرنده؛ جیب‌های پشتی صندلی‌های جلو؛ خوشه ابزار برق‌درخشی با کامپیوتر سفر چندکاره؛ کنترل از راه دور جهانی با ویژگی کد متغیر؛ کروز کنترل با کنترل روی فرمان؛ آینه عقب با ضدتابش خودکار و قطب‌نما؛ تخته آستانه استیل ضدزنگ و سیستم ناوبری اختیاری با مانیتور بالابر. تجهیزات استاندارد همچنین شامل سیستم صوتی پریمیوم بوز ۲۰۰ واتی با ۷ اسپیکر و پخش‌کننده ۶ سی‌دی داخل داشبورد، کنترل صوتی روی فرمان، تنظیم صدای حساس به سرعت، RDS رادیو و دو آنتن داخل شیشه؛ سایه‌بان برقی عقب؛ صندلی راننده برقی ۸ طرفه و صندلی سرنشین برقی ۴ طرفه؛ چراغ‌های جلوی HID زنون؛ دستگیره‌های در هم‌رنگ بدنه؛ باز و بسته شدن الکترومغناطیسی درپوش صندوق و دریچه سوخت؛ کنترل از راه دور با قابلیت پایین کشیدن شیشه‌های جلو و بالا/پایین کردن آن‌ها با کلید؛ حفظ توان لوازم؛ آینه عقب ضدتابش خودکار با قطب‌نمای دیجیتال یکپارچه؛ و صندلی‌های عقب تاشو قابل قفل. بسته‌های اختیاری شامل «بسته سقف و سایه‌بان» با سقف باز ماه (با کلید تنظیم متغیر) و سایه‌بان برقی عقب (اختیاری ۲۰۰۲–۲۰۰۳، استاندارد ۲۰۰۴)؛ «بسته آب و هوای سرد» با صندلی‌های جلو (و عقب در کانادا) گرمادار، فرمان چرم‌پوش گرمادار (بدون تزئینات افرا مصنوعی) و آینه‌های بیرونی گرمادار با تایمر؛ و «بسته اسپورت» با رینگ‌های آلومینیومی ۱۷ اینچی ۸ پره‌ای با رنگ شامپاین و تایرهای P225/50R17 رتبه V، کنترل دینامیک وسیله نقلیه، تعلیق اسپورت‌تیون و پوشش آستانه‌های پایین در بود. محتوای I35 کانادایی متفاوت بود و از جمله فرمان گرمادار و صندلی‌های عقب گرمادار را استاندارد داشت. گزینه‌های تکی شامل رینگ‌های آلومینیومی کروم ۱۷ اینچی ۸ پره‌ای؛ سیستم ناوبری با صفحه نمایش رنگی کشویی برقی؛ پخش‌کننده ۶ سی‌دی داخل صندوق؛ پوشش آستانه‌های پایین در؛ اسپویلر عقب و لاستیک زاپاس کامل با رینگ آلومینیومی (که فضای بار را کاهش می‌داد) بودند. این تبلیغ I35ای را در پس‌زمینه در یک جاده روستایی نشان می‌داد در حالی که مرغ مگس‌خواری در پیش‌زمینه بود. سپس حرکت کُند شد و صدای بازیگر ناتاشا ریچاردسون به بیننده گفت «پلک نزند» — و حرکت به سرعت کامل بازگشت. | ## جمع‌بندی | گندهارا نیسان در کراچی، پاکستان، آخرین کارخانه‌ای بود که از نام سفیرو بهره می‌برد و در اواخر سال ۲۰۱۲ با نیسان تینا J32 جایگزین شد.