aria-haman/haman-fa-wikipedia-articles-186k huggingface dataset:
موضوع مقاله: عین المنسی | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # عین المنسی | مقدمه: عین المنسی روستایی فلسطینی عرب‌نشین در قضای جنین در سرزمین قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود. | ## بخش 1: عین المنسی | این روستا در اواسط آوریل ۱۹۴۸ در جریان جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ فلسطین بر اثر حمله نظامی نیروهای یه‌شو از سکنه تخلیه شد. این روستا در بخش جنوب غربی مرج ابن عامر قرار داشت و جمعیت آن در سال ۱۹۴۵ نود تن مسلمان بود. پیشینه در سده نوزدهم و نیمه نخست سده بیستم، عین المنسی یکی از سکونتگاه‌های مجموعه‌ای بود که به «اتحادیه فحماوی» شناخته می‌شد. این اتحادیه از سوی تیره‌هایی از کوه الخلیل وابسته به ام‌الفحم پایه‌گذاری شده بود و شبکه‌ای از جوامع پراکنده بود که با پیوندهای خویشاوندی و وابستگی اجتماعی، اقتصادی و سیاسی به ام‌الفحم گره خورده بودند. این اتحادیه در آن دوران بخش‌های گسترده‌ای از بلاد الروحا/رامات منشه، وادی عاره و مرج ابن عامر را زیر نفوذ خود داشت. در سال ۱۸۸۲ در بررسی فلسطین غربی که از سوی صندوق اکتشاف فلسطین انجام شد، المنسی چنین توصیف گردید: «روستای کوچک ویران با چشمه‌ها». | ## بخش 2: عین المنسی | دوره قیمومت بریتانیا بر پایه سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین که از سوی مقامات قیمومت بریتانیا انجام شد، عین المنسی ۷۳ ساکن مسلمان در ۱۵ خانه داشت. بر پایه آمار روستایی سال ۱۹۴۵، جمعیت عین المنسی ۹۰ تن مسلمان برآورد شده بود و مساحت حوزه قضایی روستا ۱٬۲۹۵ دونوم زمین بود. از این مقدار، ۱۸۶ دونوم برای باغ‌ها و زمین‌های آبیاری‌شده، ۸۶۸ دونوم برای غلات و ۲ دونوم به عنوان بافت ساخته‌شده (شهری) بهره‌گیری می‌شد. جنگ ۱۹۴۸ و پیامدهای آن در پی نبردهایی که در اوایل آوریل ۱۹۴۸ بر سر مستعمره مشمار هعیمق درگرفت، نیروهای هاگانا به تصرف چند روستا در منطقه مرج ابن عامر دست زدند. بر پایه گزارش‌های تاریخ هاگانا، سقوط این روستا به همراه سقوط روستای نغنغیه مجاور، عقب‌نشینی ارتش نجات عرب از منطقه را شتاب بخشید. در سال‌های نخست پس از تأسیس اسرائیل، اردوگاه موقتی برای مهاجران یهودی در محل آن بر پا شد. | ## بخش 3: عین المنسی | پس از برچیده شدن اردوگاه، جنگل انبوهی از کاج در آن مکان کاشته شد و بقایای اردوگاه هنوز میان درختان دیده می‌شود. در بخش شمالی محل، بقایای گورستانی وجود دارد که علف‌های هرز و خارها آن را پوشانده‌اند. در سمت شرقی گورستان، پمپ‌بنزینی ساخته شده و درختان بادام، انجیر و زیتون در شمال و غرب آن پراکنده‌اند. جمعیت‌شناسی + شمار جمعیت عین المنسی سال جمعیت شمار خانه‌ها ۱۹۳۱ ۷۳ ۱۵ ۱۹۴۵ ۹۰ — ۱۹۴۸ ۱۰۴ ۲۱ جمعیت روستا در سال ۱۹۳۱ شامل ۷۳ مسلمان در ۱۵ خانه بود. | ## جمع‌بندی | این رقم تا سال ۱۹۴۵ به ۹۰ تن رسید و در سال ۱۹۴۸ به ۱۰۴ تن با ۲۱ خانه افزایش یافت.
موضوع مقاله: بیت نحمیا | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بیت نحمیا | مقدمه: این روستا در نزدیکی شوهام و در حدود چهار کیلومتری شرق فرودگاه بین‌المللی بن‌گوریون قرار دارد و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای حِوِل مودیعین اداره می‌شود. | ## بخش 1: بیت نحمیا | بیت نحمیا در سال ۱۹۵۰ میلادی توسط مهاجران یهودی ایرانی بر زمین‌های روستای عربی متروکه بیت‌نبالا بنیاد نهاده شد. نام آن برگرفته از نحمیا، پیامبر عهد عتیق است که همچون بنیان‌گذاران جدید این روستا، از سرزمین ایران به سرزمین اسرائیل مهاجرت کرد. موشاو در جلگه ساحلی اسرائیل در ارتفاع ۷۹ متری از سطح دریا واقع شده و گستره اداری آن نزدیک به ۲۰۰۰ دونم (۲ کیلومتر مربع) است. جغرافیا بیت نحمیا در جلگه ساحلی پرجمعیت و کشاورزی اسرائیل واقع شده و در نزدیکی دامنه تپه‌های یهودا و سامره قرار دارد. این روستا نزدیک به ۲۰ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه، حدود ۲۰ کیلومتر جنوب‌شرقی مرکز تل‌آویو و نزدیک به ۳۵ کیلومتر شمال‌غربی بخش تاریخی بیت‌المقدس واقع شده‌است. از نظر دسترسی، بیت نحمیا از طریق جاده محلی شماره ۴۴۴ به شبکه حمل‌ونقل متصل است و بزرگراه شماره ۶ (بزرگراه ترانس‌اسرائیل) از کنار شرقی آن می‌گذرد. | ## بخش 2: بیت نحمیا | پیشینه پیش از تأسیس در سده‌های هجدهم و نوزدهم میلادی، در محل کنونی بیت نحمیا روستای عربی بیت‌نبالا قرار داشت. این روستا به ناحیه (نَحیه) لد تعلق داشت که منطقه‌ای از شهر امروزی مودیعین-مکابیم-ریعوت در جنوب تا شهر العاد در شمال و از دامنه تپه‌ها در شرق تا حومه یافا در غرب را دربرمی‌گرفت. این ناحیه هزاران ساکن در حدود ۲۰ روستا داشت که ده‌ها هزار هکتار زمین کشاورزی حاصلخیز در اختیار آنان بود. در سال ۱۹۳۱ میلادی، ۱۷۵۸ نفر در بیت‌نبالا زندگی می‌کردند و روستا دارای یک دبستان پسرانه (بنیادنهاده‌شده در ۱۹۲۱) و یک مسجد بود. در سال ۱۹۴۸ در جریان جنگ اول اعراب و اسرائیل و در چارچوب عملیات دنی، ارتش اسرائیل این روستا را تصرف کرد و سکونت عربی در آن پایان یافت. ساختمان‌های بیت‌نبالا در سپتامبر ۱۹۴۸ به‌طور کامل تخریب شد، به‌جز ساختمان مدرسه. | ## بخش 3: بیت نحمیا | تأسیس و سال‌های نخست موشاو بیت نحمیا در ۴ ژوئن ۱۹۵۰ (۱۹ سیوان ۵۷۱۰ عبری) توسط مهاجران یهودی از ایران بر زمین‌های روستای بیت‌نبالا بنیاد نهاده شد. نام روستا برگرفته از نحمیاست که ساقی پادشاه ایران بود و از نخستین بازگشت‌کنندگان به سرزمین اسرائیل از بابل در دوره بازگشت صهیون (۴۴۵ پیش از میلاد) به‌شمار می‌رود. در آغاز، موشاو «بیت‌نبالا ب» نامیده می‌شد و همچنین نام «نبلط» را بر خود داشت که از نام یک اثر باستانی مقدس در نزدیکی آن گرفته شده بود. به دلیل قرارگیری در منطقه مرزی میان اسرائیل و کرانه باختری رود اردن، موشاو تا سال ۱۹۶۷ بارها هدف حملات نفوذگران قرار گرفت. در سال ۱۹۵۳ نفوذگران اردنی یکی از زنان ساکن روستا را به قتل رساندند و اعضای خانواده او را زخمی کردند. یافته‌های باستان‌شناسی در محدوده موشاو، بازمانده‌های گورها و آثاری از دوره بیزانسی کشف شده‌است. | ## جمع‌بندی | تل نبلط در نزدیکی روستا با نبلط یادشده در کتاب نحمیا (فصل ۱۱، آیه ۳۴) شناسایی می‌شود.
موضوع مقاله: بعلین | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # بعلین | مقدمه: بعلین روستایی فلسطینی در بخش غزه بود که در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل توسط نیروهای دفاعی اسرائیل تخلیه و ویران شد. | ## بخش 1: بعلین | این روستا در ۳۹ کیلومتری شمال‌شرقی غزه قرار داشت و دارای دو چاه آب آشامیدنی بود. روستا در سال ۱۹۴۵ جمعیتی نزدیک به ۱۸۰ نفر داشت و مساحت زمین‌های آن ۸٬۰۳۶ دونوم بود. پس از تخلیه در تابستان ۱۹۴۸، شهرک قدما بخشی از زمین‌های روستا را به بهره‌برداری رساند و از روستای اصلی تنها ویرانه‌هایی باقی مانده‌است. این روستا در سده نوزدهم آبادی کوچکی بود که خانواده‌هایی از عشایر پیشین شفله با ریشه‌هایی از بیت جبرین و عراق المنشیه در آن ساکن شده بودند. در سال ۱۸۳۸ میلادی، ادوارد رابینسون از آن به نام روستای مسلمان‌نشین «بعلین» در ناحیه غزه یاد کرد و آن را کوچک‌تر از روستای نزدیک برکوسیا دانست. در سال ۱۸۸۲، پیمایش فلسطین غربی وابسته به صندوق اکتشاف فلسطین روستا را آبادی کوچکی از خشت توصیف کرد که «هیچ اثری از باستانی بودن» نداشت. | ## بخش 2: بعلین | دوره قیمومت بریتانیا بر پایه سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که مقام‌های قیمومت بریتانیا انجام دادند، جمعیت بعلین ۱۰۱ نفر و همگی مسلمان بودند. بر پایه آمار روستایی سال ۱۹۴۵، جمعیت روستا به همراه «ارض العشره» ۱۸۰ نفر مسلمان بود و مساحت زمین‌های آن ۸٬۰۳۶ دونوم بود. از این میان، ۱۴۳ دونوم به باغ‌ها و زمین‌های آبی و ۶٬۹۷۲ دونوم به کشت غلات اختصاص داشت و ۶ دونوم بافت مسکونی بود. روستا دارای یک دبستان بود که در سال ۱۹۳۷ بنیان‌گذاری شد و مقامی (زیارتگاه) به نام «شیخ یعقوب» نیز در آن وجود داشت. بیشتر زمین‌ها در کشت غلات و درختان میوه‌دار مانند انجیر، انگور و بادام به کار می‌رفت و کشاورزی دیم (متکی بر بارندگی) رواج داشت. مالکیت زمین بر پایه آمار سال ۱۹۴۵، از مجموع ۸٬۰۳۶ دونوم، نزدیک به ۷٬۴۱۵ دونوم در مالکیت عرب‌ها، ۲۴۹ دونوم (بنا بر منبع عربی) یا ۲۹۴ دونوم (بنا بر منبع لهستانی) در مالکیت یهودیان و مابقی زمین‌های عمومی بود. | ## بخش 3: بعلین | تخلیه و اشغال بعلین یکی از شانزده روستایی بود که در جریان عملیات ان-فار اشغال شد. این عملیات حمله‌ای بود که در ده روز میان دو آتش‌بس (۸ تا ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۸) در جبهه جنوبی انجام گرفت و هدف آن گسترش دامنه کنترل تیپ گیواتی به سوی شرق و جنوب بود. گرچه این حمله در هدف اتصال ساحل اشغالی به شهرک‌های یهودی نقب ناکام ماند، عملیات ان-فار در پاکسازی منطقه واقع در جنوب رمله میان ساحل و تپه‌های الخلیل از بیش از بیست‌هزار ساکن موفق بود. احتمال می‌رود بعلین در مرحله نخست حمله یعنی ۹ تا ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۸ به دست گردان نخست تیپ سقوط کرده باشد. روستا در زمان حاضر پس از ۱۹۴۸ شهرک قدما بخشی از زمین‌های روستا را در اختیار گرفت. | ## جمع‌بندی | در سال ۱۹۹۲ میلادی، وضعیت محل روستا چنین توصیف شد: «آنچه باقی مانده تنها آوار چند خانه است؛ گیاهان وحشی و خارها بر ویرانه‌ها روییده‌اند و چند درخت و بوته کاکتوس نیز دیده می‌شود.
موضوع مقاله: الی سینای | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # الی سینای | مقدمه: الی سینای (، به معنای «به‌سوی سینا») یک شهرک اسرائیلی پیشین در شمال نوار غزه بود که در سال ۱۹۸۲ بنیان‌گذاری شد و در سال ۲۰۰۵ در چارچوب طرح جداسازی یک‌جانبه اسرائیل تخلیه گردید. | ## بخش 1: الی سینای | این شهرک همراه با شهرک‌های دوگیت و نیسانیت یک نوار پیوسته از شهرک‌های اسرائیلی را در شمال نوار غزه تشکیل می‌دادند که از شمال غرب به دریای مدیترانه و از جنوب به شهر فلسطینی عطراتا محدود می‌شد. الی سینای در ارتفاع نزدیک به ۴۰ متری از سطح دریا و در فاصلهٔ نزدیک به ۸ کیلومتری شمال شرق مرکز شهر غزه قرار داشت. پس از جنگ غزه در سال ۲۰۲۳، نیروهای دفاعی اسرائیل بار دیگر کنترل عملیاتی این محل را در دست گرفتند. الی سینای در سال ۱۹۸۲ (روز سوکوت ۵۷۴۳ تقویم عبری) توسط گروهی از شهرک‌نشینان اسرائیلی بنیان‌گذاری شد که پیش‌تر از شهرک یامیت در شمال شرق شبه‌جزیره سینا اخراج شده بودند. یامیت پس از بازگرداندن شبه‌جزیره سینا به مصر بر پایهٔ پیمان صلح مصر و اسرائیل در سال ۱۹۷۹ تخلیه شده بود. آوی فرحان، از تبعیدشدگان یامیت، و آریک هرفز که دخترش به دست شبه‌نظامیان فلسطینی کشته شده بود، از شناخته‌شده‌ترین ساکنان الی سینای بودند. در ۲ اکتبر ۲۰۰۱، دو مهاجم مسلح حماس به الی سینای نفوذ کردند و دو اسرائیلی را کشتند و ۱۵ نفر دیگر را زخمی کردند. | ## بخش 2: الی سینای | در ۲ دسامبر ۲۰۰۱ نیز یک اسرائیلی در نزدیکی الی سینای در خودروی خود به ضرب گلوله کشته شد و چهار نفر دیگر زخمی شدند. حماس همچنین مسئول درگیری میان شهرک‌های الی سینای و دوگیت بود که در آن سه سرباز اسرائیلی کشته شدند. در اکتبر ۲۰۰۴، کنست اسرائیل در چارچوب طرح جداسازی یک‌جانبه تصمیم به تخلیهٔ تمامی شهرک‌های اسرائیلی در نوار غزه از جمله الی سینای گرفت. از جمله استدلال‌های مخالفان تخلیه، پیشنهاد آوی فرحان بود که خواستار ماندن شهرک‌نشینان در خانه‌هایشان به‌عنوان شهروندان فلسطینی شد. الی سینای سرانجام در ۲۱ اوت ۲۰۰۵ تخلیه شد، سپس نیروهای ارتش اسرائیل ساختمان‌های آن را تخریب کردند و در ۱۲ سپتامبر ۲۰۰۵ زمین آن به فلسطینیان واگذار شد. پس از تخلیه، گروهی از پنجاه خانوار در تقاطع یاد مردخای اردو زدند تا به نبود راه‌حل اجتماعی دولت برای آنها اعتراض کنند. از میان ساکنان تخلیه‌شده: گروهی در کارمیا ساکن شدند که قول خانه‌های آتی در تلمی یافه نزدیک اشکلون به آنها داده شده بود. | ## بخش 3: الی سینای | گروهی در اور هانر ساکن شدند که قول خانه‌های آتی در محلهٔ بت هادار نزدیک اشکلون به آنها داده شده بود. فرحان و بخشی از خانواده‌اش گروه تازه‌ای تشکیل دادند و دولت در سال ۲۰۰۶ با اسکان این گروه در بلماحیم موافقت کرد. هنوز در سال ۲۰۰۹ گزارش می‌شد که بخشی از ساکنان تخلیه‌شده در شرایط موقتی در اشکلون زندگی می‌کردند. جمعیت بر پایهٔ داده‌های دفتر مرکزی آمار اسرائیل، شمار ساکنان الی سینای به شرح زیر بوده‌است: سال ۱۹۹۹ ۲۰۰۰ ۲۰۰۱ ۲۰۰۲ ۲۰۰۳ ۲۰۰۴ جمعیت ۳۲۴ ۳۳۴ ۳۴۴ ۳۴۷ ۳۴۹ ۳۸۹ جمعیت الی سینای در طول سال ۲۰۰۴ رشدی برابر با ۱۱٫۵ درصد داشت. جنگ غزه ۲۰۲۳ پس از آغاز جنگ غزه و حملهٔ زمینی نیروهای دفاعی اسرائیل به نوار غزه در ۲۷ اکتبر ۲۰۲۳، محل الی سینای به تصرف ارتش اسرائیل درآمد. | ## جمع‌بندی | ورود نیروها به این منطقه بخشی از مانور دوسویه برای محاصرهٔ شهر غزه بود که در جنوب الی سینای قرار داشت.
موضوع مقاله: دیر ابو سلامه | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دیر ابو سلامه | مقدمه: دیر ابو سلامه (به زبان عربی: ) روستایی کوچک فلسطینی در بخش رمله بود که در ۸ کیلومتری شمال شرقی رمله قرار داشت. | ## بخش 1: دیر ابو سلامه | این روستا در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در ۱۳ ژوئیه ۱۹۴۸ و در نخستین مرحله عملیات دانی از سکنه تخلیه شد. دیر ابو سلامه بر زمینی هموار از دشت ساحلی میانی و در ارتفاع نزدیک به ۱۲۵ متر از سطح دریا واقع بود. خانه‌های روستا از خشت خام ساخته شده و به‌صورت پراکنده در سطح روستا پخش شده بودند. پیشینه دوره پایانی عثمانی در سال ۱۸۸۲ بررسی صندوق اکتشاف فلسطین با عنوان «پیمایش فلسطین غربی» دربارهٔ دیر ابو سلامه چنین نوشت: «پی‌ها، توده‌های سنگ و چند تنه ستون.» در آغاز سده بیستم، ساکنانی از روستای همسایه نعلین در این مکان اسکان یافتند و آن را به‌عنوان روستای وابسته به روستای مادر خود بنیاد نهادند. دوره قیمومت بریتانیا بر پایه سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که از سوی مقامات قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام شد، جمعیت دیر ابو سلامه ۳۰ نفر بود که همگی مسلمان بودند. | ## بخش 2: دیر ابو سلامه | بر پایه آمار سال ۱۹۴۵، جمعیت روستا به ۶۰ نفر مسلمان رسیده بود و مساحت زمین‌های آن ۱٬۱۹۵ دونم بود. از این مساحت، ۴۱ دونم آبیاری‌شده یا باغی، ۶۹۵ دونم برای کشت غلات و ۴۵۹ دونم غیرقابل‌کشت بود. ساکنان برای فروش فرآورده‌های کشاورزی خود از جمله مرکبات، زیتون، انگور و انجیر به شهر لُد مراجعه می‌کردند. راه‌های کوچکی این روستا را به روستاهای همسایه چون الحدیثه، خربة الضهیریه، القبیبه، دانیال و جمزو پیوند می‌داد. تخلیه و پس از آن دیر ابو سلامه در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در ۱۳ ژوئیه ۱۹۴۸ و در نخستین مرحله عملیات دانی از سکنه تخلیه شد. | ## بخش 3: دیر ابو سلامه | در دهه ۱۹۵۰ این مکان برای تمرین‌های پیاده‌نظام ارتش اسرائیل به کار رفت و هم‌زمان صندوق ملی یهود در آن درختکاری کرد. در سال ۱۹۶۳ برج دیده‌بانی آتش‌سوزی به نام «میتسپه مودیعین» به ارتفاع ۸ متر در این مکان ساخته شد. این برج به شکل مخروط وارونه از بتن و به سبک بروتالیسم طراحی شده و نماد شورش حشمونائیم است. کارگران صندوق ملی یهود از سنگ‌های خانه‌های ویران‌شده روستا برای ساخت برج دیده‌بانی و آمفی‌تئاتری در کنار آن بهره بردند. در سال ۱۹۹۲ وضعیت محل روستا چنین گزارش شد: «این مکان به تفرجگاه اسرائیلی تبدیل شده و درختان کاج و سرو آن را فرا گرفته‌اند. | ## جمع‌بندی | کارگران صندوق ملی یهود از سنگ‌های بازیافته خانه‌های ویران‌شده روستا برج دیده‌بانی و آمفی‌تئاتری ساخته‌اند.
موضوع مقاله: دمره (روستای ویران‌شده فلسطینی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # دمره (روستای ویران‌شده فلسطینی) | مقدمه: دمره روستایی کوچک عرب‌نشین بود که در حدود ۱۱ کیلومتری شمال شرقی شهر غزه در قیمومت بریتانیا بر فلسطین قرار داشت. | ## بخش 1: دمره (روستای ویران‌شده فلسطینی) | دمره در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل از سکنه تخلیه شد و اکنون ارز، یک کیبوتص در اسرائیل، بر بخشی از محل آن بنا شده‌است. از جنوب به زمین‌های بیت حانون، از شمال به دیر سنید، از شرق به نجد و از غرب به بیت لاهیا محدود بود. 138-141 کاوش‌های باستان‌شناختی بقایایی از جمله سکه‌هایی متعلق به سده ششم میلادی یعنی دوران امپراتوری بیزانس را آشکار ساخته‌اند. تعداد زیادی سفال شکسته متعلق به همان دوره نشان می‌دهد که کارگاه سفالگری در آن زمان در این مکان دایر بوده‌است.Paran, 2007, Erez (East) Final Report دوره مملوکی پس از فتح دولت‌های صلیبی در دوران حکومت مملوکی (۱۲۷۰–۱۵۱۶ میلادی) بر منطقه شام، دمره بر مسیر شرقی‌ای قرار داشت که از شاهراه اصلی غزه–یافا در بیت حانون جدا می‌شد. سه قطعه از یک تخته‌سنگ مرمری که از سال ۱۹۳۰ در موزه راکفلر نگهداری می‌شوند و تاریخ آن‌ها به سال ۶۷۶ هجری قمری (۱۲۷۷ میلادی) بازمی‌گردد، یادبود ساخت یک مسجد در دمره در آن سال هستند.Mayer, 1933, pp. | ## بخش 2: دمره (روستای ویران‌شده فلسطینی) | 32–33 احمد قلقشندی، نسب‌شناس عرب (درگذشت ۱۴۱۸ میلادی)، یادداشت کرده که دمره جایگاه «بنی‌جابر»، قبیله‌ای عرب، بوده‌است.Khalidi, 1992, p. دوره عثمانی در سده‌های هفدهم و هجدهم میلادی، منطقه دمره فرایند چشمگیری از افول سکونتگاهی را به دلیل فشارهای کوچ‌نشینان بر جوامع محلی تجربه کرد. ساکنان روستاهای متروک به سکونتگاه‌های باقی‌مانده نقل مکان کردند اما زمین‌ها همچنان توسط روستاهای همجوار کشت می‌شد. او حدس زد که روستا پیش‌تر بزرگ‌تر بوده زیرا خانه‌های خالی متعددی در آن وجود داشت. در کنار چاه آب، یک ستون از گرانیت خاکستری و پنج بخش ستون از سنگ مرمر خاکستری‌سفید یافت. | ## بخش 3: دمره (روستای ویران‌شده فلسطینی) | 174-175 فهرست روستایی عثمانی از حدود سال ۱۸۷۰ جمعیت روستا را ۱۹۸ نفر در ۷۱ خانه نشان می‌دهد؛ هرچند شمارش جمعیت تنها مردان را دربرمی‌گرفت.Socin, 1879, p. 130 در سال ۱۸۸۳، گزارش بررسی فلسطین غربی از صندوق اکتشاف فلسطین اشاره کرد که این مکان «تومره» و «بیت دمره» نیز نامیده می‌شود. 8 این رقم در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین به ۳۲۴ نفر در ۱۰۰ خانه افزایش یافت که همچنان همگی مسلمان بودند.Mills, 1932, p. 136 یک مدرسه ابتدایی در سال ۱۹۴۶ در دمره گشایش یافت که ۴۷ دانش‌آموز در آن ثبت‌نام کردند. جنگ ۱۹۴۸ و پیامدهای آن در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، بنا بر گزارش‌ها زنان و کودکان دمره در ۳۱ اکتبر توسط مردان روستا تخلیه شدند؛ احتمالاً در واکنش به پیشروی ارتش اسرائیل.Morris, 2004, p. | ## جمع‌بندی | 76 پس از جنگ، منطقه به دولت اسرائیل الحاق شد و کیبوتص ارز در سال ۱۹۴۹ بر بخشی از محل روستا بنیان نهاده شد.
موضوع مقاله: هابونیم | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # هابونیم | مقدمه: این شهرک در جلگهٔ ساحلی اسرائیل، ۵ کیلومتری جنوب عتلیت و ۳ کیلومتری شمال کیبوتص نحشولیم واقع شده و زیر نظر شورای منطقه‌ای هوف هاکارمل قرار دارد. | ## بخش 1: هابونیم | هابونیم در سال ۱۹۴۹ توسط جنبش جوانان صهیونیستی هابونیم درور بنیان‌گذاری شد و بر روی ویرانه‌های روستای عربی کفر لام ساخته شده‌است. این موشاو در ۱۱ ژوئن ۱۹۸۵ به دلیل فاجعهٔ هابونیم که در آن یک قطار با اتوبوس مدرسه برخورد کرد و ۲۲ نفر کشته شدند به شهرت رسید. در محوطهٔ موشاو دژ سده‌میانگی کافارلت قرار دارد و در امتداد ساحل مجاور آن ذخیره‌گاه طبیعی گسترده شده‌است. جغرافیا هابونیم در ارتفاع ۱۷ متری از سطح دریا در جلگهٔ ساحلی پرجمعیت اسرائیل و در نزدیکی دامنهٔ رشته‌کوه کرمل قرار گرفته‌است. این شهرک میان موشاو عین آیالا در جنوب و موشاو تسروفا در شمال واقع شده و نزدیک به ۱ کیلومتر با ساحل دریای مدیترانه فاصله دارد. هابونیم در حدود ۲۰ کیلومتری جنوب‌غربی حیفا و ۲۲ کیلومتری شمال شهر خِضِرا جای گرفته‌است. موشاو از راه بزرگراه شمارهٔ ۲ به شبکهٔ حمل‌ونقل متصل است و خط آهن تل‌آویو–حیفا نیز از آن می‌گذرد، هرچند ایستگاهی در آن وجود ندارد و نزدیک‌ترین ایستگاه در عتلیت قرار دارد. | ## بخش 2: هابونیم | این شهرک بر روی ویرانه‌های روستای عربی تخلیه‌شدهٔ کفر لام بنا شد که خود بر شالودهٔ آثار باستانی‌تری از دوران عثمانی قرار داشت. روستای کفر لام تا سال ۱۹۴۸ پابرجا بود و در جریان جنگ نخست اعراب و اسرائیل به تصرف نیروهای اسرائیلی درآمد و بیشتر ساختمان‌های آن ویران شد. نخستین ساکنان موشاو مهاجرانی از بریتانیا و آفریقای جنوبی بودند که برخی از آنها پس از خدمت در ارتش‌های متفقین در جنگ جهانی دوم به فلسطین مهاجرت کرده بودند. در سال ۱۹۶۰ بسیاری از ساکنان بنیان‌گذار به دلیل اختلافات درونی موشاو را ترک کردند. در این روز یک اتوبوس حامل دانش‌آموزان هنگام عبور از تقاطع خط آهن ساحلی در نزدیکی موشاو با قطار برخورد کرد. در این فاجعه ۲۲ نفر کشته شدند که ۱۹ تن آنها دانش‌آموز بودند و ۱۶ نفر نیز زخمی شدند. در آغاز سدهٔ بیست‌ویکم ساخت بخش توسعه‌ای جدید در ادامهٔ موشاو به سوی جنوب آغاز شد. | ## بخش 3: هابونیم | ساکنان تازه‌ای هم به بخش جدید و هم به شهرک قدیمی افزوده شدند و تغییراتی در ساختار جمعیتی موشاو پدید آمد. این دژ بر روی آثار باستانی‌تری از دوران صلیبیون بنا شده و امروزه جاذبه‌ای گردشگری به‌شمار می‌رود. در امتداد ساحل دور-هابونیم ذخیره‌گاه طبیعی گسترده شده‌است که ویژگی آن صخره‌های ماسه‌سنگی ساحلی، تونل‌هایی است که آب دریا در سنگ‌های کورکار پدیدآورده و پوشش گیاهی متنوع آن است. اقتصاد در آغاز بنیان‌گذاری، ساکنان موشاو با کارهای پراکنده مانند گردآوری صدف، کار در مرغداری‌ها و کشاورزی دیگر شهرک‌ها امرار معاش می‌کردند. با گذشت زمان اقتصاد موشاو بر پایهٔ کشاورزی استوار شد و دربرمی‌گرفت: کشت‌های صحرایی، باغ‌های مرکبات، پرورش موز و میوه‌های نیمه‌گرمسیری (آووکادو، لیچی و خرمالو) و همچنین دامداری شیری و مرغداری پرواری. کارخانهٔ صنعتی آگریکل هابونیم که تولیدکنندهٔ ورمیکولیت و پرلایت است، در سال ۱۹۵۰ بر پایهٔ فناوری ویژه‌ای که بنیان‌گذاران موشاو از آفریقای جنوبی به اسرائیل آورده بودند تأسیس شد. | ## جمع‌بندی | جمعیت هابونیم شهرکی کوچک با جمعیتی نسبتاً ثابت بوده که از سال ۲۰۱۰ روند افزایشی به خود گرفته‌است.
موضوع مقاله: فجه (روستای ویران‌شده فلسطینی) | مخاطب: عمومی | لحن: دانشنامه‌ای | ساختار: عنوان، مقدمه، 3 بخش، جمع‌بندی | مقاله: | # فجه (روستای ویران‌شده فلسطینی) | مقدمه: این شهرک در جریان نکبت در سال ۱۹۴۸ از سکنه تخلیه شد و زمین‌های آن امروزه بخشی از شهر پتخ تیکوا در اسرائیل است. | ## بخش 1: فجه (روستای ویران‌شده فلسطینی) | فجه بر روی محوطه‌ای باستان‌شناختی با بقایایی از دوران مس‌سنگی، عصر برنز، آهن، هخامنشی، روم و بیزانس بنا شده بود. بر پایه آمار سال ۱۹۴۵ جمعیت آن ۱۲۰۰ مسلمان به‌همراه ۳۷۰ یهودی بود و مساحت زمین‌هایش به ۴٫۴۱۹ دونوم می‌رسید. در ۱۵ مه ۱۹۴۸ نیروهای هاگانا و ایرگون شهرک را بدون مقاومت تصرف کردند و در ژوئن همان سال بناهای آن بنا بر توصیه یوسف وایتس از صندوق ملی یهود ویران شد. سفالینه‌هایی از دوره آغازین اسلامی (سده‌های هشتم تا دهم میلادی) و اشیای شیشه‌ای از آغاز دوره اموی و کوزه‌های سفالین از دوره عباسی نیز کاوش شده‌است. ظروف سفالین متعلق به سده‌های دوازدهم و سیزدهم میلادی (دوره صلیبی یا ایوبی) از جمله «کاسه لعابدار زرد با نقش حکاکی‌شده‌ای که شاید نمایانگر حرفی لاتینی باشد» نیز یافت شده‌است. در سال ۱۸۷۰ ویکتور گرن روستا را دارای دو محله یافت که هر یک شیخی جداگانه داشت و جمعیت آن را ۳۰۰ تن برآورد کرد. فهرست روستایی عثمانی از همان دوره جمعیت فجه را ۱۱۰ تن (تنها مردان) در ۳۵ خانه ثبت کرده‌است.Socin, 1879, p. | ## بخش 2: فجه (روستای ویران‌شده فلسطینی) | 154 در سال ۱۸۸۲ بررسی فلسطین غربی (SWP) که از سوی صندوق اکتشاف فلسطین انجام شد، فجه را روستایی کوچک با ساختمان‌هایی از خشت توصیف کرد. دوره قیمومت بریتانیا در سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که از سوی مقام‌های قیمومت بریتانیا انجام شد، فجه ۱۶۴ تن جمعیت داشت که همگی مسلمان بودند. در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین جمعیت به‌شدت افزایش یافت و به ۷۰۷ تن (همه مسلمان) در ۱۶۵ خانه رسید. 240 بر پایه آمار سال ۱۹۴۵ فجه ۱۲۰۰ ساکن مسلمان و ۳۷۰ ساکن یهودی داشت و مساحت کل زمین‌هایش ۴۴۱۹ دونوم بود. از این مساحت ۷۶۸ دونوم برای کشت مرکبات و موز، ۶۱ دونوم آبیاری یا باغ، ۳۸۶۳ دونوم برای غلات و ۷ دونوم به‌عنوان بافت ساخته‌شده به کار می‌رفت. رویدادهای ۱۹۴۸ و پس از آن در اوایل آوریل ۱۹۴۸ ساکنان فجه از همسایگان یهودی خود درخواست آتش‌بس کردند. بر پایه منبع عبری، مختار روستا به نام عبداللّه الحاج به سرویس اطلاعاتی هاگانا خبر می‌رساند و می‌کوشید میان روستا و سکونتگاه‌های یهودی صلح برقرار کند؛ اما نیروهای «ارتش نجات» سرانجام او را دستگیر و شکنجه کردند. | ## بخش 3: فجه (روستای ویران‌شده فلسطینی) | در ۱۷ فوریه ۱۹۴۸ ایرگون به فجه حمله کرد و بسیاری از ساکنان پیش از تصرف نهایی گریختند. در سال ۱۹۹۲ ولید خالدی محل روستا را چنین توصیف کرد: «روستا به‌طور کامل ویران شده به‌جز یک خانه و یک برکه. زمین‌های پیرامون تا اندازه‌ای ساختمان‌سازی شده و بقیه زیر کشت است.» پیشامد اتوبوس ۳۰ نوامبر ۱۹۴۷ بنا بر منبع عبری، در ۳۰ نوامبر ۱۹۴۷ — یک روز پس از تصویب قطعنامه تقسیم فلسطین — دو اتوبوس شرکت اگد نزدیک به ۲ کیلومتری جنوب فجه مورد حمله مسلحانه قرار گرفتند و هفت تن کشته شدند. وضعیت کنونی پس از تأسیس اسرائیل بر روی زمین‌های فجه محله‌هایی از شهر پتخ تیکوا ساخته شد که مهاجران تازه‌وارد یهودی در آنها اسکان یافتند. از جمله این محله‌ها قریات آلون، قریات داوید اِلعَزَر، عمیشَو، قریات حَزَنی و قریات ساپیر بودند. | ## جمع‌بندی | از روستای اصلی امروزه تنها یک آرامگاه شیخ (مقام) در محله قریات آلون و ساختمانی که در دوران روستا رستوران بوده و اکنون مرکز فرهنگی محله‌ای است باقی مانده‌است.